Tytuł oryginału:

The Girl You Want to Kill

Copyright © 2021 by (Lee Kkoch-nim)

Originally published

by Woorischool Publishing Co., Ltd.

Polish Translation Copyright © 2025

by Prószyński Media Sp. z o.o.

Polish edition is published by arrangement

with Woorischool Publishing Co., Ltd.

trough BC Agency, Seoul & Book/lab

Literary Agency, Warsaw

All rights reserved

Projekt okładki

© Bonghyun

Opracowanie okładki wersji polskiej

Ewa Wójcik

Redaktor prowadzący

Adrian Markowski

Redakcja

Aneta Kanabrodzka

Korekta

Katarzyna Kusojć

Maciej Korbasiński

ISBN 978-83-8391-862-4

Warszawa 2025

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

kontakt@proszynskimedia.pl

OSTRZEŻENIE

Wydarzenia przedstawione w powieści są fikcją. Działania w opisanej sprawie mogą się różnić od faktycznego postępowania karnego dotyczącego nieletnich.

W częściach będących transkrypcją przesłuchań mogą się pojawiać formy niepoprawne gramatycznie oraz wulgaryzmy. Jest to zabieg celowy, mający uwypuklić charakter niektórych postaci.

1

UCZENNICA PIERWSZEJ KLASY LICEUM

Kogo, że niby Park Seo-eun? No pewnie, że znam. Nie, nie byłyśmy w jednej klasie. Kojarzę ją z widzenia, kilka razy po prostu minęłyśmy się gdzieś na korytarzu.

W całej szkole nie ma chyba nikogo, kto by jej nie znał. Nie wiem, jaka naprawdę była, ale głucha nie jestem, słyszałam plotki na jej temat. Jakie? Każdego dnia gadali co innego, nie żartuję. To chyba dlatego, że ciekawiła ludzi. Ciągle przetrzepywali jej profile w mediach społecznościowych.

Sama myślałam, że zejdę tego dnia na zawał. Wybuchła panika. Na początku w to nie wierzyłam. No bo jak, że niby ktoś umarł na terenie szkoły?

Słyszałam, że kiedyś była tam spalarnia odpadów. Nasza szkoła ma swoje lata. W przeszłości niby sami zajmowali się śmieciami i takie tam. Dzisiaj nikt już na tyły nie chodzi. Bo niby po co? Ciemno tam i strasznie. Ma się wrażenie, jakby coś miało zaraz na ciebie wyskoczyć. Jak wystawi się głowę przez okno na tamtym korytarzu, to można nawet dojrzeć to miejsce, ale nie ma w sumie na co patrzeć. Jest za szkołą, nie od strony boiska.

Nie, nie widziałam tego na własne oczy, ale słyszałam, że to uczniowie ją znaleźli. Dziewczyna, która zauważyła ją jako pierwsza, zaczęła krzyczeć. Zaraz zebrał się tłum i wezwano policję. Nauczyciele przyszli później. Zawsze zjawiają się na końcu. Ktoś najwyraźniej pofatygował się do pokoju nauczycielskiego, żeby im o tym powiedzieć. Gdyby nie to, pewnie dowiedzieliby się od funkcjonariuszy.

Pyta pan, czy wiedzieli o Seo-eun? Nie no, myśli pan? W końcu o jej śmierci też dowiedzieli się ostro po fakcie. Wydaje mi się, że nie mieli pojęcia. Ja też nie wiedziałam, że była dręczona. Myślałam, że takie rzeczy dzieją się co najwyżej w gimnazjum. Nawet jeśli zdarzają się uczniowie, którzy nie pasują do reszty, to nie sądziłam, że ktoś mógłby im dokuczać… Z tego, co słyszałam, to Ji Ju-yeon nastawiła innych przeciw Seo-eun. Wydaje mi się, że nie gnębiła jej otwarcie, po prostu po cichu sprawiła, że zaczęto ją ignorować. Tak czy inaczej, po tamtym zajściu wszyscy przeżyli szok, w szkole panował chaos.

Z początku każdy sądził, że to samobójstwo. Kto mógł przewidzieć, że to Ju-yeon ją zabiła? Nawet przez myśl by mi to nie przeszło. W życiu. Straszny zrobił się z tego burdel, wszyscy uważają, że zrujnowała renomę szkoły. Bądźmy szczerzy, kto chciałby chodzić do liceum, w którym doszło do morderstwa? Po tamtej sprawie niektórzy nie byli w stanie chodzić na zajęcia. Sama nie widziałam zwłok, ale wystarczyły plotki, żebym miała koszmary…

Ale są i tacy, którzy zaczęli się pilnie uczyć, żeby nie zostać w tyle, no i poprawili swoje oceny. Jestem pod wrażeniem, serio. Co, boją się, że jak nie pójdą na studia, to duch zmarłej się ich uczepi, czy co? Strasznie porąbane.

Pyta pan o Ju-yeon? Nie znam jej za dobrze. Wiem tyle, że była pełna energii i całkiem dobrze się uczyła, z twarzy też ładna. Ale wie pan, chodzą słuchy, że ona i Seo-eun były ze sobą blisko. W gimnazjum podobno się przyjaźniły. Wszędzie chodziły razem.

No więc właśnie. Nie mam pojęcia, dlaczego to zrobiła, skoro wcześniej trzymały sztamę. A jeszcze pytanko, naprawdę puścicie to w telewizji? O której?

2

MECENAS KIM

Ju-yeon wpatrywała się w mecenas Kim ze znużeniem. Adwokatka była zuchwałą kobietą walczącą z uporem o to, co uważała za słuszne. Była wręcz podręcznikową przedstawicielką elity, która nigdy w życiu nie doświadczyła porażki ani frustracji, dlatego również w tym przypadku zamierzała wzorcowo wybronić swoją klientkę. Przejrzała dokumenty, zanotowała coś w pośpiechu i przywołała na usta szeroki uśmiech.

– No, mamy to. Powtórzmy to sobie raz jeszcze, tak dla pewności. Czyli nie zabiłaś Seo-eun, zgadza się?

Ju-yeon nie odpowiedziała, tylko rzuciła jej poirytowane spojrzenie.

– Przyjaźniłaś się z Seo-eun od pierwszej klasy gimnazjum, była dla ciebie jak rodzona siostra. W całym świecie nie było lepszych przyjaciółek niż wy dwie. Będziemy cały czas kłaść na to nacisk, nie zapominaj.

Mecenas Kim twierdziła, że jeśli dziewczyna będzie mówić to, co ona jej każe, to bez większych problemów wypuszczą ją na wolność. Ju-yeon nie polubiła jednak prawniczki, była pewna, że kobieta dostała od jej ojca ogromne pieniądze; że zgarnie fortunę za obronę kogoś, kto niczym nie zawinił.

Ju-yeon była przekonana, że pani Kim nie mogło się trafić nic łatwiejszego, a tymczasem sprawiała wrażenie, jakby chodziło o niezwykle trudną sprawę. Nastolatce nie podobało się, że kobieta zachowywała się, jakby była bogiem. Przypominała wszystkie te bóstwa, które obiecywały człowiekowi nie wiadomo co, jeśli tylko szczerze w nie uwierzy, by koniec końców nie wysłuchać jego modlitw.

– Policja ma twoje odciski palców.

– A, o to chodzi.

W odpowiedzi na słowa dziewczyny mecenas Kim zmarszczyła lekko brwi.

Seo-eun zmarła tamtego dnia po uderzeniu cegłą w głowę. Kiedy ujawniono, że wbrew plotkom nie było to samobójstwo, lecz morderstwo, w szkole nastał chaos. Władze placówki starały się za wszelką cenę zdusić pogłoski w zalążku, lecz wieści niosły się niczym bezkształtny dym stopniowo przybierający coraz ciemniejszy odcień szarości.

Szesnastolatka zamordowana na terenie szkoły

Wystarczył jeden artykuł, by sprawa wzbudziła gniew całego narodu. A kiedy wyszło na jaw, że główną podejrzaną jest inna uczennica placówki, ludzie wpadli w szał i zaczęli stanowczo się domagać nowelizacji prawa karnego dotyczącego nieletnich. W komentarzach na portalu internetowym z wiadomościami pojawiło się wiele głosów, że taka bestia jak Ju-yeon powinna zostać natychmiast stracona. Sprawa nabrała rozgłosu i w telewizji wyemitowano reportaż o przyjaźni między dziewczynami.

– Zrobiłaś to? – spytała mama z malującym się na twarzy zmęczeniem.

„O nic się nie martw. Mama cię ochroni. Nie bój się”… Być może Ju-yeon zbyt wiele od niej wymagała. Znalezienie oparcia w kobiecie, która zamiast pocieszyć trzęsącą się ze strachu córkę, pyta, czy ta zabiła swoją przyjaciółkę, okazało się znacznie trudniejsze, niż mogłoby się wydawać.

– Mówię do ciebie! Zrobiłaś to czy nie?

Nie odpowiedziała.

Kiedy Ju-yeon zagryzła wargi, w oczach matki pojawiły się niechęć i gniew.

– Gdzie, do cholery, popełniłam błąd? Czy coś zrobiliśmy nie tak? Niczego ci przecież nie brakowało, odkąd przyszłaś na świat. Dobrze cię karmiłam, o wszystko dbałam! No więc czemu? Co ci nie pasowało? Z czym miałaś problem?!

Dalej milczała.

– Zabiłaś człowieka? Naprawdę to zrobiłaś? Czy tobie do reszty odbiło? Jak mogłaś…

Cisza.

– Zadaję ci pytanie! Zabiłaś ją czy nie?! Czemu nic nie mówisz?!

Mama wciąż krzyczała, a tata nawet się nie pokazał. Pewnie się obawiał, że ludzie poznają prawdę. A może zamierzał wykreślić jedyną córkę z rejestru rodzinnego i żyć dalej tak, jakby nigdy jej nie znał? Zamiast udać się na spotkanie z przerażonym dzieckiem, wysłał do niej najdroższego prawnika z dużym doświadczeniem zawodowym.

W dniu, gdy mama przyjechała na widzenie, by zmyć jej głowę, wyrazić własną niechęć i zganić Ju-yeon za to, że bez przerwy milczy, dziewczyna pragnęła zadać jej jedno tylko pytanie.

„A uwierzysz mi, jeśli powiem, że nie?”

– Słuchasz?

Mecenas Kim postukała długopisem o blat, jakby próbowała wybudzić ze snu dziewczynę wpatrzoną nieobecnym wzrokiem w odległy punkt.

– Pozwól, że wyjaśnię ci to raz jeszcze. Policja ma dwa dowody. Jednym jest cegła z odciskami twoich palców, a drugim wiadomość na KakaoTalk[1], którą wysłałaś tamtego dnia do Seo-eun.

Bardzo się wtedy pokłóciły. Policja uparcie wypytywała, o co poszło, ale nastolatka z jakiegoś powodu zupełnie tego nie pamiętała. Nie było wątpliwości, że to Seo-eun zawiniła. Przepraszała Ju-yeon, lecz ona była tak wściekła, że nie mogła jej wybaczyć. Ślady tego zajścia zapisały się w ich konwersacji.

Ju-yeon, wciąż się gniewasz?

Przepraszam.

Tak mi głupio.

To moja wina.

Tak wyglądały wiadomości przesłane przez Seo-eun. Ju-yeon przez dłuższy czas ignorowała jej przeprosiny, by w końcu odpisać:

Przyjdź tam za chwilę.

To była ostatnia wiadomość, jaką wysłała.

Policja doszła do wniosku, że wspomniane przez dziewczynę „tam” odnosi się do opuszczonego terenu za szkołą. Sądzili, że doszło do spotkania, a Seo-eun raz jeszcze wyraziła skruchę. Ju-yeon była jednak tak zła, że nie potrafiła przyjąć przeprosin i w amoku chwyciła cegłę, a następnie zaatakowała przyjaciółkę.

Słowa śledczych wprawiły ją w osłupienie. Czyżby naprawdę to zrobiła? Czy to ona zabiła? Naprawdę nic nie pamiętała. Nie miała pojęcia, co ją tak rozzłościło, czym tak bardzo zawiniła Seo-eun.

Nie.

Tak naprawdę wszystko wyraźnie pamiętała.

To nie ona zabiła Seo-eun. Wcale tego nie zrobiła.

Zaprzeczyła, ale policja i tak wiedziała swoje. Na narzędziu zbrodni znaleziono odciski palców Ju-yeon, a moment wysłania przez nią wiadomości zbiegał się w czasie z popełnieniem morderstwa. Okoliczności świadczyły przeciwko niej. Policjanci twierdzili, że jeśli nie udaje, to pewnie doznała tak ogromnego szoku, że wyparła z pamięci całe zajście.

– A wiesz, że na cegle znaleziono również odciski innych osób?

Ton głosu pani Kim sugerował, że nie ma powodu do zmartwień.

Ju-yeon westchnęła z ulgą, przypominając sobie ostatnie dni. Kiedy funkcjonariusze przyjechali po nią jako po podejrzaną o popełnienie morderstwa, wprawiło ją to w konsternację, czuła wstyd. Myślała, że jeśli wszystkiemu zaprzeczy, to zaraz zostanie wypuszczona. Spędziła jednak w areszcie cały dzień, potem kolejny i końca tego wszystkiego nie było widać.

– Twoje odciski są, co prawda, wyraźne, ale to nie wystarczy, by zrzucić na ciebie winę. Gdyby mieli niepodważalne dowody, nie trzymaliby cię tak w zawieszeniu. Brakuje im konkretów i snują domysły na podstawie okoliczności. Dlatego nieważne, co będą mówić, idź w zaparte, tak jak teraz, że nic nie zrobiłaś. Rozumiemy się?

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

1. [1] Najbardziej popularny komunikator internetowy w Korei Południowej.

Spis treści

1. OSTRZEŻENIE

2. 1. UCZENNICA PIERWSZEJ KLASY LICEUM

3. 2. MECENAS KIM

Punkty orientacyjne

1. Okładka