Justyna Bargielska

Dwa fiaty

Biuro Literackie • Wrocław 2018

Poezje

Justyna Bargielska: Dwa fiaty

Korekta: Joanna Mueller

Okładka: Artur Burszta

Projekt typograficzny i skład wersji elektronicznej: Mateusz Martyn

Copyright © by Justyna Bargielska

Copyright © by Biuro Literackie, 2018

Biuro Literackie

poczta@biuroliterackie.pl

www.biuroliterackie.pl

ISBN 978-83-65358-97-4

Wszelkie powielanie lub wykorzystywanie niniejszego pliku elektronicznego inne niż jednorazowe pobranie w zakresie własnego użytku stanowi naruszenie praw autorskich i podlega odpowiedzialności cywilnej oraz karnej.

Spis wierszy

Piękna młynarka

Pole bawełny

Przygoda

Mirabelki

Wyspa na zagięciu fal

Let’s kohelet

Gdzie w Warszawie płatki róż i kolorowe małe piórka

Pieśń szkrabisty

Międzyczasie

Dropsette

Minimidrasz o chłopcu i śrubce

Na pasku

I konie, i ptaki

Najsłynniejsze fotografie

Psalmismo

Pinktronic

Irysowe drzewo

Roma

Wiązka

Strzela, strzela, a jest motylem

Onyks

Projekt wymiany ramek we wszystkich obrazkach

Radyjko

Kukanie

Jednym słowem

Gringo

W przedpokoju

Dzisiaj w amfiteatrze występuje morze

Kobieca choroba

Zebra

Przekład

Dwa fiaty

Córce

Piękna młynarka

Wczoraj szedłem przez pustynię,

już po ciemku, i coś na mnie

zawarczało z cicha. Wrażenie

nie byle jakie, serdeczności, M.

Lęk jak ze starej książki: ona się boi, że może stać się panterą

i wcale jej to nie podnieca, bo co robi pantera? Czy pantera może

nie zamykać ust do zdjęcia, czy może iść spać w swoich nowych butach?

Pantera czerstwi chleb, na który spojrzy, ma taki dar.

Młynarka ma dar też fajny, że ożywia mięso.

Ale jedno chciałaby mieć z pantery: gdy ktoś przychodzi i mówi

pociąg, który istnieje tylko w rozkładzie, właśnie odszedł, umieć

powiedzieć ach, tak? A nie próbować zjeść słońce, żeby nie zaszło.

Pole bawełny

To musiał być dzień Bożego Ciała. Starsza kobieta

wiodła za sobą okazałą downicę: córciu, córciu,

gdy umrę, co się z tobą stanie. A ja nie mogłam ci

starsza obiecać kobieto, że jej nie zjemy, niedokładnie znam zwyczaje

mojego gatunku, nie na tyle dokładnie.

Widuję nas, jak przystajemy na rogach ulic,

wyjmujemy z portfeli zdjęcia budynków krytych złotymi kopułami

i pokazujemy je sobie nawzajem, mężczyźni i kobiety,

starzy i młodzi, ale czy tęskniąc, czy grożąc, nie wiem.

To musiał być ten dzień, wzdłuż torów

albo skrajem parku szedł mężczyzna w brązowej marynarce,

niósł piłkarzyki główkami do dołu

i nic na to nie poradzę, ale słońce, ono chyliło się ku zachodowi.

Przygoda

Czy Big Bang to był tylko seks? Rodzajowa

pomyłka, drgnienie wskutek drgań? O,

kapitanie, nie chciałbyś pływać we wrzącym

akwenie tego wiersza, a zawinąwszy

do jego portu, nie poszedłbyś do łóżka

z żadną czyhającą na ciebie w jego śliskich

zaułkach dziewczyną. Niech chór potwierdzi

energetyczny audyt: tutaj zegar

nie ma wskazówek. Wąż ma wskazówkę

zamiast głowy, ale zwija się w kłębek.

Dziewczyny o zgubnych proporcjach

z wysoka rzucają te kłębki w noc.