Rafał Poniewierski

duża litera

© Rafał Poniewierski, 2020

przyczyny są przyczynowe

skutki są skutkowe

wuzle są straszne

a świat robi

wielkie huuu huuu

mógłby powiedzieć Kubuś Puchatek

ISBN 978-83-8221-314-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. duża litera

2. pragnienie

3. czarny nokturn

4. oczyszczenie

5. szachy z psem

6. komiwojażer marzeń

7. tryptyk na trzy

8. głupiec

9. słuchanie świata

10. ja

11. umrzeć przed śmiercią

12. dlaczego pada

13. niedzisiejszy

14. o niczym

15. całkiem sławny nikt

16. powtarzalny stan rzeczy

17. czasami brak mi Bukowskiego

18. telefony są potrzebne

19. amerykanie nie piszą o pralkach

20. e-świat

21. termin

22. potrzeba

23. samotność

24. lekcja

25. paradoksalnie

26. anioł

27. wnętrze

28. czerwone parasole

29. duża litera

30. karczowanie

31. co za człowiek

32. malarz

33. mordowanie

34. skalibrowane ptaki

35. małe miasteczka

36. umieraj, do cholery, umieraj!

37. cadillac marzeń

38. erotyk

39. powolny ślad krwi

40. prosty plan

41. deszcz nie jest lekarstwem

42. porozmawiajmy

43. lustra

44. mężczyzna

45. duchy

46. zapis

47. (nie)możliwości

poezja czyni

mnie pięknym

pragnienie

chciałeś wojny

ręce dałeś

zabijają

chciałeś pięknych ciał

Termopile dałeś

greckich bogów stos

chciałeś punktów odniesienia

rozum dałeś

dzieła tworzy straszne

chciałeś kluczy do bram Raju

serce dałeś

kocha rytuały

chciałeś wiary

duszę dałeś

o tysiącu pętli śni

czarny nokturn

stoję

całkiem nagi

czarne nokturny gram

liryki o rzeczach zwykłych,

szaleństwie

i miłości pisze,

dużo czytam o uzdrowieniu

kłamstw,

że świat jest ze stali

śnię niespokojnie

kilka dni płaczu,

nie dłużej

i odejdę

załóżmy się

o śmierć

oczyszczenie

wyczeszę psa

umyję naczynia

posprzątam dom

klatkę schodową też

pobawię się z dziećmi

porozmawiam z żoną

wezmę gorącą kąpiel

z rzymską czerwienią,

w purpurze szat

wytarzam się jak Hiob

zabierz mi wszystko

nie pragnę niczego

blask twych oczu

inny już jest

wierzę

bo tak chcę

szachy z psem

widziałem ducha mój bracie

z deszczem przez miasto szedł

o ścianę wybijał smutku takt

uśmiech miał blady

zniknął w industrialnym gwarze

gdzie elektryczne szachy

już tylko z psem

komiwojażer marzeń

golę się codziennie rano

z konieczności,

roztargnienia

strachu

boję się brody i wąsów

zegara wiecznego

garnka co rdzawi sercem

tak naprawdę nigdy mnie tu nie było

czekam na wannę pełną złota

srebrny członek księżyca w niej utopię

kurhanami ze starego kamienia są moje sny

tak naprawdę nigdy mnie tu nie było

młody głupiec tylko na fotografii

czas wytarty na skórze

drzewa co okna wybiły

do ciała twego pełznąc

tak naprawdę nigdy mnie tu nie było

komiwojażer z brudną walizką

gitarą i brodą jak wąż

sprzedał mi te słowa

słowa popękanych serc

tryptyk na trzy

ciemność na mojej twarzy synu

gośćmi byliśmy w tym spektaklu

smutku i radości chwile nas pożerały

kochałem Cię a myśli się rwały

garścią siebie wypełniłeś mnie

plecione warkocze lalek

córko z oczami pełnymi gwiazd

miłości uśmiech na twarzy blady

dałaś duszy mojej wskazówki radości

iskrom kazałaś gasnąć w popiele

oblubienico siwej brody i żalu wiecznego

kochanko jednej pozycji i przekonań stu

przyszłaś zabrać mnie na łąki zielone

pragnąłem dłoni twych w chłodzie nocy

kochałem do ostatniej niezapisanej strony

głupiec

piłem

codzienne

piwo

dwa

trzy

bluesa szukałem

pociągów do nigdzie

lub do diabła nie liczę

jestem rozmieniony

na drobne źrenice

być to głupota

mieć to głupota

pragnąć to głupota

więc czemu nas to cieszy

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.