Tego autora w Wydawnictwie WasPos

Kamieniarz

Dusze czyśćcowe

W PRZYGOTOWANIU

Mężczyzna z pokoju numer 18

Tańcząc z cieniami

Wszystkie pozycje dostępne również w formie e-booka

Copyright © by Karol Fitrzyk, 2023

Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2024

All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Kinga Szelest

Korekta: Aneta Krajewska

Projekt okładki: Magdalena Czmochowska

Zdjęcie na okładce: © AI

Ilustracje wewnątrz książki: pngtree.com

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek/skladpublikacji@o2.pl

Wydanie I – elektroniczne

Wyrażamy zgodę na udostępnianie okładki książki w internecie

ISBN 978-83-8290-521-2

Imprint Mroczne Historie

Wydawnictwo WasPos

Warszawa

Wydawca: Agnieszka Przyłucka

kontakt@waspos.pl

www.waspos.pl

Spis treści

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

XXII

XXIII

Dla Buffona, najlepszego psa na świecie

Alkoholizm jest świadectwem klęski, której doznało w człowieku jego poczucie rzeczywistości, klęski poniesionej wobec marzenia. Mamy tutaj przykład alienacji człowieka rzeczywistego przez człowieka marę, człowieka upiora. Alkoholizm jest efektem tego, że człowiek zupełnie nie rozumie świata ani samego siebie.

Jak żyć?, Józef Tischner

I

– W porządku?

Nie stać mnie było na odpowiedź. Jej głos docierał do mnie z innego wymiaru. Słyszałem go, czułem, jak rozchodzi się dookoła, ginąc w ramionach obojętności. Wolałem pozostać w swojej krainie, gdzie chłodne lustro działało jak balsam po poparzeniu.

– Janek, słyszysz mnie?!

– Tak. W porządku.

Z trudem przełknąłem ślinę, a kurwy cisnęły mi się na usta. Łzy tkwiły w moich oczach, pot zalewał mnie niczym dzika fala, zimna woda zadziałała jedynie przez moment. Teraz patrzyłem, jak po bezpłciowym zlewie płynie, tworząc symetryczny lej. Łazienki w publicznych ośrodkach sprawiały wrażenie czyśćca, lecz nie takiego, w którym człowiek pozbywa się bakterii, ale miejsca, gdzie każdy pozbywa się negatywnych myśli przed opuszczeniem publicznej strefy. Swoje katharsis utraciłem lata temu, dziś patrzyłem na wstrętną mordę, pełną czerwonych plam, z tłustymi włosami, kilkudniowym zarostem i oczami płonącymi od braku alkoholu. Z trudem utrzymywałem się na nogach, lecz powaga sądu wojewódzkiego i mnie doprowadziła do namiastki trzeźwości.

– Janek, jeśli potrzebujesz jeszcze czasu, to powiedz. Zaczekam na zewnątrz.

W odbiciu dostrzegłem Kamilę, wyglądała na zagubioną i pogrążoną w minionej chwili.

Werdykt sądu padł niczym strzał przy egzekucji, choć skazaniec ostał się przy żywych. Cisza, która poprzedziła słowa sędzi, obróciła się w dziki jazgot. Krzyki, głuche szmery, trzaski przeskakujących klatek w aparatach i odgłosy walki o lepszą pozycję do koryta. Gdy lud wyda wyrok, to żadna instancja nie ma racji bytu.

Zostałem skazany przez ludzi, kolegów dziennikarzy, opinię publiczną, a nawet najbliższych. Winny zabójstwa i uniewinniony przez sądy sterowane ręką premiera.

Fakt, gdyby nie alibi od premiera, byłbym zza kratami. Gdyby nie kłamstwo wypowiedziane przez głównego sterownika tego okrętu, zostałbym skazany za podwójne morderstwo dwójki informatorów w największej aferze ostatnich lat. Na szczęście słowo „gdyby” często istnieje w realnym świecie i tacy szczęściarze jak ja nadal mają fart.

– Kurwa, daj mi jeszcze chwilę.

Kamila nie odpowiedziała. Tylko wpatrywała się we mnie niczym w dzikie zwierzę, po którym można się wszystkiego spodziewać. Jej oczy były ciemne i pełne niedowierzania, jakby ciągle lustrowała mnie w obawie przed prawdziwym ja.

– Oni nie odpuszczą. Wiesz, jak to działa. Musisz przez to przejść.

– Tak, mam za swoje. To chciałaś powiedzieć.

– Nie. Nie…

Jej mina przypominała mi o złych wyborach, rzeczach, które spierdoliłem i których nigdy nie powinienem był zrobić.

A jednak zrobiłem.

– Nie pierdol. Mam za swoje. Przecież sam nikomu nie przepuszczałem.

Moja twarz niemal parzyła, czerwone plamy obnażały moją słabość, poprzez rozedrgane dłonie próbowały przedrzeć się resztki wody, zanim ochrzci ona moją koszulę kroplami wstydu.

– Janek…

– Przestań, proszę. Oboje robimy w tej branży od kilku lat. Wiemy, jak ten kurwidołek działa. Każdy musi zostać potępiony. Sądy to jedno, a wina to drugie. Dla nich to ja odjebałem informatorów i nic tego nie zmieni.

Odruchowo spojrzałem na nią, odbicie w lustrze mówiło zacznie więcej niż słowa, które padły w ostatnich miesiącach. Ona mi nie ufała, w jej oczach wciąż byłem podejrzanym o podwójne morderstwo.

– Musisz się odciąć.

– To nic nie da. Wszyscy jesteśmy tacy sami. Skoro trwa polowanie, to trzeba gnać za zwierzyną do momentu, aż padnie. Sami to robiliśmy.

– Nie musisz uciekać. Wystarczy…

– Przestań! – przerwałem jej, zanim mój gniew przekroczyłby barierę trzeźwego myślenia.

Z całych sił ścisnąłem blat, by nie popaść w furię, w której słowa padają niczym grzechy śmiertelne.

Jeszcze przed wejściem do sali uratowałem się porządnym łykiem whisky, był na tyle solidny, że woń alkoholu rozchodziła się po sali niczym poranna mgła. Teraz jedyne, o czym marzyłem, to znów utonąć w ramionach mojej trucizny. Twarda powierzchnia piersiówki przylegała do mojej klatki. Chłód jej metalowej obudowy zapewniał bezpieczeństwo niczym koło ratunkowe wokół dryfującego rozbitka na środku oceanu.

– Zaczekaj przed ubikacją. Potrzebuję chwili samotności. Sama rozumiesz… – Popatrzyłem jej w oczy.

Nawet nie łudziłem się, że dotarła do niej sugestia o potrzebie fizjologicznej. Zdawałem sobie sprawę, że i ona wie, co się stanie, gdy pozostawi mnie samego.

Jej wyjście zdradził rozwścieczony tłum, który wykorzystał moment otwartych drzwi, by obrzucić mnie stertą wyzwisk. No cóż, sam byłem sobie winien.

Odurzająca gorycz alkoholu tumaniła mnie z każdym łykiem. Jedynie w samotności byłem sobą, gdy gra pozorów odchodziła na bok, a ognista ciecz rozlewała się po podniebieniu. Jeszcze dwa lata temu nie potrafiłem przełykać alkoholu niczym wody, dziś gardło przyjmowało kolejną dawkę whisky z dzieciną łatwością.

Łapałem powietrze, z trudem trzymałem się na nogach, hałas z zewnątrz stawał się coraz bardziej odległy, a poczucie winy – zapomnianym snem. Chyba już mogłem rzucić się na pastwę sępów. To zabawne, gdy kojot sam staje się mięsem. Każdy łańcuch pokarmowy ma swój początek i koniec. Nie spodziewałem się, że mój będzie miał kres w szponach towarzyszy niejednej fety.

Poprawiłem cuchnącą koszulę, ułożyłem włosy, niechybnie spojrzałem w lustro, moja twarz zdradzała wszystko. Wyglądałem na winnego i takiego mnie ukrzyżują, więc dam im to, czego chcą.

Szedłem pewnym krokiem pomimo sowitej dawki alkoholu we krwi. Wyprostowany, z pustym wzorkiem, niczym socjopata, którym chyba się stawałem. Klamka była plastikowa, ciepła z kilkoma rysami, drzwi otworzyły się bez najmniejszego oporu. Błysk fleszy oślepił mnie niczym zwierzynę na środku drogi. Jak i ona czułem się zagubiony. Po latach pracy w mediach trafiałem na przeciwny front. Niestety, walka była nierówna i stałem się bezbronny.

Kamila znienacka złapała mnie za ramię i pociągnęła w stronę schodów. Ochrona oddzielała nas od wygłodniałej prasy i wściekłych społeczników. Wyzwiska tworzyły mozaikę wulgarnego leksykonu, jakiś starszy facet rzucał we mnie plastikowymi kubkami, pewien fotograf padł na podłogę, powalając kolejnych reprezentantów mediów. Swoisty efekt domina przez moment mnie chronił, po chwili dopadli mnie kolejni.

Pytania zalewały mnie z każdej strony. Zwrot „pan” padający z ust ludzi, o których wiedziałem niemal wszystko, budził irytację. Dziennikarka z popularnej stacji miała na koncie lata niewierności, dwie aborcje i awans za sprawą klęczenia przed redaktorem naczelnym.

To ja jednak byłem w tej rozgrywce potworem obdartym z całej moralności.

Niemal jak drzewo wyrósł przede mną dawny kolega. Razem studiowaliśmy dziennikarstwo, ja osiągałem sukces on nie, teraz stałem się windą dla jego awansu. Odepchnąłem go odruchowo, z trudem trzymając pion.

Kamila ciągnęła mnie niczym ślepca, nie dostrzegłem końca korytarza. Jedynie morze ludzi, które zdawało się nie mieć końca. Wymioty domagały się ujścia, pulsująca głowa spychała mnie ku ziemi. W moim alkoholizmie był to chleb powszedni – zawroty głowy, drżenie rąk i notoryczna migrena. Jedynie po kilku głębszych czułem świat w pełnym wymiarze. Z całą gamą mroku i ludzkiego egoizmu.

– Trzymaj mnie mocno!

Jak kula obok mojego ucha przeszła kolejna wypowiedź Kamili. Rola anioła stróża jej służyła, tylko w takim układzie funkcjonowaliśmy jak typowa para.

– Wyprowadź mnie wreszcie.

Po kilku krokach pojawiły się i one – schody, o których piosenka Led Zeppelin brzmiała mi podczas nauki do matury z polskiego. Dziś prowadziły w przeciwnym kierunku, a kolejna fala ludzi czekała na ucztę.

Z trudem pokonałem kolejne stopnie, śliska barierka była jak Judasz, lecz i ona musiała dać dzisiaj za wygraną. Jeszcze jeden i będę o osiem metrów od drzwi wyjściowych. Następne kroki stawiałem bez większej uwagi, myśli powracały do sali rozpraw, gdzie uciekłem od stryczka. Raz jeszcze spojrzałem w stronę pogrążonych w żałobie rodzin, ich łzy karmiły moje wnyki. Wyrok rozchodził się po sali, a krzyk zdawał się nie mieć końca. Aż lodowate powietrze uderzyło mnie w twarz, przymglone niebo sprawiło, że nadal czułem się jak w pułapce.

Wynajęty uber czekał z otwartymi drzwiami, lecz kolejni obrońcy praworządności blokowali nam wejście. Lincz przybierał na sile, z każdej strony napierała bezduszna siła, czułem, jak gniew rozpiera zebranych dookoła, a jedynie ja mogłem położyć temu kres.

Odpychałem kolejne osoby, moja agresja będzie zdobić wszystkie wydania wieczornych wiadomości.

Podejrzany o podwójne zabójstwo atakuje zgromadzonych przed sądem – ta narracja wybrzmi w milionach domów, tworząc obraz Jana Steca, dziennikarza, pupilka premiera i mordercy, któremu się upiekło.

Wnętrze samochodu było przyjemne, skóra opinała mnie niczym matczyne ramiona, lecz zamiast bezpieczeństwa czułem niepokój. Obce twarze krążyły wokół szyb, ich dłonie odbijały się z rosnącą wrogością, jakby gniew, którego doświadczyłem, był jedynie preludium do wybuchu prywatnego Czarnobylu.

Uber ruszył, dopiero po chwili dostrzegłem siedzącą obok Kamilę, próbowała chwycić mnie za dłoń. Nagle była nieśmiała niczym nastolatka z kółka różańcowego, wiedziałem, że spogląda na mnie, choć sam patrzyłem w przeciwnym kierunku. Czułem, że muszę coś powiedzieć. Wylanie złości byłoby na miejscu, lecz podziękowania byłyby bardziej zgodne z etyką zaszczutego palanta, ale to ona przerwała przytłaczającą ciszę.

– Musisz się bronić.

– Oni już uznali mnie za winnego. Zresztą, nie mam jak się bronić.

– I pozwolisz, by to trwało?

– Nie wiem. Po kilku tygodniach sytuacja się wyciszy. Znajdą się nowe afery i breaking newsy godne jedynek.

– A ty? Co chcesz teraz robić? Mówiłeś, że planujesz opisać swoją wersję. Wiesz, że wydawca nadal stoi za tobą murem.

– Nie mam do tego głowy.

– Później to nie będzie miało sensu. Musisz walczyć z czasem.

Jej głos stawał się bardziej wyrazisty. Presja sprawiała, że wreszcie miałem do czynienia z Kamilą Wojas, dziennikarką zwaną Wieczornym sępem.

– Może masz rację.

– Wolisz się zapić na śmierć?

Instynktownie spojrzałem przed siebie. W lusterku dostrzegłem wzrok kierowcy. Był jak stojąca obok konfesjonału starsza pani, która niby czeka na swoją kolej, lecz w gruncie rzeczy pełni rolę dodatkowego spowiednika.

On dostrzegł moją wrogość i dla uratowania napiętej sytuacji włączył radio. Stary numer The Verve przypominał beztroskie dni, gdy jedynym zmartwieniem były pusta lodówka i najbliższy egzamin z administracji.

– Zawsze to jakieś wyjście. – Swoją odpowiedź uzupełniłem głębokim łykiem. Piersiówka wreszcie doczekała się uwolnienia z pozorów przyzwoitości.

– Przestań. Mam propozycję.

Spojrzałem na nią, szatynowe włosy zdobiły zroszony płaszcz, perfekcyjny makijaż utrudniał odczytanie niewypowiedzianych emocji, a czerwone usta podkreślały nieskazitelną kobiecość.

– Słucham.

– Domek w Krościenku – odpowiedziała z pewną stanowczością.

– Mówisz serio? Mam zaszyć się w twoim domu na zadupiu, w środku lasu, gdzie diabeł mówi dobranoc?

– Napiszesz książkę, przedstawisz swoją wersję i… no wiesz.

– Co „no wiesz”?! – Ton mojego głosu podrażnił nawet kierowcę.

– Będzie to detoks.

– Detoks?! Oszalałaś!

Oboje uciekliśmy spojrzeniami w stronę okien, płatki śniegu ginęły na szybie, tworząc lament przygnębionego nieba. Ulice Katowic ozdobione były przez świąteczne bibeloty i hipsterskie gadżety propagujące hedonistyczne podejście do końcówki roku, stając w opozycji do pierwszej perspektywy.

Z radia wybił irytujący dźwięk świadczący o pełnej godzinie. Spiker zapowiedział najpoważniejsze wydarzenia.

– Jan Stec niewinny. Znanego dziennikarza uratowały zeznania Prezesa Rady Ministrów, według których Stec w chwili morderstwa przeprowadzał wywiad z premierem. Popularnemu dziennikarzowi przedstawiono zarzuty morderstwa dwójki informatorów w głośnej aferze legislacyjnej, dowody przedstawione przez prokuraturę w Katowicach były niemal jednoznaczne, lecz i to nie wystarczyło. Zamordowani informatorzy…

– Proszę to wyłączyć – mówię szorstko do kierowcy.

– Proszę?

– Niech pan włączy jakaś muzykę.

– Co pan sobie życzy?

– Obojętne. Może być nawet jakieś gówno.

Kilka sekund później wyrazisty męski głos został zastąpiony przez zniewieściały wokal i discopolowy rytm z irytującym bitem. I tak było to lepsze od koszmarnych newsów.

– Zrób to dla mnie. Proszę – powiedziała, nie patrząc mi w oczy, pomimo że słowa były osobiste.

– O co mnie prosisz?

– O dwa tygodnie trzeźwości.

– Chyba zwariowałaś.

– Kurwa. Tylko dwa tygodnie. Potrzebujesz trzeźwej oceny. Jak ogarnę sytuację w redakcji, to przyjadę do ciebie.

– Moje picie nie ma nic wspólnego z oceną sytuacji.

– Każdy alkoholik tak mówi.

– Znowu zaczynasz. Ja…

– Kurwa, Janek! Uratowałam ci dupę, jestem przy tobie. To dla ciebie nic nie znaczy? Myślisz, że łatwo mi patrzeć, jak idziesz na dno?! Chyba jesteś mi coś winien! Zrób to dla mnie, tylko, kurwa, dla mnie!

– Kamila…

– Proszę cię!

Milczałem. Piersiówka w lewej dłoni ciążyła coraz bardziej, patrzyłem na nią niczym Frodo na pierścień. Część mnie chciała ją odrzucić, druga pragnęła, by przywarła do mnie na wieki, stając się moją cząstką elementarną. Kamila była szybsza i wyciągnęła ją pomimo jawnego sprzeciwu zmarzniętych palców.

– Zrób to dla mnie. Z szacunku do tego, co nas łączyło, i do ostatnich miesięcy.

Wygrała. Nie znałem się na szachach, ale jedno wiedziałem na pewno. Każdy mat ma swoją królową. Moją była ona.

Table of Contents

I