Tytuł oryginału: Brotherband. Slaves of Socorro

First published by Random House Australia 2014

This edition published by arrangement with Random House Australia Pty Ltd

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2014

Copyright © John Flanagan 2014

All rights reserved.

Redakcja: Ewa Holewińska, Anna Pawłowicz

Skład i łamanie: EKART

Typografia na okładce: Rafał Sadowski

ISBN 978-83-7686-253-8

Cover illustration by Jeremy Reston

Cover design © by www.blacksheep-uk.com

Heron illustration © 2011 by David Elliot

Copyright for the Polish edition © 2014 by Wydawnictwo Jaguar

Książka dla czytelników w wieku 11 +

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp.J.

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

Wydanie pierwsze w wersji ebook

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2013

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Dedykacja

- Część I

1. Rozdział 1

2. Rozdział 2

3. Rozdział 3

4. Rozdział 4

5. Rozdział 5

6. Rozdział 6

7. Rozdział 7

8. Rozdział 8

9. Rozdział 9

10. Rozdział 10

11. Rozdział 11

12. Rozdział 12

13. Rozdział 13

14. Rozdział 14

15. Rozdział 15

- Część II

1. Rozdział 16

2. Rozdział 17

3. Rozdział 18

4. Rozdział 19

5. Rozdział 20

6. Rozdział 21

7. Rozdział 22

8. Rozdział 23

9. Rozdział 24

10. Rozdział 25

- Część III

1. Rozdział 26

2. Rozdział 27

3. Rozdział 28

4. Rozdział 29

5. Rozdział 30

6. Rozdział 31

7. Rozdział 32

8. Rozdział 33

9. Rozdział 34

10. Rozdział 35

11. Rozdział 36

12. Rozdział 37

13. Rozdział 38

14. Rozdział 39

15. Rozdział 40

16. Rozdział 41

17. Rozdział 42

18. Rozdział 43

19. Rozdział 44

20. Rozdział 45

21. Rozdział 46

22. Rozdział 47

23. Rozdział 48

24. Rozdział 49

25. Rozdział 50

26. Rozdział 51

27. Rozdział 52

28. Rozdział 53

29. Rozdział 54

30. Rozdział 55

31. Rozdział 56

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla Leonie, ponownie

Rozdział 1

Uważam, że powinniśmy przesunąć maszt o jakiś metr w stronę rufy – powiedział Hal.

Popatrzył na wybebeszony kadłub wilczego okrętu, w zamyśleniu pocierając podbródek. Wnętrzności „Wilczego Ogona” zostały wystawione na widok publiczny. Usunięto wiosła, maszty, żagle, wanty, sztagi, fały, ławki wioślarzy, klepki tworzące pokład i kamienie służące jako balast. Został tylko goły kadłub. Okręt spoczywał bezpiecznie na trawiastym brzegu obok szkutni Andersa, wsparty na drewnianych klinach.

Wzdłuż obu burt, na wysokości górnej krawędzi nadburcia, umieszczono drewniane rusztowania. Hal klęczał na rusztowaniu po prawej stronie, obok niego Anders, szkutnik, i Bjarni Zgięty Paluch, skirl i właściciel „Wilczego Ogona”. Hal i Anders mieli zamyślone miny, Bjarni raczej zaniepokojoną. Żaden kapitan nie lubi oglądać swego okrętu w takim stanie, z flakami wywalonymi na wierzch. Bjarni zaczynał się zastanawiać, czy to aby na pewno był dobry pomysł. Pomyślał, że jeszcze nie jest za późno. Mógłby zapłacić Andersowi i poprosić go, by przywrócił „Wilczy Ogon” do pierwotnego stanu.

Potem jednak przypomniał sobie, że dzięki nowemu ożaglowaniu jego okręt może bardzo zyskać na prędkości i zwrotności. Wzruszył ramionami i z niepokojem zerknął na Hala. Młody skirl był taki… młody. A on powierzył mu remont swego bezcennego okrętu. Oczywiście, zakładał, że Anders wie, co robi. Był bardzo doświadczonym szkutnikiem. No i Bjarni widział przecież, jak doskonale sprawdza się ożaglowanie, które Hal zaprojektował do swej własnej łodzi, „Czapli”.

Wziął głęboki wdech, zamknął oczy i przełknął słowa, cisnące mu się na usta. Pomyślał, że z nich trzech on zna się na budowie okrętów najmniej.

– Ale maszt znajduje się zawsze tam, gdzie podpora masztu – zauważył Anders sceptycznie. – Jak chcesz go przesunąć?

Podporę masztu stanowił prostokątny drewniany klocek, długości metra, sterczący pionowo, pod kątem prostym w stosunku do stępki. Służył on do osadzania masztu i stanowił integralną nieruchomą część stępki, nie można go było przesunąć. Podczas budowy „Wilczego Ogona” szkutnicy odcięli wszystkie gałęzie od pnia, przeznaczonego na stępkę – za wyjątkiem jednej, której nadali odpowiednią długość i kształt. Tak więc podpora masztu nie była częścią dodaną do stępki, ona po prostu z niej wyrastała i dzięki temu mocno trzymała maszt.

Hal wzruszył ramionami

– To żaden problem. – Zszedł do wnętrza kadłuba, ukląkł obok stępki i wyjaśnił: – Podporę zostawimy, by mocno trzymała maszt. Wytniemy klocek metrowej długości i umieścimy go za podporą.

Anders zagryzł wargi.

– Tak. To chyba dobry pomysł.

– Ale dlaczego właściwie chcesz przesunąć maszt w stronę rufy? – zapytał Bjarni.

– Nowe rejki będą sięgać aż do dziobu – wyjaśnił Hal.

– A to oznacza, że podczas żeglowania na dziób będzie działać większy nacisk. Przesuwając maszt, zrównoważymy siłę nacisku. – Następnie dodał: – Moglibyśmy nawet umieścić tę nową część pod kątem, lekko nachyloną w stronę rufy. Dzięki temu maszt również lekko przechyli się do tyłu, co da nam jeszcze pewniejszy punkt oparcia.

– Hmmm – mruknął Anders.

Na twarzy Bjarniego znów pojawił się niepokój. Nie do końca rozumiał techniczne szczegóły, które Hal tłumaczył mu z taką pewnością siebie. Doskonale jednak rozumiał, co znaczy „hmmm”. „Hmmm” znaczyło, że Anders nie jest przekonany do tego pomysłu.

– Nie ma mowy o żadnym przechylaniu – powiedział zatem prędko Bjarni. – Mój maszt ma stać prosto. Maszty z założenia mają stać prosto. Tak właśnie robią maszty. Stoją… prosto. Od zawsze.

W myślach dodał, że przechylony maszt wyglądałby stanowczo zbyt egzotycznie.

Hal uśmiechnął się szeroko. W ciągu kilku ostatnich miesięcy przeprowadził cztery metamorfozy okrętów 0 prostokątnym żaglu w okręty o żaglowaniu zrobionym na wzór „Czapli”. Zdążył przyzwyczaić się, że skirlowie w tych kwestiach mają bardzo konserwatywne poglądy.

– Jak sobie życzysz – odparł zgodnie i zaczął gramolić się na drewniany stojak. Anders podał mu rękę. – A przemyślałeś sprawę płetwy? – zapytał po chwili. Znał odpowiedź, jeszcze zanim Anders zaczął gwałtownie kręcić głową.

– Nie pozwolę ci wycinać dziur w poszyciu – oznajmił. – Okręt pójdzie na dno i tyle.

Hal posłał mu uśmiech.

– Wyciąłem dziurę w poszyciu „Czapli” – zauważył – i jakoś dotąd nie zatonęła.

Ale Bjarni nadal kręcił głową.

– Możliwe. Ale ja nie wiem, co dobrego miałoby wyniknąć z takiej dziury. To wbrew naturze. – Widząc pobłażliwy uśmiech na twarzy Hala, zmarszczył brwi. Nie życzył sobie, żeby pouczał go jakiś młokos, nawet jeśli podejrzewał, że ten młokos może mieć rację.

– Nie obchodzi mnie, co zrobiłeś z własną łodzią. Może po prostu miałeś szczęście, że nie zatonęła… – Tu urwał, po czym dodał znaczącym tonem: – …do tej pory.

Hal wzruszył ramionami. Wcale nie oczekiwał, że Bjarni się zgodzi. Do tej pory żaden skirl się nie zgodził.

– Jak sobie życzysz – powtórzył, po czym zwrócił się do Andersa: – Możesz powiedzieć swoim ludziom, żeby zaczęli pracować nad częścią, która przedłuży podporę? Mogę przesłać ci rysunek, jeśli chcesz.

Anders powoli pokiwał głową. Anders większość czynności wykonywał powoli. Był rozważnym człowiekiem i nigdy pochopnie nie podejmował decyzji. Między innymi ta cecha czyniła go tak wyśmienitym szkutnikiem.

– Nie trzeba – odparł. – Poradzę sobie.

Hal kiwnął głową. Anders miał rację. Taki projekt to była dziecinna sprawa dla doświadczonego rzemieślnika. Hal zaproponował mu pomoc jedynie przez uprzejmość.

– W takim razie… – Ale nie dokończył, bo przerwał mu grzmiący głos.

– Hej, ho! – Wszyscy odwrócili się. Erak, oberjarl Skandii, kroczył ścieżką od strony miasta. Szkutnia Andersa znajdowała się w pewnej odległości od Hallasholm, aby stałe odgłosy młotków i pił – oraz towarzyszące im siarczyste przekleństwa, kiedy któryś robotnik trafił niechcący młotkiem w palec – nie przeszkadzały mieszkańcom.

– Co on tu robi? – zdziwił się Bjarni.

Anders prychnął, otarł nos wierzchem dłoni i odparł:

– Odbywa poranną przechadzkę dla zdrowia. – Na widok zdumionej miny Bjarniego, dodał: – Znaczy, spaceruje. Spaceruje tutaj niemal każdego dnia. Twierdzi, że ruch pomaga mu utrzymać szczupłą sylwetkę. – Przy ostatnich słowach kąciki ust starego szkutnika nieznacznie wygięły się w górę.

Hal uniósł jedną brew.

– Jak można utrzymać coś, czego nigdy nie było?

Erak wyglądał jak prawdziwy niedźwiedź. Słowo „szczupły” na pewno nie było pierwszym, które przychodziło na myśl, kiedy ktoś próbował go opisać. Oberjarl właśnie kroczył w ich stronę, obok niego zaś Svengal, nieodłączny towarzysz i były pierwszy oficer na jego okręcie.

– Co on ma w ręku? – spytał Bjarni. Erak bowiem dzierżył w prawej dłoni długą laskę z błyszczącego drewna, podpierając się nią przy każdym kroku. Laska miała półtora metra długości, była zakończona srebrnym okuciem i ozdobiona niewielką, również srebrną gałką. Co kilka kroków Erak obracał ją w potężnych paluchach. Słońce odbijało się w metalowych ozdobach.

– To jego nowa laska – wyjaśnił Anders. – Tylko bez skojarzeń proszę. Dwa tygodnie temu odwiedziła nas delegacja z Gallii i ofiarowała mu ją w prezencie.

– Ale po co mu ona? – spytał Hal. Uważał, że każda rzecz powinna mieć praktyczne zastosowanie.

Anders wzruszył ramionami.

– Twierdzi, że dodaje mu dystynkcji.

Brwi Hala podjechały do góry. Podobnie jak „szczupły”, określenie „wyrafinowany” również nie należało do tych, które kojarzyły się z postacią oberjarla.

Erak i Svengal zatrzymali się u stóp drabiny, wiodącej na rusztowanie.

– Możemy wejść?! – zawołał Erak.

Anders wykonał prawą ręką zapraszający gest.

– Czujcie się jak u siebie w domu – powiedział.

Rusztowanie zawibrowało pod ciężarem wspinających się mężczyzn. Erak był naprawdę ogromny, a Svengal zbudowany jak przeciętny członek skandyjskiej drużyny wilczego okrętu – nie był aż tak wielki jak Erak, ale również wysoki i potężny.

Hal pomyślał, że Erak być może nie bez powodu pytał o pozwolenie.

Podeszli bliżej, z profesjonalnym zainteresowaniem przyglądając się gołemu kadłubowi.

– Widzę, że postanowiłeś zafundować sobie nowomodny żagiel w stylu Hala, co Bjarni? – zagrzmiał Erak.

– Stary już dla ciebie niedobry?

– Przerobiliśmy do tej pory cztery okręty – oświadczył Anders. – Na razie nikt się nie skarżył.

Erak zatrzymał wzrok na Andersie, po czym przeniósł go na stojącego obok młodzieńca. Tak naprawdę był dumny z Hala, z jego pomysłów i nowatorskiego myślenia. W dodatku Hal wykazał się zdolnościami przywódczymi i wielkim hartem ducha, goniąc za piratem imieniem Zavac przez pół istniejącego na mapach świata. Erak bardzo cenił te cechy. Uważał jednak samego siebie za człowieka zbyt przywiązanego do własnych nawyków, by przyjąć zmiany, proponowane przez młodego skirla. W gruncie rzeczy wiedział, że ożaglowanie, które Hal zaprojektował, znacznie przewyższa prostokątny żagiel, tradycyjnie stosowany na wilczych okrętach. Nieraz miał okazję oglądać tego dowody. Ale kochał swój „Wilczy Wicher” takim, jakim był i nie potrafiłby niczego w nim zmienić.

– Czas na zmiany, wodzu! – Bjarni jakby czytał w jego myślach.

Erak uznał, że najwyższy czas zmienić temat.

– Nieźle wybebeszyli tę twoją łódkę, co? – stwierdził radośnie.

Bjarni zrobił minę, jakby zamierzał zaprotestować, ale zrezygnował. Bo rzeczywiście, wybebeszyli ją, inaczej nie dało się tego nazwać. Pomyślał, że to bardzo dziwne, ale za każdym razem, kiedy fachowcy postanawiają wprowadzić jakieś ulepszenia – czy to w przypadku okrętu, domu czy choćby zwykłego wozu – najpierw muszą tę rzecz niemal całkowicie zniszczyć.

Erak zaczął przechadzać się wzdłuż rusztowania, jego laska głośno stukała o deski.

– Parę klepek przydałoby się wymienić – stwierdził, patrząc na podniszczone miejsca w poszyciu okrętu.

– Zauważyliśmy – odparł Anders. Ale był pod wrażeniem, że Erak dostrzegł to z takiej odległości.

Klak, klak, klak, zastukała laska. Hal pochwycił spojrzenie Svengala, puścił do niego oczko.

– Oberjarlu, czyżbyś uznał, że już czas zacząć chodzić o lasce? – zapytał z miną niewiniątka. Svengal odwrócił się, by ukryć uśmiech. Erak popatrzył na Hala.

– To jest laska urzędowa, młody człowieku – wyjaśnił z wyższością. – Prawdziwy krzyk mody wśród gallijskiej arystokracji.

– Arystokracji, powiadasz? – rzekł Hal. Wiedział, że oberjarl darzy go sympatią, wiedział też, jak daleko może się posunąć. A przynajmniej, poprawił się w myślach, sądził, że wie. Czasami przekraczał granicę – a wówczas pozostawała jedynie szybka ucieczka. – Teraz rozumiem, dlaczego i ty sobie taką sprawiłeś. W końcu jesteś niezwykle arystokratyczny.

– Dodaje mi dystynkcji – odparł Erak wyzywającym tonem.

– Zauważyłem, szefie – wtrącił radośnie Svengal. – Nie dalej jak wczoraj mówię chłopakom: „Widzieliście, jaki ten nasz wódz zrobił się ostatnio dystyngowany?”.

– I co oni na to? – spytał Erak, odrobinę podejrzliwym tonem.

– No, musieli się zgodzić. Co do jednego. Oczywiście, potem wszystko popsuli, bo spytali, co znaczy „dystyngowany”. Ale zgodzili się ze mną z całego serca.

Bjarni parsknął śmiechem, ramiona Andersa dziwnie zadrżały. Hal utkwił wzrok w jakimś punkcie na poręczy rusztowania, najwyraźniej niezwykle fascynującym.

Erak prychnął.

– Zwykli śmiertelnicy nie potrafią docenić dystynkcji – oznajmił. A potem ruszył w stronę drabiny, oczywiście postukując swą dystyngowaną laską, Svengal zaś za nim, w bezpiecznej odległości kilku kroków. Erak odwrócił się jeszcze i zawołał do Hala:

– Wpadnij do mnie jutro rano, młodzieńcze! Możliwe, że mam pewien projekt dla ciebie i tej twojej bandy nieudaczników.

Hal od razu poczuł zaciekawienie. Życie płynęło ostatnio dość monotonnym nurtem – poza rutynowymi patrolami morskimi nic specjalnego się nie działo.

– A jaki projekt, oberjarlu? – zapytał.

Ale Erak tylko się uśmiechnął i popukał palcem w nos.

– Nigdy nie rozmawiam publicznie o interesach – powiedział. – Świadczyłoby to o całkowitym braku taktu.

Rozdział 2

Lydia szła przez las, wypatrując zwierzyny.

Wybrała się w góry otaczające Hallasholm i podążając krętymi ścieżkami, wydeptanymi przez zwierzęta, szukała tropów i innych śladów ich obecności. Słyszała, że w okolicy pojawił się odyniec, ale do tej pory nie znalazła żadnych dowodów na potwierdzenie tych pogłosek.

Podczas poprzedniej wyprawy odkryła prostą myśliwską chatę wysoko w górach i tam postanowiła zatrzymać się na nocleg. Dach w kilku miejscach był dziurawy, tak więc pierwsze popołudnie poświęciła na naprawę uszkodzeń, uszczelniła też szpary w drewnianych ścianach. Najwyraźniej od dawna nikt tutaj nie zaglądał.

Uporawszy się z remontem, wniosła broń do środka, wymieniła przegniłe sznurki w materacu i postawiła na ogniu stary zniszczony czajnik. Płomienie rozjaśniły wnętrze chaty wesołym migotliwym blaskiem. Nawet teraz, latem, noce w górach były zimne i kiedy wiatr zaczął świstać wokół chaty, Lydia szczerze cieszyła się, że może ogrzać się przy ogniu.

Zauważyła, że poprzedni mieszkańcy wyryli swoje imiona na belkach. Przesunęła po nich palcem. Wszystkie wyglądały na dość stare. Arn. Johann. Detmer. Jedno z imion, widniejące na przeciwnej ścianie, z pewnością nie było imieniem skandyjskim. W dodatku nie należało do mężczyzny. Wpatrywała się w nie z ciekawością.

– Evanlyn – powiedziała głośno. Zastanawiała się, kim mogła być owa Evanlyn i co tu robiła.

– Może wybrała się na polowanie, tak jak ja.

Wyjęła nożyk i zręcznie wycięła własne imię pod imieniem nieznajomej kobiety. Z zadowoleniem przyjrzała się swemu dziełu. Evanlyn. Lydia.

– Dziewczyny muszą trzymać się razem – uznała.

Na kolację zjadła gotowane ziemniaki z boczkiem i położyła się spać.

Wczesnym rankiem zastawiła kilka wnyków na ptaki i drobną zwierzynę. Jej atlatl nie nadawał się na taką zdobycz, był zbyt brutalną bronią, rozerwałby niewielkie ciało na strzępy i do jedzenia nic by nie zostało. Zobaczyła trop jelenia, poszła nim, ale musiał mieć kilka dni, bo nie odnalazła żadnych innych śladów zwierzęcia. Cóż, tak to jest na polowaniu. Czasami, choćbyś był nie wiem jak zręcznym myśliwym, wracasz z pustymi rękami.

Nie przejmowała się tym zbytnio. Podjęła się tej wyprawy głównie po to, by przynajmniej na kilka dni wyrwać się z Hallasholmu – i znaleźć się jak najdalej od niejakiego Rollonda.

Rollond był rówieśnikiem Stiga i Hala. Przewodził drużynie Wilków, która dwa lata wcześniej walczyła o wygraną w zawodach z drużyną Czapli. Był wysoki, dobrze zbudowany i niezwykle przystojny. Z niezobowiązujących rozmów Lydii z członkami drużyny Czapli wynikało, że darzą go oni szacunkiem i sympatią. Słyszała historie o tym, jak pomagał im podczas treningu drużyn. Poza tym był popularną postacią w Hallasholmie. Wilki zajęły trzecie miejsce, ale okazało się, że to nie przeszkodziło im dołączyć do jednej z najświetniejszych załóg w mieście – przy czym Rollond został drugim oficerem.

Problem polegał na tym, że Rollond strasznie zakochał się w Lydii. Początkowo była dla niego miła, bo on również był sympatyczny – i bardzo atrakcyjny. Nie potrafiła jednak odwzajemnić gorącego uczucia, którym ją obdarzył.

Ciągle ją gdzieś zapraszał: a to na piknik, a to na ryby, niekiedy nawet na polowanie. Czasami się zgadzała. Częściej nie. Coraz trudniej jednak przychodziło jej wymyślanie wiarygodnych wymówek, a nie chciała go zranić. W końcu, co by nie mówić, naprawdę był sympatyczny.

Tylko że Lydia nie chciała polubić go zbyt mocno. Przyjaciele? Jak najbardziej. Coś więcej – czuła się jak w pułapce.

Była wolnym duchem i samotnicą. Od wczesnych lat przebywała głównie we własnym towarzystwie, polując, tropiąc zwierzynę i wędrując po gęstych lasach, porastających wzniesienia, jakie otaczały jej rodzinne miasto. Jako nowa mieszkanka Hallasholmu nie miała ochoty na etykietkę „dziewczyny Rollonda”, a wiedziała, że tak by się to skończyło. Nie chciała, by definiowano jej tożsamość poprzez drugą osobę. Wciąż próbowała stworzyć własną tożsamość w nowym miejscu.

Oczywiście, znano ją jako członkinię drużyny Czapli, co gwarantowało pewien szacunek. Nadal cieszyło ją towarzystwo chłopaków z drużyny. Często bywała z nimi na zabawach, ucztach i tym podobnych. I wiedziała, że przynajmniej dla nich nie jest obcą osobą, ale sprawdzoną i zaufaną członkinią drużyny. Nadal z dumą nosiła wełnianą czapkę, ozdobioną wizerunkiem białej czapli.

Ale od czasu, kiedy „Czapla” wróciła triumfalnie z wyprawy do Raguzy, Lydia nie była im właściwie potrzebna. Najpierw nadeszła długa zimowa przerwa, a po jej zakończeniu Czaple, owszem, wyprawiały się na morze, ale jedynie na niedalekie rejsy po wodach lokalnych, mające na celu ochronę skandyjskiej floty handlowej.

A ponieważ Lydia służyła drużynie przede wszystkim jako wojowniczka, a nie członkini załogi, i jej umiejętności przydawały się głównie w czasie bitew, kiedy to dziesiątkowała szeregi wroga za pomocą śmiercionośnych strzał, wysyłanych z atlatlu, to podczas zwykłych rutynowych zadań, polegających na eskortowaniu statków handlowych, siedziała bezczynnie na rufie. Stefan i Jesper czuwali nad podnoszeniem i opuszczaniem rejek, Ulf i Wulf, którzy do mistrzostwa opanowali trymowanie lin, pracowali razem, złączeni tym instynktownym porozumieniem, które tak często występuje między bliźniakami. Owocem ich współpracy był idealny kształt żagla, dzięki któremu łódź osiągała maksymalną szybkość.

Pewnie mogłaby nauczyć się sterować, ale sterników na „Czapli” nie brakowało: sztukę tę opanowali Hal, Stig, Edvin i Thorn.

Nawet wielki krótkowzroczny Ingvar miał przydzielone konkretne zadania. Jako największy siłacz w drużynie często pomagał Jesperowi i Stefanowi. No i tylko on potrafił naciągnąć cięciwę i załadować bełt do ogromnej kuszy, zwanej Zadymiarzem.

– Przydałaby się dłuższa wyprawa – powiedziała Lydia.

Gdyby wysłano ich z kolejną misją, tego rodzaju jak pościg za Zavakiem i „Krukiem”, jego czarnym okrętem, pracy by dla niej nie zabrakło. Przede wszystkim znaleźliby się z dala od rodzimych wód, a to oznaczało niebezpieczeństwo napotkania wrogich okrętów. Poza tym mogłaby wykorzystać umiejętności łowieckie i dostarczać drużynie jedzenie. No i wreszcie dłuższy rejs rozwiązałby problem z Rollondem.

Tymczasem, chcąc uniknąć jego towarzystwa, musiała ograniczać się do takich wypraw jak ta. Już zdążył namówić ją, by towarzyszyła mu podczas zbliżającej się zabawy w święto sianokosów. Pocieszała się, że przynajmniej będzie tam mnóstwo ludzi – całe miasto, ściśle rzecz biorąc. I Hal, Stig i pozostałe Czaple na wyciągnięcie ręki.

Kiedy tak rozmyślała, część jej mózgu skupiała się nieustannie na obserwacji terenu. Dziewczyna wypatrywała śladów, złamanych gałązek na nisko rosnących krzakach, kłaczków sierści na cierniach, rys w korze, które mogłyby wskazywać na to, że jeleń ocierał się o nie, by pozbyć się irytującego meszku, pokrywającego rogi – bądź w celu zaznaczenia terytorium. Wszelkich śladów, świadczących o tym, że niedawno przechodziło tędy większe zwierzę.

Niczego takiego jednak nie znalazła.

Szła dalej wąską ścieżką. Minęła zakręt, schylając się pod girlandami splątanych kolczastych pnączy. Wyprostowała się. Jej wzrok padł na potężne drzewo kilka metrów dalej. Na jego pniu widniały wyraźne ślady. Wszystkie zmysły Lydii znalazły się w stanie alarmu.

Jakieś stworzenie zostawiło w grubej korze wyraźne regularne nacięcia – dwa razy po cztery. Rozejrzała się czujnie dokoła, jej lewa dłoń automatycznie sięgnęła do kołczana ze strzałkami, przyczepionego do pasa. Prawa już dzierżyła atlatl.

Znaki musiał zostawić niedźwiedź. Zrył korę pazurami, być może chciał je naostrzyć, a może zrobił to tak sobie, dla zabawy. Wiedziała, że o tej porze roku niedźwiedzie mogą krążyć po okolicy, ale po raz pierwszy widziała dowód obecności tego zwierzęcia tak blisko Hallasholmu.

Zrobiła dwa kroki w stronę drzewa, dotknęła wyrytych w korze blizn. Nadal były lepkie od soków, co oznaczało, że niedźwiedź musiał zostawić je w przeciągu ostatniej godziny, góra dwóch. Znowu rozejrzała się, ale nie zauważyła niczego, co mogłoby wskazywać na obecność zwierzęcia gdzieś w pobliżu.

– Problemem nie jest to, co widzisz, ale to, czego nie widzisz – powiedziała do siebie. Nagle dotarło do niej, że ostatnio strasznie dużo gada do siebie. – To chyba niezbyt dobry objaw – dodała i natychmiast uświadomiła sobie, że znów to zrobiła. Zmarszczyła brwi, wstrząsnęła się. Obiecała sobie w myślach, że trzeba z tym skończyć.

Niedźwiedź był wielki. Znaki widniały wysoko nad głową Lydii. Obliczyła, że zwierzę musi mierzyć jakieś pół metra więcej od niej. I z pewnością również przerasta ją siłą. Nie była przygotowana na walkę z niedźwiedziem, więc odwróciła się i ruszyła z powrotem.

Czasami zbaczała ze ścieżki, by sprawdzić wnyki, które zastawiła kilka godzin wcześniej. Znalazła dwie tłuste siewki, pardwę i królika. „Niezły wynik”, pomyślała. Najwyraźniej od dawna nikt tutaj nie polował. Włożyła zdobycz do torby i ruszyła w kierunku chaty. Wszystkie zmysły miała wyostrzone, w razie gdyby niedźwiedź dał znać o swojej obecności. Zastanawiała się, co by zrobiła, gdyby nagle się pokazał. Wiedziała, że nie należy się ruszać i liczyć na to, że zwierz sam odejdzie. Ale gdyby ją zaatakował – a jeśli ma małe, jest to bardzo prawdopodobne – najlepiej uciec na drzewo. Po drodze szukała więc wzrokiem drzew odpowiedniego rozmiaru i rosnących w odpowiedniej odległości.

Dotarłszy do chaty, wydała z siebie westchnienie ulgi. Z niedźwiedziami nie ma żartów. Są nieprzewidywalne. Wielkie, silne, i mają pazury. Niezbyt miła kombinacja. Świadomość, że taka bestia być może krąży gdzieś w pobliżu, wprawiała jej nerwy w stan pełnej gotowości.

Zamknęła drzwi i uśmiechnęła się na myśl, że poczucie bezpieczeństwa jest w tym przypadku całkowicie fałszywe. Drzewo było stare, wypaczone, a skórzane zawiasy bardzo suche i słabe. Jeden porządny cios niedźwiedziej łapy z pewnością zdołałby je wyrwać. Ale mimo wszystko tworzyły barierę psychologiczną. Z tego, co Lydia wiedziała, niedźwiedzie raczej nie wchodzą do domów – chyba że poczują zapach jedzenia.

Jeszcze raz wyszła przed chatę, odeszła kawałek dalej. Obdarła ze skóry i oprawiła królika, oczyściła ptaki i oskubała je, resztki wyrzuciła w zarośla, otaczające polanę, na której stała chata. Powiesiła ptaki na okapie ganku, a truchło królika zabrała ze sobą do środka.

Korzystając z tego, że jeszcze było widno, zeszła nad strumień, obmyła ręce z piór i krwi, po czym napełniła wiadro, które znalazła w chacie. Kiedy wróciła, cienie drzew zdążyły się wydłużyć. Zamknęła drzwi, tym razem je ryglując. Zapaliła świeczkę, którą zabrała ze sobą na wyprawę. Miała w bagażu jeszcze inne przydatne rzeczy – podstawowe składniki, potrzebne do przygotowania posiłku. Podzieliła królika, obtoczyła kawałki w mące z przyprawami. Dołożyła parę szczap do ognia. Z tyłu za paleniskiem wisiała wielka żelazna patelnia. Lydia postawiła ją na kracie nad płomieniem.

Wrzuciła na patelnię spory kawałek stopionego sadła i poruszyła nią z boku na bok, żeby skwierczący tłuszcz rozlał się równomiernie na całej powierzchni. Potem ułożyła mięso i kilka razy obróciła kawałki królika, żeby pokryły się tłuszczem. Patrzyła, jak brązowieją pod wpływem temperatury. Przesunęła nieco patelnię, tak by nie stała bezpośrednio nad płomieniami i potrząsając nią od czasu do czasu, czekała, aż mięso się upiecze. Tłuszcz skwierczał apetycznie, powietrze wypełnił zapach jedzenia. Kiedy uznała, że królik jest prawie gotowy, wzięła garść jadalnych roślin, które zebrała po drodze poprzedniego dnia, i rzuciła je na patelnię. Poczekała, aż skurczą się do jednej trzeciej pierwotnej objętości, zdjęła patelnię z ognia a następnie przełożyła mięso z zieleniną na talerz.

Przy pierwszym kęsie poparzyła sobie palce i usta. Mądrzejsza o to doświadczenie, odczekała kilka minut, aż jedzenie się schłodzi, a potem zaczęła pochłaniać je łapczywie. Mięso było kruche i aromatyczne, gorzko-cierpki smak roślin wspaniale łączył się ze smakiem delikatnego mięsa. Nic tak nie pobudza apatytu jak świeże górskie powietrze. Lydia sięgnęła po ostatnie kęsy, rozparła się wygodnie, przyjemnie najedzona. Położyła nogi na stole i wydała z siebie stanowczo niegodne damy donośne czknięcie.

– Pycha – stwierdziła, zlizując z palców tłuszcz. Przypomniała sobie, jak ktoś mówił, że jednostajna dieta, złożona wyłącznie z mięsa króliczego, na dłuższą metę nie może dostarczyć człowiekowi niezbędnych do życia substancji. Mięso królika jest chude, niemal pozbawione potrzebnych tłuszczów. Wzruszyła ramionami. Może i tak. Ale na krótszą metę z pewnością wspaniale smakowało.

Mając w pamięci swe wcześniejsze przemyślenia na temat niedźwiedzi i ich niechęci do nawiedzania ludzkich siedzib, wyrzuciła resztki na polanę. Nawet jeśli w okolicy nie było żadnego niedźwiedzia, to jakieś mniejsze stworzenia z pewnością zajmą się nimi do rana.

Potem zaczęła szykować się do snu. Miała za sobą długi dzień. Zdmuchnęła świeczkę, zawinęła się w koce, wyciągnęła wygodnie na łóżku i westchnęła ze szczęścia. Patrzyła na blask płomieni, pełgający po ścianach chaty. Ten widok podziałał na nią kojąco i po chwili zasnęła.

W środku nocy wyrwała się ze snu. Płomienie wygasły, został tylko czerwony żar. Coś poruszało się za drzwiami. Coś dużego. Ocierało się o ściany chaty, która skrzypiała i cała się trzęsła. Lydia ostrożnie odgarnęła koc i chwyciła sztylet, który przed pójściem spać powiesiła u wezgłowia. Ruszyła w stronę niewielkiego okienka, wychodzącego na tę samą stronę, co drzwi.

Jeszcze nie zdążyła przyzwyczaić się do nowego otoczenia i niechcący wpakowała się po ciemku na niewielkie krzesełko, stojące pośrodku chaty. Krzesło przewróciło się z ogłuszającym trzaskiem. Tajemnicze coś poruszyło się za drzwiami, wielkie ciało zaczęło oddalać się pospiesznie. Rozcierając bolącą łydkę, Lydia podeszła do okna, wyjrzała.

Kiedy się kładła, na ganku wisiały trzy ptaki. Pardwa i dwie siewki. Została tylko pardwa. Jej towarzyszki znikły. Lydia wydęła wargi z namysłem.

– Chyba trzeba zbierać się do powrotu – stwierdziła.

Rozdział 3

Anders, mimo początkowych wątpliwości, w końcu _ zaakceptował pomysły Hala. Młody skirl uznał, że w takim razie może zostawić szkutnika samego z „Wilczym Ogonem”.

Anders myślał intensywnie nad projektem przedłużającej podporę części, która miała umożliwić przesunięcie masztu. Bjarni wisiał nad jego ramieniem, z niepokojem przyglądając się poczynaniom szkutnika i bez przerwy o coś pytał. W końcu cierpliwość Andersa się wyczerpała.

– Bjarni, nie masz nic do roboty?

Bjarni pokręcił leniwie głową, powieka nawet mu nie drgnęła.

– Nie za bardzo.

Anders nie dawał za wygraną.

– A co zwykle porabiasz w taki dzień jak dzisiaj? – spytał z naciskiem.

Bjarni wskazał na nagi kadłub okrętu.

– Zwykle jestem na morzu, na swoim okręcie. Ale teraz, kiedy rozwaliłeś go na kawałki, to rzecz jasna nie wchodzi w rachubę.

Anders zamyślił się. Cóż, nie bardzo mógł znaleźć argumenty przeciwko temu rozumowaniu.

– A nie masz ochoty połowić ryb? – zaproponował, po czym dodał pospiesznie: – Z molo. Nie potrzebujesz do tego okrętu.

Bjarni popatrzył na niego ze zdziwieniem.

– Ja nie lubię ryb. Jak byłem mały, mama ciągle kazała mi jeść ryby i teraz ich nie lubię.

– Nie musisz ich jeść – odparł Anders. – Możesz je łowić i wrzucać z powrotem do wody.

– Ale jaki to ma sens? Dlaczego miałbym je wyrzucać, skoro je złowiłem?

– Dlatego – odparł Anders groźnie – że nie lubisz ich jeść.

– No to nie rozumiem, po co w ogóle miałbym je łowić – zauważył Bjarni, cokolwiek zdziwiony. Zaczynał się zastanawiać, czy aby na pewno powinien powierzać swój ukochany okręt temu człowiekowi. W jego wywodach stanowczo brakowało logiki, a Bjarni uważał, że człowiek, posługujący się w pracy narzędziami i precyzyjnymi obliczeniami, powinien wykazywać się logicznym myśleniem.

– Istnieje bardzo dobry powód – odparł Anders, podchodząc bliżej, aż ich klatki piersiowe niemal się zetknęły. Bjarni instynktownie cofnął się, ale Anders nie ustępował. – Mianowicie, jeżeli zostaniesz tutaj i nadal będziesz doprowadzał mnie do szału niekończącymi się pytaniami w stylu: „A co teraz robisz?”, „A dlaczego tak to robisz?”, „A na co to?”, istnieje spore ryzyko, że zdzielę cię młotkiem w łeb.

Tu zaprezentował ciężki drewniany młotek, który służył mu do wbijania dłuta. Bjarni popatrzył na narzędzie, potem na umięśnione ramię Andersa.

– Wystarczyło powiedzieć – rzucił nieco urażonym tonem. Potem cofnął się, jeszcze raz spojrzał na ukochany okręt. – Bądź ostrożny, dobra?

W normalnych okolicznościach sugestia, że może wykazać się nieostrożnością podczas pracy, porządnie by Andersa rozwścieczyła. Był bardzo uważnym i dokładnym szkutnikiem. Ale owa nietaktowna uwaga wydała mu się niewielką ceną za to, że wreszcie miał szansę pozbyć się Bjarniego.

– Będę traktować go jak własny okręt – powiedział z uśmiechem, który w zamierzeniu miał być uspokajający, ale zupełnie mu nie wyszedł.

Bjarni na widok jego stężałej miny zaczął zastanawiać się, czy Anders przypadkiem nie cierpi z powodu niestrawności. Rozsądnie postanowił jednak nie dzielić się z nim tą refleksją.

– No dobra – powiedział. – To idę.

Dom Hala oraz restauracja, prowadzona przez jego matkę, leżały na obrzeżach Hallasholmu. Zamiast długiej krętej ścieżki, biegnącej od portu przez miasto, Hal wybrał skrót, prowadzący w góry przez otaczające miasto lasy. Pośród drzew panowała cudowna cisza i spokój. Hal cieszył wzrok grą świateł i cieni. Rosły tu różne gatunki roślin i drzew, aczkolwiek przeważały sosny. Powietrze wypełniał przyjemny aromat. Hal zastanawiał się, z jakiego powodu Erak chce się z nim widzieć. Miał nadzieję, że chodzi o misję, związaną z daleką wyprawą. Wszyscy członkowie drużyny mieli stanowczo dosyć rutyny i nudy towarzyszących krótkim patrolom.

„Może powinniśmy wrócić do wypraw łupieżczych”, pomyślał, oczywiście żartem.

Przez wieki Skandianie najeżdżali ludzkie siedziby, położone wzdłuż wybrzeża Morza Białych Sztormów i dalej, nad Morzem Wąskim i Morzem Spokojnym. Matka Hala została uprowadzona podczas jednej z takich wypraw, z Araluenu.

Ale traktat, który Erak zawarł kilka lat wcześniej z królem Araluenu Duncanem zawierał warunek, że Skandianie mają zaprzestać swej ulubionej rozrywki, choćby nie wiem jak wiele radości im ona dostarczała. Erak postanowił znaleźć inne zajęcie dla swoich ludzi. Wkrótce okazało się, że sąsiednie kraje są gotowe płacić, i to sowicie, za ochronę ich statków handlowych przez napastnikami. W rezultacie Skandianie stali się kimś w rodzaju morskiej policji, użyczali swych okrętów i ludzi innym krajom w celu obrony przed piratami z Sonderlandu, Madziarii i innych miejsc. Pomysł ten bardzo przypadł wszystkim do gustu, a dochody, które czerpali Skandianie z tej pracy, znacznie przekraczały zyski z najazdów.

Wszystko to wydarzyło się, kiedy Hal był małym dzieckiem. Ale wielu starszych Skandian dobrze pamiętało dawne czasy – niektórzy, należy przyznać, wspominali je z nutką nostalgii.

Hal zauważył kępę żółtych leśnych kwiatów rosnących opodal ścieżki. Zatrzymał się, by zerwać bukiet dla mamy. Karina uwielbiała ozdabiać dom kwiatami. Nagle Hal usłyszał szelest w krzakach za swoimi plecami. Zamarł, zaciskając dłoń na łodyżkach.

– Kto tam? – zawołał. Pomyślał, że to może Stig czy inny z chłopaków próbuje sobie z niego żartować. To byłoby na przykład bardzo w stylu Jespera. Dawny złodziej bardzo lubił trenować na innych swe umiejętności, do których należało zakradanie się po cichu.

Hal wyprostował się, odwrócił i spojrzał na gęste zarośla, z których doszedł dźwięk.

– Słyszę cię, Jesper! – zawołał, nieco poirytowany.

Spomiędzy cieni pod drzewami doszło donośne warczenie. Włosy stanęły Halowi dęba na głowie. To z pewnością nie był Jesper. Ręka sama powędrowała Halowi do pochwy, kryjącej saksę. Nagle jednak zdał sobie sprawę, że ta broń niewiele pomoże, jeśli jego obawy się sprawdzą.

A obawiał się, że dźwięk ów jest pomrukiem niedźwiedzia.

Hal nie miał pojęcia, jak mruczy niedźwiedź, przypuszczał jednak, że musi to brzmieć właśnie tak jak dźwięk, który słyszał przed chwilą: głęboki, donośny i groźny. Zaczął się cofać, potknął się o wystający korzeń, prędko odzyskał równowagę. Serce podeszło mu do gardła. Instynkt podpowiadał, że powinien poruszać się bardzo powoli. Ale każdy nerw w jego ciele wołał, że ma uciekać.

Krzaki poruszyły się. To coś, cokolwiek to było, szło za nim. A może wcale nie? Może tylko mu się wydawało, może to po prostu wiatr poruszył gałęziami?

Tylko że było całkowicie bezwietrznie.

Kluf!

Ten dźwięk był krótki, nagły i złowieszczy. Hal przystanął, wbił wzrok w cieniste przestrzenie między gęstymi krzakami, próbując dojrzeć swego prześladowcę. Nic. Zrobił jeszcze jeden krok w tył. I jeszcze jeden. Strach wygrał z instynktem, Hal zaczął poruszać się szybciej, by zwiększyć odległość między sobą i warczącym i klufiącym stworem!

Kluf!

Znowu. Kategorycznie. Rozkazująco. Niedźwiedź najwyraźniej nie zamierzał dać mu uciec. Hal zatrzymał się. Krzaki znów się poruszyły. Słyszał, jak potężne cielsko przedziera się przez zarośla. Miał wrażenie, że słyszy ten dźwięk gdzieś na wysokości swojej talii, przypuszczał, że niedźwiedź, idący na czterech łapach, sięga mniej więcej tej wysokości.

Zobaczył ślepia, błyszczące w cieniu. A potem z zarośli wynurzył się pysk.

Hal odetchnął z ulgą. To nie był niedźwiedź. To był pies. Tyle że ogromny, jeszcze nigdy w życiu czegoś podobnego nie widział. Tak wielki, że właściwie mógłby uchodzić za niedużego niedźwiedzia.

Łeb miał czarny, pysk zaś biały, a między oczami biegła biała strzałka, przez co wyglądał tak, jakby nosił maskę. Ciało również było czarne, za wyjątkiem białej piersi i podbrzusza. Na nogach mniej więcej w połowie długości czarne futro ustępowało jasnobrązowym skarpetkom i białym łapom. Również na pysku widniały jasnobrązowe plamy, a nad oczami maleńkie plamki w tym samym kolorze. Tak ozdobiony pysk psa, przecięty białą strzałką, wyglądał niezwykle symetrycznie i sympatycznie. Jak zrobiony na zamówienie, dokładnie tak jak trzeba. Koniuszki uszu, czarnych i obwisłych, również wieńczyły jasne kępki sierści.

Kluf!

Pies znowu przemówił, tym razem jakby z wahaniem. Zapewne nie wiedział, czy może podejść bliżej. Hal ukląkł na jednym kolanie i wyciągnął prawą rękę, wnętrzem do dołu, lekko podginając palce.

– Sam się klufnij – powiedział łagodnym i przyjaznym tonem. – Chodź tu lepiej się przywitać.

Pies zrobił krok do przodu, potem pół kroku do tyłu, bacznie wpatrując się w Hala, który zamarł w swojej pozycji, z wciąż wyciągniętą ręką. Pies zrobił jeszcze jeden krok i w końcu całkiem wynurzył się z zarośli. Zamerdał na próbę wielkim ciężkim ogonem. Nie, Hal poprawił się w myślach. Raczej zakołysał. W przód i w tył, z coraz większą pewnością siebie.

– Nie bój się. – Hal pomyślał, że to bardzo ironiczne. Bo jeszcze przed chwilą sądził, że pies to niedźwiedź i ze strachu o mało nie stracił kontroli nad podstawowymi funkcjami swojego ciała.

Pies potrząsnął łbem.

– Kluf! – powiedział znowu.

Hal kiwnął głową.

– Bardzo ładnie szczekasz. – Pomachał palcami i pies zrobił jeszcze jeden krok w jego stronę.

Zatrzymał się tuż przed wyciągniętą dłonią.

– Nie wiem, czego się boisz – powiedział cicho Hal. – Gdybyś chciał, mógłbyś odgryźć mi rękę do łokcia.

Pies był coraz bliżej. Hal poczuł jego ciepły oddech na dłoni. Ogon zakołysał się ufnie. Pies najwyraźniej uznał, że dłoń nie jest groźna.

– Wiesz – powiedział Hal – kolana strasznie mnie bolą. Chyba wstanę.

Rozwarł palce, dotknął psa pod brodą i pogłaskał po miękkiej sierści. Zwierzak przymknął oczy, a kiedy Hal zaczął głaskać go po szyi, z rozkoszą przekrzywił łeb.

– No dobrze. A teraz wstanę.

Powoli zaczął podnosić się z kucek. Pies natychmiast rozwarł ślepia, postawił uszy i cofnął się, odrywając od ziemi obie przednie łapy naraz. Hal wstał, wciąż trzymając rękę wyciągniętą w stronę psa i przemawiając doń łagodnie.

– Nie bój się. Nie bój się. To ciągle ja.

Pies popatrzył nieufnie, a jego uszy opadły. Przysunął się po kolejną porcję pieszczot, a kiedy Hal podrapał go za uszami, wydał z siebie cichy pomruk zadowolenia, po czym odwrócił się i całym ciężarem cielska oparł o jego nogi, o mało go przy tym nie przewracając. Usiadł Halowi na stopach i wyciągnął szyję, domagając się czułości. Hal, złapany w pułapkę, musiał ulec.

– Ale jesteś wielki. Jak się nazywasz? – Powtórzył pytanie nalegająco-rozbawionym tonem, ciągle drapiąc psa po łbie i uszach. – No, jak się nazywasz?

Pies podniósł się, machając ogonem.

– Kluf! – odparł.

Hal po chwili zastanowienia stwierdził:

– Cóż, chyba brzmi całkiem nieźle.

Rozdział 4

Przy bliższych oględzinach Hal stwierdził, że Kluf jest dziewczyną. Suka ruszyła przodem, dumnie krocząc, od czasu do czasu odwracała łeb, by sprawdzić, czy człowiek się nie zgubił, i machała ogonem na zachętę.

Podeszli do bocznych drzwi, wiodących do kuchni, gdzie zwykle o tej porze matka Hala przygotowywała jedzenie na wieczór. Hal gestem nakazał Kluf, żeby usiadła, ona zaś, ku jego zaskoczeniu, natychmiast spełniła polecenie.

– Czekaj tu – powiedział. Uderzyła ogonem w ziemię. Coś mu podpowiadało, że lepiej nie wpuszczać takiego wielkiego zwierzaka do restauracji – a już szczególnie do części, w której przygotowuje się posiłki. Wszedł po schodkach, pchnął drzwi i zajrzał do środka.

– Mamo?! – zawołał. Zastanawiał się, co dalej. Nie wiedział, czy zacząć od: „Zobacz, co znalazłem”, czy może: „Mogę ją zatrzymać?”. Obie wersje były ryzykowne. Pierwsza mogła sprowokować odpowiedź w rodzaju: „Fascynujące. A teraz to zgub”, podczas gdy druga zachęcała do zwięzłego: „Nie”.

Ale Halowi odpowiedziała cisza. Zajrzał do kuchni. Odwrócił się, obejrzał, czy Kluf za nim nie idzie. Siedziała, wpatrzona w niego. Ogon uderzył o ziemię.

– Dobry piesek – powiedział. – Zostań.

Uniósł rękę, by dodatkowo nadać siłę rozkazowi, po czym przeszedł przez kuchnię i zajrzał do restauracji.

– Mamo?

Nadal cisza. Zawołał jeszcze raz, nieco głośniej.

– Mamo? Jesteś tu?

– Poszła na targ – rozległ się głos tuż za jego plecami. Hal podskoczył w miejscu, po czym odwrócił się i zobaczył Thorna, stojącego jakiś metr dalej.

– Na oddech Orloga! Nie skradaj się tak! – Głos młodzieńca wzniósł się do dziwnie wysokich rejestrów.

Thorn wzruszył ramionami.

– Nie skradam się. Po prostu wszedłem akurat w momencie, kiedy wołałeś Karinę.

– Mogłeś dać znać, że jesteś! – Hal próbował pokryć zażenowanie odpowiednią porcją oburzenia w głosie.

Thorn znowu wzruszył ramionami.

– I tak zrobiłem. Powiedziałem: „Poszła na targ”. Coś ty dziś taki płochliwy? – dodał, przyglądając się Halowi z zaciekawieniem.

– Płochliwy? Ani trochę – odparł Hal. Powiódł wzrokiem po wnętrzu kuchni i podszedł do kosza, do którego Karina wyrzucała mięsne ścinki. Okazał się niemal pełen. Hal zaczerpnął garść.

Thorn uniósł brew.

– Czy twoja płochliwość przypadkiem nie ma związku z tym ogromnym srokatym koniem, którego zaparkowałeś przed drzwiami? A przy okazji – dodał, wskazując na mięso w dłoni Hala – z tego, co słyszałem, konie nie jadają wołowiny. Wolą raczej owies i trawę.

– To nie koń. To pies.

– A byłbym się pomylił. Chociaż te klapnięte uszy rzeczywiście mają w sobie coś psiego.

Nagle Hal uświadomił sobie, że Thorn musiał przejść obok psa, żeby wejść do kuchni.

– Dlaczego nie zaszczekała?

– Konie nie szczekają. I lubią mnie. Zawsze dobrze dogadywałem się z końmi.

– Doprawdy? – Hal minął Thorna i otworzył łokciem drzwi. Kluf siedziała wpatrzona w drzwi, uderzając ogonem o ziemię. – I powtarzam: to nie jest koń.

Zszedł po schodach i wyciągnął rękę, w której trzymał mięso, w stronę psa. Kluf postawiła uszy i z radości stanęła na tylnych łapach, po czym z hukiem walnęła przednimi o ziemię.

– O, konie tak robią – zauważył Thorn.

Hal rzucił mięso na ziemię. Kluf zadrżała z podekscytowania, nie odrywając wzroku od Hala, aż ten pokazał na mięso i powiedział:

– No, dalej.

Kluf bez namysłu opuściła łeb i zaczęła pożerać mięso wielkimi kęsami, dysząc przy tym i prychając. Hal spojrzał na Thorna.

– Tak konie nie robią – rzucił.

Thorn przekrzywił głowę na bok w udawanym zdumieniu.

– Hm, kto wie? Może to jednak pies. Gdzie go znalazłeś?

– To ona mnie znalazła. Na ścieżce w lesie. Wyszła z krzaków. Mało nie umarłem ze strachu. Myślałem, że to niedźwiedź.

– Niedźwiedzie nie osiągają takich rozmiarów – pouczył go Thorn. – Jak myślisz, czyja jest?

Hal potrząsnął głową.

– Nigdy wcześniej jej nie widziałem, a raczej trudno przeoczyć coś tak dużego. Przypuszczam, że za daleko odeszła od domu i zgubiła się w górach.

– Wygląda trochę niechlujnie – stwierdził Thorn, a Hal kiwnął głową.

– Trzeba ją wyczesać. Zaraz się tym zajmę.

Kluf, skończywszy jeść, zaczęła węszyć dokoła, w nadziei, że jakimś cudem pojawi się jeszcze kawałek mięsa. Hal pstryknął palcami. Natychmiast uniosła łeb.

– Chodź, Kluf – powiedział, ruszając na tył domu, gdzie znajdowała się część mieszkalna. Thorn, rzecz jasna, nadal zajmował swoją przybudówkę.

– Jak ją nazwałeś? – spytał, przyłączając się do Hala i psa.

– Kluf.

Thorm zmarszczył brwi.

– Kluf?

Kluf znowu oderwała przednie łapy od ziemi.

– Kluf! – szczeknęła.

Thorn wydął wargi.

– Zapomnij, że pytałem. No dobra, wracam do pracy. Właśnie pokrywałem ławki pokostem, kiedy usłyszałem, jak wołasz mamusię. A, i powodzenia z Kariną.

– Dlaczego życzysz mi powodzenia? – spytał Hal, jakby rzeczywiście nie wiedział, o co chodzi. Miał nadzieję, że dzięki temu może jednak wcale tak nie będzie.

– Będziesz go potrzebował, jeśli zamierzasz spytać, czy możesz zatrzymać Czuf.

– Kluf! – poprawiła go Kluf.

Thorn ukłonił się.

– Wybacz.

– Nie muszę pytać mamy o pozwolenie, czy mogę ją zatrzymać. Nie potrzebuję niczyjego pozwolenia. Jestem skirlem. Mam własną łódź i drużynę. Ja nie pytam o pozwolenie. Mogę go co najwyżej udzielić. I właśnie go sobie udzieliłem. Pozwalam sobie zatrzymać tego psa.

Thorn uśmiechnął się krzywo.

– Pozwól, że przedstawię ci kilka możliwych scenariuszy. – Po chwili namysłu powiedział, całkiem nieźle imitując głos Kariny: – „Nie chcę tu tego. Wszędzie rozwlecze kłaki. I będzie śmierdzieć. I jest za duże. I za dużo żre. Puści nas z torbami. Odstaw to tam, gdzie znalazłeś”. – Urwał. – No, jak na początek?

– Będzie świetnym psem pilnującym – odparował Hal.

– Żaden złodziej nie zbliży się do naszego domu. Ani żaden gryzoń.

– Doskonałe argumenty – powiedział Thorn, odwracając się na pięcie.

Hal złapał go za rękaw, tym samym zdradzając niepokój co do reakcji Kariny na psa.

– Myślisz, że ją przekonają?

– Ani trochę.

Hal zacisnął wargi i oprowadził wzrokiem Thorna. Potem spojrzał krytycznie na Kluf.

– Może powinienem cię wyczyścić. Wyszczotkowana i lśniąca na pewno zrobisz na niej dobre wrażenie.

Wszedł do części mieszkalnej, by poszukać jakiejś szczotki. Nie trzeba wspominać, że w swoim pokoju niczego takiego nie znalazł, za to w garderobie Kariny leżały stara szczotka i rzeźbiony drewniany grzebień. Hal kiwnął głową.

– Ma te rzeczy chyba od wieków – stwierdził. – Na pewno się nie obrazi, jeśli je sobie pożyczę.

Wyszedł przed dom i zaczął czyścić Kluf. Przeciągał szczotką i grzebieniem po splątanym futrze, stopniowo wyczesując ciernie, kołtuny i sierść. Kluf pomrukiwała z zadowoleniem, poskarżyła się tylko, kiedy zaatakował skłębione włosy wokół uszu, odginając przy tym jej łeb na bok. Była psem górskim i miała podwójne futro, a czyszczenie go wymagało podwójnej pracy. Ale po godzinie, kiedy Hala z wysiłku rozbolały ramiona, czarna sierść lśniła jak lustro. Popatrzył na kupkę wyczesanych włosów na ziemi, zdumiony jej rozmiarami.

– Starczyłoby na drugiego psa – mruknął.

Kluf burknęła coś w odpowiedzi.

– Na Boh-Rakę, a gdzieś ty to znalazł? I co to jest?

Głos Kariny przeciął powietrze jak bicz. Hal odwrócił się nerwowo, po czym wstał z zydla. Jego matka wedle skandyjskich standardów była drobną kobietką. I nadal piękną, wedle wszelkich standardów. Potrafiła być też bardzo groźna, jeśli tylko chciała.

A teraz chciała.

– To pies. Znaczy, suka – odparł Hal, przywołując na usta przymilny uśmiech. – Zobacz, jak jej sierść błyszczy – dodał, wskazując szczotką.

Oczy Kariny rozszerzyły się z wściekłości.

– Skąd to masz? Uczesałeś tę… tę… krowę moją szczotką?

Spojrzał na szczotkę, jakby widział ją po raz pierwszy w życiu.

– Jest stara – powiedział. – Masz ją od lat. Pomyślałem, że mogę ją wziąć.

– A nie przyszło ci do głowy, że mam ją od lat, ponieważ to moja ulubiona szczotka? – spytała lodowato Karina.

Hal cofnął się. Kluf zrobiła zmartwioną minę.

– Ulubiona? – powtórzył, desperacko wyszarpując kłąb psiej sierści, tkwiący miedzy zębami szczotki. – Na pewno można jej jeszcze używać.

– Jest do niczego.

– Nie, nie – zaprotestował, wyrzucając garść włosów za siebie, jakby dzięki temu Karina miała ich nie zauważyć. – Będzie jak nowa, obiecuję. Zaraz ją wyczyszczę, za sekundkę. Widzisz? – Wyciągnął szczotkę w stronę Kariny, zobaczył, że nadal jest w niej pełno psiej sierści, szybko cofnął rękę i znów podjął walkę z czarnymi i białymi kłakami.

– I sądzisz, że zechcę jej jeszcze używać? – powiedziała. – Dziwne, że nie zabrałeś również mojego grzebienia ze świerkowego drewna – dodała cierpko. Hal spojrzał na grzebień, leżący na ziemi obok zydla i przydeptał go czym prędzej. – Zresztą, muszę przyznać, że ostatnio go szukałam, ale bez skutku. Widocznie się zgubił.

„A jeśli nie”, pomyślał Hal „to zaraz ja go zgubię”.

– No, ale zboczyliśmy z tematu – zauważyła Karina. – Gdzie znalazłeś tego… potwora?

– Przyszła za mną do domu.

Karina prychnęła.

– Cóż, mam nadzieję, że nie dałeś jej jeść. W takim przypadku nigdy byśmy się jej nie pozbyli. Bo nie dałeś, prawda?

Hal stwierdził w myślach, że przenikliwy wzrok matki jest naprawdę nie do zniesienia i spojrzał w niebo.

– Trochę dałem – odpowiedział z końcu. Po czym, rozpaczliwie próbując zmienić temat, zapytał: – Mamo, kto to jest Boh-Raka?

Karina zmrużyła oczy.

– To temudżajski demon płci żeńskiej, jej ulubiona rozrywka polega na tłuczeniu kijem durnych wyrostków. Mam nadzieję, że niedługo się spotkacie. – Wskazując na Kluf, dodała: – Tak czy inaczej, nie chcę tutaj tej bestii. Zaraz wszędzie rozwlecze kłaki.

– Nieprawda! – zaprotestował Hal. – Wcale tak bardzo nie linieje.

Karina powiodła ręką dokoła.

– Spójrz się tylko, brodzimy po kolana w psiej sierści. Z tego, co wyczesałeś, można by zrobić dwa psy!

– Nooo… raczej jednego. I to małego. Dwa to trochę przesada.

– I kto będzie po niej sprzątał? – zapytała Karina.

Hal wskazał na własną pierś – szczotką, którą zaraz rzucił na ziemię, uświadomiwszy sobie, że niepotrzebnie przypomina o niej Karinie.

– Ja! – wykrzyknął. – Obiecuję!

– Ha! – Głos Kariny wyrażał najwyższy poziom sceptycyzmu. – Przez pierwszy tydzień, może dwa. Potem cała robota spadnie na mnie. Koniec dyskusji, nie chcę tu psa i tyle. Poza tym puści nas z torbami. I będzie śmierdzieć.

Z drugiej strony domu dobiegł głośny rechot.

– Zamknij się, Thorn! – wrzasnął Hal, ale rechot tylko przybrał na sile.

Zaczął prosić:

– Mamo, zgódź się. Będzie świetnym psem pilnującym. I rozprawi się z gryzoniami.

– Od tego mamy Thorna – odparła Karina. Rechot gwałtownie ucichł.

– Mamo, proszę. Błądziła po górach, nie ma dokąd pójść. Była samotna, w złym stanie. No spójrz tylko na tę mordę.

Karina spojrzała. Niestety, akurat w tym momencie Kluf nie wyglądała na samotną i zabiedzoną. Uśmiechnęła się od ucha do ucha i wywaliła jęzor. Potem podeszła do Kariny i wyciągnęła szyję, domagając się pieszczot. Karina mimowolnie poczochrała gęstą sierść. I pomyślała, że to bardzo piękny pies.

– Mamo? Będę zabierał ją na wyprawy. Przyda nam się strażnik na pokładzie. Zrobię z niej morskiego psa.

Karina pomyślała, że nie jest to taki głupi pomysł. Wiele drużyn zabierało ze sobą psy na morze. Przydawały się, kiedy okręt zawijał do obcych portów. A taka bestia z pewnością przestraszyłaby potencjalnych złodziei.

– No, może… – powiedziała Karina z wahaniem. Nagle, uznawszy, że za szybko się poddaje, dodała: – Ale jak ugryzie klienta, natychmiast znika.

– Jak ugryzie klienta, to raczej klient zniknie. W jej paszczy! – zawołał Thorn zza domu. Hal i Karina popatrzyli na siebie.

– Zamknij się, Thorn – powiedzieli chórem.

Rozdział 5

Następnego ranka Hal wybrał się do portu. Kluf biegła przodem, od czasu do czasu zawracała i patrzyła na niego, jakby chciała upewnić się, że idą w dobrą stronę. A potem znowu biegła przed siebie, wyprzedzając go o pięć, dziesięć metrów, czasami zatrzymywała się, by powąchać coś fascynującego i śmierdzącego – jak zdechła mewa czy mumia polnej myszy.

Hal uznał, że najlepiej będzie zabrać Kluf ze sobą. Zauważył u niej tendencję do gryzienia różnych rzeczy – w ten sposób już zdążył stracić jeden but i pomyślał, że lepiej trzymać ją z daleka od mamy, tak często, jak tylko się da. Karina zgodziła się, by Kluf została, lecz była stanowczo daleka od entuzjazmu. Hal zdawał sobie sprawę, że wystarczy jedna katastrofa w restauracji i pozwolenie zostanie niezwłocznie cofnięte.

„Czapla” spoczywała na plaży, wysoko ponad linią przypływu. Z obu stron wspierały ją drewniane kołki, utrzymujące kadłub w poziomie. Członkowie załogi kłębili się na pokładzie, chociaż, jak Hal dodał w myślach, może nie było to odpowiednie słowo na określenie grupy złożonej z siedmiu osób.

Podczas ostatniej wyprawy zaważył, że niektóre części olinowania przetarły się i wymagają naprawy bądź wymiany. Teraz Jesper, Stefan i bliźniacy zakładali nowe sztagi i fały i smarowali je grubo smołą, by przedłużyć ich wytrzymałość.

– Dlaczego nie możemy wymienić tylko tych lin, które się przetarły? – zapytał Jesper. – Dlaczego od razu wszystko?

Hal pomyślał, że oczywiście to Jesper musiał zadać takie pytanie.

– Ponieważ pozostałe też są już lekko przetarte i osłabione i niedługo i tak musielibyśmy je wymienić. W końcu zakładaliśmy je wszystkie w jednym czasie – wyjaśnił Hal. – W ten sposób załatwimy całość za jednym zamachem, a nie po trochu i nie będziemy ryzykować, że coś zepsuje się w najmniej odpowiednim momencie.

– A co to jest „troch”? – zapytał Ulf, a może Wulf. Jego brat rzucił mu długie cierpiętnicze spojrzenie – tego rodzaju spojrzenie, jakie rzuca się małym dzieciom.

– To samo, co „mał”- odparł Wulf.

Ulf zapytał groźnie:

– O co ci chodzi?

– O to, że można też zrobić coś pomału.

Po chwili namysłu Ulf zauważył:

– W takim razie chyba powinno mówić się „pomale”?

Wulf potrząsnął głową.

– Nie.

– To nielogiczne. Dlaczego tak jest?

Stig i Hal spojrzeli na siebie.

– Czy ty czasem rozumiesz, o czym tych dwóch mówi? – spytał Hal. – Czy to ja mam problem?

Stig potrząsnął głową.

– To oni. Robią to specjalnie. Ich cel to mącić ludziom w głowach. I doprowadzać mnie do szału.

Hal odwrócił się i popatrzył na bliźniaków, którzy klęczeli pośrodku pokładu, zajęci smarowaniem bloku, przez który przechodził jeden z fałów. Rzeczywiście, mieli jakieś bardzo zadowolone z siebie miny. Stig chyba się nie mylił.

– Ingvar! – zawołał.

Olbrzym znajdował się na dziobie, obok Zadymiarza, natłuszczał oś i okrągłą szynę, na której obracała się cała maszyneria.

– Tak, Halu? – odpowiedział. Uniósł głowę i spojrzał na postać na plaży. Widział ją jako zamazany kształt, ale ten zamazany kształt był znajomy. Rozpoznał w nim swego skirla.

– Jeśli ktokolwiek wspomni o trochu bądź male, masz wyrzucić go za burtę. – Była to standardowa kara, o której wykonanie regularnie prosił Ingvara.

– Jesteśmy na lądzie – zauważył Ingvar.

Hal kiwnął głową, zamyślił się. Rzeczywiście, od linii wody dzieliło ich jakieś pięć metrów.

– W takim razie zawlecz go nad wodę i wyrzuć z brzegu.

Ingvar dotknął palcem czoła na znak, że przyjął polecenie.

– Jak sobie życzysz.

Hal, zadowolony, że zakończył głupią dyskusję, zwrócił się do Stiga, by podjąć przerwaną rozmowę:

– Chciałem tylko wiedzieć, dlaczego nie mówi się „pomale” – usłyszał rozżalony głos jednego z bliźniaków.

Hal wzniósł oczy do nieba.

– Dobra! – powiedział. – Ingvar?

– Już idę. – Ingvar ruszył przed siebie z zaskakującą szybkością. Owszem, miał potężne rozmiary i był krótkowzroczny, ale pokład „Czapli” znał jak własną kieszeń. Nim bliźniacy zdążyli uciec, chwycił ich za karki. Wili się i protestowali, próbowali się uwolnić, ale Ingvar trzymał ich mocno w żelaznym uścisku.

– To nie ja! – zaprotestowali chórem.

Ingvar uniósł ich wyżej, tak że ich twarze znalazły się tuż obok jego twarzy, szukając oznak, które zdradziłyby, który z nich kłamał. Obaj nadal zapewniali o swej niewinności.

– Wrzuć obu do wody – zaproponował Stig.

Ingvar spojrzał na Hala.

– Hal?

Hal zaczynał coś podejrzewać. Popatrzył na pozostałych członków załogi. Jesper z zaciekawieniem przyglądał się całej scence, Stefan za to odwrócił wzrok, próbując ukryć uśmiech. Potem jego ramiona zaczęły się trząść.

– Ingvar! – zawołał Hal. – Puść ich.

– Mam ich puścić? – zdziwił się Ingvar.

– Tak – potwierdził Hal. – I wrzuć do wody Stefana.

Stefan zerwał się z miejsca, oburzony.

– Mnie? A co ja takiego zrobiłem?

Ale Ingvar już był przy nim i teraz jego z kolei chwycił za kołnierz. Ulf i Wulf bezwładnie poturlali się po deskach pokładu.

Ingvar zeskoczył na plażę i zaczął ciągnąć za sobą opierającego się Stefana, który przez cały czas wrzeszczał jak opętany. W pewnym momencie protesty przerwał głośny rozbryzg – Ingvar, stojąc po kolana w wodzie, uniósł Stefana wysoko nad głową i rzucił go kilka metrów dalej.

– Imponujące – powiedział Stig. Niezwykła siła Ingvara niezmiennie ich zadziwiała. – Skąd wiedziałeś, że to Stefan?

– Stefan potrafi doskonale naśladować głosy, chyba pamiętasz – odparł Hal. – A Ulf i Wulf nie zareagowali tak jak zwykle. Obaj powiedzieli „To nie ja”. Normalnie, kiedy któryś z nich coś przeskrobie, zwalają winę jeden na drugiego, żeby zamieszać mi w głowie. Poza tym zauważyłem, że Stefan coś podejrzanie dobrze się bawi.

Stig pokręcił głową z udawanym podziwem.

– Chyba właśnie dlatego ty jesteś skirlem, a my tylko wykonujemy twoje rozkazy.

Hal wzruszył ramionami.

– Oczywiście, mogłem się pomylić, co oznacza, że Stefan zażył kąpieli za nic.

Kluf!

– O, masz psa – powiedział Stig.

– Jesteś bardzo spostrzegawczy – odparł Hal. – Większość ludzi w ogóle jej nie zauważa. – Popatrzył z czułością na Kluf, ale czułość szybko ustąpiła miejsca panice.

– Hej! Przestań!

Kluf trzymała w łapach szczotkę o długiej rączce, którą Stig przed chwilą smarował metalowe części, mocujące ster, i przekrzywiając łeb na bok, pożerała ją z zapałem. Połowa rączki zdążyła zniknąć, pysk i łapy psa pokrywała warstwa tłuszczu.

Hal chwycił szczotkę i zaczął ciągnąć w swoją stronę. Kluf zaparła się łapami, unosząc tylną część ciała, warczała i ciągnęła do siebie, potrząsając łbem, by wyrwać Halowi swoją zdobycz.

– Puszczaj, wariatko! – wrzasnął Hal. I Kluf puściła, on zaś poleciał do tyłu i wywalił się na piasek jak długi. Kluf wstała i zamachała ogonem, gotowa do dalszej zabawy.

– A niech cię! – krzyknął Hal. – Zrobiłaś to specjalnie.

– Kluf! – powiedziała Kluf.

Hal chwycił szmatkę i zaczął wycierać wysmarowane tłuszczem łapy i pysk psa. Kluf wyrywała się, wyraźnie przeciwna tym zabiegom.

– Spójrz na siebie! – powiedział gniewnie. – A ja dopiero co doprowadziłem cię do porządku!

– Może powiedz Ingvarowi, żeby wrzucił ją do wody – zaproponował Stig z kamienną twarzą. Zbyt kamienną. Ingvar, który już wrócił ze swojej misji, zostawiwszy Stefana brodzącego w wodzie po pachy, zmierzył Kluf wzrokiem.

– Chyba bym jej nawet nie udźwignął – stwierdził z uśmiechem. – Jest gigantyczna.