Tytuł oryginału: Brotherband. The Hunters

First published by Random House Australia 2012

This edition published by arrangement with Random House Australia Pty Ltd

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2013

Copyright © John Flanagan 2012

All rights reserved.

Skład i łamanie: EKART

Typografia na okładce: Rafał Sadowski

ISBN 978-83-7686-185-2

Cover illustration by Jeremy Reston

Cover design © by www.blacksheep-uk.com

Heron illustration © 2011 by David Elliot

Copyright for the Polish edition © 2013 by Wydawnictwo Jaguar

Książka dla czytelników w wieku 11 +

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

Wydanie pierwsze w wersji ebook

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2013

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- CZĘŚĆ PIERWSZA POŚCIG

- ROZDZIAŁ 1

- ROZDZIAŁ 2

- ROZDZIAŁ 3

- ROZDZIAŁ 4

- ROZDZIAŁ 5

- ROZDZIAŁ 6

- ROZDZIAŁ 7

- ROZDZIAŁ 8

- ROZDZIAŁ 9

- ROZDZIAŁ 10

- ROZDZIAŁ 11

- ROZDZIAŁ 12

- ROZDZIAŁ 13

- ROZDZIAŁ 14

- ROZDZIAŁ 15

- ROZDZIAŁ 16

- ROZDZIAŁ 17

- ROZDZIAŁ 18

- ROZDZIAŁ 19

- ROZDZIAŁ 20

- ROZDZIAŁ 21

- ROZDZIAŁ 22

- ROZDZIAŁ 23

- ROZDZIAŁ 24

- ROZDZIAŁ 25

- ROZDZIAŁ 26

- ROZDZIAŁ 27

- ROZDZIAŁ 28

- ROZDZIAŁ 29

- ROZDZIAŁ 30

- ROZDZIAŁ 31

- CZĘŚĆ DRUGA POJEDYNEK

- ROZDZIAŁ 32

- ROZDZIAŁ 33

- ROZDZIAŁ 34

- ROZDZIAŁ 35

- ROZDZIAŁ 36

- ROZDZIAŁ 37

- ROZDZIAŁ 38

- ROZDZIAŁ 39

- ROZDZIAŁ 40

- ROZDZIAŁ 41

- ROZDZIAŁ 42

- ROZDZIAŁ 43

- ROZDZIAŁ 44

- ROZDZIAŁ 45

- ROZDZIAŁ 46

- EPILOG

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

CZĘŚĆ PIERWSZA

POŚCIG

ROZDZIAŁ 1

Ziemia! Widzę ziemię! – krzyknął Stefan z punktu obserwacyjnego na dziobie „Czapli”.

Wszyscy pobiegli, by wreszcie zobaczyć ląd – na razie w postaci dalekiej niewyraźnej linii na horyzoncie.

Hal odetchnął z ulgą. Ostatni raz widzieli ląd cztery dni wcześniej. Zmierzali ze wschodnich wybrzeży Morza Białych Sztormów na południe. Po tych kilku dniach, kiedy tak płynęli przed siebie, widząc dokoła tylko fale i nic poza tym, żadnych punktów orientacyjnych, dosłownie nic, zaczął dręczyć go niepokój. A jeśli nieprawidłowo odczytał wskazania kompasu słonecznego? A może w czasie, kiedy spał, Stig, który zmieniał go przy sterze, zboczył z kursu? A jeśli on sam popełnił błąd, jakiś banalny podstawowy błąd, i teraz płyną w złym kierunku?

Pomyślał, że za każdym razem, kiedy traci się z oczu ląd, istnieje ryzyko, że już nigdy więcej się go nie ujrzy.

Potrząsnął głową, bo nagle zdał sobie sprawę, że jego lęki były całkowicie nieuzasadnione. Cztery dni na oceanie to w końcu wcale nie tak długo. Znał Skandian, którzy żeglowali tygodniami, nie widząc lądu. Sam też to przeżył, tyle że na okrętach dowodzonych przez innych ludzi. Teraz to on był kapitanem.

Thorn wstał ze swojego ulubionego miejsca obok koferdamu. Szedł, kołysząc się, bez trudu dopasowując krok do ruchów łodzi. Uśmiechnął się do Hala. Spędził na morzu wiele lat, ale domyślał się, co musi przeżywać jego młody przyjaciel.

– Dobra robota – powiedział cicho.

Hal posłał mu przelotny uśmiech.

– Dzięki – odparł, starając się przybrać nonszalancką minę. Ale szybko skapitulował. – Muszę przyznać, że miałem kilka niespokojnych momentów.

Thorn uniósł jedną brew.

– Tylko kilka?

– Dwa, dokładnie rzecz ujmując. Jeden trwał przez pierwsze dwa dni. Drugi przez dwa kolejne. A tak poza tym było świetnie.

To, że młody skirl potrafił przyznać się do strachu, było oznaką rosnącej wiary we własne możliwości. Thorn pomyślał, że chłopak szybko dojrzewa. To normalne, kiedy ponosi się tak wielką odpowiedzialność, jak kierowanie łodzią. Tego, kto do niej nie dorośnie, przytłoczy ona swym ciężarem.

Stig wdrapał się na nadburcie i stanął na dziobie obok Stefana. Przysłonił oczy, odwrócił się i krzyknął:

– Widzę trzy wzgórza. Dwa większe, jedno małe. To małe jest pośrodku. Tam, po lewej stronie.

Hal zrobił zadowoloną minę. Thorn kiwnął głową z uznaniem.

– To chyba Przylądek Karlego Wzgórza – powiedział. – Zdaje się, że to był twój cel?

Hal wymierzył odległość niemal idealnie – imponujące osiągnięcie jak na świeżo upieczonego skirla. Thorn był doświadczonym żeglarzem, lecz skomplikowane zasady nawigacji zawsze przyprawiały go o ból głowy.

Hal przybrał obojętną minę, próbując ukryć zadowolenie.

– Powinien znaleźć się dokładnie na wprost dziobu – mruknął, ale potem uśmiech znów pojawił się na jego twarzy. – Ale i tak nie najgorzej, co?

Thorn klepnął go w ramię.

– Nawet bardzo dobrze. Dla mnie, który zawsze trzymałem się wybrzeży, to wprost nie do pojęcia.

– Zdaje się, że nasz więzień zaczął interesować się otaczającym światem – zauważył Hal.

Rikard, madziarski pirat, któremu Thorn pomógł uciec z więzienia w Limmat, podniósł się i patrzył w kierunku lądu. Przez ostatnie dni siedział skulony koło masztu, swobodę jego ruchów ograniczał ciężki łańcuch, którym przykulili go do drzewca.

– Wie, że jest już blisko domu – odparł Thorn. – Ujście rzeki Schuyt znajduje się zaledwie kilka kilometrów dalej. A rzeką tą można dopłynąć do stolicy Madziarów.

– Uwolnimy go? – zapytał Hal.

Thorn potrząsnął głową.

– Najpierw musimy przekonać się, że mówi prawdę. Jeśli nie kłamał, kiedy wpłyniemy na wody rzeki Dan, powinien znaleźć się ktoś, kto potwierdzi, że „Kruk” płynął tą drogą kilka dni wcześniej. Rikard będzie musiał poczekać.

Kiedy opuścili port Limmat, Rikard, dotrzymując danego słowa, powiedział im, dokąd zmierza Zavac. Zavac był kapitanem pirackiego okrętu. Tej nocy, kiedy Czaple pełniły straż, skradł Andomal, najcenniejszy skarb Skandian. Teraz Hal i jego towarzysze próbowali ów skarb odzyskać.

Ścigali Zavaca przez Morze Białych Sztormów, lecz wielki czarny okręt, noszący imię „Kruk”, ciągle im się wymykał. Dogonili go w Limmat, porcie, leżącym na wschodnim wybrzeżu. Zavac z pomocą dwóch innych okrętów zaatakował miasto i zajął je. Drużyna Czapli odegrała zasadniczą rolę w bitwie, pokonała piratów i wygoniła ich z miasta. Wielu Madziarów zginęło, wielu dostało się do niewoli, ale Zavac wraz załogą zdołał im się wymknąć, a przedtem staranował i próbował zatopić skandyjski okręt, „Wilczy Wicher”.

Rikard twierdził, że „Kruk” zmierza w stronę rzeki Dan – był to potężny szlak wodny, biegnący od wybrzeży Morza Białych Sztormów daleko na południe, aż do Morza Spokojnego. U ujścia południowej odnogi Danu leżała twierdza Raguza, port, w którym rządziła rada, złożona z piratów i złodziei. Korsarze, grasujący na wodach Morza Białych Sztormów i Morza Spokojnego, często szukali tam schronienia, wiedząc, że mogą liczyć na ochronę przed żądnymi zemsty ofiarami. Każdy okręt, który chciał zatrzymać się w porcie, musiał zapłacić daninę, zwykle dziesiątą część łupów. Była to wysoka cena, lecz w zamian piraci zapewniali sobie bezpieczeństwo i nie musieli martwić się ewentualnymi prześladowcami.

Zavac wiózł na swym okręcie spory łup w postaci szmaragdów, zrabowanych z tajnej kopalni w Limmat. Część miała wprawdzie dostać się tym, którzy pomagali mu podczas ataku i okupacji miasta, wszyscy jednak zostali pokonani, zabici bądź uwięzieni. A Zavac zwiał z całą zdobyczą. Dzięki tak bogatemu łupowi nie musiał podejmować kolejnych wypraw i wszystko wskazywało na to, że postanowił odpocząć i zebrać siły w pirackiej twierdzy.

Teraz „Czapla” zbliżała się do lądu, a Rikard chyba wyczuł na sobie wzrok członków drużyny, bo odwrócił się i kiwnął ręką na Thorna, który podszedł do niego.

– O co chodzi? – zapytał, choć właściwie domyślał się odpowiedzi.

– Puścicie mnie wolno? – Pirat wskazał na zbliżający się brzeg.

Thorn potrząsnął głową.

– Obawiam się, że wolelibyśmy jeszcze trochę nacieszyć się twoim towarzystwem.

– Dotrzymałem słowa! Ty zaś obiecałeś, że mnie uwolnicie! – zaprotestował Rikard.

– Nie. Obiecałem, że cię uwolnimy, kiedy będziemy pewni, że powiedziałeś prawdę. Obiecałem również, że w przeciwnym wypadku wyrzucę cię za burtę.

– Ale czy naprawdę musicie trzymać mnie skutego? – Rikard gniewnie potrząsnął łańcuchem, którym przywiązali go do masztu. – W końcu i tak nie mam dokąd uciec.

Thorn uśmiechnął się.

– To na wypadek, gdybyś chciał pozbawić mnie rozkoszy wrzucenia cię do wody. Nie zamierzam oddać inicjatywy w tej sprawie w twoje ręce.

Rikard spojrzał na niego spode łba i usiadł ciężko na pokładzie. Zrozumiał, że dalsze dyskusje nie mają sensu. Przez tych kilka dni zdążył się nauczyć, że Thorn nie należy do osób, które łatwo zmieniają zdanie.

– Wiem, że nie możesz się doczekać, by wrócić do Madziarii i dołączyć do kolejnej pirackiej drużyny – rzucił Thorn – ale na razie musisz pogodzić się z obecnym stanem rzeczy. – Potem odwrócił się i podszedł do steru, przy którym stał Hal, rozmawiający z Lydią i Stigiem.

– Zamierzasz przybić do brzegu? – zapytała Lydia.

Hal wydął wargi, po czym potrząsnął głową.

– Nie. Popłyniemy dalej wzdłuż wybrzeża, aż do ujścia Danu. Tam możemy zejść na ląd. Musimy sprawdzić, czy ktoś widział „Kruka”.

Ciągle martwił się, że Zavac popłynął w zupełnie innym kierunku, a oni zmarnowali całe cztery dni, szukając wiatru w polu.

– Chłopcom dobrze by zrobiło, gdyby się wreszcie wyspali. Zresztą mnie też.

Pokład „Czapli” bynajmniej nie był najwygodniejszym miejscem do spania. Wprawdzie między ławkami wioślarzy dało się rozłożyć legowiska, lecz łódź nieustannie kołysała się i podskakiwała na falach, a od czasu do czasu na pokład bryzgała woda, co uniemożliwiało głęboki i nieprzerwany sen.

– Jeszcze jeden dzień jakoś wytrzymają.

– I ja też? – uśmiechnęła się ze smutkiem.

– Ty też. Przykro mi. Sen musi poczekać. Najpierw trzeba sprawdzić, czy na pewno zmierzamy w odpowiednim kierunku.

Lydia kiwnęła głową. Hal miał rację. I zapewne, jak przypuszczała, zaznał najmniej snu z nich wszystkich. Owszem, dzielił się obowiązkami ze Stigiem, który zmieniał go przy sterze, ale większą ich część wziął na siebie.

– A może warto sprawdzić w którymś z miast na wybrzeżu? – zaproponował Stig, lecz Hal potrząsnął głową.

– Jeśli widziano ich tutaj, to jeszcze nie znaczy, że popłynęli Danem. Mogli przecież udać się dalej na zachód wzdłuż wybrzeża.

Stig westchnął.

– No tak, to chyba oznacza kolejną noc na twardych dechach. Czemu ta łódź ma tyle żeber? Zawsze wbijają się w moje.

Hal uśmiechnął się szeroko.

– Postaram się nie zapomnieć o tym następnym razem, kiedy będę budował okręt. – Potem, jak to często bywa, kiedy ktoś poruszy temat snu, ziewnął potężnie.

Thorn spojrzał na niego z namysłem.

– Wygląda na to, że tobie również przydałoby się trochę odpoczynku.

Hal wzruszył ramionami i zamrugał prędko. Teraz, kiedy Thorn powiedział to głośno, zdał sobie sprawę, że jego oczy są strasznie suche i piekące.

– Nic mi nie będzie – odparł, lecz Thorn nie dał się zbyć.

– Uważam, że ktoś powinien czasem przejąć ster – oznajmił.

Stig odchrząknął znacząco.

– Ehm… Czy ktoś raczył zauważyć, że tu jestem? A może wzięliście mnie za filet z halibuta? – zapytał. – o ile dobrze pamiętam, przez ostatnie dni przejmowałem ster regularnie.

– Wiem o tym – odparł cierpliwie Thorn. – Chodziło mi o trzecią osobę.

– A ty byś nie mógł? – zapytała Lydia.

Thorn spojrzał na nią.

– Mógłbym. Ale ustaliliśmy, że jeśli zacznie się bitwa, Stig i ja prowadzimy resztę drużyny i rozpoczynamy abordaż. Jesteśmy najlepszymi wojownikami. A Hal powinien mieć wolne ręce, by obsługiwać Zadymiarza.

Takie miano nadali ogromnej kuszy, królującej na dziobie łodzi.

– Masz jakiegoś kandydata? – zapytał Hal.

Pomysł Thorna był rozsądny, trzeci sternik odciążyłby jego i Stiga. Wszystko wskazywało na to, że czeka ich długa i wyczerpująca podróż.

– Myślałem o Edvinie – odparł Thorn. – Stefan i Jesper dobrze sobie radzą przy podnoszeniu i opuszczaniu żagli, Ulf i Wulf mają wrodzony talent do trymowania ich i ustawiania. Edvin zaś siedzi bezczynnie.

Hal uśmiechnął się.

– Bardziej taktownie byłoby powiedzieć, że ma w sobie wielki niezrealizowany potencjał – odparł. – Ale w porządku, to dobry pomysł. Edvin jest bystry i chętnie się uczy. Na pewno szybko załapie. Od razu chodźmy z nim porozmawiać. – Kiwnął głową do Stiga, który przejął ster, i wraz z Thornem podszedł do Edvina, siedzącego obok Ingvara. Ingvar leżał bezwładnie na pokładzie – doznał obrażeń w czasie ataku na wieże strażnicze w Limmat.

Ale Edvin bynajmniej nie siedział bezczynnie. W skupieniu pochylał głowę i wykonywał dziwne prędkie ruchy rękami, w których migały dwa cienkie długie patyki, uderzając o siebie z cichym brzękiem. Na pokładzie między jego stopami leżał kłębek włóczki.

– Edvin? – zaczął Hal. – Co ty robisz?

Edvin uniósł głowę i uśmiechnął się.

– Robię na drutach – odparł. – Robię sobie ciepłą wełnianą czapkę marynarską.

Hal i Thorn spojrzeli na siebie.

– Zastanawiam się, czy to na pewno dobry wybór – powiedział Thorn.

ROZDZIAŁ 2

Na drutach, powiadasz? – Jesper zmarszczył podejrzliwie brwi, ale Stefan kiwnął głową na potwierdzenie swych słów.

– Na drutach. Miał wielki kłębek włóczki, druty i… i robił na drutach.

Wszyscy spojrzeli w stronę steru. Hal właśnie wprowadzał Edvina w subtelności sterowania łodzią. Stig i Thorn stali obok, przyglądając im się. Lydia zastąpiła Edvina w doglądaniu Ingvara. „Czapla” spokojnie płynęła przed siebie, pchana wiatrem od strony sterburty i załoga miała niewiele do roboty. Jesper i Stefan zaś, których zadanie polegało na podnoszeniu i opuszczaniu rejek z żaglami, przeszli na tył łodzi i gawędzili z bliźniakami.

– Nie jestem pewien, czy chcę, by u steru stał człowiek, który w wolnym czasie robi na drutach – oznajmił Stefan. Zdanie to tak naprawdę nie miało żadnego sensu, ale chyba dobrze wyraziło ich odczucia. Wszyscy jeszcze raz spojrzeli na Edvina.

– A właściwie to jak się robi na drutach? – zapytał Jesper.

Ulf wzruszył ramionami.

– To bardzo proste.

Wszystkie spojrzenia zwróciły się na niego. Jak to było do przewidzenia, teraz odezwał się Wulf.

– Doprawdy? W takim razie może nam wyjaśnisz.

Ulf zawahał się. Widział nieraz, jak jego matka, ciocia i babka robią na drutach i wydawało się to bardzo łatwe. Nawet nie musiały patrzeć na swoje ręce – w tym samym czasie potrafiły prowadzić swobodną konwersację na temat pogody czy cen solonego dorsza. Tak więc Ulf uznał, że musi być to bardzo prosta czynność. Szczególnie jeśli opanowała ją nawet jego ciotka.

Nagle zdał sobie sprawę, że pozostali wciąż patrzą na niego, czekając na odpowiedź. Machnął niedbale ręką.

– Cóż… bierze się druty…

– Druty do robienia na drutach? – zapytał Stefan. Ulf zmarszczył brwi, wyraźnie niezadowolony.

– Ależ to się rozumie samo przez się! – odparł z oburzeniem. – A niby jakie?

– Mam brzydkie skojarzenia – stwierdził Stefan.

– To już sam sobie jesteś winien – odpalił Ulf.

– Mów dalej, Ulfie – powiedział Jesper do Wulfa. Ulf wywrócił oczami. „Tego to już trochę za wiele”, pomyślał.

– To ja jestem Ulf – rzucił. – Wulf to on.

– Jesteś pewien? – zapytał Stefan. Kąciki jego ust uniosły się w nieznacznym uśmiechu. – Według mnie, to on wygląda jak Ulf.

– A wiesz – wtrącił Wulf z namysłem, dostrzegłszy doskonałą okazję, by dokuczyć bratu – to całkiem możliwe. – Kiedy obudziłem się dziś rano, nie byłem do końca pewien, kim jestem. Pomyślałem, że może to jakaś pomyłka i obudzili nie tę osobę, co trzeba.

– Dokładnie tak samo zareagowała nasza matka, kiedy się urodziłeś – odparował Ulf. – Spojrzała na ciebie i powiedziała: „O, nie! To jakaś pomyłka! Ten paskudny bachor nie może być moim synem!”.

Wulf wyprostował się, przybrał wojowniczą minę i spojrzał swemu bratu prosto w oczy.

– Ciekawe, skąd ty masz takie wiadomości.

– A stąd, że urodziłem się pierwszy i pamiętam, że czekałem całą wieczność, zanim wreszcie wylazłeś. Niestety, wszyscy przeżyli wielkie rozczarowanie – dodał triumfalnie. Był w swoim żywiole. Jako pierworodny miał pewną przewagę w tego rodzaju sporach.

Twarz Wulfa pokryła się purpurą.

– Naprawdę myślisz, że uwierzymy…? – zaczął, ale Lydia, stojąca kilka metrów dalej, przerwała cichym ostrzegawczym tonem:

– Dajcie spokój, chłopaki. Jesteśmy na morzu.

Spojrzeli na nią, a ona wskazała głową w stronę steru, wokół którego nadal tłoczyła się niewielka grupka. Wulf wykrzywił wargi w niepewnym grymasie. Hal zabronił bliźniakom kłótni na morzu. Do tej pory udawało im się powściągać naturalne skłonności, ale ostatnie cztery dni były całkowicie pozbawione wszelkich wrażeń i zaczynali się nudzić.

– Chyba nas nie słyszał – powiedział cicho Wulf i zmieszał się, kiedy Thorn odpowiedział, nie patrząc na nich:

– A owszem, słyszał.

Ulf i Wulf wymienili przerażone spojrzenia. W rzeczywistości Hal był zbyt pochłonięty udzielaniem Edvinowi lekcji sterowania, by zwracać na nich uwagę. Ale oni nie musieli o tym wiedzieć.

– Tak czy owak, wyjaśnij nam wreszcie, jak się robi na drutach – powiedział Wulf.

Ulf spojrzał na niego. Myślał, że już nie wrócą do tego tematu. Ale Wulf nie zamierzał tak szybko odpuścić.

– A więc… potrzebne są druty… takie do robienia na drutach – dodał Ulf prędko. – I kłębek wełny.

– Ile? – wtrącił Jesper.

Ulf zmarszczył brwi.

– Tylko jeden. Jeden kłębek.

Ale Jesper potrząsnął głową.

– Nie, nie. Ile drutów?

– Dwa – odparł Ulf groźnym tonem. – Dwa druty do robienia na drutach i jeden kłębek wełny.

– A jak by tak wziąć cztery druty, chyba wtedy można by robić na drutach dwa razy szybciej? – zapytał Stefan z podejrzanie niewinną miną. Ulf zmiażdżył go spojrzeniem, a potem podjął:

– Następnie należy owinąć wełnę dokoła drutów i tak jakby popychać je do przodu i do tyłu. No, właśnie tak robi się na drutach. Proste jak drut. – Zrobił szeroki gest ręką, jakby dla dopełnienia swych słów. Pozostali przypatrywali mu się sceptycznie.

Kiedy Lydia położyła wilgotny kompres na czole Ingvara, ten nagle otworzył oczy i zapytał:

– O czym oni bredzą?

Głos brzmiał słabo, co bardzo ją zmartwiło. Ingvar powinien już zacząć dochodzić do siebie. Uśmiechnęła się. Wiedziała, że ponura mina raczej nie przyczyni się do poprawy jego stanu.

– O robieniu na drutach – odparła. – Palanty.

Próbował kiwnąć głową, ale zdołał zaledwie lekko nią poruszyć. Mruknął coś niezrozumiale. Pochyliła się nad nim.

– O co chodzi?

Ingvar nie odpowiedział, zaśmiał się i skrzywił, najwyraźniej gwałtowny ruch sprawił mu ból. Lydia ujęła jego dłoń i ścisnęła delikatnie. Żałowała, że nic więcej nie może dla niego zrobić.

Odpowiedź Ulfa nie zadowoliła Jespera. Temat robienia na drutach bardzo go zaciekawił i chciał dowiedzieć się czegoś więcej. Ściśle rzecz ujmując, był tak znudzony, że w tym momencie zainteresowałby go właściwie każdy temat. Odwrócił się i spojrzał na Lydię, która znów zaczęła przykładać mokry kompres do twarzy i karku Ingvara.

– Lydio, czy robienie na drutach jest trudne? – zapytał.

Przerwała i uniosła wzrok.

– A skąd mam wiedzieć? – odparła spokojnie.

Wzruszył ramionami.

– No, jesteś dziewczyną, a to takie dziewczyńskie zajęcie, więc pomyślałem.

Nagle umilkł. Lydia wpatrywała się w niego bacznie, nic nie mówiąc. Jesper czuł się coraz bardziej niepewnie. W końcu odparła:

– Nie wiem. Ja nie robię na drutach.

– O – powiedział z ulgą, że w końcu przerwała niepokojącą ciszę. „Z Lydią nigdy nic nie wiadomo”, pomyślał. Różniła się od znanych mu dziewczyn, a długi sztylet, wiszący u jej pasa, zdawał się bardzo ostry.

– Ale umiem szyć – dodała. Zerknął na nią prędko. Coś w jej tonie podpowiadało mu, że to nie koniec. Nerwowo przełknął ślinę, wbiła w niego wzrok, aż spojrzał w drugą stronę. Czuł, że czeka na jakąś jego reakcję.

– Naprawdę?

– Tak. I jeśli jeszcze raz wyskoczysz z jakimś durnym męskoszowinistycznym tekstem, przyszyję ci dolną wargę do ucha.

Kilka razy skinął głową.

– Tak. Rozumiem. Wargę do ucha. Rozumiem. Może porozmawiamy o czymś innym, dobrze? – zaproponował, zwracając się do całej grupy.

– A o czym? – zapytał Wulf.

Jesper zerknął nerwowo na Lydię, która znów pielęgnowała Ingvara, z całkowicie obojętną miną.

– O czymkolwiek. Byle nie o robótkach ręcznych.

Edvin zaczynał chwytać, o co chodzi w sztuce sterowania łodzią. Spojrzał na linię kilwateru. Była prosta – nie tak idealnie jak linia, którą zostawiała za sobą „Czapla”, kiedy to Hal nią sterował, ale naprawdę wyglądała nie najgorzej.

– Niedługo będzie z ciebie sternik jak się patrzy, Edvinie – powiedział Thorn. Edvin zarumienił się z zadowoleniem. Potem wrócił do ćwiczeń: specjalnie zboczył z kursu o kilka stopni i zaczął ćwiczyć naprowadzanie łodzi na prawidłowy kurs. Zwolnił ster dosłownie na sekundę wcześniej.

– Dobrze – pochwalił go Hal. – Lydio, chcesz ze mną porozmawiać?

Dziewczyna stała opodal, jakby czekała, aż ktoś zwróci na nią uwagę. Kiwnęła głową w stronę Edvina.

– Właściwie z Edvinem, jeśli możesz zwolnić go na chwilkę. Mógłbyś spojrzeć na Invgvara? Mam wrażenie, że mu się pogorszyło.

ROZDZIAŁ 3

Myślałem, że zdrowieje – powiedział Hal, ruszając za Edwinem i Lydią w stronę Ingvara, leżącego na swym zaimprowizowanym posłaniu pośrodku pokładu. Potężny chłopak dostał strzałą podczas szturmu na Limmat.

Edvin zacisnął wargi. Miał zmartwioną minę.

– Ja też. Ale wczoraj mu się pogorszyło. I bynajmniej nie poprawiło się przez noc. Miałem nadzieję, że to chwilowe. Ale teraz… – nie dokończył.

Ingvar spał – o ile można nazwać to snem. Chyba trafniej byłoby powiedzieć, że leżał nieprzytomny. Powieki miał mocno zaciśnięte, rzucał głową na poduszce. Policzki mu się zapadły, skóra przybrała blady woskowy odcień, pod oczami widniały ciemne cienie. Edvin ukląkł obok Ingvara i delikatnie położył rękę na jego czole. Twarz Edvina przybrała jeszcze bardziej zmartwiony wyraz. Gestem dłoni dał znak Halowi, by dotknął czoła Ingvara.

Zrobiwszy to, Hal odwrócił się i rzucił Edvinowi przerażone spojrzenie.

– On płonie! – powiedział. Skóra Ingvara była gorąca i sucha.

Edvin przytaknął z nieszczęśliwą miną.

– Wiem – powiedział. – Myślałem, że na morzu mu się poprawi. Szpital w Limmat to było okropne ciemne duszne miejsce, pełne gorączkujących chorych. Orlog jeden wie, co można złapać, oddychając tak niezdrowym powietrzem. Sądziłem, że świeże morskie powietrze będzie dla niego lepsze, lekarz zgodził się ze mną. Zresztą, jak już mówiłem, z początku wyglądało na to, że zdrowieje.

– A co spowodowało pogorszenie? – spytał Hal.

– Jest bardzo słaby i źle śpi. A to oznacza, że nie ma jak odbudować sił, potrzebnych do zwalczenia choroby. Wydaje mi się, że w ranę znów wdała się infekcja. Stąd gorączka.

– Możesz coś na to poradzić?

Podczas treningu drużyn Edvin, cichy skromny chłopak, przeszedł szkolenie medyczne, lecz było ono dość krótkie i pobieżne.

Wzruszył ramionami.

– Szczerze mówiąc, nie wiem. Na pewno mogę jeszcze raz przemyć ranę i nadal przykładać mokre kompresy z nadzieją, że gorączka minie. Jeśli pomożemy mu ją przetrwać, jeśli pozwolimy mu porządnie wypocząć, jego stan powinien się poprawić. Tak przypuszczam.

Hal przez chwilę rozważał w myślach słowa Edvina. Potem spojrzał w kierunku lądu.

– Czy możesz dokonać tego tu, na pokładzie? – zapytał.

Edvin zawahał się, potem potrząsnął głową.

– Raczej nie. Za bardzo rzuca nami i kołysze.

Hal kiwnął głową. To była słuszna uwaga. Przez chwilę miał straszną wizję, co by się stało, gdyby łódź podskoczyła niespodziewanie na falach akurat w chwili, gdy Edvin będzie oczyszczał ranę.

– Ale kiedy się z tym uporasz, możemy znów wyruszyć na morze? – zapytał. Nieszczęśliwy grymas na twarzy Edvina wystarczył za odpowiedź.

– Pokład nieustannie rusza się i kołysze. Nie sposób wypocząć w takich warunkach. Sam wiesz, jak to jest. Mięśnie spinają się, przygotowują na kolejny ruch łodzi. Instynktownie szykujesz się na uderzenie następnej fali. Ingvar musi porządnie się wyspać. To byłoby dla niego najlepsze lekarstwo. A nie wyśpi się, dopóki jesteśmy na morzu. Całkiem prawdopodobne, że właśnie to ciągłe spinanie mięśni pogorszyło jego stan.

– Jak długo?

Edvin wzruszył ramionami.

– Nie wiem. Może wystarczy jedna noc. Może dwie. Jeśli wypocznie porządnie, a ja zdołam zbić mu gorączkę, powinien szybko dojść do siebie. Trzeba przez cały czas okładać go zimnymi kompresami, wtedy temperatura spadnie.

– A jeśli nie?

– Wtedy może umrzeć – powiedział Edvin. Lydia rzuciła mu przerażone spojrzenie.

– Naprawdę jest aż tak źle? – spytała, on zaś w odpowiedzi kiwnął głową.

Hal odwrócił wzrok, przeklinając w myślach. Za każdym razem, kiedy już prawie dopadał Zavaca, coś stawało mu na przeszkodzie. Pod Limmat musiał wybrać: gonić dalej za piratami czy skazać Svengala i resztę drużyny „Wilczego Wichru” na śmierć w odmętach. Teraz musiał zmierzyć się z kolejną tego typu sytuacją. Stawką było życie Ingvara.

Prócz zwykłej troski o przyjaciela brał pod uwagę również pewien bardzo konkretny argument. Lydia najwyraźniej pomyślała o tym samym.

– Potrzebujesz pomocy Ingvara, jeśli chcesz użyć Zadymiarza – powiedziała cicho.

– Wiem.

Wielka kusza miała stanowić ich najważniejszą broń, gdyby doszło do starcia z „Krukiem”. Tylko Ingvar posiadał siłę, konieczną do naciągania cięciwy i ładowania pocisków. Oczywiście, Ulf i Wulf również mogli tego razem dokonać. Ale ich zadanie na „Czapli” w trakcie bitwy morskiej miało polegać na ustawianiu żagli podczas kolejnych manewrów. Każdy członek załogi grał określoną rolę podczas starcia z wrogiem. A szczególna rola przypadała Ingvarowi.

Kiedy Hal o tym pomyślał, łatwiej przyszło mu podjąć decyzję. Wstał, przysłonił oczy dłonią i spojrzał na linię brzegu, wzdłuż którego płynęli.

– Znajdźmy jakieś odpowiednie miejsce na obóz – powiedział.

Musieli przepłynąć jeszcze spory kawałek, nim natrafili na takie miejsce. Linię brzegową w przeważającej części tworzyły płaskie otwarte plaże, smagane nieustającym wiatrem od północnego wschodu. Gdyby wiatr przybrał na sile, mogłoby to źle się dla nich skończyć.

Wreszcie Hal znalazł to, czego szukał. Teren w tym miejscu wznosił się, między niskie skaliste klify wrzynał się długi pas plaży. Wąskie przejście prowadziło do niewielkiej zatoczki. Hal kazał opuścić żagiel i zasiąść do wioseł. Chciał obejrzeć bliżej to miejsce. Okazało się idealne na obozowisko. We wschodniej części zatoczki ciągnęła się piaszczysta plaża, osłonięta cyplem od wiatru.

Chłopcy na kilka minut wsparli się na nieruchomych wiosłach, a Hal uważnie wodził wzrokiem dokoła, szukał wodnych wirów, które mogłyby wskazywać na obecność skał tuż pod powierzchnią i obserwował ruch fal, by upewnić się, że u wejścia do zatoczki nie czai się podstępna rafa.

– Stig! – zawołał. Pierwszy oficer rozkazał wioślarzom przystąpić do akcji.

Hal skierował łódź do zatoczki. Stefan zajął jego pozycję na dziobie, teraz on wypatrywał w wodzie ewentualnych zagrożeń. Niczego jednak nie dostrzegł i „Czapla” skierowała się w stronę wąskiego pasa piachu, który upatrzył sobie Hal.

– Wciągnąć wiosła! – krzyknął, gdy znaleźli się zaledwie dwadzieścia metrów od brzegu. Wiosła zaklekotały w dulkach, a potem jeszcze raz o pokład.

– Thornie, wciągnij płetwę – rozkazał Hal i Thorn wykonał polecenie. Hal poczuł charakterystyczny, tak dobrze już mu znany ruch łodzi, pozbawionej płetwy, która miała za zadanie zmniejszać dryf. A potem dziób zaszurał na grubym piachu i łódź przechyliła się lekko na jedną stronę. Stefan, nie czekając na polecenie, zeskoczył na brzeg z kotwicą i wbił ją głęboko w piach.

Jak zwykle, gdy nagle ustawał ruch łodzi, nastąpiła ta dziwna cisza. Nagle zamilkł chór, tworzący muzyczne tło każdej podróży: pluskanie fal o kadłub, stłumiony pomruk masztów i olinowania. Hal miał wrażenie, że jego głos brzmi nienaturalnie głośno.

– Rozbijmy obóz.

Członkowie załogi szybko przystąpili do pracy. Mieli już spore doświadczenie w tej dziedzinie. Rozpięli na palikach wielki kawał brezentu, tworząc namiot w kształcie litery A. Edvin i Stefan zbudowali osobne schronienie dla Ingvara.

Po zakończonej pracy Stig podszedł do Hala i wskazując kciukiem Rikarda, zapytał:

– Zostawimy go na pokładzie?

Hal po chwili zastanowienia potrząsnął głową. Wprawdzie przywiązali Rikarda do masztu i niebezpieczeństwo, że ucieknie, było naprawdę niewielkie, jednak Hal nie chciał zostawiać go bez dozoru na pokładzie. Rikard miał im za złe, że go nie wypuścili, i Hal bał się, by nie uszkodził łodzi w ramach zemsty.

– Zabierzcie go na brzeg, przykujcie do drzewa i rzućcie na niego jakiś koc – powiedział. Potem spojrzał w niebo. Kilka obłoków przesuwało się po niebieskim tle, nie widać było ciemnych chmur, zwiastujących deszcz.

Ulf i Wulf odwiązali Rikarda od masztu i zaprowadzili go pod potężną sosnę, rosnącą na końcu plaży, jakieś dwadzieścia metrów od ich namiotu. Obwiązali łańcuch dokoła pnia, sprawdzili, czy na pewno jest odpowiednio przymocowany do skórzanych kajdanków na nadgarstkach Rikarda, potem podali mu koc.

– Rozgość się – powiedział Ulf. Pirat burknął tylko i rzucił spojrzenie spode łba w odpowiedzi na ich uśmiechy. Odwrócili się i ruszyli z powrotem do obozu.

– Zjedzmy coś. Umieram z głodu – powiedział Ulf.

– Ty zawsze umierasz z głodu – zauważył Wulf.

– To dlatego, że jestem starszy od ciebie. Musiałem dłużej czekać na obiad.

Rikard odczekał, aż ich głosy ucichły, potem spojrzał na swoje dłonie. Skórzane kajdanki były sztywne i dopasowane, nie dało się ich przesunąć ani poluźnić gołymi rękami.

Ale Rikard nie był zdany na siłę gołych rąk. Okrył się kocem i sięgnął do buta. W specjalnej pochwie, skrytej po wewnętrznej stronie sięgającej kolan cholewki i dodatkowo zamaskowanej listwą z miękkiej skóry, krył się długi ostry nóż. Wcześniej Rikard nie mógł się do niego dobrać, na pokładzie stale obserwowali go członkowie załogi.

Uśmiechnął się lekko do siebie. Teraz sytuacja uległa zmianie.

ROZDZIAŁ 4

Hal pochylił się i wszedł do niewielkiego namiotu. Ingvar leżał na plecach, na miękkim posłaniu z sosnowych gałązek wysłanych grubym, miękkim kocem. Drugi koc okrywał jego ciało. Chłopak zamruczał coś przez sen i próbował go zrzucić.

Obok klęczał Edvin z naczyniem pełnym zimnej wody, na ziemi leżały mokre ręczniki. Chwycił ramię Ingvara, nie pozwalając mu, by zrzucił z siebie koc. Z troską stwierdził, że powstrzymywał chorego bez większego trudu. Wcześniej siła Ingvara była wręcz legendarna, lecz teraz…

Edvin wyczuł obecność Hala i uniósł wzrok.

– Słaby jak kociak – stwierdził.

Hal kiwnął głową i ukląkł po drugiej stronie posłania.

Wyciągnął rękę i położył ją na czole Ingvara. Bił od niego prawdziwy żar. Hal przestraszył się.

– Chyba mu się pogarsza – powiedział ze smutkiem. – Czy mi się wydaje, czy gorączka skoczyła?

Edvin wzruszył ramionami, po czym zmoczył jeden z ręczników i zaczął przykładać go do czoła, twarzy i szyi Ingvara.

– Nie mam jak tego sprawdzić – powiedział – ale chyba masz rację. Bez wątpienia zbliża się kryzys.

Hal spojrzał na nowy bandaż, oplatający ciało Ingvara powyżej bioder.

– Zmieniłeś opatrunek?

Edvin pobiegł za jego wzrokiem i kiwnął głową.

– Oczyściłem ranę i zabandażowałem. Nic więcej nie mogłem zrobić.

Wilgoć na twarzy Ingvara już zdążyła wyschnąć. Chory, pozbawiony ulgi, którą dawał kompres, poruszył się niespokojnie na posłaniu. Edvin powstrzymał go łagodnie.

– Leż, Ingvarze – powiedział miękko. – Spokojnie.

Wziął kolejny ręcznik. Chłodzący kompres podziałał natychmiast, Ingvar znów poczuł ulgę i uspokoił się.

Hal przyglądał się Edvinowi. Był to chłopak niewielkiego wzrostu i, jak wszyscy członkowie drużyny Czapli, uchodził za wyrzutka w rodzinnym Hallasholm. Był jednak bardzo inteligentny i przykładny. Kiedy podjął się jakiegoś zadania, wykonywał je bardzo starannie i do końca.

Hal uświadomił sobie nagle, że Edvin jest na skraju wyczerpania, zarówno z powodu psychicznego napięcia i troski o Ingvara, jak i czysto fizycznego wysiłku, związanego z pielęgnacją chorego. Hal wyciągnął rękę i wyjął mokry ręcznik z ręki Edvina.

– Zmienię cię na chwilę – powiedział. Kiedy Edvin spojrzał na niego i już miał zaprotestować, dodał stanowczo: – I tak nie mam nic do roboty. A ty musisz wypocząć. Potrzebujesz przerwy. Idź, zjedz coś. Pozostali już skończyli, ale powiedziałem im, żeby zostawili porcję dla ciebie.

Edvin rzucił mu podejrzliwe spojrzenie.

– Już zjedli? A kto gotował?

– Stig.

Edvin skrzywił się.

– Stig gotował? – Edvin pełnił wiele różnych funkcji w drużynie Czapli, między innymi funkcję mistrza kuchni i miał pewne zastrzeżenia co do zdolności swych towarzyszy z tej dziedzinie. Na początku gotowali po kolei, według grafika, i rezultaty w większości przypadków okazały się zdecydowanie niejadalne. W końcu Edvin obwołał się jedynym kucharzem w drużynie, gdyż, jak to ujął, nie miał ochoty paść ofiarą zatrucia.

– Zrobił znaczne postępy – odparł Hal i uśmiechnął się szeroko. – Albo na początku oszukiwał i krył się ze swoim talentem, bo nie chciał tej roboty. Tak czy inaczej, złapał piękną rybę i zrobił zupę. Przejrzał twoje zapasy ziół i przypraw, a Lydia znalazła w lesie dziką cebulę.

Edvin nadal miał sceptyczną minę, więc Hal postanowił wyciągnąć asa z rękawa.

– Thorn wziął dokładkę.

Edvin uniósł brwi ze zdumieniem. Thorn był bardzo wybredny.

– W takim razie chyba spróbuję. – Podniósł się, przez chwilę patrzył, jak Hal pielęgnuje chorego towarzysza.

– Zawołaj mnie w razie czego – powiedział.

Hal kiwnął głową.

– Dobrze. Powiedz Lydii, żeby zmieniła mnie za dwie godziny. A ty się prześpij.

Zmoczył ręcznik, wyżął go i znów przyłożył do czoła Ingvara. Woda wysychała w przerażającym tempie na rozpalonej skórze. Edvin, uspokojony, że Ingvar jest w dobrych rękach, odwrócił się i wyszedł. Hal usłyszał westchnienie ulgi, kiedy chłopak wreszcie wyprostował plecy.

Było tuż przed świtem. Ptaki wyczuły zbliżający się wschód słońca i już rozpoczęły chóralne śpiewy w koronach drzew, rosnących wzdłuż plaży. Hal znów czuwał na posterunku obok Ingvara, zastąpił Lydię tuż po północy.

Kilka razy przysypiał, ale po chwili budziło go majaczenie chorego, walczącego z kolejną falą gorączki. Hal wytrwale zmieniał mokre kompresy, co jednak zdawało się całkowicie beznadziejnym zadaniem. Zauważył, że wiadro jest niemal puste i postanowił pójść po wodę.

Przez pewien czas stan Ingvara zdawał się poprawiać. Ataki, podczas których bredził i rzucał się na posłaniu, zdarzały się rzadziej. Przez chwilę Hal widział promyk nadziei, myślał, że przyjaciel może przetrwał kryzys i zaczyna zdrowieć. Ale potem znów mu się pogorszyło. Mokre kompresy właściwie przestały przynosić ulgę. Gorączka sama w sobie była czymś złym, a poza tym dodatkowo osłabiała i tak nadwątlone siły Ingvara. Jego ciało nie mogło zaznać odpoczynku, musiało walczyć z zalewającymi je falami gorąca. Wyczerpany, nie mógł walczyć z chorobą, która atakowała go z coraz większą mocą. Błędne koło.

Hal usłyszał czyjeś kroki. Podniósł głowę. Do namiotu wszedł Thorn.

Stary wilk morski przyjrzał się swemu młodemu przyjacielowi, jego zaczerwienionym oczom i wymęczonej twarzy.

– Jak długo tu siedzisz? – zapytał.

Hal niepewnie potrząsnął głową. Światło dnia na zewnątrz powoli przybierało na sile.

– Nie wiem – odparł głosem zmienionym ze zmęczenia. – Kilka godzin, jak przypuszczam.

Thorn ukląkł i wyjął z jego ręki wilgotny ręcznik. Hal nie stawiał oporu.

– Nie pomożesz mu, jeżeli sam padniesz ze zmęczenia – zauważył.

Hal zwrócił na niego nieszczęśliwe spojrzenie.

– I tak mu nie pomogę. To beznadziejne. Tracimy go.

Ingvar otworzył oczy, zamruczał coś cicho. Thorn zmoczył ręcznik i przyłożył do czoła chłopca.

– Nie można tracić nadziei – powiedział stanowczo.

– I na razie go nie straciliśmy. Będziemy próbować tak długo, jak tylko się da. Na tym polega drużyna. Nie rezygnujemy, kiedy chodzi o życie któregoś z jej członków.

Hal opuścił ramiona i westchnął głęboko.

– Masz rację – powiedział. – Tylko że ta nadzieja wydaje się taka ulotna.

– I tak będzie aż do chwili, gdy nastąpi przesilenie – odparł Thorn. – Ale musimy wierzyć, że będzie lepiej. Musimy poświęcić Ingvarowi cały nasz czas, troskę i opiekę, wszystko, czego potrzeba, by wyzdrowiał.

– A jeśli nie wyzdrowieje?

Serce krwawiło Thornowi, kiedy patrzył na zrozpaczoną twarz Hala. Wiedział, że jego przyjaciel czuje się odpowiedzialny za stan Ingvara. I wiedział, że jest on za młody, by poradzić sobie z takim ciężarem.

– Jeśli nie – odparł – to przynajmniej będziemy wiedzieli, że zrobiliśmy wszystko, co w naszej mocy. Wszystko – powtórzył.

Przyglądał się bacznie Halowi, który wyprostował plecy, wziął głęboki wdech i opanował emocje.

– Masz rację – stwierdził. – Dziękuję, Thornie.

Wyciągnął rękę po ręcznik, ale Thorn ją odepchnął.

– Ja przy nim posiedzę – powiedział. – Musisz się przespać. Wyglądasz gorzej niż on.

Hal posłał mu zmęczony uśmiech i podniósł się z kolan, wyszedł, wyprostował plecy i obiema rękami rozmasował zesztywniały krzyż. Ziewnął i przeciągnął się. Potem powiódł wzrokiem dokoła. I nagle się rozbudził. Pod sosną leżał tylko zwinięty koc.

Rikard zniknął.

ROZDZIAŁ 5

Zmęczenie i senność minęły jak ręką odjął. Pobiegł przez polanę, nawołując pozostałych. Pierwszy zareagował Thorn, wyskoczył z namiotu i ruszył za Halem w stronę sosny, pod którą leżały koc i łańcuch.

Ulf właśnie stał na warcie i zaraz nadbiegł od strony plaży. Jego topór, przeciągnięty przez szlufkę u pasa, obijał się niezgrabnie o udo. Tuż za nim biegła Lydia.

– Musiał mieć nóż – powiedział Hal z goryczą. Spojrzał na Thorna, który wypatrywał uciekiniera między drzewami. – Ktoś za nim pobiegł?

Thorn spojrzał na niego i potrząsnął głową.

– Wydostałem go z więzienia. Nie przypuszczałem, że może mieć broń. Byłem pewien, że go przeszukano.

Jego głos bynajmniej nie brzmiał przepraszająco. Być może popełnił błąd, ale łatwo było go usprawiedliwić. Poza tym teraz nie miało sensu bić się w pierś. Rikard miał przy sobie nóż. Przeciął więzy. I uciekł. Zamiast rozpaczać, Thorn zamierzał przyprowadzić go z powrotem.

– Jak myślisz, w którą stronę mógł pobiec? – zapytał Ulf. Ruszył w stronę drzew, ale zanim zdążył zrobić dwa kroki, powstrzymał go okrzyk Lydii.

– Stać! – warknęła, a on spojrzał na nią, unosząc brwi. Lydia podjęła, już łagodniejszym tonem: – Przepraszam. Musiałam cię powstrzymać, żebyś nie wpakował się na jego ślady i wszystkiego nie zadeptał.

– Ja się nie pakuję – odparł Ulf z godnością. – Ja kroczę bardzo lekko.

– Przyjmuję do wiadomości – powiedziała Lydia. – W takim razie nie krocz bardzo lekko po jego śladach, proszę.

Ulf, usatysfakcjonowany, kiwnął głową.

– Cóż, skoro tak to ujmujesz.

W tym momencie zjawili się Stig, Jesper i Edvin.

– Co się stało? – zapytał Jesper odruchowo, ale odpowiedź właściwie nie była potrzebna.

– Rikard uciekł – odparła Lydia.

Jesper zaczerpnął powietrza, by zadać kolejne pytanie, lecz Thorn go uprzedził.

– Miał nóż. Rozciął skórzane kajdanki.

– To musiało chwilę potrwać – zauważył Stig. – Były zrobione z utwardzanej skóry, twarde prawie jak drewno.

– Miał na to całą noc – powiedział Hal. Podniósł kajdanki i przyjrzał im się. Na jednym pasku skóry widniały liczne krótkie szarpane nacięcia, drugi przecięto jednym prostym ruchem.

– Musiał zacząć od tego – stwierdził, wskazując na pierwszy pasek. – Miał związane ręce, więc nie szło mu zbyt sprawnie. Na pewno nie mógł przybrać wygodnej pozycji ani znaleźć punktu oparcia. – Naśladował ruchy człowieka, który ma związane ręce i próbuje przeciąć skórzane kajdany. – Na pewno zajęło mu to kilka godzin.

– Kiedy Hal zmienił mnie przy Ingvarze, jeszcze tu siedział – powiedziała Lydia z namysłem. – Pamiętam, że widziałam go, kiedy wyszłam z namiotu i pomachałam do Jespera. – Spojrzała na niego. – Przypominasz sobie, czy był tutaj, kiedy schodziłeś z warty?

Jesper zmarszczył brwi.

– Chyba tak – odparł. – Tak. Jestem pewien, że tu był. – A potem zawahał się. – W każdym razie tak mi się wydaje. Tak, całkiem możliwe. – Zmarszczył brwi. – Chociaż nie, nie jestem pewien. Nie patrzyłem w jego stronę.

– Jakie to ma znaczenie? – wtrącił Ulf. Lydia spojrzała na niego i odparła:

– Gdybyśmy wiedzieli, kiedy uciekł, moglibyśmy w przybliżeniu określić, jak daleko może być teraz.

Kiwnął głową z uznaniem.

Stig właśnie miał coś powiedzieć, gdy nagle od strony namiotu doszedł słaby okrzyk. Edvin spojrzał na swych towarzyszy, wpatrzonych w leżące na ziemi łańcuchy. Brakowało tylko Stefana i Wulfa. Byli strasznymi śpiochami.

– Czy ktoś siedzi przy Ingvarze? – zapytał, a oni wymienili pełne poczucia winy spojrzenia. W zamieszaniu zapomnieli o chorym przyjacielu.

– Przepraszam, Edvinie… – zaczął Hal, ale Edvin już biegł w stronę namiotu.

– W porządku. W końcu to moja praca – krzyknął. Nastąpiła chwila ciszy. W końcu Thorn przypomniał im o najważniejszej sprawie.

– Dobra, w takim razie możemy uznać, że był tutaj co najmniej jeszcze godzinę po północy. Potem Stig zmienił Jespera. Przypuszczam, że Rikard odczekał jeszcze godzinę, żeby Stig zmęczył się i znudził.

Stig wyprostował się i odparł:

– Ja nigdy nie męczę się i nie nudzę, kiedy jestem na warcie.

Thorn spojrzał mu prosto w oczy.

– Każdy męczy się i nudzi, kiedy jest na warcie.

Stig skapitulował.

– No dobrze. Pewnie tak. Może trochę się zmęczyłem.

1 może nawet trochę się znudziłem.

Thorn skierował wzrok na wschód. Niebo już szarzało, lecz słońca nadal nie było widać.

– Powiedzmy, że ma nad nami cztery godziny przewagi – stwierdził.

– Nad nami? – powtórzył Hal.

Thorn wzruszył ramionami.

– Niech będzie, że nade mną. Ja pójdę go szukać.

– A gdzie zamierzasz go szukać? – zapytała Lydia. Zawahał się i uniósł brew.

– Cóż, planowałem zacząć w lesie.

Lydia spojrzała na drzewa, potem znów na niego.

– To duży las. W którym kierunku zamierzasz pójść? Chyba zdajesz sobie sprawę, że wybór jest spory. Tylko północ odpada.

Na północy leżało morze. Tylko w tę stronę nie mógł pobiec Rikard.

– Potrafisz tropić? – podjęła. – Odnajdywać różne ślady i odpowiednio je czytać?

Thorn zawahał się. Wyrwał się ze swoją propozycją pod wpływem impulsu. Był wściekły na Rikarda, nie mógł znieść, kiedy ktoś zyskiwał nad nim przewagę, a już szczególnie taka szumowina jak Rikard. Ale teraz uświadomił sobie, że Lydia ma rację. Nie byłby jednak sobą, gdyby przyznał się do tego tak po prostu.

– Przypuszczam, że jego celem jest Pragha. To na wschód. Ja na pewno właśnie tam skierowałbym kroki.

– O ile jest aż tak głupi, że będzie szedł prosto przed siebie – odparowała Lydia. – On wie, że ty wiesz, że on tam zmierza. Byłby idiotą, gdyby nie próbował kluczyć.

– On jest idiotą – odparł gniewnie Thorn i zaraz pożałował.

– Nie aż takim, skoro ukrył przed nami nóż. I skoro zdołał uciec.

– Do czego zmierzasz, Lydio? – wtrącił Hal. – Tracimy czas.

Spojrzała na niego i kiwnęła głową.

– Właśnie. Tracimy czas. I stracimy jeszcze więcej czasu, jeśli zaczniemy biegać bez sensu po lesie, próbując go odszukać. Potrafię go wytropić. W końcu tym właśnie się zajmuję. Możesz się do mnie przyłączyć, Thornie – dodała, on zaś skłonił się z przesadną uniżonością.

– Och, dziękuję ci bardzo. A czemu nie mogłaś tego od razu powiedzieć?

– Ponieważ wiem, jak byś zareagował. „Nie. Lepiej mi się pracuje w samotności. To nie dla dziewczyny. Jednym okiem będę wypatrywał Rikarda, a drugim pilnował ciebie”. Takie tam. Mam rację?