Grzegorz Dominik Drabik

Droga do swojego wnętrza część 1

© Grzegorz Dominik Drabik, 2022

Książka zawiera główne tematy rozwojowe i wyciągnięte przeze mnie wnioski podczas obserwacji siebie. Pojawiają się w niej tematy związane z medytacją, obserwacją, uważnością. Opisany jest w niej proces przejęcia przekonań rodowych oraz główne blokady przed zmianą. Wskazuje też to co pomaga nam dojrzeć emocjonalnie.

ISBN 978-83-8273-854-4

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Droga do swojego wnętrza część 1

2. Wstęp

1. Kroki, które pomagają otworzyć się na własną miłość

2. To co kształtuje nasz odbiór rzeczywistości

3. Filary dojrzałości emocjonalnej i zdrowego poczucia wartości

3. Rozdział 1: Poznawanie siebie, odkrywanie siebie

1. Od czego zacząć pracę nad sobą?

2. Proces poznawania siebie, wychodzenia z cierpienia

3. Poczucie wartości

4. Ciemna noc duszy, zagubienie emocjonalne. Obojętność i dysocjacja, zamknięcie się na czucie

5. Podejścia do zmiany, które nas blokuje

6. Gotowość na zmianę

7. Brak realnej zmiany

4. Rozdział 2: Świadomość

1. Samoświadomość

2. Uważność

3. Obserwacja

4. Medytacja

5. Zarządzanie swoją uwagą

6. Moc Serca

7. Wdzięczność

5. Rozdział 3: Podejście do myśli

1. Myśli

2. Tryb przetrwania ciągły, poziom przetrwania

3. Tryb kreacji swojej osobistej rzeczywistości, tworzenie swojego doświadczenia, swojego życia w połączeniu z energią wszechświata

4. Nasza percepcja, a jakość naszej energii

5. Proces przejęcia wzorców, schematów, przekonań

6. Ulga wewnętrzna, a szukanie ulgi na zewnątrz w różnych substytutach

7. Tworzenie emocji myślami. Podtrzymywanie określonych myśli i emocji w sobie

8. Przyjmowanie informacji zwrotnych

9. Główne zrozumienia, rodzaje oporu

10. Główne przywiązania jako źródło cierpienia

11. Poddanie schematów myślowych

12. Zniekształcenia poznawcze

6. Dodatek

1. Podejście do rozwoju

7. Ćwiczenia

8. Bibliografia

9. Spis rysunków, ilustracji

Droga do swojego wnętrza Cz.1

Świadomość

Grzegorz Drabik

e-book

Wstęp

Chciałem przejść z leku w zaufanie, więc uświadomiłem sobie swoje lęki, a szept duszy powiedział skoro chcesz ufać, to wejdź w lęk i transformuj go sięgając po to czego chcesz.

Chciałem odnaleźć swoją moc, więc uświadomiłem sobie jak bardzo odrzucam siebie na rzecz zależności, które zabierały mi moja moc.

Chciałem przestać się bać odrzucenia, więc zaakceptowałam fakt, że aby żyć w zgodzie ze sobą czasem zostanę odrzucony przez innych i to nie oznacza, że ze mną jest coś nie tak.

Chciałem żyć w prawdzie, więc dusza mi pokazała, że za każdym razem jak opieram się na iluzji zabieram sobie moc, a gdy działam w prawdzie to moja wewnętrzna moc wzrasta.

Chciałem przestać manipulować i kontrolować, to dostałem sytuację w których dostrzegłem jak manipuluje i próbuje ograniczyć wolność innym osobom, jak również i sobie.

Chciałem czuć swoją wolność emocjonalną, więc trzeba było sobie uświadomić wszystkie zależności jakie nakładam na siebie i które powodują, że odrzucam tą wolność w zamian dostając substytuty miłości w postaci uwagi, aprobaty, podziwu.

Chciałem poczuć połączenie z moim źródłem i jedność z wszechświatem więc dostałem okazję by poddać rdzeń mego egoistycznego ego oraz dojrzeć sytuację w których sam tworzę oddzielenie od mego źródła odcinając się od samego siebie.

Chciałem się zaakceptować w pełni więc dostałem zrozumienie, że aby to zrobić trzeba przyjąć siebie w pełni i zaakceptować swoje słabości i wady. Zrozumiałem, że to nic złego, iż je posiadam, a przyznanie się do nich dało mi poczucie ulgi i zejście z piedestału perfekcyjności jaki miałem w swojej głowie na swój własny temat.

Chciałem aby moje cierpienie przemieniło się w światło więc przestałem stawiać opór radości we mnie, która od początku próbowała się wydostać na zewnątrz, tylko ja sam nie pozwalałem sobie być szczęśliwym i radosnym.

Chciałem transformować mój ból emocjonalny, więc dostałem okazję by poczuć go w pełni i odnaleźć współczucie, wyrozumiałość i łagodność dla siebie, jak również dla innych.

Chciałem poczuć jedność z innymi, więc Wszechświat pokazał mi, że mogę poczuć innych poprzez czucie samego siebie, pokazał mi, że im bliżej jestem ze sobą, tym bliżej jestem z innymi.

Chciałem przestać naprawiać innych, więc dostałem możliwość do zmierzenia się z własnym poczuciem winy i nienawiścią jaką miałem wobec swoich niedoskonałości. To pozwoliło mi zrozumieć, że nie chodzi o naprawianie siebie i innych, a o odkrycie swojej niewinności i odpuszczenia roli sędziego wobec siebie i innych. Zrozumiałem, że nie trzeba nic naprawiać, trzeba tylko poznawać i kochać, transformacja sama przychodzi pod wpływem miłości.

Chciałem połączyć umysł z ciałem, więc dostałem od ciała informacje gdzie są blokady przed tym połączeniem. Miałem wybór albo zacząć ich słuchać i wprowadzać w nie świadomość poprzez kontakt z nimi, albo dalej uciekać od swojego ciała i od poczucia jedności z nim.

Chciałem dopuścić ból, zdjąć mechanizmy obronne, więc trzeba było nauczyć się o nim rozmawiać i przestać go wypierać. Trzeba było przyznać się do tego, że on istnieje, a nie udawać, że go nie ma.

Chciałem otworzyć się na radość, więc pojawił się smutek, by poinformować mnie co mam robić w swoim życiu, by tą radość zaprosić do mego życia.

Chciałem otworzyć się na połączenie ze sobą i przestać panikować w samotności, więc w samotności przyszła pustka i zacząłem się jej słuchać, a nie uciekać przed nią. Z pustki pojawiła się bliskość ze sobą, czucie siebie i prawdziwy kontakt ze swoimi potrzebami. Połączenie przyszło, gdy przestałem przed nią uciekać, gdy przestałem uciekać przed samym sobą.

Chciałem połączyć się, ze swoimi emocjami więc trzeba było przestać je wypierać, uciekać przed nimi lub z nimi walczyć poprzez projekcje ich na innych.

Chciałem wyjść z chaosu i zagubienia, więc trzeba było zacząć żyć uczciwie i szczerze ze sobą samym i z innymi.

Chciałem wyjść z roli ofiary, więc dostałem okazję aby wziąć sprawy w swoje ręce i w końcu dorosnąć przejmując stery swojego życia.

Chciałem wyjść ze swoich paranoi, więc trzeba było zrozumieć, że sam je sobie tworzę i że one istnieją tylko w mojej głowie i że w rzeczywistości ich nie ma.

Chciałem poczuć bliskość z innymi, więc otworzyłem się w końcu na jej przyjmowanie i przestałem zaprzeczać mojej potrzebie więzi z innymi ludźmi. Co pozwoliło mi wyjść z izolacji w swojej własnej głowie i nawiązać szczere relacje z innymi.

Chciałem się czuć doceniony i uznany więc sam zacząłem doceniać i uznawać swoją wartość. Poczułem tą wartość w sobie i zrozumiałem, że nie wszyscy muszą mnie docenić i uznać moją wartość, jednak najważniejsze abym ja sam ją czuł.

Chciałem poczuć się bezpiecznie, więc trzeba było odnaleźć w sobie przestrzeń w której zawsze jestem bezpieczny, przestrzeń która jest niezależna od niczego, od żadnych warunków zewnętrznych.

Chciałem zarządzać moimi pragnieniami i popędami, więc zrozumiałem, że nie mogę się ich wstydzić, zaprzeczać im lub ich wypierać, tylko poznać je i pozwolić na nie sobie.

Chciałem być kochany więc pozwoliłem innym siebie kochać takim jakim jestem bez zakładania masek. Przestałem zaprzeczać mojej największej potrzebie, czyli potrzebie bycia kochanym i potrzebie kochania innych.

Osoby rozpoczynające rozwój osobisty szukają potwierdzenia w świecie zewnętrznym, tego co mają w sobie. Na początku szukają mocy na zewnątrz, w kursach, w guru, w innych, później okazuje się, że mają ta moc w sobie wtedy przestają szukać na zewnątrz, a zaczynają tworzyć to co chcą w swoim życiu poprzez siebie i swoje wnętrze. W pewnym sensie poszukiwania na początku są związane z szukaniem akceptacji, miłości, uznania, uwagi której nie dostaliśmy w dzieciństwie od rodziców. Silne pragnienia, głód emocjonalny pcha nas do szukania na zewnątrz, tego co mamy w sobie. Osoby które nas prowadzą pewnym sensie spełniają rolę naszych rodziców wskazując nam kierunek i pokazując nam swoje doświadczenie. Więc ukierunkowani na szukanie na zewnątrz szukamy informacji aby wyjść z cierpienia i zmienić swoje życie. Nie dostrzegamy jeszcze wtedy, że cierpienie wynika z braku kontaktu ze sobą i właśnie z nadmiernego szukania na zewnątrz. Moment przełomowy jest wtedy gdy zyskując wiedzę, coraz więcej świadomości zaczynamy dostrzegać fakt, że wszystko jest w nas i zaczynamy stawać się tym czego szukamy w świecie. Wtedy nasza energetyka się całkowicie zmienia i zaczynamy rozumieć, że to za czym tęskniliśmy było cały czas w nas i że tak naprawdę tęskniliśmy za kontaktem, bliskością ze swoją duszą. Transformacja następuje poprzez zmianę perspektywy z szukania na zewnątrz do rozpoczęcia poznawania i znajdowania w sobie odpowiedzi, rozwiązań. W pewnym sensie na początku szukamy odbicia nas samych w świecie zewnętrznym, jednak później sami zaczynamy rozumieć, że to My odbijamy swoją energię w swiecie zewnetrznym i że świat zewnętrzny jest światem objawionym poprzez to co jest w nas. zaczynamy dostrzegać, że jesteśmy zarówno skutkiem jak i przyczyną tego co poprzez percepcję do nas wraca, bo sami kształtujemy swój odbiór rzeczywistości. Na początku pragniemy bardzo mocno tego czego nie dostaliśmy w dzieciństwie i chcemy aby świat nam to dał, aby inni zapełnili tęsknotę, którą mamy w sobie, aby inni zapełnili nasze braki, nasze poczucie bycia niedocenianym, nieakceptowanym, niezrozumianym. Jednak z czasem im bardziej odkrywamy siebie i zdejmujemy mechanizmy obronne zauważamy, że to co początkowo pragnęliśmy dostać od innych lub co uwielbialiśmy w innych jest tak naprawdę w nas samych. Wtedy przestajemy pragnąć nadmiernie tego z zewnątrz, a zaczynamy sami dawać to od siebie to co na początku myśleliśmy, że tego nie ma w nas. Co nie znaczy też, że nie przyjmujemy tego z zewnątrz, po prostu bardziej wchodzimy w równowagę dawania i przyjmowania, a nie tylko w skrajności od nadmiernego dawania po nadmierne branie. Jako całość zaczynamy stawiać się miłością, akceptacją i tym czego się szukało na zewnątrz, bo było się przekonanym, że tego nie ma w nas. Rozdzielenie jakie tworzymy z naszym wnętrzem jest tylko pozorne, pustka przed którą uciekamy jest tylko pozorna, tak bardzo się boimy nawiązać kontakt z emocjami, odczuciami jakie są w nas, że oddzielenie wydaje się nam realne. Gdy zaczynamy nawiązywać kontakt ze swoim wnętrzem, ze swoim ciałem, osobiste doświadczenie staje się wtedy dla nas największym źródłem wiedzy, mocy w nas, a my stajemy się najlepszymi przyjaciółmi dla samych siebie stając się jednocześnie dla samych siebie inspiracją i zaczynamy działać w połączeniu ze swoją intuicją.

,, Najpowszechniejszym powodem, dla którego ludzie się poddają, jest myślenie, że nie mają żadnej mocy,,

Alice Walker

O mnie: D:P

Jestem Grzegorz Drabik. Pasjonuje się poznaniem, zrozumieniem ludzkiej psychiki i jej wpływu na procesy zachodzące w ciele oraz połączenia naszego sposobu myślenia, reakcji emocjonalnych, z wypartymi sytuacjami z dzieciństwa.

Od ponad trzech lat praktykuję samoobserwację i wychodzę z uzależniania od hazardu poprzedzonego długoletnią depresją, nerwicą, zaburzeniami kompulsywno-obsesyjnym wynikającymi z nie poradzenia sobie z traumami i wyparciem ich oraz stworzeniem szeregu mechanizmów obronnych, aby nie czuć swoich emocji i uczuć. Cokolwiek przechodzisz teraz w swoim życiu wiedz, że możesz zacząć proces powrotu do siebie i możesz z tego wyjść i zacząć żyć z radością, w sercu z czystego istnienia. Jakkolwiek masz teraz w sobie duży lęk, poczucie winy, poczucie krzywdy, toksyczny wstyd, jakkolwiek sobie nie radzisz z emocjami i myślami w swojej głowie, jakkolwiek nie chce ci się żyć i jakkolwiek brakuje ci energii do życia, zawsze możesz wszystko zmienić przez poznanie siebie, puszczenie emocji z przeszłości, zmianę swoich przekonań, zmianę sposobu myślenia, zmianę nawyków oraz zmianę swoich reakcji na to, co dzieje się w Twoim życiu. Wystarczy tylko że zaczniesz i dasz sobie do tego prawo.

Poprzez napisanie książek chce przekazać swoje doświadczenie, wiedzę i rozwiązania które mi pomogły i pomagają w życiu codziennym. Wiem jak to jest nie mieć wiary w cokolwiek i nienawidzić siebie do takiego stopnia by zrujnować swoje życie. Sam na początku jak nie wierzyłem w nic, a nawet nie miałem nadziei na nic, tylko pustkę i otchłań w sobie, to gdy czytałem książki osób, którym udało się zmienić swoje życie budziła się we mnie nadzieja i wiara że można. Pojawiał się błysk w oku i chęć do działania, do spróbowania doświadczania życia w inny sposób. Tak samo było na mityngach, gdy widziałem po tym jak inni się zachowują, że można żyć szczęśliwie. Nigdy nie zapomnę z jakim zachwytem i ekscytacją chodziłem na mityngi będąc na terapii zamkniętej i jak dużą energię one mi dały na początku pracy nad sobą. Zobaczenie faktu iż nie tylko ja mam tak jak miałem, że są inni, że czują tak jak ja, że mnie rozumieją, że mogę odnaleźć siebie w ich doświadczeniu dodawał mi ogromnej nadziei. Wiary jeszcze wtedy nie było, wiara stopniowo zaczęła się budować jak wyszedłem z terapii i zderzyłem się z rzeczywistością i z konsekwencjami uprawiania patologicznego hazardu. Oczywiście na początku było załamanie, gdy miałem coraz trzeźwiejszy umysł i zacząłem dostrzegać, to co zrobiłem, jednak z czasem zacząłem rozumieć i wewnętrznie czuć, że można.

Sam całe życie byłem buntownikiem czującym ogromną pustkę w sobie, której nie mogłem zapełnić niczym i przed którą ciągle uciekałem w różnego rodzaju substytuty, które miały mi ją zapełnić. Obsesyjny lęk wobec rzeczywistości i wrogość do niej spowodowała, że zamknąłem się na odczuwanie rzeczywistości(izolacja) taką jaką była, a żyłem w swoich własnych paranojach i wizjach o tym jakie jest życie. nie rozumiałem wtedy że obraz jaki mam o rzeczywistości jest tworzony poprzez emocje jakie mam w sobie i przekonania o życiu. Fortecą mojego umysłu były zbudowane przez lata mechanizmy obronne, które jednocześnie nikogo do mnie nie dopuszczały jak również powodowały, że zostawiałem za sobą ból i cierpienie raniąc nie tylko siebie ale również osoby w koło. Osoba mająca w sobie nieuświadomione lęki, nienawiść, żal, poczucie krzywdy projektuje te emocje na świat zewnętrzny, doszukuje się w innych, odbiera rzeczywistość poprzez te emocje, bo boi się dostrzec, że to co widzi w świecie jest tak naprawdę w nim samym.

Toksyczny wstyd wynikający z traumy szkolnej dotyczącej mojego wyglądu, traumy seksualnej, z zawstydzania mnie samego przez moich rodziców powodował we mnie nienawiść i odrazę wobec siebie samego i zamknięcie się na poczucie bliskości z innymi. Czułem się w pewien sposób wadliwy, uszkodzony, niewłaściwy, gorszy, niewystarczający, inny niż miałem być. Jako nastolatek pędziłem do nikąd, uciekając przed swoimi emocjami, a programy warunkujące jakie miałem w sobie powodowały, że próbowałem zasłużyć na swoja własną miłość i akceptacje. Emocje przed, którymi uciekałem i wypieranie ich powodowały, że pędziłem za rzeczami materialnymi i szukałem wszędzie w koło poczucia podziwu, uwagi, akceptacji, uznania, czucia się docenionym tylko nie w sobie. Skończyło się to uzależnieniem się od hazardu i całkowitą obsesją na jego punkcie, aż nie zostały mi dwie opcje albo odebranie sobie życia, albo próba zadbania o siebie i pójście na terapię od uzależnień. Wybrałem tą drugą opcję, chociaż na początku nie dopuszczałem do siebie myśli, że mogę przestać grać. Na terapię poszedłem bardziej dla kogoś, dla rodziców, dla dziewczyny, którą myślałem że jeszcze może odzyskam, bardziej też chyba po to aby uciec od tego co zrobiłem. Oczywiście na początku byłem przekonany, że robię to dla siebie i że ja o tym zdecydowałem, jednak mój terapeuta szybko mi wybił to z głowy i skonfrontował mnie z prawdą której nie chciałem widzieć. A prawda wyglądała tak, że poszedłem bo konsekwencje uprawiania hazardu mnie do tego zmusiły, a nie moja wola. Nawet na terapii chciałem być perfekcyjny Perfekcyjność ma zalety i wady, z resztą jak wszystko w życiu, z jednej strony cisnąłem za bardzo, jednak z drugiej strony pozwoliło mi to bardziej pracować nad sobą i więcej poznać siebie.

Poznałem w swoim życiu setki osób, które doszły do pewnego momentu w swoim życiu, gdzie nie było już ucieczki przed sobą(doszły do ściany i kresu cierpienia) i poprzez rozpoczęcie pracy nad sobą, zmieniły całe swoje życie i zaczęli cieszyć się nim. Jakiekolwiek masz uzależnienie lub poziom depresji to uświadom sobie, że jest miliony ludzi na świecie, którzy mieli lub mają podobnie do Ciebie i którzy wykonali pierwszy krok, poprosili o pomoc drugiego człowieka i wyszli często ze swoich problemów życiowych. Ważne byś wiedział, że nie jesteś z tym sam, że są ludzie którzy Cię zrozumieją o ile poprosisz o pomoc i schowasz swoją dumę oraz przestaniesz się bać przyznania się do tego jak jest u Ciebie.

Zawsze możesz zwrócić się do drugiego człowieka o pomoc, tylko trzeba schować swoja dumę za którą tak naprawdę kryje się wstyd przed tym, że sobie nie radzisz w swoim życiu. Najważniejszą rzeczą jest abyś poznał sam siebie i swoje procesy, które zachodzą w Twoim wnętrzu, swoje emocje, swoje myśli, swoje pragnienia i potrzeby. Mając świadomość skąd się one biorą i dlaczego zachowujesz się tak jak się zachowujesz możesz w swoim życiu zrobić co tylko będziesz chciał, bo jedyne ograniczenia jakie są to są ograniczenia w naszym sposobie myślenia o świecie i jego odbiorze. A perspektywę, podejście, nastawienie można zawsze zmienić i zacząć żyć inaczej niż do tej pory.

Wszystkie Twoje myśli, które blokują Cię przed realizacją swoich marzeń, potrzeb, są wywołane tylko przez brak wiary w siebie i są tak mocno w Ciebie wpojone, że myślisz, że są prawdziwe i uznajesz je za prawdę. Kłamstwa w które wierzysz są tak mocno zapisane w Twoje pole świadomości, że są Twoim nastawienie wobec świata i zarazem jego odbiorem, są Twoim sposobem bycia i podejściem do życia. Czyli na przykład masz potrzebę samorealizacji i rozwoju, marzysz o realizacji swoich celów i pojawia się entuzjazm i zachwyt, pojawia się chęć działania i motywacja do działania, a z drugiej strony pojawiają się myśli typu to nie dla mnie, tego nie zrobię, to mi się nie uda, tego nie potrafię to mogą zrobić tylko Ci co mają szczęście, ktoś jest lepszy, inni mają coś czego ja nie mam i nie mogę mieć. Te i inne myśli, emocje pochodzą z Twojego braku wiary w siebie samego i dostarcza je krytyk w Twojej głowie. Krytyk ten jest, tylko Tworem wyobraźni stworzonym przez Ciebie, Twoje otoczenie, przez podkopywanie Twojego poczucia wartości i pewności siebie. Krytyk stał się dla Ciebie tak prawdziwy, że uwierzyłeś iż nim jesteś. Stał się On częścią Ciebie i Twoim przekonaniem o sobie. Poprzez potwierdzanie go kolejnymi doświadczeniami, Twoje Ciało zaczęło się zachowywać w ten sposób jak mu przekazałeś swoimi myślami o sobie samym. Tak mocno uwierzyłeś, że czegoś nie potrafisz, że ta część Ciebie stała się Twoim charakterem i Twoją osobowością.

Stwierdzenia, że charakteru nie da się zmienić i ubieranie go w sztywne ramy psychologi dzieląc na określone schematy jest przeczące z moim doświadczeniem i doświadczeniem miliony ludzi. Przy rozwoju trzeba pamiętać, że wszystko jest możliwe, że wszystko może się zdarzyć o ile będziemy szczerzy i uczciwi ze sobą. Niektóre cechy charakteru, dane nawyki, schematy są po prostu zamkniętą świadomością, która jeszcze nie dojrzała i która potrzebuje ewoluować. Zamknięta świadomość w uwarunkowaniach ma to do siebie, że gdy ją zaczniemy obserwować, gdy zaczniemy się jej przyglądać zaczyna się rozszerzać, rozwijać i daje nam odpowiedzi, konkretne informacje i wskazówki. Nasze utarte racje, poglądy, wierzenia, gdy zaczynamy się im przyglądać zaczynają rozwalać się jak domki z kart, a to co pozostaje to prawda której wcześniej mogliśmy nie widzieć.

Każdy z nas jest wyposażony w określone dla siebie talenty i dary, które może realizować. Każdy z nas ma w sobie moc w postaci energii twórczej do której może dotrzeć i zacząć realizować swoje marzenia. Tak naprawdę jedyne ograniczenia jakie istnieją są tymi ograniczeniami wolności jakie sami sobie nałożyliśmy w czasie swojego życia i w jakie uwierzyliśmy poprzez brak realizacji działań, które chcieliśmy robić. Nasz obraz nas samych wynika wyłącznie z wiary w ten obraz, który sobie stworzyliśmy i z potwierdzania go później doświadczeniem. Najpierw jest przekonanie, a później jest doświadczenie które potwierdza to przekonanie. Co oznacza, że tak naprawdę można zmienić każde przekonanie poprzez uwierzenie w nie i potwierdzenie swoim doświadczeniem. Można też wyjść poza wiarę, percepcję umysłu i spojrzeć z poziomu serca na rzeczy takimi jakimi są. To jasne, że skoro czegoś nie robisz to znaczy, że utwierdzasz się w przekonaniu, że się nie da tego zrobić. Więc aby odwrócić tą tendencje trzeba poznać swoje myśli i emocje, a później poprzez jedność myśli i czucia wprowadzać działaniem konkretne kroki w rzeczywistości potwierdzając nowy poziom świadomości siebie, który zacznie się materializować w świecie zewnętrznym. Przykładowo jeśli masz wzorce związane z miłością oparte na uzależnieniu emocjonalnym i jeśli wierzysz głęboko wewnątrz siebie, że nie zasługujesz na miłość, to taką rzeczywistość będziesz tworzyć, w której nie będzie szczerej miłości, bliskości.

Jako dzieci byliśmy pełni ciekawości i entuzjazmu do życia, byliśmy pełni wewnętrznej prawdziwej radości z samego faktu że istnieliśmy. Czuliśmy lęk, jednak był on inaczej wykorzystywany, był on napędem do realizacji działań i odkrywania świata, wtedy lęk był odczuwalny bardziej jako ekscytacja czymś, niż jako paraliż przed czymś. Wywołał w nas entuzjazm, chęć doświadczania, poznawania i smakowania życia. Jednak im bardziej odcinamy się od potrzeb naszego wewnętrznego dziecka i zaczynamy zamykać się w swojej własnej głowie, tym bardziej zaczynamy tworzyć poprzez swoją wyobraźnie nie realne i nieprawdziwe przekonania o świecie i o sobie samym. Co doprowadza do bardziej wiary w to co jest w głowie niż to co jest tak naprawdę w rzeczywistości.

Naszym wewnętrznym stanem istnienia jest spokój ducha i odczuwana radość z samego faktu, że żyjemy, czysta radość z istnienia, z bycia, harmonia i równowaga. Do tego właśnie dąży cały czas nasza energetyka, nasze źródło poprzez ciche podszepty, których zazwyczaj się nie słuchamy lub, których boimy się realizować. Nasza dusza dąży, do tego aby uzdrowić naszą energię i aby zacząć żyć tak jak chcemy, aby popłynąć z nurtem życia, aby żyć w obfitości doświadczając życia i jego piękna. Im bardziej się blokujemy na ewolucje, tym bardziej cierpimy, bo blokujemy przepływ energii poprzez nasze ciało.

Poza maskami, które nauczyliśmy się zakładać jest w nas nasza prawdziwa jaźń, która czeka na to abyśmy zaczęli się jej słuchać i która chce się przejawić w naszym doświadczeniu. Jednak dlatego, że wypierane emocje tworzą mechanizmy obronne aby nie poczuć określonego bólu to nasz umysł tworzy różne osobowości, które odpalają się w określonych momentach, sytuacjach w naszym życiu poprzez naszą własną ocenę rzeczywistości. Schematy, emocje, wzorce reakcji zapisane są w naszym ciele odpalają się często automatycznie, a my nie wiemy wtedy co się z nami dzieje. Te wzorce, emocje, ból który jest w nas można uzdrowić i puścić oraz wejść z powrotem w czysty kontakt ze swoim źródłem, ciałem. Trzeba tylko wprowadzić świadomość w to co nieświadome, w to co wydaje się być stałe i utarte.

Emocje są tylko ładunkiem energetycznym, który pokazuje nam gdzie jest fałsz w naszym wyobrażeniu o rzeczywistości. Tak samo jest z myślami, każda myśl pokazuje nam prawdę o nas samych i o tym jacy jesteśmy, o tym co mamy głęboko zapisane w podświadomości na swój własny temat, o tym co wypieramy i czego nie chcemy widzieć, to do czego nie chcemy się przyznać i wpuścić do swojej świadomości. Emocje i myśli które nie są zgodne z naszym źródłem można dostrzec poprzez reakcje naszego ciała. Nasze ciało daje nam wskazówki o tym co nie jest dla nas i co nie jest prawdą, z tym że my często odcinamy się od czucia naszego ciała. Odcinamy się, a później dziwimy się że nas coś boli, gdy tak naprawdę sami poprzez swój sposób postępowania i myślenia powodujemy te bóle w ciele.

Osobiście uważam, że trzeba poznać zarówno pozytywne jak i tak zwane negatywne emocje, czy myśli, ponieważ zrozumienie ich pozwala nam na szczerą i prawdziwą zmianę siebie oraz na zaprzestaniu się ich bania i wstydzenia, co jest najważniejszym krokiem do otwarcia się na siebie samego i zaprzestania utożsamiania się z nimi. Jeśli nie akceptujemy czegoś w sobie to wchodzimy w konflikt z tymi częściami nas samych i wypieramy je tworząc podświadomość. Podświadomość to po prostu wszystko to co wypieramy ze świadomości, więc poszerzając swoją świadomość zmniejszamy jednocześnie podświadomość i to co wyparte, bo coraz więcej zaczynamy obejmować swoją świadomością.

Spontaniczność, prawdziwość, naturalność, wolność jaką z czasem zgubiliśmy jest ciągle w nas i możemy dotrzeć do tej energii otwierając się na czucie i łącząc się z naszym ciałem. Jako dzieci potrafiliśmy radzić sobie z naszymi emocjami, z lękiem, z wstydem, wszystko przez nas przepływało bo nie blokowaliśmy tego i nie utożsamialiśmy się z emocjami czy myślami. Nasza energia płynęła z czakry podstawy i wypełniała nasze ciało i było to tak naturalne i prawdziwe jak energia przyrody, w której też się pojawiają zakłócenia, jednak zaraz wszystko wraca do harmonii i równowagi. Potrafiliśmy przechodzić od jednej rzeczy do drugiej i akceptować każdą zmienność, byliśmy otwarci na zmienność życia. Nasz umysł był jasny i przejrzysty, bo nie mieliśmy w sobie nałożonych tylu ograniczeń i nie było w nim mgły w postaci nie przeżytych, wypartych emocji. Z czasem zaczęliśmy wierzyć w prawdy narzucone nam z zewnątrz przez otoczenie i przejmować prawdy od naszych rodziców. Tworzyło się w nas przez to zagubienie i niezgoda, jedni sobie z tym poradzili i odnaleźli siebie prawdziwych kształtując swoja osobowość oparta na połączeniu z własnym ciałem. A niektórzy z nas nie byli tak silni i odwrócili się od swojego wnętrza tworząc iluzje szczęścia i wewnętrzną pustkę, próbując zapełnić ją światem zewnętrznym oddając swoją moc na zewnątrz.

Wszystkie schematy reakcji, zachowania się, sposoby myślenia i poglądy są tak naprawdę nauczone, a co znaczy, że można się ich oduczyć i wrócić do pierwotnego stanu radości z życia oraz zarządzać w taki sposób swoim umysłem aby nabrać dystansu do niego. Dystansu nabieramy poprzez zmianę podejścia do swoich myśli i emocji poprzez możliwość ich obserwacji i pozwoleniu im płynąć. Będąc dziećmi emocje się w nas pojawiały i przepływały, nie tłumiliśmy ich tylko pozwoliliśmy im być, a później dawaliśmy odejść i robiliśmy dalej swoje. Myśli pojawiały się i odchodziły, a my nie trzymaliśmy ich i nie stawialiśmy im oporu pozwalając im przepłynąć przez nas. Cieszyliśmy się życiem, cieszyliśmy się daną chwilą, danym momentem. Lęk się pojawiał jednak obok niego zawsze była ciekawość, odwaga i wolność, więc zmienność i niepewność była dla nas czymś naturalnym i czymś co akceptowaliśmy i na co sobie pozwoliliśmy. Nie goniliśmy za złudnym poczuciem bezpieczeństwa. Tak samo było z przywiązaniem, nie traktowaliśmy wszystkiego jako stałe, nie mieliśmy w sobie wyrobionego lęku, że coś stracimy bo zaraz pojawiało się w tego miejsce coś nowego. Nasza spontaniczność i lekkość pozwala nam na przyjmowanie i oddawanie tego co się pojawiało. Nie chcieliśmy mieć niczego na własność, nie było zastanawiania się i ciągłego rozmyślania o wszystkim. Zamiast tworzyć labirynty w głowie, po prostu doświadczyliśmy życia poprzez czucie go w chwili obecnej. W momencie odchodzenia od swojego wewnętrznego prawdziwego stanu zaczęliśmy wierzyć w niektóre rzeczy, które tak naprawdę były niezgodne z nami i które powodowały w nas konflikt wewnętrzny i niezgodę na to jak jest. W momencie powstania tego konfliktu zaczęliśmy tworzyć w sobie tak zwane alter ego, czyli inną naszą osobowość, która zaczęła zastępować prawdziwych nas. Poprzez wstyd, brak akceptacji, lęk przed odrzuceniem, poczucie winy zaczęliśmy ukrywać nasza prawdziwą istotę, prawdziwych nas, a zaczęła powstawać w naszych głowach iluzja nas samych oparta na naszych wyobrażeniach. Wierząc, że tak ma być i nie chcąc czuć, niektórych emocji i bólu umysł stworzył mechanizmy obronne. Przez co weszliśmy w życie w ciągłym stresie, który tak naprawdę sami sobie tworzymy swoim odbiorem świata. Jednak potrzeba autonomii i pragnienie wolności jest tak silna, że ciągle się domaga tego aby została ujrzana. Potrzeba samorealizacji i spełnienia, która nie jest realizowana wywołuje w nas frustracje i złość, którą często przenosimy na zewnątrz obwiniając innych za nasz brak odpowiedzialności za swoje życie. Dlatego rozpoczęcie poznawania swoich blokad i ograniczeń zaczyna się od samoobserwacji siebie i poznania jak jest z nami naprawdę. Bo jeśli jest ciągłe cierpienie w naszym życiu, to znaczy, że nie mamy kontaktu ze sobą i uciekamy przed sobą tworząc kolejne iluzje podtrzymujące separacje i oddzielenie od naszego źródła.

W całym tym chaosie, zagubieniu jaki się ma na początku pracy ze sobą będąc w depresji, nerwicy, uzależnieniu, najważniejsze jest złapanie kontaktu z własnym sercem, z ciałem, ze swoimi potrzebami, ze swoim wnętrzem. Co wiąże się z poznaniem swoich emocji, myśli, automatycznych reakcji i schematów w jakie wchodzimy. Czyli tak naprawdę odbywa się podróż w głąb siebie, następuje poznanie siebie, zaczyna się akceptacja siebie, kochanie siebie, zaczyna się dbanie o siebie, przez co zmienia się nasz poziom energii przez co jednocześnie nasza świadomość rzeczywistości wzrasta. Im większą mamy energię, tym więcej obfitości, szczęścia, radości, miłości jest w naszym życiu bo my sami zaczynamy promieniować taką energia, więc świat odbija tylko naszą energie wewnętrzną. Poprzez ułożenie swojego wnętrza, to co na zewnątrz zaczyna się układać, bo podejmujemy inne decyzje i dokonujemy innych wyborów oraz działamy w inny sposób. Życie nabiera zupełnie innych barw i wartości. Osoba poznająca siebie zaczyna czuć godność i szacunek wobec daru jakim jest życie, rodzi się na nowo dziecięca radość, ciekawość poznawania świata, chęć działania, chęć podejmowania wyzwań, otwierają się nowe możliwości i szanse. Wzrasta nasza odwaga i śmiałość wobec życia. Z czasem potrafimy sobie radzić z lękiem, poczuciem winy, toksycznym wstydem, bezradnością, bezsilnością, poczuciem krzywdy. Zaczynamy panować nad swoimi pragnieniami, nad swoimi emocjami i łączymy się uwagą z swoim polem serca otwierając się na piękno życia. Im jesteśmy szczęśliwsi, tym na więcej sobie pozwalamy, poprawia się nasz poziom życia, odnajdujemy siebie, wychodzimy z zagubienia, znajdujemy lepszą pracę, poznajemy nowych ludzi, zmieniamy swój stosunek i podejścia do życia. To jak szybko będą następować zmiany, a raczej odkrywanie siebie, jest zależne tylko i wyłącznie od naszego zaangażowania, od naszej uczciwości i szczerości wobec siebie, oraz przyznania się do tego jak jest naprawdę w danej chwili z nami. Akceptacja i zrozumienie jest kluczem do właściwych zasad i postaw, a właściwe postępowanie jest kluczem do dobrego życia.

Poczucie nieudolności i niewydolności, kompletne zagubienie w swoim życiu, przekonanie o nieprzydatności, przykre wrażenie, że jest się jednak kimś gorszym, człowiekiem drugiej kategorii, samotność i alienacja, tysięczne urazy i lęki, poczucie winy i krzywdy, rozgoryczenie, brak sensu i celu w życiu, pustka duchowa (stale głodna czarna dziura), wieczne rozdrażnienie, tęsknota za czymś nieokreślonym, niezadowolenie i irytacja, i wreszcie całkowita i ostateczna utrata nadziei. Z tymi problemami, odczuciami borykałem się i ja, do tego uzależnienie od hazardu, depresja i nerwica. Więc znam te stany, w których może aktualnie jesteś. Jednak poprzez zrozumienie i poczucie tego co w nas i zmianę postrzegania rzeczywistości można podnieść swój poziom energii i cieszyć się życiem odnajdując w sobie radość z samego faktu że żyjemy, że istniejemy i tego Ci życzę w swoim życiu.

Wierze w Ciebie, bo Wierze w siebie…

W książce nie będzie cudownych, marzeniowych rad, książka jest napisana tak aby zrozumieć siebie, swój umysł i zależności jakie zachodzą w nas. Jestem za podejściem E. Tolle, Don Miguel Ruiz, A. De Mello, Colina Sissona i za odnajdywaniem wewnętrznego szczęścia przez co tak naprawdę zaczyna układać się rzeczywistość wokół nas. To co przekazać w książkach to głównie rzeczy związane z budowaniem w sobie zdrowego poczucia wartości i dojrzałości emocjonalnej poprzez poczucie, poznanie i zrozumienie siebie, swoich emocji, schematów, reakcji, potrzeb i pragnień.

Kroki, które pomagają otworzyć się na własną miłość

Zauważanie samego siebie

W dzisiejszych czasach, gdy świat pędzi coraz szybciej, mamy coraz więcej obowiązków na głowie i jednocześnie coraz więcej pokus technicznych, informacyjnych, „wypełniaczy” czasu. W takich warunkach bardzo łatwo jest wpaść w wir działań automatycznych. Tym samym pozostaje nam niewiele czasu na myślenie o sobie, na zauważanie siebie, swoich pragnień, potrzeb, myśli. Działając na autopilocie zatracamy świadomość chwili obecnej i tego co się w niej wydarza, co powoduje nie doświadczanie jej w pełni taką jaką jest. Pęd i pogoń za czymś co wydaje nam się, że da nam szczęście powoduje oddzielenie się od samych siebie, tracimy kontakt ze swoim wnętrzem i z tym co naprawdę chcemy. Miłość do siebie, to nie pęd za czymś, co przeważnie jest substytutem szczęścia, tylko zauważenie siebie w chwili obecnej i danie sobie uwagi, tego czego potrzebujemy na daną chwilę.

Zaakceptowanie własnych niedoskonałości

Każdy człowiek ma swoje słabości i wiele osób stara się pracować nad nimi. Cała sztuka w kochaniu siebie polega na tym, by zaakceptować fakt, że i Ty posiadasz wady oraz słabości. Sztuką jest się przyznać do nich przed sobą i z akceptacją ich w całości skupić się na swoich mocnych stronach by móc się rozwijać. Przeważnie mamy tendencje do koncentracji na tym co uznajemy za negatywne i wykorzystywaniem tego do samokarania siebie czy też do tworzenia nienawiści, wstrętu do siebie. Miłość do siebie się zaczyna, gdy w pełni zaakceptujemy siebie takimi jakimi jesteśmy, a nie wtedy gdy się całkowicie zmienimy( w tym drugim przypadku stawiamy sobie warunek, pokocham siebie jeśli zrobię to czy tamto). W pokochaniu siebie chodzi o danie sobie miłości bezwarunkowej, a nie warunkowaniu jej czymś. Wielu ludzi tego nie rozumie i walczą ze sobą oddając się w pęd za swoim wyobrażeniem o doskonałości jakie mają w głowie na swój temat. Myślą że jak będą doskonali, to wtedy przyjdzie wewnętrzna miłość do siebie, natomiast jest to pęd za czymś nierealnym, a jednocześnie ucieczka od przyjęcia siebie takimi jakimi jesteśmy w tu i teraz. Miłość do siebie obejmuje przyjęcie siebie ze swoimi słabościami i wadami, co w konsekwencji pozwala nam zmienić podejście do nich. Trzeba pamiętać, że każdy z nas ma swoje wady i słabości i że nie ma ludzi doskonałych, perfekcyjnych. Dopiera akceptacja swoich wad, pokochanie tego jacy jesteśmy z nimi pozwala nam objąć siebie w całości.

Wybaczenie swoim rodzicom, puszczenie żalu do nich

Gdy ciągle rozwodzimy się nad niesprawiedliwością dzieciństwa, nad tym jak mocno skrzywdzili nas nasi rodzice to tworzymy ciągle żal w swoim sercu i jesteśmy w poczuciu krzywdy wobec życia. Nie puszczone urazy są tym co zatruwa nasze wnętrze. Przestań nękać się destrukcyjnymi myślami, ponieważ blokują one Twoje działania i rozwój, a mogą stać się wygodną wymówką, aby nie robić czegoś produktywnego ze swoim życiem, czyli przechodzą w usprawiedliwienia ofiary w nas. Trzeba zrozumieć, że będąc dorosłą osobą warto położyć kres trwającej niechęci wobec swoich rodziców i odciąć się raz na zawsze od ograniczających Cię komunikatów. To należy już do przeszłości, a przeszłości nie da się zmienić. Zacznij żyć dniem dzisiejszym, a z czasem zaczniesz odczuwać ulgę. Aby móc zacząć doświadczać chwili obecnej trzeba puścić emocje z przeszłości, w tym żal, nienawiść, bunt, złość czy wstyd wobec własnych rodziców.

To co mnie najbardziej blokowało to tęsknota za dzieciństwem, którego nie miałem, a którego wyobrażenie podtrzymywałem w mojej głowie i brak zgody na bezsilność wobec naprawienia dzieciństwa. Ta tęsknota jest później przenoszona do innych sfer naszego życia i powoduje, że tworzymy ciągle poczucie winy i żal. Tworzy to też chęć ciągłego naprawiania siebie oraz innych, zamiast kochania ich takimi jakimi są. Brak zgody na własne dzieciństwo powoduje brak zgody na realną stratę. Aby zaakceptować tą stratę trzeba poczuć wszystkie emocje z nią związane, w tym głęboko skrywany wewnętrzny ból, który teraz produkuje żal i urazy. Poczucie tego bólu powoduje, że zaczynamy otwierać się na wrażliwość i na współczucie.

Wzięcie odpowiedzialności za swoje życie, decyzje, wybory

Odpowiedzialność dotyczy samodzielnego podejmowania decyzji odnośnie swojego życia i zaprzestania obwiniania innych za swoje niepowodzenia. Każdy z nas ma swoje własne życie i tym w szczególności należy się interesować. Ludzie, którzy kochają siebie, przyjmują odpowiedzialność za swoje życie i nie dokonują wyborów w myśl tego, czego chcą inni np. rodzice, przyjaciele i inne ważne dla nich osoby. Mają odwagę podążać własnymi ścieżkami w życiu, czyli własną drogą zgodną z nimi. Czują swoją samodzielność i indywidualność. Owszem, warto słuchać rad innych ludzi, ale ostateczne decyzje powinny być zawsze nasze własne.

Odpowiedzialność za siebie daje nam moc wewnętrzną i z czasem wolność emocjonalną, gdy zaczniemy radzić sobie ze swoimi emocjami bez uciekania przed nimi w różnego rodzaju używki. Branie odpowiedzialności za siebie nie jest łatwe, bo zazwyczaj się jej boimy, bo podświadomie kojarzymy konsekwencje wynikające z odpowiedzialności z karą, byciem ocenionym, krytykowanym, a kary oceny, krytyki boimy się bardzo mocno.

Tworzenie osobistych granic

Brak umiejętności stawiania granic wynika ze słabego kontaktu ze sobą i swoimi potrzebami. Osoby, których potrzeby i granice nie były w przeszłości respektowane, mają tendencję do rezygnowania z siebie, skupiając się na tym, żeby podobać się innym, zaspokajać ich potrzeby kosztem swoich. Przez co tak naprawdę odrzucają ciągle samych siebie, a później gromadzi się w nich frustracja, złość i żal do samego siebie, który dość często wykorzystują do tworzenia uraz wobec innych. Mają tak przeważnie zbawiciele, ratownicy. To co jest niesamowite, to fakt że swoją krzywdę, urazy usprawiedliwiają jakąś misją narzuconą odgórnie i traktują takie zachowanie jako poświęcanie siebie dla dobra innych. Gdzie tak naprawdę kryje się za tym chęć zasłużenia na kogoś miłość. Poprzez maski przyjmują postawę osoby wiecznie miłej, a pod spodem kipi w nich od złości, zawiści. Dlatego też takie osoby chodź na zewnątrz udają miłe, to mają zainteresowania, ukryte hobby, uzależnienie, gdzie ta zawiść, złość jest przenoszona. Na przykład osoba udająca wśród ludzi osobę pomocną i miłą, a w zaciszu karmiąca się na przykład polityką i emocjami jakie ona tworzy oraz projektowaniem tych emocji na politykę. Gdy nie mamy własnych granic puszczamy w niepamięć zachowania, które nas tak naprawdę dotykają, ranią, blokują i godzimy się na nie udając że wszystko jest okej. Jednak nadmuchany balon w końcu musi wybuchnąć, odrzucanie siebie i blokowanie złości powoduje wybuchy agresji. Do usprawiedliwienia zachowań innych, takie osoby używają najczęściej racjonalizowania, tłumaczenia innych. W żadnym wypadku nie chcą pokazać swojej złości i tego jacy są, przez to nie ma w nich ognia, stanowczości, determinacji i wytrwałości. Nie da się wiecznie udawać, że czegoś nie ma, nie da się wiecznie zaprzeczać faktom i wypierać je. Takie zachowanie polegające na odrzucaniu samego siebie prowadzi do potęgowania złości i goryczy. Z czasem, z sytuacji na sytuację, z miesiąca na miesiąc, granice coraz bardziej się zacierają, pogłębia się uczucie pustki, braku przynależności, wyobcowania. Rośnie frustracja i gniew, który w końcu wybucha zawstydzaniem i szukaniem winnych. Hojność, empatia, współczucie nie mogą istnieć bez granic. Granice to nie ściany, to nie separacja, oddzielenie, granice to nie podział. Granice to szacunek, który zaczyna się od szacunku do samego siebie. Możesz tyle dać, ile masz tego w sobie. Wyznaczanie granic i pilnowanie, by ich nie przekraczano, wymaga większego wysiłku niż zawstydzanie innych i zwalanie na nich winy. Wymaga od nas wyjścia przed siebie, przed swój komfort, wystawienia się na jedno z trudniejszych dla nas ryzyk: „A co, jeśli przestaną mnie lubić?” Granice odróżniają to, co jest dla mnie ok, od tego, co nie jest dla mnie ok.

Aby móc respektować granice innych, trzeba mieć świadomość własnych granic i mieć szacunek wobec siebie, wtedy możesz dać szacunek i wolność innym. Świadomość własnych granic, a więc tego, kim jestem, czym dysponuje i za co biorę odpowiedzialność jest podstawą wolności.

Ćwiczenie swoich talentów i umiejętności

Każdy z nas ma konkretne umiejętności, coś co gdy robi czuje się najbardziej spełniony. Problem jest w tym, że dosyć często zamiast skupiać sie na swoich mocnych stronach skupiamy się na swoich wadach i próbujemy z nimi walczyć, przez co wchodzimy w walkę z samymi sobą. Dostrzeżenie swoich wad i słabości daje nam szanse na ich przyjęcie i na wyrażenie zgody aby one były, poprzez akceptacji ich odpuszczamy walkę z nimi oraz siłowanie się z samym sobą. Co pozwala nam przekierować energię na nasze mocne strony i je rozwijać. Więcej dobrego zrobimy gdy będziemy wykorzystywać swoje mocne strony niż, gdy będziemy starali się walczyć ze swoimi wadami.

Szanowanie siebie i szanowanie innych

Wiedz, że zdrowy rodzaj miłości do siebie jest pierwszym krokiem do prawdziwej i szczerej miłości do innych. Jeśli kochasz siebie, prawdopodobnie łatwiej będzie Ci przekazać to piękne uczucie również innym ludziom. Jeśli uda Ci się stworzyć pokój, harmonię i miłość w swoim umyśle i sercu, to szybko dostrzeżesz, jak przekłada się to na Twoje życie codzienne i relacje jakie tworzysz. Szanować w pierwszej kolejności oznacza: uznać. Szanować kogoś oznacza uznać, że on istnieje, że jest taki jaki jest, i że to jaki jest — jest w porządku. W tym zawiera się również to, że w taki sam sposób ja szanuję siebie. Że szanuję fakt bycia takim, jakim jestem, i że taki jaki jestem, jestem dobry. Jeżeli ja w taki sposób szanuję siebie i pozostałych, rezygnuję z wyobrażenia, jakim ja sam i inni powinni być. Bez tego obrazu, nie istnieje już osąd dotyczący tego, co byłoby lepsze. Już żadne sztuczne wyobrażenie nie staje pomiędzy mną i rzeczywistością, która się pokazuje. W ten sposób możliwa jest następna rzecz — która również należy do szacunku: kocham rzeczywistość, taką, jaką ją zastaję.

Zrozumienie swoich emocji, schematów, poznanie swojego wnętrza

Samoobserwacja pozwala nam poznać samego siebie, czyli wyjścia poza nasze wyobrażenie o tym jak myślimy, że jest z nami i spotkanie się ze sobą w prawdzie. Tylko przyznając się przed sobą do tego jak jest, mamy możliwość wprowadzenia realnych zmian i zmiany naszego postępowania. Czyli jeśli cierpimy nie udajemy że wszystko jest okej, tylko dostrzegamy w sobie dlaczego tak jest i otwieramy się na wyjście z cierpienia. Brak kontaktu z własnym wnętrzem powoduje wzrost fałszu i wewnętrzny chaos emocjonalny, co w konsekwencji powoduje zagubienie.

Dbanie o siebie i zaspakajanie swoich potrzeb emocjonalnych

Dbanie o siebie jest tym czego możemy nie być nauczeni. Gdy nasze potrzeby emocjonalne nie są zaspokajane tworzy się w nas żal, złość, frustracja, obwinianie siebie i możemy tak w kółku wchodzić w schematy niszczenia siebie. Lub też możemy dojrzeć o jakie potrzeby chodzi i zacząć je w końcu zaspokajać. Jako osoba uzależniona, gdy grałem osiągnąłem chyba szczyt wypierania swoich potrzeb emocjonalnych i zaprzeczania faktowi że je mam. Liczył się dla mnie wtedy tylko hazard i zdobycie środków do jego uprawiania. Każda inna potrzeba schodziła na boczny plan, żyłem tylko w świecie stworzonym we własnej głowie, a wszystko inne przestawało mieć jakiekolwiek znaczenie. Świadomość swoich potrzeb i znalezienie zdrowego sposobu ich zaspokojenia decyduje o radości z naszego życia.

Wyrozumiałość i współczucie dla siebie

Budowanie wyrozumiałości i współczucia wobec siebie nie jest łatwe o ile mamy w sobie dużego krytyka wewnętrznego, jednak jest możliwa zmiana narracji wewnętrznej i możliwe jest wzbudzenie współczucia wobec siebie. Wtedy też będziemy mogli prawdziwie pokochać drugiego człowieka z poziomu serca, a nie z poziomu obsesji umysłu, bo sami będziemy kochać siebie. Wzbudzanie wobec siebie współczucia było dla mnie nie lada wyzwaniem czymś czego wcześniej nie znałem. Zawsze traktowałem siebie za bardzo surowo, wręcz powiedział bym okrutnie, co powodowało że takie samo podejście miałem do innych. Zrozumienie siebie i wyrozumiałość dla siebie pomagają nam w sytuacjach gdy coś nam nie wychodzi, gdy pojawiają się stare schematy. Danie sobie zrozumienia tak naprawdę napędza nasz rozwój emocjonalny, natomiast krytykowanie, karanie, obwinianie, wzbudzanie na siebie złości i karmienie się nienawiścią czy też żalem do siebie blokuje nas na wzrastanie w miłości. Wyrozumiałość i współczucie budują naszą łagodną postawę wobec siebie oraz pomagają nam wyjść ze schematu karania siebie i znęcania się nad sobą. Umiejętność odpuszczania sobie skutkuje tym że łatwiej odpuszczamy innym i nie tworzymy niepotrzebnych uraz i żalów. Te dwie cnoty są dla nas przeciwwagą do naszych popędów zwierzęcych opartych na zawiści, karaniu i potępianiu.

To co kształtuje nasz odbiór rzeczywistości

— Przekonania i wierzenia o życiu, biorące się z powtarzania tych samych schematów myślowych i określonych stanów emocjonalnych i w konsekwencji tworzących naszą percepcję, czyli spojrzenie na życie,

— Umiejętność zarządzania swoimi emocjami, radzenia sobie z nimi, w tym znajomość ich jak i stanów emocjonalnych w jakie wchodzimy, im mniej siebie znamy tym więcej projektujemy tego co w nas na świat zewnętrzny tworząc oddzielenie ze swoim wnętrzem, im dalej jesteśmy od naszych emocji tym bardziej używamy mechanizmu projekcji, czyli przeniesienia tego co w nas na innych,

— Nasze nawyki, zachowania, przyzwyczajenia, czyli to co często nieświadomie wykonujemy z automatu i w czym nie ma naszej obecności,

— Sytuacje traumatyczne z przeszłości, które przez nasz umysł są kojarzone z zagrożeniem życia, przez co kojarzymy je z silnym wstydem, lękiem, krzywdą i unikamy ich jednocześnie zamykając przestrzeń serca na czucie bo boimy się zranienia, odrzucenia, upokorzenia, porzucenia lub zdrady,

— Podejmowane decyzje i dokonywane wybory, nasze działania i branie lub nie branie odpowiedzialności za swoje życie,

— Poziom naszej energii, znajomość zarówno tego co nam ją zabiera jak również tego co ją podnosi,

— Umiejętność samorefleksji, dystansu do siebie, spojrzenia na siebie przez perspektywę obserwatora,

— Nasz sposób myślenia, schematy myślowe w jakie wchodzimy i znajomość ich, nasze podejście do myśli i stosunek do nich,

— Nasz stosunek do potrzeb emocjonalnych, czyli nasza tendencja do ich wypierania lub ich zaspokajania,

— Nasza relacja z samym sobą i znajomość samych siebie, to jak siebie traktujemy i co mówimy do siebie,

— Stopień otwartości na innych i umiejętność przyjmowania tego co ma dla nas życie, czyli stopień otwartości na życie,

— Nasze nastawienie i umiejętność zarządzania swoją uwagą, umiejętność rozwiązywania problemów i znajdowania możliwości. Umiejętność koncentrowania uwagi na tym co chcemy,

— Nasza adaptacja zmienności, niepewności, nietrwałości życia,

— Kontakt z naszym ciałem i słuchanie się jego komunikatów, kontakt z naszą wewnętrzną mądrością,

— Nasza gotowość, ochota i chęć do działania w naszym życiu, czyli nasze zaangażowanie w życie.

Filary dojrzałości emocjonalnej i zdrowego poczucia wartości

Świadome podejmowanie decyzji i świadome dokonywanie wyborów.

Podjęcie decyzji mając świadomość jej konsekwencji, nawet tych negatywnych. Do tego akceptacja możliwości porażki i wzięcie odpowiedzialności, za te decyzje bez zrzucana winy, odpowiedzialności na świat. Aby podejmować decyzje oparte na wierze, a nie na lęku, trzeba znać swoje potrzeby i pragnienia. Czyli trzeba już znać siebie trochę i mieć świadomość jakie schematy są w nas, jakie mechanizmy mamy. Trzeba wiedzieć czego chcemy od życia i wiedzieć co sprawia nam radość, co powoduje, że nasza dusza promieniuje swoją naturalną energią. Wtedy możemy nasze decyzje i wybory ukierunkować tak aby iść w kierunku wyznaczonych marzeń, celów i realizować to co mamy w naszym sercu. Problem przy odpowiedzialności i decyzjach jest taki, że często zrzucamy winę na otoczenie przez co usprawiedliwiamy swoje decyzję oparte na lęku, które nie prowadzą nas tam gdzie chcielibyśmy iść. Z jednej strony chcemy coś zrobić, a z drugiej boimy się to zrobić. Czujemy się niepewnie, nie chcemy wyjść z naszej strefy komfortu, albo odkładamy nasze działania. Tu dosyć często kryje się lęk przed opinią innych, przed krytyką, która może być konsekwencjami naszego działania. A więc problem z podjęciem decyzji o wyjściu ze strefy komfortu, kryje za sobą tak naprawdę lęk przed poradzeniem sobie z konsekwencjami. Dlatego tak często zrzucamy z siebie odpowiedzialność, bo boimy się porażki, oceny, krytyki, upokorzenia, odrzucenia, braku akceptacji. Do tego dosyć często jeśli zostaliśmy wychowani w systemie kar i nagród boimy się wziąć odpowiedzialność, bo kojarzymy ją z karą związaną z konsekwencjami naszego działania. Może tu być skrywany lęk wobec rodzica lub też lęk wobec Wszechświata, bo wierzymy, że za nasze uczynki pójdziemy do piekła. W tej sytuacji brakuje odwagi bycia sobą, odwagi mówienia swojej prawdy, tego co jest w nas i robienia tego co chcemy. Dojrzała osoba rozumie to i pomimo tego podejmuje decyzje i akceptuje wszelkie możliwe konsekwencję, w tym również krytykę, opinie innych, porażkę, możliwość odrzucenia itp. Rozumie też, że porażka to nic złego i nie utożsamia się z porażką, tylko wyciąga z niej lekcje by spróbować jeszcze raz. Czyli tak naprawdę przestajemy się bać odrzucenia, porzucenia i przejmujemy odpowiedzialność za swoje życie, co jednocześnie powoduje, że przestajemy odrzucać samych siebie. A to nam daje ogromną moc do działania i sterowania swoim życiem. Wtedy również zaczynamy dawać sobie prawo do istnienia i do radości z życia, oraz do robienia w życiu tego co chcemy. Podejmujemy decyzje zgodne z nami i nie Tworzymy więcej konfliktów wewnętrznych lub też jak powstaną potrafimy sobie z nimi poradzić, bo dostrzegamy co je powoduje, jakie nasze działania, myśli, sprzeczne przekonania wywołują konflikt w nas.

Codziennie podejmujemy setki decyzji i dokonujemy różnego rodzaju wyborów, co skutkuje konkretnymi działaniami. Działania te z kolei przynoszą konkretne skutki, konsekwencje, im bardziej jesteśmy świadomi na czym opierają się nasze decyzje i jakie mogą przynieść konsekwencje, tym bardziej świadomie tworzymy swoje życie.

Akceptacja własnych ograniczeń, swoich wad i słabości bez utraty poczucia wartości.

Z czasem odkrywamy, że przeważnie wszelkie oceny, są tak naprawdę nadawaniem etykiet poprzez wartościującego. Czyli zazwyczaj oceniający mówi poprzez siebie i swoją percepcję. Problem z niskim poczuciem wartości polega na tym, że osoba o niskiej samoocenie określa siebie poprzez to co świat o niej mówi, a nie poprzez własną relację ze sobą. Gdy jesteśmy ukierunkowani na zewnątrz, bo uciekamy przed poznaniem siebie i kontaktem ze sobą szukamy siebie w ocenach innych, tak jakby szukamy odzwierciedlenia w innych samych siebie, swojego obrazu, bo sami nie wiemy jacy jesteśmy. Dlatego tak bardzo przejmujemy się wtedy opiniami innych. Nasze postrzeganie siebie oparte jest wtedy nie na prawdzie jacy jesteśmy, tylko na wyobrażeniach jakie inni tworzą o nas i wyobrażeniach jakie sami tworzymy o sobie. Dlatego często by podtrzymać te wyobrażenia, ich ważność robimy rzeczy niezgodne z nami. Wchodzimy wtedy w gry, zakładamy maski by podtrzymywać coś co jest fałszem. Myśląc, że inni nas określają, a nie my sami zaczynamy tworzyć zależności, które opierają się na fałszu. Zrozumienie, że to my sami siebie określamy jest początkiem wyjścia z zależności opartych na lęku przed tym jak wypadniemy w oczach innych, a co za tym idzie początkiem drogi do naszej wolności bycia sobą.

Akceptacja siebie jest gdy znasz swoją wartość, która nie jest zależna od opinii i aprobaty innych. Wtedy przestajesz wierzyć swojemu zalęknionemu, cierpiącemu ego i zaczynasz mieć dystans do siebie. Gdy potrafisz przyjąć krytykę i ustosunkować się do niej, nie traktując jej jednocześnie jako obrazy, jako określania Ciebie, jako ataku Twojej osoby, bo dobrze znasz siebie i wiesz jaki jesteś naprawdę. Przez co możesz uczciwie stanąć przed sobą. Tutaj jest też uczciwość i szczerość względem siebie i widzenie tego jak jest naprawdę z nami i z innymi. Akceptując swoje wady i przyznając się do nich przestajemy projektować je na innych. Zaczynamy wtedy doskonalić siebie i zmienia się nasze spojrzenie. Pojawia się współczucie wobec siebie oraz wobec innych, bo zaczynamy rozumieć, że nie ma ludzi doskonałych, potrafimy zrozumieć wady i słabości innych, bo sami się przyznajemy do ich posiadania, przez co zwiększa się też nasza wrażliwość i współczucie.

Akceptacja siebie wiąże się też z wyjściem poza warunkowanie swojego poczucia wartości czymkolwiek. Czyli pokochanie siebie bez żadnych warunków ze swojej strony i ze strony innych odnośnie tego jacy mamy być lub jacy mamy nie być. Warunkowanie siebie pochodzi z prób zasłużenia na swoją własną miłość, a te próby pochodzą zazwyczaj z dzieciństwa, gdy próbowaliśmy zasłużyć na miłość naszych rodziców zachowując się tak jak według nich powinniśmy się zachować.

Zrozumieniu na co mamy wpływ a na co nie.

Poszerzenie świadomości prowadzi do zrozumienia, że większość spraw którymi się do tej pory martwiliśmy, którym poświęcaliśmy tyle naszej energii są tak naprawdę poza nami i że nie są od nas zależne. Przez co przestajemy poświęcać i tracić swoja energie na tę sytuację, rozmyślanie o nich, analizowanie ich. Dostrzegamy że wszystkie te mechanizmy mają na celu jedno zadanie, odciągnąć nas od kontaktu ze sobą i służą dezorientacji oraz podtrzymywaniu chaosu i zagubienia. Zajmowanie się czymś na co nie mamy wpływu i co nie jest zależne od nas jest ucieczką przed zajęciem się samym sobą, swoim wnętrzem i tym z czym nie chcemy się skonfrontować w sobie. W ten właśnie sposób, poprzez brak akceptacji braku wpływu, nie chcemy pogodzić się z bezsilnością wobec tych spraw i opieramy się na iluzji, tworząc jeszcze więcej fałszu. Takie zachowania jednocześnie doprowadzają do bezradności, bo nie akceptując swojej bezsilności wpędzam się w poczucie bezradności wobec tych spraw oraz sami wobec siebie czujemy się bezradni.

W miarę wzrostu świadomości odpuszczamy sobie coraz więcej rzeczy i nie jesteśmy już szarpani przez czynniki zewnętrzne. Zaoszczędzoną energię ukierunkowujemy na swój rozwój i na budowę, tego co chcemy mieć w swoim życiu. Przestajemy walczyć z wiatrakami, co powoduje że wychodzimy z bezsilności i bezradności. Zazwyczaj mamy odwrócone pojęcia, czyli wierzymy że mamy wpływ na coś, na co w rzeczywistości tak naprawdę wpływu nie mamy i wierzymy że nie mamy wpływu na coś, na co w rzeczywistości mamy wpływ. Odwrócenie tej percepcji, powoduje że tracimy własną moc na rzeczy niezależne od nas i nie inwestujemy jej w swoje życie. Między innymi dlatego też, dosyć często nie czujemy iż mamy wpływ na swoje życie, bo zajmujemy się tym co nie trzeba.

Odróżnienie tego co nam służy a co nie.

Poprzez obserwację siebie i zrozumienie swoich wewnętrznych procesów, możemy oddzielić to co nam zabiera energię i to co nam dodaje energię. Zazwyczaj są to określone schematy działania, nawyki automatyczne, reakcje emocjonalne, schematy myślowe. Te rzeczy które chcemy kontrolować, a na które nie mamy wpływu przeważnie zabierają nam najwięcej energii, spokoju i radości z życia. Każdy z nas ma swoje poszczególne rzeczy, jednak dużo z nich często mamy podobnych.

Zrozumienie swoich emocji, kontakt z nimi.

Dojrzałość emocjonalna to cecha, która decyduje o tym czy nasze decyzje są podejmowane w sposób logiczny, racjonalny. Jasny i przejrzysty umysł potrafi dostarczyć bardzo dużo energii kreatywnej z poziomu wyższej świadomości a wraz z nią pomysły, możliwości i szanse. Jasność umysłu pozwala też lepiej analizować posiadane dane i wyciągać prawidłowe wnioski na podstawie tych danych. Im lepsze informacje i wnioski tym skuteczniejsze później decyzje czy w biznesie czy w życiu prywatnym. Oprócz tego jasność i klarowność umysłu daje przestrzeń na zaistnienie rozwiązań pochodzących z intuicji. Kontakt ze swoimi emocjami powoduje, że nie wypieramy ich w nasze ciało, a co za tym idzie nie pustoszą one naszego wnętrza i nie zaburzają naszego spojrzenia na rzeczywistość. Gdy wypieramy emocje wpływają one jednocześnie na sposób naszego myślenia, na jasność odbierania tego co się dzieje wokoło nas. Im więcej wypartych emocji, czyli im mniejszy kontakt z nimi, tym bardziej zaburzają one nasze myślenie.

Źródło naszej mocy.

Aby były stabilne filary poczucia wartości budulec tej wartości musi pochodzić z naszego wnętrza, z relacji jaką mamy sami ze sobą. A nie z zewnątrz jak nas nauczyło społeczeństwo. Poczucie wartości trzeba budować na czymś czego nie da się odebrać nam. Na faktach w naszym życiu które nie mogą być zmienione przez nikogo. Na naszych umiejętnościach i kompetencjach, naszym doświadczeniu, przeżyciach, zrozumieniu siebie. Na naszym stosunku do siebie i traktowaniu siebie, na naszej mocy mentalnej i podejściu do życia. Nasze talenty, nasza wiedza, nasza inteligencja, nasze czucie siebie, to wszystko jest tym co mamy w sobie i nikt nam nie może odebrać.

Natomiast jeśli utożsamiamy nasze poczucie wartości z tym co na zewnątrz, to w momencie utraty tego zaczynamy cierpieć, bo okazuje się że jest w nas pustka. Do tego uzależnianie swojego poczucia wartości od zewnętrznych rzeczy sprawia, że stajemy się zewnątrzsterowni i przestajemy być sobą. W konsekwencji zależności od świata zewnętrznego tworzą lęki przed utratą akceptacji, aprobaty, uznania czy podziwu.

Stwórca rzekł:

„Chcę ukryć prawdę przed ludźmi bo jeszcze nie są na nią gotowi. W sekrecie dodam, że chodzi o świadomość, że ludzie sami tworzą własną rzeczywistość, swoje własne życie.”

Orzeł zaproponował swoją pomoc:

— „Daj mi to. Zabiorę to na księżyc.”

Stwórca powiedział:

— „Nie. Pewnego dnia polecą tam i ją znajdą”.

Łosoś zaproponował:

— „Schowam ją na dnie oceanu”.

Stwórca odrzekł:

— „Nie. Też tam dopłyną”.

Bawół zaproponował:

„Zakopię to na Wielkich Równinach”.

Stwórca powiedział:

„Wwiercą się w skórę ziemi i znajdą ją nawet tam”.

Babcia, ta która mieszka w piersi Matki Ziemi, i która nie ma oczu, choć doskonale widzi duchowymi oczami, powiedziała: „Włóż to w nich. Ukryj świadomość w ich ciałach. Ludzie wciąż szukają na zewnątrz pozostając ślepymi na skarby jakie kryje ich wnętrze”.

A Stwórca na to rzekł:

„Wykonało się”

~ historia stworzenia z narodu Hopi w Arizonie

Asertywność i stawianie granic.

Jeśli nie potrafimy jasno stawiać swoich granic osobistych i godzimy się na to czego wewnątrz nas nie chcemy tworzymy w nas konflikt wewnętrzny. Z jednej strony napiera lęk przed utratą kogoś, czegoś zazwyczaj jest to lęk przed odrzuceniem, porzuceniem, brakiem akceptacji. Boimy się stracić akceptację, uwagę czyjąś, bo mylimy to z miłością i staramy się zasłużyć, prosić się o aprobatę. Wynika to z braku zaspokojenia potrzeby akceptacji, miłości i stworzenia bezwarunkowej więzi w dzieciństwie. Mylnie kojarzymy, że coś z zewnątrz ma nam dać akceptację, spełnienie, miłość. Zamiast spojrzeć do swojego wnętrza i samemu to sobie dać. Dlatego tworzymy zależności od świata zewnętrznego i uzależniamy się od nich jak od narkotyku. Każda zależność niesie ze sobą lęk przed utratą tej zależności. A jak jest lęk to stajemy się zewnątrz sterowni. Jesteśmy szarpani oczekiwaniami otoczenia. Z drugiej strony napiera potrzeba autonomii i wolności, która jeśli jest blokowana tworzy złość z powodu nie wyrażania prawdziwego siebie, tego co chcemy tak naprawdę, tego co jest w nas na daną chwilę. Rozwiązaniem jest uświadomienie sobie lęków i nie szukania w tych zależnościach nas samych, czyli przedłużenia naszej osoby. Uświadomienie sobie, że nic nie stracimy jak będziemy sobą, a przeciwnie zyskamy w sobie wsparcie, przyjaciela daje ogromną wolność i swobodę bycia sobą.

Im bardziej będziemy stać za sobą i w swojej prawdzie tym większa będzie moc naszego ducha.

Trzeba nauczyć się wyrażać swoje prawdziwe potrzeby, mówić o swoich emocjach o tym co jest w nas oraz mówić o tym co chcemy, jednocześnie odnajdując porozumienie z drugą osoba nie zatracając jednak przy tym siebie. Frustracja jaka się w nas gromadzi często jest wynikiem braku pozwolenia sobie na to co wewnątrz czujemy, co chcielibyśmy zrobić, powiedzieć.

Zaufanie, zawierzenie sobie i wszechświatowi oraz robienie tego co się kocha robić.

Spełnienie pojawia się jeśli poddasz się swojej pasji i zaczniesz robić to co kochasz robić. Spełnianie marzeń i błyskotliwe kreacje najczęściej wymagają wyjścia na dobre ze strefy komfortu. Wymagają totalnego zaufania do siebie i skoku w przepaść. Zaufanie jest wskoczeniem do basenu bez martwienia się, jak bardzo zimna czy głęboka jest woda, ani jakie potwory czyhają na dnie. Dobra wiadomość jest taka, że to jest twój basen. Wszelkie potwory są twoje. Zaufaj sobie, zaufaj Życiu, zaufaj swemu Duchowi. On wie dokąd Cię zaprowadzi — do miejsca spełnienia twoich marzeń. Jeśli uwolnisz ciągłe myślenie o pieniądzach i przestaniesz obarczać swą niedojrzałą, formującą się dopiero kreację potwornym ciężarem zarabiania na Ciebie, gdy zapanujesz nad swoją niecierpliwością i swoimi dziecięcymi wymaganiami, oczekiwaniami posiadania czegoś na już teraz, od razu, to pozwolisz aby rzeczy ułożyły się dla Ciebie najlepiej jak by mogły. Jeśli po prostu pozwolisz doświadczeniu na swobodną manifestację, sprawy ułożą się same. Pieniądze będą się pojawiać, nie trzeba się o nie martwić. Kiedy zanurzysz się w swojej pasji — wszystko inne samo zadba o siebie. To co jest najważniejsze, to fakt abyś sam robił to co naprawdę kochasz robić i oddał się temu, co spowoduje że Twoje wewnętrzne dziecko będzie pełne radości.

Prawość, uczciwość i szczerość wobec siebie i innych.

Nie ukrywanie niczego przed sobą samym i wewnętrzna uczciwość pozwala na wzrastanie duchowe i budowanie zaufania wobec siebie i życia. Szczerość i uczciwość pozwalają nam mieć czyste sumienie i nie krzywdzić innych, dzięki szczerości możemy też szybciej sobie wybaczać swoje błędy i nie ukrywać ich. To powoduje, że nie wiszą nam z tyłu głowy jakieś tajemnice, nierozwiązane rzeczy, które zaburzają zazwyczaj nam spokój, no i nie zaczynamy manipulować, kontrolować, ukrywać coś. Uczciwość wobec tego co się dzieje w nas pozwala nam na opanowanie emocji i wyciszenie myśliciela w głowie. Umysł dostając prawdę emocjonalna puszcza powstałe emocje i sie uspokaja. A my możemy spojrzeć sobie w twarz bez uciekania wzrokiem. W im większej prawdzie żyjemy, tym spokojniejszy jest umysł, bo nie zaburzają go emocje związane z tworzeniem fałszu, w tym również mamy zdrowsze ciało, bo fałsz nie niszczy naszego ciała. Tak samo w podejściu do innych, zaprzestanie przez nas szantażu emocjonalnego(manipulacji) i gierek emocjonalnych powoduje, że nasze relacje z innymi wchodzą na zupełnie inny poziom relacji i tworzy się szczera, prawdziwa więź z innymi oparta na uczciwości i bliskości emocjonalnej.

Jakim zdziwieniem było dla mnie uświadomienie sobie faktu, iż tajemnice jakie skrywam, jakie trzymam wewnątrz siebie i za jakie się biczuje i katuje powodują jeszcze większy lęk i napięcie we mnie. Ukrywanie czegoś powoduje nie rozliczenie się z tym przed sobą samym i ciągłe wyrzuty sumienia. Przyznanie się przed sobą i przed innymi do moich słabości, wad pozwoliło mi puścić lęk przed nimi. Ogromne napięcie jakie nosiłem w sobie, bo coś dusiłem w sobie znikneło, gdy zacząłem mówić prawdę o tym co we mnie jest na daną chwilę, bez udawania, że jest inaczej niż jest w danej chwili. Skrywane tajemnice i uciekanie od czegoś przyczynia się do czucia się wadliwym, innym, wybrakowanym, czy też do ciągłego osądzania siebie za to co skrywamy i uznajemy za złe, nie mogące istnieć, nie mające racji bytu. Sami sobie potęgujemy wtedy wstyd w sobie.

,,Kiedy kochasz, jesteś uczciwy wobec tego co czujesz.

Uczciwość sprowadza uwagę do tych części, które proszą, żeby pamiętać o ich niezmiennej naturze, że od zawsze przynależą do całości. Niczym w pochodzie, emocje ustawiają się w kolejce, jedna za drugą, czekając aż obejmie je światło ich Źródła.

Tym Źródłem jest nikt inny tylko ty sam. Jedna po drugiej, złość, smutek, zazdrość, zdrada — wszystkie w kolejce do bycia zaakceptowaną, uznaną, szanowaną i docenioną — po prostu takie jak są.

Złość nigdy nie przestanie się złościć.

Ból nigdy nie przestanie boleć.

Po prostu czeka, żeby go pokochać.

Nie jesteśmy tu po to, żeby zmieniać punkt widzenia naszych doświadczeń — czyli np. masz doświadczenie bólu i przekonujesz go, że nie jest bólem — jesteśmy po to, żeby kochać doznania, które pojawiają się w naszym wnętrzu, nawet jeśli następne w kolejce do pokochania jest uczucie niechęci.

Jesteśmy tu po to, żeby być miłością, którą jesteśmy, a ona zaczyna się od uczciwości wobec samego siebie.

Dusza wie, że właśnie poprzez przyznanie się do tego, co się czuje, zmniejsza się napięcie, a to pozwala miłości na łatwiejsze uzdrowienie każdej emocji i na pojawienie się informacji, wskazówki, skąd jest dana emocja

Ego jest w permanentnym stanie negocjacji, próbując odkryć dlaczego czuje się tak, a nie inaczej i stara się wynegocjować inne doświadczenie. Ego pragnie się czuć inaczej niż się czuje na dany moment i zasłania swoje uczucia.

Krótko mówiąc, dusza otwarcie stwierdza to, nad czym ego debatuje.

Ego pyta:

— Dlaczego czuję się tak bardzo smutny?

A dusza mówi:

— Smutek jest po to, żeby go kochać i czerpać z niego informacje,,

Matt Kahn

Samodzielność.

Być samodzielnym to autonomicznie decydować o sobie, swoich poglądach, wartościach oraz działaniach i ponosić konsekwencje swoich decyzji i wyborów. Samodzielność zakłada wzięcie w swoje ręce życia i nadania mu takiego kierunku jaki jest zgodny z naszymi wewnętrznymi odczuciami. Wzrasta też wtedy nasza wewnętrzna moc sprawcza.

Zdrowe podejście do siebie.

Traktuj się tak, jak byś traktował swojego najlepszego przyjaciela. Odnajdź w sobie najlepszego przyjaciela. Jeśli możesz traktować siebie tak, jak traktujesz ludzi, którzy są ci bliscy, dajesz sobie więcej mocy, by stać się najlepszą wersją siebie. Miłość własna oznacza również, że nie pozwalasz krytycznemu głosowi w swojej głowie przejąć kontroli nad emocjami. Kiedy przestajesz wierzyć swoim krytycznym myślom, odbierasz negatywnym emocjom źródło zasilania i zaczynają znikać. Na ich miejsce pojawia się jeszcze więcej miłości. Troszcz się o siebie. Czasami jesteśmy tak zaplątani w nasze napięte harmonogramy, że nie ma w nich miejsca na troskę o samych siebie. Wciąż mówimy, że są inne rzeczy, którymi musimy zająć się priorytetowo, zapominając o własnych potrzebach, marzeniach. Prawda jest taka, że nie możesz odnieść długotrwałego i prawdziwego sukcesu w życiu, czymkolwiek byś się nie zajmował jeśli zaniedbujesz siebie. Ostatecznie będziesz cierpieć nie tylko ty i twoja kariera, ale także i twoi bliscy. W swoim napiętym harmonogramie powinieneś uwzględnić działania, które będą wytchnieniem i radością dla twojej duszy, np. czas w samotności albo czas z przyjaciółmi, dobra, nie pośpieszna kolacja, kontakt z naturą, dobra książka, relaksujący masaż, spacer, film itd.

Rozdział 1: Poznawanie siebie, odkrywanie siebie

,,Poznaj siebie, a poznasz wszechświat i Bogów,,

Inskrypcja na ścianie świątyni w Delfach

Zmiana to tak naprawdę odkrywanie prawdziwego siebie, to danie dojść do głosu naszej prawdziwej jaźni poprzez rozwiązanie konfliktów wewnętrznych w nas i zjednoczenie części, które zostały wyparte lub z którymi walczymy. Zmiana to wyjście z iluzji umysłu i połączenie się z powrotem ze swoim ciałem. Zmiana odbywa się poprzez wprowadzenie w to co nieświadome, w to co automatyczne świadomości, czyli jest tak naprawdę przejściem z uwarunkowań w obecność, uważność i objęciem wszystkiego co jest świadomością. Dzieje się to przy pomocy oczyszczanie się ze starych programów, schematów, z nieprzepracowanego bólu emocjonalnego. Im bardziej siebie obserwujemy tym bardziej świadomi stajemy się tego co się w nas dzieje. Obserwacja siebie, kontakt ze sobą pozwala nam poczuć siebie, zrozumieć siebie, odnaleźć szczęście wewnętrzne i puścić energię tłumiona w postaci emocji z przeszłości. Wtedy następuje poznanie siebie i akceptacja siebie takim jakim się jest. Co z kolei prowadzi do braku wewnętrznych konfliktów. Co znowu prowadzi do wzrostu wewnętrznej energii i większej świadomości rzeczywistości. Co znowu prowadzi do zaspokajania swoich potrzeb i jedności ze swoim źródłem. Człowiek odkrywa prawdziwego i naturalnego siebie, tego którego kiedyś wyparł i któremu zaprzeczał po to aby zyskać aprobatę, akceptację, miłość z zewnątrz. A wtedy łączy umysł z ciałem i staje się jednością. Puszcza swoje mechanizmy obronne i dostrzega, że wszystko zależy od jego odwagi i działania w rzeczywistości. Dostrzega tak naprawdę, że jedyna osoba jaka go blokuje, to On sam i ograniczenia które sobie nałożył poprzez uwierzenie w niektóre przekonania na swój własny temat i na temat rzeczywistości. Poprzez treść książki chcę pokazać jak tworzymy w sobie te ograniczenia, oraz jak je przekraczać. Jednak aby coś się ruszyło w Twoim życiu najważniejsze jest Twoje działanie w rzeczywistości, Twoje czyny i Twoja realna praca ze sobą przy poznawaniu siebie.

Od czego zacząć pracę nad sobą?

Chaotyczny umysł powoduje brak poczucia bezpieczeństwa i stabilizacji w życiu. Niestabilność emocjonalna powoduje, że szarpią nami różne myśli i emocje. Początkiem zmiany, odkrycia siebie jest zapanowanie nad swoimi emocjami, schematami, myślami i pragnieniami. Właśnie do tego służy obserwacja samego siebie, do poznania samego siebie i poznania prawdy o sobie. Niestabilność bierze się z braku znajomości siebie i z nie ukształtowanego wewnętrznego ja, które poprzez zagubienie w dzieciństwie nie potrafiło określić się kim jest naprawdę, nie odnalazło swojej autentyczności i zatrzymało się na pewnym etapie dojrzałości emocjonalnej. Poprzez wiarę w różne głosy z zewnątrz, które w konsekwencji stały się głosami wewnątrz siebie (adaptacja schematów myślowych, sposobu zachowywania się, sposobu radzenia sobie z emocjami od rodziców czy też otoczenia) i konflikt wewnętrzny tworzymy szereg osobowości, które się kłócą ze sobą. Aby móc wprowadzić jakiekolwiek zmiany w swoim życiu trzeba najpierw dowiedzieć się jak jest naprawdę w naszym życiu. Trzeba najpierw stwierdzić stan faktyczny w rzeczywistości i odróżnić go od naszego wyobrażenia o nas samych. Nie da się czegoś zmienić jeśli się nie wie jakim się jest naprawdę. Nie da się otworzyć pola serca i wyjść z umysłu jeśli się nie zrozumie siebie i swojego zachowania. Trzeba wiedzieć najpierw po co jest kontrola umysłu i przed czym ona nas chroni, czego się boimy i czego się wstydzimy, wtedy możemy ją puścić i pozwolić sobie na brak kontroli i na zdjęcie mechanizmów obronnych. Nie da się dokonywać świadomych wyborów i dokonywać jak najlepszych decyzji dla siebie jeśli się nie wie czego się unika lub przed czym się ucieka czy też z czym się walczy. A właśnie zazwyczaj mamy takie tryby wyrobione nieświadomie, aby tylko nie wejść w określoną sytuację, która będzie nam przypominać sytuację z przeszłości i na którą się zamknęliśmy. Są różne zdania odnośnie powracania do przeszłych wydarzeń i poznawania swoich leków i rozpracowywania swoich traum. Nie jest to łatwe i może się wiązać z wejściem w poczucie krzywdy, bezsilność czy czucia się odrzuconym czy też wykorzystanym. Jednak to są zazwyczaj te odczucia które blokowaliśmy w dzieciństwie i to właśnie one chcą zostać zauważone, przeżyte, transformowane i zrozumiane. To właśnie w tych blokadach zapisana jest część naszej energii w postaci zamkniętej świadomości i to właśnie te blokady wpływają na nasze przekonania i na nasz odbiór rzeczywistości w danej chwili. Nasze główne blokady tak naprawdę blokują nas na odczuwanie życia w pełni i na doświadczanie obfitości w pełni. Przykładowo brak zgody na poczucie bezsilności powoduje że walczymy, chcemy zmienić lub naprawić rzeczy na które nie mamy wpływu i które nie są zależne od nas, co powoduje że cierpimy, bo tworzymy opór przed czuciem się bezsilnym. Inny przykład to lęk przed odrzuceniem, co prowadzi do tego iż wchodzimy w schematy, zależności które podtrzymują ten lęk, bo nie chcemy poczuć się odrzuceni. Problem w tym, żę robiąc wszystko by nie zostać odrzuconym porzucamy zazwyczaj samych siebie i działamy przeciwko sobie. Tak samo rzecz się ma z poczuciem krzywdy i rolą ofiary, dopóki nie pozwolimy sobie na zaistnienie ofiary w nas i jej prawdziwych emocji, dopóty nie będziemy mogli wyjść z poczucia krzywdy i będziemy tworzyć jeszcze więcej żalu i poczucia niesprawiedliwości wobec świata.

Postawy, które pomagają w odkrywaniu siebie

1. Słuchanie się swojego ciała i jego reakcji na odpowiednie myśli i zauważanie emocji w nim.

2. Znajomość swoich wzorców, schematów, swoich stanów emocjonalnych, które bywają często nieświadome.

3. Obserwacja swoich myśli i emocji, zarówno pozytywnych jak i negatywnych. Pozwolenie sobie na wszystkie emocje i myśli. Zaprzestanie ucieczki lub zaprzeczania negatywnym myślom i emocjom. Zaprzestanie tworzenia lęku i wstydu przed nimi. Zrozumienie tych emocji i myśli.

4. Zmiana relacji ze sobą samym, zmiana podejścia do samego siebie. Zmiana głosu na wspierający i budujący poprzez wprowadzenie wyrozumiałości i współczucia względem siebie.

5. Zaprzestanie walki, chęci zmiany rzeczy na które nie mamy wpływu. Wyjście z roli Dyrektora generalnego Wszechświata, czyli z roli Boga.

6. Uświadomienie sobie i zaprzestanie podświadomego czucia poczucia winy i brania odpowiedzialności za życie innych osób. Nie tworzenie relacji opartej na przymusie, kontroli, dominacji, na zależności emocjonalnej. Odróżnienie empatii od współcierpienia, zależności.

7. Uświadomienie sobie swojego toksycznego wstydu, przyznanie się do niego i uzdrowienie go poprzez otwarcie się na sytuację których się boimy i wstydzimy.

8. Wyjście z systemu walki i ucieczki i czucia zagrożenia wobec rzeczywistości. Zamiana lęku i poczucia oddzielenia na zaufanie i bezpieczeństwo. Odnalezienie wewnętrznej mocy i motywacji opartej na zaufaniu i poczuciu jedności z wszechświatem poprzez zdrową relację ze sobą, a co za tym idzie z nim.

9. Puszczenie kontroli wszystkiego umysłem, kontroli rezultatu, pozwolenie aby zadziałała energia wszechświata. Zaufanie tej energii i akceptacja jej.

10. Dopasowanie swojej energii do energii tego co chcemy, czyli czucie się, dawanie tego i myślenie tak jak to czego chcemy od życia. Stanie się tym co chcemy aby nas spotykało.

11. Uświadomienie sobie swoich słabych oraz mocnych stron, zaakceptowanie i powierzenie słabych Wszechświatowi, natomiast skoncentrowanie się na rozbudowie swoich mocnych stron.

12. Uświadomienie sobie, kto się kryje za Naszym wewnętrznym krytykiem i zrozumienie, że On nie jest Nami.

13. Uświadomienie sobie co zabiera Nam energię, a co jej dodaje. Usunięcie ze swojego życia nie potrzebnych rzeczy i zastąpienie ich tym co powoduje, że Nasza dusza się raduje i co nadaje Naszemu życiu sens.

14. Wybaczenie sobie swojej przeszłości, odpuszczenie żalu, poczucia krzywdy i wyjście z roli ofiary oraz z roli agresora. Wyjście ze schematu kat-ofiara.

15. Zaakceptowanie możliwość porażki jako części życia, zmienienie swojego nastawienie do porażki.

16. Prowadzenie dzienniczka wdzięczności i dziękowanie za każdą rzecz w swoim życiu, w tym również za dar życia.

17. Rozmawianie o swoich myślach i emocjach z zaufanymi osobami, wstyd i lęk jest tak duży jak nasze tajemnice.

18. Bycie uczciwym i szczerym w stosunku do siebie i do innych.

19. Okazywanie innym aktów życzliwości, drobnych gestów, dobrego słowa, otwarcie się na innych, na bliskość z innymi.

20. Kierowanie jak najwięcej uwagi do swojego wnętrza, na swoje ciało wewnętrzne, nawet jak z kimś rozmawiamy, wtedy będziesz naturalny i oduczysz się zabiegania o uwagę i aprobatę innych. Zaprzestaniesz kontrolować zachowania i gesty innych.

21. Skoncentrowanie swojej uwagi jak najwięcej na teraźniejszości i obecności w niej.

22. Czytanie motywujących książek rozszerzających świadomość, jednak zawsze trzeba mieć swoje zdanie i sprawdzać na sobie to co czytamy. Większość książek jest o tym samym, jak zaczniesz widzieć, że każdy mówi o tym samym tylko w różny sposób zaczniesz wychodzić poza swoją percepcję i łączyć kropki.

23. Pozwalanie sobie na swoją złość, wyznaczanie swoich granic osobistych. Pozwalanie sobie na radość z życia i na przyjemności z niego.

24. Połączenie swojej uwagi ze swoim ciałem, docenianie siebie i dziękowanie sobie za swoje postępy.

25. Nauczenie się słuchać swoich potrzeb emocjonalnych i zaspokajanie ich.

26. Znalezienie w swoim zachowaniu nawyków, które sprawiają że szukamy aprobaty i podziwu na zewnątrz siebie, zamiast w swoim wnętrzu. Każde rozbrojenie takiej zależności powoduje, że stajemy się coraz wolniejsi.

27. Mówienie do siebie ciepłych słów i pozwolenie zaistnienia swojej spontaniczności, swojemu wewnętrznemu szczęśliwemu dziecku.

Rysunek 1. Proces odkrywania siebie, zmiany

Źródło: Opracowanie własne

Proces poznawania siebie, wychodzenia z cierpienia

Kres cierpienia.

Gdy zaczynamy rozumieć, że coś jest nie tak z naszym podejściem do życia skoro ciągle cierpimy lub wchodzimy w te same sytuacje i wzorce, doświadczając ciągle tego samego lub też gdy kres naszego cierpienia sięga zenitu i mówimy sobie dość dochodzi do rozpoczęcia szukania informacji, pomocy, wiedzy na zewnątrz. Rozpoczyna się stawianie pytań i szukanie odpowiedzi na nie. Poproszenie o pomoc nie jest łatwe bo nasze ego i duma mówi nam co innego, że to głupie, że będzie nam wstyd, często po prostu boimy się przyznać do tego, że nie radzimy sobie ze swoim życiem. Walczymy ze sobą i zastanawiamy się czy próbować, czy też nie. Jednak gdy już zdobywamy się na gotowość i wyciągamy rękę prosząc drugiego człowieka o pomoc, czy też zaczynając czytać książki rozwojowe i zaglądać w głąb siebie, to proces zmiany się uruchamia. Dla wielu ludzi najważniejszy jest właśnie ten moment zdecydowania się na poproszenie o pomoc i umiejętność jej przyjęcia. Zazwyczaj na początku potrzebujemy kogoś do pomocy i uporządkowania naszego chaosu w głowie, do tego by ktoś nas ukierunkował gdzie mamy patrzeć, na co zwracać uwagę. To normalne, że często nie wiemy, gdzie szukać, na co patrzeć, tym bardziej jeśli wcześniej nie mieliśmy kontaktu ze sobą. Poprzez brak dojrzałego wzorca w domu rodzinnym sami nie jesteśmy dojrzali emocjonalnie. Przeważnie mamy ukierunkowany umysł aby szukać na zewnątrz, tego co mamy w sobie, aby identyfikować się z rzeczami na zewnątrz nas, stąd właśnie główne zagubienie w nas i konflikty wewnętrzne, ponieważ szczęście i radość pochodzi z naszego wnętrza, a nie ze świata zewnętrznego. Przeważnie na początku szukamy na zewnątrz, gromadzimy informacje, wiedzę. Później jednak trzeba zacząć ukierunkować swoją uwagę do swojego wnętrza i odnaleźć w nim odpowiedzi na pytania, których szukamy. Na pytania typu co chcemy robić w życiu, dlaczego zachowujemy się tak jak się zachowujemy, co sprawia nam radość gdy to robimy, jak chcę aby wyglądało moje życie. Odpowiedzi na te pytania są w nas i to my musimy sobie udzielić na te pytania odpowiedzi. Iluzją w jaką wchodzimy na początku drogi, jest myślenie że ktoś zrobi coś za nas, że ktoś nas wybawi i uratuje, że ktoś zna wszystkie odpowiedzi odnośnie nas samych. Osoba która może nam dać wszystkie odpowiedzi, to my sami i im szybciej to zrozumiemy tym mniej będziemy wchodzi w toksyczne relacje z osobami, które chcą nami manipulować i nami sterować( pseudo nauczyciele)

Rozpoczęcie samoobserwacji, nawiązywanie kontaktu ze swoim ciałem i z wypartymi emocjami do podświadomości. Wprowadzenie świadomości w nieświadomość.

Cierpienie jest dlatego, że stawiamy opór na poczucie swojego ciała i emocji w nim zapisanych. Cierpienie jest zamknięciem się w swojej własnej głowie( w swoich iluzjach) i odcięciem się od ciała, od serca. Zamykamy się po to aby nie czuć tego przed czym uciekamy, zamykamy się po to aby nie czuć tego co jest. Robimy wszystko, aby tylko nie być w chwili obecnej, uciekamy albo do przyszłości, albo do przeszłości zabierając sobie radość z chwili obecnej. Najważniejsze na początku jest otwarcie się na odczuwanie i nawiązanie kontaktu ze swoim ciałem, z tymi emocjami które tłumiliśmy latami i które wypieraliśmy tworząc podświadomość, czyli nieświadomość w naszym polu. Poprzez obserwacje ciała i wchodzenie swoja uwagą w nasze ciało zaczynamy łapać kontakt ze swoim wnętrzem. Dzięki temu energia naszego ciała zaczyna rosnąć, bo coraz więcej uwagi poświęcamy ciału, a tam gdzie uwaga energia wzrasta. Więc jasnym i logicznym jest fakt, że skoro zamykamy się we własnej głowie i swoich iluzjach to energia, siły witalne naszego ciała są bardzo niskie. Poprzez uważność, koncentrację na swoim ciele uwagi nawiązujemy kontakt z naszymi emocjami, z tym co się w nas dzieje i pozorny chaos zaczyna przekształcać się w konkretne informacje, wskazówki. Z czasem zaczynamy rozumieć dlaczego zachowujemy się tak jak się zachowujemy, dlaczego czujemy to co czujemy, zrozumienie daje znajomość siebie i ufność wobec siebie. Gdy jest ufność zaczyna zanikać lęk i czujemy się coraz bezpieczniej. Coraz częściej jesteśmy stabilni emocjonalnie i coraz lepiej sobie radzimy z naszymi emocjami, pojawia się jasność i klarowność naszego umysłu. Jasność i klarowność umysłu daje nam za to twórcze stany i ujawnia się nasza kreatywność.

Ukojenie dla duszy.

Kiedy już zajrzysz w głąb siebie, uświadomisz sobie, usłyszysz i obejmiesz to, co wymaga uzdrowienia, pora na kolejne działania. Pora na ukołysanie lękliwych myśli, oswojenie wewnętrznego krytyka i ukojenie dla duszy. Każdy z nas jest indywidualnością i ma inne potrzeby. Powinieneś sam znaleźć najlepsze dla siebie aktywności. Jednym pomoże medytacja, inni nie usiedzą w miejscu i pójdą pobiegać. Jednym pomoże sztuka, innym milcząca obecność na łonie natury. Sport, twórczość, śpiew, medytacja, joga, spacer, łono natury, czy nawet praca w ogrodzie lub gotowanie mogą być twoim katharsis. Jeśli tylko skupisz się na chwili obecnej i poczujesz ulgę w duszy, a spokój w sercu i umyśle, to będzie znak — to właśnie twoja droga do ukojenia. To znak, że odnalazłeś przestrzeń, w której możesz być całkowicie sobą, w której się wyciszasz i odnajdujesz siebie.

Rozumienia tego co jest w nas, swoich wzorców, schematów, emocji.

Z czasem dostrzegamy procesy zachodzące w naszym wnętrzu, wzorce i schematy naszego zachowania, postępowania. zaczynamy dostrzegać reakcje jakie w nas zachodzą i dostajemy odpowiedzi dlaczego te reakcje tak wyglądają. Zaczynamy konfrontować nasz sposób myślenia o rzeczywistości z tym jak jest naprawdę w niej. Iluzje w naszej głowie, w które wierzyliśmy, że są prawdziwe zaczynają opadać, a my zyskujemy coraz więcej wolności, odwagi i pewności siebie. Z czasem umysł zaczyna łączyć się z ciałem i tworzy się jedność, tworzy się połączenie i konflikty w nas zaczynają zanikać, bo zaczynamy słuchać się swoich potrzeb.

,, Po co podejmujemy terapię? Żeby zyskać siłę, moc do zmierzenia się z prawdą o rzeczywistości i z uczuciami, które ona w nas wyzwala. Liczymy na to, że dzięki terapii przestaniemy cierpieć. Owszem, jest to możliwe. A gdy iluzje, w które dotąd święcie wierzyliśmy, na naszych oczach rozwalają się w gruzy, nie będzie to miłe doświadczenie. Istnieje niebezpieczeństwo, że w tej trudnej chwili wybierzemy zakamuflowaną formę protestu — rezygnację,,

Jon Frederickson

Spotkanie z naszymi emocjami, z bólem emocjonalnym. Integracja naszych części osobowości poprzez puszczanie emocji z przeszłości.

Akceptacja tego jak jest naprawdę.

Warunkiem niezbędnym do uwalniania trudnych emocji jest umiejętność ich identyfikowania (nazywania), lokalizowania w ciele towarzyszących im doznań fizycznych oraz pełna zgoda na ich doświadczanie. Bez całkowitej akceptacji gniewu, wstydu, żalu, poczucia winy, lęku nie ma możliwości ich uwolnienia. Akceptacja jest krokiem do pozwolenia sobie na wyrażenie emocji — płacz, krzyk, tupanie czy inną ekspresję. Dopiero teraz, o ile jesteśmy w stanie zrezygnować z korzyści jakie mamy z przeżywania danej emocji (np. czujemy się lepsi, bardziej sprawczy lub przeciwnie wygodnie jest nam tkwić w pozycji ofiary, zazwyczaj za czuciem określonych stanów emocjonalnych jest konkretna korzyści płynąca z nich), może pojawić się gotowość na doświadczanie w pełni energii emocji w ciele i odłączenie od niej wszystkich związanych z nią historii — na zignorowanie opowieści o tym, komu ta emocja się przydarza, dlaczego powinna lub nie powinna się przydarzać i kto jest za to odpowiedzialny lub winny. Pozostaje tylko czyste doświadczanie reakcji ciała na emocję (napięcia, ucisku, mrowienia, drętwienia, ciepła, sztywności, zimna), przyzwolenie na jej obecność, stanie się w pełni obecnym świadkiem emocji, bez komentowania jej pochodzenia, rozluźnienie ciała i pozwolenie, by energia emocji płynęła do czasu, aż ciało całkowicie się uspokoi.

Kiedy pozwalamy sobie na uwolnienie emocji, program, który ją automatycznie uruchamia w określonych sytuacjach, stopniowo słabnie, a jeśli wystarczy nam wytrwałości i konsekwencji w tej pracy — w końcu znika. Uwalniamy się od przekonania, które narzuca nam taką, a nie inną interpretację rzeczywistości. Zazwyczaj jest to dualistyczne przekonanie. Nasze okno na świat się powiększa, poszerza się perspektywa naszego doświadczania życia. Nasza Świadomość przenosi się na inny poziom. W to co nieświadome wprowadzamy nową świadomość przez co poszerzamy swoją perspektywę i zyskujemy nowe spojrzenie na rzeczywistość.

Nie zawsze jest to proste. Bywa, że mechanizmy obronne nie pozwalają na zaakceptowanie emocji i/lub skutecznie kamuflują to, co kryje się głębiej. Uwolnienie mechanizmu obronnego i dotknięcie rany, którą zasłaniał, a z którą nie jesteśmy jeszcze gotowi się zmierzyć, może prowadzić do zniechęcenia nad pracą nad sobą. Jednak w ostateczności, to zawsze my decydujemy i dokonujemy wyboru czy tkwimy dalej w swoich iluzjach, czy też nie. W ostateczności to my podejmujemy decyzje o otwarciu się lub o tkwieniu dalej w mechanizmach obronnych.

Wzięcie odpowiedzialności za swoje życie.

Dzięki poznaniu swoich emocji, zachowań, wzorców myślowych, decyzji i wyborów, zaczynamy dostrzegać, że za to co się dzieje w naszym życiu, za nasze emocje, czyny, działania jesteśmy odpowiedzialni wyłącznie my sami. Przestajemy zrzucać odpowiedzialność na otoczenie, w ten sposób rodzi sie moc w nas, bo dostrzegamy, że to jak się potoczy nasze życie jest zależne od naszej woli i od dopasowania jej do energii wszechświata. Natomiast wszechświat zawsze współgra z osobami, które biorą życie w swoje ręce i zaczynają cieszyć się nim realizując swoje potrzeby i marzenia. Branie odpowiedzialności za to co w nas, nie jest łatwe na początku, bo często mamy w sobie wiele mechanizmów, aby wypierać tą odpowiedzialność oraz zajmować się sprawami niezależnymi od nas. Stopniowo jednak im bardziej poznajemy siebie, tym bardziej dostrzegamy co jest zależne od nas, a co trzeba odpuścić by dać energii działać.

Pozwolenie i otwartość na zaistnienie nowej energii w nas.

Działanie w rzeczywistości i realizacja siebie jako jednostka. Odnalezienie swojej pasji życiowej i poddanie się nurtowi życia powoduje że wchodzimy w zupełnie nowy rodzaj energii. Pojawia się radość z bycia sobą i zadowolenie, czy też spełnienie wewnętrzne. Puszczone emocje powodują uwolnienie się od lęków, bo tak naprawdę za lękami kryje się ból emocjonalny, który nie chcemy przeżyć. Więc jeśli osoba stopniowo go uwalnia, to zaczyna zaspokajać swoje główne potrzeby emocjonalne i realizować cel swojej duszy. Wtedy dostajemy przypływ energii od wszechświata i działamy w zgodzie ze sobą nie raniąc przy tym innych. Czujemy się coraz bardziej wolni, czujemy się coraz bardziej sobą i działamy w zgodzie ze sobą. Przestajemy odrzucać samych siebie i dokonujemy jak najlepszych dla nas wyborów i decyzji. Tutaj zaczyna się magia życia, bo człowiek staje w swojej prawdzie, a wszechświat zawsze wspomaga ludzi, którzy idą za głosem serca. Im bardziej pozwalamy sobie na wzrost naszej energii i ewolucje tym szczęśliwsze mamy życie. Realne działanie w rzeczywistości skutkuje zmianą naszej energetyki, następuje zwiększenie wiary w siebie, pewności siebie i zaufania do samego siebie.

Poczucie wartości

Pamiętaj, wszystko zależy od Ciebie. Budowa zdrowego poczucia własnej wartości jest procesem i to w Twoich rękach jest zmiana, której chcesz dokonać.

Nic samo się nie zmieni, bez naszej wewnętrznej pracy i konkretnego działania nic nie ruszy do przodu. Nie wystarczy pomyśleć, że się chce, poza tym im więcej chcenia, tym więcej chcenia i pragnienia, co powoduje presję i ciśnienie oraz siłowanie się z rzeczywistością przy braku działania. Nie wystarczy zrozumieć, nabrać teorii, wiedzy. Trzeba własnoręcznie, uparcie, codziennie, wytrwale namawiać siebie do takiej zmiany jaką chciałabyś osiągnąć. Tylko wtedy zmieni się twój sposób myślenia, Twój sposób zachowywania się, Twoje nawyki, Twoja energetyka, a zarazem z tym wszystkim zmieni się całe twoje życie.

Zdrowe poczucie własnej wartości, wiara w siebie, pewność siebie sprawia, że działamy z odwagą w rzeczywistości i spełniamy swoje wewnętrzne potrzeby oraz realizujemy się jako jednostka robiąc to co kochamy robić. Dbamy o siebie, o swoje potrzeby i spełniamy swoje marzenia. Przestajemy wtedy nakładać sobie ograniczenia, blokady i przechodzimy do manifestacji tego co chcemy w naszym życiu. Zdrowe poczucie własnej wartości to znajomość swoich wad i słabości i akceptacja ich, zaufanie do własnych umiejętności i kompetencji, dawanie sobie rady z wyzwaniami, satysfakcja z własnych wysiłków i efektów pracy, poczucie bycia kimś wartościowym i zasługującym na miłość, dawanie sobie prawa do szczęścia. Zdrowe poczucie wartości jest naszym naturalnym stanem, do którego zawsze możemy powrócić nawet jeśli w naszym życiu wydarzyły się sytuacje, które spowodowały, że stało się inaczej. Wiara w siebie i pewność siebie jest u dziecka naturalna. Dopiero później dzieją się rzeczy, sytuację któe podkopują w dziecku jego wiarę w siebie lub też umacniają ją. Problem w tym, że u osób takich jak ja czy Ty, które nie dojrzały emocjonalnie poprzez nie poradzenie sobie z przeżyciami w dzieciństwie, czy przez przejęcie różnych schematów, wewnętrznych głosów, pozostały w fazie zagubienia, konfliktu wewnętrznego, bezradności, bezsilności, przez co nie zbudowały zdrowego poczucia wartości, a co za tym idzie wiary w siebie i swoje możliwości.

Osoby o zdrowym poczuciu wartości, to jednocześnie osoby odporne psychicznie. Posiadają one przekonania, które sprawiają, że są wytrwałe, zdyscyplinowane ale jednocześnie potrafią być spontaniczne, mają dystans do siebie, nie uzależniają swojego szczęścia od czynników zewnętrznych. Dlatego zawsze pozostają naturalne i prawdziwe. Chętnie wychodzą z inicjatywą, mają wewnętrzne poczucie sprawstwa, mocy, biorą odpowiedzialność za swoje życie i działania, godząc się na możliwe ryzyko. Posiadają niezachwianą wiarę we własną zdolność do osiągania celów, wiedzą że wszystko zależy od ich działania. Nie poddają się porażkom, krytyce, są wytrwałe w realizowaniu działań. Mają więc rozwinięte przekonania, które wzmacniają je w czterech filarach odporności psychicznej:

Pewność siebie (swoich umiejętności i w kontaktach interpersonalnych)

Wyzwania (odważne podejście do nowości i ciągła nauka na doświadczeniach)

Zaangażowanie (stawianie i realizowanie celów)

Kontrola (poczucie wpływu i samokontrola emocjonalna)

Zdrowe poczucie wartości to na poziomach świadomości Hawkinsa, poziomy powyżej odwagi, to zarazem zrozumienie siebie jak również innych, to tworzenie zdrowych relacji i realizacja siebie jako jednostka w swoich pasjach. To wyjście poza system walki i ucieczki, radzenie sobie z swoimi emocjami oraz rozumienie ich przez osiągnięcie dojrzałości emocjonalnej. Sami mamy moc na tworzenie tego co chcemy w naszym życiu poprzez swoje działanie. Do nas należy decyzja i wybór odnośnie naszego myślenia, reakcji na emocje i postępowania. W nas jest moc, jednak trzeba też umieć przyjmować wsparcie od wszechświata i od innych. Im więcej własnego działania, konkretnych czynów, tym więcej wiary w nas samych. Wiarę w siebie buduje się poprzez doświadczanie, robienie tego co wcześniej myśleliśmy, że nie potrafimy zrobić.

PO CZYM POZNAĆ, ŻE MOŻESZ MIEĆ ZANIŻONE POCZUCIE WŁASNEJ WARTOŚCI, BLOKADY W CZUCIU I DOCENIANIU SIEBIE?

1. Możesz mieć problem ze stawianiem granic i otwartą komunikacją. Możesz mieć lęk przed konfliktem, który głównie wynika z lęku przed komunikowaniem tego co myślisz i czujesz. Lęk przed wyrażaniem złości. Za tym może stać toksyczny wstyd oraz poczucie winy. Lęk przed czyjąś złością i przed osobami agresywnymi.

2. Możesz się z kimś porównywać i odczuwać zazdrość/zawiść oraz żal, czy złość. Brak realizacji swoich potrzeb i marzeń powoduje frustrację w nas, przez co zaczynamy zazdrościć innym, bo sami nie jesteśmy szczęśliwi. Gdy jesteśmy wewnętrznie spełnieni, nie tworzymy żalu do siebie i złości na samych siebie, im bardziej się realizujemy tym bardziej cieszymy się sobą i radujemy się tym jacy jesteśmy.

3. Może być tak, że większość Twoich relacji opartych jest na zależnościach/toksycznych schematach a nie autentyczności, szacunku, miłości, przyjaźni. Prawdopodobnie nie czujesz się w takich relacjach komfortowo, ale ciężko Ci postawić granice. Ciężko Ci wyjść z nich bo boisz się samotności, odrzucenia i tego że sobie nie poradzisz, dlatego tkwisz w takich relacjach.

4. Możesz mieć dużą potrzebę pomagania/naprawiania/zmieniania innych, zajmowania się sprawami innych, ale nie z serca i bezinteresowności, a bardziej potrzeby bycia ważnym, docenionym, akceptowanym, zauważonym lub też potrzebę pomagania wynikającą z poczucia winy i przejmowania odpowiedzialności za życie i emocje innych (zależność emocjonalna). W ten sposób możesz uciekać od własnego życia i od kontaktu z własnym wnętrzem oraz od zajęcia się działaniem w swoim życiu.

5. Możesz mieć trudność z przyjmowaniem komplementów i czuć się dziwnie w ich obliczu, jakby to nie było o Tobie. Możesz nie przyjmować wdzięczności innych i nie doceniać tego jaki jesteś.

6. Może być tak, że masz bardzo wiele negatywnych myśli na swój temat, kompleksów a Twój Wewnętrzny Krytyk ma bardzo donośny głos i wierzysz całkowicie, że nim jesteś.

7. Możesz szukać potwierdzenia swojej wartości na zewnątrz, w związkach, w pracy, w macierzyństwie, w osiągnięciach itd. Możesz określać siebie poprzez opinie innych na swój temat, a nawet być uzależnionym od aprobaty i podziwu innych.

8. Możesz mieć poczucie wewnętrznej pustki, bezradności, osamotnienia, bez sensu i poczucie że nie do końca wiesz kim jesteś, że nie jesteś sobą. Możesz mieć uczucie, że ktoś inny ma coś czego Ty nie masz, że inni są lepsi w jakiś sposób od Ciebie, a Ty jesteś gorszy. Uczucie, przeświadczenie że ktoś ma coś czego my nie mamy powstaje, gdy sami oddalamy się od czucia siebie samych i tracimy kontakt ze sobą, ze swoim wnętrzem.

9. Możesz być perfekcjonistą. Nigdy dość dobra/y. Zawsze za mało. Zawsze czegoś brak, zawsze trzeba coś więcej i niekończące się oczekiwania i wymagania względem siebie. Możesz stawiać sobie warunki, a gdy ich nie spełnisz karać siebie poprzez poczucie winy lub złościć się na siebie za ich niespełnienie.

10. Możesz mieć kompulsywne zachowania/nałogi, które oddalają Cię od siebie i od Twoich emocji. Możesz w tych nałogach regulować swoje emocje, których nie chcesz poczuć i które odrzucasz od siebie, a nałóg może być formą ulgi dla Ciebie i ucieczki. Nałóg może ci dawać relaks, spokój umysłu, ulgę, którego nie możesz osiągnąć będąc trzeźwym.

11. Możesz borykać się np. z nerwicą, depresją uzależnieniem itd., co może być efektem ogromnych obciążeń, wieloletniego stresu oraz życia nie do końca swoim życiem, a bardziej próbą przetrwania i dostosowania się. Możesz żyć w ciągłym lęku i poczuciu ciągłego nie realnego zagrożenia,

12. Możesz mieć problem z odwlekaniem i dokończeniem zaczętych zadań. Brak konsekwencji w działaniu, cierpliwości i wytrwałości. Możesz chcieć mieć wszystko na już teraz, od razu przez co szybko sobie odpuszczasz działania które wymagają zaangażowania, stanowczości i konsekwencji, co powoduje że nie realizujesz celów długoterminowych.

13. Możesz mieć poczucie zablokowanego ciała, zamrożenia, braku kontaktu ze sobą. Może być Ci ciągle zimno lub możesz mieć ciągle napięte, sztywne ciało.

14. Możesz mieć poczucie, że nie potrafisz się na 100% cieszyć, że nie potrafisz zrobić pewnych rzeczy spontanicznie i z lekkością. Możesz mieć poczucie, że nie potrafisz cieszyć się chwilą, czuć radości z tego jaki jesteś i kim jesteś. Możesz czuć wewnętrzny wstyd przed pokazaniem tego jaki jesteś i przymus kontrolowania siebie, aby nie pokazać innym swoich emocji, swoich reakcji.

15. Możesz utożsamiać się z opinią innych na Twój temat i szukać swoje obrazu w nich zatracając prawdziwego siebie.

16. Możesz czuć się atakowany jak ktoś Cię poprawia lub odbierać to jako krytykę. Ogólnie reakcja silna emocjonalnie na krytykę i brak dystansu do niej świadczy o ogromnym lęku przed opinią innych i braku pewności siebie, braku wiary w siebie, w to jakim się jest.

17. Ciągle chcesz być inny niż jesteś w danym momencie, wiecznie jesteś z siebie niezadowolony. Tworzysz ciągłe uczucie bycia nie takim jakim masz być poprzez brak akceptacji siebie.

18. Możesz ciągle gonić za czymś nieokreślonym i tworzyć coraz większą tęsknotę za czymś na zewnątrz obsesyjnie czegoś pragnąć.

Wszystkie te stany są mi znane i wiem jak to jest czuć, to co wymieniłem powyżej. Jednak można to zmienić i zacząć żyć z inną energią.

Ciemna noc duszy, zagubienie emocjonalne. Obojętność i dysocjacja, zamknięcie się na czucie

Najczęściej ludzie zaczynają szukać odpowiedzi na różne pytania wtedy, gdy doświadczą w życiu trudnych chwil. Depresja, odejście kogoś bliskiego, bolesne rozstanie, choroba, zagubienie życiowe, chaos emocjonalny, nie radzenie sobie ze sobą. Kres cierpienia i brak znajomości rozwiązania powoduje, że zaczynamy szukać poza tym co do tej pory znaliśmy i uznaliśmy za prawdę. Kwestionujemy wówczas różne dogmaty, zarówno te religijne, jak i naukowe. Gdy człowiek otworzy się na ciągle badanie świata, kwestionowanie cudzych prawd i słuchanie własnego głosu wewnętrznego, wtedy wszystko się zaczyna zmieniać. Bo tak naprawdę mądrość to poznanie siebie samego. Na zewnątrz możemy odnaleźć tylko potwierdzenie swoich przypuszczeń. Wtedy, gdy okazuje się, że doświadczenie innych jest dokładnie takie samo, jak nasze. Ponieważ są różne historie, różne doświadczenia jednak na poziomie czucia, na poziomie świadomości serca jesteśmy wszyscy tacy sami. Więc nasze schematy, wzorce i przekonania destrukcyjne przeważnie się powtarzają.

Zagubiona dusza to stan, w którym osoba jest zdezorientowana co do tego, jak się czuje, co myśli i czego chce. Wewnętrznie czuje zagubienie, brak zrozumienia siebie oraz świata w koło, w pewnym sensie czuje oddzielenie, izolację od świata. To stan w którym rozpacz, smutek i niepokój nabierają niepokojącej siły. Do Twojego życia napływa wielka ilość smutku, która często nie wiadomo skąd się wzięła. Czujesz brak głębszego znaczenia tego świata, bo odłączasz się od swojego ciała, tracisz kontakt ze swoim wnętrzem, głowa została odcięta od ciała i zamykasz się oraz izolujesz się w swojej własnej głowie. Zaczynasz dysocjować się od siebie, nie jesteś w sobie. Chcesz uciec od tego co czujesz, chcesz się odłączyć od swoich emocji, pragniesz czuć coś innego niż czujesz w danym momencie i doświadczać czegoś innego. Wszystko przestaje mieć sens, brakuje Ci jakiegokolwiek celu w życiu, nie wiesz co lubisz robić, nic Ci nie sprawia przyjemności i radości. Jesteś wewnętrznie przekonany, że masz jakąś skazę, nieczystość w sobie, wadliwość. W tym wewnętrznym procesie wstyd, który powinien być zdrowym sygnałem ustalenia sobie pewnych granic, staje się przygniatającym stanem istnienia. Człowiek skażony toksycznym wstydem, traci kontakt ze swoją prawdziwą jaźnią. Następstwem tego jest chroniczna żałoba po utraconej jaźni. Klinicznie stan ten określany jest jako melancholia (dysthymia) lub słaba chroniczna depresja.

Kilka objawów braku kontaktu ze swoim ciałem.

— Nastawienie defensywne wobec życia. Życie w ciągłym lęku i napięciu przez ten lęk spowodowanym, uczucie wiecznego zagrożenia, którego nie da się nazwać lub wchodzenie w sytuację w których będzie się czuło lęk i napięcie. Przez te leki są tworzone ciągłe ograniczenia i bariery wobec życia, wobec możliwości. Często jesteśmy nieświadomi tych barier i ograniczeń lub też widzimy je w innych, a w sobie nie chcemy zobaczyć.

— Ograniczenie mentalności, mgła umysłu zamiast otwartego umysłu. Czucie że coś ogranicza nasze spojrzenie, jednak nie mamy możliwości wyjść ponad nie. Nie przeżyte emocje blokują jasność i otwartość naszego umysłu. Zagubione dusze często mają niezachwiane wierzenia i idee, z których nie chcą wyjść. W rzeczywistości ich wartości i systemy wierzeń są częścią ich tarczy obronnej, dlatego też osoby takie odmawiają ich przewartościowania. Nie przyjmują do siebie pomocy innych lub innych perspektyw, co też pozwala na usprawiedliwianie siedzenia w określonych sytuacjach, przekonaniach, nawykach. Na chęć pomocy często reagują agresją i nie dopuszczają nikogo do siebie, mają ogromny lęk przed bliskością.

— Popełnianie w kółko tych samych błędów. Znajdowanie się ciągle w tych samych sytuacjach i ciągle takie same podejście i nastawienie wobec życia. Co powoduje, że osoba myśli, że życie jest wobec niej okrutne i że je karze, gdzie tak naprawdę to jej własny wybór podyktowany narzuconymi sobie ograniczeniami, blokadami.

— Poczucie oddzielenia od wszechświata, poczucie samotności w świecie, brak czucia łączności z energią życia, którą to blokuje siedzenie ciągle w uczuci zagrożenia i lęku.

— Szukanie konfliktów i uzależnienie od emocji związanych z konfliktem. Wybuchy złości i impulsywność.

— Ciągłe myślenie o innych i o tym jacy oni są, szukanie wad w innych, jednocześnie głęboki głód akceptacji i uwagi innych. Spełnianie czyiś oczekiwania i zachcianek, a zapominanie o swoich potrzebach.

— Ospałość, brak sił witalnych, wieczne zmęczenie. Niechęć do robienia czegokolwiek, blokowanie się na przepływ energii życia.

— Wycofanie się od innych i strach przed kontaktem z innymi ludźmi. Izolacja od ludzi, zamknięcie się na czucie innych, brak chęci kontaktu i znajomości.

— Pragnienie zmiany, ale jednocześnie niezdolność do jej wykonania, brak wiedzy na swój temat i tego co się w nas dzieje, zagubienie spowodowane utknięciem na pewnym etapie rozwoju emocjonalnego.

— Chwiejność emocjonalna, brak stabilności emocjonalnej. Przechodzenie od stanów depresyjnych po stany euforyczne związane z czuciem określonych sztucznych emocji. Zazwyczaj od poczucia wstydu, wstrętu do siebie do uczucia dumy, siły.

Podejścia do zmiany, które nas blokuje

Niecierpliwość i nacisk na szybką zmianę — wywieranie presji na zmianę zachowania i efektywnej pracy nad sobą. Pragnienie zauważenia szybkich efektów. Szczególnie często pojawia się na początku procesu terapeutycznego. Paradoksalnie może zahamować lub spowolnić proces terapii, a tym samym zmiany. Presja i naciskanie prowadzi do walki ze sobą, a jak wchodzimy w walkę to utrzymujemy się cały czas na poziomie przetrwania. Gdy jest presja, ciśnienie, pogoń, to nie ma kontaktu ze sobą, a co za tym idzie akceptacji samego siebie.

Odwlekanie zmiany — polega na unikaniu pracy nad sobą. Może to przejawiać się odwoływaniem sesji terapeutycznych, unikaniem zadań domowych związanych z rozwojem osobistym i innych form pracy nad sobą i poprawą sytuacji. Może się pod tym kryć się lęk przed zmianą. Zaniechanie działań i konkretnych czynów wynika zazwyczaj z lęku przed konfrontacją z naszymi ograniczeniami, z naszymi lękami. Gdy nie jesteśmy gotowi skonfrontować się z czymś, to zrobimy wszystko by przełożyć coś w czasie.

Unikanie zmiany — polega na przywiązaniu do status quo lub przywiązaniu do bycia pokrzywdzonym lub dysfunkcjonalnym. Nawet jeśli świadomie chcesz coś zmienić, ukryta część Ciebie sabotuje twój wzrost lub proces leczenia, tak że nic tak naprawdę się nie zmienia. Ta część jest przywiązana do Twojej tożsamości jako zranionej osoby lub boi się nieznanych zmian, które nastąpią, gdy rozwiniesz się. Przejawem tego rodzaju oporu może być na przykład próba zrozumienia wszystkiego i zamknięcie się w iluzji wiedzy, wtedy siedzimy w teoriach, a w życiu nie ma konkretnych zmian i nowych doświadczeń.

Dążenie do ideału- w poznawaniu siebie możemy wpaść w pułapkę swoich wyobrażeń i oczekiwania od siebie zawsze idealnego i perfekcyjnego postępowania, co w konsekwencji może prowadzić do złości na siebie za to że nie jesteśmy tacy jacy chcielibyśmy być lub poczucia winy i samokarania siebie. Trzeba pamiętać aby zawsze doceniać to jacy jesteśmy w danej chwili i dziękować sobie za to czerpiąc radość z tego jacy jesteśmy.

Słuchanie się wyłącznie guru, nauczycieli bez wglądu w siebie- ktoś kto nas poprowadzi może być na wyższym poziomie świadomości siebie i znać swoje wzorce, czy też nasze wzorce, jednak nie zawsze będą działać te same rozwiązania na każdego, dlatego ważna jest umiejętność słuchania samego siebie, co nam tak naprawdę pomaga i co daje nam rezultaty. Ktoś może być dla nas drogowskazem, możliwymi opcjami jednak w rozwoju właśnie chodzi o to aby zacząć słuchać samego siebie, nawiązać kontakt ze sobą i szukać odpowiedzi w sobie. Z tym, że trzeba uważać na mechanizmy obronne, które mogą spowodować bunt i opór przed zobaczeniem czegoś, czego nie chcemy widzieć, a co nam pokazuje konkretna osoba.

Z czasem zrozumiesz, że szukasz przewodnika, który ma Ci zastąpić albo ojca, albo matkę w nauczycielach czy w guru. Gdy zerwiesz pępowinę staniesz się bardziej samodzielnym i coraz śmielej będziesz podejmować decyzje oparte na własnym głosie wewnętrznym, w tym zaczniesz wychodzić poza przekonania rodu, poza ograniczenia innych a Twoja dusza poczuje wolność bycia sobą.

Zmiana, odkrywanie siebie to proces, nie ma dróg na skróty.

Wszystkie osoby jakie zgłaszają się na terapię duchową pragną zmiany, wręcz czasem żądają jej, ale nie wszystkie chcą nad tą zmianą odpowiedzialnie popracować i zajrzeć w głąb siebie. Jesteśmy przyzwyczajeni do chcenia na już teraz, od razu. W sumie chcenie, żądanie to jeden z programów dziecięcych i oznaka naszego braku dojrzałości.

Dla mnie brak akceptacji tego jak czujemy się w danym momencie i zmuszanie się do czucia czegoś innego niż czujemy w danym momencie, jest po prostu ucieczką od samych siebie i wypieraniem swoich prawdziwych emocji( jest to tak naprawdę walka ze sobą). Taka droga jest podstawą braku zrozumienia siebie i próbą wpłynięcia umysłem na emocję, takim manipulowaniem i kontrolowaniem samego siebie. Wypieranie emocji i ucieczka przed sobą to główne przyczyny depresji oraz chęć czucia czegoś innego niż czujemy w danym momencie. Często chcemy aby ktoś za nas coś zrobił, aby ktoś za nas się zmienił, a najlepiej jeszcze działał i czuł za nas w naszym życiu. Rzecz jest w tym, że aby nastąpiła zmiana prawdziwa, trzeba samemu jej doświadczyć, bo przekonania zmieniają się poprzez doświadczenie w rzeczywistości, czyli poprzez nasz realny udział w doświadczeniu, a nie poprzez udział kogoś innego. Sam osobiście miałem taki okres, że zrzucałem odpowiedzialność, czy działanie na zewnątrz i wręcz czasem oczekiwałem, aby ktoś inny coś za mnie zrobił. Wynikało to z mojej nieporadności i braku samodzielności. Tak samo nie potrafiłem podejmować samemu decyzji lub czekałem, aż ktoś da mi cudowne rozwiązanie, cudowne zbawienie. Jeśli tak masz to jest normalne, masz prawo czuć się zagubiony jeśli nigdy nie słuchałeś samego siebie. Jednak w procesie poznawania siebie chodzi o to aby nawiązać właśnie kontakt ze sobą i dojrzeć emocjonalnie poprzez zaufanie samemu sobie. Wtedy każde działanie i każda samodzielna decyzja dodaje nam wiary w siebie, nawet jeśli coś na nie wychodzi to i tak wiemy, że możemy spróbować jeszcze raz.

Po początkowej pustce, samotności i braku odpowiedzi jeśli wystarczająco się wsłuchamy w siebie w końcu nawiązujemy kontakt z własną intuicją i dostajemy odpowiedzi ze swojego wnętrza.

To co nas najbardziej blokuje od wsłuchania się w siebie, to lęk przed pustką, przed samotnością, przed bliskością ze sobą. Jednak jednocześnie pozwolenie sobie na samotność, na zaistnienie pustki powoduje, że zaczynamy odnajdywać w niej samych siebie i w tym czego się baliśmy odnajdujemy obfitość.

Transformacja, osobista zmiana, duchowy rozwój to tak naprawdę proces, a ten wymaga i czasu i naszego własnego zaangażowania. Naszej refleksji, naszej bliskości. Często mamy do czynienia z podejściem życzeniowym, pomijając totalnie brak szerszej perspektywy. Zaklinamy tymczasowo rzeczywistość, a potem dziwimy się skutkom czy brakowi pożądanych efektów w dłuższym czasie. Bez pracy własnej, bez przyjrzenia się temu co w nas siedzi, przyczynom i skutkom, naszym wewnętrznym dialogom, takie działania będę jak niekończąca się gra z losem. Pamiętajmy, że uleczenie czegoś bez zrozumienia, czym to było dla nas i bez przerobienia lekcji, której dana sytuacja miała nas nauczyć, nie zawsze jest możliwe. Najpierw trzeba dostrzec i zrozumieć, w czym tkwi problem by potem móc go uleczać. A rozwiązania są w Tobie i Ty znasz na nie odpowiedzi, trzeba się tylko wsłuchać w siebie. W pewnym momencie własnego rozwoju dostrzegamy tą oczywistość i jesteśmy w faktycznym procesie pracy sami ze sobą. Wtedy, gdy przychodzi odpowiedni moment, to zaczynamy świadomie wybierać pewne narzędzia, metody, które są już tylko kropką nad „i” własnego procesu na danym etapie. A magiczna droga na skróty, prawda która przychodzi z zewnątrz jest umowną iluzją.

Odpowiedzialność przygniata, jeśli myślisz o tym ile MUSISZ jeszcze zrobić — uwalnia, gdy myślisz ile jeszcze MOŻESZ zrobić i ile możesz przeżyć.

Rozwijasz się gdy:

1. Zaczynasz dostrzegać, iż masz wpływ na swoje reakcje emocjonalne odnośnie sytuacji i zachowań innych, gdy dostrzegasz, że masz wybór i nie musisz postępować automatycznie.

2.Przestajesz kontrolować i manipulować innymi, a zaczynasz akceptować ich takimi jakimi są dając im uznanie i szacunek pozwalając im być sobą.

3. Zaczynasz dbać o siebie, o swoje ciało i o swoją psychikę.

4. Obserwujesz swoje myśli i emocje, zamiast się z nimi utożsamiać, gdy zaczynasz rozumieć i widzieć wskazówki jakie niosą Ci Twoje myśli i Twoje emocje.

5. Gdy rozumiesz, że każdy ma rację ze swojej własnej perspektywy. Kiedy rozumiemy, że każdy kreuje najlepiej jak potrafi ze swojej perspektywy. Dostrzegamy, iż każdy jest na innym poziomie świadomości i patrzy poprzez różną percepcję na rzeczywistość. Jednak widzimy również, że to co nas łączy to poziom serca i wyjście poza osobistą percepcję, wtedy potrafimy spojrzeć przez perspektywę drugiego człowieka i zrozumieć go oraz wysłuchać go.

6. Wtedy, kiedy uczysz się „odpuszczać” rzeczy na które nie masz wpływu i oddajesz je wszechświatowi, czyli wychodzisz z narcyzmu, egocentryzmu, egoizmu i reżyserowania wszystkiego w koło.

7. Wtedy, kiedy rozumiemy, że to, co robimy, robimy dla naszego własnego pokoju, gdy wybieramy spokój a nie walkę z innymi, czy udowadnianie swoich racji. Gdy wychodzimy ponad system przetrwania i swoje własne uwarunkowania.

8. Opuszczamy karanie siebie i tworzenia żalu do siebie za swoją przeszłość, czyli gdy zaczynamy wybaczać sobie to co było oraz gdy wybaczamy sobie bieżące potknięcia.

9. Gdy zaczynamy rozumieć, że rozwój to droga poprzez całe nasze życie i dajemy sobie cierpliwość w podejściu do siebie.

10. Wtedy gdy przestajesz mieć potrzebę pokazywania światu, jaki jesteś mądry, by zyskać ważność, czy też by rywalizować z innymi. Zmienia się Twoja intencja czynów, nie robisz coś na pokaz, tylko dlatego że sam tego chcesz. Jednak to nie znaczy, że nie korzystasz ze swoich talentów i darów, robisz to po prostu dla siebie, daje Ci to radość i cieszenia się tym, a nie uczucie bycia lepszym od kogoś. Zaczynasz dostrzegać swoje prawdziwe intencje, przez co możesz je zmienić.

11. Przestajesz szukać aprobaty, podziwu innych, czyli tego od czego mogłeś być wcześniej uzależniony. Co w konsekwencji prowadzi do działań bardziej spójnych z Tobą.

12. Gdy przestajemy porównywać się z innymi, gdy zaczynamy doceniać siebie i to jaki ktoś inny jest. Gdy zaczynamy szanować to jacy jesteśmy i jacy są inni. Pojawia się wtedy wolność bycia sobą i wolność by inni byli sobą.

13. Gdy jesteś w pokoju ze sobą, gdy czujesz wewnętrzny spokój i nawet gdy pojawia się chaos emocjonalny potrafisz powrócić do spokoju.

14. Gdy zaczynasz czuć swoją moc sprawczą i to jaki masz wpływ na swoje życie oraz na jego kierunek.

15. Przestajesz szukać w drugim człowiek przyczyny lub skutku swoich doświadczeń.

16. Nie delegujesz odpowiedzialności za swoje życie na innych, w tym za swoje nastroje i emocje w Tobie.

17. Stawiasz granice z miłością. Miłość do siebie to prawdziwa miłość do drugiego człowieka, ze zdolnością komunikowania jasno swoich granic mentalnych, emocjonalnych, fizycznych i duchowych.

18. Zawsze wracasz do siebie. Szukasz w sobie odpowiedzi na pytania, wiesz że one tam są, może nie zawsze są od razu klarowne, jednak z czasem przychodzą. Jeśli zdarzy Ci się zareagować ze starego programu, to wiesz, że musisz wrócić do siebie by znaleźć tę cząstkę, która woła o odnalezienie i pokochanie.

Gotowość na zmianę

Gotowość na zmianę, poznanie siebie, odkrycie siebie to chęć zobaczenia i wzięcia odpowiedzialności za to jacy jesteśmy tu i teraz. Bez zrzucania odpowiedzialności i winy na innych.

To chęć zajrzenia w głąb siebie i zobaczenia prawdy o sobie.

To chęć do działania i pracy nad sobą poprzez świadome obserwowanie siebie.

To chęć wyjścia ponad to co znamy i co myślimy, że jest prawdą o nas( czyli poza nasze wyobrażenia o nas samych).

To chęć puszczenia przeszłości i powrót do teraźniejszości.

Gotowość na wyjście ze schematów, aby stanąć na własnych nogach, aby poczuć moc w sobie.

Gotowość aby stać się samodzielnym, zaradnym, konsekwentnym, autentycznym, działającym.

Chęć stanięcia w swojej prawdzie, chęć odpuszczenia dumy, wyjścia poza schematy tego co myślimy, że jest prawdą. Stanięcie twarzą w twarz z samym sobą, to konfrontacja z prawdą w nas, która budzi w nas lęk. Zmiana siebie wymaga odwagi przyznania się przed samym sobą do własnych słabości i ograniczeń i gotowości zmierzenia się z nimi. Ulgę w wyniku zmiany poprzedza ból poznania prawdy o sobie. Tylko odważni są w stanie spotkać się z nim twarzą w twarz i objąć ten ból współczuciem rozbudzając miłość do siebie. To właśnie z akceptacji bólu i pozwolenia sobie na jego czucie rodzi się współczucie wobec siebie, a później wobec innych, bo czując siebie i rozumiejąc swój ból możemy poczuć ból emocjonalny innych i otworzyć się na wrażliwość. Cierpienie a czucie bólu, to dwie różne sprawy. Cierpienie wynika z opierania się przed czuciem, gdy pozwalamy sobie na czucie bólu emocjonalnego opór, czyli cierpienie znika, a pojawia się naturalna ulga.

Zaangażowanie w zmianę, poznanie siebie.

Myślenie, że nikomu na nas nie zależy. Ostatnio uderzyło mnie to zdanie. Skąd się bierze takie myślenie, jak dla mnie z rany emocjonalnej i braku wsparcia w dzieciństwie. Później są przez to problemy z zaufaniem drugiemu człowiekowi i przeświadczenie, że nikomu na nas nie zależy. Co z kolei powoduje, że zakładamy mury obronne i często w ramach buntu próbujemy udowodnić, że i nam na nas samych nie zależy oraz że nie zależy nam na innych. Tworzy w ten sposób coraz większą barierę i oddzielenie, izolację od innych, ale również od siebie, bo zamykamy się na czucie. Udawanie niezależnego od nikogo, daje nam możliwość samemu nie angażowania się w żadne relacje. W rozwoju osobistym poza tak zwanym zdrowym egoizmem, dbaniem o siebie, troszczeniem się o własne potrzeby, jest etap poziomu serca i poczucia jedności z innymi, czyli otwarcia się na czucie. Zdrowy egoizm okej, zadbanie o siebie okej. Jednak po tym etapie jest otwarcie na bliskość z innymi i zaangażowania się w relacje z innymi. Więc jeśli ktoś nie wchodzi w głębsze relację i nie chodzi mi tu o relację oparte na zależności emocjonalnej, tylko o partnerstwo, to ma dalej problem by zaufać i otworzyć się na poziom serca. Jednak faktem jest aby wejść w relacje oparte na partnerstwie trzeba mieć uporządkowane swoje wnętrze i znać siebie. Czasem rozwój staje się ucieczką od tworzenia relacji i usprawiedliwianiem ich braku, dlatego trzeba umieć widzieć czy rozwój staje się już ucieczką od bliskości, czy też jest dalej tylko rozwojem. Z czasem potrafimy to zobaczyć i przyznać się przed sobą do tego jak jest z nami naprawdę.

Zaangażowanie w budowanie miłości własnej.

Tak samo jest z zaangażowaniem w troskę o siebie, dbanie o siebie podczas pracy ze sobą. Pamiętam jak ja na początku bardzo chciałem aby komuś zależało abym ja się zmienił, tak jakby ten bodziec chęci pracy nad sobą miał przyjść z zewnątrz lub też na początku po wyjściu z terapii chciałem się zmienić dla kogoś, dla rodziców, dla dziewczyny, dla wszystkich innych jednak nie dla siebie. Wszystkie te próby prowadził oczywiście do cierpienia, bo miałem zacząć to robić dla siebie, nie dla innych. Czyli to ja miałem się zaangażować w swoje życie i w dbanie o siebie. Wziąć sprawy w swoje ręce i działać dla siebie, a nie dla kogoś. Na początku pracy nad sobą może być takie dziwne oczekiwanie na ratunek, na pomoc, na cud z nieba, że ktoś coś za nas zrobi. Jednak granica między marzeniowym myśleniem i światem fantazji a pomocą od wszechświata jest cienka.. Wszechświat idzie razem z nami i odzwierciedla naszą wewnętrzną relację.

Zaangażowanie w robienie czegoś co kochamy robić.

Brak zaangażowania w coś co sprawia nam radość wynika z lęku przed porażką i konsekwencjami tej porażki. Konsekwencje są związane zazwyczaj z szeregiem emocji jakie możemy poczuć po porażce, w tym wstyd, a tego boimy się najbardziej, dlatego też nie chcemy się w pełni oddać czemuś i zaangażować w coś całym sobą. Nasze talenty, dary wiążą się zazwyczaj z otwartością na własną wrażliwość i na czucie samego siebie. Energia kreatywna płynie swobodnie, gdy mamy kontakt z własnym ciałem i gdy wychodzimy poza irracjonalne lęki. Dopóki tego nie zrobimy i nie wejdziemy całym sobą w coś, to będziemy z jednej strony bać się i z drugiej pragnąc tego, taki wewnętrzny konflikt będzie się wtedy tworzył w nas. Z jednej strony będzie napierać pragnienie, a z drugiej blokujące je przekonania i będzie powstawać frustracja w nas. Tu jest właśnie kwestia zaufania życiu i pójścia w nieznane. To od nas zależy czy wybierzemy lęk, czy też zaufanie.

Zawsze dostajemy to co chcemy, nasza osobista rzeczywistość jest rezultatem tego co chcemy mieć w swoim życiu. Jeśli nasza kreacja się nam nie podoba, to jedynie do siebie możemy mieć pretensje, bo to co mamy w życiu budujemy my sami, związki w jakie wchodzimy, pracę jaką mamy, to jak poświęcamy swój wolny czas, o wszystkim tym decydujemy my sami. Nawet jak nie jesteśmy tego świadomi, mamy to co wybieramy.

Problem w tym jak bardziej chcemy destrukcji niż wzrostu, czyli jak nasze przekonania są bardziej destrukcyjne niż pragnienie doświadczania życia.

Obawa przed poznaniem siebie, przed zajrzeniem i poczuciem swego wnętrza.

Przyznanie się do prawdy jak jest prowadzi do wewnętrznej uczciwości, wewnętrzna uczciwość daje uczucie jedności w sobie, jedności myśli czucia i działania, ta jedność daje nam moc ducha.

Obawa przed zmianą i jej wyobrażonymi konsekwencjami jest najczęściej tym, co zamyka nas (często nieświadomie) na obfitość, której pragniemy doświadczać. Dlatego trzeba się zatrzymać i naprawdę spojrzeć w oczy lękom, które kojarzą nam się z wszelką zmianą (zewnętrzną czy wewnętrzną przemianą- postrzeganie, wybory, nastawienie itp.). Nie otworzymy się na OBFITOŚĆ, jeśli będziemy uciekać przed cieniem i echem naszych destrukcyjnych programów przeszłości, tego co niegdyś pojęliśmy jako zagrożenie. Kiedy spoglądamy na nasze obawy, nagle okazuje się, że realnych zagrożeń jest bardzo niewiele, a to czego się obawiamy i co skutecznie blokuje nas na szczęście to lęk przed byciem odrzuconym, samotnym, wyśmianym, ocenionym, przed rozczarowaniem, dyskomfortem, bezsilnością, czyli tak naprawdę nie chęć przeżywania określonych stanów emocjonalnych i przekonanie że one się powtórzą, czyli że powtórzy się nasza przeszłość. W ten sposób na chwile obecną projektujemy nasze zranienia z przeszłości.

Co jest jeszcze ważne to rozpoznanie, że nie wychodzimy poza zamykający na obfitość lęk, jego zwalczaniem, ignorowaniem czy umniejszaniem. On jest i dopóki nie damy mu prawa do życia, do zaistnienia, będzie przy nas stał, wielki, napuszony i bardzo przekonujący. Główną przyczyną dlaczego lęk trwa jest opór przed zobaczeniem co się za nim kryje. to właśnie opór w nas powoduje schematy cierpienia. Dopóki nie przekroczymy granicy, którą sami sobie zrobiliśmy w głowie, w polu energetycznym będziemy marzyć o czymś i jednocześnie z całych sił, energetycznie, mentalnie zamykać się na nasze marzenie, czyli będziemy wchodzić w skrajności. To jest właśnie cierpienie, pragnienie czegoś i jednoczesne blokowanie się na swoje potrzeby i pragnienia. Ten opór przed przepływem energii życia my sami stawiamy. Prace z lękiem wspomaga wyjście ze swojej wyobraźni i konfrontacja z rzeczywistością, wtedy okazuje się że lęki to tylko wyobrażenia, projekcje naszego umysłu i że ich tak naprawdę nie ma. W chwili obecnej nie przeszłości i przyszłości, jest tylko czucie chwili obecnej, jednak my dosyć często nie chcemy czuć tego co jest i zamykamy się w swojej własnej głowie.

Będąc szczerym, ze sobą dostrzegamy fakt, że do robienia czegoś co nas nie zadowala nie zmusza nas już nikt, robić coś co nas nie rozwija decydujemy się wyłącznie my sami, robić coś co wpływa na nas destrukcyjnie decydujemy my sami. Każdy wybór i decyzję podejmujemy my sami. Może nam się wydawać że coś nas pcha ku temu, jakieś siły niezależne od nas. Jednak to złudzenie wynika z nieświadomości i braku przyjęcia odpowiedzialności za siebie. To nie magiczne siły, tylko nasze własne decyzję, czyny i wybory. Fakt ze im bardziej jestesmy nieświadomi, tym bardziej uwarunkowania wydają się mieć formę wewnętrznego przymusu. Jednak ten przymus znika gdy dostrzeżemy co się za nim kryje. Dostrzegamy, że zazwyczaj są to nasze źle ukierunkowane popędy zwierzęce, które przecież można ukierunkować dla własnego dobra. Nasz instynkt może dać nam ogromną ilość energii, którą możemy ukierunkować na co tylko chcemy. Czyli zamiast niszczyć siebie, możemy zacząć budować siebie przy użyciu tej samej energii która wcześniej wykorzystywaliśmy do destrukcji. Instynkty i popędy stają się dla nas paliwem, gdy jesteśmy ich świadomi i gdy potrafimy ukierunkować ich energię. Dostrzegamy też fakt, że nie musimy czegoś robić jeśli naprawdę nie chcemy, że nie musimy trwać w danych relacjach jeśli tego nie chcemy. Po prostu wybieramy to co zgodne z nami i co naprawdę chcemy. Nie czujemy też poczucia winy z tego powodu, bo rozumiemy że działanie zgodne ze sobą jest dobre, a nie tak jak nam ktoś wcześniej wmówił, że działanie zgodne ze soba to bunt przeciwko rodzicom, Bogu, przeciwko komuś. Nie robimy nic złego gdy działamy w zgodzie ze sobą.

Dziecko które było blokowane gdy robiło to co było zgodne z nim zaczyna myśleć że robi coś złego gdy staje za sobą, że może coś stracić gdy staje za sobą, że może być odrzucone gdy jest sobą. Dlatego często gdy robimy coś co jest zgodne z nami czujemy poczucie winy wobec czegoś lub boimy się odrzucenia przez kogoś. To co jest ważne to dojrzeć, że gdy karcimy siebie za bycie sobą podtrzymujemy nienawiść wobec siebie oraz gdy działamy z poziomu lęku przed odrzuceniem, byciem nie akceptowanym zazwyczaj odrzucamy prawdziwych siebie.

,,W miarę jak coraz mniej i mniej identyfikować się będziesz ze swoim ja, zapewnisz sobie coraz lepszy kontakt ze wszystkim i ze wszystkimi.

A wiesz dlaczego?

Ponieważ przestajesz się bać, że ktoś cię zrani, że nie będzie cię lubił. Nie będziesz pragnął wywierać na nikim dobrego wrażenia.

Czy potrafisz wyobrazić sobie ulgę polegająca na tym, że poczujesz się uwolniony od tego wewnętrznego przymusu?

Cóż za ulga! Wreszcie szczęście.,,

Anthony de Mello

Brak realnej zmiany

Co jest powodem tego, że wciąż stoisz w miejscu, a Twoje życie nie zmienia się na lepsze?

Czy wychodzisz ze swojej strefy komfortu i doświadczasz nowych rzeczy?

Czy od wielu lat wciąż zmagasz się z tymi samymi problemami? Czy tkwisz ciągle w tym samym?

Czy masz wrażenie, że Twoje życie to nieustanna walka?

Czy wydaje Ci się, że jak zmienisz pracę, miejsce zamieszkania bądź partnera lub gdy Twoi bliscy się zmienią, to Twoje życie odmieni się na lepsze?

Brak realnej zmiany i tkwienie w tym samym może być spowodowany:

1. Nie bierzesz odpowiedzialności za własne życie.

Często upatrujemy źródeł swoich niepowodzeń lub niemiłych doświadczeń w zewnętrznych okolicznościach bądź zachowaniach innych ludzi. Dostrzegamy negatywne zdarzenia, a nie dostrzegamy możliwości, jakie trudne sytuacje nam przynoszą. Wszystko jest ze sobą powiązane, a ludzie i okoliczności, które napotykamy, często mają nas czegoś nauczyć. Pokazują nam tę cząstkę w nas, która wymaga uzdrowienia, a której zwykle nie zauważamy, bo została wyparta do podświadomości. Najczęściej tym, co nas hamuje jest nasz umysł i ograniczenia, które sami sobie narzucamy. Ważne jest uznanie, że to my sami odpowiadamy za nasze myśli, uczucia i czyny. Nikt z zewnątrz nie ma wpływu na nas, za to my mamy wpływ na to, jak interpretujemy naszą rzeczywistość i to, co nas spotyka. Jeśli ciągle obwiniasz świat, rząd, innych za swoje emocje to nie dojdziesz do ich źródła, które jest w Tobie.

2. Twoje lęki są większe niż Twoja chęć doświadczania życia w całości.

Jeśli nie potrafisz wprowadzić szerszą świadomość do ograniczającego Cię przekonania opartego na dualności to tworzysz opór przed ewolucją Twojej świadomości. Jeśli stawiasz opór umysłem( poprzez mechanizmy obronne) i nie chcesz dopuścić do siebie jakiejś prawdy emocjonalnej, Twoje ciało da Ci znać w postaci bólu w nim byś dostrzegł, że tworzysz gdzieś fałsz, ten fałsz, blokada jaką sama sobie tworzysz jednocześnie będzie Ci blokować przepływ twojej energii i będziesz się blokował przed doświadczaniem szerszej perspektywy.

3. Żyjesz i działasz według nieuświadomionych programów i schematów podświadomości, które nabyłeś/aś w dzieciństwie lub odziedziczyłeś/aś po swoim rodzie.

Na teraźniejszość jest projektowana przeszłość, dlatego pełno wtedy w naszym życiu żalu i poczucia winy, próbujemy wszystko naprawić( w tym również innych), odkupić swoje winy i zasłużyć na miłość, brakuje tutaj wybaczenia i świadomości iż na nic nie trzeba zasługiwać. Brakuje świadomości że jestesmy okej tacy jacy jesteśmy.

4. Nie angażujesz się całym sobą.

Brak zaangażowania swój rozwój, w tworzenie miłości własnej jest oznaką braku szacunku wobec daru jakim jest życie, wobec cudu naszego istnienia. Skoro my nie szanujemy siebie i nie zależy nam na sobie to kto ma nas szanować? Skoro uważamy że nie zasługujemy na własną miłość, to nie poczujemy jej, bo jej sobie nie okażemy.

5. Opór przed radością i przyjemnością.

To co mnie najbardziej uderzyło w moim rozwoju, to mój opór przed radością i poczuciem pełnym przyjemności z doświadczania czegoś. Cierpienie wynika z naszego oporu wobec cieszenia się życiem, czasem mamy w sobie wgrane tak destrukcyjne schematy, że nie wierzymy iż zasługujemy na radość z życia. Momentem przełomowym jest odpuszczenie karania siebie, obwiniania siebie i wzbudzania nienawiści do siebie czy też żalu i poczucia winy. W miejsce tych emocji pojawia się czysta radość z samego faktu, że istniejemy.

6. Dokonujesz zmian na zewnątrz, nie dokonując równocześnie zmian wewnątrz siebie. Zmiana jest tylko powierzchowna.

Próbujesz zmieniać świat zewnętrzny zazwyczaj za pomocą myśli, zamiast skontaktować się ze swoim wnętrzem i poznać swoje emocje i uczucia. Im bardziej chcesz zmienić świat wokół Ciebie tym bardziej cierpisz, bo oddalasz się od kontaktu ze soba, tworzysz wtedy coraz większy rozłam w sobie. Na przykład zmieniasz pracę, zmieniasz partnerów, a nie dotykasz swojego wewnętrznego świata. Przez co powtarzasz ciągle to samo i zawsze winę znajdujesz na zewnątrz siebie, zamiast zajrzeć do swego wnętrza.

7. Jesteś nieuczciwy w stosunku do siebie.

Brak wewnętrznej uczciwości powoduje chaos i zagubienie wewnętrzne. Rozbieżność między tym co czujemy, myślimy a co robimy powoduje zagubienie i brak jedności wewnętrznej. Osłabiamy wtedy naszą energię i tworzymy rozdzielenie między intelektem, emocjami i wola.

8. Pozwalasz, aby inni mówili Ci jak masz żyć, zamiast zapytać się samego/samej siebie co jest dla Ciebie dobre.

Jesteś ukierunkowany na opinie innych i na to co inni o Tobie powiedzą, przez co nie działasz w zgodzie ze sobą, nie jesteś wtedy autentyczny tylko działasz po to aby zaspokoić oczekiwania innych. Stajesz się wtedy zewnątrzsterowny i oddzielasz się od siebie.

9. Nie potrafisz wyjść ze świata przetrwania.

Wiara, że świat jest niebezpieczny i musimy go ujarzmić. Na tym prawie opiera się mentalność walki o przetrwanie. Wspiera ono nasze fałszywe przekonanie o niebezpiecznym świecie i nie kochającej ludzkości. Na podstawie tego przekonania wyciągamy wniosek, że musimy nad światem i ludźmi zapanować, zmienić ich na lepsze lub ukarać. Większość dzienników informacyjnych w mediach kontrolowana jest przez taką mentalność i jest dokładnym odbiciem tego, co się dzieje w ludziach żyjących ze świadomością walki o przetrwanie. Nagłaśnia się głównie nikczemne postępki i informacje o katastrofach i nieszczęściach. Wydaje się, że świat oszalał i coraz bardziej nam zagraża. Pompowany jest lęk, który wpływa na nasze poczucie bezpieczeństwa Jednak przyczyna leży nie w świecie, lecz w ludziach, którzy robią, co mogą, aby się coraz lepiej zabezpieczyć. Mentalność przetrwania będzie miała rację bytu dopóty, dopóki będziemy się utwierdzać w przekonaniu o niebezpiecznym świecie takie przekonanie pozwala nam usprawiedliwiać swoją postawę ofiary („biedactwa” lub „ciemiężyciela”). Zarówno świat walki o przetrwanie, jak i rolę ofiary wspierają się nawzajem. Cała ta iluzja może istnieć, bo my sami jej na to pozwalamy, wierząc w nią. Bez naszego przekonania cała struktura runęłaby; przestalibyśmy zawężać swoją świadomość strachem, a poszerzylibyśmy ją i, w naturalny sposób, znaleźlibyśmy się w świecie harmonii i spokoju. Nasze przywiązanie do świata walki o przetrwanie jest tak mocne, ponieważ ogromna większość ludzi wspiera go swoimi przekonaniami. Istnieje wiele różnych szkół samodoskonalenia, które uczą, jak budować strategie zapewniające bezpieczeństwo, jak budować związki z ludźmi i Bogiem, aby otrzymać miłość, jak radzić sobie z problemami.

10. Nie idziesz za głosem swojej intuicji, a wybierasz to, co podpowiada Ci rozum.

Brakuje Ci wtedy spontaniczności, polotu, zaufania wobec siebie. Z jednej strony czujesz że chcesz coś zrobić, a z drugiej blokujesz się poprzez racjonalne myślenie i ograniczenia, które wymyśla Twój umysł.

11. Tworzysz separacje ze źródłem.

Przekonanie o wrogości rzeczywistości i brak połączenia z rzeczywistością sprawia, że coraz bardziej się od niej oddzielamy. Wchodzimy wtedy system przetrwania i tryb walki i ucieczki. Osądzając innych tworzymy jeszcze większe oddzielenie i brak akceptacji. A przecież na poziomie serca jesteśmy połączeni ze wszystkimi i wszystkim co nas otacza. Tylko nasz instynkt samozachowawczy często nam mówi inaczej i tworzy bariery nie do przejścia, gdzie tak naprawdę na przestrzeni czucia wszyscy jesteśmy jednością. Ja to Ty, Ty to ja tylko w innej formie cielesnej. Gdybyśmy wszyscy patrzyli się poprzez przestrzeń serca na siebie poczulibyśmy że na głębszym poziomie jesteśmy całością, a to co nas oddziela to etykiety stworzone przez racjonalny umysł. To co trzeba zrobić to zlokalizować te rzeczy, które nas oddzielają od innych, a które sami stwarzamy by nie czuć połączenia, by nie czuć przestrzeni serca.

By uwolnić się od lęku i przejść do wyższej wibracji miłości, najpierw trzeba uświadomić sobie lęki, które nami rządzą. Musimy połączyć się z nimi intymnie i głęboko zaprzyjaźnić, wtedy przestajemy się ich bać oraz przestajemy tworzyć mega lęki.

12. Ciągle rywalizujesz z kimś.

Widoczna jest tutaj ciągła rywalizacja o podziw, uwagę i aprobatę, rywalizuje się zawsze o coś, by coś zyskać, dlatego używa się manipulacji w różny sposób, zawsze musi być wygrana albo przegrana, nie ma współpracy i zasady win-win, na tym poziomie osoby są przekonane, że jest określona ilość obfitości o którą trzeba walczyć z innymi. Masz ciągłe poczucie że musisz coś udowodnić i zasłużyć na coś. W głowie tworzysz ciągłe scenariuszy bycia lepszym, bycia bardziej niż inni przez co jesteś w ciągłym napięciu i nie potrafisz odpuścić.

13. Chęć sprawowania kontroli nad innymi oraz manipulacji innym.

Lub też poddanie się manipulacji i kontroli poprzez innych, nie ma tutaj wolności emocjonalnej i albo jest nadodpowiedzialność, współuzależnienie albo odcięcie się od odpowiedzialności i obojętność. Jestesmy wtedy albo w roli ofiary albo ciemiężyciela innych. Skoro nie dajesz wolności innym nie dajesz jej również sobie, do tego zajmujesz się ciągle innymi zamiast zająć się sobą. Jest to dobra strategia do ucieczki przed własnymi odczuciami i emocjami.

14. Jesteś w schemacie ofiary wobec życia.

Czucie się ofiarą innych ludzi oraz negatywnych sytuacji, życie na tym poziomie się nam przydarza, tak jakby myślimy że jest nam narzucone, nie dostrzegamy swojej wolnej woli i wolności wyboru. Odbierasz wtedy rzeczywistość przez pryzmat rany nieprawidłowości, poprzez ranę zdrady tworząc jeszcze większą ofiarę w sobie i do tego nie widzisz tego.

15. Trzymasz się ciągle swoich racji.

Trzymanie się swoich racji, swojego punktu widzenia, co prowadzi do braku otwartości na inne perspektywy i punkty widzenia (czyli podejście które stosują religie, wszystkie nakłaniają do wiary, tylko w swojego Boga i swoją rację co powoduje walkę w imię Boga z innymi, zamiast stosowania tego co nauczają) w ten sposób tworzą się podziały oparte na poziomie umysłu i zatracanie świadomości, że łączy nas to co czujemy i poziom serca, a nie poziom racji. Trzymanie się ciągle swojego powoduje też opór przed poznaniem głębszych prawd, przed poszerzeniem świadomości. Zachowujemy się wtedy jak osły.

16. Nie jesteś obecny w swoim życiu, zamykasz się w swojej głowie.

Brak obecności w tu i teraz, powoduje że życie jest nawykowe, automatyczne bez poczucia głębszego sensu, jest dostrzegalny ciągły pęd za czymś lub ucieczka przed czymś. Nie ma w tym bycia i czucia, jest tylko pogoń i ucieczka.

17. Ciągle się warunkujesz, aby być jakimś.

Rozwój rozwojem, jednak jedną z pułapek do poczucia zadowolenia z siebie i radości z tego jacy jesteśmy jest ciągłe warunkowanie siebie aby być jakimś, przez co ciągle siebie oceniamy i osądzamy zamiast siebie poznawać. To jedna z pułapek obserwacji, zamiast poznawać siebie przechodzimy w ciągłe ocenianie siebie i warunkowanie siebie.

18. Walczysz ze swoimi wadami zamiast je zaakceptować.

Walka ze słabościami, swoimi niedoskonałościami powoduje, że to z czym walczysz wzrasta i przybiera na mocy. Do tego koncentrując się ciągle na walce ze soba, nie koncentrujesz się na swoich zaletach i mocnych stronach, a one przecież zawsze są. Akceptacja siebie w całości takimi jakimi jesteśmy to początek miłości do siebie.

19. Nie wykształciłeś współczucia wobec siebie.

Relacja jaką mamy ze sobą wpływa na warunki w jakich się rozwijamy, jeśli ciągle się złościsz na siebie, masz wrogość wobec siebie to kurczysz swoją energetykę i swoje serce. Nie ma wtedy miejsca na wyrozumiałość, łagodność, współczucie wobec siebie, więc nie ma miłości wobec siebie, a jak nie ma miłości to jest zablokowany rozwój emocjonalny i jest życie w lęku.

Rozdział 2: Świadomość

Istnieją trzy nastawienia do świadomości:

— dostrzeganie jej, nie stawiamy wtedy oporu świadomości;

— dostrzeganie, gdy ktoś pokażę, stawiamy opór ale budzimy się na chwile;

— zamknięcie na świadomość i robienie na przekór, stawiamy całkowity opór wyższej świadomości i opieramy się wyłącznie na samowoli.

Żyjemy w czasach, gdy poziom świadomości wzrasta i coraz więcej ludzi wychodzi z trybu przetrwania opartego na siłowaniu się z życiem i walki z nim. To, co kiedyś było zarezerwowane dla garstki nielicznych, teraz jest dostępne dla wszystkich. Możemy przebudzić się, pozostając zwykłymi ludźmi. Możemy to zrobić w tej chwili. Każdy z nas może połączyć się z świadomością serca i zacząć kreować swoje życie w zgodzie ze swoim sercem. Każdy z nas ma w sobie potencjał, aby tworzyć swoją rzeczywistość poprzez nawiązanie kontaktu z własnym wnętrzem. Ten potencjał zawsze jest dostępny, trzeba tylko połączyć się z własną duszą i dać energii wszechświata działać przez nas. Trzeba oduczyć się tego czego się nauczyliśmy, przestać szukać na zewnątrz i otworzyć się na obfitość naszej wewnętrznej jaźni.

Samoświadomość jest bardziej związana z czuciem siebie, z otwarciem serca dla siebie i poznaniem siebie, z poczuciem swoich emocji i swojego ciała, natomiast zdobywanie wiedzy o sobie, to intelektualne zrozumienie. Intelektualne zrozumienie zamyka nas w ramach teorii, analiz, filozofowania, natomiast samoświadomość daje nam połączenie z naszym wnętrzem.

„Słowo »oświecenie« przywodzi na myśl jakieś nadludzkie osiągnięcie, a ego owszem, chętnie podtrzymuje to przekonanie, lecz tak naprawdę wyraz ten oznacza twój naturalny stan autentycznie odczuwanej jedności z Istnieniem”.

Eckhart Tolle

Samoświadomość

Samoświadomość to przede wszystkim znajomość siebie, procesów zachodzących wewnątrz nas, dzięki czemu możemy zmienić, także nasze dotychczasowe reakcje, nawyki i zachowania. Obserwacja siebie pozwala nam na poznanie samych siebie, pozwala na dostrzec dlaczego zachowujemy się w dany sposób, jakie motywy kierują naszym działaniem i jakie tak naprawdę są nasze intencje. Znajomość siebie pozwala na wyjście z mentalnych pułapek, ze starych przekonań, pozwala nawiązać kontakt z wypartymi emocjami do ciała, daje możliwość wyjścia z przyzwyczajeń, z pętli myślowych. znajomość siebie pozwala na uwolnienie się z sideł niekontrolowanych, automatycznych, wyuczonych przez nasz umysł, nawykowych emocjonalnych reakcji, które biorą się z podświadomości. To rozpoznanie tego co zapala emocjonalny włącznik, w określonej sytuacji. Przez co możemy zmienić sposób reakcji, postępowania, działania, sposób odbioru rzeczywistości. Poznawanie siebie, zaczyna się od rozpoznania swoich emocji, nawyków, zniekształconych sposobów myślenia, potrzeb oraz pragnień poprzez obserwację siebie.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.