Adam Lamch

dowód osobisty

Korektor Nina Galas

© Adam Lamch, 2021

Młody autor wydając pierwszą publikacją chciał podsumować swoje życie wkraczając w dorosłość. W książce znajdziecie między innymi wiersze o wegetacji, miłości oraz cierpieniu, a na koniec przeciwieństwo jakim jest wyjście na prostą. Całość powstawała na przestrzeni kilku lat i była natchniona wieloma emocjami krążącymi po umyśle dojrzewającej jednostki społeczeństwa.

ISBN 978-83-8126-581-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. dowód osobisty

2. słowa wstępu

3. opowieść o chłopcu, który płakał gwiazdami

4. rozdział pierwszy cyklamenty

1. drzewa litości

2. piekło

3. niema ty

4. miasto

5. (bez)względna całość

6. odczucie

7. strach

8. jesień

9. noc

10. mim

11. przewodnik

12. niespodzianki

13. kamień u szyi

14. poezja

15. nasza wspólna książka

16. prawdziwy spektakl

17. notes zmartwień

18. autor nieznany

19. ucieczka

20. klepsydra

5. rozdział drugi hiacynty

1. lot w nieznane

2. chwila

3. pustka

4. optyk

5. oddech na czas

6. poranna rutyna

7. łza

8. lata świetlne

9. matematyka

10. urojenia

11. gwiezdny bukiet

12. kwiaty

13. myśli

14. awizo

15. krok

16. miłosna fotosynteza

17. bezsenność

18. (bez)dusz(n)a

19. kawiarnia

20. cięty język

21. czas

22. poczta

23. zawody

24. agnostycyzm

25. 1/4 miesiąca

26. heroina

27. dojrzewanie

6. rozdział trzeci bez (miłości)

1. granica

2. papierosy

3. klucz jaskółek

4. uśmiech

5. skromność

6. strefa milczenia

7. ludzie

8. społeczeństwo

9. straszne słowa

10. cykl słoneczny w moim sercu

11. wycieczka do wczoraj

12. (nie)zapominajka

13. rozmowa codzienna

14. puste zwierciadło

15. ulewa

16. wyjście ewakuacyjne

17. poszukiwany/poszukiwana

18. sumienie

19. pamiętasz?

20. dowód osobisty

słowa wstępu

Z tego miejsca chciałem podziękować wszystkim, którzy zdecydowali się zakupić pierwsze papierowe wydanie mojej książki.

Dołożę wszelkich starań, aby nie była moją pierwszą i ostatnią publikacją.

Nie sądziłem, że tak spodoba Wam się moja książka. Nie sądziłem, że to się stanie. Kawałki moich uczuć pomnożyły się o kolejne kopie.

WYDANIE DRUGIE

opowieść o chłopcu, który płakał gwiazdami

chciałbym się przedstawić.

tak,

ja to ten co płacze

kometą wspomnień,

falą gniewu.

na ludzi

stale patrzę

dwoma mokrymi,

błękitnymi guzikami.

teraz weź je ze sobą,

doszyj do płaszcza tak,

abyśmy razem mogli patrzeć

ze łzami w oczach

jak to się stało,

że nie zauważyłem

ściętych drzew

i zasianych uczuć?

rozdział pierwszy cyklamenty

drzewa litości

drzewa rodzą się raz do roku.

nie popełniają tego błędu kolejny raz.

i mimo tego, że cierpią,

że się duszą,

nie mogą stąd pójść,

bo bez nich

nie byłoby nas

— uczucie

piekło

będąc na drodze

widzę tylko ogień.

nic go nie wskrzesiło,

to tylko źli ludzie

niema ty

oczy.

czy one coś jeszcze mówią?

chyba są nieme.

nie patrzą,

nie kochają.

miasto

miasto cicho żyje nocą,

boi się w czasie dnia;

wtem zauważam,

że coś łączy nas

(bez)względna całość

wyjęta z pudełka

zapałka

oddzielona od całości

wciąż jest w sobie pełna

odczucie

piszę

lecz nie mówię,

żyję

lecz nie czuję

strach

para znika

ze szklanej powieki

drugich oczu,

strach pozostaje

na powierzchni

tych pierwszych.

jesień

powiedziałem sobie,

że gdy drzewa zgubią liście

ja zgubię wspomnienia,

tak jak niegdyś marzenia.

noc

gdy saturacja błękitu opada

żaden truizm nie jest tak piękny

mim

świat założył mi maskę,

pod, którą nie ma

miejsca

na łzy.

przewodnik

każdy w swoim życiu

potrzebuje Wergiliusza,

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.