Spis treści

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Epilog

Podziękowania

Tytuł oryginału: SEARCHING FOR SOMEDAY
Copyright © 2013 by Jennifer Probst
Original publisher Gallery Books a division of Simon and Schuster Inc.

Copyright © for the Polish translation by Akapit Press Sp. z o.o., Łódź 2014

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

Tłumaczenie: Tomasz Illg

Korekta: Joanna Pietrasik, Magdalena Granosik

Zdjęcie na okładce: iStock by Getty Images

Wydanie I, Łódź 2015

ISBN 978-83-64379-72-7

AKAPIT PRESS Sp. z o.o.
93-410 Łódź, ul. Łukowa 18 B
tel./fax 42 680 93 70
www.akapit-press.com.pl
zamawiam@akapit-press.com.pl

Skład wersji elektronicznej: pan@drewnianyrower.com

„Każdy przyjaciel jest odbiciem świata w nas
– świata, który nie narodziłby się bez jego udziału,
a znajduje on swój początek właśnie w tym spotkaniu”.

Anaïs Nin

Piszę historie o miłości i romansach, ale w moich książkach zawsze znajdziecie prawdziwą przyjaźń. Bez mojej paczki bliskich przyjaciół, których znam jeszcze z czasów liceum, nie byłabym tą samą osobą. Może nie widujemy się zbyt często, ale gdy już na siebie wpadniemy, czas przestaje odgrywać rolę i nie ma między nami żadnej przepaści. Jodi Prada, Lisa Hamel Soldano, Marlaine Scotto, Colleen LaPierre, Kimberly Cornman, Nancy Chaudhry – dziękuję Wam, że zawsze jesteście, gdy Was potrzebuję. Za przeciągające się do późnej nocy partie pokera, za dobrych i złych mężczyzn, za kryzysy rodzinne i bóle serca, a także za jedne z najzabawniejszych chwil w moim życiu, gdy śmiałam się do rozpuku – kocham Was.

Kobiety nie mają sobie równych.

Prolog

Powiedzmy to sobie wprost.

Trafiła jej się koszmarna randka.

Kate Seymour sięgnęła po kieliszek z winem i zdobyła się na wymuszony uśmiech, starając się jak tylko mogła, by nie zwracać uwagi na kawałek sera zwisający z podbródka jej towarzysza. Trzeba przyznać, że mężczyzna nie był duszą towarzystwa, ale to przecież nie usprawiedliwiało jeszcze faktu, że nie zauważył sera, który przykleił mu się do twarzy razem z kurczakiem.

Kate dotknęła swojego policzka, dając wymowny sygnał, by zrobił użytek z serwetki. To były uniwersalne gesty, jakich kobiety używały, gdy papier toaletowy przyczepił im się do buta albo ze spódnicy wystawała sklepowa metka. Ale ten gość najwyraźniej nie był na tyle domyślny, żeby odebrać sygnał.

Nawijał bez przerwy o swojej pracy w marketingu, co było nawet dość interesujące, ale jak mogła się skupić na rozmowie, kiedy przed oczami miała ten dyndający kawałek sera mozzarella?

– Słuchaj, Bradley... masz coś, no wiesz, na...

Bradley wytarł twarz dłonią, jak niedźwiedź łowiący ryby w rzece, i ser spadł na talerz.

– Dzięki. Chciałem powiedzieć, że naprawdę cieszę się z tego spotkania. Dobrze mi się z tobą rozmawiało przez telefon.

Kate nagle straciła apetyt. Przez chwilę bawiła się resztkami łososia na talerzu, po czym skinęła głową.

– Ja też się cieszę. Jako właścicielkę firmy zawsze fascynował mnie PR i najlepsze sposoby na wypromowanie marki. Jakie właściwie u-u-u-sługi świadczycie w waszej firmie?

Głupie jąkanie. Zawsze przydarzało jej się coś takiego, kiedy się denerwowała, chcąc zrobić na kimś dobre wrażenie. Ale mężczyzna, z którym się umówiła, nie zwrócił uwagi na jej życzliwe pytanie. Szczerze mówiąc, wydawał się bardziej zainteresowany pomocnikiem kelnera, uśmiechając się do niego szeroko. Zapadła pełna szacunku cisza, gdy chłopak zjawił się, żeby posprzątać bałagan na stole.

Bradley zabrał się z zapałem do spaghetti, wciągając zakręcone nitki makaronu przez zęby i wydając przy tym głośne syczenie. Kiedy w końcu udało mu się przełknąć, podniósł głowę i spojrzał na nią. Na jego twarzy pojawił się dziwny wyraz.

– Cóż, tak naprawdę to nie jestem zatrudniony w tym dziale. Ale wkrótce będę. Poza tym znam tam prawie wszystkich pracowników.

Co takiego? Przecież jeszcze przed chwilą sugerował, że jest szefem całego działu. To dziwne.

– Zajmujesz się przecież relacjami pracowniczymi. Jakie więc zajmujesz stanowisko?

– Odźwiernego.

Kate zamrugała oczami.

– Och. Wow. Założę się, że masz okazję poznać wielu ciekawych ludzi.

Bradley miał usta umazane sosem. Kate starała się skupić wzrok na czymś trochę bardziej po lewej stronie.

– To prawda. Uznałem, że zacznę od najniższej pozycji i będę się piął po szczebelkach firmowej hierarchii.

Może jeszcze coś z tego będzie? Kate podziwiała ambitnych mężczyzn. Co prawda Bradley trochę nagiął fakty dotyczące swojej pracy, ale może był zbyt nieśmiały, żeby powiedzieć jej to przez telefon. Kate starała się nie oceniać ludzi przez pryzmat zajmowanych przez nich stanowisk. Nie miało to dla niej dużego znaczenia, jeśli tylko mężczyzna lubił swoją pracę. A ten wyglądał nawet nie najgorzej. Był przeciętny, co jej odpowiadało. Miał krótkie, ciemne włosy, brązowe oczy i okrągłą twarz. Miał też lekką nadwagę, co nie było niczym wyjątkowym w świecie fast foodów i natychmiastowego zaspokajania potrzeb. Kate gardziła uroczymi, przystojnymi facetami, którzy traktowali kobiety wyłącznie jako dodatek do swojego ego.

– Mądrala z ciebie. Studiowałeś w NYU[1], prawda? – spytała. – Ja też skończyłam tam studia, również z zarządzania. Co dokładnie studiowałeś?

– Kiedyś chodziłem tam na zajęcia. Ale nie skończyłem studiów, bo musiałem zająć się matką.

Kate poczuła nagły przypływ współczucia i w jej sercu zatliła się iskierka nadziei. Mężczyzna, który szanuje własną rodzinę, bardzo dobrze rokuje.

– Wybacz, że pytam – mama jest chora?

Bradley miał w ustach okruchy włoskiego pieczywa. Owszem, wspólne jedzenie z nim było prawdziwą katorgą, ale facet, który pomaga chorej matce, musi mieć serce ze złota.

– Ma artretyzm. Powiedziałem jej, że wprowadzę się i pomogę jej.

Dlaczego Kate pomyślała, że w tej historii musi być jakieś drugie dno?

– Ma problemy z poruszaniem się? Słyszałam o ciężkich przypadkach zapalenia stawów, które potrafią być bardzo bolesne.

Bradley zamilkł na chwilę, żeby się napić. Miał teraz na twarzy nie tylko resztki z całego posiłku, ale jeszcze ociekał wodą.

– Czasami bolą ją palce, więc pomagam jej otwierać słoiki i takie tam. Dotrzymuję jej towarzystwa, a ona w zamian pierze mi i gotuje. Dajemy sobie radę całkiem nieźle.

Titanic nie miał tu nic do rzeczy, ale Kate walczyła z górą lodową z godną podziwu desperacją, jak przystało na tonącą kobietę, która brzytwy się chwyta. Rozpaczliwie pragnęła, żeby Bradley był „tym jedynym”. Sto to przecież szczęśliwa liczba, nieprawdaż? Sto randek świadczyło o wielkiej cierpliwości. Kate czekała, mądrze inwestowała swój czas i wierzyła w cały proces. Jako właścicielka świetnie prosperującego biura matrymonialnego Happy Ending, wierzyła w swój biznes i oddychała nim. Wierzyła, do cholery. A jednak wydawało się to nieco dziwne, że właścicielka takiej agencji sama jest samotna, i to bez żadnych perspektyw na przyszłość.

Naprężyła mięśnie palców, walcząc z nagłą pokusą, by dotknąć Bradleya. Gdyby zaiskrzył między nimi choćby najdrobniejszy impuls, poradziłaby sobie jakoś z jego pracą i matką. Jej dar wyczuwania silnej energii między dwojgiem ludzi, którzy byli sobie pisani, był zarówno błogosławieństwem, jak i przekleństwem. Ile razy poraził ją taki elektryczny prąd w przypadku pary, która okazywała się wprost stworzona dla siebie? Ilu mężczyzn oddała innym kobietom, gdy uświadomiła sobie, że jej potencjalny facet bardziej pasuje do kelnerki, pracownicy biura obsługi klienta albo ekspedientki w sklepie? W pracy swatki stanowiło to nie lada atut, ale jednocześnie rujnowało jej osobiste życie uczuciowe. Ten specjalny „dotyk” przechodził z pokolenia na pokolenie wśród kobiet w jej rodzinie, ale żadna z nich nie wykorzystała go w celach zawodowych. Kate mimo wszystko także starała się opierać na nauce i doświadczeniu w swataniu ludzi za pośrednictwem Happy Ending i robiła wszystko, żeby ten dar nie pokrzyżował jej zasadniczego planu biznesowego. Traktowała go raczej jako potwierdzenie, że podjęła słuszną decyzję, łącząc dwoje ludzi, którzy wiązali ze sobą duże nadzieje. Nie była jednak gotowa zdradzić swojej sekretnej broni Bradleyowi ani nikomu innemu.

Przyglądała mu się z drugiego końca stolika i starała się nie tracić jeszcze nadziei. Bradley miał być jej, ale ona nie potrafiła położyć na nim dłoni, żeby się o tym przekonać.

Po chwili zjawił się kelner, który dyskretnie położył rachunek na stole między nimi. Kate wstrzymała oddech, wiedząc, że oto nadszedł czas ostatecznej próby. Mężczyzna, który płaci rachunek na pierwszej randce, powinien otrzymać drugą szansę. Był to zatem kluczowy moment. Kate wstrzymała oddech w nerwowym wyczekiwaniu.

Bradley sięgnął po rachunek.

Kate poczuła, jak kręci jej się w głowie. Nareszcie. Nie pomyliła się. Pewnie, trzeba będzie wyprostować kilka krętych ścieżek, ale wierzyła, że jej się to uda.

Bradley przestudiował rachunek, a potem wyciągnął z kieszeni podręczny kalkulator. Kate czuła, jak zamiera jej serce, obserwując, jak jego palce przesuwają się po klawiszach.

– Dobrze, ponieważ rachunek nie jest równy, ja wezmę na siebie większą część. Jesteś mi winna czterdzieści trzy dolary, a ja zapłacę czterdzieści cztery dolary i sześćdziesiąt trzy centy. W tym piętnastoprocentowy napiwek. Zgoda?

Kate patrzyła, jak jej sen o bratniej duszy rozwiewa się szybciej niż postać czarownicy z Czarnoksiężnika z Krainy Oz, tyle że w tym przypadku nie dostała żadnych fajnych czerwonych butów.

– Jasne.

– To super. Gotówka czy karta?

Kate sięgnęła do torebki i wyciągnęła z niej swoją visę.

– Proszę bardzo.

– Dzięki.

Pomocnik kelnera zatrzymał się przy ich stoliku.

– Czy to wszystko, proszę państwa?

Bradley skinął głową, zatrzymując wzrok na szerokiej klatce piersiowej mężczyzny i barczystych ramionach, które wylewały się spod eleganckiego, czerwono-czarnego uniformu. Kate poczuła w żołądku nagły przypływ paniki, kiedy otaczające ich powietrze wypełniło się elektrycznymi ładunkami. Nie. To niemożliwe.

Musiała się jednak upewnić.

Pomocnik kelnera sięgnął po talerze, obdarzając przy tym jej towarzysza długim, powłóczystym, uwodzicielskim spojrzeniem. Kate wstrzymała oddech i dotknęła jego dłoni, jednocześnie muskając palcami dłoń Bradleya.

Natychmiast poczuła lekki impuls elektryczny, który przeniknął i wstrząsnął całym jej ciałem. Bradley uśmiechnął się do chłopaka. Jego twarz wyrażała czyste pożądanie.

Niech to szlag trafi.

A więc już po wszystkim.

Kate powstrzymała się, żeby nie westchnąć, i zrezygnowała z faceta numer sto.

– Bradley, zaczekaj na mnie. Muszę do toalety. Zaraz wracam.

– Oczywiście.

Kate złapała torebkę i czmychnęła w głąb korytarza. Po kilku minutach minął ją pomocnik kucharza. Kate wyciągnęła rękę i dotknęła jego ramienia.

– Przepraszam?

– Tak, proszę pani?

Kate zerknęła na plakietkę z jego imieniem i nazwiskiem.

– Wybacz, Gabe, ale pomyślałam, czy nie mógłbyś przekazać wiadomości facetowi, z którym tu przyszłam? Nie czuję się najlepiej i muszę wyjść. Jestem natomiast przekonana, że on zostałby tu jeszcze z przyjemnością. Postawiłbyś mu drinka w przerwie?

Gabe poczerwieniał.

– Nie jesteście państwo razem?

Kate uśmiechnęła się.

– Nie. Nie jestem w jego typie. Ale myślę, że z tobą chętnie by się napił. Jeżeli jesteś zainteresowany.

W ciemnych oczach kelnera pojawił się błysk zrozumienia i mężczyzna skinął głową.

– Jestem zainteresowany.

– Dziękuję. I powodzenia. Ja wymknę się niepostrzeżenie bocznymi drzwiami.

Kate opuściła restaurację, rozdarta między rozpaczą spowodowaną swoją niedolą oraz szczęściem, że udało jej się połączyć kolejną parę. Cholera, jej gej-radar kompletnie zawiódł.

Marcowy wieczór w Verily był rześki i chłodny. Kate wciągnęła powietrze głęboko do płuc. Nie chciała jeszcze wracać do domu. W sobotę sklepy były otwarte do późna, a nie minęło jeszcze wpół do dziewiątej. Kiedy szła, jej buty na wysokich obcasach stukały głośno na chodniku. Kate delektowała się pretensjonalnym klimatem małego miasteczka, leżącego nad rzeką Hudson – z licznymi sklepikami, kawiarniami i specyficzną wyluzowaną atmosferą. Białe światła migotały wśród drzew; słychać było muzykę dobiegającą z Kufli – popularnego baru, który wieczorami przeistaczał się w klub nocny. Nad brzegiem rzeki zawisnął księżyc w pełni, oświetlając most Tappan Zeen, który lśnił w oddali. Kate mijała przechodniów z psami na smyczach i chichoczące grupki studentów. Wrzuciła dolara do kubka młodego ulicznego grajka, który śpiewał o złamanych sercach, akompaniując sobie na gitarze.

Uderzyła ją fala samotności. Była taka zmęczona. Kiedy nadejdzie jej kolej? Kiedy w końcu znajdzie swoją drugą połówkę?

Chyba że...

Nigdy jej nie znajdzie. Poobijana na skutek ciągłych rozczarowań, zastanawiała się, czy może powinna porzucić marzenie o znalezieniu sobie faceta. Może tak będzie lepiej. Być może nie każdemu jest to pisane. Kto wie, może jej przeznaczeniem była samotność.

Zwalczyła w sobie nagłą chęć, żeby się rozpłakać i pławić się w użalaniu nad sobą. Miała już dość. Jeszcze jedna taka rozczarowująca randka i chyba się nie pozbiera. Do diabła z miłością. Kupi sobie nową książkę, wróci do domu, do Roberta, i zakopie się pod kocem.

Kate zatrzymała się przed witryną antykwariatu. Czas na zmiany. Żadnych randek ani uganiania się za miłością. Skoncentruje się na swoim biznesie, przyjaciółkach i robieniu rzeczy, które sprawiają jej radość.

Z wysoko uniesioną głową i mocnym postanowieniem weszła do środka. Rozległ się dźwięk dzwonka zawieszonego nad drzwiami. Otoczył ją rój dobrze znajomych zapachów. Skóra. Papier. Kulki na mole. Doskonałość.

Przeszła po sfatygowanym dywanie i zatrzymała się przed poobijaną i popisaną ladą.

– Hektorze, masz coś dla mnie?

Chłopiec stojący za ladą był chudy jak trzcina, miał kilka pryszczy na twarzy i postawione na sztorc włosy w kolorze purpury. Hektor potrząsnął głową z uśmiechem.

– Czekałem na ciebie, Kate. Trzymam na zapleczu pudło używanych książek. Nie miałem jeszcze czasu ich posegregować, więc może się okazać, że nie znajdziesz tam nic ciekawego.

Kate zadrżała na myśl o czekającej ją podróży w nieznane. Czy kiedykolwiek znudzi ją rozrywanie nowych pudeł z książkami i przeglądanie ich zawartości?

– Bez obaw. Przejrzę je sobie, jeśli nie masz nic przeciwko?

Chłopak wskazał na tyły sklepu.

– Śmiało. Oszczędzisz mi trochę roboty.

– Dzięki. – Kate przeszła przez pustą alejkę między regałami z książkami i weszła na zaplecze. Ciasne pomieszczenie pełne było kartonów, regałów i dokumentów pozostawionych w okropnym nieładzie. Na szczęście pudło z nowej dostawy było czytelnie oznaczone, więc Kate wyciągnęła je ze sterty i otworzyła gołymi rękami, bez potrzeby użycia nożyka. I tak nigdy nie uda jej się zachować idealnego manicure’u.

Usiadła po turecku na zimnej betonowej posadzce i zaczęła wyjmować książki, jedna po drugiej. Romans. Biografia. Coś o odchudzaniu. Odłożyła na bok kilka książek, którym postanowiła dać kolejną szansę, aż w końcu znalazła jedną książkę o sygnałach miłości, która wydawała się o co najmniej dwadzieścia lat przestarzała. Hmm, nigdy nie wiadomo, czego można nauczyć się z lat osiemdziesiątych. Może się przydać. Kate odłożyła książkę na rosnącą stertę obok. Kolejna ciekawa książka – jak faceci układają sobie relacje z psami. Tej na pewno nie można przegapić. I wtedy...

Kate zacisnęła palce na pokrytej materiałem okładce i wyciągnęła książkę z kartonu. Jaskrawy, purpurowy kolor raził w oczy. Księga Czarów. Prosty tytuł. Mała, kwadratowego formatu – na pewno nie powieść, raczej poradnik. Otworzyła okładkę i omiotła wzrokiem pierwszą stronę.

Poczuła delikatną wibrację pod palcami i drżenie w żołądku, jakby właśnie zobaczyła przystojniaka zamiast zwykłej książki. W miarę jak przewracała kolejne strony, wibrowanie nasilało się. Ujrzała starożytne zaklęcie miłosne oraz modlitwę do Matki Ziemi. Fascynujące. Nigdy wcześniej nie widziała czegoś podobnego. Na okładce nie było nawet autora. Jak to możliwe?

Bez wątpienia warto zachować tę książkę. Może nią sprawić frajdę swoim klientom. Upuściła książkę na stosik.

W tym momencie jej ciało przeszył elektryczny szok – jakby wsadziła mokrą wtyczkę do kontaktu. Krzyknęła z bólu i szarpnęła się do tyłu, nie spuszczając wzroku z purpurowej okładki. Jasna cholera, co to było? Może to ten materiał wywołał taki impuls? Ale to bolało, do diabła!

– Potrzebujesz tam jakiejś pomocy?

Głos Hektora odbił się echem w sklepie. Kate potrząsnęła głową, pozbierała się z podłogi i odłożyła karton z powrotem na miejsce. Ostrożnie, żeby nie dotknąć purpurowej okładki, podniosła stertę wybranych książek i wyszła z nią z zaplecza.

– Mam wszystko, czego chciałam, Hektorze. Wzięłam sześć książek. Dolicz mi je do rachunku, dobrze?

– Jasna sprawa. Miłej lektury!

Zakupy w antykwariacie poprawiły Kate humor. Ruszyła w stronę samochodu, mając w perspektywie zwyczajny sobotni wieczór w towarzystwie książek i psa.

Do widzenia, numerze sto. Zostajesz wpisany na listę katastrof.

Minie jeszcze dużo czasu, zanim znów znajdzie w sobie na tyle siły, żeby pomyśleć w ogóle o facecie numer sto jeden.

1 Uniwersytet Nowojorski (New York University) – największa szkoła wyższa w Nowym Jorku i jedna z największych w Stanach Zjednoczonych (przyp. tłum.)

Rozdział 1

– Wyprowadzam się.

Slade patrzył, jak jego siostra ciągnie wielką walizę w kwiatki przez korytarz, żeby rzucić ją pod drzwiami wejściowymi. Czuł dziwną panikę, ale stał jak skamieniały w holu, obserwując rozgrywającą się na jego oczach scenę. Cholera, tylko nie to. Jego siostra nie była jeszcze gotowa, aby żyć na własną rękę. Dotąd udawało mu się jakoś ją przekonać, bez przybierania miny oszalałego brata, który stracił nad sobą panowanie. Zachowując łagodny, ale stanowczy ton, powiedział:

– Jane, nie wydaje mi się, żeby to był dobry pomysł. Wiem, że chcesz mieszkać sama, ale moim zdaniem nie jesteś jeszcze na to gotowa. Poza tym czułbym się samotny bez ciebie. Daj mi trochę czasu, a pomogę ci znaleźć mieszkanie.

Jane obróciła się błyskawicznie. Ręce oparła na biodrach w pełnym furii geście, który Slade znał tak dobrze. Konkluzja była taka, że znów powiedział o kilka słów za dużo.

– Po pierwsze, miej we mnie więcej wiary. Jestem gotowa. Doceniam, że pozwoliłeś mi tu mieszkać, ale powinnam się była wyprowadzić już rok temu. A jedyny powód, dla którego jesteś samotny, jest taki, że nie potrafisz wytrzymać z żadną kobietą więcej niż jedną noc.

Slade skrzywił się. To niesprawiedliwe. Zawsze starał się zachować dyskrecję, jeżeli chodzi o kobiety, i nie potrzebował, żeby siostra musiała wyswatać go z którąś z nich na dłużej, ponieważ długotrwałe związki były w jego przypadku z góry skazane na porażkę. Wystarczyło poczytać statystyki dotyczące rozpadów małżeństw, żeby dostać gęsiej skórki.

Jane wkroczyła do otwartego salonu i skierowała kroki w stronę regału z książkami, by ściągnąć z niego kilka pozycji. Cholera, czy to nowa książka kucharska The Chew? Nie zdążył nawet obejrzeć obrazków.

– Bądź rozsądna, Jane. Nie masz dokąd pójść, a ja nie chcę, żebyś mieszkała w jakimś zapchlonym studiu na Manhattanie. To cię będzie kosztować miliony dolarów i nie będziesz tam bezpieczna. Wciąż jesteś zła, bo rozstałaś się z chłopakiem? Możemy przebić mu opony, a potem upić się i obejrzeć jakąś komedię romantyczną. Tak przecież robią kobiety, prawda?

Jane przechyliła głowę i roześmiała się.

– Boże, Slade, gdybym tak bardzo cię nie kochała, ukatrupiłabym cię. Mam dokąd pójść. Wynajęłam mieszkanie w Verily nad rzeką. Rzuciłam pracę i mam już na oku nową – w tamtejszym college’u.

Slade poczuł, jak pokój zawirował mu przed oczami. Wpatrywał się w swoją zwykle nieśmiałą, logicznie myślącą, zrównoważoną siostrę i zastanawiał się, co takiego wypiła, że zmieniła się w Mr. Hyde’a.

– Rzuciłaś pracę? Przecież miałaś etat.

– Którego nienawidziłam. Sztywne, nadęte i śmiertelnie nudne towarzystwo. Ja też nie znoszę Manhattanu. Jest zatłoczony i prawie zawsze boli mnie tam głowa. – Jane wzięła głęboki oddech i podeszła bliżej, wkładając książki do torby na zakupy. Długie, czarne jak smoła włosy opadały jej na ramiona burzą loków, a kakaowe oczy spoglądały na niego ze smutkiem zza okularów w grubych, czarnych oprawkach. – Ja już tak dłużej nie mogę – powiedziała. – Muszę zacząć żyć od nowa, na własnych zasadach. Verily to mała, spokojna mieścina, a na tamtejszej uczelni kładą nacisk na kreatywność w literaturze. Tam mogę dorosnąć. Może poznam wreszcie jakiegoś faceta, który nie wyciśnie mnie jak cytrynę, a potem porzuci. – W śmiechu Jane słychać było wyłącznie cierpką gorycz, aż Slade’owi serce ścisnęło się ze strachu.

Nie może jej puścić. Jeżeli coś jej się stanie, to będzie jego wina. Po raz kolejny. Gdy mieszkała pod jego dachem, mógł przynajmniej zorientować się, kiedy jego siostra zaczyna zsuwać się po równi pochyłej. Slade’owi włączył się tryb prawnika. W końcu bycie jednym z najlepszych specjalistów od rozwodów w tym stanie znaczyło coś więcej niż tylko pieniądze.

– Rozumiem, że chcesz się usamodzielnić. Zgadzam się, że to odpowiedni czas, ale rzucanie pracy i wyjeżdżanie z miasta, które dobrze znasz, jest niebezpieczne. W ten weekend pojadę z tobą do Verily. Rozejrzymy się razem, może pomogę ci poznać jakichś ludzi, dzięki którym nie będziesz się czuła samotnie – coś wspólnie wymyślimy.

Jane podniosła głos o kilka oktaw. Zaczynało się robić groźnie.

– Ja nie chcę niczego „wspólnie wymyślać”! Chcę to zrobić sama. Na litość boską, rozejrzyj się wokół. – Dziewczyna zatoczyła ręką po drogim lofcie, położonym w modnej i pożądanej dzielnicy Tribeca. Wielki, otwarty apartament składał się z dwóch poziomów, rozdzielonych eleganckimi szklanymi schodami. Przeszklone ściany mieszkania wychodziły wprost na Manhattan. Drogie dzieła sztuki, podłogi z bambusa, designerskie szklane stoliki, granitowe blaty i wielkie skórzane fotele dopełniały wnętrza dla singla w wielkiej metropolii.

– Co z tym mieszkaniem jest nie tak? Mamy tu mnóstwo miejsca.

– Ale to twoje mieszkanie! Ja nie znalazłam własnego kąta przez ostatnie trzy lata. Mam dwadzieścia osiem lat. Czas już zacząć żyć na własny rachunek, bez przejmowania się, że ktoś może się o mnie zamartwiać, jeśli mi się nie uda.

Slade skrzywił się. Jane była wyjątkowo wrażliwą kobietą i życie w tak brutalnym społeczeństwie zawsze kosztowało ją wiele nerwów. Przyglądał się bezsilnie, jak wianuszek mężczyzn depcze ją niczym delikatny kwiat pod obcasem, aż w końcu nie zostało z niej nic, oprócz kilku oderwanych płatków. Przysiągł sobie, że już nigdy nie pozwoli jej skrzywdzić. Musi sprawić, żeby Jane została.

– Siostrzyczko, wiem, że jesteś teraz dużo silniejsza. Nie chcę, byś pomyślała, że czekam tylko, aż eksplodujesz. Po prostu uważam, że powinnaś jeszcze się namyślić.

– Nie zamierzam czekać. – Jane otworzyła drzwi, wzięła czarny wełniany płaszcz i wsadziła ręce do rękawów. – Jak już się ogarnę, możesz wpaść i przywieźć mi resztę rzeczy. Myślę, że spodoba ci się w Verily. Poza tym na pewno nie będę długo sama. Postanowiłam skorzystać z usług biura matrymonialnego.

Tak. To był już cios poniżej pasa. Slade miał przed sobą Mr. Hyde’a.

– Żartujesz sobie? Wiesz, ile z tych agencji bankrutuje na skutek malwersacji? Nie ma czegoś takiego, jak idealna randka – i ty sama o tym dobrze wiesz. Co się z tobą dzieje?

Jane wysunęła szczękę do przodu.

– Mam już dosyć strachu i spotykania się z niewłaściwymi facetami. Happy Ending to renomowane biuro matrymonialne. Spodobały mi się kobiety, które tam poznałam, i mam do nich zaufanie. Więc nie musisz się martwić, że zaszyję się w jakiejś norze i popadnę w depresję. Zamierzam wychodzić i spotykać się z ludźmi. Tym razem będzie inaczej.

– Wyciągną tam z ciebie pieniądze i dadzą ci fałszywe oczekiwania. A co jeśli się nie uda i rozbijesz się po raz kolejny? Nie będę stał bezczynnie i patrzył, jak dajesz się zniszczyć przez jakichś bezwzględnych ludzi, którym zależy wyłącznie na twoich pieniądzach.

Jane zawyła z wściekłości.

– Czy ty słyszysz sam siebie? Boże, przestań mnie niańczyć. Jestem dzisiaj zupełnie inną kobietą niż jeszcze trzy lata temu, a ty w dalszym ciągu mnie ubezwłasnowolniasz! Mama i tata nie chcieliby patrzeć, jak siedzę w tej twojej męskiej jaskini i patrzę, jak ludzie żyją swoim życiem.

– Rodzice nigdy nie znaleźli cię na podłodze w łazience, po tym jak przedawkowałaś tabletki. To nie oni trzymali cię w ramionach, modląc się, żebyś nie umarła!

W pokoju zapadła cisza. Slade zamknął na chwilę oczy; smutek rozrywał go na strzępy. Słowa ustąpiły miejsca poczuciu winy i błagalnej prośbie, od której skręcało go w żołądku.

Wspomnienia tamtego dnia, kiedy znalazł ją w takim stanie, po próbie samobójczej, zmieniły go na zawsze.

Slade pragnął, by jego siostra była bezpieczna. Czy ona nie potrafiła tego zrozumieć?

Głos zadrżał mu, kiedy odezwał się ponownie.

– Tak mi przykro, Jane. Nie chciałem tego rozgrzebywać.

Na twarzy jego siostry malował się głęboki ból, a jej dolna warga drżała.

– Ale to zrobiłeś. Wybacz, że cię w to wciągnęłam. Nie jestem już tą dziewczyną. Zasługuję na szczęście i mam zamiar sama o nie zadbać. Oczywiście, mogę dać się zranić po drodze, ale teraz poradzę sobie z tym, Slade. Jestem silniejsza.

Po tych słowach zarzuciła torbę na ramię i chwyciła walizkę.

– Nie winię cię za to, że mi nie ufasz. Ale muszę udowodnić sama sobie, że dam radę. Nie jesteś już za mnie odpowiedzialny.

– Na litość boską, pozwól mi sobie pomóc. Postawię ci kolację i porozmawiamy o tym spokojnie.

Jane otworzyła drzwi na oścież.

– Nie. Odźwierny czeka na mnie na dole.

– Ale potrzebuję jakiegoś numeru, adresu, czegokolwiek.

– Zadzwonię do ciebie, jak się urządzę. Kocham cię.

To mówiąc, Jane wyszła. Tym razem Slade nie zatrzymał jej. Jakaś jego część podpowiadała mu, że to ważne, aby jego siostra obrała własną drogę. Ale druga połowa była przekonana, że rozerwie na strzępy każdą rzecz, która spróbuje ją skrzywdzić.

Lub każdego człowieka.

Slade zaklął pod nosem, a potem poczłapał do komputera i wpisał w wyszukiwarkę trzy frazy: „Happy Ending. Biuro matrymonialne. Verily”.

Przez chwilę patrzył tępym wzrokiem w ekran, po czym podjął decyzję.

Rozdział 2

Slade zatrzymał się przed szklanymi drzwiami do biura Happy Ending, przyglądając się odświętnym białym lampkom i artystycznemu szyldowi. Utrzymany w srebrno-purpurowej kolorystyce, obiecywał przechodniom, że „będą żyli długo i szczęśliwie”, otuleni nadzieją, ekscytacją i tajemnicą.

Slade poczuł, jak ze zdenerwowania drętwieje mu szczęka, jakby przed chwilą ktoś wymierzył mu precyzyjny i silny cios karate. Banda oszustów handlująca snami, które nie istnieją na jawie. Było to dla niego jeszcze bardziej obrzydliwe niż te wszystkie maile obiecujące góry złota w zamian za wpłatę symbolicznego wpisowego. Gorsze niż kradzież tożsamości. W jego ocenie prawdziwe zło czaiło się nie w przywłaszczeniu sobie pieniędzy, dóbr materialnych czy nawet usług. Nie, to była kradzież serca – perfidne kłamstwo zadane samotnym i złamanym sercom, wraz z obietnicą, że zostaną uleczone widmem idealnego mężczyzny lub kobiety.

Nie pozwoli, żeby tacy dranie zniszczyli jego siostrę.

Slade pchnął drzwi i wszedł do środka.

Kobieta w recepcji wydawała się zaskoczona widokiem potencjalnego klienta, jakby radosny dzwonek, powiadamiający ją o jego nadejściu, nie zadziałał. Mężczyzna otaksował ją lekceważącym wzrokiem. Nie zamierzał tracić czasu na rozmowy z niższym personelem. Przybrał więc charakterystyczny ton głosu prawnika, który nie znosi sprzeciwu.

– Chciałbym zobaczyć się z kimś z kierownictwa.

Odpowiedziała mu jedna uniesiona brew. Tak, ta kobieta była idealna na pierwszy kontakt w biurze matrymonialnym. Miała wspaniałe, sięgające ramion włosy, idealnie proste i tak bardzo blond, że wydawały się prawie białe – lśniły niczym wąsy kukurydzy. Jej szeroko otwarte błękitne oczy analizowały przybyłego z uwagą, jak gdyby kobieta zastanawiała się, czy rzeczywiście powinna wezwać swoją szefową. Te oczy nie były w głębokim kolorze oceanu; przypominały raczej chabry. Kobieta emanowała takim blaskiem, jakby była aniołem. Slade otrząsnął się z otępienia, kiedy zdał sobie sprawę, że myśli w kategoriach chabrów i oceanu o kobiecie, z którą w ogóle nie zamierzał wdawać się w dyskusję.

– Czy mogę zapytać, o co chodzi?

Jej łagodny, aksamitny głos pieścił jego uszy niczym obłok dymu, który rozwiał się po chwili i zniknął bezpowrotnie. Slade chciał usłyszeć go jeszcze raz, ale cała ta sytuacja zaczynała go już drażnić. Przełknął głośno ślinę i spojrzał na kobietę zza swoich okularów w złotych oprawkach.

– To nie pani sprawa – wyrzucił z siebie. – Proszę przyprowadzić kierownika.

Recepcjonistka skrzyżowała ręce na piersi i przyjrzała mu się uważnie.

– Jeżeli to dotyczy któregoś z naszych klientów, nie będziemy mogli udzielić panu informacji. Obowiązują nas umowy o poufności.

Slade prychnął.

– Wygodny sposób na uniknięcie ewentualnych pozwów sądowych, nieprawdaż?

– Ma pan kiepski dzień, proszę pana?

Czy on ją bawił? Slade wyprostował się, a potem nachylił nad jej biurkiem. Miał to przećwiczone z sali sądowej, na której budził w ten sposób należny respekt i ludzie bali się go śmiertelnie. Tymczasem ta panienka odważyła się zakpić z niego – doprawdy?

– Teraz już tak. Dla pani własnego dobra nalegam, bym mógł porozmawiać z pani szefową.

– Ależ proszę bardzo.

Slade wypuścił powietrze z płuc.

– Czy może ją pani przyprowadzić?

– Ma ją pan przed sobą.

Slade z trudem zapanował nad drgającymi mięśniami twarzy, ale nie dał jej tej satysfakcji. W życiu znał się na dwóch rzeczach: na prawie oraz na ludzkich zachowaniach. Wykorzystywał tę wiedzę skwapliwie, dzięki czemu powodziło mu się bardzo dobrze i niemal zawsze wychodził z opresji bez szwanku.

Teraz także przybrał obojętny wyraz twarzy, aby ukryć emocje.

– Rozumiem. Wcale mnie to nie dziwi.

Kobieta zacisnęła jasnoróżowe usta. Aha. Żegnaj, rozbawienie. Witaj, irytacjo. Tak jest dużo lepiej.

– Domyślam się, że rzadko pana coś dziwi.

Jej trzeźwa ocena zbiła go nieco z tropu.

– To prawda. W określonych sytuacjach ludzie są całkiem przewidywalni. Weźmy na przykład miłość. Obietnica czegoś, co Disney zrobił z filmami dla dzieci i zbił na tym fortunę – to jak Święty Graal. Ludzie będą walczyć, kraść i płacić pieniądze, których nie mają, żeby tylko uwierzyć w miraż.

Slade przerwał na moment, czekając na wybuch kobiecego temperamentu, ale... nic takiego się nie wydarzyło. W oczach właścicielki biura matrymonialnego zapaliła się iskierka zainteresowania. Kobieta wyczekała go, wykorzystując ten czas na obserwację jego wyglądu zewnętrznego i wyrobienie sobie opinii. O tak, trafiła jej się niezła gratka. Nie było faceta, który nie wpadłby w jej sidła, ani kobiety, która mogłaby jej w tej sztuce dorównać. Idealna kombinacja, żeby sprzedawać miłość.

– Sprawia pan wrażenie zbyt zblazowanego jak na trzydziestolatka.

– Mam trzydzieści trzy lata.

– Ach, rozumiem. Proszę pozwolić, że coś panu od razu wyjaśnię. W Happy Ending oferujemy szereg usług, które mają pomóc ludziom samotnym znaleźć swoją drugą połowę. Dla każdego oznacza to coś innego. Jedni szukają przyjaźni, inni seksu, są i tacy, którzy czekają na to crescendo, które rozlega się, gdy ich oczy się spotkają. Nie mnie to oceniać. Naszą rolą jest dostarczenie naszym klientom tego, czego oczekują w przyjaznej, zgodnej atmosferze.

Slade skrzyżował dłonie na piersi i zaczął bawić się kciukami. To była jego ulubiona poza przed sądem, która świadczyła o odprężeniu, a jednocześnie pokazywała, że zachowuje pełną kontrolę.

– Wzniosła ambicja. A jeśli nie zadziała? Czy pani klienci otrzymują zwrot kosztów?

Kobieta zaskrzypiała krzesłem, na którym siedziała.

– Nie. Podpisują umowę z góry, akceptując jej warunki.

– Wygodne rozwiązanie, droga pani. Proszę przyjąć wyrazy mojego uznania. Nieźle się tu urządziliście. Biznesmen taki jak ja szanuje to. Ale mam jedno pytanie, które strasznie mnie nurtuje.

– Słucham pana.

– Dobrze pani sypia w nocy? – W końcu. Jej mięśnie drgnęły. Slade zacisnął pętlę wokół swojej ofiary i szykował się do zadania ostatecznego ciosu. – Sprzedajecie coś, co nie istnieje. Bierzecie odpowiedzialność za rozbite związki i złamane serca, które wcześniej połączyliście? Macie jakąś specjalną klauzulę wyłączającą odpowiedzialność na wypadek rozwodów, które wydarzą się wskutek niewłaściwego doboru małżonków? Lubicie wyciągać ciężko zarobione pieniądze od samotnej kobiety, która nie szczędzi środków w poszukiwaniu mężczyzny, który nigdy nie da jej tego, na czym tak bardzo jej zależy?

Blondynka prawie podniosła się z krzesła, z zaciśniętymi pięściami. Gniew wylewał się z niej falami. Slade poczuł, że w końcu udało mu się przebić gruby pancerz pozorów. Rozzłość kogoś, przyprzyj go do muru, aż w końcu uda ci się wydobyć z niego prawdę. To taki mały sekret zawodowy. Slade przygotowywał się na długą tyradę z nutką satysfakcji, która była mu obca na sali sądowej.

Te ponętne kobiece usta otworzyły się, a po chwili znów zamknęły. Kobieta wzięła głęboki oddech, zamknęła oczy i zdawała się oddawać przez chwilę jakiejś medytacji. Kiedy wreszcie je otworzyła, sprawiała wrażenie spokojniejszej. Jej hipnotyczny głos zadzwonił mu w uszach, obiecując ziemskie i rajskie rozkosze. Boże, ciekawe, jakie odgłosy wydaje z siebie podczas seksu. Jęki? Chropawe szepty? A może krzyki?

Co to, do cholery, za myśli?

– Jest pan w tym niezły. Mało brakowało, a dałabym się wyprowadzić z równowagi. Niestety, pracuję nad sztuką radzenia sobie z gniewem, więc tę rundę wygrywam. Bardzo mi przykro.

– Z jakiego powodu jest pani przykro?

W jej oczach pojawiła się nutka łagodności.

– Za to, co się panu przytrafiło. Najwyraźniej został pan zraniony przez partnera. Czy to był mężczyzna, czy też kobieta?

Slade wyrzucił ręce w górę, zmieniając tym samym swoją najczęstszą pozycję.

– Uważa pani, że jestem gejem?

Blondynka cmoknęła językiem.

– Proszę się nie krępować. W Happy Ending dbamy o interesy seksualne wszystkich grup społecznych.

Slade mało się nie zakrztusił.

– Nie jestem gejem! I proszę przestać grzebać mi w głowie – jestem mistrzem w rozszyfrowywaniu manipulacji i gierek. Nic dziwnego, że moja siostra dała się złapać w wasze sidła.

Właścicielka biura matrymonialnego zmarszczyła brwi.

– Siostra?

– Jane Montgomery. W ubiegłym tygodniu zarejestrowała się w waszej agencji. Na pewno ją pani pamięta.

Atrakcyjna blondynka w zamyśleniu postukała się palcem w usta. Slade zauważył na jej nieskazitelnie czystych paznokciach brak jakiegoś stylowego lakieru. Wydawało mu się to zupełnym zaprzeczeniem tradycyjnego wyglądu amerykańskiej cheerleaderki.

– Oczywiście. Jesteśmy podekscytowani perspektywą współpracy z Jane.

– No więc ona nie będzie już z wami współpracować. Przyszedłem powiedzieć to pani osobiście, żebyście zniszczyli jej teczkę i nie kontaktowali się z nią więcej.

Jego rozmówczyni miała czelność sprawiać wrażenie zaskoczonej.

– A to niby dlaczego? Poświęciliśmy już trochę czasu, aby ustalić jej preferencje i potrzeby. Pańska siostra nie może się doczekać pierwszej randki.

Najwyraźniej ta kobieta kwalifikowała się na terapię. A już na pewno potrzebowała rozmowy z psychoterapeutą. Slade zaczął mówić wolno, jak gdyby tłumaczył coś jednemu ze swoich tępych klientów, wyniszczonych przez nadmiar seksu pozamałżeńskiego.

– Jane to wrażliwa i emocjonalna kobieta. Być może nawet ma pani dobre intencje i chce jej pomóc, ale to zrujnuje jej pewność siebie, a na to nie mogę pozwolić. Moja siostra sporo przeszła w przeszłości. Jeżeli nadal będzie pani traktować ją jak klientkę, to ją pani zniszczy.

Właścicielka biura matrymonialnego skrzyżowała nogi, jak gdyby upływający czas nie miał dla niej żadnego znaczenia, a ona zastanawiała się właśnie, co zamówić na lunch. Slade zwrócił uwagę na lśniący czarny spodnium, marynarkę od smokingu i modne buty na płaskim obcasie, które miała na sobie. Nie było w tym żadnej ekstrawagancji, ale babka prezentowała się z klasą. Wielkie srebrne kolczyki flirtowały z jej włosami, a na przegubie dłoni błyszczała srebrna bransoletka. Slade zastanawiał się, jaki typ bielizny nosi najchętniej, ale po chwili odciął się od tej myśli jak precyzyjnym chirurgicznym skalpelem. Cholera, musi znaleźć sobie kogoś do łóżka. Zdecydowanie za długo nie miał już kobiety.

– Wydaje się pan dosyć opiekuńczym człowiekiem. Niestety, przykro mi, ale nie mogę zaakceptować pańskiej prośby. Przypomnę raz jeszcze, że nie udzielamy informacji na temat naszych klientów. Poza tym jesteśmy przekonani, że możemy pomóc Jane. Doceniam pana troskę i mogę zapewnić, że będziemy postępować z nią ostrożnie i powoli, biorąc pod uwagę jej dotychczasowe doświadczenia z mężczyznami.

Slade miał nieodpartą ochotę obejść biurko i z bliska powiedzieć tej kobiecie, czym grozi jej zabawa z umysłem i uczuciami jego siostry. Zamiast tego jednak wcisnął swój zawodowy przycisk i wrócił do interesów. Stał się na powrót chłodny, kliniczny i niezawodny. Starał się być miły. Teraz zrobi to po swojemu, bez skrupułów.

– Chyba się nie zrozumieliśmy. Ja pani nie proszę. Ja mówię, co ma pani zrobić. Zniszczy pani teczkę Jane, poinformuje ją, że nie może pani jej pomóc, i już nigdy się z nią nie skontaktuje.

Z postaci siedzącej przed nim laluni emanowała wściekła furia.

– Proszę mnie zmusić.

Slade po raz kolejny dał się zaskoczyć. Że co? Zmusić? Czy to jakiś kiepski żart? Mężczyzna zniżył głos do jedwabistego pomruku i odpowiedział, przeciągając samogłoski:

– Wie pani, mógłbym to zrobić. Zmusić panią. Moja siostra przeszła wystarczająco dużo załamań nerwowych w życiu, a ja nie zamierzam pozwolić, żeby mamiła ją pani jakimiś mirażami. Jeżeli nie odrzuci pani tego zlecenia dobrowolnie, postawię panią przed sądem i wywlokę na światło dzienne wszystkie pani najgłębiej skrywane sekrety. Dopilnuję, żeby tak narobić wam w papierach, że firma Happy Ending zbankrutuje jeszcze przed końcem tego roku.

Slade zignorował poczucie winy, które dotknęło go przez moment, gdy uciekł się do gróźb, ale musiał chronić siostrę za wszelką cenę. Obserwował, jak na twarzy właścicielki biura pojawia się lawina emocji. Gniew. Frustracja. Strach. Determinacja. To dobrze. Będzie miał przynajmniej z głowy to spotkanie i tę kobietę, która go drażniła. Życie wróci do normy.

– O cholera, pan jest prawnikiem. – Kobieta wyrzuciła te słowa z siebie, jakby były czymś brudnym. Ale stojący przed nią mężczyzna był przyzwyczajony do takich reakcji.

– Zgadza się.

– Specjalizuje się pan w rozwodach, prawda? Nic dziwnego, że ma pan tak nierówno pod sufitem.

Skąd ona to wiedziała? Slade zesztywniał i poprawił marynarkę.

– Czy teraz przystanie pani na moją propozycję?

Szefowa agencji przekrzywiła głowę i przyjrzała mu się z uwagą. Przyzwyczajony do bycia po drugiej stronie, starał się nie dać zbić się z tropu i wytrzymał spojrzenie jej błękitnych oczu.

– Nie.

Slade zamrugał oczami.

– Słucham?

– Ja nie pertraktuję z terrorystami, panie Montgomery. Dotyczy to także namolnych adwokatów, którym wydaje się, że są bogami chodzącymi po ziemi. Nie jestem głupia. Mam własnych prawników, którzy na każdy pański dokument wyjmą swój. Oczywiście, może pan przysporzyć nam złej prasy, ale każdy, nawet najgorszy PR ma swoje zalety. Nieważne, co mówią, ważne, żeby mówili. Do tego dochodzi jeszcze jedna kwestia, której nie wziął pan pod uwagę: wola Jane. Nie sądzę, żeby panu łatwo wybaczyła przekraczanie braterskiej więzi i mówienie jej, co może, a czego jej nie wolno. Może i jest trochę nieśmiała, ale nie da sobą pomiatać. Jak pan myśli – jak zareaguje, kiedy opowiem jej o naszym spotkaniu?

Role się odwróciły. Kobieta siedząca przed nim była dużo bardziej zadziorna, niż na to wyglądała, i niestety miała rację. Jane i tak już trzymała go na dystans, zdeterminowana, by udowodnić mu, że poradzi sobie sama. To mogło zniszczyć resztki kruchej więzi między nimi. Slade szybko przekalkulował w głowie rachunek zysków i strat. Zastanowił się. Musiał być jakiś inny sposób, żeby pomóc siostrze, nie zrażając jej do siebie, a jednocześnie mieć oko na Happy Ending i upewnić się, że nie schrzanią roboty. Ta idea zakiełkowała w nim i choć Slade gorączkowo szukał w głowie innej opcji, zdał sobie sprawę, że jest naprawdę w kropce. Został mu tylko jeden sposób, ale to była wyboista i kręta droga, którą nie chciał podążać.

– Wygląda na to, że mamy pewien impas, pani...

– Seymour.

– Rozumie pani chyba, że nie odejdę stąd, dopóki nie upewnię się, że Jane nie grozi żadne niebezpieczeństwo.

Rysy jej twarzy nieco złagodniały.

– Panie Montgomery, nie prowadzę tego interesu po to, żeby krzywdzić ludzi. Jestem tu po to, żeby im pomagać. Staram się skierować ich na ścieżkę miłości i szczęścia. Niestety, jeżeli ktoś otwiera się na miłość, może także zostać zraniony. Ale nie oznacza to, że się nie staraliśmy i nie zrobiliśmy wszystkiego, co w naszej mocy, żeby mu pomóc.

Slade zacisnął usta.

– Rozbuchane ambicje nie usprawiedliwiają w żadnym razie robienia ludziom wody z mózgu. Jest tylko jeden sposób, żebym przekonał się do pani teorii i modelu firmy, którą pani prowadzi.

– Jaki to sposób?

– Proszę zarejestrować mnie jako waszego klienta.

Kobieta cofnęła się gwałtownie. Slade poczuł nagły przypływ satysfakcji. W końcu. Wreszcie udało mu się odzyskać kontrolę – tak jak lubił.

– Słucham? To niemożliwe.

– Ależ możliwe. Jeżeli znajdzie pani dla mnie miłość, uznam pani zwycięstwo. Wycofam się i będę waszym największym orędownikiem. Powiem więcej. Wykorzystam pani agencję, żeby pomagać moim klientom. Happy Ending poszybuje w górę jak nigdy dotąd.

Pani Seymour uniosła ręce w górę w jakimś błagalnym geście, po czym opuściła je z powrotem na biodra.

– Nasi klienci muszą być otwarci i wyrażać wolę znalezienia nowego partnera. To długi proces, a pan na każdym kroku będzie podważał naszą wiarygodność i rzucał nam kłody pod nogi. To się nigdy nie uda.

– Mogę spróbować. – Slade poczuł, jak spływa na niego spokój. – Chodziłem na setki randek i nigdy nie udało mi się znaleźć odpowiedniej kobiety. Jeżeli jest ktoś taki, chciałbym go poznać.

– Po co?

Slade zastanowił się nad odpowiedzią.

– Chciałbym mieć kiedyś dzieci – powiedział z namysłem. – I towarzyszkę życia. Kobietę, z którą mógłbym się zestarzeć. Kto by nie chciał? Nie wierzę, że ktoś taki istnieje, ale chcę, żeby pani wyprowadziła mnie z błędu. Jeżeli oczywiście uzna pani, że da radę.

Blondynka wetknęła sobie niesforny kosmyk włosów za ucho. Po raz pierwszy, od kiedy Slade wszedł do środka, wydawała się zupełnie rozbita. Nareszcie.

– Będzie pan musiał przejść sesję z doradcą. Poddać się drobiazgowym wywiadom i badaniom z moim udziałem. Wyrazić wolę wzięcia udziału w spotkaniach towarzyskich. Panie Montgomery, pański pomysł wydaje mi się śmieszny. A ja nie mogę sobie pozwolić na marnowanie mojego czasu.

– Ja też nie. – Slade utkwił w niej spojrzenie i nie zamierzał odpuścić. – Przyjmuje pani moją propozycję czy nie? Jeżeli jej pani nie przyjmie, uznam panią za hochsztaplerkę i nie dbam, jaka będzie reakcja Jane. Nie pozwolę pani jej skrzywdzić i wziąć za to pieniądze. Jeżeli natomiast podejmie pani wyzwanie, a ja uznam, że pani działalność ma wartość i sens, oboje na tym wygramy. Ja pomogę pani rozszerzyć portfolio klientów i opowiem o was wszystkim moim znajomym. Co mamy do stracenia?

– Na przykład mój zdrowy rozsądek i poczucie humoru – mruknęła kobieta.

– To zabawne, ale byłem przekonany, że straciła je pani już wiele lat temu.

Pani Seymour spojrzała na niego podejrzliwie, jakby zastanawiając się, czy i jemu nie brakuje poczucia humoru. Slade natomiast zastanawiał się, dlaczego ta rozmowa sprawia mu taką przyjemność. Męczyły i nudziły go dwa typy kobiet: zgorzkniałe złośnice i biedne przylepy. Cholera, jego praca stała się jego kochanką na cały etat – czy to nie jest smutne? Oczywiście, nie spodziewał się niczego dobrego po Happy Ending, ale może przynajmniej uda mu się na jakiś czas porzucić rutynę i naprawić relacje z Jane. Jeżeli oboje wezmą w tym udział, będzie miał na nią oko. Tak, to bez wątpienia była sytuacja, z której wszyscy mogli wyjść zwycięsko.

– Będzie pan musiał wypełnić dokumenty i wnieść opłatę.

Slade uniósł brwi.

– Oczywiście, panno Seymour. Jestem na to przygotowany.

– Kate. – To słowo niechętnie opuściło jej zmysłowe usta. – Mam na imię Kate.

To imię do niej pasowało. Wyrażało jednocześnie siłę i klasę. Prostotę na zewnątrz i złożoność w środku. Slade zatopił się w poetyckich myślach, na wpół poniżony własną śmiesznością, po czym przełknął głośno.

– Slade. Praca z tobą będzie dla mnie przyjemnością.

Kate szperała przez chwilę w stercie papierów na biurku, po czym włożyła kilka z nich do koperty i zapisała coś w notesie. Potem wręczyła mu kopertę i powiedziała:

– Proszę to wypełnić i przynieść mi pod koniec tygodnia. Muszę wyznaczyć ci termin indywidualnej sesji ze mną w przyszłym tygodniu.

– Ile wynosi wpisowe?

– Tysiąc dolarów. Wysokość wszystkich opłat jest wyszczególniona w umowie. – Jej głos przybrał nieco żartobliwy ton. – Jestem przekonana, że przestudiujesz ją wnikliwie i dasz mi znać, jeśli znajdziesz coś niepokojącego.

Slade wziął kopertę, zastanawiając się przez moment, dlaczego Kate nie uścisnęła mu dłoni. Szybko jednak pozbył się tej myśli.

– Będziemy w kontakcie. Do widzenia, Kate.

Jej imię na końcu jego języka miało słodki, a jednocześnie niezwykle pikantny smak. Slade wyszedł z biura szybkim i zdecydowanym krokiem, nie oglądając się za siebie. Przez głowę przeszła mu myśl, że być może popełnił właśnie największy błąd w życiu.

Kate rozprostowała palce i odetchnęła głęboko. Wciąż otaczały ją opary męskiej energii. Na co ona się zgodziła? Ten facet był głęboko sceptyczny wobec jej działalności i miał w sobie ten zabójczy urok, właściwy dobrym prawnikom. Kate nie mogła uwierzyć, że Jane nosiła w sobie te same geny, chociaż trzeba przyznać, że braterski instynkt opiekuńczy dawał mu dodatkowe punkty.

– To dopiero będzie wyzwanie. – Usłyszała znajomy chropowaty pomruk. Jej bliska przyjaciółka i współwłaścicielka Happy Ending, Kennedy Ashe, z właściwą sobie gracją weszła na piętnastocentymetrowych szpilkach do biura. Jej modny różowy kostium emanował z daleka perfekcyjną elegancją. Postukała się w wydatne usta paznokciem pomalowanym w tym samym kolorze, a w jej oczach zatańczyły radosne ogniki. – Ależ będę miała z nim ubaw. Dobrze zrobiłaś, Kate. Wyczułam wokół niego aurę przemocy, ale ty się nie przestraszyłaś. Arilyn byłaby z ciebie dumna. Czy to zasługa tych wszystkich technik medytacyjnych – to dzięki nim nie straciłaś panowania nad sobą?

Kate chwyciła kubek i zaczęła napełniać go lodowatą wodą z dystrybutora.

– To zabawne. Nie wspominaj jej, że ani razu nie obejrzałam tego DVD. To by zraniło jej uczucia. Instynkt podpowiadał mi, żeby go spławić, ale nie chciałam ryzykować pozwu.

– Sprytnie. To może być kura znosząca złote jajka, więc nie schrzańmy tego. To typ faceta, na widok którego kobiety się ślinią. Nasze klientki oddadzą ostatnie pieniądze, żeby tylko się z nim umówić.

Kate nacisnęła przycisk i obserwowała, jak lodowaty płyn sączy się powoli do kubka.

– Wiem. Jesteśmy na najlepszej drodze. Po trzech latach firma zaczyna się liczyć i wreszcie przynosić zyski. Oczywiście, pomógł nam PR i te dziesięć wesel. W naszej branży to jest całkiem niezły wynik.

– Może kanał Bravo w końcu da nam swój program zamiast Swatki milionerów?

Kate roześmiała się.

– Nie, dziękuję. Jeszcze tego mi brakuje, żeby ludzie zachodzili w głowę, dlaczego właścicielka i główna swatka sama nie potrafi stworzyć dobrze rokującego związku. Cholera, przecież ja nie potrafię dojść nawet do trzeciej randki. To jakaś klątwa.

Kennedy przewróciła oczami i przyjrzała się swoim paznokciom. Jej bujne czarne włosy lśniły subtelnymi karmelowymi akcentami.

– Znowu dramatyzujesz? Wasza rodzina nie jest dotknięta żadną klątwą. Twoja mama była szczęśliwą mężatką, dopóki nie umarł twój ojciec. I nigdy potem nie narzekała na brak zainteresowania ze strony mężczyzn. Ty jesteś po prostu uparta.

– Mam już za sobą etap smutku i powoli staję się żałosna. Facet, z którym umówiłam się ostatnio, to był jakiś koszmar. Spiknęłam go z pomocnikiem kelnera i są teraz szczęśliwi.

– Znowu to zrobiłaś? Dziewczyno, o co ci chodzi z tymi restauracjami? Tydzień temu pchnęłaś Paula w objęcia kelnerki.

Kate przełknęła wodę i włożyła sobie włosy za ucho.

– Nie miałam wyboru. Gdy ona podała mi kartę dań, poczułam dreszcz i zobaczyłam, jak oboje na siebie patrzą. Stanowili razem idealną parę. Musiałam im okazać wspaniałomyślność.

– To był fantastyczny lekarz, który chciał się ustatkować. Następnym razem bądź egoistką. Umówienie ich na drinka późnym wieczorem było fatalnym pomysłem. I nawet nie wzięłaś od niego za to pieniędzy!

W powietrzu zawisła posępna cisza.

– Wiem. Przepraszam. Tak czy inaczej, podjęłam decyzję. Żadnych randek. Mam już dość.

Jej przyjaciółka tupnęła nogą w wypastowaną podłogę.

– Nie bądź śmieszna! Zbankrutujemy, jeśli okaże się, że nasza blondynka z plakatu jest starą panną i domatorką z kotem na kolanach. Może zaczniesz jeszcze nosić rękawiczki, żeby nie czuć impulsów?

– I wyglądać jak bakteriofob z nerwicą natręctw? Nie, dzięki. W takich rękawiczkach paradowali tylko Madonna i Michael Jackson, a ja nie mam zamiaru wsiadać w wehikuł czasu i przenosić się z powrotem do lat osiemdziesiątych.

Kennedy wzruszyła ramionami.

– Masz rację. Taka moda była niekwestionowaną zbrodnią przeciwko ludzkości. I do tego jeszcze te włosy...

Jak na zawołanie rozległ się znów dźwięk dzwonka nad drzwiami i do biura weszła trzecia członkini zespołu.

Arilyn Meadow była chodzącym przykładem tragedii modowej. Kennedy robiła co w jej mocy, by zmienić ten przykry stan rzeczy. Niestety, ich przyjaciółka była szczęśliwa i żyła za pan brat z organiczną bawełną, spodniami do jogi i nietestowanymi na zwierzętach barwnikami, których pozbawiona była większość jej kosmetyków do makijażu.

– Cześć, dziewczyny. O czym rozmawiacie?

Kennedy spojrzała na nią znaczącym wzrokiem.

– O tym, czego nie wypada nosić.

Arilyn roześmiała się. Ten delikatny dźwięk pasował do jej kojącego głosu, idealnie sprawdzającego się w karierze doradcy do spraw sercowych. Arilyn była dzieckiem-kwiatem, nieprzystającym do współczesnego społeczeństwa, a mimo to potrafiła zawrócić w głowie swoimi długimi, sięgającymi bioder, blond włosami i smutnymi zielonymi oczami.

Kate popatrzyła na przyjaciółki, a potem na swój codzienny ubiór. Czarne spodnie, czarna podkoszulka, marynarka i buty. Prosty, profesjonalny i wygodny strój. W ich gronie wystarczyła już jedna modowa dziwaczka. Z kolei Kennedy kupowała wszystko jak leci od znanych projektantów, pod warunkiem że udało jej się trafić na wyjątkową okazję.

Co ciekawe, każda z nich była zupełnie inna, a jednak w chwili, w której poznały się na studiach, wiedziały, że są sobie przeznaczone. Jak rodzina. Kompletnie dysfunkcyjne. W pozytywnym tego słowa znaczeniu.

Kate spędziła większość dotychczasowego życia, uciekając przed rodzinnym darem, który sama nazywała klątwą. Imała się przeróżnych zajęć, z których żadne jej nie wyszło. Coś zawsze wydawało się nie takie, jak być powinno – jakby nie pasowała do żadnego z tych zajęć. Dlatego zmienianie pracy i zajmowanie się czymś nowym przychodziło jej z łatwością. Aż do chwili, gdy trzy przyjaciółki zebrały razem wszystkie swoje doświadczenia i umiejętności, a w ich umysłach zakiełkował, a potem rozkwitł pomysł otwarcia biura matrymonialnego. Droga, którą obrały, nie była, rzecz jasna, usłana różami, lecz kolcami i cierniami. Ale Kate mogła z przekonaniem powiedzieć, że odnalazły swoje powołanie, dzięki czemu Happy Ending szybko się rozwijała.

Kennedy czuła się świetnie w organizowaniu i koordynowaniu różnego rodzaju wydarzeń towarzyskich. Prowadziła wszystkie takie imprezy w firmie, a także zajmowała się marketingiem. Arilyn wykorzystała swoje wykształcenie i została doradcą – spotykała się ze wszystkimi klientami, by przekazać im nowe doświadczenia i doradzić w wielu kwestiach, które uniemożliwiały im powrót do świata wyższych uczuć, z miłością na czele.

Dobrze, że Kate miała dar dotyku, inaczej skończyłaby pewnie jako najsłabsze ogniwo w grupie. Oczywiście, wolała łączyć ze sobą ludzi w sposób profesjonalny, a nie kierując się przypadkowym impulsem, który mógł zdarzyć się po drodze. Oprócz jej partnerek w firmie oraz rodziny nikt nie wiedział o jej sekrecie, i Kate wolałaby, żeby tak zostało. Jak tylko informacja o jej sensacyjnej „czarnoksięskiej” zdolności trafiłaby do opinii publicznej, media nie dałyby im spokoju, a one zostałyby zdyskredytowane we własnym mieście.

Kate otrząsnęła się z tej myśli i oparła się biodrem o kant biurka.

– Co mamy w planach na dzisiaj?

Kennedy zaczęła skreślać kolejne punkty z listy ułożonej w głowie.

– Mam sesję z cyklu „Całkowita odmiana” z dwiema klientkami. Muszę też spotkać się z menedżerem baru Purple Haze i ustalić z nim szczegóły naszego następnego koktajlu. A potem wychodzę wcześniej na randkę.

Kate uniosła brwi.

– Ktoś sensowny?

– Zobaczymy.

– Znalazłaś go przez Happy Ending?

– Nie. Zrobiłam to na własną rękę i jestem z tego cholernie dumna.

Arilyn westchnęła.

– Pierwsze randki są takie fajne. Przepełnione nadzieją i dobrymi intencjami.

Kate prychnęła.

– Nie wspomniałaś o zakłopotaniu, dramatyzmie i rozczarowaniu.

– Zapamiętaj sobie jedną zasadę. Nigdy nie przywołuj negatywnej energii, kiedy mówisz o randkowaniu. To może wrócić i odbić się niekorzystnie na naszej firmie.

Kate miała ochotę wyśmiać takie opinie przyjaciółki, ale wcześnie zdała sobie sprawę, że wyczucie pozytywnej energii, jakie miała Arilyn, było kluczem do sukcesu. Może wszystkie były wiedźmami?

– Przepraszam. A ty co masz w planie na dzisiaj?

Arilyn wyciągnęła długie ramiona i rozprostowała palce.

– Porozmawiam z Garym o jego fobiach społecznych. Potem muszę popracować na komputerze i uzupełnić bazę naszych klientów. Niektórzy z nich znaleźli interesujące ich profile i chcą, żebyśmy im zorganizowali rozmowę telefoniczną.

Kate nie mogła się nadziwić talentom informatycznym Arilyn i jej zamiłowaniu do komputerów, tym bardziej że w ogóle nie wyglądała na taką osobę. Dzięki temu Happy Ending mogła konkurować z najlepszymi agencjami i biurami matrymonialnymi.

– Brzmi nieźle. Ja też mam niewielkie obłożenie, więc może zajmę się zaległymi papierami i wyjdę stąd wieczorem o czasie.

Każda z nich poszła do swojego gabinetu. Kate próbowała skoncentrować się nad dokumentami i nie myśleć o mężczyźnie, który nazywał się Slade Montgomery. Instynkt podpowiadał jej, że powinna odrzucić jego propozycję i zaryzykować pozew w sądzie, bo ten człowiek emanował groźną energią. Ale Kate nigdy nie była tchórzem i nie zamierzała nim zostać także teraz. Żaden problem.

Poradzi sobie z nim.

Rozdział 3

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 4

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 5

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 6

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 7

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 8

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 9

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 10

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 11

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 12

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 13

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 14

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 15

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Epilog

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Podziękowania

Dziękuję mojej redaktorce Lauree McKenzie za to, że zmobilizowała mnie do pracy – to dzięki niej moja historia nabrała rumieńców. Dziękuję także całemu zespołowi Gallery za ich wiedzę i kompetencje.

Podziękowania należą się również mojemu agentowi Kevanowi Lyonowi za wsparcie, jakiego mi udzielił.

Wreszcie, wszyscy, którzy mnie znają, wiedzą, że marzę o szczęśliwym zakończeniu dla WSZYSTKICH moich bohaterów, zarówno ludzi, jak i psów. Tak się szczęśliwie złożyło, że historia Roberta jest prawdziwa.

Miejscowe schronisko dla zwierząt – Pets Alive – zamieściło zdjęcie Roberta, który miał zostać uśpiony. Po wyrzuceniu z samochodu pies miał zmiażdżone łapy. Był dotknięty paraplegią i wymagał operacji ratującej życie. Siedział jak skazaniec w celi śmierci. Ale coś w jego pysku przykuło uwagę jednego z ochotników pracujących w azylu. To spojrzenie, na widok którego wszystkich nas przeszywał dreszcz, zostało uwiecznione na zdjęciu, a to trafiło do internetu. Ten pies miał nadzieję na lepsze jutro. On wierzył. I chociaż był maltretowany i zaniedbywany, z całych sił pragnął lepszego losu.

Właśnie to spojrzenie ocaliło mu życie. Wzięli go ludzie ze schroniska Pets Alive, zoperowali i wyposażyli w specjalny wózek, by mógł się poruszać. Robert został adoptowany i żyje szczęśliwie w nowej rodzinie. Ma nawet własną stronę na Facebooku: Rockin’ Robert. Zaglądam tam regularnie i za każdym razem widzę jego szeroki uśmiech i wywieszony język – Robert pozuje na dworze ze swoim wózkiem, a ty wiesz, że jedna anielska dusza została ocalona.

Robert dał mi najważniejszą lekcję w życiu: niepełnosprawny to nie znaczy do wyrzucenia. Każdemu należy się druga lub trzecia szansa. I nie wolno się poddawać.

Dziękuję ci, Robercie, i Wam – pracownicy Pets Alive, że przypomnieliście mi, co jest ważne w życiu. Gdybyście chcieli odwiedzić Roberta i zobaczyć, co porabia, znajdziecie go na: https://www.facebook.com/RobertPetsAlive