Anna Kos

Dotknięcia

© Anna Kos, 2019

W „Dotknięciach” autorka dotyka i pochyla się nad najważniejszymi zagadnieniami egzystencji człowieka i jego relacjami z otoczeniem oraz ze sobą samym. Pisze o owocach ducha zachęcając do ich świadomego praktykowania. Forma tekstu jest rodzajem zapisków wzbogaconych o obrazy fotograficzne.

Na okładce — kolaż zdjęć znajdujących się w tej książce.

ISBN 978-83-8155-518-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Dotknięcia

2. I. Dotknięcia

1. 1. Dotknąć światła

2. 2. Śnię

3. 3. Będę — jestem

4. 4. Serca zawieszone

5. 5. Czas

6. 6. Aniołowie

7. 7. Tęsknota

8. 8. Pochylenia

9. 9. Ławeczka

10. 10. Dziękuję

11. 11. Dopóki jestem

12. 12. Jestem tu gdzie jestem

13. 13. Czas to Miłość

14. 14. List bez adresu

15. 15. Wyznanie

16. 16. Geometria przejścia

17. 17. Poszukiwanie

18. 18. Kim jestem?

3. II. Pochylenia

1. 1. M i ł o ś ć

2. 2. Ż y c i e

3. 3. M o d l i t w a

4. 4. S ł o w a — m y ś l i

5. 5. W y b a c z e n i e

6. 6. C z u ł o ś ć

7. 7. M u z y k a

8. 8. S ł u c h a n i e

9. 9. P o d r ó ż

10. 10. U ś m i e c h

11. 11. Ż y c z l i w o ś ć

12. 12. M a r z e n i a

I. Dotknięcia

1. Dotknąć światła

Jestem tylko kropelką rosy,

piasku ziarenkiem,

pyłkiem na wietrze,

ale jestem,

i lubię być,

i kocham żyć,

dziś sen o błękitnych motylach chcę śnić,

w muzyce płynąć,

a jedynie udaje mi się

żyć.

Dotknąć światła.

Dotknąć cienia.

Dotknąć duszy.

Dotknąć dźwięku.

Dotknąć myśli.

Dotknąć słowa.

Dotknąć wnętrza.

Dotknąć ciszy.

Dotknąć deszczu.

Dotknąć wiatru.

Pochylić się nad człowiekiem.

Pochylić się nad światem.

Pochylić się nad sobą.

Szukamy często poza sobą tego co jest w nas.

Człowiek potrafi budować, ale także ranić.

Raniąc innych — rani przede wszystkim siebie.

Gdy poszukuje po omacku celu i sensu

biegnie, ucieka, błądzi.

Gdy jego myśli nie znajdują spokoju

bywa ślepy, płacze, narzeka.

Walczy z niewidzialnym przeciwnikiem,

gdy powinien podjąć walkę ze sobą

i zobaczyć światło.

Poszukać światła w sobie. Odnaleźć światło w sobie.

Pochylić się nad światłem w sobie i nad sobą.

Szukamy poza sobą tego światła, które jest w nas.

Przyszłość jest jak wielka niespodzianka

nigdy nie wiesz co znajdziesz w środku.

To jest droga z celem. Nie chodzi tylko o cel,

chodzi o ciągłe pokonywanie drogi.

2. Śnię

W smugach światła tańcząca

Dotykam istnienia tajemnicy

Wyciągam moje myśli

Zamykam je w słowa

Śnię o czasie

Śnię o ciszy

O modlitwie

O muzyce

Śnię niewidzialne krainy

Pozornie odpływam w mrok ku światłu dążąc

Nie boję się spojrzenia cienia

Nie boję się ciszy i czasu istnienia

Nie boję się światła

Nie boję się śnienia

Śnię moje własne marzenia

3. Będę — jestem

Będę Ciszą

Będę Rzeką

Będę Wiatrem

Będę Deszczem

Będę Drogą

Będę Łąką

I Muzyką I Poezją I Zadumą

Ptaków śpiewem

Zamyśleniem

I Dotykiem

I Modlitwą, Duszy graniem

Tańcem, Krzykiem

Nocy letniej Twoim Snem

I Kołysaniem

Będę?

Nie wiem

Ja już jestem!

Jestem Ciszą

Jestem Rzeką

Jestem Wiatrem

Jestem Deszczem

Jestem Drogą

Jestem Łąką

I Muzyką I Poezją I Zadumą

Ptaków śpiewem

Zamyśleniem

I Dotykiem

I Modlitwą, Duszy graniem

Tańcem, Krzykiem

Nocy letniej Twoim Snem

I Kołysaniem

Jestem? Będę!

Ty bądź dla mnie…

4. Serca zawieszone

To zdjęcie nazwałam serca zawieszone.

Zapytasz? Jakie to jest to serce zawieszone?

To serce bijące, żywe, to serce wrażliwe, ruchome, bujające się, śpiewające i kołyszące się w takt muzyki. Widzące wiele — też to niewidzialne. Czujące wiele — też to niewyczuwalne. Słyszące wiele — też to niesłyszalne. Serce patrzące, wrażliwe, czułe, gorące, radosne, wesołe i tańczące, pulsujące, kochające, rozumne i myślące.

To serce nie leżące, nie kamienne, nie zimne, nie lodowate.

Zapytaj sam siebie: czy masz serce? Zapytaj sam siebie: czy masz ducha? Zapytaj sam siebie: jakiego masz ducha? Zapytaj: jakie masz serce? zawieszone czy leżące? gorące czy zimne? wrażliwe czy nieczułe? Czy w Twoim sercu miesza Twoja dusza?

5. Czas

Jest czas mijania i czas zatrzymania.

Jest czas wyciszenia i czas krzyku.

Jest czas zachwytów i czas obojętności.

Jest czas zrozumienia świata i siebie oraz

czas beznadziei i bezsensu.

Jest czas zbuntowania i czas radości.

W tym wszystkim najpiękniejszym jest

mieć świadomość istnienia we właściwym czasie.

Żyjąc rozwijam się i to jest najważniejsze.

Próbuję złapać czas w sobie tylko wiadomy sposób.

Wiem, że jestem.

Czuję, że jestem.

Myślę, że jestem,

chociaż pewność jest tylko jedna,

bo jest czas mijania i czas zatrzymania.

Istniejemy w czasie.

Staramy się pojąć czym jest czas.

Zmieniamy się i dojrzewamy w czasie.

Świat cały pulsuje porami roku,

zmianami faz księżyca, nocy i dni —

my odczytujemy te zmiany i określamy je w czasie.

Czas towarzyszy nam we wszystkim co robimy.

Nie pozwala zatrzymywać się.

Każe podążać za sobą do przodu

wciąż dalej, wciąż bardziej, wciąż szybciej.

Nasze lata, miesiące, dni, godziny życia

dzieją się w czasie.

To on pozwala mówić o przeszłości

i planować przyszłość.

Pozwala cudownie być w teraźniejszości.

Jest z nami zawsze czy tego chcemy, czy nie.

Dobrze jest mieć świadomość jego obecności.

6. Aniołowie

Cichym skrzydła szelestem

Dotknął mnie Anioł Tęsknoty

Powiedział: Jestem.

Pokazał mi cudne przestworza Nieba

I to co jest niepojęte i niezmierzone

A potem odfrunął tam gdzie trzeba

W swoją stronę.

Aniołowie — temat rzeka. Są obecni wszędzie.

Istnieją w życiu każdego człowieka. Wystarczy tylko przyglądać się bacznie temu co nas otacza. Mieć świadomość istnienia niewidzialnego świata Istot zwanych Aniołami.

Anioły Światłości uśmiechają się do nas cierpliwie. Pocieszają nas. Płaczą z nami. Ich niewidzialna opieka otacza nas każdego dnia. Często nie uświadamiamy sobie obecności tych nieziemskich Istot. Mówimy o szczęśliwym przypadku, gdy tymczasem to Anioły Opiekuńcze są „sprawcami” cudnych niespodzianek.

Warto przyglądać się Aniołom. Jeśli myśli się o nich — same „pojawiają się” zauważalnie w naszym życiu. A wtedy wszystko nabiera innych barw.

Najpiękniejsza jest Cisza o zachodzie słońca.

Tylko ja i mój Anioł wsłuchani w tę ciszę.

Wyciszenie bywa ucieczką, często poszukiwaniem,

ale jest też zbieraniem sił przed nowym, pięknym,

nieznanym czasem — czasem, który nadejdzie.

Aniele — wiem że unosisz

nie tylko modlitwy i prośby

ale także uczynki i dusze.

Jesteś przecież Posłańcem Nadziei.

Nadziei, którą niesiesz.

Aniele — proszę unieś moją modlitwę.

Modlitwę najprostszą do Pana.

Pragnę przepraszać i prosić o wybaczenie.

Proszę, unieś człowieka każdego

do Nieba i do Niego.

7. Tęsknota

Życie człowieka jest tęsknotą. Tęsknotą za Bogiem.

Bo tęsknota jest uczuciem braku, braku istotnego.

Kogoś lub czegoś. Tęsknota jest stanem cierpienia,

niepokoju, smutku, zamyślenia, zadumy.

Możemy tęsknić za osobami nam bliskimi lub zwyczajnie za najprostszą rzeczą. Najczęściej jednak tęsknimy za człowiekiem, tęsknimy za miłością i zrozumieniem przez inną osobę, chociaż tak naprawdę to jest właśnie tęsknota za Bogiem, bo to jest uczucie, które każdy człowiek ma wypisane w swoim sercu.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.