WSTĘP

Zainspirowany książką Piotra Patykiewicza „Dopóki nie zgasną gwiazdy” Tomasz Kreczmar stworzył swoją wizję Upadku, czyli zdarzenia, które miało miejsce kilkaset lat przed akcją książki i zupełnie odmieniło znany świat. Gra paragrafowa uzupełnia świat wykreowany przez Piotra Patykiewicza i rzuca światło na niektóre wątki znane z powieści.

Wciel się w Antka, młodego chłopaka z dużego miasta, którego największym zainteresowaniem są gry komputerowe. Spójrz jego oczami na nagły koniec świata. Postaw się w jego sytuacji, odkrywaj tajemnicę Upadku i dokonuj niezwykle trudnych wyborów. Każda pomyłka może kosztować Cię życie. Walcz, przetrwaj apokalipsę. Dołącz do nielicznego grona ocalałych!

Pamiętaj, że wydarzenia z gry paragrafowej mają miejsce na długo przed wydarzeniami z powieści – świat właśnie stanął w obliczu globalnego kataklizmu, panuje chaos, na próżno szukać spokoju i wytchnienia. Wizja Tomasza Kreczmara jest mniej mroźna i melancholijna niż ta z powieści „Dopóki nie zgasną gwiazdy”, autor postawił na żywiołową akcję. Jednakże treść i rozwiązania zawarte w grze były konsultowane z Piotrem Patykiewiczem.

UWAGA! W grze można natrafić na wulgaryzmy i przemoc.

Krótkie wyjaśnienie dla osób nie zaznajomionych z terminem gra paragrafowa:

Rozgrywka polega na czytaniu kolejnych partii tekstu i podejmowaniu decyzji, którą z zaoferowanych przez autora dróg pragniesz podążyć. W zależności od Twoich wyborów gra przeniesie Cię do odpowiedniego paragrafu. Cały tekst podzielono na kilkadziesiąt fragmentów – to właśnie tak zwane paragrafy. Na końcu każdego (no, prawie każdego) znajdują się odnośniki do kolejnych. Podejmując decyzję, którą drogą fabularnego rozwoju pragniesz podążyć, staniesz się współautorem opowieści. A Twoje wybory mają wpływ na akcję i losy bohatera!

Zapraszamy zatem do paragrafowej przygody w rzeczywistości książki „Dopóki nie zgasną gwiazdy”. Przejdź do paragrafu numer 1!

1

Huk! Trzask! Łomot! I ból! Ból głowy!

Niby to wszystko słyszysz, ale chyba wciąż śpisz. Ze słodkich objęć Morfeusza wyrywa Cię dopiero dźwięk potężnej eksplozji. A potem… głośny rumor! Coś wybuchło czy co…?

„To pewnie gra”, myślisz sobie, rzucając okiem na zatopiony w półmroku ekran. Jak zwykle zasnąłeś na kanapie, aż do zdechu rżnąc w najnowszego RPG-a na konsoli. Ekran chyba nawet jeszcze się świeci. Ale konsola wygląda na wyłączoną. Czerwone światełko nie łypie na ciebie wesoło, zachęcając do gry.

Łubudu!

Przez chwilę jakby się rozjaśniło. Przez ciężkie zasłony przebiło się nie tylko światło, ale i dźwięk eksplozji… a może raczej świst…

Co to było? Co się tam dzieje za oknem?

#2: Podchodzisz do okna, zobaczyć, co się dzieje.

#3: Sprawdzasz, dlaczego konsola nie działa.

2

Wydłubując śpiochy z kącików oczu, odsłaniasz ciężkie, ciemnogranatowe zasłony, skutecznie oddzielające twoją grową dziuplę od reszty świata. Dzięki nim odcinasz się nie tylko od światła, ale również od dźwięków pobliskiego skrzyżowania. Nawet na jedenaste piętro starego wieżowca dociera stamtąd wystarczająco dużo odgłosów, by wkurzać ludzi. A co do światła – tego w czerwcu zwykle jest aż za dużo…

Zwykle, ale nie tym razem.

Niebo zasnuwają bowiem potężne tumany pyłu i ciemne chmury. Czy w ogóle jest dzień…? Trudno Ci to stwierdzić.

Nie masz zresztą zbyt wiele czasu, by się nad tym zastanawiać. Z przerażeniem patrzysz na chaos, który opanował ulice. Szczęśliwie obserwujesz go z bezpiecznej wysokości…

Krzyczący ludzie. Płonące samochody. Jęzory ognia wyrastające coraz wyżej i wyżej z pobliskiej stacji benzynowej. Wywrócona karetka pogotowia. Obok wóz strażacki, z którego chyba cieknie woda. Biegnący na oślep ludzie. Wyjące klaksony.

„Co się tu, kurwa, dzieje?! To musi być sen… albo gra…”

– Matka?! – krzyczysz w głąb mieszkania. – Matka, widzisz, co…!?

Jakby w reakcji na twój głos niebo przecinają świetliste promienie, przywodzące ci na myśl pociski. Odruchowo kulisz się, słysząc przerażający świst, a potem kolejne eksplozje.

„PIERDOLĘ, TO MUSI BYĆ SEN…!”

Szkoda, że tak prawdziwy…

#4: Może matka coś wie – ruszasz w głąb mieszkania, żeby jej poszukać.

#6: Zimno Ci – chyba wypadałoby się ubrać, bo cokolwiek się dzieje, lepiej nie zderzyć się z tym bez spodni.

3

Wciąż jeszcze nie do końca przebudzony, podnosisz się z kanapy i ruszasz do konsoli. Zaczynasz drżeć z zimna. Niby jest czerwiec, ale gdy tylko wypełzłeś spod koca, zmęczone permanentnym niewyspaniem ciało, osłonięte tylko bokserkami i T-shirtem, stężało z chłodu. Odruchowo chwytasz koc i, zawinięty, wciskasz „turn on”. Konsola milczy.

„Cholera. Znowu się zepsuła”, klniesz w myślach. Ale szybko odkrywasz, że telewizor też nie działa. Niewielka lampka, którą zwykłeś zawsze zostawiać włączoną, również nie świeci. Rzucasz jeszcze okiem na elektryczny zegarek, ale ten także nie działa. „Co jest, kurwa, grane?”. Dopiero teraz orientujesz się, że jedyne światło dochodzi z niewielkiego prześwitu pomiędzy ciężkimi zasłonami. Cóż, lubisz grać po ciemku.

– Matka! – krzyczysz. – Korki wywaliło, czy żeś mnie od prądu odcięła?

„Co ona sobie myśli? Że co, grać mi nie da?”

Nikt nie odpowiada. Słychać tylko szaleńcze krzyki dochodzące zza okna.

#2: Podchodzisz do okna.

#4: Sprawdzasz, dlaczego matka nie odpowiada.

#5: Próbujesz ustalić, która jest godzina.

4

W chwili, gdy otwierasz drzwi, wieżowiec tańczy i podskakuje. Lądujesz na ścianie, zastanawiając się, czy to wojna atomowa, ostrzał z broni konwencjonalnej, czy po prostu zwariowałeś.

– Matka! – wrzeszczysz, rozcierając obolałe ramie. – Kumasz, co się dzieje?!

Szybko przemykasz przez korytarz i wpadasz do kuchni, gdzie zwykła przesiadywać twoja mama. No, chyba że akurat oglądała „M jak Miłość” czy inne paskudztwo w telepudle.

Wystarczyła chwila nieuwagi i leżysz jak długi. Musiałeś się poślizgnąć na kafelkach… zalanych kafelkach… zalanych i śliskich…

– Matka! Coś się w kuchni wylało! – krzyczysz, próbując dostrzec cokolwiek w półmroku. Przyglądasz się ubrudzonym dłoniom, zastanawiając, czy to zupa, ketchup czy jakiś dżem. Ostrożnie, niezgrabnie wstajesz i próbujesz zapalić światło.

– Cholera! Matka! Światło nie działa!

Nagle za oknem coś rozbłyska. Potężna energia rozświetla kuchnię na tyle długo, byś mógł dostrzec, że cały jesteś we krwi. Krwi, która rozlała się wokół ciała. Ciała, leżącego nieopodal okna. Ciała twojej matki…

#7: Uciekasz z wrzaskiem, by się umyć.

#8: Sprawdzasz, co z matką.

5

Panujący w pokoju półmrok utrudnia poszukiwanie komórki. Niby pamiętasz, że położyłeś ją obok siebie, jak zaczynałeś grać, ale chyba później chciałeś ją podładować. Musi zatem leżeć gdzieś koło konsoli. Albo telewizora.

– Jebane – warczysz przez zęby. – Matka! – krzyczysz, choć wiesz, że to na darmo. Pewnie siedzi przed telepudłem i ani myśli drgnąć, bo przecież „sam możesz ruszyć swoje cztery litery”. Coraz bardziej wkurzony zaczynasz przerzucać walające się wszędzie ubrania, pudełka z grami, puszki, butelki i wszelkie śmieci, które tak wytrwale gromadziłeś od tygodni. Jeszcze przez kilka chwil próbujesz bezskutecznie namacać komórkę. Wreszcie jest! Patrzysz na ukochany ekran. Martwy ekran…

#2: Podchodzisz do okna.

#6: Zimno Ci – z tych nerwów nie pomyślałeś, żeby się ubrać.

6

W panującym w pokoju półmroku gromadzisz ciuchy. Wciągasz bojówki, zakładasz skarpety i trampki. Ze zdziwieniem odkrywasz, że te niepokojące, dochodzące z zewnątrz, przytłumione odgłosy zamilkły. Zastygasz w bezruchu, nasłuchując i próbując przegonić pulsujący w głowie ból. Nagle ciszę przerywa straszliwy huk, który płynnie przechodzi w całą serię świstów. Wieżowiec, w którym mieszkasz, zaczyna drżeć. Czujesz się, jakbyś grał w „Call of Duty” z idealnym nagłośnieniem. Tyle że to nie gra. I chyba nie sen.

#9: Ruszasz ustalić, co z matką.

#10: Sprawdzasz, co się dzieje na zewnątrz.

7

– Kurwaaaa! – wyjesz i pędzisz w kierunku łazienki, odbijając się od ścian i potykając na porozrzucanych w korytarzu butach. – Ja pierdolę! – warczysz, uderzając o coś boleśnie piszczelem. W końcu udaje Ci się sforsować drzwi. Po omacku, już ostrożniej, znajdujesz wannę i wpełzasz do środka. Zrzucasz z siebie zakrwawione ciuchy i odkręcasz kurek. Niestety zamiast strumienia ciepłej wody z rury płynie ledwie kilka kropel rdzawej cieczy.

Tego już za wiele. Puszczasz pawia, nieudolnie próbując zbytnio się nie ubabrać. Czujesz, jak budynek drży pod wpływem kolejnych eksplozji. Ból głowy staje się nie do zniesienia. Ściany zdają się na ciebie walić… podłoga faluje… Niezręcznie gramolisz się z wanny, kręci ci się w głowie. Próbujesz zachować równowagę…

Przejdź do paragrafu #13.

8

– Matka! – jęczysz, doskakując do ciała. – Matka… – Twój jęk przemienia się w szloch, bo choć od dawna nie byliście w najlepszych stosunkach, ale matka to jednak matka.

– Co się tu, do kurwy nędzy, dzieje? W chuj, jebane! Matka! – potrząsasz ciałem, choć nabyte w grach doświadczenie mówi Ci, że ona nie żyje. Prawie na pewno nie żyje… Zaczynasz nerwowo to szlochać, to się śmiać. Obejmujesz martwą kobietę, przytulasz się do niej, kołyszesz w przód i w tył.

– Mamo… Mamusiu… – szepczesz. – Mamusiu… Mamuniu… – powtarzasz raz po raz.

Z odrętwienia wyrywają cię kolejne eksplozje za oknem. Musisz sprawdzić, co się dzieje!

#14: Zanim ustalisz, co za apokalipsa rozgrywa się za oknami, chcesz się umyć i ubrać.

#15: Chcesz dokładnie przyjrzeć się temu, co dzieje się na zewnątrz.

#16: Próbujesz ustalić przyczynę śmierci matki.

9

Otwierasz drzwi i ostrożnie wychodzisz na korytarz.

– Matka? – rzucasz z niepokojem, próbując dostrzec cokolwiek w ciemności. Raczej nie ma szansy Cię usłyszeć, bowiem budynek drży coraz bardziej, rezonując, a na zewnątrz rozlegają się dźwięki przywodzące na myśl radzieckie odgłosy katiuszy rodem z II wojny światowej. Tyle że kilkukrotnie głośniejsze!

Denerwując się coraz bardziej zaglądasz do kuchni. Za oknem co raz wybuchają rozbłyski i w ich świetle dostrzegasz przerażający widok. Niemal cała podłoga zalana jest krwią. Zapewne twojej matki, bo tylko ona mogła się ubrać w tak brzydką sukienkę. I tylko ona może leżeć pod oknem waszej kuchni z roztrzaskaną czaszką.

Na sam widok zbiera Ci się na wymioty. Co innego rozwalać łby zombiakom w jakiejś strzelance, a co innego… własna matka!?

Jakimś cudem dajesz radę zwymiotować tylko do zlewozmywaka, a nie na siebie. Odkręcasz wodę, by przemyć twarz i się napić. Z kranu cieknie tylko kilka kropel płynu w kolorze rdzy i wydobywa się z niego dziwny bulgot.

Gdzieś niedaleko znów coś eksploduje. Tym jednak razem serii wybuchów towarzyszy długi, głęboki rumor, jakby jakiś pobliski blok się walił.

„Co się, kurwa, dzieje?”, zachodzisz w głowę.

#10: Sprawdzasz, co się dzieje na zewnątrz.

#11: Zastanawiasz się, co mogło się zdarzyć.

#12: Dochodzisz do wniosku, że to musi być jakaś apokalipsa zombie i postanawiasz się dobrze do niej przygotować.

#17: Próbujesz ustalić przyczynę śmierci matki.

Dopóki świecą gwiazdy

Copyright © Tomasz Kreczmar 2015

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo SQN 2015

Okładka – Paweł Szczepanik / BookOne.pl

Rysunek na okładce – Rafał Szłapa

All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

Wydanie I, Kraków 2015

ISBN EPUB: 978-83-7924-474-4

ISBN MOBI: 978-83-7924-473-7

Spis treści

Okładka

Wstęp

Strona 1

Strona 2

Strona 3

Strona 4

Strona 5

Strona 6

Strona 7

Strona 8

Strona 9

Strona 10

Strona 11

Strona 12

Strona 13

Strona 14

Strona 15

Strona 16

Strona 17

Strona 18

Strona 19

Strona 20

Strona 21

Strona 22

Strona 23

Strona 24

Strona 25

Strona 26

Strona 27

Strona 28

Strona 29

Strona 30

Strona 31

Strona 32

Strona 33

Strona 34

Strona 35

Strona 36

Strona 37

Strona 38

Strona 39

Strona 40

Strona 41

Strona 42

Strona 43

Strona 44

Strona 45

Strona 46

Strona 47

Strona 48

Strona 49

Strona 50

Strona 51

Strona 52

Strona 53

Strona 54

Strona 55

Strona 56

Strona 57

Strona 58

Strona 59

Strona 60

Strona 61

Strona 62

Strona 63

Strona 64

Strona 65

Strona 66

Strona 67

Strona 68

Strona 69

Strona 70

Strona 71

Strona 72

Strona 73

Strona 74

Strona 75

Strona 76

Strona 77

Strona 78

Strona 79

Strona 80

Strona 81

Strona 82

Strona 83

Strona 84

Strona 85

Strona 86

Strona 87

Strona 88

Strona 89

Strona 90

Strona 91

Strona 92

Strona 93

Strona 94

Strona 95

Strona 96

Strona 97

Strona 98

Strona 99

Strona 100

Strona 101

Strona 102

Strona 103

Strona 104

Strona 105

Strona 106

Strona 107

Strona 108

Strona 109

Strona 110

Strona 111

Strona 112

Strona 113

Strona 114

Strona redakcyjna