Edgar Wallace

Dom łez

Wstęp

Nad Londynem unosiła się gęsta, lepka mgła. W takiej mgle każda tajemnica mogłaby łatwo zniknąć. Ale ... tajemnicy więźnia z więzienia Broadmoor dla osób chorych psychicznie nie było przeznaczone rozpłynąć się w londyńskiej mgle. Ta tajemnica zmieniła się w legendę, która przyciągnęła uwagę wszystkich. Zwykle byli to szczególnie notoryczni przestępcy, których niegdysiejsze złe czyny wzbudzały wielkie zainteresowanie i zmuszały sędziów, na podstawie opinii psychiatrów, do wygnania takich przestępców do tego beznadziejnego miejsca. Przez dziedziniec więzienia Broadmoor z pochyloną głową i założonymi rękami za  plecami wędrował chudy starzec w źle dopasowanym szarym garniturze. To był John Flacc, żywa legenda londyńskiego podziemia. Więźniowie przetrzymywani w  Broadmoor za morderstwo, byli dumni ze starego Johna.

- To jest John Flacc ... Flacc ... Najbardziej zdesperowany przestępca świata ... dziewięć morderstw ...

… Większość czasu spędzał na czytaniu i pisaniu. Przez wszystkie sześć lat więzienia, setki małych zeszytów dla uczniów zostały wypełnione jego traktatem o zbrodniach. Naczelnik pozwolił mu zachować te zeszyty z nadzieją by dodać je później do swojego wspaniałej kolekcji. Stary John okazał mu kiedyś niezwykłe zaufanie, dając mu jeden z tych zeszytów do przeczytania. Tytuł brzmiał: „Jak ja okradam sejfy bankowe, kiedy straż składa się z dwóch osób. "

Był  to utwór napisany jasnym i wyraźnym pismem Johna Flacca, przypomniał naczelnikowi rozkazy dywizyjne do ofensywy. Żadna szansa nie została nieprzewidziana wszystko się liczyło.

- I wiele takich napisałeś, Flacc? - zaskoczony zapytał naczelnik więzienia.

- Jak to? John Flacc wzruszył chudymi ramionami. -

Robię to dla własnej przyjemności, tylko po to by ćwiczyć pamięć. Napisałem już  sześćdziesiąt trzy książki na ten temat i nic więcej nie mam do dodania. Przez całe sześć lat, kiedy tu jestem, nie mogłem  wprowadzić żadnych poprawek do swojego starego systemu. Dałbym dużą fortunę do  rąk jakiejś mądrej osoby, pod warunkiem, że oczywiście - dodał zamyślony - że będzie  zdecydowany i że książki nie wpadną w jego ręce zbyt późno; w naszych czasach odkryć naukowych to, co dziś jest nowe, jutro jest do niczego. Może to był żart lub owoc chorej wyobraźni?  Naczelnik więzienia miał pewne wątpliwości co do sensu istnienia tych niebezpiecznych książek, ale wkrótce musiał  zmienić opinię

Kilka dni później Scotland Yard wysłał inspektora Simpsona. Jego rozmowa z Johnem Flacciem była bardzo krótka.

- Tu chodzi o twoje książki, John - powiedział. - Będzie źle, jeśli wpadną w niepowołane ręce. Ravini powiedział, że gdzieś żeś ukrył około stu książek.

- Ravini? Stary John Flaccus obnażył zęby. - Słuchaj,Simpson! Czy myślisz, że mnie zatrzymasz?w tym cholernym miejscu? Tak? ... Mylisz się okrutnie. Pewnej dobrej nocy cichutko zniknę - możesz to powiedzieć naczelnikowi, jeśli chcesz, a potem porozmawiam z Ravinim sam na sam

Jego głos stał się donośny, przenikliwy i znajome  Simpsonowi szalone ogniki ponownie pojawiły się w jego oczach.

- Czy kiedykolwiek miałeś sny na jawie, Simpson? ... Ja mam je trzy. Wymyśliłem nową metodę znikania z milionem. To -numer jeden, ale to jeszcze nie jest takie ważne.  Numer dwa Reeder. Marzę, że spotkam go samotnie w ciemności w mglista noc, kiedy policja nie może ustalić, gdzie słychać krzyki. A moim trzecim snem jest Ravini. Ale co do Georga Raviniego

ma szczęście - umiera, zanim stąd wyjadę.

- Straciłeś rozum! - wyrwało sięł Simpsonowi.

- Dlatego tu jestem - odpowiedział rozsądnie John Flacc.

Te rozmowy - z inspektorem i naczelnikiem – były najdłuższymi, który prowadził przez całe swoje sześć lat pobytu w Broadmoor. Zwykle albo pisał, albo spacerował przez podwórko więzienne, głowa w dół i ręce za plecami. Czasami zbliżał się do pewnego miejsca w pobliżu wysokiego płotu i chociaż wydawało się to  nieprawdopodobne, mówiono, że przerzucał notatki.  Bardziej  prawdopodobne, że znalazła się osoba, która wysyłała jego liczne zaszyfrowane listy, a stamtąd przynosił krótkie odpowiedzi.  Zaprzyjaźnił się też z nadzorcą swojego oddziału A ten nadzorca  pewnego dnia został znaleziony z podciętym gardłem. John Flacc wrócił do świata aby jego „sny na jawie” się spełniły.

Southern Express dowiózł młodą dziewczynę Margaritę Belman do stacji węzłowej Selford, skąd trzeba było dojechać kolejką wąskotorową do Siltbury. W Siltbury było wolne miejsce sekretarki z sześciuset funtami rocznego wynagrodzenia. Takie miejsce było aż za dobre dla niej. Miała duszę na ramieniu bo ogólnie nie miała w tym doświadczenia - hotelarstwo i jego sekrety były niej tajemnicą. Nawet przez chwilę nie wyobrażała sobie, że ją przyjmą, chociaż zadzwonił  właściciel hotelu, i otrzymała zaproszenie do przyjazdu na negocjacje. Ale to nie myśl o osiedleniu się w nowym miejscu ją zajmowała. Ładna twarz Margarity Belman była zachmurzona, kiedy przypominała sobie dwa spotkania, które miały miejsce przed wyjazdem. Poinformowała  o tym wyjeździe poprzedniego dnia podczas spotkania  pana Reedera, mówiąc że szuka miejsca we wsi, a on zamiast wyrażać wyraźne oznaki zmartwienia lub przynajmniej niezadowolenia. Był zachwycony.

- Obawiam się, że nie będę mogła często przyjeżdżać do miasta.

„To tylko mnie uszczęśliwia” - powiedział, pan Reeder dodając jeszcze kilka bezsensownych słów o korzyściach płynących z życia, blisko natury. Był znacznie weselszy niż poprzedniego tygodnia lecz mimo to jej było raczej nieprzyjemnie. Wrażenia z drugiego spotkania były jeszcze bardziej nieprzyjemne. Tego ranka nieznany mężczyzna szedł za nią przez całą drogę na stację, zagadując w każdy możliwy sposób. Sądząc po wytrwałości, z jaką ścigał dziewczynę, był to Włoch. I najbardziej przygnębiające było to, że prawdopodobnie słyszał, jak Margarita   mówi do towarzyszki, że wróci pociągiem o szóstej godzinie. To była naprawdę nieprzyjemna perspektywa. A pan Reeder… Margarita zmarszczyła brwi. Miała dwadzieścia trzy lata - wiek, w którym wydaje się młodym ludziom że życie bywa czasami bardzo nudne. Z drugiej strony są ludzie żyjący na świecie lat pięćdziesiąt, również niezbyt atrakcyjni, a pan Reeder, z wyglądem szkockiego restauratora ze swoimi bokobrodami….

To rzeczywiście był bardzo miły mężczyzna…

W tym momencie pociąg podjechał na stację i Margarita znalazła się na niezwykle małej stacji kolejowej w Siltbury zanim udało jej się zdecydować, czy była zakochana w panu Reederze, czy tylko na niego zła. Woźnica ze stacji zatrzymał konia przed wąskim przejściem ze ścieżką prowadząca do bramy i powiedział:

- To najwygodniejsza droga, panienko. Biuro pana Dovera jest na końcu ścieżki.

Ten przebiegły starzec przywoził  wielu kandydatów na stanowisko sekretarza w „Larms-Keep” i podejrzewał, że  ta miło wyglądająca  nie jeździe tam jako gość.

- Mam  czekać, panienko?

- Och, tak, proszę - odpowiedziała pośpiesznie Margarita Belman, wysiadając z dorożki, Stąd mogła wyraźnie widzieć Larms-Keep. Dom w ogóle nie wyglądał jak hotel czy pensjonat. Wyraźnie można było wyróżnić tylko tę część domu, która była w dawnych czasach  podziemnym lochem, reszta była ukryta przez gęsty, rozrośnięty bluszcz. Za ogrodem, na samej krawędzi klifu, ciągnęły się grupy sosen i widoczny był kawałek szaro-niebieskiego jeziora, nad którym unosił się lekki dym niewidzialnego parowca. Margarita otworzyła dębowe wrota i poszła ścieżką do biura, Prawdopodobnie ją widzieli, jako że drzwi się  otworzyły zanim udało jej się sięgnąć do dzwonka. Najwyraźniej na progu stał sam pan Dover. To był wysoki, szczupły mężczyzna, około pięćdziesiątki, z żółtą twarzą i Miał uśmiech, któremu Margarita nie mogła się oprzeć, żeby nie wybuchnąć śmiechem. Długa górna warga wisiała nad dolną wargą i mimo że jego twarz była wąska i pomarszczona, wyglądał jak niezwykle komiczny bóg szczęścia.

- Panna Belman? - zapytał z pewnym pośpiechem, -

- Witam w mojej pieczarze.

Pieczara była bardzo wygodnym gabinetem ze ścianami zasłoniętymi  widocznymi  wieloma książkami. Zamknął drzwi i cicho i nerwowo śmiejąc się, przysunął dla niej krzesło.

- Cieszę się, że pani przyjechała. Jak  się spodobała podróż? Cóż, oczywiście,  ... A w Londynie? Gorąco i duszno ...Mogę sobie wyobrazić. Podać filiżankę herbaty? ... Oczywiście.-

mówił tak szybko, że nie miała najmniejszej okazji odpowiedzieć na jego pytania, zanim zdążyła wyrazić jakąkolwiek chęć, chwycił słuchawkę telefonu i zamówił herbatę

-Jesteś młoda, bardzo młoda - ze smutkiem pokręcił głową. -

- Dwadzieścia cztery, prawda? Czy umiesz pisać na maszynie

- maszyna do pisania? Co za zabawne pytanie!

- Bardzo miło z Pana strony, panie Dover, że mnie zaakceptowano,- powiedziała. - Ale obawiam się, że nie będę pasowała. JESTEM całkowicie niedoświadczona w hotelarstwie  i sądząc po pensji, którą wyznaczono.?

- spokojnie - powiedział pan Dover i uroczyście potrząsnął głowa. - Właśnie tego potrzebuję. Bardzo mało pracy, ale dla mnie i to wystarczy. Potrzebuję damy do prowadzenia ksiąg i strzeżenia moich interesów. Osoba, której mogę całkowicie zaufać. Jestem za sądząc po twarzy. Pani też? .. Myślę, że tak ... I z pisma. Pani też? Musiałem rozmawiać z trzydziestoma pięcioma kandydatkami! ... Po prostu niemożliwe ... A ich głosy są okropne! Oceniam ludzi po głosach. Panią też, oczywiście. Kiedy dzwoniła pani do mnie w zeszły  poniedziałek powiedziałem sobie od razu: ten głos!

Zacisnął palce tak mocno, że stawały się białe.

- Ale, panie Dover, nie wiem nic o branży hotelarskiej. Najpierw przyjrzę się bliżej, a potem bardzo chętnie się tym zajmę. Pensja jest bardzo przyzwoita.

- Strasznie przyzwoita - burknął. - Jakże dziwnie te słowa brzmią razem

a…. Moja gospodyni. Bardzo miło z waszej strony, Pani Burton, że pani niesie, herbatę

Drzwi się otworzyły i do pokoju weszła schludna kobieta w czarnej sukience ze srebrną tacą w dłoniach. Ledwo spojrzała tępymi oczami na Margaritę, która cierpliwie czekała, dopóki pan Dover nie skończy mówić.

- Pani Burton ... Ta młoda dama jest naszą nową sekretarką... Powinna mieć najlepszy pokój w domu… niebieski. Ale zaraz - z niepokojem zagryzł wargi, - może pani nie podoba się kolor niebieski? Margarita zaśmiała się.

„Nie obchodzi mnie kolor”, powiedziała, „ale jeszcze nie…

- Proszę iść z panią Burton, rozejrzeć się po domu ...zobaczyć swoje biuro, swój pokój - pani Burton!

Wskazał na drzwi i zanim młoda dziewczyna zdała sobie z tego sprawę co robi, poszła za gospodynią do wąskiego korytarza, łączącego  gabinet pana Dovera z domem.  Margarita znalazła się w dużym, wysokim pokoju, który zajmował całą szerokość domu.

- Sala bankietowa - wyjaśniła chudo pani Burton głosem, który uderzał  swoją monotonią. - Teraz służy jako salon. Mamy tylko trzech pensjonariuszy. Pan Dover jest człowiekiem dziwnym. Zimą mamy dużo gości.

- Trzech gości ... To nie jest duży dochód. Pani Burton zjeżyła się.

- Pan Dover nie dba o to, czy jemu się to opłaca. Dla niego najważniejsze jest właściwe towarzystwo. Dlatego stworzył pensjonat w "Larms-Keep", i sprawia mu przyjemność oglądanie, jak ludzie przychodzą i odchodzą, a jednocześnie może nie być z nimi albo rozmawiać. To jest jego hobby.

- Drogie hobby - powiedziała Margarita i ponownie pani Burton się najeżyła. Z drugiego końca korytarza drzwi prowadziły do przytulnego salonu z wysokimi oknami wychodzącymi na sadzawkę w którym trzy osoby siedziały przy herbacie. Jednym z nich był kapłan o surowej twarzy w podeszłym wieku, Jadł tosty i czytał gazetę, najwyraźniej zapominając o swoich sąsiadach. Inną była młoda dziewczyna, w wieku Małgorzaty z bladą ale o niezwykłej urodzie twarzą.  Wielkie ciemne oczy szybko spojrzały na Margaritę i ponownie zwróciły się do swojego rozmówcy - mężczyzny po pięćdziesiątce w wojskowym stroju. Pani Burton weszła z Margaritą na szerokie schody na piętro i wtedy tylko jej powiedziała:

- Kapłan – to misjonarz z Afryki Południowej, młoda dama to panna Olga Crewe, a drugi dżentelmen to pułkownik Hotling. Wszyscy trzej to lokatorzy. A oto pani  pokój, panienko. To był piękny pokój. Zawsze o takim marzyła Margarita. Został urządzony z wyśmienitym gustem i miał jak wszystkie pokoje w Larms-Keep, oddzielną łazienkę. Ściany były do połowy pokryte panelami, strop wsparty na masywnych belkach.  Margaricie wydawało się, że  pod parkietem jest dawna kamienna podłoga.

- Co za wspaniały pokój! Wykrzyknęła i pani Burton rozejrzała się obojętnie.

„To bardzo stary pokój” - powiedziała. Nie znoszę starych domów. Mieszkałam przedtem w Brixton.

Nagle pani Burton zamilkła, czujnie spojrzała i zabrzęczała kluczami.

- Więc to lubisz?

- Lubię? Myśli pani, że już zaakceptowałam to miejsce? jeszcze nie jestem pewna. Pani Burton ponownie się rozejrzała z miną jakby chciała coś powiedzieć na cześć Larms-Keep co sprawi, że Margarita przyjmie miejsce.  Wreszcie przemówiła:

- Jedzenie jest tu bardzo dobre. Margarita uśmiechnęła się.

Pan Dover siedział przy biurku i gryzł pióro, kiedy weszły pani Burton i Małgorzata.

- Podobał  się pokój? To jest oczywiste. Kiedy przeprowadzka  Myślę, że w poniedziałek. Prawdziwe zbawienie

Rozmawiałyście z panią Burton? Potrząsnął chytrze palcem. - Aha! Czy teraz jest dla pani zrozumiałe ? Muszę tu mieć kobietę ... muszę. Moja praca cierpi, jak widać:  z powodu drobiazgów - po prostu nie do zniesienia!

-Pan naprawdę dużo pisze - w końcu  udało się jej coś powiedzieć.

- Bardzo dużo. Kryminalistyka. Ach, jest pani tym zainteresowana? Pracuję nad encyklopedią zbrodni. To jedna z moich fantazji. Jestem bogaty i mogę oddawać się różnym fantazjom. Ten dom jest jedną z nich. Tracę cztery tysiące funtów, ale to nic dla mnie. Przyjmuję gości tutaj po głębokiej  analizie. dom wypełniają  interesujący mnie ludzie, czynią mnie towarzyskim, zabawiają mnie. Kiedy pani  na stałe się przeprowadzi?

Zawahała się.

- Myślę…

- W tym tygodniu w poniedziałek. Doskonale! -  silnie uścisnął jej rękę. „Nie powinna się pani czuć się tutaj samotna. Jeśli znudzą się pani moi goście,proszę zaprosić znajomych. Więc jak najwcześniej  Do poniedziałku.

2