Tokarski Zbigniew

Dla miłości…

Oczami Ravena

© Tokarski Zbigniew, 2020

Jak wyrazić uczucia, emocje, dobro i zło, które walczy w sercu człowieka? Tylko wierszem. „Dla miłości…” to historia zapisana wersami, chaotycznie nie spójnie, emocjonalnie. Uczucia to życie, spontaniczne nieprzemyślane zwariowane, ale prawdziwe. Dla miłości… to prawda, wszystko jest dla miłości…

ISBN 978-83-8189-183-7

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Dla miłości…

2. Przyjdzie czas

1. Mądra i piękna

3. Niwa wyobraźni

4. Tak miało być…

5. Moje utrapienie…

6. Szaleństwo

7. Zrozumieć…

8. Dla trzech słów…

9. Sen i marzenia

10. Wiatr i miasto

11. Czemu idę?

12. Dłonie

13. Jesteś…

14. Blisko i daleko…

15. Razem

16. Gniew

17. Drzwi…

18. Czekam nocy

19. Prawda

20. Marzenie…

21. Pamiętaj…

22. Nie, nie jestem

23. Po co słowa…

1. Miraż…

24. Świat marzeń

25. Sama w mroku…

26. Tkanina…

27. Senna obsesja

28. Choć raz…

29. Dla miłości…

30. Cierpliwość

31. Rozterka

32. Iluzja

33. Przystań

34. Rzeczywistość

35. Pragnienie

36. Nie mów

37. Smak…

38. Choć jedną myślą…

39. Prawda…

40. Senna zwida…

41. Pustka i ból

42. Nieokiełznana…

43. Mgła…

44. Pozory

45. Morfeusz

46. Ból…

47. Dla Ciebie…

48. Ulica…

49. Szczęście

50. Osąd

51. Ogród

52. Dziś…

53. Moje słowa…

54. „Czekam…”

55. Wirujący świat…

56. Nie słuchaj mnie…

57. Porządki…

58. Wyliczanka…

59. Najważniejsza!

Miłości…

Przyjdzie czas

Nie bałem się, nie miałem obawy,

co jeszcze się wydarzy.

Śmiałem się znajomym w twarz,

to nie mój czas…

— Aż spojrzałem w oczy mi nie znane,

chabrowo-szare, złotem przetykane,

i lęk chwycił mnie za serce,

że nie zobaczę jej już  więcej!

Ona też się zatrzymała…

Byłem pewien, coś we mnie wiedziało!

Wyciągnęła ręce… I oddałem jej serce…

Mądra i piękna

Piękna umysłem,

postrzeganiem świata

z jego barwami,

nie, nie ma takich dusz…

— Nie prawda, ja spotkałem!

I nigdy jej nie zapomnę,

olśniony szczęściem,

znalazłem odpowiedzi,

na wszystkie wątpliwości.

Poznałem tajemnicę,

prawdziwej miłości…

Niwa wyobraźni

Jesteś przy mnie,

zamykam oczy…

W snach, marzeniach,

tak realna, a nie prawdziwa,

niwa. Uosobienie zachwytu,

dla cudownego kobiecego bytu.

Nie szukam, to nie realne,

a marzenia są niezniszczalne.

Pogodziłem się czekam nocy,

wiem, gdy będziesz chciała…

— Ujrzę anielskie oczy…

Tak miało być…

Nie szkoda złota za radość i śmiech,

nie szkoda słów, obietnic danych!

Bo dobrze miało nam być, tak

dobrze miało być …

Nie szkoda czasu, ten czas to nic,

to tylko z życia chwila, bo dobrze

nam miało być, tak dobrze

miało być …

Pełnymi garściami z życia bież,

co chcesz, masz mnie!

Dobrze miało być, tak

dobrze nam być miało …

Pamiętam krzyk, zniknęła twarz,

plecy i cień… Nie ma już nas!

A przecież miało nam dobrze

być, tak miało być…

Słońce wstaje każdego dnia, wolę

noc od kłamstw fałszywego dnia…

— Tak dobrze miało razem nam być,

tak miało być…

Moje utrapienie…

Czekam na gest, poczucie porozumienia,

coś wyjątkowego, co wszystko zmienia…

A rzeczywistość jest okrutna,

drwi z marzeń, szydzi z uczuć,

moje potrzeby są niczym…

Codziennie mnie karze, utrapieniem

i czekaniem…

To utrapienie, ma oczy jak anioł,

złocisty uśmiech, głos ciepły i miły…

Czemu los z rzeczywistością,

Jest tak złośliwy?

Szaleństwo

Nie, nie możliwe,

amnezja, wyparcie,

to się zdarzyło!

A żyjesz,

jakby mnie nie było…

Nie pamiętasz,

Boże, to moja wina!

Biegu czasu,

nie zmieni dziewczyna…

Pamięć zawodzi,

nie mam racji,

a te obrazy, emocje,

uroiłem,

zamknąłem w słowie …

— Zapytam, jest obok…

Nie, nie mogę!

To szaleństwo,

jest tylko w mojej głowie…

Wariuję… — cisza!

Nikomu nic nie powiem…

Zrozumieć…

Obsesja,

jak zrozumieć

i kochać człowieka?

Doskonałego,

swoją słabością,

nie podda się,

serce marzeniu odda,

i zwycięży!

Na przekór,

przyzwyczajonym

do porażek i bezsilności.

Ci oddali by wszystko,

w ręce opaczności.

Obsesją,

jest zrozumieć

człowieka.

Jak kochać jego wady,

bezduszność?

Czy potrafię słowami,

rozpalić zimne serce?

Anioł się śmieje i szepce…

— Trzeba chcieć, chcieć

i nie trzeba nic więcej…

Dla trzech słów…

Biegnę,

i muszę dobiec,

uciec z marzeń,

dogonić świt…

Wypełnię myśli,

oddech, sobą.

Biegnę co dnia,

by być z tobą.

Walczę,

o miłość, marzenia,

dla trzech słów!

I wiary.

— Nie, nie uciekniesz

mi znów…

Sen i marzenia

Śpisz, taka łagodna…

— Otwarte okno,

wiatr porusza firanami,

uliczka z latarniami,

w ciemności lśniące oczy,

chyba kocie…

O! Zniknęły już w oddali.

Śnisz, odchylasz głowę,

przyciskasz poduszkę do piersi,

odrzucasz przykrycie,

kurcz przebiega przez ciało…

Kropelki potu,

otwarte  usta i drżenie.

Błogość na buzi,

odprężona — śpisz naga,

w pościeli sama.

Oddychasz głęboko,

to twój sen…

— W nim moje marzenia,

które z tobą śnię…

Wiatr i miasto

Powiew wiatru,

ulice, chodniki

śpieszący się ludzie…

— Podmuch plącze włosy

dziewczyny,

porywa słowa, ciska echu,

pozbawia oddechu.

Krzyk rozpaczy,

ginie w szumie miasta,

stukocie kroków.

Bez empatii,

w grupie samotni,

sfrustrowani.

Stoję nadsłuchuję…

— Po co,

przecież mnie

nie wołasz…

Czemu idę?

Śniłem drogę wciąż pod górę,

ból, zmęczenie, dokąd idę,

nie pamiętam.

Chcę zatrzymam się na chwilę...

*

Stoję na drogi rozstaju…

— Wybór żaden, gdzie nie pójdę

już swą duszę zostawiłem…

— Czemu, czemu dalej idę?

Dłonie

Zadowolę się dotykiem,

muśnięciem,

takim przypadkowym,

gdy pozwolisz.

Dotknięciem, które zastępuje słowa…

— Twoja ręka w mojej dłoni, marzenie,

złudna nadzieja …

W strumieniu czasu,

nie zatrzymam się, nie obejrzę.

Przeżycia to chwile, czasem nie istotne…

— Nie prawda! Ważnie, nimi żyje.

Wspominam…

— Jeszcze nie, kiedyś odpokutuje.

Mam serce i duszę…

— Coś woła mnie, popycha

czy diabeł? I tak się skusze.

Dla oczu, dla zapomnienia,

które całe życie odmienia…

Jesteś…

Jesteś we mnie

wszędzie tam

gdzie spojrzeniem

sięgnę

W każdej myśli

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.