Arkana namiętności

Tom I

Diabelskie pokusy

Ewanna Romans

© Copyright by Ewanna Romans

Projekt okładki: Justyna Fałek

Redakcja i korekta: Krzysztof Kropka

e-wydanie pierwsze 2022

wydawnictwo e-bookowo

ISBN: 978-83-8166-332-8

Kontakt: ewannaromans@gmail.com

Wszelkie prawa zastrzeżone

I. Tarot – Pustelnik

Karta tarota Pustelnik przynależy do zodiakalnej Panny. Energia tej karty błogosławi duchowy rozwój. Sprzyja zatopieniu się w mistycyzmie i odcina korzenie przywiązania do zewnętrznego świata. Oddanie się boskiej opiece separuje od wszystkiego, co może wyrządzić sercu krzywdę.

*

Nie chcę już cierpieć. Nigdy więcej nie chcę już być krzywdzona.

*

– Angelina, Angelina! Poczekaj na mnie! – słyszę za sobą zawołanie mej rówieśniczki, znajomej osiemnastolatki. Nie odważyłabym się jej nazwać przyjaciółką, bo nie mam takowych. Nie posiadam wśród rówieśników bliskich mi osób, które poprzez swój wpływ mogłyby zwodzić mnie na złą drogę. Pokusy należy tłumić w zarodku, nawet te najniewinniejsze.

W rezultacie miesiąc po rozpoczęciu nauki w college’u w kalifornijskim miasteczku Crestone nie reaguję na pokrzykiwania Liliany Carter. Na szkolnym korytarzu nie zatrzymuje się, nawet nie zwalniam kroku. Jedynie mocniej garbię plecy i silniej przyciskam do piersi zeszyty i książki. Szkolnych przyborów używam niczym tarczy, mającej mnie chronić przed światem, gdzie roi się od wchodzącej w dorosłe życie zdemoralizowanej młodzieży.

– Angelina… Angelina Evans. – Zdyszana Liliana dogania mnie i chwyta za ramię. – Co to ma niby być? Zajęcia sportowe między lekcjami? Nie będę cię za każdym razem gonić!

– Nie musisz. Nie oczekuję tego od ciebie. – Idę na lekcję historii i zerkam z ukosa na koleżankę: pyzatego, piegowatego, niezbyt urodziwego rudzielca.

Dziewczyna ta często bywa nadpobudliwa i z tego powodu dużo gada. Chyba właśnie przez swój ognisty temperament upatrzyła sobie akurat mnie, tę milczącą i skrytą. Uczyniła to, aby mogła przy mnie pofolgować swemu językowi. Nie omieszka zajmować się próżnym gadulstwem także teraz:

– Słuchaj… Podobno odmówiłaś Lucasowi. Temu Lucasowi! Graczowi z trzeciego roku. Właśnie jemu pokazałaś swój ponętny zadek, wypinając się na uczestnictwo w jego imprezie urodzinowej. Rety, naprawdę to zrobiłaś? Bo nie wierzę!

– Więc uwierz kobieto słabej wiary.

– Że co? – Moja rozmówczyni krzywi się na twarzy, zupełnie jakbym zwracała się do niej w starohebrajskim. Wobec tego swój punkt widzenia dodatkowo wyjaśniam:

– Nie biorę udziału w prywatkach. Poza tym ten chłopak był taki nachalny.

– Nachalny? Angelina, ocknij się! – Liliana wybałusza piwne oczy i szeroko otwiera buzię. Nie domyka jej i dalej pospiesznie szczebiocze: – Lucas, nasz wielki wódz drużyny futbolowej, zwyczajnie dał ci do zrozumienia, że chce cię przelecieć. Zalicza jedną po drugiej każdą pierwszoklasistkę, która wpadnie mu w oko. Jemu z zasady się nie odmawia. Zostać przez niego zerżniętą, a nawet oddać mu swoje dziewictwo, to zaszczyt! Ech… Czemu tak nie skusi się, aby bzyknąć mnie. – Nagle rozmarzona Liliana błagalnie kieruje oczy ku górze. Robi to, zupełnie jakby niebiosa mogły odpowiedzieć na jej bluźniercze prośby. Wiem, że nie odwiodę jej od złego. Lecz sama na pewno nie ulegnę pokusie. – Och, on tu idzie. Oto wielki wódz Lucas! Może choć na mnie spojrzy? To już będę mokra…

– Cześć, Święta! – Dwumetrowy, barczysty blondyn, w bluzie z wymalowanym na niej indiańskim pióropuszem, nie zwraca uwagi na Lilianę. Powitanie, które okrasza drwiącym uśmiechem, kieruje do mnie. W odpowiedzi odruchowo opuszczam wzrok i mocniej przyciskam do piersi zeszyty, mą tarczę.

Gdy wtem od mijającego mnie gracza drużyny futbolowej otrzymuję mocne uderzenie w plecy. Potykam się i na chwilę tracę równowagę. Jednak się nie przewracam. Widać Pan błogosławi skruszonych w sercu i czuwa nade mną.

Aczkolwiek w miarę przemierzania przeze mnie korytarza, nie wiedzieć czemu, coraz więcej osób zamachuje się dłońmi na moje pośladki. Czynią to, się podśmiechując.

Wreszcie, przed wejściem na lekcję, Liliana odkleja mi z pleców przyczepioną tam kartkę. Zdegustowana mi ją pokazuje i karci:

– Sama sobie nagrabiłaś. Mówiłam, że Lucasowi się nie odmawia.

Biorę do rąk kawałek papieru i wobec zaprezentowanego mi widoku z trudem przełykam ślinę. Oto podziwiam przerobione zdjęcie nagiej kobiety. Ma ona moją twarz i dorobione anielskie skrzydła. Nad jej głową widnieje aureola, a w jej świetle jest napis: „klepnij Świętą w boski tyłek”. Zawstydzona zgniatam kartkę w nieforemną kulkę. Natomiast Liliana z zachwytem zauważa:

– Naprawdę masz boski tyłek. Zresztą wszystko masz boskie, co widziałam w szatni na basenie. Gdybyś tak jeszcze nie chowała swego ponętnego ciałka w tych przydługich, grubych, nudnych kieckach. Wyglądasz i zachowujesz się, jakbyś urwała się z klasztoru. Na własne życzenie marnujesz najlepsze lata życia. Naprawdę cię nie rozumiem. Odprawiasz jakąś pokutę, czy jak? Może chcesz mi się zwierzyć?

– Może innym razem.

– A może jednak… teraz?

– Chodźmy już na zajęcia. – Ucinam temat i razem z innymi uczniami pierwszego roku wchodzę do sali lekcyjnej. Zasiadam w pierwszej ławce przed nauczycielskim biurkiem i z pietyzmem rozkładam na blacie książki.

W tym czasie inni studenci śmieją się i gwarnie rozmawiają. Większość z nich trzyma w rękach smartfony. Niektórzy mają tablety czy laptopy. Urządzenia są włączone. Płynie z nich różnorodna muzyka albo za ich sprawą odbywają się kolejne rozmowy. Odnoszę wrażenie, jakby moi rówieśnicy przychodzili do szkoły bawić się i rozwijać życie towarzyskie, a nie po to, aby zdobywać tu wiedzę.

Jest tutaj zupełnie inaczej niż w miejscu, gdzie dotąd pobierałam edukację. Była to katolicka szkoła dla dziewcząt, do której uczęszczałam w Teksasie. Niestety do dawnego życia w uprzednim miejscu zamieszkania nie mam już powrotu. Muszę się jakoś odnaleźć w obecnym otoczeniu pełnym moralnej zgnilizny i zepsucia. Choć miewam chwile słabości, jestem przekonana, że moja wiara pozwoli mi trwać w bogobojnej cnocie. W imię wyższych wartości muszę temu podołać.

– Spokój już, zaczynamy zajęcia. Spokój, powiedziałem!

Zanim nauczycielowi historii uda się zapanować nad rozwydrzonym tłumem, mija kilka minut. Każdy ma tu bowiem coś jeszcze komuś do zakomunikowania. Każdy z uczniów poza mną. Kiedy jednak zapada cisza, wtedy role się odwracają:

– Kto z was będzie tak łaskawy i opowie mi ze szczegółami na temat przyczyn wybuchu wojny secesyjnej? – Wobec zapytania nauczyciela do góry skierowana zostaje tylko jedna ręka, moja ręka. – Dziękuję, Angelino. Ale choć raz daj może szansę innym. – Po sali rozchodzą się lekkie śmiechy. Zaś siedząca koło mnie Liliana stuka mnie łokciem w bok. – Naprawdę nikt więcej nie chce zabrać głosu? – Historyk bezradnie rozkłada ręce. – To może dowiem się od szacownego państwa czegoś na temat szerszego tła samej secesji? – Dumnie, niczym wojskowy sztandar, moja ręka pozostaje wzniesiona. Lecz nauczyciel czyni ku mnie gest dłonią, abym ją opuściła. Wzdycha ciężko i rezolutnie się do mnie zwraca: – Mamy za sobą raptem miesiąc roku szkolnego. Ale chyba już w tej chwili mogę ci przyznać maksymalną liczbę punktów z historii. Czego niestety nie mogę powiedzieć o nich: – Prowadzący lekcję mężczyzna czyni zamaszysty ruch ramionami w kierunku pozostałych uczniów. Odpowiada mu ponure buczenie. Historyk z kolei przekornie dodaje: – Zajmij się czymś, Angelino, czymkolwiek. Chyba że wolisz poprowadzić zajęcia za mnie. Chętnie zamienię się z tobą na miejsca. – Tej wypowiedzi znów towarzyszą chichoty między ławkami.

Ja spoglądam nauczycielowi w oczy, aby szybko zaprzeczyć. Nagle jednak zmieszana jakby tracę zdolność mowy. Widzę, że ten mężczyzna zahacza lubieżnym wzrokiem o mój biust, osłonięty grubym stanikiem i szarym materiałem sukni. Z powodu męskiego spojrzenia spoczywającego na mnie czuję się bardzo nieswojo. Nie życzę sobie, aby ktoś mnie dotykał nawet wzrokiem. Dlatego jedyną moją odpowiedzią jest podniesienie z ławki książki i schowanie się za nią.

Od tej pory lekcja toczy się już zwykłym trybem. Trwa wykład z historii, podczas którego uczniowie zdawkowo odpowiadają na pytania, w odniesieniu do których sama mogłabym się rozwodzić godzinami. Nauki humanistyczne są bowiem moją domeną. Choć z przedmiotami ścisłymi też sobie radzę. Zdobycie dostatecznej liczby punktów, aby przejść do drugiej klasy, nie będzie nastręczać dla mnie problemów. Co innego przetrwanie wśród rozwiązłej młodzieży, która ma skłonność do grzechu i sama mnie ku niemu skłania.

– Na dzisiaj koniec zajęć. Przypominam, że kiedy znowu się spotkamy, omówimy przełomową dla wojny secesyjnej bitwę pod Gettysburgiem. – Nauczyciel robi pauzę. Wskazuje mnie palcem i podkreśla: – My omówimy, wszyscy razem, a nie za was wszystkich Angelina Evans. – Raptem gniewnie dodaje: – Hej, tylko bez takich! – Historyk interweniuje, gdy trafia we mnie kilka kulek zmiętego papieru.

Ataki na mnie przyjmuję z pokorą. Także pokornie czekam, aż wszyscy opuszczą salę lekcyjną. Dopiero wtedy zbieram swoje rzeczy i samotnie opuszczam pomieszczenie.

Tuż za nim nadziewam się na korytarzu na zaskakujący widok. Oto koło drzwi leży niedający znaków życia chłopak. Na twarzy ma szpecący trądzik pełen jaskrawoczerwonych krost, a w kącikach ust białą pianę. Półkolem otaczają go wyraźnie przejęci uczniowie. Nic jednak nie robią, aby biedakowi pomóc. Jedynie wskazują go palcami i wymieniają między sobą ciche, rwane zdania:

– A temu co?

– Może ma jakiś atak?

– Jaki niby atak?

– Kto go tam wie.

– A kto to w ogóle jest?

– To chyba Brzydki Edd.

– Brzydki Edd?

– A skąd ten koleś jest?

– Druga klasa.

– Tak, jest z drugiej klasy.

Wobec całkowitej indolencji studentów nie zwlekam, tylko czym prędzej biorę się za udzielanie pierwszej pomocy. Klękam przy niedomagającym chłopaku. W odpowiednim rytmie uciskam mu klatkę piersiową, a do jego ust własnymi ustami tłoczę powietrze.

Co jest trudne, staram się nie zważać na odpychający mnie tak bliski kontakt z męskim ciałem. Ale przecież właśnie ratuję cudze życie dane przez Boga. Muszę więc się przemóc i to dokładnie czynię.

Gdy raptem uczeń, którego reanimuję, chwyta mnie w ramiona. Przyciąga mnie mocno do siebie, po czym próbę dzielenia się z nim tlenem przekształca w namiętny pocałunek.

Będąc w szoku, w pierwszym momencie nie reaguję. Odbieram na swoich wargach napastliwy nacisk cudzych ust i obcy język, który jak wąż wędruje do mej buzi.

Dopiero po dłuższej chwili zdaję sobie sprawę, że padam ofiarą niewybrednego żartu. Wtedy gwałtownie odpycham od siebie chłopaka. W pozycji na klęczkach mocno wycieram dłońmi buzię, zupełnie jakbym pragnęła pozbyć się z niej trującego jadu. Czynię to przy ogłuszającym rechocie pozostałych studentów. Zauważam też, że zajście z moim udziałem filmują telefonami i już głośno dzielą między sobą wrażenia:

– Nasza Święta lizała się z Brzydkim Eddem!

– Lizała się z języczkiem!

– Zrobili to na szkolnym korytarzu!

– Tarzali się po nim, napaleńcy!

– Widzieliście, jak się na niego rzuciła?!

– Święta grzesznica!

– Grzesznica!

– Grzesznica!

– Grzesznica!

Kompletnie zrezygnowana jestem świadkiem tego, jak chłopak, nazwany Brzydkim Edem, otrzymuje od rówieśników gromkie oklaski. Z tłumu uczniów wyłania się Lucas i podaje mu rękę, pomagając wstać. Przy okazji lekceważąco na mnie zerka. Wręcz czuję, jak poniżanie mnie napawa go arogancką dumą.

Odchodzi on razem z osobą, która symulowała utratę przytomności. Towarzyszą im zawodnicy szkolnej drużyny futbolowej, której Lucas przewodzi.

Wkrótce korytarz przed drzwiami do sali lekcji historii pustoszeje. Opuszcza mnie także Liliana, która na odchodne posyła mi kwaśny uśmiech. Nawet ona ma widać na pewien czas dość przebywania ze szkolnym wyrzutkiem. Tym samym pozostaję zupełnie sama.

Także samotnie raczę się lunchem na stołówce. Jedynie na moment podchodzi do mnie jakiś chłopak i zostawia mi na stoliku kartkę z napisem Święta. Odkładam sztućce i odwracam papier, aby zobaczyć, czy coś jest napisane na drugiej stronie. Owszem, jest:

„Bądź jutro o dwunastej w męskiej toalecie. Dasz mi tam namiętnego, bardzo namiętnego całusa, jak Brzydkiemu Eddowi, i wszyscy będą cię kochać. Nie dasz soczystego buziaka, to nie będziesz tu miała życia. Zniszczę cię. Podpisano twój Lucas”.

Tracę apetyt na resztę posiłku. Zrzucam wzrok pod stolik i tak osowiała siedzę.

Doprawdy nie sądziłam, że w nowym mieście tak szybko zostanę poddana ciężkim próbom. Wszystko zaś wskazuje na to, że moja Golgota dopiero się tu zaczyna. W głębi duszy wiem jednak, że nie ulegnę. Na wszystkie świętości poprzysięgłam zachować czystość. Przyrzekłam to także moim rodzicom, którzy niewątpliwie patrzą na me czyny z jasnego nieba. Nie zawiodę więc ich, tak jak nie zawiodę siebie.

Po lekcjach samotnie wracam do domu. Inaczej niż inni studenci poruszam się pieszo, a nie samochodem. Droga do celu, na zachodnie przedmieścia, zajmie mi około pół godziny.

– Angelina… – W pewnym momencie jadąca rozklekotanym Chevroletem Liliana zrównuje się ze mną. – Słuchaj… – stęka. – Narobiło mi się dziś sporo spraw do załatwienia we wschodniej części miasta. Wiesz, jak jest… I wiem, no wiem, że ci obiecałam. Ale nie bardzo mam, jak cię podrzucić do domu. To… pa.

Odkąd się poznałyśmy, młoda Carterówna zwykle proponowała mi po lekcjach podwózkę. Lecz widać moje akcje spadły już do tego stopnia, że przez każdego zaczynam być traktowana jak trędowata. Albowiem mimo szczerych chęci, w prawdomówność koleżanki jakoś w tym przypadku nie wierzę.

Zostaję więc pozostawiona sama sobie. Choć nie jestem tym specjalnie rozczarowana. Każdy musi bowiem dźwigać swój krzyż naznaczony niedolą i cierpieniem. Nieważne zatem, jakie brzemię mnie samą przygniecie – podołam.

Myślę tak i przemierzam uliczki jeszcze niezbyt dobrze znanego mi miasteczka Crestone. Mijam tu jednorodzinne domki w białym kolorze, jak fosą otoczone zielonymi trawnikami i okalane białymi płotkami niczym murem. W dali podziwiam iglicę kościoła, który to sakralny przybytek regularnie odwiedzam. Już zresztą cieszę się na kolejne tam odwiedziny, by zaznać duchowego ukojenia, wyspowiadawszy się i po przyjęciu komunii świętej.

Jakby natchniona tą myślą z nadzieją i wiarą spoglądam w błękitne niebo, które jest ozdobione połyskliwym klejnotem w postaci złocistego słońca. Z rozbudzonym zachwytem dumam o cudzie stworzenia. Na swoją ponoć piękną twarz wprowadzam pogodny uśmiech i poprawiam długie, złociste włosy. Niebawem odczuwam niemal takie uniesienie, zupełnie jakbym miała dostąpić wniebowstąpienia. Jednakże, o ironio losu, w to miejsce już za chwilę otwiera się przede mną wręcz jedna z bram piekła.

Nagle na przejściu dla pieszych zajeżdża mi drogę srebrzysty, sportowy kabriolet prowadzony przez samego Lucasa. Natomiast zajmujący siedzenie pasażera chłopak posyła na mnie z wiadra szeroki strumień kleistej cieczy, która jest naznaczona białymi drobinkami. W efekcie zostaję ochlapana galaretowatą breją z zawiesiną, jak się zaraz przekonuję, płatków białych róż.

Cóż za niewybredny pokaz romantyzmu. Myślę sobie mniej przestraszona, a bardziej zdegustowana żenującym dla mnie pokazem.

– Jutro w samo południe. Pamiętaj, Święta! – Wybuchając gromkim śmiechem, sportowcy odjeżdżają z piskiem opon. Pozostawiają mnie całą oblepioną ściekającą ze mnie różaną mazią. Przez to teraz już nie myślę ani o niebie, ani o piekle. Marzy mi się wyłącznie swego rodzaju czyściec, czyli możliwość przebrania się i porządny prysznic. Przyspieszam więc kroku i wkrótce docieram do domu moich krewnych, u których obecnie mieszkam

Goszczący mnie państwo Nelson: pani Elizabeth i jej mąż Benjamin, to już wiekowe osoby, które są na emeryturze. Z tego względu większość czasu spędzają w swoim domostwie. Zajmują parter, a ja poddasze, gdzie mam własną łazienkę i pokój.

Abym nie została zauważona w opłakanym stanie, korzystam z tylnego wejścia i cichcem przemykam się po schodach na piętro. Tutaj, zgodnie z postanowieniem, ale i koniecznością, najpierw się myję. Potem przebieram się w jedną z moich stonowanych sukienek. Wybieram taką w białym, moim ulubionym kolorze.

Aż do kolacji czas spędzam we własnym lokum, swojej pustelni. Sumiennie się uczę, co wypełnia mi w zasadzie każde popołudnie. Liczę, że w trakcie nauki w college’u zbiorę taką ilość punktów, abym mogła otrzymać stypendium. Mam na to duże szanse, szczególnie że konkurencja w szkole, do której uczęszczam, jest dla mnie właściwie żadna.

Tymczasem o dziewiętnastej schodzę na parter domu, żeby w towarzystwie krewnych zjeść ostatni posiłek dnia. Najpierw witam się z wujem Benjaminem, całując go w policzek. Ciotka Elizabeth na powitanie dostaje ode mnie dwa całusy. Pomagam jej nakryć do stołu i razem z nią do niego zasiadam. To samo czyni pan domu, który przed posiłkiem rozpoczyna tradycyjną tutaj modlitwę:

– Dziękujemy Ci, Boże, za te dary, które z Twojej dobroci będziemy spożywać. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

– Amen.

– Amen. – Jako ostatnia wyrażam swe dziękczynienie za żywność. Następnie razem z biesiadnikami raczę się warzywną zupą i chlebem.

Jak zwykle spożywamy posiłek w ciszy. W ten sposób okazujemy szacunek za pożywienie. Jednak po kolacji mamy też w zwyczaju rozmawiać:

– Jak tam w szkole, aniołku? – pyta mnie dobrotliwie Elizabeth, staruszka ze znamienitą kolekcją zmarszczek na twarzy i kokiem siwych włosów na głowie. Aby nie mącić spokoju jej umysłu, raczej nie mogę powiedzieć jej prawdy na zadane mi pytanie. Kłamać mi tym bardziej nie wolno. Dlatego odpowiadam wymijająco:

– Nauka cały czas idzie mi dobrze. Poza tym muszę się jeszcze przyzwyczaić do nowego… towarzystwa. – Nie udaje mi się zachować kamiennego wyrazu twarzy. Czuję, jak przebiega mi po niej nerwowy tik. Nie uchodzi to uwadze Benjamina. Korzysta więc, by powiedzieć to, o czym prawi mi przy każdej okazji:

– Niezmiennie uważam, że pobieranie przez ciebie dalszej nauki to błąd. W szkołach wyższych uczą coraz mniej przydatnych rzeczy. O zachowaniu dzisiejszych studentów już nawet nie wspomnę. Dlatego nie zmienię zdania. Powinnaś rzucić dalszą naukę. Powinnaś wyjść za mąż i założyć własną rodzinę. Albo wstąp… do klasztoru.

– Wiesz, że zawsze liczę się z twoim zdaniem, wuju. – Spoglądam z respektem na surowe oblicze starca. Jest to osoba szczera, o której śmiało mogę powiedzieć, że za dobre wynagradza, a za złe karze. W jego oczach nie czynię dobrze, kontynuując naukę. W związku z tym ten mężczyzna bywa dla mnie dość szorstki:

– Skoro poważnie bierzesz pod uwagę moje zdanie, to przyjmij je w końcu, jako własne. Przestań bezproduktywnie ślęczeć nad książkami. Męża mogę znaleźć ci sam. Klasztor także.

– Benjaminie… – Elizabeth kładzie pomarszczoną dłoń na żylastej dłoni męża. Tradycyjnie próbuje łagodzić sytuację. Ja bynajmniej nie zamierzam jej zaogniać, przez co ugodowo oznajmiam:

– Jeśli nie otrzymam stypendium, przyjmę to jako wskazówkę z góry, że dalsze podążanie drogą nauki nie jest mi pisane. Wtedy pójdę do… klasztoru. Przyrzekam.

– Bóg mi świadkiem, że nadal błądzisz. Podobnie było z twoją świętej pamięci matką. – Wuj drapie paznokciami po blacie, co czyni zawsze, gdy mocniej się zirytuje. By tego mężczyznę choć trochę udobruchać, miękko proponuję:

– Pomódlmy się za spokój tego domu, spokój dusz zmarłych, a także za słuszne decyzje tych na ziemi, którzy jeszcze nie dostępują szczęścia u boku Pana.

– Pomódlmy się – podchwytuje ciotka Elizabeth.

Kolejne pół godziny spędzamy, żarliwie się modląc. Potem każde z nas powoli przygotowuje się do nocnego spoczynku.

Osobiście ze snem w moim pokoju czekam do godziny dwudziestej pierwszej. Zanim takowa nadejdzie, zaglądam do pudełka z kartami tarota. Są one czymś, czego sama nigdy bym nie użyła ze względu na moją wiarę. Trzymam jednak te karty z sentymentu. To pamiątka po moim zmarłym bracie, który był zafascynowany właśnie tarotem. Wiele mi o nim opowiadał, a nawet w tajemnicy przed rodzicami stawiał wróżby.

Kiedy zamykam pamiątkowe pudełko, o wyznaczonej porze, czyli godzinie dwudziestej pierwszej, połykam pigułkę antykoncepcyjną. Oczywiście nie przyjmuję jej, aby uniknąć ciąży. Jestem dziewicą i pragnę już w czystości pozostać. Takie medykamenty przepisał mi lekarz z powodu moich nieznośnych bóli menstruacyjnych. Były tak silne, że nieraz uniemożliwiały mi uczęszczanie do szkoły lub na mszę świętą. Przyjmując regularnie pigułki, już nie miewam takich problemów. Niestety nie na wszystko istnieją proste remedia…

Zasypiając, myślę z pewnym niepokojem o jutrzejszym wyzwaniu rzuconym mi przez Lukasa. Zastanawiam się, do czego może się on posunąć i do czego być jeszcze zdolnym wobec mnie, gdy mu się sprzeciwię.

Dzisiaj dostałam już próbkę tego, co znaczy być na celowniku. Z punktu widzenia mej wiary może powinnam być nawet dumna z tego powodu, że dane mi jest okazywać dowody duchowej siły, ponosząc trudy przy wystawianiu na pokuszenie. Lecz w skrytości mego serca muszę przyznać, że chętniej, niż publicznie pokonywać piętrzące się przede mną trudności, wolałabym się raczej odizolować i zaszyć w pustelni. Najchętniej tu, w tym umiłowanym przez Boga domu. Ostatecznie zaś spokoju być może szukałabym nawet we wspomnianym przez wuja Benjamina… klasztorze.

Najbliższy czas zapewne zweryfikuje, do czego jestem ostatecznie predysponowana. Czy odnajdę się w wielkim świecie, czy też przyjdzie mi się przed wielkim światem schować.

Spis treści

I. Tarot – Pustelnik

II. Tarot – Głupiec

III. Tarot – Kapłanka

IV. Tarot – Siła

V. Tarot – Wieża

VI. Tarot – Wisielec

VII. Tarot – Kochankowie

VIII. Tarot – Słońce

IX. Tarot – Cesarzowa

X. Tarot – Kapłan

XI. Tarot – Umiarkowanie

XII. Tarot – Mag

XIII. Tarot – Cesarz

XIV. Tarot – Koło Fortuny

XV. Tarot – Diabeł

XVI. Tarot – Rydwan

XVII. Tarot – Gwiazda

XVIII. Tarot – Sprawiedliwość

XIX. Tarot – Śmierć

XX. Tarot – Księżyc

XXI. Tarot – Sąd Ostateczny

XXII. Tarot – Świat