Tytuł oryginału: The Last Hellion

Zdjęcie na okładce: miramiska © 123 RF.com

Copyright © 1998 by Loretta Chekani

All rights reserved.

Copyright © for the Polish translation Wydawnictwo BIS 2019

ISBN 978-83-7551-638-8

Wydawnictwo BIS

ul. Lędzka 44a

01-446 Warszawa

tel. 22-877-27-05, 22-877-40-33

e-mail: bisbis@wydawnictwobis.com.pl

www.wydawnictwobis.com.pl

Spis treści

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Epilog

Polecamy

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji ebooka.

Prolog

Longlands, Northamptonshire

Wrzesień 1826 roku

Książę Ainswood wywodził się z rodu Mallorych. Historycy twierdzą, że ród ów ma korzenie normandzkie i przybył do Anglii w dwunastym wieku.

Znaczenie nazwiska w etymologii tłumaczy się jako „nieszczęsny” bądź „pechowy”, lecz w historii rodu zawsze oznaczało ono Kłopoty przez wielkie K. Niektórzy przodkowie księcia Ainswooda żyli długo, inni krótko, lecz wszyscy pełnią życia, nie licząc się z konsekwencjami. Taka była ich natura. Były to diabły wcielone – z urodzenia, z przyzwyczajenia, z upodobania.

Czasy się jednak zmieniały i rodzina powoli dostosowywała się do tych zmian, cichnąc i cywilizując się z każdym kolejnym pokoleniem. Zdawało się, że czwarty książę – stary satyr, który zmarł przed dekadą – był ostatnim szatańskim pomiotem rodu. Po nim nastąpili zupełnie inni Mallory. Ugrzecznieni, niektórzy nawet cnotliwi.

Z wyjątkiem jedynego syna najmłodszego brata czwartego księcia.

Vere Aylwin Mallory okazał się prawdziwym diabłem. Miał metr osiemdziesiąt wzrostu i był najwyższy z rodziny, niektórzy twierdzili również, że najprzystojniejszy, a z pewnością najbardziej szalony. Po ojcu odziedziczył gęste orzechowe włosy, a w ciemnozielonych oczach tliła się dzikość poprzednich pokoleń i zaproszenie do grzechu. Miał już trzydzieści dwa lata i nie zliczyłby, ile dam odpowiedziało z ochotą na to zaproszenie.

W tej chwili torował sobie drogę przez las otaczający ogromną posiadłość Longlands, letnią rezydencję księcia Ainswooda. Zmierzał do burdelu Pod Zającem i Gołębiem.

Ociekającym drwiną barytonem śpiewał anglikańską mszę za zmarłych na melodię sprośnej ballady. W ostatnich latach tyle razy uczestniczył w pogrzebach, że znał cały rytuał na pamięć, od Ja jestem Zmartwychwstanie i Życie do ostatniego Amen.

– W tym dniu zapragnął Wszechmogący Pan – śpiewał rubasznie – w wielkim swym miłosierdziu wezwać do siebie duszę naszego drogiego brata!

Jego głos załamał się nagle. Mężczyzna zatrzymał się, po czym z wysiłkiem zdławił suchy szloch wstrząsający jego mocnym ciałem. Otoczył ramieniem pień drzewa, zacisnął zęby, zamknął oczy i nakazał sobie zdusić targający nim żal. Miał już dość żałoby, a w ciągu minionego tygodnia wypłakał wystarczająco wiele łez. Siedem dni temu jego najdroższy kuzyn Charlie, piąty książę Ainswood, wydał ostatnie tchnienie.

Spoczywał teraz w rodzinnym grobowcu wraz ze wszystkimi innymi, których w ciągu dekady zapragnął wezwać do siebie Wszechmogący Pan. Niekończącą się makabrę rozpoczął pogrzeb czwartego księcia, który zastępował Vere’owi ojca od dnia, gdy zginęli rodzice chłopca. Miał wtedy dziewięć lat. Od tamtej pory śmierć zabrała kolejno braci Charliego wraz z ich żonami, synami i córkami, nie oszczędziła też żony Charliego i ich najstarszego syna.

I mimo wielu lat oswajania się z grozą śmierci ten ostatni pogrzeb był dla Vere’a najtrudniejszy. Charlie był jego ulubionym kuzynem i jednym z trzech dżentelmenów, których uważał za swych braci.

Dwaj pozostali to Roger Barnes, wiceksiążę Wardell, i Sebastian Ballister, czwarty markiz Dain. Ten ostatni, smagły olbrzym, znany był powszechnie jako lord Belzebub i uważano go za skazę na honorze rodu Ballisterów. Belzebub i Wardell byli jego kompanami w każdej zbrodni od czasów nauki w Eton. Jednakże Wardell zginął sześć lat wcześniej w jakiejś pijackiej bijatyce, a Dain parę miesięcy temu wyjechał na kontynent i zdawało się, że na dobre osiadł w Paryżu.

Nie został mu już nikt. Z całej męskiej gałęzi rodu Mallorych zostali jedynie Vere i dziewięcioletni Robin, najmłodszy syn Charliego i szósty książę Ainswood.

Kuzyn zostawił po sobie jeszcze dwie dziewczynki, lecz kto by się przejmował żeńską częścią przychówku, na pewno nie Vere. Charlie jednak wyznaczył go na ich opiekuna, choć z pewnością nie zakładał, że mężczyzna faktycznie się nimi zajmie. Oczywiście, więzy krwi i miłość musiały zakładać jakąś dozę tolerancji dla ostatniego szatańskiego pomiotu, lecz nawet Charlie nie mógł być tak zaślepiony, by uznać Vere’a za odpowiedniego mentora dla swych niewinnych dzieci. Któraś z zamężnych sióstr Charliego będzie musiała roztoczyć nad nimi opiekę.

Stanowisko opiekuna było czystą formalnością. Nie mogło być inaczej. Vere nie poświęcił bachorom ani jednej myśli, odkąd tydzień wcześniej przyjechał, by przygotować Charliego do ostatniej podróży.

Musiał przyznać, że spełnia się co do słowa przepowiednia, jaką wuj wygłosił na krótko przed śmiercią, gdy Vere siedział przy jego łóżku.

– Zobaczyłem to, kiedy stanęli tu razem, wokół mnie – powiedział. – Widziałem, jak wchodzą i wychodzą, nieszczęśni i skazani na zagładę. Wzeszli tak prędko i zostali ścięci, jak kwiaty. Dwóch moich braci odeszło, gdy nie było cię jeszcze na świecie. Potem twój ojciec. A dziś zobaczyłem moich synów: Charlesa, Henry’ego, Williama… A może to tylko majaki starca? Ich twarze pogrążone w cieniu. Cóż wtedy zrobisz ze sobą, mój chłopcze?

Tamtego dnia zdawało mu się, że wuj bredzi. Dziś był już mądrzejszy.

Twarze pogrążone w cieniu.

– I tak się stało, do diabła! – mruknął i odepchnął się od drzewa. – Był z ciebie piekielny prorok, wujaszku.

Podjął mszę za zmarłych w momencie, w którym urwał, śpiewając ją jeszcze lubieżniej. Szedł raźno i co jakiś czas spoglądał ku niebiosom z drwiącym uśmiechem.

Gdyby ci, którzy znali go najlepiej, mogli go teraz zobaczyć, wiedzieliby, że rzuca Bogu wyzwanie, tak jak często rzucał wyzwanie zwykłym śmiertelnikom. Vere Mallory zawsze szukał guza, jednak tym razem chciał spróbować swych sił w starciu z samym Wszechmogącym.

Nie zadziałało. Utracjusz dośpiewał mszę do samego końca, a grom z jasnego nieba nie poraził go za to bluźnierstwo. Zamierzał właśnie zabrać się za inne kościelne pieśni, gdy usłyszał za sobą trzask gałęzi, szelest odgarnianych liści i pośpieszne kroki. Odwrócił się i… ujrzał ducha.

Oczywiście nie prawdziwego ducha, ale i tak prawie pękło mu serce. Gonił go Robin, tak boleśnie podobny do swego ojca. Wysoki i szczupły, z oczami zielonymi jak morze. Vere nie był w stanie patrzeć na chłopca i przez ostatni tydzień udało mu się tego uniknąć.

Robin biegł ku niemu. Mężczyzna nie mógł się już przed nim ukryć, uciekać nie było sensu. Nie był też w stanie udawać, że nie czuje rozgoryczenia i gniewu. Wstydził się i zżymał, ale miał żal do chłopca, że ten wciąż żyje, gdy jego ojca już nie ma.

Zacisnął zęby i patrzył na Robina. Nie wyglądał zachęcająco, chłopak stanął więc ostrożnie kilka kroków dalej. Nagle poczerwieniał, wyskoczył przed siebie jak sprężyna i z całej siły uderzył głową w żołądek zaskoczonego opiekuna.

Choć brzuch Vere’a był równie stalowy jak reszta jego ciała, Robin zamachnął się jeszcze raz, uderzył głową i zaczął okładać kuzyna pięściami. Nie zwracając uwagi na dysproporcję wieku, wzrostu i wagi, młody książę tłukł krewnego jak oszalały Dawid usiłujący powalić Goliata.

Żaden z nowych, ucywilizowanych Mallorych nie wiedziałby, co zrobić z takim nieuzasadnionym, pełnym rozpaczy i wściekłości atakiem. Vere nie był cywilizowany. Doskonale rozumiał malca, choć wcale tego nie pragnął.

Stał i dawał się okładać, podobnie jak wiele lat wcześniej dziadek Robina, czwarty książę, stał spokojnie pod gradem ciosów osieroconego nagle Vere’a. W tamtej chwili Vere nie wiedział, co innego mógłby uczynić. Może płakać, lecz z jakichś względów to w ogóle nie wchodziło w grę.

Robin tłukł mężczyznę z zapamiętaniem do chwili, gdy wyczerpany i pokonany runął na ziemię.

Vere usiłował sobie przypomnieć, co czuł wobec chłopca parę chwil wcześniej, wzniecić na nowo gniew, odrazę i obojętność na jego losy, lecz nie mógł.

Ostatecznie to syn Charliego. Biedak musi być w desperacji, skoro zdołał zmylić rzeszę ciotek i armię służących, wymknąć się z domu i pobiec przez las. Vere nie był pewny, dlaczego Robin go ścigał, czego potrzebował. Było jednak oczywiste, iż oczekiwał, że opiekun mu to zapewni.

Czekał, aż chłopiec przestanie sapać i dyszeć. Kiedy jego oddech się uspokoił, mężczyzna pociągnął go za ramiona i postawił na nogi.

– Nie powinieneś się do mnie zbliżać, wiesz? – zagaił. – Mam okropny wpływ na ludzi. Zapytaj, kogo chcesz. Choćby ciotek.

– One płaczą – burknął Robin, wpatrując się w ubłocone buty. – Za dużo płaczą. I mizdrzą się do mnie jak do niemowlęcia.

– Owszem, to odrażające – zgodził się Vere. Pochylił się i otrzepał ubranie chłopca. Robin spojrzał na niego oczami swego ojca. Młodszymi i pełnymi zaufania. Vere poczuł pieczenie pod powiekami. Wyprostował się, odchrząknął i powiedział: – Musiałem na chwilę się od nich uwolnić. Planowałem wybrać się do… Brighton. – Zamilkł i w duchu zaśmiał się sam z siebie. Lecz było już za późno. Chłopiec go dogonił, a jego ojciec nigdy go nie zawiódł. Nie licząc tego, że umarł. – Może masz ochotę pojechać ze mną?

– Do Brighton?

– Tak powiedziałem.

Zbyt młode, zbyt ufne oczy zalśniły nagle.

– Tam, gdzie stoi pawilon?

Niedorzeczna fantasmagoria zwana Królewskim Pawilonem ucieleśniała wyobrażenia króla Jerzego IV o wiejskim domku.

– Stał tam, gdy ostatni raz sprawdzałem – westchnął Vere i ruszył z powrotem do domu.

Chłopak ruszył za nim z powagą, podbiegając co chwilę, żeby dotrzymać mu kroku.

– Czy wygląda tak okazale jak na ilustracjach, kuzynie Vere? Czy naprawdę przypomina pałac z Księgi tysiąca i jednej nocy?

– Myślę, że wyruszymy jutro o świcie – odparł Vere. – Im szybciej go zobaczysz, tym szybciej wyrobisz sobie o nim własne zdanie.

Gdyby to zależało od Robina, mogliby ruszać w tej minucie. Gdyby zależało to od jego ciotek, Vere mógłby wyjechać jak najprędzej, byle sam. Ale jedyną osobą, której zdanie miało znaczenie, był Vere. Jako jedyny opiekun Robina nie potrzebował niczyjej zgody na wyjazd z chłopcem do Brighton. Czy do Bombaju.

Ciotki próbowały go zakrzyczeć, lecz zamilkły, słysząc głuche tąpnięcia w hallu. Wybiegłszy z salonu, ujrzeli Robina, ściągającego po zabytkowych schodach Longlands wielki kufer.

– Widzisz? – Vere zwrócił się do najmłodszej siostry Charliego, Dorothei, która protestowała najgłośniej. – Robin nie może się już doczekać wyjazdu. Jesteście nie do zniesienia. Te szepty, płacze, krepa i czerń, to go odstrasza, nie pojmujesz? W domu jest ciemno, a wszyscy dorośli toną we łzach. Robin chce być przy mnie, bo jestem wielki i głośny. Bo wie, że tylko ja dam radę potworom. Odpędzę strach.

Nie wiadomo, czy Dorothea przyjęła jego argumenty, jednak poddała się, a reszta krewnych podążyła jej śladem. W końcu chodzi zaledwie o parę tygodni. Nawet Vere Mallory nie będzie w stanie zdemoralizować dziecka w tak krótkim czasie.

Vere nie miał zresztą zamiaru demoralizować chłopca. I szczerze planował oddać go potem pod opiekę ciotek.

Nie mógł przecież być dla niego ojcem, zdawał sobie z tego sprawę. Nie nadawał się na wzór do naśladowania. Nie miał żony, nie miał nawet zamiaru się żenić, więc nie zdołałby zapewnić chłopcu czułej matczynej opieki, która wyrównałaby jakoś jego szorstkie obejście. Całą jego służbę stanowił lokaj Jaynes o aparycji i charakterze starego pancernika. Odkąd Vere opuścił Oksford, nie zatrudnił nikogo innego.

Nie był w stanie stworzyć odpowiednich dla dziecka warunków, zwłaszcza że musiał się teraz zająć rozległymi posiadłościami księstwa.

Tymczasem parę tygodni rozciągnęło się mimochodem w miesiąc, a potem w kolejny. Z Brighton pojechali do Berkshire, do Doliny Białych Koni, żeby stanąć na szczycie legendarnego białego klifu, potem do Stonehenge i dalej na zachód, penetrując jaskinie piratów przez całą drogę ku Land’s End.

Jesień marzła powoli i przyszła zima, a potem coraz cieplejsze promienie słońca przywołały wiosnę. Wtedy zaczęły ich ścigać listy od krewnych. Dorothea i inne ciotki łagodnie, lecz stanowczo przypominały, że nie można tak długo zaniedbywać nauki Robina, że tęsknią za nim siostry, że im dłużej włóczy się po kraju, tym trudniej mu będzie wrócić do zwykłego życia.

Sumienie Vere’a potwierdzało wszystkie te napomnienia. Robin potrzebował dyscypliny, prawdziwej rodziny, spokoju i domu.

Nie mógł się jednak zmusić do odwiezienia chłopca do Longlands. Nie umiał się z nim rozstać, choć powinien to zrobić. Trzymanie go przy sobie przestało już wydawać się tak odstręczające.

Wracał więc z ciężkim sercem i kryjąc przed samym sobą rozpacz.

Okazało się, że dom w Longlands zmienił się od czasu ich wyjazdu. Zamieszkała w nim Dorothea z mężem i dziećmi oraz siostrami Robina. W pokojach dziecięcych rozbrzmiewały śmiech i bieganina, a żałobne suknie schowano do kufrów.

Było też jasne, że Vere osiągnął swój cel. Odgonił wszystkie demony, pomógł Robinowi pogodzić się z losem i nabrać sił. Po kilku godzinach od powrotu chłopak tarzał się już na podłodze z kuzynami i wespół z nimi dręczył dziewczynki. A gdy nadszedł czas rozstania, Robin nie zdradzał lęku ani wahania. Nie wściekł się i nie uderzył Vere’a, za to obiecał, że będzie regularnie do niego pisał, i wymógł na opiekunie przysięgę, że ten przyjedzie w sierpniu na jego dziesiąte urodziny. Ukłonił się po męsku i pobiegł do kuzynów, by pomóc im odtworzyć bitwę pod Azincourt.

Vere wrócił znacznie prędzej. Zaledwie trzy tygodnie później gnał do Longlands, zajeżdżając konia, bliski utraty zmysłów.

Szósty książę Ainswood złapał dyfteryt.

Nie znano jeszcze dobrze tej strasznej choroby. Zaledwie pięć lat wcześniej opublikowano we Francji pierwsze artykuły na jej temat. To, co nie budziło żadnych wątpliwości, to fakt, że dyfteryt jest chorobą bardzo zakaźną.

Siostry Charliego błagały Vere’a, by trzymał się z daleka. Ich mężowie starali się go nie wpuszczać, lecz był od nich wszystkich silniejszy. Kierowała nim taka furia, że cały szwadron żołnierzy nie byłby w stanie go powstrzymać.

Wbiegł po schodach i pomaszerował prosto do książęcej sypialni, zamienionej w infirmerię. Odegnał pielęgniarki i zamknął drzwi. Usiadł na łóżku, ujmując drobną dłoń swego podopiecznego.

– Już dobrze, Robin – powiedział. – Jestem przy tobie. Pokonam to wszystko za ciebie. Nie musisz już walczyć, zostaw to mnie, dobrze? Nie trać sił, ja się wszystkim zajmę. Wiesz przecież, że to potrafię, mój drogi.

Drobne i słabe, zimne palce leżały bezwładnie w jego wielkiej i ciepłej dłoni.

– Proszę, nie walcz, odpocznij – nalegał Vere, przełykając łzy. – Nie możesz jeszcze odejść, wiesz, że to za wcześnie. Dopiero pojawiłeś się na tym świecie. Nic jeszcze nie wiesz, nic nie poznałeś. Tak wiele przed nami podróży i odkryć!

Powieki młodego księcia zatrzepotały i uniosły się. W jego oczach zalśniły iskry rozpoznania, a wargi ułożyły się w drżący uśmiech. Trwało to zaledwie chwilę. Robin zamknął oczy.

I tyle. Choć Vere nie przestawał do niego mówić, mruczeć, błagać, zachęcać, choć trzymał go wciąż za rękę, nie zdołał zdjąć z chłopca choroby i wziąć jej na siebie. Nie mógł nic zrobić, nic więcej. Siedział więc i patrzył, jak tyle już razy wcześniej. Nie czuwał zbyt długo. Nie zdążył się nawet pogodzić ze swym losem.

Po niecałej godzinie, gdy noc połknęła resztki światła, życie Robina wymknęło się z jego rąk i uleciało… jak cień.

Rozdział 1

Londyn

27 sierpnia, środa

– Pozwę ich wszystkich! – ryczał Angus Macgowan. – Są paragrafy na takich oszczerców, a jeśli to nie jest oszczerstwo, to ja jestem kupą krowiego łajna!

Ogromny czarny mastif leżący przed drzwiami biura wydawcy uniósł potężny łeb i wodził beznamiętnym spojrzeniem od Macgowana do swej pani. Uznawszy, że tej ostatniej nic nie grozi, suka sapnęła i oparła łeb na przednich łapach, zamykając ślepia.

Jej właścicielka, dwudziestoośmioletnia Lydia Grenville, obrzuciła Macgowana równie obojętnym spojrzeniem. Wytrącić Lydię z równowagi nie było łatwo. Miała jasne włosy i błękitne oczy, lecz sporo ponad metr siedemdziesiąt wzrostu i była równie delikatna jak Walkiria czy Amazonka. Jej ciało przypominające figury mitycznych wojowniczek było tak silne i nieustępliwe jak jej umysł.

Macgowan trzasnął przedmiotem swej furii o biurko. Lydia spokojnie podniosła ostatni numer „Przeglądu Bellweathera”. Znów krytykowano rozwlekle jej ostatni artykuł:

Jak jej imienniczka, lady Grendel, raziła niegdyś niewinnych ludzi trującymi swymi wyziewami, tak i ona zatruwa atmosferę i tak już gęstą od dymów. Jej ofiary wciąż jeszcze się nie podniosły po poprzednich atakach, a kolejne razy sypią się na ich głowy i rzeka obmierzłych jadów zalewa ziemię. Odrażająca ta kreatura nie może być zwana damą, raczej potworem z bezdennych czeluści, dla zachowania resztek przyzwoitości odzianym w halkę…

Lydia skończyła czytać i podniosła oczy na Angusa.

– Biedak, zgubił się zupełnie w tym zdaniu. Nie możesz go pozwać za brak talentu. Ani za brak oryginalnych pomysłów. O ile dobrze pamiętam, „Przegląd Edynburski” cytował „Beowulfa”, pisząc o mnie. Już mnie znudziło to monotonne nazywanie mnie lady Grendel.

– Ależ to niedopuszczalne! – zawył Angus. – Wszak on w kolejnym paragrafie jawnie nazywa cię bękartem i sugeruje, że powinno się wszcząć śledztwo w sprawie twej przeszłości, a ono bez wątpienia wyjaśniłoby… wyjaśniłoby…

Wyjaśniłoby źródło zdumiewającej skłonności „Argusa” do publikowania bełkotu przedstawicielek starożytnych profesji, których celem jest jedynie sprośność i zniszczenie więzi społecznych – przeczytała Lydia.

– Oszczerstwo! – ryknął Angus, tłukąc pięścią w blat. Mastif podniósł łeb i sapnął, po czym ułożył się z powrotem do snu.

– Ależ on jedynie sugeruje, że byłam wcześniej ladacznicą – odparła niewzruszona Lydia. – Harriet Wilson była panną do towarzystwa, a jednak jej książka sprzedała się całkiem nieźle. Gdyby pan Bellweather obrażał ją w swoim piśmie, z pewnością zbiłaby fortunę. Szczęśliwie skupił się na nas i napełnia nasze sakiewki. Poprzedni numer „Argusa” rozszedł się w dwie doby. Aktualny sprzeda się do wieczora. Odkąd pismaki z innych gazet zaczęły mnie atakować, nasze obroty wzrosły trzykrotnie. Zamiast pozywać pana Bellweathera, powinien mu pan wysłać liścik z podziękowaniem i zachęcić do dalszych tego rodzaju wynurzeń.

Angus rzucił się na krzesło.

– Bellweather ma przyjaciół w rządzie – burknął. – A w ministerstwach nie wszyscy cię lubią.

Lydia wiedziała, że naruszyła nieco godność kręgów skupionych wokół ministra spraw wewnętrznych. W pierwszym materiale dotyczącym londyńskich prostytutek zasugerowała, że warto zalegalizować ten zawód i otoczyć opieką parające się nim damy. Licencje wydawane przez Koronę uporządkowałyby mocno zaburzony rynek, utrudniłyby handel dziewczętami i zapobiegły przemocy.

– Peel powinien mi podziękować – stwierdziła. – Moje sugestie wywołały taki skandal, że jego propozycja utworzenia Metropolitalnej Służby Policyjnej wydała się rozsądna tym samym pieniaczom, którzy wcześniej uważali ją za przejaw skrajnej tyranii. – Wzruszyła ramionami. – Tyrania, dobre sobie. Gdybyśmy dysponowali sensowną policją, dawno już zamknęliby zmorę spędzającą sen z moich powiek.

Wspomniana zmora nazywała się Coralie Brees. Zaledwie sześć miesięcy wcześniej przyjechała z kontynentu i już znano ją powszechnie jako najgorszą londyńską stręczycielkę. Lydia potajemnie spotykała się z jej dziewczętami i – by usłyszeć od nich cokolwiek – musiała złożyć honorową przysięgę, że nie zdradzi nikomu nazwiska Brees. Zresztą wyjawienie władzom imienia tego potwora w niczym by nie pomogło. Policjanci zwykle byli w zmowie ze stręczycielami i dorabiali sobie do pensji, strzegąc ich tajemnic. Stręczyciele z kolei zmieniali nazwiska jak rękawiczki, podobnie jak ojciec Lydii. Był to prosty sposób na uniknięcie spotkania z wierzycielami. Nic dziwnego, że policja nie kwapiła się do gonitwy za uciekającymi szczurami. Zgodnie z pobieżnie przeprowadzonymi szacunkami, w Londynie było ponad pięćdziesiąt tysięcy prostytutek, a wiele z nich nie miało nawet szesnastu lat. Lydia zdołała się dowiedzieć, że żadna z dziewcząt Coralie nie ma więcej niż dziewiętnaście.

– Przecież ty ją widziałaś. – Angus wtrącił się w ponure rozważania Lydii. – Dlaczego nie poszczułaś jej tym czarnym potworem? – Kiwnął głową w stronę psa.

– Po co aresztować kobietę, skoro nikt nie jest wystarczająco odważny, by przeciw niej zeznawać? – zniecierpliwiła się Lydia. – Dopóki władze nie przyłapią jej na gorącym uczynku, nic na nią nie mamy. Wiesz, że doskonale zaciera za sobą ślady. Nie mamy żadnego dowodu. Żadnego świadka. Susan mogłaby jedynie zagryźć ją albo poturbować.

Susan, słysząc swoje imię, otworzyła jedno oko.

– A skoro pies zaatakowałby ją na mój rozkaz, zostałabym oskarżona o napaść. Albo powieszona za morderstwo. – Lydia westchnęła. – Nie chciałabym zawisnąć za tę odrażającą sadystkę.

Odłożyła „Przegląd Bellweathera” i spojrzała na kieszonkowy zegarek. Należał do jej stryjecznego dziadka, Stephena Grenville’a. Jego żona Eufemia przygarnęła przed laty trzynastoletnią Lydię. Zeszłej jesieni zmarli oboje, jedno po drugim.

Choć Lydia darzyła ich szacunkiem i miłością, nie tęskniła za życiem, jakie wiodła u ich boku. W odróżnieniu od jej ojca posiadali jakie takie zasady moralne, byli jednak płytcy, niezbyt rozgarnięci i beztroscy ponad wszelką miarę. Poza tym wiecznie gdzieś jeździli i zanim dotarli do jednej przystani, planowali już kolejny wyjazd. Lydia zwiedziła z nimi kawał świata od Lizbony do Damaszku, a także całe wybrzeże Morza Śródziemnego.

Nie mogła pozwolić wydawcy chmurzyć się zbyt długo. Przypomniała sobie dziennik, który zaczęła pisać, gdy ojciec bezceremonialnie podrzucił ją do domostwa Ste i Effie. Dziennik bardzo podobny do tego, jaki pisała jej ukochana, nieodżałowana matka. Lekki uśmiech zadrgał na jej wargach.

W wieku trzynastu lat Lydia była prawie niepiśmienna. Jej notatki puchły od błędów ortograficznych, o stylu nie wspominając. Zdjęty litością kamerdyner Quitch zaczął ją uczyć historii, geografii, matematyki i literatury. To on namawiał ją do pisania i teraz chciała mu się odpłacić za wszystkie trudy.

Pieniądze, jakie Ste zostawił na jej wiano, zamieniła na dożywotnią pensję dla swego mentora. Nie było to wielkie poświęcenie. Pragnęła jedynie pisać, nie miała zamiaru wychodzić za mąż. Teraz, wolna od wszelkich zobowiązań, osiadła w Londynie. Zabrała ze sobą jedynie kilka angielskich i francuskich gazet, które publikowały jej wspomnienia z podróży, i to, co zostało po wielkim majątku opiekunów: zestaw do tryktraka i małą starożytną monetę.

Kieszonkowy zegarek był jedynym osobistym drobiazgiem. Jednak nawet gdy Angus zatrudnił ją na stałe, Lydia nie próbowała odzyskać reszty precjozów, które wyprzedawała przez pierwsze miesiące spędzone w Londynie. Wolała wydawać pensję na potrzebne uposażenie, jak na przykład kabriolet i konia.

Mogła sobie na to pozwolić. Zarabiała więcej, niż kiedykolwiek oczekiwała, zwłaszcza że spodziewała się, iż przez kilka pierwszych lat będzie głodowała, pisząc nekrologi i zapowiedzi przedślubne. Jednak wczesną wiosną uśmiechnęło się do niej szczęście.

Pierwszy raz zawitała do „Argusa”, gdy gazeta była na skraju bankructwa i główny wydawca, Macgowan, był gotowy posunąć się do ostateczności, by odegnać wizję upadku. Nawet zatrudnić kobietę.

– Wpół do trzeciej – oświadczyła Lydia, wrzucając zegarek do kieszeni. – Czas na mnie. O trzeciej spotykam się z Joe Purvisem u Pearkesa. Ma mi pokazać ilustracje do drugiej części tej cholernej powiastki.

Ruszyła ku drzwiom.

– To wcale nie ci przeklęci krytycy, tylko twoje cholerne powiastki robią dla nas fortunę – rzucił za nią Angus.

Cholerna powiastka nosiła tytuł Tebańska Róża i ukazywała się w odcinkach od maja. Tylko Angus wiedział, że nazwisko autora, pana S.E. St Bellaira, jest fikcyjne.

Nawet Joe nie zdawał sobie sprawy, że ilustruje akapity, które pisała Lydia. Jak wszyscy, był przekonany, że autorem jest kawaler na skraju moralnego upadku. Nawet w najdzikszych fantazjach nie przypuściłby, że tę bajeczną historię stworzyła panna Grenville, najbardziej cyniczny reporter „Argusa”.

Sama Lydia nie chciała w to wierzyć.

– Romantyczne bujdy – burknęła przez ramię.

– Być może – zgodził się Angus – lecz to właśnie one przykuwają uwagę naszych czytelników. A zwłaszcza dam. I to właśnie chcą czytać. Do licha, sam nie mogę się doczekać następnej części! – Wstał zza biurka. – Ach, jakże szalona jest ta mądrala, Miranda! Rozmawiałem o tym z panią Macgowan i oboje uważamy, że ów nieokiełznany młodzieniec powinien wreszcie się otrząsnąć i…

– Angusie, zgodziłam się pisać te bzdury pod dwoma warunkami – rzekła Lydia ostro. – Po pierwsze, nie akceptuję żadnego wpływania na fabułę. Po drugie, pozostaję zupełnie anonimowa. – Rzuciła mu lodowate spojrzenie. – Jeśli spocznie na mnie choć cień podejrzenia, obiecuję, że osobiście mi za to odpowiesz. Dlatego, między innymi, nasza umowa jest jedynie ustna. – Jej błękitne oczy przewiercały wydawcę na wylot.

Macgowan uważał się za nieustraszonego Szkota, czuł jednak, że nogi zaczynają mu drżeć pod wpływem tego spojrzenia. Zaczerwienił się.

– Oczywiście, Grenville – odparł miękko. – Zachowałem się nieodpowiedzialnie, wspominając o tym. Drzwi są wprawdzie szczelne, ale lepiej mieć się na baczności. Wiesz, że mam pełną świadomość swego długu u ciebie i…

– Och, na litość boską, przestań już – wycedziła. – Dobrze mi płacisz. – Odmaszerowała do drzwi. – Idziemy, Susan. – Mastif podniósł się ociężale, a Lydia zgarnęła smycz z podłogi. – Dobrego dnia, Macgowan – powiedziała i wyszła, nie czekając na odpowiedź.

– Dobrego dnia – powiedział za nią i dodał po chwili: – Wasza Wysokość. – Prychnął pod nosem. – Uważa się za przeklętą królową, ale umie pisać, nie da się ukryć.

* * *

Ogromne rzesze Anglików zgodziłyby się z założeniem, że panna Grenville potrafi pisać. Większość z nich jednakże uznałaby, że pan S.E. St Bellair pisze jeszcze lepiej.

To właśnie Archibald Jaynes, lokaj księcia Ainswooda, zamierzał wyjaśnić swemu panu.

Jaynes nie wyglądał jak służący. Szczupły i wysoki, z czarnymi świdrującymi oczami osadzonymi blisko zakrzywionego, kilkakrotnie złamanego nosa, przypominał raczej łasicowate indywiduum kręcące się najczęściej w pobliżu wyścigów konnych albo pokątnych klubów bokserskich.

Sam Jaynes nie nazwałby się tradycyjnym mianem „dżentelmena swego dżentelmena”. Mimo nietypowych rysów i postawy był co prawda niebywale elegancki i schludny, lecz własnego pana bynajmniej nie uważał za wzór elegancji i klasy.

Obaj siedzieli właśnie w najlepszej alkowie słynnej karczmy Alamode w Clare Court. Uliczka, wąskie ujście niesławnej Drury Lane, nie było najlepszym zakątkiem Londynu, lecz potrawy Alamode’a były wyśmienite i obliczone na zastraszanie biednych prawników z okolicy. W sam raz na potrzeby księcia, który nie bywał elegancki, za to często groźniejszy niż horda dzikusów.

Uporawszy się prędko ze stertą wołowiny, Jego Wysokość usadowił się, czy też raczej rozciągnął, na ławie i wpatrywał się z uwagą w kelnera, ustawiającego na blacie spowity gęstą pianą kufel piwa. Kasztanowe włosy księcia, które Jaynes z takim poświęceniem układał o poranku, wyglądały tak, jakby nigdy w życiu nie oglądały szczotki ani grzebienia. Fular, wcześniej śnieżnobiały i ułożony w finezyjny węzeł, przeobraził się w zmięty szarobeżowy chaos. Co do reszty odzienia Jego Wysokości, wyglądało, jakby w nim spał, czyli jak zwykle. Jaynes z narażeniem życia ubierał księcia każdego ranka, zastanawiając się, po co w ogóle się stara.

Lokaj opowiadał właśnie, że Różą Tebańską nazwano ogromny rubin, który bohaterka powieści odnalazła kilka odcinków temu, gdy została uwięziona w grobowcu faraona z wężami. Powieść była przygodowa i wzbudziła wielki entuzjazm służącego.

Kelner zniknął i książę utkwił znudzone spojrzenie w wymiętym egzemplarzu „Argusa”. Gazeta wciąż leżała nieotwarta jako dobitny przykład niebywale silnej woli Jaynesa.

– Teraz rozumiem, dlaczego wyrwałeś mnie z domu o świcie – burknął Jego Wysokość. – I ciągałeś od kiosku do kiosku, a każdy wypchany był babami. Niezbyt ładnymi zresztą. – Skrzywił się. – Nigdy nie widziałem tak wielu paskud w równie paskudnych łachach.

– Jest wpół do trzeciej – oznajmił sucho Jaynes. – Nigdy w życiu nie oglądał pan poranka. A co do świtu, to nastąpił on w chwili, gdy wracał pan do domu. Ponadto dostrzegłem co najmniej kilka atrakcyjnych młodych dam pośród owych, jak się pan wyraził, bab. Jednak, dopóki ich twarze nie są zasłonięte maską makijażu, a biust nie wypływa z gorsetu, są one dla pana niewidoczne.

– Szkoda, że nie są również niesłyszalne – mruknął książę. – Paplały i ględziły nie do wytrzymania. I wszystkie były gotowe pchać się i szarpać za włosy, by tylko zdobyć ów skarb… – Podniósł gazetę, spojrzał na nią pogardliwie i rzucił na stół. – „Argus”, doprawdy. Rzekomo ma być londyńskim Cerberem, a widzę, że staje się raczej pokojowym pekińczykiem. Patałachy z Fleet Street.

– Biuro „Argusa” mieści się przy Strand, nie przy Fleet Street – wycedził Jaynes. – To ożywczy powiew w świecie londyńskiego dziennikarstwa. Odkąd panna Grenville dołączyła do redakcji, gazeta zrobiła się naprawdę na poziomie. Mitologiczny Argus, jak pan zapewne pamięta…

– Wolałbym nie wspominać czasów szkolnych. – Ainswood sięgnął po kufel. – Jak nie łacina, to greka. Jak nie greka, to łacina. A jeśli żadne z tych, chłosta.

– Ewentualnie picie, hazard i dziwki – szepnął Jaynes. Pamiętał tamte czasy doskonale. Wstąpił na służbę do Vere’a Mallory’ego, gdy ten miał szesnaście lat, a od tytułu księcia dzieliło go kilku krewnych. Jednak wszyscy pomarli. Wraz ze śmiercią ostatniego z nich, dziewięcioletniego chłopca, pan Jaynesa został siódmym księciem Ainswood. Stało się to półtora roku temu.

Tytuł książęcy w żadnej mierze nie pasował do jego charakteru i nie poprawił zachowania. Przeciwnie, ze złego stał się gorszy, a potem nie do wytrzymania.

Jaynes westchnął i ciągnął:

– Mitologiczny Argus posiadał sto oczu, na pewno pan pamięta. Nazwa ta sugeruje, że mają ambicję uważnie obserwować miasto i o wszystkim informować czytelników. Niech pan zwróci uwagę na odważne artykuły panny Grenville dotyczące upadłych panien…

– Zdawało mi się, że był tylko jeden – prychnął jego pan. – A ta pannica z powieści! Utknęła w grobowcu faraona, doprawdy! Typowe – wyszczerzył się. – Jakiś biedak musi ruszyć jej na ratunek. I pewnie zginie po ukąszeniu przez jadowitego węża. Jeśli będzie miał szczęście.

Co za głąb, pomyślał Jaynes.

– Nie miałem na myśli powieści pana St Bellaira – ciągnął niewzruszenie – której bohaterka, zresztą samodzielnie, uciekła z grobowca. Mówiłem o…

– Nie wierzę. Wyjaw mi, proszę: zagadała węże na śmierć! – Ainswood jednym haustem opróżnił kufel.

– Mówiłem o artykułach panny Grenville – odrzekł z naciskiem Jaynes. – Jej eseje i reportaże cieszą cię wielką popularnością wśród dam.

– Niech Bóg nas strzeże przed feministkami. Wiesz, na czym polega ich problem? Nikt ich regularnie nie chędoży, a wtedy humory uderzają im do głowy i baby snują najbardziej zdumiewające fantazje. Na przykład, że potrafią myśleć. – Książę otarł usta wierzchem dłoni.

Jaynes w duchu po raz kolejny uznał swego pana za skończonego barbarzyńcę. Jego Wysokość powinien był uganiać się po Europie z hordą Wandali. Zwłaszcza że jego zdanie na temat kobiet znacznie się pogorszyło, od kiedy odziedziczył tytuł.

– Nie wszystkie damy są głupie – zaoponował lokaj z mocą. – Gdyby zadał pan sobie trud zapoznania paru dam z własnej klasy zamiast spędzania czasu jedynie z niepiśmiennymi dziwkami…

– Dziwki dostarczają mi tego, czego oczekuję od kobiet, i nie chcą ode mnie niczego więcej niż należne wynagrodzenie. Nie rozumiem, dlaczego miałbym się trudzić i zadawać z jakimiś durnymi pannicami.

– Nigdy nie pozna pan stosownej księżnej, skoro odmawia pan zbliżania się do dam.

Książę odstawił kufel.

– Niech cię diabli, Jaynes, znowu zaczynasz?!

– Za cztery miesiące skończy pan trzydzieści cztery lata – odparł z godnością lokaj. – Biorąc pod uwagę pański tryb życia, prawdopodobnie nie dożyje pan urodzin. Należy rozważyć, co się wtedy stanie z tytułem. Czasem trzeba brać pod uwagę swoje obowiązki, a pana głównym obowiązkiem jest posiadanie dziedzica.

Ainswood wstał gwałtownie.

– Dlaczego miałbym się martwić losem tytułu? Wątpię, by tytuł kiedykolwiek zastanawiał się nad moim losem. – Chwycił kapelusz i rękawiczki. – Powinien był zostać tam, gdzie był, i dać mi spokój. Ale nie! Skradał się ku mnie krok za krokiem, po trupach. Sądzę więc, że należy mu pozwolić skradać się dalej. Chętnie spocznę obok moich kuzynów. A tytuł pewnie znajdzie sobie kolejną ofiarę, z której wyssie krew jak cholerny wampir!

Wykrzyczawszy to, wybiegł z karczmy.

* * *

Dobiegł do końca ulicy Catherine i skręcił w lewo. Uznał, że nad rzeką zdoła uciszyć swój gniew kilkoma kuflami piwa ale. Ruszył ku oberży o wdzięcznej nazwie Lis pod Wzgórzem.

Już miał skręcić w Strand, gdy ujrzał kabriolet przedzierający się dzikim pędem przez stłoczone pojazdy. Powozik nieledwie musnął sprzedawcę drożdżówek, zatoczył się niebezpiecznie w stronę nadjeżdżającego z naprzeciwka wozu, wyprostował i raptownie przechylił – prosto na dżentelmena, który zszedł z chodnika, żeby przejść na drugą stronę.

Vere bez namysłu rzucił się ku biedakowi i wciągnął go z powrotem na chodnik. Sekundę później kabriolet z łomotem wpadł w ulicę Catherine.

Gdy z hukiem przejeżdżał obok, Vere zdołał dostrzec woźnicę: czarno odzianą kobietę z czarnym mastifem u stóp, spienionym koniem i bez lokaja. Nie namyślając się wiele, książę odstawił dżentelmena na chodnik i pobiegł za powozem.

* * *

Lydia zaklęła szpetnie, gdy jej zwierzyna skręciła błyskawicznie w Russel Court. Przeklęta alejka była za wąska dla jej kabrioletu, a gdyby pojechała dookoła przez Drury Lane Theater, na pewno zgubiłaby trop. Zjechała kabrioletem do chodnika i wyskoczyła z niego w biegu. Susan ruszyła w jej ślady. Podbiegł ku nim obszarpany chłopiec.

– Pilnuj klaczy, Tom, dam ci dwa szylingi! – krzyknęła Lydia i unosząc suknię, wpadła w Russel Court.

– Hej, ty! – krzyknęła. – Zostaw to dziecko!

Echo poniosło alejką głuche szczeknięcia Susan.

Madame Brees – gdyż to do niej krzyczała Lydia – rzuciła szybkie spojrzenie przez ramię i biegła dalej w głąb uliczki, ciągnąc za sobą dziewczynę.

Lydia nie wiedziała, kim jest ta panienka. Może służącą ze wsi, ale raczej jedną z niezliczonych sierot napływających każdego dnia z prowincji i wpadających od razu w szpony londyńskich stręczycieli.

Dziennikarka zauważyła je spacerujące po Strand. Dziewczyna gapiła się na wystawy jak sroka, a Coralie w wykwintnym czepku poważnej matrony pochylała się nad nią i nieubłaganie ciągnęła dziecko w stronę Drury Lane, gdzie zapewne czekali już jej pomocnicy.

Jeśli zdołają dotrzeć do burdelu, dziewczynka będzie zgubiona. Lydii na pewno tam nie wpuszczą. Biegnąc za nimi, kobieta dostrzegła, że pannica opiera się i ociąga, jakby chciała się wyrwać z uścisku Coralie.

– Tak, dziewczyno! – krzyknęła Lydia. – Uciekaj!

Zza jej pleców dobiegały męskie okrzyki, stłumione basowym szczekaniem Susan. Dziewczynka szarpała się coraz mocniej, lecz uparta stręczycielka nie odpuszczała i wciągała ją właśnie w Vinegar Yard. Zniecierpliwiona Coralie uniosła rękę, żeby uderzyć dziecko. Lydia rzuciła się ku nim i odepchnęła zmorę.

Coralie wpadła na brudny mur.

– Ty dziwko! Zostaw nas w spokoju!

Rzuciła się na nie z pięściami, nie była jednak dostatecznie szybka, żeby chwycić dziewczynę. Lydia błyskawicznie odepchnęła dziecko za siebie.

– Pilnuj, Susan – rzuciła do psa.

Susan przywarowała obok brunatnych, niezbyt czystych spódnic dziewczyny i zaczęła warczeć. Zmora się zawahała. Jej twarz wykrzywiła się z wściekłości.

– Wracaj do nory, w której się wylęgłaś! – zagrzmiała Lydia. – Spróbuj raz jeszcze wyciągnąć ręce do tego dziecka, a dopilnuję, by cię aresztowali i oskarżyli o napaść!

– Oskarżyli? – powtórzyła Coralie. – Będziesz się ze mną sądzić? A co niby teraz z nią zrobisz, wielka, durna dziwko? Co takiego powie w sądzie ta idiotka?

Lydia spojrzała na dziewczynę, która szeroko otwartymi oczami spoglądała to na nią, to na madame Brees. Najwyraźniej nie wiedziała, komu zaufać.

– B… Bow – zająknęła się panienka. – Napadli na mnie i okradli na Bow, a ta dama prowadziła mnie do…

– Do ruiny – ucięła Lydia.

Wysoki mężczyzna wślizgnął się cicho w Vinegar Yard, a za nim kolejny. Kilku następnych zaczęło wynurzać się z pobliskich tawern i bram.

Lydia wiedziała, że takie zbiegowiska zwiastują problemy, ale nie zamierzała porzucać dziewczyny. Udawała, że nie widzi nadciągających rzezimieszków.

– Bow jest w tamtym kierunku – wskazała ręką. – Ta wiedźma prowadziła cię właśnie do Drury Lane, gdzie znajdują się urocze burdele, jak może ci potwierdzić każdy z tych przystojnych dżentelmenów.

– Kłamczucha! – zaskrzeczała Coralie. – Ja ją pierwsza znalazłam! Poszukaj sobie własnych dziewcząt, przerośnięta krowo! Dam ci nauczkę za rządzenie się na moim podwórku.

Ruszyła w stronę ofiary, lecz gardłowy warkot Susan osadził ją w miejscu.

– Zabierz tę bestię! – wycedziła. – Albo pożałujesz.

Na pewno biedne dziewczęta w burdelach drżały przed nią ze strachu, domyśliła się Lydia. Musi być na wpół obłąkana, skoro podchodzi tak blisko do Susan. Nawet rzezimieszki – na pierwszy rzut oka bezwzględne draby – trzymały się na bezpieczny dystans.

– Nie zrozumiałaś mnie – powiedziała spokojnie Lydia. – Policzę teraz do pięciu i wszyscy znikniecie albo to ty bardzo pożałujesz. Raz. Dwa. Trzy…

– Drogie panie! – Wysoki drab odepchnął na bok jakiegoś pokurcza i przepchnął się do przodu. – Te kłótnie i groźby wstrząsną jedynie waszymi humorami, moje śliczne. I po co to wszystko? Jeden kurczak i dwie rozsierdzone kwoki. Wszak kurczaków mamy tu pod dostatkiem, czyż nie? Nie warto zawracać głowy władzom, denerwować policji, zgadzamy się? Z pewnością.

Wyciągnął portfel.

– Oto moja propozycja. Dam wam obydwu po papierku i zabieram dziewczynę ze sobą.

Lydia wychwyciła elegancki akcent wyższych sfer, ale była zbyt wściekła, by się nad tym zastanowić.

– Po papierku? – krzyknęła. – Tyle pana zdaniem jest warte ludzkie życie? Jeden funt?

Utkwił w niej lśniące zielone oczy. Jego wzrok był pełen wyższości. Co więcej, naprawdę był od niej wyższy, co Lydii nieczęsto się zdarzało.

– Widziałem, jak pani powozi, i zdaje mi się, że wartość ludzkiego życia jest pani zupełnie obca – odrzekł chłodno. – W ciągu minuty niemal rozjechała pani trzy osoby. – Jego bezczelny wzrok omiótł zgromadzenie. – Prawo powinno zakazać kobietom powozić – oznajmił głośno. – Należy karać je za to chłostą.

– Jasne, Ainswood! Nie zapomnij wspomnieć o tym na następnym posiedzeniu Parlamentu! – wrzasnął któryś z rzezimieszków.

– Następnym? – rubasznie zarechotał inny. – Raczej na pierwszym. O ile gmach się nie zawali, kiedy on tam wejdzie.

– Niech mnie diabli! – zaklął ktoś z tyłu. – To naprawdę Ainswood?

– A jak! W dodatku zgrywa się na króla Salomona – parsknął śmiechem jego kompan. – Ale trafił jak kulą w płot. Niech mu pani powie, panno Grenville. Niech mu pani wygarnie! On ma panią za burdelmamę!

– Nic dziwnego. – Żysy drab wzruszył ramionami i splunął na bruk. – Wziął markizę Dain za podfruwajkę, co nie?

W tej chwili Lydia zorientowała się, z kim ma do czynienia.

W maju pijany Ainswood natknął się na markiza Daina i jego świeżo poślubioną żonę w zajeździe, gdzie spędzali noc poślubną. Narobił rabanu i nie chciał uwierzyć, że dama jest żoną szlachcica. Dain był zmuszony rzucić się na kolegę ze szkolnej ławki z pięściami, co dla nikogo nie mogło się dobrze skończyć. Londyn wrzał przez parę tygodni.

Nic dziwnego zatem, że Lydia wzięła go za kolejnego przestępcę. Jego Wysokość książę Ainswood uchodził za najbardziej zdeprawowanego, rozpustnego i upartego szaleńca, jakiego wydała z siebie angielska arystokracja.

Okazał się również najbardziej niechlujny. Widać było, że ubrał się w świetnie skrojone ubranie kilka dni wcześniej i w tym czasie również w nim spał. Nie miał kapelusza i skłębiona kasztanowa czupryna spływała mu na jedno podkrążone na sino oko, które świadczyło dobitnie o niewyspaniu i nadużywaniu alkoholu. Jedynym śladem jakiejkolwiek higieny były ogolone policzki. Może ktoś ogolił księcia, gdy ten był w stanie całkowitego upojenia?

Jej bystre oczy dostrzegły teraz więcej szczegółów. Piekielny błysk we wściekle zielonych oczach, arogancko zadarty nos, wysokie kości policzkowe, silny zarys szczęki… i szatański wykrój warg obiecujący wszystko, o czym może marzyć kobieta: śmiech, rozkosz i grzech.

Zrobił na niej wrażenie. Diablik, którego na co dzień jakoś w sobie kryła, wychylił się z zaciekawieniem, żeby obejrzeć kompana. Lydia nie była jednak głupia. Wiedziała, co ciągnie ją do Ainswooda, i mogła to podsumować jednym słowem: kłopoty.

Był jednak księciem, a nawet najgorszy dżentelmen miał ogromne wpływy, znacznie większe niż jakikolwiek dziennikarz. A zwłaszcza dziennikarka.

– Wasza Wysokość, pomylił się pan tylko co do jednej z nas – odezwała się uprzejmie. – Nazywam się Grenville, pracuję dla „Argusa”. Ta kobieta jest stręczycielką. Właśnie ciągnęła tę dziewczynkę do burdelu pod pozorem zaprowadzenia jej na Bow. Jeśli byłby pan skłonny odprowadzić je na komisariat, chętnie udam się z wami, żeby złożyć zeznania…

– To wierutne kłamstwo! – zawyła Coralie. – Chciałam zabrać dziewczynę do Pearkesa. – Machnęła dłonią w stronę oberży. – Chciałam ją nakarmić. Biedaczka ma kłopoty i…

– A w twoich szponach będzie miała jeszcze większe – wcięła się Lydia. Odwróciła się do Ainswooda. – Wie pan, co się dzieje z dziewczynkami, które wpadną w jej ręce? Są bite, głodzone i gwałcone tak długo, aż staną się zupełnie uległe. Wtedy wysyła je na ulicę. Niektóre mają po jedenaście lat!

– Jak śmiesz, dziwko?! Zabiję cię! – ryknęła Coralie.

– Czyżbym uraziła twą cnotę? – drwiąco zapytała Lydia. – Żądasz może satysfakcji? Chętnie się stawię. Tu i teraz, jeśli sobie życzysz. – Podeszła do Brees i spojrzała na nią z góry. – Zobaczymy, jak sobie poradzisz z kimś, kto umie się bić.

Wielkie dłonie chwyciły ją za ramiona i osadziły w miejscu.

– Dość, moje panie. Zaczyna mnie już boleć głowa. Czas się uspokoić, dobrze?

– To paradne – zawołał ktoś z tylnego rzędu. – Ainswood nawołuje do spokoju. Piekło na pewno już zamarzło.

Lydia spojrzała na potężną dłoń na swoim ramieniu.

– Zabieraj łapy – wycedziła niezbyt elegancko.

– Zrobię to, jak tylko ktoś mi poda kaftan bezpieczeństwa. Kto cię wypuścił ze szpitala dla obłąkanych, niebogo?

Lydia wbiła łokieć w jego żołądek. Był twardy jak stal. Ból przeleciał prądem aż do nadgarstka. Mężczyzna musiał jednak coś poczuć, bo zaklął szpetnie i ją puścił. Tłum zawył i zafalował.

Uciekaj, dopóki możesz – ostrzegł ją wewnętrzny głos. I nie odwracaj się za siebie.

Był to głos rozsądku i Lydia może by go nawet posłuchała, gdyby inne głosy w jej głowie nie krzyczały głośniej. Od urodzenia nie przejawiała skłonności do ucieczki, a duma powstrzymywała ją przed wszelkimi działaniami zdradzającymi jakąkolwiek słabość czy, broń Boże, strach.

Odwróciła się ku mężczyźnie z oczami zmrużonymi z wściekłości.

– Dotknij mnie jeszcze raz – ostrzegła – a podbiję ci oko.

– Och, zrób to, panie! – nalegał rzezimieszek w obszarpanych portkach. – Dotknij ją!

– Stawiam na Ainswooda!

– Ja stawiam na pannę Grenville! Na pewno spełni swe ponętne obietnice. Sparing!

Książę tymczasem mierzył ją śmiałym wzrokiem, od czepka aż do praktycznych półbutów.

– Jest spora, to fakt, ale nie w mojej wadze – oznajmił. – Ma z metr siedemdziesiąt i jakieś sześćdziesiąt kilo wagi bez fatałaszków. Zapłaciłbym zresztą z dziesięć gwinei, żeby to zjawisko obejrzeć na ringu – dodał, wpatrując się uporczywie w jej gorset.

Rubaszny rechot i tradycyjne żarciki skomentowały jego słowa.

Ani śmiech, ani obsceniczne żarty nie mogły zdeprymować Lydii. Znała świat, znała londyńskie zaułki, spędziła w nich większość dzieciństwa. Hałasy jednak sprowadziły ją na ziemię. Dziewczyna, którą usiłowała uratować, stała jak skamieniała. Rozglądała się dookoła przerażonymi oczami, jakby znalazła się nagle w dżungli, otoczona przez kanibali.

Lydia nie była jednak w stanie powściągnąć języka.

– Och, po prostu wspaniale, Wasza Wysokość – zadrwiła. – Rozszerzmy nieco horyzonty tego dziecka, dlaczegóżby nie? Zaprezentujmy słynne londyńskie maniery i szacowny, godny zaiste naszej szlachty ton konwersacji.

Miała jeszcze wiele do powiedzenia, ale nagle przypomniała sobie, że równie dobrze mogłaby rzucać grochem o ścianę. Jeśli ten obwieś miał kiedykolwiek zdrowy rozsądek, zginął on śmiercią głodową dawno temu.

Sama miała się za dość rozważną, obrzuciła go więc wzgardliwym spojrzeniem i podeszła do dziewczyny.

Tłum zafalował. Lydia zrozumiała, że Coralie właśnie się rozpłynęła. Było to frustrujące, choć, prawdę mówiąc, jej obecność niewiele by zmieniła. Lydia nie zaniosłaby jej przecież na komisariat, a otaczający ją ulicznicy zbiegli się jedynie na darmowe widowisko. Nie mogła liczyć na ich pomoc.

– Chodź, moja droga – rzekła, podchodząc do dziewczyny. – Wśród tej hałastry nic nie osiągniemy.

– Panno Grenville – odezwał się książę.

Lydia odwróciła się gwałtownie i zderzyła z gigantycznym męskim ciałem. Było jak chodzący obelisk. Cofnęła się o pół kroku, zadarła głowę i wyprostowała się.

Ainswood się nie wycofał, Lydia także nie drgnęła, co nie było proste. Rozrośnięty tors dosłownie zasłonił jej cały świat, a z tej odległości wyraźnie widziała rysujące się na nim muskuły.

– Doskonały ma pani refleks – burknął książę. – Gdyby nie była pani kobietą, chętnie przyjąłbym tę ofertę. Sparingu. To znaczy…

– Wiem, co to znaczy – ucięła Lydia.

– Doprawdy, ma pani bardzo bogate słownictwo – odparł z uznaniem. – W przyszłości jednak zalecałbym najpierw korzystać z rozumu, a dopiero potem rzucać się z pięściami, droga moja gołąbko. Wierzę, że przy odrobinie wysiłku mogłaby pani poradzić sobie z tym ćwiczeniem. Bo jakiś inny mężczyzna może odczytać pani urocze żarciki jako wyzwanie. W takim przypadku mogłoby się okazać, że fatałaszki spadną prędzej, niż byś się spodziewała, i nie po to, by cię zważyć przed walką, wierz mi. Czy pojmuje pani, o czym mówię, dziewczynko?

Lydia szeroko otworzyła oczy.

– Och, mój książę, nie pojmuję – wyszeptała bez tchu. – Jest pan tak mądry i tajemniczy. Mój maleńki móżdżek po prostu nie ogarnia tej mądrości.

Zielone oczy zalśniły z rozbawienia.

– Może czepeczek za bardzo uciska? – Wyciągnął ręce do wstążek, ale się zatrzymał.

– Nie radzę – warknęła. Serce niemal rozsadziło jej żebra.

Roześmiał się i pociągnął za wstążki.

Pięść Lydii wystrzeliła w powietrze. Chwycił ją, roześmiał się raz jeszcze i przyciągnął kobietę do siebie.

Prawie się tego spodziewała, jej podświadomość wręcz oczekiwała, że to się stanie. Nie była jednak przygotowana na gwałtowną falę żaru, która spłynęła kaskadami po jej ciele. W następnej chwili książę zmiażdżył jej wargi pocałunkiem, gorącym, namiętnym i świadczącym o rozległych doświadczeniach w tej materii. Lydia zmiękła w jego ramionach, bezradna i zdezorientowana. Przez warstwy ubrania czuła ciepło jego dłoni na plecach i tętniące fale gorąca bijące od jego torsu.

Na krótką chwilę jej umysł poszedł w ślady ciała i poddał się, obezwładniony żarem, siłą i odurzającą mieszanką męskiego zapachu i smaku.

Jednak wkrótce odzyskała zmysły i skorzystała ze starej sztuczki, jakiej nauczyła się jeszcze w dzieciństwie. Zawisła nagle w ramionach mężczyzny całym ciężarem ciała.

Jego wargi oderwały się od jej ust.

– Na Boga, ta wiedźma zemdlała…

Lydia znienacka wymierzyła celny cios w szczękę arystokraty.

Rozdział 2

Vere ocknął się po chwili, leżąc na plecach w błocie. W uszach mu dzwoniło, ale słyszał też dzikie krzyki tłumu, gwizdy i oklaski.

Podniósł się na łokciach i powoli omiótł spojrzeniem czarne półbuty przeciwniczki, czarną ciężką suknię i męski surducik zapięty pod samą szyję. Nad guzikami widniała twarz tak zdumiewająco piękna, że chyba by oślepł, gdyby już nie był mocno oszołomiony. Była olśniewająca jak pani Zima, o lodowato błękitnych oczach i cerze białej jak śnieg pod wymykającymi się spod czepka jedwabistymi włosami w kolorze grudniowych promieni słońca.

W tej chwili lodowate spojrzenie przewiercało Vere’a na wylot. Uznał, że taki wzrok musiała mieć mityczna Gorgona. Czuł wyraźnie, że gdyby mit okazał się prawdą, padłby na trotuar, obrócony w kamień.

Stwardniał za to zupełnie realnie w tradycyjnym miejscu, lecz zdecydowanie za szybko, nawet jak na niego. Jej śmiałość, piękna twarz i smakowite kształty podnieciły go, jeszcze zanim chwycił ją w ramiona i pocałował.

Wpatrywał się teraz jak gamoń w czerwone wargi, których nagle tak rozpaczliwie zapragnął. Usta Gorgony drgnęły w pewnym siebie uśmieszku. Drwina tego grymasu wreszcie go otrzeźwiła.

Wiedźma, zdaje się, uważa, że go pokonała. Zdał sobie sprawę, że i tłum opryszków musi mieć podobne zdanie. Chwila, a cały Londyn dowie się, że kobieta powaliła na łopatki ostatniego wcielonego diabła z rodu Mallorych.

Vere wolałby raczej, by upiekli go na wolnym ogniu, niżby miała ucierpieć jego duma. I za nic w świecie nie przyznałby, co naprawdę czuje.

Więc odpowiedział na jej uśmieszek własnym, prowokującym i szyderczym, z którego słynął.

– I niech to będzie dla ciebie nauczka – roześmiał się.

– Mówi – zwróciła się do publiczności. – Zdaje się, że będzie żył.

Odwróciła się. Szelest jej halek brzmiał jak syczenie żmij.

Odtrącając wyciągające się po niego ręce, Vere poderwał się jak sprężyna. Nie spuszczał wzroku z dziennikarki. Widział aroganckie kołysanie się jej bioder, gdy maszerowała z wysoko zadartą głową. Spokojnie wzięła smycz psa, ujęła dziewczynę pod rękę i udała się ku wylotowi Vinegar Yard. Po chwili zniknęła.

Nawet straciwszy ją z oczu, Vere nie mógł się skupić na tym, co pokrzykują do niego zebrani wokół mężczyźni. Jego umysł wirował szaleńczo wokół położenia na łopatki panny Grenville.

Znał jednak trzech, stojących najbliżej: Augustusa Tollivera, George’a Carruthersa i Adolphusa Crenshawa. Oni zaś znali jego, a przynajmniej tak im się zdawało. Przywołał więc na twarz wyraz pijackiego rozbawienia, jakiego oczekiwali.

– Niech to będzie dla ciebie nauczka? – zachichotał Tolliver. – Niby jaka? Jak złamać facetowi szczękę?

– Złamać szczękę… – powtórzył drwiąco Carruthers. – Przecież nie mógłby się wtedy odezwać, idioto. Ślepy jesteś? To nie cios go obalił, tylko ta cholerna sztuczka akrobatyczna.

– Słyszałem o tym – potwierdził Crenshaw. – To miało jakiś związek z równowagą, o ile dobrze pamiętam. Sztuka walki z Chin czy Arabii, czy skądś tam. Zresztą czego można się spodziewać po takich dzikusach?

– A czego można się spodziewać po lady Grendel? – prychnął Carruthers. – Słyszałem, że urodziła się na bagnach Borneo i wychowały ją krokodyle.

– Raczej ulicznicy – sprostował Tolliver. – Słyszałeś, jak się wyrażała? Słyszałeś, jak wiwatowali na jej cześć? Ona jest jedną z nich. Wychowała się w najgorszych slumsach, pewnie w Seven Dials.

– Gdzie w takim razie nauczyła się egzotycznych sztuk walki? – spytał Crenshaw. – I dlaczego jeszcze parę miesięcy temu nikt o niej nie słyszał? Gdzie się chowała? Taka tyczka niełatwo się ukryje. Nietrudno ją dostrzec, co nie?

Vere otrzepywał błoto ze spodni.

– Gadałeś z nią, Ainswood, sam powiedz – zwrócił się do niego Crenshaw. – Słyszałeś w jej mowie zagraniczne akcenty? Przecież gada jak londyński pomiot, co nie? Czysta Święta Ziemia.

Seven Dials było czarnym sercem Londynu, jego najgorszym zakątkiem, a parafię St Giles znano pod ironicznym przydomkiem Świętej Ziemi.

Vere uważał, że Gorgona Grenville wcale nie musiałaby opuszczać londyńskich zaułków, by nauczyć się nieczystych zagrań. To, że nie słyszał w jej tonie typowego zaśpiewu uliczników, także o niczym nie świadczyło. Jaynes również wychował się w mrocznych dzielnicach, a wyzbył się akcentu i charakterystycznych powiedzonek.

Brzmiała chyba nieco bardziej jak dama niż Jaynes jak dżentelmen. Ale co z tego? Całe rzesze nisko urodzonych gryzetek nauczyły się małpować wyższe sfery. A to, że w tej chwili nie przypominał sobie żadnej, która czyniłaby to z tak naturalną gracją, niczego nie dowodziło. Okryty błotem i płonący z pożądania, nie miał nastroju na dyskusje z idiotami.

Pożegnał się i popędził na Brydges, szalejąc z wściekłości. Rzucił się wariatce na pomoc i czego dokonał? Zaproponowała mu wizytę w komisariacie! Jego interwencja uratowała ją zapewne od zdradzieckiego sztychu nożem! W nagrodę dostał tak, że do tej pory dzwoniło mu w uszach.

Panna Bezczelna zagroziła, że podbije mu oko. Zagroziła mu przy świadkach! Jemu, Vere’owi Aylwinowi Mallory’emu, którego nawet wielki i nadęty lord Belzebub nie był w stanie zmusić do uległości.

Nie miał wyboru, musiał ją uciszyć starą i sprawdzoną metodą uciszania gadatliwych panien.

A skoro jej się to nie spodobało, czemu go nie spoliczkowała jak normalna kobieta? Czyżby spodziewała się, że jej odda? Że sponiewiera ją w odrażającym Vinegar Yard na oczach pijaków, dziwek i alfonsów?

Jakby kiedykolwiek upadł aż tak nisko, prychał pod nosem. Jakby kiedykolwiek musiał używać przemocy wobec kobiet. Zmuszać je do czegoś. Ach, przeciwnie! Musiał się od nich oganiać!

W połowie drogi ktoś go zaczepił.

– Ainswood, jak mniemam?

Vere zatrzymał się i odwrócił. To był dżentelmen, którego wyciągnął spod kół pędzącego kabrioletu.

– W pierwszej chwili nie mogłem sobie przypomnieć pana nazwiska – ciągnął nieznajomy. – Ale potem w tłumie zaczęli coś szeptać o wcielonym diable i sobie przypomniałem. Pan jest przyjacielem Daina! Straszliwego męża mej przeklętej siostry! Powinienem był się od razu zorientować, ale powiem panu szczerze, biegam dziś od samego rana od Annasza do Kajfasza i czuję się jak ten Grek, jakkolwiek miał na imię, którego ścigały Furie, więc nic dziwnego, że mój mózg nie działa, jak powinien. Gdyby ta smukła bogini mnie przejechała, zapewne nawet bym nie zauważył, a może wreszcie udałoby mi się trochę odpocząć. Tak czy siak, jestem panu dozgonnie wdzięczny, bo zapewne nie byłoby przyjemnie zejść z tego świata pod kołami powozu, i pomyślałem sobie, że może zechciałby pan wypić ze mną butelkę wina?

Wyciągnął rękę.

– Bertie Trent znaczy się. To ja. Bardzo mi miło.

* * *

Lydia zepchnęła księcia Ainswooda do najciemniejszego kąta świadomości i skupiła się na dziewczynie. To nie była pierwsza panna, którą wyratowała z opresji. Zwykle odprowadzała je do jednego z londyńskich przytułków.

Jednak na początku lata Lydia przygarnęła dwie siedemnastolatki – Bess i Millie – które uciekły od okrutnej pani. Zatrudniła je jako panny do wszystkiego, bo czuła, że będzie im razem całkiem dobrze. Okazało się, że miała rację. Ten sam natarczywy wewnętrzny głos mówił jej teraz, że i ta dziewuszka powinna z nią zostać.

Gdy pakowała ją i Susan do powozu, nie miała już wątpliwości, że dziewczyna nie pochodzi z niższych sfer. Choć mówiła z delikatnym akcentem z prowincji, zdawała się wyedukowana. Jedno z pierwszych zdań, jakie wypowiedziała, brzmiało: „Nie mogę uwierzyć, że to pani! Panna Grenville z »Argusa«!”. Służące i dziewczyny ze wsi nie znały „Argusa”.

Nazywała się bardzo kornwalijsko – Tamsin Prideaux – i miała dziewiętnaście lat. Lydia na pierwszy rzut oka przypuszczała, że piętnaście, lecz po bliższym poznaniu dostrzegła swoją pomyłkę.

Tamsin była niska i drobna, tylko oczy miała ogromne, o głębokim brązowym odcieniu. Jak się okazało, była też krótkowzroczna. Oprócz sukni zostały jej tylko okulary, pogięte i z jednym szkłem.

Wyznała, że zdjęła je chwilę po przyjeździe do miasta, by wyczyścić szkła z kurzu. Zderzyła się z kimś w zajeździe, ktoś ją popchnął, a po chwili wyrwano jej z rąk torebkę i walizkę z taką gwałtownością, że się przewróciła. Kiedy wstała, zorientowała się, że kufer także zniknął. W tej chwili pojawiła się starsza dama, oferując przyjaźń i proponując odprowadzenie do komisariatu, by zgłosić kradzież.

To była stara sztuczka, ale Lydia pocieszyła Tamsin, że nawet rdzenni londyńczycy są okradani każdego dnia.

– Nie możesz się obwiniać – zapewniła dziewczynę, gdy dotarły do domu. – To się mogło przydarzyć każdemu.

– Poza panią – westchnęła panna Pridaux. – Pani jest gotowa na wszystko.

– Nie wygłupiaj się. – Lydia otworzyła drzwi. – Ja także popełniłam wszystkie błędy nowicjuszek.

Susan nie zdradzała oznak zazdrości ani niechęci – to był dobry znak. Powstrzymała się także przed czułościami, jakimi lubiła obdarzać nowe zabaweczki. To było miłe z jej strony. Dziewczyna była wystarczająco przerażona i źle interpretując zachowanie psa, mogłaby zacząć krzyczeć, a to zawsze źle wpływało na Susan.

Na wszelki wypadek, gdy weszły do hallu, Lydia powiedziała:

– To przyjaciółka. – Lekko poklepała Tamsin po ramieniu. – Bądź dla niej dobra, Susan. Słyszysz? Dobry pies.

Susan delikatnie polizała dziewczynę po dłoni.

Tamsin pogłaskała ją po szyi.

– Susan jest bardzo mądra – wyjaśniła Lydia – ale musisz używać prostych komend.

– Kiedyś szkolili mastify do walki z niedźwiedziami, prawda? – przypomniała sobie Tamsin. – Gryzie?

– Raczej pożera – roześmiała się Lydia. – Nie musisz się jej obawiać. Jeśli się zbytnio rozzuchwali, stanowczo powiedz: „Dość”. No, chyba że sama będziesz chciała, żeby cię obaliła i zawlokła do legowiska.

Tamsin zachichotała cicho. Lydia ukradkiem odetchnęła. Niebawem pojawiła się Bess i zaprowadziła gościa na herbatę, od razu ordynując gorącą kąpiel i drzemkę.

Odświeżywszy się, Lydia ukryła się w gabinecie. Tylko tam, za zamkniętymi drzwiami, pozwalała sobie zrzucać maskę niewzruszonej pewności siebie. Choć zwiedziła szmat świata – w przeciwieństwie do większości londyńskiej śmietanki towarzyskiej – wcale nie była tak obeznana z życiem, jak powszechnie sądzono.

Żaden mężczyzna nie całował wcześniej Lydii Grenville.

Nawet wujaszek Ste w chwilach największej czułości pozwalał sobie jedynie na delikatne poklepanie po głowie, a odkąd wyrosła na olbrzymkę – po dłoni.

To, co zrobił książę Ainswood, dalekie było od zwykłej poufałości. Lydia musiała przyznać, że do tej pory kręciło jej się w głowie. Opadła na krzesło przy biurku, wtuliła twarz w dłonie i czekała, aż wewnętrzny zamęt nieco się uspokoi, a na jego miejsce wróci zwykły uporządkowany spokój.

Nic z tego. Nagle zalały ją nieproszone i chaotyczne wspomnienia z dzieciństwa. Natłok obrazów wirował pod powiekami, ukazując w końcu scenę, która najmocniej utkwiła w jej pamięci. Chwilę, w której zmienił się cały jej świat.

Ujrzała siebie, małą dziewczynkę, siedzącą na stołku i czytającą dziennik matki.

Choć nigdy by tego nie uczyniła, mogłaby spisać własną historię w takim samym stylu, w jakim pisywała Tebańską Różę.

Londyn 1810

Wczesnym wieczorem, gdy Anna Grenville od kilku godzin spoczywała w zimnej ziemi, jej dziesięcioletnia córka Lydia znalazła dziennik. Leżał w koszyku z robótką, ukryty pod warstwą różnokolorowych ścinków i łatek.

Siostra Lydii, Sara, długim i rozpaczliwym płaczem ukołysała się do snu, a ojciec dziewczynek, John Grenville, wyszedł z domu, by znaleźć ukojenie w ramionach jakiejś ladacznicy czy też na dnie butelki. Prawdopodobnie zresztą w obydwu tych uciechach.

W odróżnieniu od siostry Lydia nie spała, a błękitne oczy miała suche. Nie była w stanie płakać przez cały dzień. Była zbyt wściekła na Boga, który odebrał jej niewłaściwego rodzica.

Na cóż jednak byłby Bogu ojciec? – zapytała siebie i odgarniając z czoła złote loki, przetrząsała koszyk w poszukiwaniu odpowiedniej łatki na fartuszek Sary. Wtedy natknęła się na niewielki notes, zapisany gęsto drobnym pismem matki.

Zapominając o fartuszku, skuliła się przy dogasającym ogniu i długo w noc czytała zdumiewające słowa. Pamiętnik nie był długi, a mama nie siliła się na rozbudowane opisy, więc Lydia skończyła czytać, zanim ojciec, tuż po świcie, wtarabanił się do domu.

Zaczekała jednak do południa, aż wytrzeźwieje i zacznie panować nad swoim temperamentem. Sara bawiła się na podwórzu z dziećmi sąsiadów.

– Znalazłam pamiętnik mamy – powiedziała bez ogródek. – Czy to prawda, że była kiedyś damą? A ty aktorem? Czy to zmyślona historia?

Ojciec przetrząsał kredens. Odwrócił się od niego z rozbawionym wyrazem twarzy.

– Cóż to ma za znaczenie, kim była? – prychnął. – Nigdy nie mieliśmy z tego żadnych korzyści, nieprawdaż? Czy mieszkalibyśmy w tej norze, gdybym ją dostał z jakimkolwiek posagiem? Jakież to ma znaczenie, jaśnie wielmożna panienko? Zdaje ci się, że teraz sama jesteś wielką damą?

– Czy to prawda, że jestem dziedziczką przodków mamy? – zapytała Lydia, ignorując sarkastyczne uwagi ojca. Już dawno nauczyła się, że nie warto się nimi przejmować.

– Przodków? – Pogrzebał chwilę w kredensie i zatrzasnął drzwiczki ze zniecierpliwieniem. – Cóż za wielkie słowo! Czy tak to ujęła twoja matka?

– Napisała, że pochodzi ze starej szlacheckiej rodziny – sprostowała Lydia. – Że jeden z jej kuzynów był markizem Dain. Że uciekła z tobą do Szkocji, a jej rodzina była tym zdruzgotana. I odcięła się od niej, jakby była „zatrutą gałęzią drzewa Ballisterów”. Chcę tylko wiedzieć, czy to prawda. Mama zawsze była bardzo… dystyngowana.

– Owszem, była. – Ojciec miał w spojrzeniu ten cwany błysk, gorszy niż drwina, gorszy niż pogarda dla swych córek, której chwilami nie był w stanie ukryć.

Lydia natychmiast zdała sobie sprawę z tego, że nie powinna była wspominać o pamiętniku. Najchętniej sama kopnęłaby się w kostkę za taką nieostrożność. Ukryła jednak swoje emocje – jak zwykle zresztą – gdy powiedział:

– Przynieś ten notes, Lydio.

Przyniosła i nigdy więcej go nie zobaczyła. Nie spodziewała się zresztą niczego innego. Zniknął, jak miały to w zwyczaju przedmioty w ich domu. Wszystko powoli rozpływało się w powietrzu. Lydia nie miała wątpliwości, że ojciec sprzedał pamiętnik. Sprzedawał wszystko, tak właśnie zdobywał środki do życia. Czasami przegrywał, czasem coś wygrał, ale córki nigdy nie oglądały żadnych pieniędzy.

Podobnie zresztą jak jego wierzyciele.

Dwa lata później, choć kilka razy zmieniali nazwisko i miejsce zamieszkania, pożyczkodawcy wreszcie go schwytali. Został skazany za długi i zesłany do więzienia Marshalsea w Southwark. Po roku spędzonym w nim wraz z córkami ogłoszono go bankrutem i wypuszczono na wolność.

Wolność jednak przyszła zbyt późno. Sara w więzieniu nabawiła się suchot i niedługo potem zmarła.

Na tej podstawie John Grenville uznał, że angielski klimat mu nie służy. Zostawił trzynastoletnią Lydię pod opieką wuja i ciotki. Obiecał jej, że wróci za kilka miesięcy, i pożeglował do Ameryki.

W noc jego odjazdu Lydia zaczęła pisać własny dziennik. Niezbyt ortograficzny początek brzmiał: „Papa odjehał, na zafsze, mam nadzieję. Pomyślnyh wiatruw!”.

* * *

W normalnej sytuacji Vere odrzuciłby propozycję Trenta równie łatwo, jak ignorował jego wylewne podziękowania. Ale teraz nie czuł się normalnie.

Wszystko zaczęło się rano od przynudzania Jaynesa o dziedzicu rodu Mallorych. Przecież każdy wiedział, że ród Mallorych jest przeklęty i za nic nie należy go przedłużać! Vere nie zamierzał mieć synów tylko po to, by parę lat później siedzieć bezradnie i patrzeć, jak umierają.

Potem stanęła mu na drodze walcząca dziewica! A gdy Jej Wysokość zebrała szaty i się oddaliła, jego tak zwani przyjaciele zaczęli debatować na tym, skąd się wzięła, kim jest i skąd zna techniki walki, którymi go pokonała. Jakby na serio brali pod uwagę, że kobieta – kobieta! – może uchodzić za jego przeciwnika. W walce!

Trent dla odmiany proponował stosowne dla dżentelmenów, spokojne i dystyngowane zawody w piciu. Dlatego właśnie zabrał go ze sobą do domu, a po kąpieli i zmianie odzieży – w asyście skwaszonego, lecz milczącego Jaynesa – postanowił dać młodemu człowiekowi przedsmak nocnego życia w Londynie.

Życie nocne zdaniem Vere’a nie zawierało, broń Boże, wizyt w eleganckich salonach, gdzie hordy niezamężnych panien i ich histerycznych matek rzucały się natychmiast na każdego mężczyznę z niewielkim nawet majątkiem. Ostatni z rodu diabeł wcielony wolałby raczej dać się zadźgać tępym narzędziem niż spędzić choćby trzy minuty w towarzystwie mdłych i mizdrzących się panien z londyńskiej elity.

Wycieczka obejmowała więc głównie przybytki, gdzie za napitki i towarzystwo płaci się jedynie w gotówce. Trent nie wiedział, że Jego Wysokość wybierał lokale słynące z plotkarstwa i spędzał w nich czas, słuchając nie swego towarzysza, paplającego bez ustanku, lecz szeptów i chichotów w tłumie otaczających ich gości. Książę wyłowił kilka razy nazwisko pewnej damy i za każdym razem zastygał z przykrym grymasem na twarzy. To także uszło uwagi uszczęśliwionego Trenta.

Jaynes z pewnością dostrzegłby to wszystko, lecz on był niezwykle spostrzegawczy, sir Bertram zaś… wręcz przeciwnie.

Największy cymbał na północnej półkuli – tak mawiał o swym szwagrze lord Dain.

Vere nie potrzebował wiele czasu, by zorientować się, że Belzebub oceniał Trenta bardzo łagodnie. Mężczyzna co chwilę cytował Biblię, wzywał na świadka Boga Wszechmogącego wraz ze wszystkimi jego aniołami, co więcej, przejawiał wielki talent do pchania się pod koła powozów, końskie kopyta, a także spadające przypadkiem przedmioty. Zderzał się z każdym obiektem – czy to ożywionym, czy martwym – i ześlizgiwał ze wszystkiego, na czym stał, siedział lub leżał.

Z początku, w krótkich chwilach, gdy jego umysł nie rozszarpywał na strzępy błękitnookich smoków, Vere patrzył na Trenta ze zdumieniem zmieszanym z rozbawieniem. I tak nie miał zamiaru przedłużać ich znajomości.

Zmienił jednak zdanie.

Niebawem po opuszczeniu Westminster Pit, gdzie mieli zaszczyt obejrzeć zdumiewający pokaz psa Billy’ego, uśmiercającego setkę szczurów w dziesięć minut, spotkali lorda Sellowby’ego. Był on paryskim przyjacielem Daina, w związku z czym doskonale znał Trenta. Zresztą Sellowby znał wszystkich i ze wszystkimi się przyjaźnił. Był największym plotkarzem w całej Anglii.

Gdy wymienili stosowne powitania, zapytał uprzejmie, czy Jego Wysokość odniósł jakieś trwałe obrażenia w historycznym starciu z lady Grendel. Dodał z wdziękiem, że przeglądając księgę zakładów w klubie, dostrzegł kilka wpisów obstawiających, ile zębów stracił książę Ainswood w tym… wypadku.

Przez krótką chwilę Sellowby ryzykował utratę własnych zębów wraz ze szczęką, w której były osadzone. Zanim jednak Vere zaczerpnął tchu, Trent oblał się purpurą i ryknął:

– Ile zębów stracił?! Wszak to było jedynie lekkie szturchnięcie i każdy, kto był przy tym, widział wyraźnie, że książę udawał zranionego, żeby odwrócić uwagę tłumu, odegnać dramatyczne chmury, jakie zawisły nad tą harpią na własne jej życzenie, i trochę rozładować sytuację! Gdybyś tam był, Sellowby, widziałbyś, jakie monstra wypełzły z okolicznych barów i bram, rade na awanturę między babami. Zresztą sam widziałeś w Paryżu, do czego jest zdolna moja siostra, kiedy nie ma humoru. Tylko fochy i pogróżki. Ta Grenville może i jest mojego wzrostu, a psa też ma niemałego, ale…

Trent krzyczał dobre kilka minut, nie dając nikomu dojść do słowa. Gdy baronet umilkł na chwilę, by zaczerpnąć tchu, Sellowby pożegnał się błyskawicznie i uciekł. Vere pierwszy raz w życiu nie wiedział, co powiedzieć.

Nie pamiętał, kiedy – i czy kiedykolwiek – ktoś stanął w jego obronie. Szybko jednak przypomniał sobie, że jak dotąd nie potrzebował wsparcia, wręcz przeciwnie, zwykle lawirował na granicy pojmania przez władze i powieszenia. Doszedł więc do wniosku, że tylko półgłówek taki jak Bertram mógł sobie wyobrazić, że Vere Aylwin Mallory marzy o obrońcy czy choćby lojalnym przyjacielu.

Serce księcia skamieniało dawno temu i mężczyzna nie był w stanie wzruszyć się obroną Trenta. Nie zamierzał też roztrząsać własnego zachowania w Vinegar Yard. Prędzej rzuciłby się do rzeki, niż przyznał, że niektóre riposty lady Grendel przebiły się przez ochronny pancerz, jaki przywdział.

Vere doszedł zatem do wniosku, że oniemiały Sellowby, kulący się pod wykrzyknikami, jest najśmieszniejszą rzeczą, jaką widział od miesiąca, a Trent najzabawniejszym imbecylem w mieście.

Dlatego też Jego Wysokość łaskawie zaproponował, by Bertie przewiózł swoje graty z gospody do Ainswood House i czuł się w nim jak u siebie w domu.

* * *

Podczas obiadu Lydia przekonała się, że panna Prideaux może się poszczycić nienagannymi manierami, znakomitym apetytem, umiejętnością błyskotliwej konwersacji i ciętym humorem. Miała też słodki, melodyjny głos, który przypomniał Lydii Sarę, choć dziewczyna była znacznie od niej starsza i bardziej energiczna.

Przy serach i owocach Lydia zaczęła ją delikatnie wypytywać:

– Domyślam się, że uciekłaś z domu?

Jej towarzyszka odłożyła nożyk, którym obierała jabłko, i spojrzała Lydii w oczy.

– Panno Grenville, wiem, że uciekanie z domu jest głupie, a ucieczka do Londynu to czyste szaleństwo, jednak każdy ma jakąś granicę tolerancji, a ja niestety doszłam do tej granicy.

Jej historia okazała się odmienna od dotychczasowych.

Dwa lata temu matka panny Prideaux popadła w religijny amok. Żadne ubrania stały się zakazane. Taniec i muzyka, z wyjątkiem pobożnych hymnów, zakazane. Wszelkie książki i pisma prócz Biblii i modlitewnika – również. Panna Prideaux przemycała do domu „Argusa”, który – jak twierdziła – był jej ostatnim kontaktem ze światem rozsądku.

– Czytałam pani materiały i eseje – opowiadała – i byłam w pełni świadoma, co może mnie spotkać w Londynie. Zapewniam panią, że przyjechałam przygotowana na wszelkie przeciwności. Jednak gdyby mnie nie obrabowano, zapewne nigdy w życiu bym pani nie spotkała. Miałam przy sobie dość pieniędzy na pierwsze miesiące, zanim znalazłabym jakąś pracę. Byłam gotowa robić cokolwiek uczciwego, naprawdę.

Oczy jej zalśniły, twarz skurczyła się w grymasie, lecz opanowała się prędko i ciągnęła:

– Mama i jej nawróceni przyjaciele wygnali tatę z domu. Nie widziałam go ponad dwa tygodnie, gdy weszła do mojej sypialni i zażądała biżuterii, którą dostałam od ciotki Lavinii. Sekta planowała wydrukować jakąś broszurę, lecz okazało się, że wszyscy drukarze to narzędzia szatana i żądają zapłaty. Matka uznała, że muszę poświęcić biżuterię, żeby ratować ludzkie dusze.

– Niezależnie od tego, czy dusze rzeczywiście pragną być uratowane, czy nie – mruknęła Lydia. – Mnóstwo mamy takich nawróconych. Trwonią pieniądze na Biblie i różne broszury, gdy ludzie potrzebują pracy, dachu nad głową i kawałka chleba.

– Jestem tego samego zdania – zgodziła się Tamsin. – Nie miałam zamiaru pozbywać się rodzinnej pamiątki dla takich bzdur. Dostałam tę biżuterię w spadku. Gdy ją nosiłam, przypominałam sobie ciotkę i to, jaka była dla mnie dobra, jak często śmiałyśmy się razem. Bardzo ją kochałam – dokończyła drżącym głosem.

Lydia wciąż miała medalik Sary. Gdyby nie był bezwartościowym kawałkiem cyny, ojciec na pewno by go sprzedał albo przegrał. Wtedy Lydia nie miałaby pamiątki ani po matce, ani po siostrze.

Nie mogła go nosić, bo barwił jej skórę na zielono, ale trzymała go w szkatułce przy łóżku, wyjmowała co wieczór i myślała o ukochanej siostrze.

– Tak mi przykro – powiedziała miękko. – Nie ma szansy na odzyskanie tych rzeczy, moja droga.

– Wiem, to beznadziejna sprawa – odchrząknęła Tamsin. – Nie miałabym żadnego żalu, gdyby wzięli cokolwiek innego. Teraz jednak pewnie rozpruli wszystkie moje rzeczy i znaleźli ukryte klejnoty. Wątpię, by chcieli mi je oddać.

Lydia się zastanowiła.

– Były zatem wartościowe?

– Nie potrafię dokładnie ocenić – wzruszyła ramionami Tamsin. – Miałam rubinowy naszyjnik z bransoletką i kolczykami. Komplet z ametystami, dość stary, ale śliczny, w srebrnym filigranie. I trzy pierścionki. Doprawdy nie wiem, czy są cenne.

– Jeśli miały realną wartość, jest spora szansa, że będą wystawione na sprzedaż – stwierdziła Lydia. – Mam kilku informatorów związanych z obrotem dobrami. – Uderzyła w dzwonek. Po paru chwilach w drzwiach stanęła Millie. Lydia poprosiła o papier i pióro.

– Sporządzimy listę – powiedziała do panny Prideaux. – Dasz radę je narysować?

Tamsin pokiwała głową.

– Świetnie. To bardzo zwiększy nasze szanse. Nie możemy jednak robić sobie zbyt wielkich nadziei – ostrzegła Lydia.

– W ogóle nie robiłabym wokół tego szumu – odparła dziewczyna – gdyby to nie było takie niesprawiedliwe. Starałam się ochronić mój skarb przed pobożnymi złodziejami mojej matki i zawiozłam je prosto w pazury złodziei niepobożnych. Gdyby o tym wiedziała, pewnie powiedziałaby, że to kara boska. Na szczęście nie muszę już jej słuchać i nie zamierzam tego robić nigdy więcej. – Zarumieniła się, przygryzając wargę. – Nie uzna pani za konieczne zdradzać im, gdzie jestem? Napisałam matce, że uciekam z kochankiem. Myślą, że jestem teraz na wybrzeżu, w drodze do Ameryki. Musiałam wymyślić coś niemoralnego i odrażającego, by uznali, że nie warto mnie gonić.

– To, czy czcisz ojca swego i matkę swoją, to wyłącznie twoja sprawa – powiedziała spokojnie Lydia. – Mają to, na co zasłużyli. To nie ma ze mną nic wspólnego. Jeśli jednak nie chcesz, by przypadkiem dowiedzieli się, gdzie jesteś, sugeruję zmianę nazwiska na mniej charakterystyczne.

To z pewnością nie ochroni jej przed londyńskimi zbirami. Wyglądała tak młodo i niewinnie.

Po krótkiej pauzie Lydia dodała:

– Wydaje mi się, że na ten moment twój los należy do mnie. Planowałam zatrudnić towarzyszkę. – Wcale nie planowała, ale nie miało to przecież znaczenia. – Gdybyś zechciała być tak miła i została ze mną, oszczędziłabyś mi kłopotów poszukiwania. Zapewniam mieszkanie, wikt i opierunek, a…

Panna Prideaux zaczęła szlochać.

– Proszę mi wybaczyć – wyjąkała, gwałtownie wycierając oczy. – Zwykle się tak nie rozklejam, ale pani jest dla mnie taka dobra!

Lydia wstała i wetknęła chusteczkę w mokre od łez dłonie dziewczyny.

– Nie martw się tym – powiedziała. – Przeszłaś naprawdę zbyt wiele. Inna dziewczyna wpadłaby w histerię. Powinnaś trochę popłakać, na pewno poczujesz się lepiej.

– Nie mogę uwierzyć, że pani nic nie wytrąca z równowagi – wyznała Tamsin, osuszywszy twarz. – Musiała sobie pani poradzić z całym tłumem w zaułku, a jednak głos nawet pani nie drgnął. Nie mam pojęcia, jak pani tego dokonała. Ja nigdy wcześniej nie spotkałam księcia, nie śmiałam nawet podnieść na niego oczu. Nie wiedziałabym, jak się odezwać do kogoś tak wielkiego. Wszystko zlało się w jeden chaos, nie wiedziałam, kto jest dobry, kto zły, kto chce mnie skrzywdzić. Nie wiedziałam, czy książę z nas kpi, czy mówi szczerze.

– On pewnie sam tego nie wiedział – rzuciła Lydia, czując nagłą falę gorąca. – To kretyn. Jego miejsce jest na salonach razem z resztą menażerii.

Millie przyniosła pióro i papier, Lydia nie miała więc problemu z odwróceniem uwagi gościa od lorda Ainswooda. Jej własna uwaga nie chciała jednak poddać się tak łatwo.

Kilka godzin później w zaciszu swej sypialni kobieta wciąż nie mogła otrząsnąć się ze wspomnień pocałunku ani stłumić pragnień, które w niej rozniecił.

Usiadła przy toaletce, trzymając w dłoniach medalik Sary.

Podczas długich, ponurych dni w więzieniu Marshalsea Lydia zabawiała siostrę opowieściami o księciu z bajki, który przybędzie na białym koniu, aby je uratować. W tamtym czasie Lydia była jeszcze młoda i na tyle płocha, by wierzyć, że pewnego dnia książę naprawdę się pojawi, że zamieszka z nią w pięknym zamku, a pokoje dziecięce zapełnią się szczęśliwymi maluchami. Sara także mogłaby wyjść za księcia i mieszkać w sąsiednim zamku.

W prawdziwym świecie jednorożce trafiały się częściej niż książęta z bajki.

W prawdziwym świecie nie musiałaby prosić księcia, by zabrał wiedźmę do lochu.

W prawdziwym świecie pocałunek nie rzuca panny na kolana. A na pewno nie taki, który miał zastąpić celny cios, jaki wymierzyłby jej książę, gdyby była mężczyzną.

Lydia westchnęła i kolejny raz napomniała się, że ma teraz ważniejsze sprawy na głowie. Choćby los panny Prideaux. Która płacze teraz pewnie w poduszkę, biedactwo. Ubranie można jednak odkupić, podobnie jak okulary. I nie jest sama, bo czuwa nad nią Lydia.

Ale biżuteria… Och, taka strata musi ją bardzo boleć.

Gdybyż tylko ten nadęty książę zabrał stręczycielkę na komisariat! Byłby to najlepszy sposób na odzyskanie rzeczy Tamsin. Było jasne, że złodzieje pracują dla Coralie. Że to ona uknuła cały plan, od samego początku. Szkoliła własne dziewczęta na kieszonkowców, trzymała też w pogotowiu armię uliczników gotowych na wszystko.

Lecz Ainswood nie był zainteresowany ratowaniem panny Prideaux. Nie jest szlachetnym bohaterem. On tylko wygląda jak książę z bajki, w dodatku mocno poszarpany.

Gdyby na świecie istniała jakaś sprawiedliwość, pocałunek, którym ją upokorzył, nie dałby mu spokoju.

* * *

Lydia doznałaby ukojenia, wiedząc, jak bardzo szamotał się lord Ainswood.

Vere od urodzenia szukał guza. Zawsze był w centrum zamieszania i celował w wywoływaniu skandali. Odkąd odziedziczył tytuł, gazety dosłownie prześcigały się w pikantnych doniesieniach na jego temat. Przygoda z Dainem w jego noc poślubną, epizod z bękartem Belzebuba parę dni później, plotki o czerwcowym wyścigu powozów – na wszystkie te opowieści zużyto tony papieru i litry atramentu. Przyjaciele Vere’a także drwili z niego bez opamiętania.

Artykuły, karykatury i towarzyskie docinki spływały po nim jak woda po kaczce. Vere przebierał w uległych karczmarkach i zapominał o wszystkim, co działo się dookoła. Jednak w poprzednich przypadkach przeciwnikami księcia byli mężczyźni, a awantury toczyły się według bezwzględnych męskich zasad.

Tym razem zaś jego wrogiem została kobieta.

Vere sam już nie wiedział, co jest gorsze: to, że wdał się w dyskusję z kobietą, choć było oczywiste, że są one najbardziej nieracjonalnymi stworzeniami, jakie Bóg zesłał na ziemię, czy to, że padł – dosłownie – ofiarą najstarszej sztuczki świata. Lady Grendel zrobiła to, co zwykle robi zwierzyna łowna – udawała martwą. On zaś, znając wszystkie te sztuczki od małego, dał się zmylić.

Wkrótce zaczął żałować, że zlitował się nad biedną, słabą kobietą. Powinien był ją znokautować, a być może uniknąłby całego zamieszania.

Dokądkolwiek szedł, znajomi śmiali się z niego do rozpuku.

Na przykład wtedy, gdy udali się z Trentem do sal bokserskich przy St Martin, ktoś musiał zapytać, dlaczego nie przyprowadzili panny Grenville, żeby każdy mógł się z nią zmierzyć. Reszta zgromadzonych dosłownie pokładała się ze śmiechu. Co i rusz jakiś idiota chciał wiedzieć, kiedy planują kolejny pojedynek lub czy Jej Wysokość Szczęka wydobrzała na tyle, by przyjmować stałe pożywienie, lub czy słyszał już, że babka tego czy ciotka tamtego jest w grupie wagowej Vere’a.

W tym samym czasie wszyscy ilustratorzy konkurowali na najśmieszniejszy wizerunek słynnego pojedynku.

Trzy dni po wydarzeniu Vere ponuro wpatrywał się w wystawę księgarni, na której wyeksponowano wielki plakat pod tytułem „Lady Grendel daje księciu A. nauczkę”.

Artysta przedstawił go jako ogromnego barbarzyńcę w stroju łotra, Gorgonę zaś jako drobną, wiotką kobietkę. W dymku nad jego gigantyczną głową widniał napis: „Moja droga, czyż nie słyszałaś wcześniej o prawie pana? Wszak jestem teraz księciem!”. Panna Grenville miała wzniesione do góry pięści i krzyczała: „Pokażę ci zaraz i prawo, i lewo!”.

Vere musiał wyjaśnić zbaraniałemu Trentowi grę słów: prawo pana z prawą pięścią panny Grenville. I lewą.

– To zrozumiałem – pokiwał głową Bertie. – Ale skoro pan ma prawo, to czemu ona się złości? Ten żart nie jest śmieszny.

– Prawem pana – wycedził przez zęby Vere – było spędzanie nocy poślubnej ze świeżo poślubioną żoną każdego wasala.

Trent oblał się purpurą.

– Och! To tym bardziej nie jest śmieszne! – I ruszył do drzwi, zapewne z zamiarem wywołania awantury. Vere chwycił go za ramię.

– Spokojnie, Trent, przecież to tylko karykatura. Żart, nic więcej.

I wprowadzając w życie zasadę „co z oczu, to z serca”, przeprowadził przyjaciela na drugą stronę ulicy, lawirując między powozami, pod które Bertie usiłował wpaść. Uszedłszy ledwo spod kół czarnego kabrioletu, chłopak ryknął nagle:

– Niech mnie piekło pochłonie! – I potknął się na krawężniku. – O wilku mowa!

To była ona! Przyczyna niewybrednych żartów i nędznych karykatur.

Przewalając się obok nich z turkotem, Wojowniczka Grenville zasalutowała im jak rasowy stangret, przykładając rączkę bata do kapelusza i uśmiechając się drwiąco.

Gdyby była mężczyzną, Vere dopędziłby ją, wyciągnął z pojazdu i pięściami wbiłby jej ten cholerny uśmiech w gardło. Była jednak kobietą i książę mógł jedynie gapić się na nią z nienawiścią, dopóki nie zniknęła mu z oczu. W jej przypadku jednak powiedzenie „co z oczu, to z serca” nie znajdowało zastosowania.