Justyna Żuławnik

Deszczowo mi

Zbiór wierszy

Korektor Karolina Matuszkiewicz

© Justyna Żuławnik, 2022

Poezja współczesna.

Wiersze miłosne.

Trochę naiwne.

O zakochaniu, rozczarowaniu, serca złamaniu.

O szczęściu.

Z serca i doświadczenia.

ISBN 978-83-8273-564-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Deszczowo mi

2. Samiec Alfa

3. Mam tak samo

4. Odpocznij

5. Kawałek Ciebie

6. Karnawał

7. Ciche dni

8. Najtrudniej

9. Zima

10. Idą święta

11. Straszki

12. Ona

13. Nowa relacja

14. Spoko

15. Nic z tego?

16. Nie moja wina

17. Księciunio

18. Druga młodość

19. Ciebie troszkę

20. List miłosny

21. Jesień

22. Moje nietędydrogi

23. Bańka mydlana

24. Wyścig

25. Jesień

26. Dom

27. Żałoba

28. Weekend

29. Gdybym

30. Wieje tu

31. Ty

32. Jestem głodna

33. W kościach

34. Wiosna

35. Nocą

36. Księżyc

37. Wpół do miłości

38. Sens

39. Wyloguj się

40. Kiedyś

Samiec Alfa

Współczesny mężczyzna “Obojętność” się nazywa,

Pachnie perfumami “Znowu Dziś Zaczynasz?”.

Ubiera koszulę “Ja Jestem Zmęczony”

I zakłada krawat “Nie, Nie Szukam Żony”.

W spodniach marki “Drań”,

W butach z logo “Cham”,

Nonszalancko, z pełną gracją

Łamie serca dam.

Na zegarku “Nie chcę związku”

Północ już wybiła.

i z księciunia w brzydką żabę

Mężczyznę zmieniła.

Mam tak samo

Najgorszą na świecie życiową poradą

Jest „skarbie nic nie mów, ja miałam tak samo”!

I papla i ględzi i ciągle o sobie,

O swoich kłopotach i o ich powodzie.

A więc, nauczona głosem rozsądku,

Na „co tam u ciebie” ty mówisz „w porządku”.

Odpocznij

Od rachunków i zakupów.

Od zepsutej pary butów.

Od tabletek na ból głowy,

Od kłopotów, ciągle nowych.

Od ostatniej awantury,

Od pogody szaroburej.

Od jedzenia tłustych rzeczy

I od wynoszenia śmieci.

Włóż sweterek, wejdź pod kocyk,

Nie mów więcej, że masz dosyć.

Kawałek Ciebie

W małym pudełku,

Na samym dnie serca,

Schowałam cię skrzętnie

I czasem, od święta,

Ostrożnie, po trochu,

Otwieram, by wspomnieć

Kolor twych oczu

I dźwięk twego głosu,

Chłód twego wzroku.

I twą nieprzystępność

I nieustępliwość

I obojętność.

Złości twej nagłość…

Lepiej już zamknąć

To moje pudełko.

I liczyć po cichu,

Że serce ci zmiękło.

Karnawał

Walentynki mam codziennie,

Mam też sylwestrowy bal.

Więc ubieram się odświętnie,

By mnie taką widział świat.

Lecz jednego, to nikt nie wie,

Bywam duchem na pogrzebie.

Czasem życie mi nawala,

Lecz udaje, że karnawał.

Ciche dni

Dosyć chłodno w naszym domu,

A za oknem pada deszcz.

Nieżyczliwy nikt nikomu,

Jakoś pusto w kuchni też.

Wiatr się po sypialni snuje

A po kątach cichość.

Co raz ktoś czegoś żałuję.

To umiera miłość.

Najtrudniej

Za każdym jednym złamanym sercem,

Stoi ktoś taki, kto nie chce nic więcej.

I najtrudniej w świecie jest się pogodzić,

Że gdzieś jest ktoś inny o kogo mu chodzi.

Zima

Z pierwszym śniegiem zostawiłeś

Na komodzie nieporządek.

W sieni szalik z frędzelkami

I niedoczytaną książkę.

A zabrałeś niemal wszystko:

Kocyk, radość, stare płyty,

Lekkość dnia, zimowe swetry,

Z kuchni kubek niedomyty.

Obiecałeś być do końca,

Jak na drzewie, w grudniu, liść,

A gdy tak więdliśmy sobie,

Powiedziałeś „pora iść”.

Idą święta

Pachnie już mandarynkami.

Kruchym ciastem ze śliwkami.

W moim domu pachnie także,

Twym odejściem, mój kochany.

Straszki

Po nocach się snują smutki i tęsknotki.

Nocą się skradają, w głowach, małe straszki.

Bo w nocy wejść do głowy straszkom jest najprościej.

Bo nocą smutki piszą w naszych głowach fraszki.

Ona

Ona patrzy na ciebie jak ja, dawniej.

Tylko patrzy bez bólu i uśmiecha się ładniej.

Zdrowsze ma włosy i cerę jaśniejszą,

I lepiej zrobiła ci kawę dzisiejszą.

Ona widzi też w tobie to samo, co ja.

Opatruje twe rany, które myśli, że zna.

Podtrzymuje cię co dzień na lewym barku

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.