Paweł Wakuła

Dentysta w paszczy krokodyla

i inne historie z Doliny Bagiennej Trawy

© by Paweł Wakuła

© by Wydawnictwo Literatura

Ilustracje:

Paweł Wakuła

Korekta:

Lidia Kowalczyk, Joanna Pijewska

Wydanie II

pierwsze w Wydawnictwie Literatura

ISBN 978-83-8208-918-9

Wydawnictwo Literatura, Łódź 2020

91-334 Łódź, ul. Srebrna 41

handlowy@wydawnictwoliteratura.pl

tel. (42) 630-23-81

www.wydawnictwoliteratura.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Weronika Panecka

Nie wiemy jak Wy, ale my z niecierpliwością czekaliśmy na kolejne wieści z Doliny Bagiennej Trawy. I kiedy wreszcie zobaczyliśmy prawdziwego krokodyla na okładce książki, to dech nam zaparło z wrażenia, rzuciliśmy wszystko i zaczęliśmy czytać!

Niepokój, ciekawość, odrobina strachu i śmiech do łez towarzyszyły nam przez całą lekturę.

Czy kruki mogą w lesie rozpalać ognisko? Kto zdarł skórę z zaskrońca Euzebiusza? Czy to możliwe, by wąż Apollin był tak niebezpieczny, oplatał swoje ofiary, łamał im wszystkie kości, a potem połykał bez gryzienia? Czy Maurycy będzie musiał wysiedzieć kukułcze jajo?

Dużo pytań zaprząta małe główki szczurka Ogryzka i skrzata Maurycego w pasjonujących historiach, opisanych przez Pawła Wakułę. Leśni detektywi rozwiązują zagadki i tajemnice, jakie skrywa Dolina Bagiennej Trawy i lasy wokół leśniczówki Klechdy. A Fryderyk Piątek – najbardziej znany leśniczy w Polsce – czasem im w tej detektywistycznej pracy pomaga.

Zaczytajcie się bez reszty. I nie bójcie się dentysty, skoro nawet krokodyl bez strachu otwiera przed nim paszczę!

Leśnicy

Do Doliny Bagiennej Trawy wreszcie zawitała wiosna. W promieniach słońca ostatnie łaty brudnobiałego śniegu topiły się i zamieniały w wesołe strumyczki raźno podążające w stronę rzeki. Kap! Kap! Kap! – z każdej nawet najdrobniejszej gałązki spadały krople wody.

– Trzeba jakoś uczcić tak piękny dzień. Może rozpalimy ognisko? – zaproponował Ogryzek i, nie czekając na Maurycego, zaczął zbierać z ziemi wilgotne drwa.

– A wiesz, że to dobry pomysł! – uśmiechnął się skrzat.

Po chwili obaj nosili z lasu naręcza gałęzi, z których pośrodku Malinowej Polany zaczęli układać zgrabny stosik.

Podczas tego zajęcia zastał ich leśniczy Piątek.

– A cóż to ma znaczyć? – spytał surowo. – Chcecie puścić z dymem całą dolinę? Nie wiecie, że nie wolno palić ognisk w lesie?

Maurycy i Ogryzek spojrzeli po sobie niepewnie.

– Jest tak mokro, że nie ma mowy o pożarze… – bąknął skrzat.

– A poza tym zakazy są dla ludzi! – odparł bezczelnie szczurek. – Nam, leśnym stworzeniom, wszystko wolno! Chce pan zakazać błędnym ognikom nosić płomyki nad głowami? Ciekawe, jak się pan do tego zabierze!

Piątek w zamyśleniu potarł brodę. Pożar lasu był jednym z jego najgorszych koszmarów, ale dobrze wiedział, że niemal zawsze spowodowany jest przez ludzi, bardzo rzadko przez piorun, a nigdy przez zamieszkujące puszczę stworzenia.

– Może zrobicie marzannę? – zaproponował polubownie. – Jest tak mokro, że nie uda się wam rozpalić ognia, ale gdybyście wzięli dwie solidne żerdzie…

Odwrócił się, żeby z ułożonego przez Maurycego i Ogryzka stosiku wybrać odpowiednie patyki, i aż podskoczył z wrażenia, gdy z szumem potężnych czarnych skrzydeł oderwał się od ziemi jakiś ptak, unosząc w dziobie jedną z gałęzi.

– A to dobre! – roześmiał się Ogryzek. – Wygląda na to, że kruk Alojzy też chce zrobić sobie ognisko! Jemu też pan zabroni?

Maurycy zmarszczył brwi.

– To do niego niepodobne! Alojzy na pewno chce zbudować szałas albo płotek… A może zrobi marzannę?

Piątek uśmiechnął się pod nosem.

– Kruki są bardzo zmyślne, ale nie sądzę, żeby Alojzy tracił czas i siły na takie głupstwa. Ma coś ważniejszego do zrobienia. Musicie wiedzieć, że te ptaki, jako jedne z pierwszych, już na początku wiosny budują swoje gniazda!

– A, chyba że tak – mruknął skrzat. – Wiadomo, własny dom jest najważniejszy!

Maurycy i Ogryzek szli przez las, a wszędzie wokół rozlegały się odgłosy przyrody budzącej się do życia. Ptaki śpiewały, wiewiórki ganiały się po drzewach, a gdy mijali Polanę Trzech Dębów, dobiegło ich czyjeś rozkoszne ciamkanie i mlaskanie.

– Ktoś ma niezły apetyt! – zachichotał Ogryzek.

– To prawda – przyznał jego przyjaciel. – Ale i tak powinien zachowywać się kulturalnie. Kto to słyszał, żeby tak hałasować przy jedzeniu? To jakiś niewychowany gbur i prostak!

– Skoro mowa o gburach, chodźmy obudzić Leona – zaproponował szczurek. – Dzień taki piękny, już czas, żeby wstał ze swojego barłogu!

Po krótkiej wędrówce znaleźli się nad wejściem do gawry niedźwiedzia brutalnego.

– Hop! Hop! Leonie! – krzyknął Maurycy.

Cisza.

– A to śpioch! – zaśmiał się szczurek. – Poczekaj, już ja go obudzę!

Zwinął kawałek brzozowej kory i zaczął przeraźliwie trąbić. Na próżno. Tylko na gałęzi pobliskiego drzewa przycupnęła zaciekawiona sroka Krystyna.

– Co się dzieje z Leonem? – spytała. – O tej porze zawsze był już na nogach!

– Zima była ciężka – zauważył niepewnie Maurycy.

– Mimo to powinien już się obudzić! – zirytował się Ogryzek.

Gawra Leona była wielką jamą powstałą w wykrocie zwalonego przez wiatr dębu. Przed snem niedźwiedź zakopał się tam w legowisku ze świerkowych gałęzi i zeszłorocznych liści. Szczurek wlazł teraz na przewrócony pień i zaczął skakać, starając się robić jak najwięcej hałasu.

– Leonie! Hop! Hop! Pobudka! – wydzierał się, ale na próżno, z gawry nie doszedł ich żaden odgłos.

– Wlazłbym do środka i wytargał go za ucho, ale trochę się boję – mruknął Ogryzek. – Głodny niedźwiedź po przebudzeniu bywa zły…

Skrzat machnął ręką.

– Zostawmy go w spokoju. Po porannym spacerze burczy mi w brzuchu!

Gdy szli w kierunku Malinowej Polany, napotkali wracającego z obchodu leśniczego Piątka.

– Wpadnijcie do mnie na bułeczki z marmoladą i kakao – zaproponował z uśmiechem. – Zaprosiłbym też Leona, ale on już zaspokoił pierwszy głód. Muszę przyznać, że widok niedźwiedzia posilającego się po zimowym śnie jest imponujący!

– Spotkał pan naszego miśka? – zdziwił się Ogryzek. – A my byliśmy pewni, że jeszcze kima!

Maurycy zatrzymał się jak wryty.

– Ależ z nas gapy! – zawołał. – Przecież to właśnie jego słyszeliśmy, gdy jadł śniadanko na Polanie Trzech Dębów!

Z każdym dniem widać było coraz więcej oznak wiosny, co prawda w głębokich leśnych rozpadlinach wciąż leżało jeszcze trochę śniegu, ale na gałęziach pojawiły się już świeże pączki, a wśród drzew wyrosły łany niebieskich przylaszczek. Jednak był jeszcze jeden niezawodny znak, że zima naprawdę się skończyła.

– Hura! Hura! Czarny bocian Gerwazy wrócił z Afryki! – wrzeszczał podekscytowany Ogryzek, biegnąc z szeroko rozpostartymi łapkami. – Przeleciał sześć tysięcy kilometrów nad pustynią, dżunglą i morzem. Nie masz pojęcia, gdzie on był i co widział!

– Zuch – przyznał Maurycy. – Musiał mieć masę przygód po drodze!

– No jasne! Widział z bliska słonia, żyrafę i lwa. A jak chciał się napić wody z Nilu, to prawie złapał go korkodryl! O tak! – szczurek kłapnął rękami przed nosem przyjaciela.

– Nieźle! – przyznał skrzat. – A właściwie co to za jeden, ten… korkodryl?

– Straszna bestia z paszczą pełną zębów! – wyjaśnił szczurek. – Drapieżny stwór, który mieszka w Nilu i może zjeść całego słonia razem z jego dwoma ogonami!

– Chyba z ogonem i trąbą – poprawił go skrzat, ale uczciwie przyznał: – Ja nigdy nie odważyłbym się na taką daleką podróż. Ten nasz Gerwazy to prawdziwy bohater!

– No pewnie! I wiesz co? Obiecał, że opowie nam o swoich przygodach!

– Super!

Maurycy i Ogryzek od razu pobiegli po leśniczego Piątka, żeby i on posłuchał opowieści Gerwazego. Wspólnie udali się na łąkę, gdzie czarny bocian wyznaczył spotkanie, lecz nie zastali go. Długo czekali, ale zamiast Gerwazego w wysokiej trawie przechadzał się tylko biały bocian Wojtek.

– Przepraszam, czy nie widziałeś swojego kuzyna? – spytał w końcu Maurycy.

– Tego tchórza? – prychnął Wojtek. – Był tu, ale uciekł jak niepyszny!

– Jak to uciekł? Wystraszył się kogoś? – zmartwił się Maurycy.

– To niemożliwe! – dodał Ogryzek. – Gerwazy nikogo się nie boi! Nawet korkodryla!

Leśniczy Piątek uśmiechnął się i wziął ich na stronę.

– Chłopaki, zdradzę wam tajemnicę – szepnął. – Niestety biały bocian to prawdziwy czarny charakter! Potrafi zbić rywala skrzydłami i poranić go dziobem. Z dzisiejszego spotkania nic nie będzie, bo najwyraźniej Gerwazy wystraszył się Wojtka!

Spotkanie z Gerwazym w końcu doszło do skutku. Piątek zaprosił bociana do leśniczówki Klechdy, żeby w bezpiecznym miejscu, z dala od brutalnego kuzyna, opowiedział o swoich przygodach na Czarnym Lądzie.

– No dalej, Gerwazy, zapodaj jakąś straszną historię! – poprosił Ogryzek. – Wiesz, taką, żebyśmy po jej usłyszeniu bali się pójść w nocy do kuchni przekąsić małe co nieco!

– Tak! Tak! – zgodziła się dziwożona Zuzanna. – Poprosimy o horror!

Bocian zaklekotał.

– Czy mówiłem wam już o pytonie?

– Pytong? A co to za jeden? – spytał szczurek.

– Wąż, ale naprawdę olbrzymi! Długi jak stąd do tamtego drzewa – bocian wskazał dziobem odległą o pięćdziesiąt metrów brzozę. – Jest tak silny i żarłoczny, że na śniadanie z łatwością może zjeść słonia i dwa młode nosorożce!

– O rany! – mruknął wilkołak Alfred. – To ile taki wąż może wypić mleka?

– Zaczynam się bać! – przyznała bardzo zadowolona Zuzanna.

Tylko leśniczy Piątek uśmiechnął się pod nosem.

– Mów dalej – poprosił Maurycy.

– Pyton to prawdziwy dusiciel – Gerwazy z lubością kontynuował straszną opowieść. – Oplata swoje ofiary, łamie im wszystkie kości, a potem połyka bez gryzienia!

Jego słuchacze spojrzeli po sobie z niedowierzaniem.

– Nie używa noża i widelca? – zdziwiła się dziwożona.

– Kolego, bujać to my, ale nie nas! – Ogryzek znacząco przymrużył oko.

– Nie wierzycie mi?! – oburzył się Gerwazy. – W takim razie nic tu po mnie! – zatrzepotał wielkimi skrzydłami i odleciał.

– I po co te nerwy? – wzruszył ramionami szczurek. – Przecież każdy wie, że to tylko bajki. Żaden pytong nie istnieje!

– Muszę cię wyprowadzić z błędu – zaskoczył go leśniczy. – Pyton to gatunek węża… Chociaż nie jest ani tak wielki, ani tak żarłoczny, jak opowiadał nasz poczciwy bocian.

– Naprawdę? – zdziwił się Maurycy. – Jak to dobrze, że podobnych stworzeń nie ma u nas w dolinie!

– I ty także nie masz racji! – roześmiał się Piątek. – Przecież wasz stary znajomy wąż Eskupala mieszka u mnie w kompostowniku!

– Nasz Apollin to dusiciel?! – zaniepokoili się goście.

– A jakże – odparł leśniczy. – Jest niezwykle rzadki, choć można go spotkać blisko ludzkich zabudowań, na przykład w zapuszczonym sadzie albo kompostowniku właśnie.

Ogryzek głośno przełknął ślinę.

– Lubię Apollina – mruknął – ale od dzisiaj będą omijał go z daleka!

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Strona redakcyjna

Drodzy czytelnicy!

Pierwsze ognisko

Stary niedźwiedź mocno śpi

Bohaterski tchórz

Swojski dusiciel

Lekarstwo na przeziębienie

Panna z czubkiem

Wierzbowe kotki

Sprytny ptaszek

Gdzie jest haczyk?

Zakład o poziomki

Wielbiciel mrówek

Podkowa na szczęście

Ruda i brunetka

Szczęśliwa piżama

Rywal żelaznej żaby

Sprawa zaskrońca

Prawdziwy horror

Ślepa sprawiedliwość

Mysz cyrkówka

Przemiana

Wielkie rozczarowanie

Szczęki

Przerwany mecz

Pęknięta struna

Kolczasty wojownik

Blaszany potwór

Zbiegowie z Alcatraz

Szybki jak wiatr

Dentysta w paszczy krokodyla

Babie lato

Złodziej ziarna

Cisza nocna

Podstępny zabójca

Uciążliwy lokator

Morderca drzew

Jabłko na grzbecie

Dobre wychowanie

Déjà vu

Tajemnicza kradzież

Złodziej nosów

Leśna moda

Ratowanie przyjaciela

Zimowa papuga

Stołówka dla ptaków

Spodziewany gość

Sylwester z muchą

Ostatnia malinówka

Doktor kowal

Czubki z północy

Jak Maurycy wiosny szukał