Fragment

Tytuł: Dearest Clementine

Przekład z języka angielskiego: Agnieszka Kalus

Copyright © Lex Martin, 2026

This edition: © Risky Romance/Gyldendal A/S, Copenhagen 2026

Projekt okładki: Damian Niewczyński

Redakcja: Studio Editio

Korekta: Studio Editio

ISBN 978-91-8098-994-7

Opracowanie e-booka:
Marcin Słociński / www.monikaimarcin.com

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Risky Romance /Gyldendal A/S
Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

SPIS TREŚCI

1. Okładka

2. Tytułowa

3. Strona redakcyjna

4. Dedykacja

5. Cytat

6. ROZDZIAŁ 1

7. ROZDZIAŁ 2

8. ROZDZIAŁ 3

9. ROZDZIAŁ 4

10. ROZDZIAŁ 5

11. ROZDZIAŁ 6

12. ROZDZIAŁ 7

13. Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki

Landmarks

1. Okładka

2. Tytułowa

3. Strona redakcyjna

4. Spis treści

5. Dedykacja

Dla Matta i moich małych niedźwiadków,
jesteście moi na całe długie i szczęśliwe życie

Nigdy nie jest za późno na to,
by stać się tym, kim mogłeś się stać.
– George Eliot

ROZDZIAŁ 1

Bezmyślnie kreślę piórem kółka na marginesie dziennika i gapię się przez okno zakurzonej świetlicy.

Właśnie tego potrzebowałam, żeby poczuć się pewniej, myślę, a jednocześnie staram się, by zdenerwowanie nie zapuściło korzeni w moim brzuchu.

Z korytarza dobiega mnie odgłos piszczących kółek, potem słyszę jęk i łomot upadającej na podłogę walizki.

– Czekaj, co się stanie, gdy wybuchnie pożar? Jesteśmy na siedemnastym piętrze – mówi jakaś dziewczyna, przeciągając samogłoski. Czyli pochodzi z Południa.

Pociesza ją niski męski głos:

– Wiem, że jesteśmy wysoko, ale nie korzystaj z windy. Ostatnie, czego chcesz, to utknąć pomiędzy piętrami. Sprawdzę każdy pokój, by mieć pewność, że zostałaś ewakuowana.

Nie słyszę dalszego ciągu tej rozmowy, ponieważ w korytarzu pojawiają się dwie dziewczyny.

– A niech to! Opiekun naszego akademika to niezłe ciacho! – mówi dziewczyna w letniej sukience, taszcząca wypchaną torbę. – Ciekawe, czy ma dziewczynę.

– Pewnie jest na ostatnim roku lub na studiach magisterskich, kretynko. Nie masz u niego szans – mówi ta druga, a jej akcent łagodzi wydźwięk słów.

Nigdy nie leciałam na opiekuna, studenta ostatniego roku, któremu płacą za to, by miał oko na dzieciaki. Na pierwszym roku tę funkcję pełnił Tao, który miał metr sześćdziesiąt w kapeluszu i był zapatrzony w Jezusa. To nie moja bajka.

Trudno mi sobie wyobrazić, kto mógłby chcieć zostać opiekunem akademika. Tao bez przerwy zajmował się jakimiś żałosnymi łamagami i woził je do szpitala, gdy coś sobie połamały. Nigdy nie zapomnę jego miny, kiedy znalazł moją przyjaciółkę Sarę, która leżała nieprzytomna z przepicia i miała złamaną kostkę. Nie wiem, jak udało jej się zwymiotować na wszystkie cztery ściany swojego pokoju, zanim zeszła na dół.

Stukam piórem w kartkę i wiercę się na krześle.

Przez ostatnie trzy miesiące starałam się skupić, wziąć się za bary z różnymi pomysłami, ale udało mi się jedynie zapełnić notes psychodelicznymi rysunkami.

Do cholery, to musi się udać.

Oddycham głęboko i moje nozdrza atakuje zapach zleżałych cheetosów.

Będzie dobrze, jeśli tylko uda mi się znowu wrócić do codziennego pisania. Robiłam to już wcześniej.

Powtarzam sobie te same bzdury w nadziei, że w końcu coś zaskoczy. Przez całe lato starałam się myśleć pozytywnie, nie tracić wiary, ale nie jest łatwo.

Moje kolano zaczyna podrygiwać z nerwów, jednak tuż przed nadejściem kryzysu podskakuję na dźwięk czyjegoś głosu.

– Moja droga, ty mi nie wyglądasz na pierwszaka.

Lekko odwracam głowę i kątem oka widzę go opartego o futrynę. Opiekuna akademika.

– Bo nim nie jestem – mówię bez entuzjazmu.

– To co robisz w Warren Towers? To znaczy, co sprawia, że dobrowolnie tu przebywasz? Mnie za to płacą. Jakie jest twoje wytłumaczenie?

Wiem, że żartuje. Jednak nie mam nastroju do żartów.

– Po prostu szukam białego szumu – mówię i wracam do swojego notesu. Czuję na sobie jego wzrok, oblewam się rumieńcem. – Słuchaj, nie jestem psycholką, jeśli do tego zmierzasz. Po prostu szukam inspiracji.

Zapisuję jakieś przypadkowe słowa, mając nadzieję, że któreś z nich wyciągnie mnie z niemocy twórczej: walizki, przystojny OA, kondomy, dietetyczna cola, pączki.

Starając się nie zwracać uwagi na intensywność jego spojrzenia, patrzę przez przeszkloną ścianę.

Zawsze uwielbiałam ten widok. Boston wibruje kolorem palonej sjeny – brunatnego piaskowca ogrzewanego sierpniowym słońcem. Bluszcz porastający mury faluje na wietrze wiejącym znad rzeki Charles i sprawia, że mam ochotę pobiegać.

Aż mnie zatyka na myśl o tym, ile wydarzyło się od czasu, gdy zaczynałam tu naukę. Trzy lata temu, siedząc na tym samym krześle, wpadłam na pomysł swojej pierwszej książki. I mam nadzieję, że wpadnę na kolejny.

Rzut oka na zegarek sprawia, że czuję się, jakbym przyjęła cios w brzuch. W takim tempie, jeśli nie wezmę się w garść, nigdy nie napiszę kolejnej książki. Muszę się skupić. Nikt nie opłaci moich rachunków, a Uniwersytet Bostoński nie cacka się z biednymi małymi bogaczkami − w dokumentach jestem obrzydliwie bogatą córką dwojga dupków z pierwszej pięćsetki najbogatszych ludzi według „Fortune”. Niestety, do moich rodziców nigdy nie dotarło, że powinni choć trochę interesować się moim cholernym życiem.

Nie wiem, co zrobiłam, żeby tak ich wkurwić. W tej chwili to nie ma żadnego znaczenia. Wniosek jest jeden: potrzebuję pieniędzy. Pronto.

Tylko jedno może mnie uratować. Pewnego pięknego dnia, gdy będą sprzyjać mi gwiazdy i los, zacznę pisać jak szalona. Pod koniec pierwszego roku tak się stało, gdy dostałam pismo z biura kwestora, z którego dowiedziałam się, że zalegam dwadzieścia tysiaków.

Czyż to nie ironia losu, że moja powieść, w której opisuję najbardziej poniżające chwile swojego życia, pomogła mi pokryć zobowiązania?

Nie udało mi się napisać niczego równie dobrego jak Powiedz, że to nieprawda. To moja jedyna książka, szczęśliwy los na loterii, który pomógł mi wyjść z długów. Chyba nawet nie musiałam. To, co zaczęło się jako ckliwe zapiski w dzienniku, ukształtowałam w opowieść, która jakimś cudem wskoczyła na listy bestsellerów i stała się hitem.

Opiekun akademika chrząka i odrywa mnie od moich myśli.

– Sądziłaś, że znajdziesz inspirację tutaj, w akademiku dla pierwszaków?

Nie muszę na niego patrzeć, żeby wiedzieć, że się uśmiecha.

Jak, do cholery, można usłyszeć uśmiech?, nabija się mój wewnętrzny głos.

– I co, udało ci się? – Śmieje się.

W końcu omiatam go wzrokiem i aż ściska mnie w dołku. Jest wysoki, ma ciemne, potargane włosy, które opadają mu na twarz. Wpatruje się we mnie zielonymi oczami. Dziewczyny miały rację. Rzeczywiście jest przystojny. Uśmiecha się olśniewająco, a mnie aż robi się słabo na myśl, jaki musi mieć apetyczny sześciopak.

Och, na litość boską, weź się w garść, Clem.

Przygryzam dolną wargę, aż czuję ból, i ponownie wlepiam wzrok w swój notes.

– Nie – mówię, pragnąc zyskać więcej czasu na pisanie. – Nie mam szczęścia do inspiracji.

Zaciskam zęby i zaczynam rysować kółka. Nie zwracając uwagi na szybko bijące serce, które − mam nadzieję − szaleje tak tylko przez wzgląd na kolejny rachunek za studia i nie ma nic wspólnego z tym sobowtórem Henry’ego Cavilla, przeglądam strony notesu, desperacko pragnąc znaleźć w nim coś, co pomoże mi się pozbierać.

On wciąż stoi w drzwiach.

– Przy okazji, mam na imię Gavin.

– Miło cię poznać – odpowiadam bez przekonania i, działając jakby na autopilocie, zaczynam pakować swoje rzeczy, choć jest na to zbyt wcześnie.

Cholera. Kurwa jego mać! Nie możesz wyjść. Nic jeszcze nie wymyśliłaś!

– A… ty…?

– A ja wychodzę. – Mój wewnętrzny głos wzdycha z dezaprobatą. Co z ciebie za suka, Clem.

– Cóż, nie o to mi chodziło. – Jest rozbawiony.

Zarzucam torbę na ramię.

– Wiem, o co ci chodziło – mówię i podnoszę wzrok, ponieważ on blokuje mi drogę wyjścia.

Jest wyższy, niż sądziłam… i dobrze zbudowany…

Wkurza mnie to, że moje serce bije jeszcze wścieklej w chwili, gdy wyczuwam cytrusowy zapach jego wody kolońskiej. Szczycę się tym, że jestem nowoczesną dziewczyną, niepotrzebującą faceta, zwłaszcza takiego, który jedynie złamie jej serce. Wobec powyższego staję się coraz bardziej poirytowana tym, że ten facet ze swoim uśmieszkiem sprawia, że czuję motyle w brzuchu zachowujące się jak kamikadze.

Wzdycham przesadnie głośno i czekam, aż usunie się z drogi, a jednocześnie przyglądam się jego bicepsom rozpychającym się pod T-shirtem.

Przestań. Mu. Się. Przyglądać.

Kręcę głową, wymijam go i ruszam w stronę windy. Naciskam guzik i czekam całe trzy sekundy, zanim wciskam go ponownie.

– Wiesz, jesteśmy na siedemnastym piętrze. To może trochę potrwać. – Jego głos dobiega zza moich pleców. – Wydaje mi się, że będziesz miała dość czasu, żeby powiedzieć mi, jak się nazywasz. – Znowu się śmieje, widocznie nie przeszkadza mu to, że całą sobą sugeruję, żeby się odpieprzył.

To nic nie znaczy. To nie ma znaczenia, że nie wpadłaś dzisiaj na żaden pomysł.

Z nerwów ściska mnie w żołądku, rozważam już zejście po schodach, kiedy drzwi windy się otwierają, a ja czuję ulgę rozlewającą się po ciele. Nie wiem, dlaczego stąd uciekam, ale to robię.

Wchodzę do windy i się odwracam. Okropnie seksowny OA przygląda mi się, opierając się o ścianę z rękami skrzyżowanymi na szerokiej klatce piersiowej. Nasze spojrzenia się krzyżują, a on unosi brwi.

Gdy drzwi zaczynają się zamykać, czuję wyrzuty sumienia.

No dobrze.

– Clem. Mam na imię Clementine.

Drzwi się zamykają, ale wcześniej zauważam jego uśmiech.

* * *

Stęchły zapach budynku, w którym mieszkam, uderza mnie w nozdrza, gdy wspinam się po schodach. Wszyscy stoją wokół stołu wykonanego z koła od wozu, a Jenna, trzymając ręce na biodrach, stara się ochronić swoją zdobycz z wyprzedaży garażowej. Długie do ramion blond włosy zebrała w sterczący kucyk, na policzku ma ślady kurzu.

– Clem, chodź i mi pomóż – mówi ze słodkim akcentem z Karoliny Południowej, przeciągając samogłoski. – Uważasz, że jest okropny? Ja nie. Sądzę, że ma swój charakter.

Harper stoi obok Jenny i wzrokiem błaga mnie, bym wzięła jej stronę. Zdejmuje okulary i masuje nasadę nosa, po czym odsuwa z twarzy kosmyk ciemnokasztanowych włosów. Mam szczęście, że jest moją prywatną terapeutką. Jej ojciec to znany na całym świecie psychiatra, a ona pewnego dnia mu dorówna.

Dzielę pokój z Harper od drugiego semestru pierwszego roku, gdy okazało się, że żadna z nas nie jest w stanie mieszkać z dotychczasowymi współlokatorkami w Warren Towers. Wtedy też zaprzyjaźniłyśmy się z Jenną, która podobnie jak ja studiuje kreatywne pisanie. Szczęśliwym trafem na drugim roku nasze małe trio zamieszkało razem w godnym pozazdroszczenia apartamencie przy Bay State Road, gdzie stoją najokazalsze budynki z czerwonego piaskowca. Od tego czasu trzymamy się razem.

Oprócz Harper i Jenny nikt tutaj nie zna prawdziwej mnie. Nikt nie wie, że kiedyś odziedziczę pierdyliony dolarów. Fundusz powierniczy i portfele akcji przynoszą oszałamiające sumy. Nie lubię jednak, gdy ludzie patrzą na mnie jak na zmanierowaną milionerkę.

Poza tym te pieniądze nie są moje, więc ich nie chcę. Zwłaszcza jeśli musiałabym płaszczyć się przed matką. Tego nie doczeka się do usranej śmierci.

Harper chrząka, żeby przyciągnąć moją uwagę, a ja przypominam sobie, że mam przyjąć rolę egzekutora.

– Jenno, nie mamy na to miejsca w nowym mieszkaniu – mówię w nadziei, że uda jej się to wytłumaczyć w bezbolesny sposób. – W tym roku nasz salon jest mały.

Nie mówię jej, że przez całe lato planowałyśmy puścić stół z dymem.

– Kochanie – wtrąca z rezygnacją Ryan, chłopak Jenny – może byśmy go na razie zabrali do mnie? Wstawimy go do garażu, a za rok go zabierzesz.

Mimo że nim pogardzam, wiem, że tak naprawdę to świetny chłopak.

– Poza tym mamy dobre wspomnienia z nim związane. – Daje jej porozumiewawcze znaki brwiami, a ja odnoszę wrażenie, że zaraz się porzygam.

– Ohyda! – krzyczy Harper. – Dlaczego nie ograniczycie swojej aktywności seksualnej do sypialni jak inni ludzie?

– Nie da się, gdy twoja dziewczyna jest taka seksowna. – Ryan pochyla się i całuje Jennę, podczas gdy ona chichocze jak zadurzona nastolatka.

Na szczęście dzwoni domofon, więc Ryan przeskakuje przez pudła i biegnie do drzwi, żeby zapłacić dostawcy pizzy. Znajdujemy papierowe talerze i siadamy na podłodze w salonie.

Gdy kończymy jedzenie i ogarnia nas błogie zmęczenie, odechciewa nam się tej gównianej przeprowadzki do innego mieszkania na kampusie.

Znużona Harper podnosi szklankę z napojem.

– Za ostatni rok. – Podnosimy swoje kubki. – Za Ryana, żeby wyprzedał wszystkie bilety na swoje koncerty.

Chłopak puszcza oko, jest dumny ze swoich scenicznych osiągnięć, nawet teraz trochę zadziera nosa.

– Za Jennę, żeby była równie zadowolona w sypialni, lecz nieco cichsza – wylicza Harper.

Jenna strzela do niej z palca, ale robi to ze śmiechem. Harper zwraca się do mnie:

– Za Clem, żeby napisała kolejny bestseller.

Jej słowa wzbudzają we mnie zarówno nadzieję, jak i strach. Cały czas modlę się, żeby przełamać złą passę i znowu zacząć pisać.

Ryan przechyla swój kubek w moją stronę.

– Dasz mi kiedyś przeczytać tę twoją książkę?

Odpowiedź jest łatwa.

– Nie sądzę. – Unoszę jedną brew, gdy on udaje rozczarowanie. Aha, na pewno chciałby przeczytać moją książkę dla nastolatek.

Jenna wtrąca się, żeby dokończyć toast:

– I za Harper, żeby myliła się co do moich freudowskich przejęzyczeń!

Ze śmiechem trącamy się kubkami.

Jenna przerywa wznoszenie toastu i macha rękami, rozpryskując napój po podłodze.

– Nie zapominajcie, że jutro wieczorem Ryan występuje w Euphorii. – Jenna jest szczególną groupie stojącą w pierwszym rzędzie i rozbierającą wzrokiem swojego chłopaka, wokalistę grupy Tragic Paradox. – Mają świetnego nowego gitarzystę.

Pochyla się, żeby pocałować Ryana, jednak szybki całus w usta zmienia się w coś więcej, więc razem z Harper zaczynamy jęczeć. Ryan się odsuwa, ale zaraz zaczyna obmacywać swoją dziewczynę.

– Zawsze jesteś takim perwerem? – pytam, posyłając mu w zamierzeniu pogardliwe spojrzenie, ale on tylko złośliwie się uśmiecha.

Jenna w ogóle nie jest zmieszana tym, że przed chwilą złapał ją za pierś. Macanki w miejscu publicznym stały się dla niej codziennością, podobnie jak dokładne rewizje na lotnisku.

On nadal patrzy na mnie z szerokim, głupim uśmiechem. Kręcę głową.

– Jesteś odporny na moje moce, co nie?

– No raczej. – Wzrusza ramionami.

– Nigdy nie udało mi się ciebie przestraszyć.

– Fakt, za to wszyscy moi kumple srają w gacie ze strachu. – Głaszcze mnie po włosach, jakbym była dzieckiem, więc na poważnie rozważam zdzielenie go w łeb. – Dlaczego jesteś taka wredna, Clementine?

Odsuwam się i wzruszam ramionami.

– Jak ci przeszkadza ciepło, to wypierdalaj z kuchni.

– Po prostu potrzebujesz godnego siebie przeciwnika.

Zauważam błysk w jego oku. Do tego faceta nigdy nic nie dociera.

– Nie, nie próbuj swatać mnie z żadnym ze swoich żałosnych kumpli.

– Clem?

– Co?

– Nie zrozum mnie źle. – Unosi jedną brew. – Ale czy ty jesteś lesbijką? – W obronnym geście unosi ręce, zanim zdążę szyderczo się roześmiać. – Nie mam nic przeciwko, jeśli jesteś. Nie osądzam cię i naprawdę uważam, że to byłoby całkiem seksowne.

– Pierdol się, Ryan.

– Nie byłabyś taka spięta, gdybyś choć raz poszła z kimś do łóżka.

– A kto mówi, że nie poszłam?

Tak jest zawsze. Spotykam spojrzenie Harper, która krzywi się z niesmakiem. Wie, jak tego nienawidzę.

– Clem nic na to nie poradzi, że większość facetów nie jest w stanie sprostać jej standardom – mówi Jenna, zbierając nasze papierowe talerze.

– Dzięki. – Nie chodziło o to, że z nikim się nie umawiałam. Po prostu zrezygnowałam z poszukiwania faceta, który nie byłby popierdzielony. Nie zdradzałby. Nie byłby stalkerem. Tak, faceci są powaleni.

Ryan marszczy brwi.

– Już od jakiegoś czasu chodzę z Jenną i przez ten czas nie miałaś żadnego chłopaka. To popieprzone. Wszyscy moi kumple ślinią się do ciebie, a i ja sądzę, że gdybyś się z kimś związała, ludzki gatunek odniósłby korzyść.

Bardzo śmieszne. Moje geny nie wydają się niezwykłe. Jestem raczej niska, mam długie, jasne włosy i niebieskie oczy. Ludzie mówią, że Jenna i ja mogłybyśmy podawać się za siostry, ale ona ma jedwabiste i gładkie włosy, a ja dłuższe i falowane. Gdybym chciała wyglądać tak szałowo jak Jenna, kiedy wstaje z łóżka, musiałabym spędzić pół dnia z suszarką w ręce. To nie dla mnie.

Jedyne, co działa na moją korzyść, to zamiłowanie do biegania i wspinaczki, więc przynajmniej żadna z moich części ciała przez jakiś czas nie zwiększy swojej objętości.

Ryan wskazuje mnie palcem i chytrze się uśmiecha.

– To, że z nikim się nie umawiasz, zapewne oznacza, że nienawidzisz mężczyzn. Mam rację? Wszystkich oprócz mnie.

Robi minę szczeniaczka, podczas gdy Jenna grucha do niego.

Rany boskie.

– Nie nienawidzę mężczyzn. Nienawidzę przewidywalnych facetów. – Nie wiem, co dzisiaj wstąpiło w Ryana. Powinien wiedzieć, że lepiej ze mną nie zaczynać.

– Wiesz co, dziewczyno? Powinnaś chodzić z nalepką ostrzegawczą – żartuje Ryan. – Niewłaściwa obsługa może doprowadzić do urazu lub śmierci.

– Dobrze, zacznijmy więc od ciebie – mówię i udaję, że uderzam go w brzuch.

* * *

Bay State Road porastają klony i bujny bluszcz. Widok jest tak ładny, że można by go wysłać na pocztówce do domu. Gdybym tylko wysyłała do domu pocztówki.

Nasze mieszkanie na ten rok znajduje się dokładnie jedną przecznicę od Uniwersytetu Bostońskiego. Chociaż czuję się wykończona, a na ulicy jest pełno studentów i aut zaparkowanych w dwóch rzędach, niemal podskakuję z radości, patrząc na nasze nowe lokum.

Harper, Jenna i ja weszłyśmy po schodach i otworzyłyśmy drzwi nowego mieszkania.

– Zastanówmy się, jak podzielimy się pokojami. – Harper ma praktyczne podejście.

Nasz apartament znajduje się na górze trzypiętrowego budynku i jest trochę większy niż pozostałe mieszkania szeregowca, lecz to wciąż akademik.

Od frontu mamy niewielkie wspólne pomieszczenie, z którego wchodzi się do trzech pokoi – jednego dla dwóch osób i dwóch pojedynczych. Zauważam łazienkę. Cztery dziewczyny dzielące jedną łazienkę to nic zabawnego.

– Dani będzie mieszkała ze mną – mówi Jenna – dlatego biorę ten podwójny pokój od frontu.

I tak przez większość czasu pomieszkuje u Ryana, więc nie potrzebuje prywatności.

Jestem zadowolona, że to nie mnie przyjdzie dzielić pokój z nową dziewczyną.

Takie są niedogodności związane z mieszkaniem na terenie kampusu. Chociaż jest też sporo zalet. System wyboru mieszkania opiera się na losowaniu, dlatego nie wzięto pod uwagę tego, że chciałybyśmy mieszkać we trzy, i przydzielono nam mieszkanie dla czterech osób. Mogłyśmy czekać, aż przyślą nam jakąś współlokatorkę lub same kogoś znaleźć. Jenna przysięga, że polubimy Dani, ale ja wstrzymuję się z oceną, ponieważ ostrożności nigdy dość. Zwłaszcza jeśli jest się w mojej sytuacji.

Próbuję nie rzucać się w oczy, ponieważ prasa z rozkoszą drukowałaby moje nazwisko na pierwszych stronach brukowców. Mój brat bliźniak kilka razy znalazł się w takiej sytuacji, ale Jax dobrze czuje się w świetle reflektorów, bo dzięki nim może zaliczyć każdą laskę, która wpadnie mu w oko.

Moim celem jest spokojne życie, chociaż czasami bywa nudno. Bóg mi świadkiem, że doświadczyłam już dość dramatów.

Podoba mi się spokój, więc swoją książkę opublikowałam pod pseudonimem. Za nic w świecie nie przyznałabym się do porażki, która stała się inspiracją dla tej powieści.

Harper patrzy na mnie pytająco, więc wzruszam ramionami. Zapłaciłam za pojedynczy pokój, chociaż to dla mnie duży wydatek, ale nie jestem w stanie pisać, jeśli ktoś obok mnie ogląda Glee.

– Możesz zająć ten, który ci się bardziej podoba. Ja będę szczęśliwa, jeśli tylko nie zostanę zmuszona do ponownego mieszkania z Evą Richardson – mówię i wzbudzam śmiech.

Eva, moja współlokatorka, z którą mieszkałam na pierwszym roku, wredna dziewczyna należąca do żeńskiego stowarzyszenia studentek, zmieniła moje życie w piekło i sprawiła, że spiknęłam się z Harper.

Słychać kroki na drewnianej podłodze, więc odwracamy się i widzimy zasapanego Ryana.

– Cholera. Nie mogłyście dostać pokoju na pierwszym lub drugim piętrze? – Gdy wchodzi na szczyt schodów, podrzuca pudła, żeby lepiej je chwycić.

– Jutro wieczorem stawiamy drinki i kolację – mówię, zabierając od niego jedno pudło. – Poza tym to cena, jaką płacisz za możliwość chodzenia z jedną z najładniejszych dziewczyn na kampusie. Podczas przeprowadzki musisz być naszym robolem. Weź się w garść, chłopie.

Wzdycha i przytakuje.

– Masz rację.

No dobra, może nie wszyscy faceci są powaleni.

ROZDZIAŁ 2

Następnego dnia wszystko mnie boli, jakbym została skopana przez średniej wielkości trzodę chlewną, więc nie mam najmniejszej ochoty iść do pracy. Jestem jedną z asystentek kierownika w kampusowej księgarni. To pożądane stanowisko wśród studentów, ponieważ przysługują na nim zniżki na książki, ubrania, a co najważniejsze – również na kawę. Księgarnia ma trzy piętra, zajmuje połowę przecznicy i znajduje się w niej wszystko z Barnes & Noble i Starbucksa, a także podstawowe elementy wyposażenia akademików oraz ubrania. Nadgorliwi rodzice mogą wyposażyć gówniane pokoiki swoich pociech, zapłacić krocie za podręczniki, a nawet kupić jakiś durnowaty kubek dla babci.

Uwielbiam swoją pracę. Zazwyczaj. Stanowi dla mnie odskocznię, sprawia, że nie zamykam się w sobie, co jest moją typową reakcją na stres. Teraz nadciąga najgorętszy okres roku.

Zajęcia zaczynają się za kilka dni, więc muszę radzić sobie z przepełnionym magazynem. Potrzebuję pieniędzy – niech mnie szlag trafi, jeśli zadzwonię do matki po pomoc – więc dodaję sobie energii, pijąc podwójne latte, i przygotowuję się na czekające mnie zadania.

Sprzedaż książki przyniosła mi sporo pieniędzy, ale studiuję na jednej z najdroższych uczelni w kraju, która mieści się w jednym z najdroższych miast w Stanach, więc moja sytuacja finansowa nie jest dobra. Matka płaci czesne za mojego brata, który na szczęście studiuje po drugiej stronie ulicy na Boston College, więc nie muszę go codziennie oglądać i przypominać sobie, jakie ma fory w rodzinie.

Piszę krótką wiadomość do Jenny. Tłumaczę, że nie jestem w stanie przyjść na występ Ryana, i obiecuję wysupłać trochę kasy, żeby kupić mu kilka drinków w zamian za pomoc przy przeprowadzce.

Jenna odpisuje: Rozumiem, ale i tak jesteś zdzirą. Szkoda, że cię nie będzie! Chciałam, żebyś poznała Murphy’ego, nowego gitarzystę. Przystojniak.

Odpowiadam jej ze śmiechem: Przestań mnie wrabiać!

Jenna: Zarośnie ci cipka i będziesz musiała iść na zabieg chirurgiczny, żeby móc jej używać.

Ja: Nie martw się. Mam ubezpieczenie. I pomocników na baterie, którzy mnie nie zdradzają ani nie stalkują. To ostateczny argument!

No dobra, nie mam ubezpieczenia. Ani wibratora. Czuję się trochę głupio, że skłamałam, ale Jenna zupełnie nie rozumie, dlaczego nie chcę się z nikim umawiać, a ja nie mam ochoty na to, żeby jej się tłumaczyć. Ponownie.

Jenna: Dobra. Pozwolę ci nie przyjść dziś wieczorem, ale pod JEDNYM warunkiem.

Ja: ?

Jenna: Dasz mi wolną rękę, żebym mogła zaplanować twoje urodziny w przyszły weekend. CARTE BLANCHE.

Ja: Ostro się targujesz. A jak powiem nie?

Jenna: To masz dziesięć minut, żeby wziąć dupę w troki i przyjść na koncert.

Ja: Ale z ciebie suka. Dobrze. Masz te urodziny.

Jenna: Kocham Cię! Nie pracuj do późna.

Kręcąc głową, odkładam telefon i biorę się za robotę.

Kiedy kończę inwenturę, jest już po północy. Kenmore Square zapełnił się studentami idącymi na Lansdowne Street, gdzie znajduje się kilkanaście barów, lecz ja skręcam w Bay State Road, a przecznica, przy której stoi mój budynek, jest ciemna. Dwie latarnie nie świecą, więc mimowolnie przyspieszam kroku. W końcu stoję przed drzwiami.

Czuję ulgę, widząc Harper siedzącą na kanapie i rozmawiającą przez telefon.

– Jesteś sama? – pytam, gdy się rozłącza.

– Tak, Jenna poszła do Ryana. Wiesz, co się z nimi dzieje po koncertach – odpowiada, wywracając oczami. – Dani wyszła na miasto z przyjaciółmi.

Podnoszę koc, którym jest okryta, moszczę się obok niej i oglądamy telewizję z wyciszonym dźwiękiem. Kiedyś będziemy musiały zająć się kartonami ustawionymi pod ścianami, ale jestem zbyt padnięta, żeby o tym myśleć. Teraz, gdy usiadłam, czuję, jak bolą mnie nogi, a zmęczenie opanowuje całe moje ciało.

– Jak było? – pytam.

– Zespół wypadł świetnie, ale Kade, ten wielki kutas, cały czas mnie obłapiał.

Kade jest bębniarzem w zespole. To syn jakiegoś polityka i wydaje mu się, że wszystko mu wolno. Faceci tacy jak on, z pieniędzmi i władzą, pozbawieni respektu dla norm społecznych, są niebezpieczni, o czym sama boleśnie się przekonałam.

– Ja pierdzielę.

– Mam gdzieś to, że mu się podobam. Jak jeszcze raz położy łapy na moim tyłku, to pożałuje.

Harper nie ma tak oczywistej urody jak Jenna, ale jest oszałamiająca na swój oryginalny sposób. Ponadto to jedna z nielicznych osób czujących się dobrze we własnej skórze, które znam. A na dodatek studiuje psychologię i z rozkoszą grzebie mi w głowie, kiedy potrzebuję jej pomocy.

– Co za oblech. Nie wiem, dlaczego Ryan się z nim przyjaźni.

Siada wygodniej.

– Ale ten nowy gitarzysta jest cudny. I śliczniutki!

– No właśnie słyszę. – Nigdy nie widziałam faceta, ale – jak widać – wpadł Harper w oko. To już coś.

– Zamierzasz rzucić swojego kochasia dla niego?

– No wiesz!

* * *

Jestem. Taką. Idiotką.

Z torebki wyjmuję spis zajęć na ten rok. Wsadziłam tam tę kartkę w maju i szybko o niej zapomniałam. Czytam nazwy przedmiotów: mity greckie i rzymskie w literaturze, psychologia, pisanie romansów i matematyka stosowana.

Przez trzy lata odraczałam dwie rzeczy – obowiązkowy kurs matematyki (ponieważ jestem matematycznie niedorozwinięta) oraz zapisanie się na to, co – jak przypuszczałam – będzie moim ulubionym przedmiotem, czyli pisanie powieści young adult z profesor Golding. Zeszłej wiosny była na urlopie macierzyńskim i nie wykładała w drugim semestrze, więc tej jesieni mam ostatnią szansę, żeby trafić na jej zajęcia. Wierzę, że pomogą mi znaleźć pomysły do książki.

Ściska mi się żołądek, gdy ponownie czytam listę przedmiotów.

Jakim trzeba być geniuszem, żeby dopiero teraz uświadomić sobie, że przypadkowo zapisałam się na pisanie romansów?

Wizja tego, że profesor Golding bierze mnie pod swoje skrzydła, szybko rozpływa się przed moimi oczami.

Szanse na to, że na jej zajęciach pozostało miejsce dla jeszcze jednej studentki, są takie same jak na znalezienie w Bostonie ulicy bez dziur w asfalcie.

Jeszcze jeden wykładowca uczy pisania young adult, ale na pierwszym roku dostał sądowy zakaz zbliżania się do mnie, więc prędzej zamarzłoby piekło, niż zapisałabym się na jeden z pieprzonych kursów prowadzonych przez niego.

Miałam całe lato, całe cholerne lato, żeby to zauważyć, ale w ogóle nie wpadłam na to, żeby spojrzeć na spis przedmiotów i sprawdzić, czy wszystko się zgadza. Pewnie zauważyłam tylko fragment pisanie powieści i założyłam, że jest tak, jak powinno być. Ja pierdolę.

Przez dziesięć minut w pełnym skupieniu porównywałam moją kartę rejestracyjną z katalogiem zamieszczonym w internecie i zauważyłam, że numery kursów z young adult i pisania romansów są prawie identyczne. Jednak niedzielny wieczór po Święcie Pracy nie jest odpowiednim czasem na takie olśnienia, ponieważ i tak nic nie wskóram, dopóki nie zaczną się zajęcia.

Kurwa!

O dziesiątej rano we wtorek koniecznie muszę się napić. Szota. Może tequili. Nie jestem pijaczką, ale widok tłumu studentów stojących pod salą i próbujących się zapisać na kurs YA prowadzony przez Golding sprawia, że czuję się pokonana. Dwa razy sprawdzam godziny jej dyżurów i postanawiam spotkać się z nią po zajęciach, po czym idę na pisanie romansów.

Wywracam oczami. Nienawidzę romansów.

Mam przerąbane.

* * *

Spóźniłam się dziesięć minut, ale w końcu dotarłam. Wchodzę, spuszczam głowę, żeby stać się niewidzialna, i siadam na jednym z ostatnich wolnych miejsc. Sala jest wielka i pęka w szwach, co mnie dziwi, ponieważ powinni tu być tylko studenci ostatniego roku pisania.

Profesor Marceaux przechadza się na przedzie sali i cmoka, patrząc na nas. Nie zdążyłam jeszcze spojrzeć na plan zajęć, a już jedna ze studentek zadaje pytanie:

– Jaka jest różnica pomiędzy Pięćdziesięcioma twarzami Greya a romansem? – pyta dziewczyna z pierwszego rzędu.

Domyślam się, że wszyscy chcieli o to zapytać, ponieważ robi się harmider. Czy jestem jedyną, która nie przeczytała Pięćdziesięciu twarzy Greya?

Marceaux zatrzymuje się w pół kroku.

– Doskonałe pytanie. Po pierwsze i najważniejsze, Ana, główna bohaterka Pięćdziesięciu twarzy, zastanawia się, czy chce być uległa Christianowi, więc cała opowieść kręci się wokół konfliktu seksualnego, który sprawia, że książkę należy przypisać do gatunku powieści erotycznych. Weźmy również pod uwagę styl. W romansie mówimy kochać się lub uprawiać seks. Wydaje mi się, że raczej nie powiemy pieprzyć się – mówi, unosząc brwi, a studenci zaczynają się śmiać.

Jezu. Czy musimy mówić o seksie? Czy romans nie może dotyczyć nieodwzajemnionej miłości i smutnych spojrzeń? Odrobiny macanek po pijaku gdzieś w szafie?

Wykładowczyni ma silny francuski akcent i gdy przechadza się przed nami, przesuwa okulary w szylkretowych oprawkach na czubek głowy. Znowu cmoka.

– Nie użyłabym również słów takich jak penis czy łechtaczka. Będziecie musieli wymyślić jakieś zabawne eufemizmy, żeby je zastąpić.

Studenci zaczynają szeptać, kilka dziewczyn chichocze.

Po jaką cholerę mam wymyślać zabawny eufemizm do słowa penis? Nie zamierzam go pisać. Nigdy.

Jest mi niedobrze.

Chłopak siedzący obok mnie dotyka mojego łokcia.

– Mogę ci z tym pomóc – szepcze, uśmiechając się złośliwie. – Z tymi eufemizmami.

– Spadaj, dupku. – Błyskawicznie się pakuję i wybiegam z sali. Profesorka coś do mnie mówi, gdy zatrzaskują się za mną drzwi. Sekundę później słyszę głośny śmiech.

Gdy wracam do domu, pęka mi łeb. Późnym popołudniem przychodzi Jenna i robi wielkie oczy na mój widok.

– Chryste Panie, Clem, co się z tobą działo na zajęciach?

– Jakich zajęciach? – Jedną nogę zginam w kolanie i przysiadam na niej na ławce pod wykuszowym oknem.

– Z romansu. Nie widziałaś, jak do ciebie machałam z tyłu sali? – Macha rękami, jakby chciała zademonstrować.

– O Boże, ty też na to chodzisz?

– Tak! Dlaczego uciekłaś?

– Żartujesz sobie? Nie będę chodziła na zajęcia pisania o seksie.

Marszczy czoło.

– One nie są o seksie. Przegapiłaś resztę wykładu. Powiedziała, że w romansie seks jest sprawą drugorzędną, a najważniejszą jest miłość. Seks może być jej częścią, ale chodzi o szerszą perspektywę.

Obejmuję głowę dłońmi i masuję pulsujące skronie.

– A co z tymi zajęciami z young adult, na które tak bardzo chciałaś chodzić? – pyta, przemierzając pokój.

Jęczę i zamykam oczy.

– Pomyliłam się podczas rejestracji na zajęcia zeszłej wiosny i przypadkowo wybrałam romans.

– Pech. – Robi sobie kawę i siada obok mnie w wykuszu.

Otwieram oczy i patrzę na nią.

– Jenna, nie jestem osobą, która lubi wymyślać zabawne eufemizmy opisujące części ciała. To nie dla mnie.

– Cóż, może to znak, no wiesz, żeby spróbować nowych rzeczy i wziąć byka za rogi.

Teraz ja marszczę czoło. Daję radę być suką, ale nie wiem, czy mam w sobie dość odwagi. Ostatnim razem coś naprawdę odważnego zrobiłam na pierwszym roku i do tej pory odczuwam tego skutki.

Może dlatego nadal nie mogę pisać.

Jenna szturcha mnie łokciem, próbując mnie pocieszyć.

– Uśmiechnij się. Przygotuję coś naprawdę zabawnego na twoje przyjęcie urodzinowe.

– Super. Cieszy mnie to, jeśli tylko nie będę musiała wymyślać eufemizmów do słowa penis.

Na jej twarzy maluje się rozczarowanie.

– Szkoda, psujesz zabawę.

Może i tak, ale dzięki temu czuję się bezpieczniej.

ROZDZIAŁ 3

Nie mam pomysłu ani na książkę, ani na to, jak dostać się na zajęcia z YA. Czekam na jeszcze jedną złą wiadomość, bo gówniane wieści zawsze chodzą trójkami.

Błagałam profesor Golding, żeby pozwoliła mi przychodzić na swoje zajęcia, ale wręczyła mi tylko listę rezerwowych, która ciągnęła się na dwie strony. Schowałam więc dumę do kieszeni i przeprosiłam profesor Marceaux za to, że wybiegłam z jej wykładu. Powiedziałam jej, że to był nagły wypadek, i przemilczałam, że prawie umarłam, kiedy usłyszałam łechtaczka.

I teraz właśnie myślę nad eufemistycznymi określeniami łechtaczki, takimi jak motylek, guziczek, myszka, pączuś.

O Boże.

Przed oczami staje mi niepożądany obraz. Wkłada dłoń pomiędzy jej delikatne uda i głaszcze jej pulsującego motylka.

Jezu. Niech mnie ktoś zastrzeli, jeśli kiedykolwiek napiszę to w jakiejś książce.

Godzę się na to, że w tym semestrze będę brała udział w idiotycznych zajęciach z pisania romansów, i wybieram się na zakupy do księgarni. Zakradam się w nadziei, że nie zagonią mnie do roboty, ale kiedy podchodzę do kasy, kątem oka zauważam jego. Tego pierdzielonego złamasa.

Serce o mało nie wyrwie mi się z piersi, krew płynie szybciej w całym moim ciele. Z trudem łapię oddech i pierwsze, co przychodzi mi do głowy, to ukryć się za kasą.

Chyba mnie nie zauważył. Proszę. Odejdź. Stąd.

Dziewczyna stojąca przy kasie wraca z przerwy. Jej buty pojawiają się przede mną, zaraz potem mnie zauważa. Robi wielkie oczy. Unosi jedną brew, próbując zrozumieć, co jej szefowa robi pod ladą. Po drugiej stronie stołu słyszę głos Jasona Wheelera, mojego profesora z zajęć kreatywnego pisania na pierwszym roku.

– Becca, jeśli będziesz zwracała na mnie uwagę, zmiażdżę ci zębami kość udową.

Gapi się przez chwilę, unosi drugą brew na wysokość pierwszej, po czym odsuwa się i prostuje, więc znowu widzę tylko jej stopy.

– Dzień dobry, profesorze Wheelerze. Czy to wszystko?

Boże, jak ona szczebiocze.

– Tak, dziękuję, skarbie.

Chce mi się rzygać, gdy słyszę ten jego gładki, aksamitny, zasrany głos. Albo skopać mu jaja, a potem się zrzygać.

Kasa piszczy, gdy Becca skanuje zakupy Wheelera.

– Czy ja cię znam, moja droga? – pyta.

No i proszę.

Becca chichocze.

– Uczył mnie pan literatury brytyjskiej kilka lat temu. Jestem zaskoczona, że pan pamięta.

– Jesteś zbyt ładna, żeby cię zapomnieć.

Rzyg.

– Robisz magisterkę na anglistyce?

Dziewczyna zapewne potwierdza skinieniem głowy.

– Wspaniale – dodaje Wheeler.

– Jak minęło panu lato? – pyta dziewczyna, kołysząc się na piętach.

– Spędziłem je w Londynie. Było fantastycznie. Wróciłem dopiero kilka dni temu.

Becca śmieje się, chociaż nie było w tym nic śmiesznego.

Wheeler mówi coś, czego nie jestem w stanie usłyszeć. Po czym dodaje:

– Przyjdź do mnie, jeśli będziesz miała jakiś problem. Z przyjemnością ci pomogę.

Co za obleśny typ.

Wiedziałam, że wróci na zajęcia jesienią, ale nie byłam przygotowana na jego widok. Spuszczam wzrok i zauważam, że zaczęłam pocierać nadgarstek. Zamykam oczy i głęboko oddycham, żeby wziąć się w garść. Kiedy je otwieram, widzę, że Becca ukucnęła naprzeciw mnie.

– Poszedł, chociaż nie mam pojęcia, dlaczego się przed nim schowałaś. Jest cudny! Kochałam się w nim na pierwszym roku.

– Przepraszam, że postraszyłam cię przegryzieniem nogi. – Nie zamierzałam wbijać zębów w jej udo. – On i ja mamy złe wspomnienia.

– Och, dał ci złą ocenę, tak? – Wydyma usta.

– Coś w tym stylu. – Niezupełnie o to chodzi. Gdy opuszcza mnie paraliż, mogę pokręcić głową. – Becca?

Przyklęka, żeby znowu na mnie popatrzeć.

– Nie chodziło o złą ocenę. – Przełykam ślinę, próbując pozbyć się guli z gardła. – To zły człowiek. Jest… niebezpieczny. – Chcę jej powiedzieć, żeby trzymała się z dala od niego, ale nie mogę wydusić z siebie tych słów.

Patrzy na mnie, jakbym mówiła w obcym języku. Kilka dziewczyn podchodzi do kasy, ich rozmowa przerywa kłopotliwą ciszę.

Becca zerka na nie, po czym zwraca się do mnie:

– Nie wiem, co o tym myśleć, ale w porządku.

Nie mam jak jej wyjaśnić swojego osobliwego zachowania, ponieważ jedna z klientek pyta, gdzie znajdzie organizer na piloty do zawieszenia przy łóżku, więc Becca oddala się, żeby pomóc jej szukać.

Nie wiem, jak długo tam siedzę, próbując uspokoić oddech i trzęsące się ręce. Z zamyślenia wyrywa mnie sygnał przychodzącego SMS-a: Nie zapomnij kupić ogumienia!

Wiadomość od Jenny przypominająca mi o tym zadaniu jest jak wisienka na torcie tego popieprzonego dnia.

Czekam jeszcze dziesięć minut, żeby mieć pewność, że Wheeler poszedł, po czym wychodzę, z każdym krokiem czując nasilający się ból głowy. Powinnam iść na siłownię, żeby wypocić napięcie, ale najpierw muszę napełnić akwarium.

Nie, nie chodzi o rybki.

– Mój lekarz przepisał mi jakąś maść na zapalenie dziąseł – mówi starszy mężczyzna, zwracając się do farmaceuty, gdy czekam w kolejce do okienka.

Nie ma nic złego w kupowaniu prezerwatyw. To podstawowy produkt jak chleb i mleko. To tylko niewielki kawałek gumy okrywający męskie przyrodzenie. Nie powinnam się wstydzić, prawda?

Dziś rano Jenna uświadomiła sobie, że nasze akwarium z prezerwatywami jest puste, i prawie dostała ataku serca. Potem była zbyt wykończona, żeby pójść i uzupełnić zapasy, więc powiedziałam, że ja to zrobię. W końcu jest piątek. Nie mogę pozwolić, by penis znalazł się w sytuacji podbramkowej i nie mógł jej wykorzystać. Żaden członek nie przemknie się bez gumki podczas mojej warty.

Biorę głęboki oddech, nie zwracam uwagi na pot pojawiający się pod moimi pachami.

Och, jak tu gorąco.

Gorsze od samego kupowania gumek jest to, że muszę poprosić o podanie mi opakowania w rozmiarze maksi. I nie małego opakowania, lecz dosłownie ogromnego, by starczyło dla Ryana.

Jenna i jej chłopak parzą się jak wygłodniałe psy, a skoro już słyszałam z obscenicznych krzyków, jaki jest wielgachny, wiem, że powinnam poprosić o rozmiar dla giganta.

Kiedy staję przed okienkiem, wypinam pierś. Jestem nowoczesną dziewczyną. Dam radę.

– Poproszę największe opakowanie prezerwatyw Trojan Magnum w rozmiarze XL – mówię cicho, słowa brzmią obco w moich ustach.

Farmaceutka nieznacznie unosi brwi i sięga po duże, błyszczące pudełko. No widzisz, nie było tak źle, mówię sobie. Lecz zaraz słyszę gwizdanie dochodzące z tyłu.

– Maleńka, gdzieś ty była przez całe moje życie?

Spinam się, ale po chwili tylko wywracam oczami.

– Serio? Naprawdę masz taki podryw? – mamroczę. Unikam wzrokiem dwóch facetów stojących za mną i sięgam do torebki, żeby wyjąć portfel.

– Och, chodź tutaj, słodziutka. Nie odtrącaj mnie. Mam coś specjalnego dla dobrze wyposażonych dziewczyn.

Złośliwy chichot sprawia, że dostaję gęsiej skórki.

– No wiesz, jak chcesz sprawdzić jakość, mogę zorganizować dla ciebie przymiarkę. Podobno mam wspaniały okaz.

Podaję pieniądze i odwracam się do niego. Dupek jest wysoki i zbudowany jak kulturysta. Otwieram szeroko oczy i idę ku niemu, mrugając rzęsami jak lalunia, za którą mnie uważa. Przygryzam usta i mierzę go wzrokiem, przyglądam się jego szerokim ramionom, po czym spuszczam wzrok na to miejsce. Chichoczę jak zdzira i z uśmiechem patrzę mu w oczy.

– Jak miło, że mi to zaproponowałeś, bo jesteś tak zbudowany!

Uśmiecha się od ucha do ucha, jakby słyszał to już niejednokrotnie.

– Zapewne codziennie podnosisz ciężary, co oznacza, że musisz sobie coś kompensować, więc te maleństwa – mówię, dumnie potrząsając pudełkiem prążkowanych, nawilżanych gumek – są raczej daleko poza twoim zasięgiem.

Dopiero gdy kumpel dupka wybucha śmiechem, uświadamiam sobie, że skądś go znam, ale ma czapkę z daszkiem nasuniętą na oczy, więc nie widzę jego twarzy. Cholera. Gdzie ja go widziałam?

Po chwili stwierdzam, że nic mnie to nie obchodzi, i wzdycham, patrząc na zaczepiającego mnie platfusa. Nieco zbladł, zniknął też jego uśmiech.

– Suka – mówi dupek pod nosem, a ja zarzucam torbę na ramię i wychodzę.

Kręcę głową. Ktoś powinien mu powiedzieć, że to nie było obraźliwe. I że nie jest zwłaszcza wtedy, gdy zniechęcam do siebie takich dupków.

* * *

– Chyba cię posrało, jeśli sądzisz, że założę to na siebie. – Przeglądam się w lustrze. Należąca do Jenny obcisła jak druga skóra srebrna kiecka nie pozostawia nic wyobraźni. Ma głębokie wycięcie z tyłu i dekolt, więc wyglądam na gołą. – Nie ma mowy.

Nawet gdy rozpuszczam włosy, żeby okryć się nimi jak zbroją, nadal pokazuję za dużo ciała.

– Oj, przestań! – Jenna wydyma usta. Prosi mnie swoimi wielkimi piwnymi oczami.

Polubiłam Jennę w chwili, gdy się poznałyśmy, kiedy powiedziała mi, że pomiędzy przednimi zębami mam kawałek brokułu. Trudno znaleźć tak bezpośrednią przyjaciółkę, ale wciąż nie mogę uwierzyć, że ta cienka bibułka otulająca moje ciało jest odpowiednim strojem do wyjścia do ludzi.

Jenna klepie mnie w ramię.

– Zawiodłaś nas na całej linii w ostatnią sobotę. Powiedziałaś potem, że mam carte blanche w ten weekend. Carte. Blanche.

– Czy przebranie mnie za prostytutkę jest jednym z twoich celów?

Przesuwam dłońmi po cienkim materiale i zwijam się ze wstydu, że ktoś mnie zobaczy w takim stroju.

– Wyglądasz oszałamiająco, jeśli chcesz wiedzieć – mówi Harper i rzuca się na moje łóżko. – Masz zabójcze ciało, a ponadto kolor sukienki sprawia, że twoje oczy są bardziej szare niż niebieskie.

Jenna wskazuje Harper.

– Widzisz, ona nigdy nie kłamie. Proszę, zatrzymaj tę sukienkę! Powiedziałaś, że nie masz w co się ubrać. Nie mogę jej zwrócić, a na mnie nie leży tak dobrze. W sklepie wyglądała lepiej, a kiedy założyłam ją w domu, zauważyłam, że moja skóra ma w niej zielonkawy odcień. A ty jakimś cudem wyglądasz na opaloną. Nienawidzę cię, ty zdziro.

Nie mogę się powstrzymać i zaczynam się śmiać. Mówi prawdę – nie mam w co się ubrać.

Kładę dłoń na biodrze, wysuwam łokieć i prycham.

– Zamknij się, bo dostaniesz w łeb.

Chichocze, podczas gdy ja odwracam głowę i sprawdzam w lustrze, jak wyglądam z tyłu.

– Cóż, zanim wyjdę w tym do ludzi, muszę znać nasze plany.

– Idziemy na kolację do Ryana. Przyjdzie również Jax!

Jax to moja druga połowa. Urodziliśmy się w odstępie trzech minut. Jestem pod wrażeniem tego, że Jennie udało się oderwać mojego brata bliźniaka od jego drużyny piłkarskiej i od laski miesiąca. Od pewnego czasu nie jesteśmy sobie bliscy, ale i tak staram się chodzić na jego mecze.

Jenna trąca mnie biodrem.

– A potem idziemy potańczyć i być może coś jeszcze zaplanowałam. – Składa ręce, przez co wygląda, jakby zamierzała klaskać z radości.

– Niepotrzebnie tak się wysilasz. Ja nawet nie lubię obchodzić urodzin. Sama wiesz.

Robi wielkie oczy.

– Ty i Jax kończycie dwadzieścia jeden lat. To ważna okazja! Należy ją odpowiednio uczcić, co oznacza, że musisz wyglądać seksownie, bo to będzie twój wieczór.

– Jesteś pewna, że nie zostanę aresztowana za obnażanie się w miejscu publicznym? – pytam Harper.

Śmieje się i kręci głową.

– No dobrze. Niech będzie.

* * *

Jestem zaskoczona ilością jedzenia i tym, że pojawiły się tłumy dziwnych ludzi – kilkoro znam z pracy. Jest Ryan z niektórymi kumplami z zespołu, a także kilka groupies. Robi się jeszcze dziwniej, kiedy przychodzi mój brat i połowa drużyny piłkarskiej z Boston College. Powinnam założyć koszulkę z napisem Przyjaciele nie pozwalają swoim przyjaciołom studiować na BC. Studenci Uniwersytetu Bostońskiego biorą to na poważnie.

– Cześć, nudziaro – mówi Jax, uwalnia się od swojej dziewczyny i pochyla się, żeby mnie objąć.

– Cześć, frajerze. – Uśmiecham się, przytulając się do niego. – Nie widziałam cię od czwartego lipca. Już myślałam, że porwała cię jakaś rosyjska supermodelka.

– Niestety nie. Byłem zajęty piłką.

Jax wita się z Jenną i Harper. Po kilku minutach rozmowy o tym, co u kogo słychać, Jenna prowadzi mnie i Jaxa do stołu zastawionego kilkunastoma szotami.

– Musimy wznieść toast za bliźniaki! – krzyczy Jenna, a wszyscy wiwatują.

Kim są ci ludzie? Rozglądam się i widzę Kade’a, bębniarza z zespołu Ryana, rozmawiającego z kimś, kogo chyba już gdzieś widziałam. Facet jest wysoki, dobrze zbudowany. Ma ciemną flanelową koszulę założoną na opięty podkoszulek. Jest przystojny, wręcz zabójczo przystojny. Gdy to stwierdzam, natychmiast skupiam swoją uwagę na wódce, żeby uspokoić motyle w brzuchu, które nie wiadomo, skąd się tam wzięły.

Jenna nachyla się do mnie z uśmiechem.

– Wiem, że zwykle nie pijesz, ale uwierz mi, chcesz wychylić kilka szotów, zanim zaczniemy grę.

Przed nadejściem wiosny nie mogłam pić. Nie miesza się alkoholu i leków przeciwlękowych. Teraz jednak już ich nie zażywam, więc przemawia do mnie pomysł przytępienia zmysłów przed nieznaną mi kompromitującą zabawą wymyśloną przez Jennę. Sięgam po kieliszek.

– Zdrowie – mówię i wychylam zawartość.

– Dzwonili do ciebie rodzice? – pyta Jax, gdy czekamy, aż Jenna zdradzi, jakie szalone zabawy wymyśliła na ten wieczór.

– Nie. – Nigdy nie dzwonią. Mój brat pyta, bo chyba ma nadzieję usłyszeć inną odpowiedź. – A do ciebie?

– Nie. Rozmawiałem z mamą kilka tygodni temu i mówiła coś o pokazie psów, więc zapewne wyjechała z miasta. A tata… cóż.

Jakież to słodkie, mamie brakuje czasu, bo podróżuje, ale oboje wiemy, że to raczej kłamstwo. A nasz ojciec jest jak amputowana kończyna, co do której wciąż mamy nadzieję, że odrośnie. Prawda jest taka, że oboje są stuprocentowymi dupkami, interesującymi się bardziej pracą, psami czempionami i pokazami aut niż własnymi dziećmi.

– Daj mi rozpiskę swoich meczów. Chcę czasem zobaczyć cię w akcji.

Kiedy dorastaliśmy, tylko ja przychodziłam mu kibicować. Naszym rodzicom nigdy się to nie udawało. Zdobył wszystkie możliwe nagrody i wyróżnienia oraz pełne stypendium na Boston College, a nasi starzy zapewne nie wiedzą nawet, na jakiej gra pozycji.

– Prześlę e-mailem. – Chrząka i wkłada ręce do kieszeni. – Wiesz, hm, Daren wciąż o ciebie pyta.

Mrużę oczy.

– Przestań.

Spogląda na mnie znacząco.

– Dlaczego ludzie zakładają, że nadal się w nim kocham? – mówię szeptem. – Jax, to już historia.

– Serio? Przecież potem z nikim się nie umawiałaś.

– Możesz mówić trochę głośniej? Ci ludzie tam pod ścianą mogli nie usłyszeć. – Obrzucam go poirytowanym spojrzeniem i wychylam kolejnego szota. – Sypiał z moją najlepszą przyjaciółką, ponieważ ja widocznie kazałam mu zbyt długo czekać na seks. Wybacz, ale raczej nie zaufam mu ponownie.

Wzdryga się, chce coś powiedzieć, ale Jenna nam przerywa, żeby ogłosić, że zaplanowała dla nas niespodziankę:

– Jubilatka musi założyć ten naszyjnik z cukierków i potrzebuje waszej pomocy, chłopaki, ponieważ nie dostanie niesamowitego prezentu od swoich współlokatorek, dopóki nie zjecie z niej wszystkich słodyczy. – Jenna chichocze.

Gdy uświadamiam sobie, czego ode mnie wymaga, postanawiam udusić ją gołymi rękami. Jax patrzy na mnie i śmieje się, ale Jenna ma również coś dla niego.

– Jubilat, którego niektórzy z was znają jako gwiazdę futbolu z BC, musi dostać dwadzieścia jeden całusów. Dziewczyny, jeśli zdecydujecie się go pocałować, nalepcie na jego koszuli jedną z tych naklejek w kształcie serca, bo inaczej wasz całus nie będzie się liczył.

Mój brat od razu zapalił się do zabawy, zauważył jakąś ładną dziewczynę i poszedł w jej kierunku. Odwracam się i widzę, że Kade zmierza w moją stronę z drapieżnym błyskiem w oku. Cholera. Znowu będzie próbował mnie wyrywać. Czy on się nigdy nie nauczy? Jego ojciec jest właścicielem połowy stanu, a on po prostu chce mnie dodać do swojego katalogu zdobyczy.

– Clementine, wyglądasz dzisiaj olśniewająco – mówi i dotyka dłonią moich włosów. – Posuwałbym cię bez końca.

Rzucam mu obojętne spojrzenie i strącam jego dłoń.

– Odpuść sobie, Kade. Już kiedyś odbyliśmy podobną rozmowę. – Chcę odejść, ale łapie mnie za rękę z taką siłą, że chyba zostaną mi siniaki.

– Zostań moją dziewczyną. Obiecuję, że będzie ci ze mną dobrze. Chcę posmakować twojego cukiereczka, przez cały rok nie myślę o niczym innym.

Skąd on się nauczył takiej gadki? Z bycia dupkiem dla początkujących?

– Przepraszam, ale mamy pewien problem. – Staję z nim twarzą w twarz. Mierzę niecałe sto siedemdziesiąt centymetrów wzrostu, więc góruje nade mną, ale chcę podkreślić to, co zamierzam powiedzieć. – Dupki nie są w moim typie. A gdybyś nie zrozumiał, co mam na myśli, to wiedz, że kwalifikujesz się jako dupek. – Następnie wyszarpuję rękę i odchodzę. Boże, teraz mam ochotę wziąć prysznic, by zmyć jego dotyk z siebie.

Podchodzę do stołu z drinkami i staję naprzeciw Wysokiego, Ogorzałego Przystojniaka, który opiera się o ścianę, trzymając rękę w kieszeni.

– Znam cię – mówię, sięgając po Absolut, i próbuję odnaleźć w pamięci okoliczności wcześniejszego spotkania.

– Tak, znasz.

Och, ale ma seksowny głos.

Uśmiecha się lekko, a ja zmuszam się do oderwania wzroku od jego ust.

– Mógłbyś odświeżyć moją pamięć? Skąd się znamy?

– Skarbie, łamiesz mi serce, mówiąc, że mnie nie pamiętasz.

Ignoruję dreszcz przeszywający moje ciało na dźwięk słowa skarbie, wzruszam ramionami i skupiam się na kieliszku z szotem, który jest teraz moim najlepszym przyjacielem. Mężczyzna ma słabo słyszalny akcent z Południa. Dlaczego w ogóle zastanawiam się nad jego akcentem… i jego ustami… tymi pełnymi wargami…? Wzdrygam się, zastanawiając, gdzie podziało się moje silne postanowienie, żeby unikać przystojnych facetów.

Jenna dopada mnie ze śmiechem.

– Clem, to jest Murphy, nowy gitarzysta Ryana. Murphy, to jest moja cudowna współlokatorka, Clementine.

Zadowolona z tego, że przedstawiła nas sobie, Jenna znika w tłumie, a ja rzucam okiem na Pana Seksownego.

Tłumaczę to sobie koniecznością przypomnienia, skąd go znam, ale szczerze mówiąc, chcę popatrzeć, jaki jest przystojny. Ciemne, lekko falowane włosy, muśnięta słońcem skóra, oszałamiająco zielone oczy, szerokie ramiona. Wow. Wow. Wow. Przyłapuję się na tym, że oblizuję usta.

Po chwili kręcę głową.

– To nie jest twoje imię.

Wyciąga do mnie rękę.

– Nazywam się Gavin Murphy. Wspaniale móc cię oficjalnie poznać, Clementine.

Gdy podaję mu rękę, wracają wspomnienia.

– Jesteś opiekunem w Warren Towers.

Szczerzy zęby i jest przy tym uroczy. Ma dołeczki w policzkach. Muszę się pilnować, żeby się nie gapić. Zaczynam skłaniać się ku stwierdzeniu, że przyjście tutaj nie było takim złym pomysłem, ale w tej chwili chłopak odzywa się ponownie:

– A ty kupujesz prezerwatywy w rozmiarze XL.

Krew odpływa z mojej twarzy, zabieram swoją rękę.

– Słucham?

Śmieje się, a ja stoję sparaliżowana. Potrzebuję chwili, żeby skojarzyć.

– To ty byłeś z tym frajerem w aptece – mówię chrapliwie.

– Po prostu stałem tam w kolejce. Nie mam pojęcia, kim jest ten facet z małym kutasem, którego prawdopodobnie pognębiłaś tak, że poszedł na terapię.

Być może jestem wyjątkowo przewrażliwiona, ponieważ są moje urodziny i spożyłam więcej alkoholu niż w ciągu ostatnich lat, ale okno możliwości, które z początku uchylało się w jego stronę, nagle zatrzasnęło się z hukiem. Mrużę oczy i uśmiecham się ironicznie.

– Cóż, oszczędź sobie wysiłków, ponieważ ty również masz małe szanse – mówię, wychylam szota i odchodzę. Dupek.

Dwadzieścia minut później rozmawiam z bratem na tarasie za domem, gdy podchodzi do nas Harper.

– Muszę cię ostrzec. Jenna planuje karaoke, zanim pójdziemy do klubu.

– Okej – przeciągam to słowo. – Jenna nie potrafi śpiewać, więc będzie zabawnie.

– Ona nie ma zamiaru sama śpiewać. Chce wyciągnąć ciebie na scenę.

– Cholera. Chyba nie jestem dość pijana na takie atrakcje.

Harper śmieje się i rozgląda po ogrodzie, gdzie stoją imprezowicze.

– Masz ładny głos, więc udawaj, że jesteś pod prysznicem, i wyobraź sobie, że wszyscy są nadzy. To znaczy, może oprócz twojego brata, ponieważ to byłoby obleśne.

Jax unosi brwi.

– To jest obleśne. – Śmieję się.

– Nie ma nic obleśnego w tym, że jestem goły – mówi.

Harper wywraca oczami i trąca mnie łokciem.

– Udawaj, że nic nie wiesz – mówi szeptem – ponieważ Jenna bardzo się stara, żeby to była niespodzianka. Po prostu nie chciałam, aby cię to przytłoczyło.

– Dzięki. Zapamiętam to sobie.

Jenna chyba wyczuła nas szóstym zmysłem, ponieważ zbliża się ku nam z chytrym uśmiechem.

– Jeszcze jedna niespodzianka, jubilatko!

Bierze mnie pod ramię i ciągnie z powrotem do salonu.

Kątem oka widzę Gavina rozmawiającego ze swoimi przyjaciółmi. Jakaś wysoka rudowłosa laska opiera się o niego i śmieje prowokacyjnie. Szepcze mu coś do ucha i kładzie dłoń na jego mostku, a mnie zalewa fala gorąca.

Wygląda na wyluzowanego i pewnego siebie. Założę się, że to taki typ, który wszystko już sobie zaplanował – swoją karierę, perfekcyjną żonę, dwupiętrowy dom na Cape Cod i golden retrievera. Prawdopodobnie znajdzie sobie dziewczynę podobną do tej − długonogą flirciarę z krągłościami.

Kiedy ze mną rozmawiał, byłam słodka i czarująca. Kiedy zażartował, odgryzłam mu głowę.

Typowe.

Pieprzyć to. A co mnie to, do cholery, obchodzi, z kim rozmawia?

Spogląda na mnie, a ja odwracam wzrok.

– Moja Clem zaraz dla was zaśpiewa! – krzyczy Jenna, a ja otrząsam się ze swoich myśli, gdy wkłada mi mikrofon do ręki. – Jaką chcesz piosenkę?

Wzruszam ramionami i mówię, żeby sama wybrała. Zaczyna się You Know I’m No Good Amy Winehouse. Uśmiecham się. Już ona mnie zna.

Gdy śpiewam, czuję na sobie jego wzrok, a kiedy zaczyna się refren, nabieram odwagi i spoglądam w jego stronę.

That’s right, Mr. Perfect. I’m talking to you. Because I’d never fit in your perfect little world[1].

Nie wiem, czego spodziewałam się z jego strony, ale widzę, że kącik jego ust unosi się do góry w krzywym uśmiechu. Nagle czuję, że bardziej zdenerwowała mnie jego reakcja niż śpiewanie przed tymi wszystkimi ludźmi.

Kiedy kończę, jest tak cicho, że słychać zegar na ścianie, zastanawiam się więc, czy naprawdę zaśpiewałam tak beznadziejnie, lecz po chwili wszyscy zaczynają krzyczeć i klaskać.

A niech to. Może powinnam częściej to robić.

1. 1 Tak jest, Panie Idealny. To do ciebie mówię. Nigdy nie będę pasować do twojego małego idealnego świata (ang.).

ROZDZIAŁ 4

Nie lubię, jak ktoś mnie potrąca. Ani. Trochę.

Pamiętam, że wyszliśmy od Ryana i udaliśmy się do klubu… a potem taniec pod wirującymi światłami… i jeszcze kilka szotów.

– Jest nawalona. Kurwa.

Słyszę, jak ludzie mówią o mnie, jakbym nie stała tuż obok nich. No dobra, opieram się o kogoś, ale prawie stoję.

Jenna coś mówi, ale jej głos jest zniekształcony.

– …chciałam pójść do Ryana, a Harper już wyszła do swojego chłopaka. Cholera. Nie sądziłam, że się tak ubzdryngoli. Nigdy nie widziałam, żeby tyle piła.

– Mogę ją zabrać do domu – mówi jakiś znajomy męski głos.

– Serio? – Jest cicho, tylko mi dzwoni w uszach. Znowu ktoś mnie popycha, a potem słyszę brzęczenie kluczy. – Ufam, że nie tkniesz mojej najlepszej przyjaciółki ani jej nie porwiesz. Lepiej, żeby jej zdjęcie nie pojawiło się na cholernym kartonie mleka.

– Nie martw się. Nie kręcą mnie pijane laski.

Świat się przekręca, gdy ktoś zarzuca sobie moją rękę na ramię. A potem tracę styczność z podłożem.

– Jesteś lekka. Trzymaj się, skarbie.

* * *

Tak ładnie pachnie. Przytknęłam nos do jego ciepłej i gładkiej szyi i mam ochotę wtulić się w niego.

– Nigdy nie piję – mamroczę, przysuwając twarz do jego ciała. Kiedy otwieram oczy, uświadamiam sobie, że jesteśmy w salonie mojego mieszkania, a ja spoczywam w ramionach Gavina.

– Jasne, właśnie widzę. Clementine, który to twój pokój?

Wskazuję, mam nadzieję, właściwy kierunek. Drzwi się otwierają, on kładzie mnie na łóżku i wysuwa się z moich ramion. Pokój kołysze się i przez alkoholową mgłę dociera do mnie myśl, że podobało mi się, gdy mnie tulił.

– Nie odchodź. Jest mi zimno. Jesteś ciepły i ładnie pachniesz.

Śmieje się i omiata mnie wzrokiem.

– Na pewno chcesz, żebym został? Przez cały wieczór sugerowałaś, że mam się odpieprzyć.

– Po prostu zostań. Jestem zepsuta. – Padam na łóżko.

On zdejmuje mi buty, a ja zwijam się w kłębek, gdy okrywa mnie kocem. Pokój zaczyna wirować.

– Dlaczego jesteś zepsuta?

Podoba mi się jego głos. Jest taki seksowny.

– Bo brakuje mi części.

– Gdzie się pogubiły?

To łatwe.

– W BC.

Ponownie się śmieje i zakłada kosmyk włosów za moje ucho.

– Zjedli wszystkie cukierki z twojego naszyjnika – mówi cicho.

– To było obrzydliwe. Jeden facet mnie polizał. Co za dupek.

Milczy, a potem jęczy.

– Clem, nie mów mi o facetach liżących twoją szyję. – To zabawne, że tak mu zależy. Dopiero co go poznałam.

– Nie dostałeś cukierka.

– A miałem na niego ochotę.

– Naprawdę? – Jestem tak zmęczona, że ziewam.

– Tak.

Po kilkunastu sekundach muszę mu jeszcze coś powiedzieć.

– Wiesz, one nie były dla mnie.

Milczy. Chyba nie wie, o czym mówię.

– Te prezerwatywy były do akwarium.

– Akwarium?

Chcę mu wyjaśnić, że mamy wspólne akwarium wypełnione kondomami, a Jenna miała alarm penisowy, ale nie mogę zebrać słów. Mogę jedynie drżeć.

– Jest mi zimno i wszystko wiruje – mówię. Odpowiada mi cisza. Zastanawiam się, czy ten piękny mężczyzna, którego obserwowałam przez cały wieczór i przy którym udawałam, że go ignoruję, już wyszedł. Czuję jednak, jak materac się zapada, gdy kładzie się na wąskim łóżku za mną i przytula mnie do swojego umięśnionego ciała. Obejmuje mnie w pasie, a ja odprężam się, czując jego ciepło, i zamykam oczy.

– Przepraszam, że wcześniej byłem takim dupkiem – szepcze mi do ucha.

– To znaczy?

Leży przy mnie, ale mam wrażenie, że rozmawiamy we śnie. Może już zasnęłam i to mi się śni, więc choć raz w życiu mogę przyznać, co czuję.

– Te prezerwatywy. Wiedziałem, że nie są dla ciebie. Każdy facet na kampusie wie, że z nikim nie chodzisz. Chciałem, hm… być zabawny. Nie zamierzałem cię obrazić.

Nie wiem dlaczego, ale zaczynam chichotać.

– Chodzi o to, że mam tylko jeden tryb. Tryb suki.

– O tym nie wiedziałem.

– Że jestem suką?

– Nie, że umiesz chichotać. Podoba mi się.

Świat wiruje wolniej. W ciemności głęboki oddech Gavina brzmi hipnotycznie, jego rytm mnie uspokaja.

– Ja też cię pamiętam. – Jego usta znajdują się przy moim uchu, a ciepło jego oddechu sprawia, że ponownie drżę.

– Z Warren Towers?

– Nie. – Wpasowuje się we mnie, jego szerokie ramiona dotykają moich pleców, obejmuje mnie rękami. Jest przyjemnie. – Z seminarium dyplomowego z literatury na pierwszym roku.

Jestem wciąż mocno nawalona, więc potrzebuję chwili, żeby zebrać myśli.

– To było dawno temu i chodziło nas tam bardzo dużo. Jak możesz mnie pamiętać?

Śmieje się, a jego ciało podskakuje.

– Chyba nie zdajesz sobie sprawy z tego, że trudno cię zapomnieć.

Moje serce trzepocze, oddech przyspiesza i mam nadzieję, że on tego nie zauważa, ale gdy słyszę, że parska śmiechem, wiem, że jednak zauważył.

– Clem, nie martw się. Dużo dzisiaj wypiłaś. Zapewne jutro już nie będziesz pamiętała naszej rozmowy.

Wątpię. Świat znowu zaczyna wirować.

– Gavin?

– Tak?

– Jeśli zapomnę, to przypomnisz mi?

Przyciąga mnie bliżej siebie, co jest jego odpowiedzią na moją prośbę.

* * *

Kiedy się budzę, moje łóżko jest puste. Czuję rozczarowanie, a zaraz potem mdłości. Gramolę się do łazienki i w samą porę nachylam się nad muszlą klozetową.

Łupie mnie głowa, chciałabym jak najszybciej wrócić do łóżka, ale przypominam sobie tego obleśnego faceta w klubie, który polizał mnie po szyi, więc pragnę wykąpać się w lizolu.

Zamiast tego wybieram jednak prysznic, ale zanim docieram do łazienki, nie mogę znaleźć żadnej koszuli w pokoju, bo połowa moich rzeczy znajduje się nadal w kartonach. Owijam się więc ręcznikiem i zabieram parę czarnych bokserek, które będą musiały mi wystarczyć do chwili, gdy pozbędę się kaca i będę w stanie przejrzeć swoje rzeczy.

Prysznic sprawia mi ból. Chociaż świetnie jest stać się czystą, czuję, że za chwilę znowu się porzygam. Opieram się o ścianę pod prysznicem i drżę pod ciepłą wodą, dopóki nie mijają mdłości.

Czy wymyśliłam sobie, że Gavin został tu na noc?

Oddycham głęboko, by się uspokoić. W mojej głowie tłuką się wszystkie szczegóły na jego temat, jakie znam. Jest świetnym muzykiem i opiekunem w akademiku. Pomaga zagubionym studentkom pierwszego roku przetrwać na uczelni. Kładzie się na łyżeczkę. Zajebiście pachnie.

Wywracam oczami.

Nie powinnam pozwalać sobie na myślenie o nim. Nie mogę ponownie dać się zniszczyć.

Wychodząc spod prysznica, zakładam bieliznę i suszę włosy. Potem zawiązuję ręcznik na piersi. Ścieram parę i gapię się na moje odbicie w lustrze. Wyglądam okropnie. Mam podbiegnięte krwią oczy, moja skóra jest ziemista. Chwilę zajmuje mi zmycie makijażu, który zmienił mnie w szopa pracza i idę do swojego pokoju.

Nagle potykam się o coś twardego. Krzywię się, czując ból. Gdy podnoszę wzrok, zauważam trzech facetów siedzących na kanapie i gapiących się na mnie w chwili, gdy opada okrywający mnie ręcznik. Nie mogę się ruszyć, serce bije mi jak oszalałe, dopóki do głowy nie dociera komunikat, że nic mi nie jest. Tylko stoję półnaga.

– Kto, do kurwy nędzy, zostawił tę deskorolkę pod drzwiami? – warczę. – Chcecie kogoś zabić? – Nadal gapią się na mnie, więc podnoszę ręcznik i zarzucam go sobie na ramię. W drodze do mojego pokoju wrzeszczę: – Co? Nigdy nie widzieliście cycków? Jakoś to przeżyjecie!

Głośno trzaskam drzwiami, od czego głowa boli mnie jeszcze bardziej.

Jest prawie południe. Dobry Boże, nie wierzę, że muszę dzisiaj iść do pracy. Co ja sobie myślałam? Przesuwam kartony po pokoju, aż w końcu znajduję jakieś ubrania i wyjmuję dżinsy oraz koszulkę.

Przez ścianę słyszę Ryana.

– Kochanie, nie wkurzaj się, ale widzieliśmy gołą Clem.

– Nie była goła – mówi inny głos. – No może nie całkiem goła.

Kto tam był? Ryan, Kade i… Gavin. Kurwa.

Po kilku minutach ktoś puka do moich drzwi.

– Clem, kochanie, to ja. Mogę wejść? – pyta Jenna (zaokrągla samogłoski, mówiąc z południowym akcentem). Drzwi się otwierają, w szparze pojawia się jej głowa. Jestem do połowy ubrana, więc zerka na bałagan w kartonach i wchodzi do środka. – Wszystko dobrze?

Przykładam dłoń do czoła.

– Przepraszam, że napastowałam twojego chłopaka.

Śmieje się cicho i zamyka za sobą drzwi.

– Nie szkodzi. Jestem przekonana, że spełniłaś jedną z jego fantazji. – Jenna jest tak przyzwyczajona do groupies podczas występów Ryana, że niewiele ją rusza. Jedyne, o co dba, to żeby wracał z nią do domu. – Mam ci przynieść coś na ból głowy?

Potakuję i potykam się na słowach, które chcę wypowiedzieć:

– Czy… hm… czy Gavin został tu na noc? – pytam, bojąc się odpowiedzi.

– Tak, skarbie. Ale przysięga, że był dżentelmenem. Wydaje mi się, że więcej zobaczył, gdy wyszłaś z łazienki chwilę temu niż przez całą noc. – Śmieje się, a mnie coraz bardziej boli głowa, co, jak sądzę, ma związek z tym, że robię się czerwona jak burak. – Był naprawdę kochany. Niósł cię na rękach dwie przecznice, położył do łóżka, a rano przyniósł ci śniadanie.

Serce mi staje. Chyba zauważyła moją minę.

– Ojej – mówi i przytula mnie do siebie – nie rób z tego czegoś wielkiego. To świetny facet, pewnie cię lubi, ale nie sądzę, że będzie cię nękał czy robił coś równie głupiego.

– Nie o to chodzi. – Krew pulsuje mi w uszach.

– Mogę ci coś doradzić? – Na jej twarzy widzę autentyczną troskę. – Nie odrzucaj go. Wiem, że boisz się zbliżyć do kogoś ponownie, ale wydaje mi się, że on jest dobrym facetem. No i niezłe z niego ciacho. Przez cały wieczór nie mógł oderwać od ciebie oczu, chociaż cały czas go odtrącałaś.

Chowam twarz w dłoniach.

– Byłam dla niego taką suką. Jak to możliwe, że chce mieć ze mną do czynienia…?

– Jak możesz tak mówić? Jesteś przepiękną kobietą i wspaniałą pisarką. Nie bądź dla siebie taka niemiła. A teraz się ubierz, wyjdź stąd i zjedz z nami śniadanie. Przysięgam, że chłopaki nawet nie wspomną o tym, że widzieli cię gołą.

Jenna ma taką minę, jakby w tej chwili chciała pójść do nich i zagrozić, że ich pozabija, jeśli sprawią, że uznam ją za kłamczuchę. Uśmiecham się z trudem.

– Chciałam podziękować ci za przyjęcie. Przeszłaś samą siebie. Czy Jax dotarł cało do domu?

Krzywi się.

– Jasne, jakaś modelka w wiśniowym mustangu zabrała go z klubu. Być może zobaczymy jego zdjęcie na którejś z plotkarskich stron.

Wywracam oczami.

– Cały mój brat.

Dziesięć minut później, kiedy wchodzę do salonu, wszyscy milkną. Chciałam być towarzyska i zjeść z przyjaciółmi, ale nie mogę. Serce wali mi jak szalone i oblewam się zimnym potem. Drżą mi ręce, może od nadmiaru alkoholu, może z nerwów, nie jestem pewna.

– Muszę iść do pracy. – To jedyne, na co jestem w stanie się zdobyć.

W tej chwili Ryan podrywa się z kanapy i chwyta mnie w niedźwiedzie objęcia.

– Przepraszam, że potknęłaś się na mojej desce i pokazałaś nam swoje cacuszka, ale do cholery, dziewczyno, jesteś gorącą laską. Nie masz czego się wstydzić.

Odsuwam się, żeby spojrzeć mu w oczy.

– Zawsze jesteś taką świnią?

– No pewnie, że zawsze. – Uśmiecha się i daje mi całusa w policzek. – I dlaczego, do cholery, dopiero teraz dowiaduję się, że umiesz śpiewać? Jezu Chryste, masz talent.

– Dzięki. To miłe. I dziękuję za imprezę. Świetnie się bawiłam.

– Warto było przyjść chociażby po to, by zobaczyć facetów potykających się o własne nogi, żeby jeść z twojego ciała. Ilu zaprosiło cię na randkę?

Wzruszam ramionami. Kto by to liczył?

– Proszę, powiedz, że masz co najmniej kilkanaście umówionych randek.

Chwyta mnie za ramiona i zaczyna mną potrząsać, aż jęczę. Czy on ma pojęcie, co robi mojemu kacowi?

– Przestań, Ryan, przecież mnie znasz. – Zerkam na Gavina.

– Dlaczego nie dałaś im swojego numeru? – pyta Ryan z niedowierzaniem.

Kręcę głową.

– Nikomu nie dałaś?

– A dlaczego miałabym to zrobić? – pytam i biorę swoją kurtkę. Serce miota się w mojej piersi. Muszę stąd wyjść. Natychmiast.

Gdy docieram do drzwi wyjściowych, słyszę za sobą kroki.

– Poczekaj, Clem – mówi Gavin. – Odprowadzę cię.

* * *

Bolesne pulsowanie w skroniach wyznacza rytm moich kroków.

– Masz, napij się – mówi Gavin, gdy dogania mnie na klatce schodowej. Podaje mi jakiś zielony napój.

Patrzę na niego sceptycznie.

– Jestem niemal pewna, że zaraz to wyrzygam.

Śmieje się i atakuje mnie tym swoim piorunującym uśmiechem, który przepływa przeze mnie jak delikatna morska fala.

– Zaufaj mi, pomoże ci na mdłości.

Boże, ma piękne oczy. Zielone jak ciemny las i otoczone gęstymi rzęsami.

Otrząśnij się, Clem.

– Zaufać ci? – Przygryzam usta, ale pochylam się i wącham. Napój ma owocowy zapach, więc upijam mały łyk. Smakuje jabłkami i imbirem. – No dobrze, nie jest takie złe.

Usta Gavina rozciągają się w uśmiechu.

Ma wilgotne włosy po prysznicu i pachnie mydłem. Poranny zarost sprawia, że pomimo chłopięcego uśmiechu wygląda męsko. Łapię się na tym, że myślę o przytuleniu się do jego policzków, żeby poczuć ich szorstkość na skórze.

O kurwa, muszę od niego uciekać.

Odwracam się i kontynuuję schodzenie po schodach, a za sobą słyszę jego kroki.

Poszedł do domu, żeby wziąć prysznic, i wrócił? Wiem, że mieszka zaledwie przecznicę od akademików, ale mimo wszystko zadał sobie tyle trudu.

– Naprawdę przyniosłeś mnie z klubu do domu? – pytam, zatrzymując się, by zobaczyć jego reakcję.

Odwraca wzrok i wzrusza ramionami.

– Może.

Cholera. Nie wiem, co z nim zrobić. Jest absolutnie seksowny i słodki. Okrutnie pragnę uciec i ukryć się przed nim, zanim się do siebie zbliżymy. Nawet nie próbował mnie obmacywać w nocy, myślę, a przecież byłam prawie goła w zdzirowatej sukience Jenny.

Próbuję się odwrócić, ale on dotyka mojej ręki, żeby mnie zatrzymać.

– Mam propozycję, Clem – mówi tonem biznesmena, więc zastanawiam się, co studiuje. Tak naprawdę niewiele o nim wiem oprócz tego, że odnosi pijane dziewczyny do domu i że nie ma wścibskich dłoni.

Przechylam głowę, bo jestem ciekawa, co powie.

Gavin wkłada ręce do kieszeni swojej czarnej bluzy.

– Może poszlibyśmy w piątek do klubu, żeby się powspinać, a potem coś zjeść? Jako przyjaciele, bo wiem, że nie chodzisz na randki.

Prawie śmieję się z tonu jego głosu. Może i powiedział jako przyjaciele, ale patrzy na mnie w inny sposób.

– Skąd wiesz, że się wspinam?

Uniwersytet Bostoński ma jedne z najlepszych obiektów sportowych w kraju, w tym jedną okropnie trudną ścianę wspinaczkową, na której ćwiczę kilka razy w tygodniu.

Ponownie się uśmiecha i omiata spojrzeniem moje ciało, aż czuję dreszcz na plecach.

– Masz doskonałą kondycję i wydaje mi się, że wiem, gdzie dorobiłaś się takich mięśni brzucha.

Rumienię się na wspomnienie porannej sytuacji, w której dowiedział się, jak wygląda mój brzuch, i zapalają mi się lampki ostrzegawcze.

Pozwala sobie na zbyt wiele. Na pewno mnie zrani.

Ale nie chcę być niegrzeczna. Wiem, że nie jestem sobą, gdy rozważam odrzucenie jego zaproszenia.

– Mogę się zastanowić?

Wydaje się niewzruszony i potwierdza skinieniem głowy.

– Pewnie, zadzwoń, jak się zdecydujesz – mówi i zaczyna iść na górę w stronę mojego mieszkania.

– Nie mam twojego numeru – wypalam.

O nie. Dlaczego to powiedziałam?

– Ależ masz. Sprawdź swój telefon – dodaje z uśmiechem i znika za zakrętem schodów.

* * *

Gavin Murphy wpisał swój numer do mojego telefonu. Siedzę w pracy i zastanawiam się, czy powinnam czuć radość czy złość.

Biorę telefon do ręki i piszę do niego wiadomość, zanim zacznę się zastanawiać, czy mam się z nim w ogóle kontaktować.

Ja: Skąd wiedziałeś, że będę chciała twój numer? To trochę aroganckie, nieprawdaż?

Odpowiada po minucie: Jak mogłabyś nie chcieć? Jestem świetnym przytulaczem, pamiętasz? I nie obmacywałem cię w łóżku, chociaż bardzo chciałem.

Ja: Co nie oznacza, że nie jesteś perwerem.

Gavin: Z całą pewnością jestem perwerem, Kotku.

Śmieję się i kręcę głową, choć właśnie wchodzi wieczorna zmiana.

– Cześć, Clem, co za uśmiech – mówi jeden z chłopaków. – Ktoś tu ma dzisiaj dobry humor.

Robię poważną minę i patrzę z pogardą na niskiego studenta drugiego roku, który również od razu traci humor.

– Spóźniłeś się.

ROZDZIAŁ 5

Kiedy pani profesor mówi o seksie, wydaje się, że mruczy jak kot, ale ponieważ jest Francuzką, przypisuję te zwierzęce odgłosy jej europejskim korzeniom.

– Musicie głęboko kopać – mówi profesor Marceaux, chodząc w tę i we w tę przed słuchaczami. – Musicie dojść do samego sedna tego, co tworzy związek, oraz tego, co sprawia, że się rozpada, co go niszczy.

Zdrada. Zdrada niszczy związki. W tej kategorii umieściłabym także loda robionego przez inną dziewczynę. Mrugam i widzę wizerunek Darena, ten, który prześladował mnie przez lata, gdy na jego twarzy malowała się mieszanka przyjemności i bólu związana z tym, co robiła mu Veronica.

Marceaux stuka w pulpit.

– Pierwsze miłości są tematem wielu romansów, więc możecie wykorzystać własne doświadczenia – te nadzwyczajne i ekscytujące, lecz także te naznaczone bólem – jako pożywkę dla waszych manuskryptów. Czytelnik powinien doświadczyć rozkwitu tego związku z całym jego skrępowaniem i pożądaniem, być może również wstydem. Wy, Amerykanie, wydajecie się czuć winę związaną z seksem, więc zagłębcie się w ten temat, jeśli stał się częścią waszego doświadczenia. Chcę, żeby to było autentyczne, poza tym to kurs pisania dla zaawansowanych, więc jestem przekonana, że macie odpowiednie doświadczenia, z których możecie czerpać.

Moje doświadczenia? Ja pierdolę.

Jenna szturcha mnie łokciem i się uśmiecha.

– Będzie dobrze – szepcze.

Marceaux milknie, gdy dochodzi do końca pomieszczenia i wygląda przez okno.

– Waszym zadaniem semestralnym jest napisanie noweli o długości trzydziestu tysięcy słów. Na przyszły tydzień macie przynieść piętnastostronicową scenę opisującą pierwsze spotkanie kochanków. Pokażcie mi zauroczenie, to, jak nie potrafią przestać o sobie myśleć, i to, co stoi między nimi. – Poprawia okulary, po czym odwraca się do nas. – Podzielimy się na grupy i będziemy omawiać prace. Przy okazji pamiętajcie, że mam nosa do ściemy, więc nie próbujcie przynosić jakichś kiczowatych romansideł. Czekam na prawdziwe związki, panie i panowie!

* * *

Kiedy w klubie studenckim Harper dołącza do mnie podczas lunchu, pytająco unosi brwi, widząc moją minę.

– Jesteś smutna – mówi i odgryza kęs kanapki. Zapada cisza.

Zawsze się tu spotykamy. Gdy miałam ataki paniki na myśl, że brakuje mi pieniędzy na czesne, albo gdy sądziłam, że mój profesor jest psycholem, Harper i ja siadałyśmy w tym boksie (ukryte za dużą, ozdobną rośliną) i przemawiała mi do rozsądku. Dzięki Bogu, studiuje psychologię.

Wcześniej miałam tylko jedną najlepszą przyjaciółkę, która zdradziła mnie w najgorszy możliwy sposób. Potrzebowałam więc czasu, żeby przekonać się do Jenny i Harper, a one bez przerwy próbowały zyskać moje zaufanie. Nie wiem, co we mnie zauważyły, ale ich przyjaźń pomogła mi wyjść z ciemności na tyle, że mogłam odstawić leki.

Wzdycham przeciągle.

– Jestem wykończona. Dzisiaj wieczorem mam dodatkowe zajęcia, a powinnam wziąć się za tysiące poprawek na mojej stronie internetowej, jeśli zamierzam sprzedać drugą książkę. Na dodatek ludzie wciąż do mnie piszą, że Powiedz, że to nieprawda potrzebuje nowej okładki. Chyba muszę znaleźć kogoś, kto ją zaprojektuje. Poza tym nie wiem, co mam zrobić z zajęciami z pisania.

– Porozmawiaj z Dani o projekcie. Pracuje z artystami, więc zakładam, że zna ludzi, którzy są w stanie to zrobić, jeśli ona sama nie będzie potrafiła.

– Nie miałam pojęcia, że jest artystką. – Skubię nalepkę na butelce napoju brzoskwiniowego i myślę o tym, jak niewiele wiem o tej dziewczynie, chociaż od prawie dwóch tygodni mieszkam z nią pod jednym dachem. – Jest ze mnie beznadziejna współlokatorka.

Harper śmieje się i wypija łyk wody.

– Ale masz potencjał. – Kręcę głową. Czuję się nieco lepiej, gdy trochę z siebie wyrzuciłam. – Nie martw się o zadanie do napisania. Dasz sobie radę, w końcu jesteś autorką bestsellera YA.

Nie zawsze w to wierzę, ale każdego miesiąca dostaję raport z Amazona, który potwierdza ten zwariowany fakt. Myślę, że udaje mi się sprzedawać książki nie dlatego, że jestem kreatywna czy oryginalna, lecz dlatego, że byłam szczera w kwestii tego gówna, które wydarzyło się w moim życiu. Oczywiście owinęłam to w cienką bibułkę fikcji, ale najlepsze, co stworzyłam, zawsze pochodziło z moich własnych doświadczeń. Nie potrzebuję zmyślania, gdy prawdziwe życie jest zupełnie popieprzone. Zwłaszcza moje.

Szczerze mówiąc, cały proces wydawniczy przeraża mnie do tego stopnia, że sram w gacie, mam koszmary lub cierpię na bezsenność, ale chcę się z nim zmierzyć jak duża dziewczynka.

Motywujący głosik w mojej głowie mówi mi, że mogę tego dokonać bez pomocy Jasona Wheelera i mam nadzieję, że nie są to jedynie pobożne życzenia. Bo przecież skończyłam tylko tę jedną książkę. I niech mnie trafi szlag, jeśli nie stało się to częściowo dzięki nieustannym zachętom profesora.

Wydaje mi się, że to dlatego mam teraz blokadę twórczą. Przez to, że podczas pierwszego roku wszystko spieprzyło się przez Wheelera, w wielu aspektach odcięłam się od własnego życia, ale to, że trzymam się z dala od ludzi, naprawdę pomogło mi przeżyć. Jednak w tym leży problem. Moje ostatnie dwa lata na uczelni były spokojne. Bezpieczne, bo od wszystkiego trzymałam się na dystans. Bez dramatów. Bez zdradzających mnie chłopaków. Bez szalonych profesorów. Bez upadków emocjonalnych.

Zaczynam rozumieć, że odcięcie się miało również negatywne skutki. Chyba dlatego zadanie Marceaux jest tak trudne. Mogę pisać o złamanym sercu w powieści young adult, bo sama to przeżyłam, ale nie wiem, jak zabrać się za związek między dorosłymi.

– Czy twoja profesorka wie, kim jesteś? – pyta Harper, przerywając moje zamyślenie.

– Nie. I niech tak zostanie. Jeśli jeszcze ci tego nie powiedziałam, musisz wiedzieć, że miałaś genialny pomysł, namawiając mnie na użycie pseudonimu. Poza tym spóźniłam się na pierwsze zajęcia, więc ominęła mnie część, w której pytała o to, czy ktoś już coś wydał.

– Co by się stało, gdyby wiedziała?

Aż skacze mi ciśnienie, gdy rozważam taką możliwość.

– Po pierwsze, nie chcę dodatkowych punktów za szmirę, którą napisałam trzy lata temu. Po drugie, wiesz, że nienawidzę, gdy ludzie czytają Powiedz, że to nieprawda i uważają, że cały ten syf naprawdę mnie spotkał. Poza tym im mniej osób wie, że ja to napisałam, tym lepiej. Jeśli informacja dotrze do brukowców, umrę na miejscu. – Przedzieram leżącą przede mną serwetkę. – A po trzecie, czuję się wolna, gdy mogę pisać i nikt ze znajomych nie patrzy mi na ręce. – A przynajmniej tak powinno być.

W jej oczach widzę zrozumienie.

– Powiedz mi, co trudnego było na tych zajęciach.

W związku z przeprowadzką, moimi urodzinami i rozpoczęciem zajęć ostatnio nie miałyśmy zbyt dużo czasu na pogaduszki, więc wszystko jej opowiadam. Że nie wiem, co napisać w drugiej książce. Że lepiej by było, gdybym coś szybko wymyśliła, jeśli chcę mieć jak zapłacić za semestr wiosenny. Że nawet jeśli uda mi się wykorzystać zadanie na zajęcia z pisania w swojej nowej książce, musi to być coś dobrego. Nieważne, że nie mam cholernego pojęcia, jak napisać prawdziwy romans. Mogę pisać o jednorazowych numerkach, bo nie potrzeba zagłębiać się w emocje. Ale miłość? Zaufanie? Wrażliwość? Nie jestem pewna, czy uda mi się coś wymyślić.

– Tak powiedziała wasza wykładowczyni? Masz pisać o seksie? – pyta Harper, robiąc wielkie oczy.

– Nie, ale biorąc pod uwagę przykłady, jakie przeczytała nam podczas zajęć, właśnie tego oczekuje. Chce intymności. – Serce podchodzi mi do gardła, gdy wyjmuję kawałek zwiędłej sałaty z sałatki. – Słuchaj, Harper, gówno wiem o związkach, a jeszcze mniej o seksie.

Sama rozmowa na tematy intymne sprawia, że niemal się hiperwentyluję. Upijam łyk wody i zaczynam liczyć od stu do jednego, jak nauczyła mnie moja pani psychiatra.

Harper odkłada kanapkę i chwyta mnie za rękę, gdy próbuję przełknąć wodę.

– Uspokój się. Potnę tę sukę, jeśli cię obleje.

Mówi to z kamienną twarzą, a ja zaczynam się śmiać tak bardzo, że woda tryska mi z nosa. Moja kochana, kulturalna przyjaciółka w roli oprycha sprawia, że umieram ze śmiechu i przestaję liczyć.

* * *

W czwartek wieczorem dostaję od niego wiadomość: I jak? Namyśliłaś się? Spotykamy się jutro w sali o 16.30?

Skłamałabym, gdybym powiedziała, że nie rozważałam pójścia na ściankę z Gavinem. Jako przyjaciele…

Uśmiecham się, czytając jego słowa.

Jestem zmęczona byciem w stanie hibernacji. Moi przyjaciele zakładają, że przez cały ten czas odmawiałam sobie różnych rzeczy, jakbym praktykowała jakiś rodzaj ascetyzmu, ale tak naprawdę jestem odrętwiała – odrętwiała dlatego, że moi rodzice mają mnie w dupie, odrętwiała po zerwaniu z Darenem, odrętwiała na skutek ataków pojebanego wykładowcy. Po prostu przestałam cokolwiek odczuwać, a kiedy coś czuję, to jest to wściekłość. Jedyna maska, jaką zakładam, przedstawia sukowatą Clem. Nie potrafię zliczyć, ilu ludzi stanęło na mojej drodze i odczuło moją złość. Jestem najmłodszą asystentką kierownika w pracy nie tylko dlatego, że prowadzę kampusową księgarnię, jakby to była jakaś cholerna operacja wojskowa, ale również dlatego, że dzieciaki pracujące ze mną wolą mnie nie wkurwiać.

Kiedy patrzę w lustro, nie podoba mi się to, co widzę. Na początku chodziło tylko o przeżycie – dotarcie na kolejne zajęcia, przyjście na czas do pracy, mieszkanie z obcymi ludźmi – ale teraz, kiedy rozpracowałam już najważniejsze problemy, nadal zakładam zbroję, podczas gdy życie tak naprawdę przepływa obok mnie. I mimo że sama myśl o zbliżeniu się do Gavina sprawia, że sram w gacie ze strachu, to kiedy jestem blisko niego, przypominają mi się czasy, gdy żyłam beztrosko, lubiłam ryzykować i byłam dziewczyną, z którą inni lubili przebywać.

Ja pierdolę.

W piątek rano i tak chodzę na ściankę. Tym razem mogę iść po południu.

Odpisuję jak najszybciej, bojąc się, że zaraz stchórzę.

* * *

Zazwyczaj zapach szatni jest dziwnie kojący, lecz dzisiaj przyprawia mnie o mdłości. Pochylam się nad torbą z przyborami gimnastycznymi i wyjmuję jaskraworóżowy tank top i czarne, elastyczne szorty.

Serio?

Pakuję ubrania z wyprzedzeniem, żeby nie musieć o nich myśleć rano, kiedy mam mało czasu, ale teraz, gdy za pięć minut spotykam się z Gavinem, żałuję, że nie poświęciłam strojowi nieco więcej uwagi. Jest obcisły. I za dużo odsłania.

Zaczynam się śmiać. Widział mnie już na wpół nagą. Dziewczyny przez cały czas chodzą tutaj w sportowych stanikach, więc zakładam, że to nic strasznego. Poza tym trudno jest się wspinać w luźnych ubraniach.

Kiedy wychodzę, Gavin opiera się o kolumnę i rozmawia przez telefon. Zauważa mnie i uśmiecha się, gestem dając do zrozumienia, że za chwilę do mnie dołączy. Wskazuję na ściankę, a on potakuje.

Przychodzi, gdy zapinam na sobie uprząż, i wytrąca mnie z równowagi tym swoim zabójczym uśmiechem. O Boże. Czy to naprawdę dołeczek w brodzie?

– Cześć – witam się, starając się mówić składnie. – Chcesz mnie asekurować czy mam poprosić kogoś z obsługi? – Moje dłonie zatrzymują się na karabińczyku. Odnoszę wrażenie, że powinnam objąć Gavina, ale to wydaje mi się dziwne. Ledwie go znam. Tylko leżeliśmy ze sobą na łyżeczkę.

Ups. Żałuję, że w tej chwili o tym pomyślałam.

Gavin unosi brwi i chwyta moją linę. Pachnie jak cytrusy w blasku słońca, aż leci mi ślinka.

– To chyba oczywiste, Clementine?

Nigdy nie podniecało mnie to, jak chłopak wymawia moje imię, ale – do cholery – uwielbiam, gdy ten dźwięk wypływa z jego ust. Walczę z uśmiechem, który już prawie pojawia się na mojej twarzy, i pochylam głowę, żeby sprawdzić uprząż.

Trąca mnie łokciem, więc podnoszę wzrok.

– Cieszę się, że cię widzę. – Jego głos jest chropowaty i niski, przez co zastanawiam się, jak musi brzmieć z samego rana.

– Mnie także miło cię widzieć. – Przełykam ślinę.

I rzeczywiście tak jest.

Włożył dziś czarne spodnie dresowe sięgające bioder i ciemną, obcisłą koszulkę, która sprawia, że zastanawiam się, jak wygląda tors pod nią. Mój żołądek robi kilka fikołków, kiedy omiata mnie jego spojrzenie. Ciuchy. Powinnam mieć na sobie więcej ciuchów.

W końcu przerywam ciszę, ponieważ milczenie jeszcze bardziej mnie denerwuje:

– No dobrze, tylko mnie nie upuść.

Śmieje się i przeczesuje dłonią ciemne włosy.

– Zaniosłem cię do domu, pamiętasz? Nic ci się przy mnie nie stanie, Kotku.

Jeśli nie niepokoiłam się wcześniej, to właśnie zaczęłam. Gdy jestem blisko niego, moje wnętrzności się skręcają, jakbym została porażona prądem.

Czterdzieści pięć minut później spływam potem, schodząc ze ścianki po raz trzeci. Musiałam walczyć ze sobą, żeby skoncentrować się na wspinaczce zamiast myśleć, że on stoi pode mną i zapewne patrzy na mój tyłek.

– Ależ z ciebie bestia – mówi Gavin, spoglądając na zegarek. – Ten ostatni raz był najszybszy. Jak to możliwe? – Naprawdę jest pod wrażeniem.

– Dużo biegam, więc to nic wielkiego. Dzięki, że asekurowałeś mnie tyle czasu. Zamieńmy się teraz.

Kiedy zakłada uprząż, kładzie jedną rękę na moim ramieniu, żeby się podeprzeć, chociaż tuż przed nim stoi gigantyczna ściana o wysokości trzech pięter. Spinam się pod wpływem jego dotyku, ale kiedy spogląda na mnie i się uśmiecha, prawie zapominam, że czuję się niekomfortowo. Prawie.

Gdy się wspina, niemal wywiercam wzrokiem dziury w jego plecach, tak intensywnie wpatruję się w jego ciało. Za każdym razem, kiedy wyciąga rękę, żeby złapać się kolejnej wypustki, mięśnie jego ramion napinają się pod ubraniem. Jego koszulka podjeżdża do góry, a gdy skręca ciało, widzę jego napięty brzuch częściowo ukryty pod spodniami. Co za smakowity sześciopak.

W końcu odrywam od niego wzrok i czuję się zażenowana, więc próbuję myśleć o czymś konstruktywnym. Na przykład o matmie. Jestem beznadziejna z matmy. Z całą pewnością powinnam bardziej przejmować się matmą.

Asekuruję go jeszcze przez dwie wspinaczki, po czym idziemy w przeciwne strony do szatni i spotykamy się dopiero po szybkim prysznicu.

– Jesteś głodna? – Delikatnie szturcha mnie łokciem, gdy wychodzimy na ulicę.

– Umieram z głodu.

– Chcesz posiedzieć ze mną, gdy będę pilnował szkrabów w Warren? Możemy zamówić pizzę.

Jest piątkowy wieczór, więc w Warren Towers będzie prawdziwe zoo, studenci pierwszego roku będą odbijać się od ścian jak małpy.

– Muszę popracować nad zadaniem, zrobić coś na zajęcia z kreatywnego pisania. Naprawdę powinnam już nad tym przysiąść. Cały czas próbuję coś wymyślić, więc nie wiem, czy będziesz miał ze mnie pożytek.

Wyjmuje torbę sportową z moich rąk i razem ze swoją zarzuca ją sobie na ramię.

– Doskonale, ponieważ ja muszę napisać artykuł do „Freep” na jutro, więc popracujemy razem.

„Freep” to „Daily Free Press”, codzienna gazeta dla studentów Uniwersytetu Bostońskiego. Uświadamiam sobie, że nawet nie wiem, co on studiuje. Aż piecze mnie skóra na samą myśl o tym, że w przeszłości tabloidy drukowały artykuły o moim bracie.

– Jesteś na ostatnim roku dziennikarstwa? – pytam, kierując się w stronę centrum kampusu.

– Na dwóch kierunkach, dziennikarstwie i angielskim – potwierdza. – A ty?

Ściska mi się żołądek na myśl, że spędzam czas z reporterem. Zanim robię listę powodów potwierdzających, że trzymanie się z nim jest głupim pomysłem, przypominam sobie, że to przyjaciel Ryana i Jenny, a oni nigdy nie zachęcali mnie do tego, bym spędzała czas z jakimś psycholem lub czubkiem, który naruszałby moją prywatność. Rozlewa się we mnie ciepło na myśl o tym, jakich mam dobrych przyjaciół otaczających mnie opieką. Co prawda wciąż kłócę się z Ryanem, ale wiem, że zamordowałby Gavina lub przynajmniej spróbowałby to zrobić, gdyby ten kiedykolwiek mnie skrzywdził.

Przypominam sobie, że Gavin zadał mi pytanie.

– Angielski i kreatywne pisanie. – To wyjaśnia, dlaczego mieliśmy razem seminarium na pierwszym roku.

Uśmiecha się i coś w tych jego uwodzicielskich, zielonych oczach sprawia, że mam większą ochotę mu towarzyszyć niż uciekać od niego.

– Kreatywne pisanie? To dlatego szukasz inspiracji?

Przechylam głowę na bok, bo nie wiem, co ma na myśli.

– W dniu, w którym wszyscy się wprowadzali, siedziałaś w świetlicy w Warren Towers i z całych sił próbowałaś mnie ignorować.

Śmieję się.

– Jezu, tak, przepraszam. Próbowałam się skupić.

– Skupić? – Przystaje, żeby przepuścić mnie przodem, gdy wchodzimy w wąską alejkę. – Ryan mówił mi, że jesteś świetną pisarką, wydałaś książkę i pracujesz teraz nad kolejną.

Zatrzymuję się w pół kroku, ponieważ właśnie wyparowały wszystkie moje pozytywne myśli na temat Ryana, jakie miałam przed chwilą. On i jego niewyparzona gęba!

Śmieję się zgryźliwie i kręcę głową.

– Nigdy nie czytał nic mojego, więc zupełnie nie wiem, dlaczego rozpowiada takie rzeczy.

Niechętnie opowiadam mu, że planuję wykorzystać to, co napiszę na zajęcia Marceaux, i zmienić w coś większego, najlepiej w moją drugą książkę. Pomijam tylko fakt, że w przeciwnym razie nie będę miała z czego opłacić rachunków.

– Czyli to prawda, że już coś wydałaś? – pyta, gdy ponownie ruszamy przed siebie.

Podziw widoczny w jego oczach dodaje mi odwagi, więc powoli potwierdzam skinieniem głowy.

– Jestem pod wrażeniem, Clem.

Uśmiecham się zażenowana.

– Dziękuję, ale teraz dopadła mnie blokada pisarska. Muszę sobie z nią poradzić do poniedziałku, ponieważ na wtorek mam przynieść piętnastostronicową pracę.

Patrzy na mnie, jakby chciał coś dodać, ale zanim padają pytania, na przykład o tytuł mojej książki albo o jej treść, to ja zaczynam mówić. Dzięki, Jezusiczku, za pseudonimy.

– Chciałam cię o to zapytać, Gavin… – urywam, a on pytająco unosi brwi. – Tamtego dnia w Warren… dlaczego nie powiedziałeś, że pamiętasz mnie z zajęć?

Spuszcza wzrok i wzrusza ramionami.

– Chciałem sprawdzić, czy powiesz mi, jak masz na imię.

– Aha – mówię powoli. – Pamiętałeś je?

– Oczywiście.

– Ale i tak zapytałeś?

– No.

Czekam na jakąś lepszą odpowiedź i w końcu go szturcham. Odwraca się w moją stronę i się uśmiecha.

– To chyba miało być wyzwanie. Czy Clementine Avery powie mi, jak ma na imię?

– Głupota. – Śmieję się i zasłaniam usta.

– Tak, ale powiedziałaś. Co to może oznaczać? – mówi Gavin i patrzy na mnie, a w jego oczach widzę iskierki rozbawienia.

Zakładam ręce na piersi.

– Że nękałeś mnie dotąd, aż się poddałam.

Wybucha śmiechem.

– Cholera, sądziłem, że powiesz, że byłem tak czarujący, że nie mogłaś się powstrzymać.

– No cóż, taka jest prawda. – Uśmiecham się złośliwie, a on delikatnie szturcha mnie łokciem.

Kiedy docieramy do jego akademika, studenci pierwszego roku wchodzą i wychodzą przez podwójne drzwi.

– No dalej – mówi, jakby nie dawał mi wyboru. – Poszukajmy ci jakiejś inspiracji, może spresjujesz mnie rówieśniczo i zasiądę do pisania mojego artykułu.

– Czyżbyś właśnie użył presji rówieśniczej w formie czasownika?

– Boże, aż mi się robi gorąco, gdy mówisz o gramatyce.

Śmieję się, bo jest taki głupi i taki rozkoszny. Uśmiecha się, obejmuje mnie ramieniem i prowadzi w stronę akademika.

ROZDZIAŁ 6

Kiedy wychodzimy z windy, cofam się o trzy lata. Powietrze jest przesycone zapachem drogich perfum i produktów do makijażu, na wpół nagie dziewczyny przemieszczają się pomiędzy pokojami, gdzie dzielą się swoimi planami związanymi z wyjściem do baru lub podrywaniem chłopaków. Jedna z nich zauważa Gavina i uśmiecha się do niego, ale ucieka, gdy jej wzrok pada na mnie. W części zajmowanej przez chłopaków jest cicho.

Gavin idzie do swojego pokoju, pierwszego po prawej stronie zaraz za windami, pozornie niezainteresowany szaleństwem, jakie panuje w żeńskiej części piętra.

Na jego drzwiach wisi kartka z godzinami, w których jest dostępny, a także suchościeralna tablica, na której ktoś napisał jaskrawym różem: Kocham Gavina. Uśmiecham się ironicznie. Zauważa napis, wywraca oczami i łokciem zmazuje litery. Wchodzę za nim i cieszę się, że zostawił otwarte drzwi.

W jego pokoju pachnie nim, mieszanką świeżego prania i jakiegoś seksownego żelu pod prysznic. Kładzie nasze torby na krześle przy biurku.

– Masz niezły porządek jak na faceta. – Przyglądam mu się ciekawie, jestem zaintrygowana i zastanawiam się, czego jeszcze się o nim dowiem. Na biurku panuje ład, stoją tam laptop, kilka podręczników, wielki kubek z długopisami i tablica z przypiętymi notatkami oraz biletami na koncerty.

Przyglądam się kubkowi, jest na nim napis: Przeszłość, teraźniejszość i przyszłość poszły do baru. W jakim czasie to było? Próbuję się nie roześmiać. O Boże. Co za kujon! Robi sobie żarty z czasów gramatycznych.

– Napijesz się czegoś? – Gavin wyjmuje dwie butelki wody z maleńkiej lodówki i podaje mi jedną, ale kiedy po nią sięgam, nie puszcza jej. Nasze palce się splatają. Patrzy na mnie, jego ciemne rzęsy ocieniają opaloną skórę, a bliskość jego ciała sprawia, że czuję przeskakującą iskrę, która przypomina ogień szalejący w lesie po suszy. Odwracam głowę, by na niego spojrzeć, a on uśmiecha się szatańsko, po czym zabiera rękę i przeciska się obok mnie.

Oho, i na dodatek seksowny kujon.

Próbuję wydostać serce z przełyku i w dalszym ciągu rozglądam się po jego pokoju. Pod ścianą stoi kilka instrumentów muzycznych, a moją uwagę przyciąga ten, który wygląda jak miniaturowa gitara.

– To mandolina – mówi Gavin, po czym podnosi ją i gra kilka akordów.

Przez kilka minut słucham melodii.

– Ma czystszy dźwięk niż gitara.

– Tak, rzeczywiście.

Zagryzam wargę i staram się zapamiętać różnice między instrumentami.

– Przypomina mi… W zasadzie to nieważne. Bez sensu.

Odwracam się, a on przestaje grać.

– Powiedz. – Chyba naprawdę jest zainteresowany. Lekko wyginam usta, rozważając to, co chcę powiedzieć.

– Przypomina mi końcówkę Outsiderów.

Unosi brwi, zachęcając mnie, żebym mówiła dalej.

– Po tym, jak Johnny umiera, a Kucyk znajduje jego list z prośbą, żeby pozostał złocisty jak zachód słońca, który widzieli, gdy się ukrywali. Właśnie taka jest mandolina. Złocista. – Szarpię końcówki włosów, żeby czymś zająć ręce.

Kiedy zerkam na niego, nie do końca wiem, jakie myśli kłębią się w jego głowie, ale zaczynam się denerwować, a mój żołądek zaciska się z nerwów. Przełykam ślinę i z całej siły skupiam się na oddychaniu.

– Ma pan bardzo ładny pokój, panie Murphy. Jestem pod wrażeniem pańskiego zorganizowania, zwłaszcza że od przeprowadzki nie minęło wiele czasu. – Jaka ulga, że odzyskałam zdolność mówienia.

– Byłem tu przez całe lato, bo miałem staż w „Boston Globe”, więc nie mogłem pojechać do domu.

Staż jeszcze przed rozpoczęciem ostatniego roku. Imponujące.

– A gdzie jest ten dom? – pytam.

– W Connecticut. – Odkłada mandolinę na miejsce.

– Ale nie pochodzisz stamtąd. – Sposób, w jaki wypowiada słowo skarbie, wskazuje na to, że pochodzi z Południa.

Unosi jeden kącik ust w półuśmiechu.

– Dorastałem w Austin w Teksasie, ale przeprowadziliśmy się, gdy miałem osiem lat. Skąd wiedziałaś, że nie jestem z Nowej Anglii?

– Szczęśliwy traf – mówię, nie chcąc zagłębiać się w to, jak uważnie go obserwowałam. – Twoi rodzice nadal tam mieszkają?

– Tak, są nauczycielami – mówi, odpowiadając na moje kolejne pytanie, zanim zdołałam je zadać.

– Są nadal ze sobą?

– Tak, wciąż zakochani w sobie. To urocze. I trochę obrzydliwe. Ciągle zachowują się jak nastolatki.

Śmieję się z powodu zażenowania widocznego na jego twarzy i zastanawiam się, jak to jest mieć rodziców, którzy lubią się nawzajem.

– Skąd pochodzisz? – Podaje mi moją torbę.

– Z mało ekscytującego miejsca. Lexington. – Całe czterdzieści pięć minut stąd.

– To pewnie często jeździsz do domu.

– Nie, nigdy – odpowiadam, przeglądając jego książki na półkach.

Ma kilka biografii sławnych dziennikarzy, książkę o Watergate, dużo klasyki. Uśmiecham się do siebie, widząc kilka tytułów Francisa Scotta Fitzgeralda, lecz serce zaczyna mi bić szybciej, gdy zauważam stojące na baczność notesy Moleskine. Boże, ten facet jest perfekcyjny.

– Serio? – Patrzy na mnie pytająco, zdejmując bluzę. Czarny podkoszulek zadziera mu się do góry i widać kuszący sześciopak. Odwracam oczy, żeby nie gapić się na jego nagi, muskularny brzuch z seksownym V, które mnie zupełnie ogłupia.

Odchrząkuję.

– Nie byłam w domu od trzech lat. Jax tam jeździ, głównie dlatego że matka ma do niego słabość mimo swojego bezdusznego, czarnego serca.

Przygląda mi się i zastanawia, czy nie żartuję. Chyba domyślił się, że mówię poważnie.

– Jesteś blisko z bratem?

Kusi mnie, żeby zignorować tak osobiste pytanie, ale zdobywam się na odpowiedź.

– Jesteśmy bliźniakami, więc chyba tak, ponieważ dzieliliśmy macicę przez dziewięć miesięcy. Jest raczej zajęty piłką i dziewczynami, więc nie spotykamy się często, ale staram się chodzić na jego mecze.

Gavin marszczy czoło.

– Chyba trudno jest być jedną z Averych. Zapewne odczuwasz dużą presję.

Czyli wie, kim jestem.

No jasne, że wie. Jest reporterem. Być może uważa mnie za bogaczkę.

Czekam, zastanawiając się, czy mnie dopytuje, bo czegoś ode mnie chce (a tak się zazwyczaj zdarza), ale on wygląda na zmartwionego, jakby zależało mu na moim dobrym samopoczuciu. Odprężam się i wzruszam ramionami.

– To po prostu nazwisko. Przecież nie stoję na czele korporacji należących do rodziny i nigdy nie będę zajmować tam ważnego stanowiska. Nie, dzięki.

Gdyby moja matka postawiła na swoim, brykałabym wkoło jak cenny kucyk, nosząc ciuchy z jej linii ubrań i wdzięcząc się do kamer.

Chcę zmienić temat.

– Jesteś jedynakiem? – pytam. Jego odpowiedzialność sprawia, że skłaniam się ku temu, że może być jedynakiem lub najstarszym z dzieci.

– Nie, mam młodszą siostrę w ogólniaku.

Podchodzi do biurka i wyjmuje z kieszeni telefon. Gestem wskazuje, żebym usiadła, więc przysiadam na brzegu łóżka.

– Nad jakim artykułem będziesz dziś pracował? – pytam.

Unosi brwi.

– Nad dalszym ciągiem historii Olivii Lawrence, tej studentki, która zaginęła zeszłego lata.

To była jedna z największych sensacji na kampusie tej jesieni.

– Czytałam je. Są emocjonujące. Ty je napisałeś?

– Tak.

Artykuły pojawiają się na pierwszej stronie, odkąd zaczęły się zajęcia. Niektóre dotyczyły teorii, że dziewczyna została uprowadzona i utopiona w rzece Charles. Inne traktowały o jej domu i rodzinie. Jeden informował nawet o nowych zajęciach samoobrony, które zaproponowano studentom po jej zaginięciu.

Czekam, aż Gavin coś powie, może zacznie pysznić się tym, że ciągle jest na pierwszej stronie, ale on nic nie mówi. W końcu wzdycha.

– Piszę do „Freep” od pierwszego tygodnia na pierwszym roku i nigdy nie nienawidziłem tej pracy bardziej niż podczas pisania tej historii. – Z torby wyjmuje segregator i przestawia kilka rzeczy na biurku. – Umieram, gdy muszę rozmawiać z jej przyjaciółmi i rodziną. To takie wścibskie. – Przestaje się ruszać, opadają mu ramiona. – Ta część pracy nigdy wcześniej mi nie przeszkadzała, ale mama Olivii zawsze się przy mnie rozkleja, a mnie kraje się serce.

Chociaż znamy się od niedawna, chcę wziąć go w ramiona, żeby go pocieszyć.

– Ale może twoje artykuły pomogą w odnalezieniu jej. Może coś, co napiszesz, sprowadzi ją z powrotem do domu.

Głęboko oddycha i patrzy na mnie ze smutnym uśmiechem, którym przekazuje mi, że jestem zbyt wielką optymistką.

Wyjmuję z torby notes i pióro, po czym szukam jakiegoś tematu, który poprawiłby atmosferę. Wskazuję na gitarę i pytam, od jak dawna Gavin jest w zespole Ryana.

– Od czerwca. A przy okazji, masz zabójczy głos.

Gapię się na niego i mrugam oczami.

– Śpiewałaś na swojej imprezie – mówi powoli, jakby zadawał pytanie.

– A, tak. – Wzruszam ramionami. – Śpiewam pod prysznicem… – Urywam w połowie zdania, ponieważ przypominam sobie, jak się potknęłam i upuściłam ręcznik, pokazując mu swoje wdzięki w zeszły weekend.

Próbując oderwać się od tego obciachowego wspomnienia, wyglądam przez okno. Jego pokój znajduje się naprzeciwko środkowego wieżowca o funkcji akademika, ale ponieważ salka jest usytuowana na północnym krańcu budynku, z jej okna rozpościera się zapierający dech w piersiach widok na rzekę, która płynie równolegle do kampusu.

Dzisiaj wieczorem ciemna woda rzeki jest spokojna przy brzegach. Uwielbiam biegać wzdłuż Charlesa. Gdy się nie wspinam, to właśnie tam daję swojej głowie odpocząć, kiedy wdeptuję w chodnik frustrację i obawy, a wiatr szarpie moimi włosami.

Gavin zamawia pizzę i zasłania słuchawkę, pytając mnie, jakie chcę dodatki.

– Pepperoni i pieczarki? – pytam, bo nie wiem, co on lubi.

Puszcza do mnie oko w odpowiedzi i składa zamówienie. Cholera, jest słodki.

– Możesz zdjąć buty, jak chcesz, wyciągnąć się, położyć wygodnie. Ja zwykle piszę przy biurku – mówi, odkładając telefon.

– Jesteś pewien?

Potwierdza, jakby naprawdę nie miał nic przeciwko temu, że rozwalę się na jego łóżku. Dobrze. Zrzucam buty i przesuwam się tak, żeby oprzeć się o ścianę. Na szczęście niedawno brałam prysznic i mam czyste skarpetki. Zaczynam gryzmolić w notesie, podczas gdy Gavin przegląda swoje notatki i otwiera laptopa.

Po upływie pół godziny dzwoni telefon, więc schodzi na dół po nasze jedzenie. Po chwili słyszę ciche pukanie.

– Jesteś dziewczyną Murphy’ego? – pyta energiczny głosik.

W drzwiach stoi ładna blondynka w bokserkach i koszulce. Mierzy mnie wzrokiem i ponawia pytanie.

– Ja, hm… jesteśmy przyjaciółmi.

Patrzy na mnie, jakbym odpowiedziała niewłaściwie.

– Mam na imię Clem – mówię, odchrząkując.

– Powiedział, że ma dziewczynę, taką na poważnie, z którą chodzi od kilku lat, a ty jesteś olśniewająca. Właśnie tak wyobrażałam sobie dziewczynę, z którą się umawia. Ale mówisz, że to nie ty?

Kręcę głową.

– Aha. Może chodzi z tą wysoką rudą. – Marszczy brwi, po czym wychodzi, mając w zanadrzu nową plotkę.

Kim jest ta ruda? Dziewczyną z mojego przyjęcia urodzinowego? Nie zapytałam Gavina, czy się z kimś spotyka, lecz Jenna próbowała nas sobie przedstawić, a wiem, że nigdy nie marnowałaby swojego czasu, gdyby wiedziała, że on jest zajęty.

– Dlaczego masz taką dziwną minę? – Gavin wchodzi z pizzą i napojami.

– A mam? Jedna z dziewczyn przyszła tu po ciebie, ale nie zapamiętałam jej imienia. – Opisuję ją, ale on bardziej skupia się na jedzeniu.

– Jeśli to coś ważnego, to wróci.

Chcę go o to zapytać, ale moje serce wyczynia szalone akrobacje. Powinnam to zrobić, bo jeśli naprawdę ma dziewczynę, to co ja tu, do cholery, robię? Owszem, powiedział jako przyjaciele i w porządku, jest fajnym gościem i możemy się przyjaźnić, kurwa mać.

– Znowu masz taką minę. – Stoi bez ruchu z papierowym talerzykiem w każdej ręce.

– Jaką?

– Marszczysz czoło. To właściwie całkiem słodkie. Chyba że dzieje się coś złego.

– Nie, nic się nie dzieje.

Rozegraj to dobrze, Clem. Przez cały tydzień przekonywałam się do Gavina, ale skłamałabym, gdybym powiedziała, że nowe przypuszczenie nie zniechęciło mnie do niego z prędkością światła. Chłód rozchodzący się po moim ciele pomaga mi uporać się z emocjami.

Wskazuję korytarz.

– Wspomniała o twojej dziewczynie, przez co zastanawiam się, czy spotkałam się z nią tamtego wieczoru na imprezie i nawet o tym nie wiedziałam.

Uśmiecha się tak szeroko, że aż jestem zaskoczona. No dobrze, to nie jest reakcja, jakiej się spodziewałam.

– Mówię dzieciakom, że mam dziewczynę, żeby dały mi spokój.

Czuję taką ulgę, że aż chce mi się śmiać. A on uśmiecha się jak idiota.

– Co?

– Byłaś zazdrosna. – Patrzy na mnie, jakby naprawdę wiedział, o czym myślałam, a ja mam ochotę wpełznąć pod jego łóżko. Może nawet pod budynek.

– Nie, nie byłam. Jesteśmy tylko przyjaciółmi, pamiętasz? – Uśmiecham się chłodno, odwzajemniając mu się jego własnymi słowami.

Chyba mi nie wierzy.

– Proszę. Jedz – mówi, ignorując to, co powiedziałam, i podając mi talerz z pizzą. – Musisz się zregenerować po tym, jak nakopałaś mi do dupy na ściance.

– Niech tak będzie. Chociaż wydaje mi się, że się nie dałeś. – Sięgam po kawałek i odgryzam kęs. Burczy mi w brzuchu. Ponownie wyglądam przez okno, zachwycona światłami miasta i ciemną rzeką płynącą w dole. Wtedy to do mnie dociera. – Więc dziewczyny zakochują się w opiekunach akademika? – Odwracam się, żeby zobaczyć jego reakcję.

Zrobił wielkie oczy. Domyślam się, że sądzi, że podejrzewam go o romanse, więc kręcę głową, żeby wyjaśnić, że nie o to mi chodzi.

– Pytam, ponieważ to byłaby ciekawa historia. Dziewczyna z pierwszego roku zakochuje się w swoim opiekunie akademika, ale nie mogą być ze sobą, więc ukrywają się z tym.

– Och, hm, no tak – odpowiada, śmiejąc się. – Zdarza się. Oczywiście nie powinno tak być, ale to nie jest nielegalne ani nic w tym stylu. Dziewczyny w Warren mają co najmniej osiemnaście lat. Ale to rzeczywiście skandal, gdy dochodzi do czegoś takiego.

Odkładam pizzę, otwieram notes na czystej stronie i zaczynam pisać.

Czterdzieści pięć minut później wciąż piszę. Leżę na jego łóżku z poduszką pod klatką piersiową i notuję pomysły. W końcu, po zapisaniu wszystkich swoich myśli, zamykam notatnik i kładę się na boku. Od dawna nie pisałam w taki sposób. Czuję się lekko i jestem nieco nabuzowana euforią, że zrobiłam przełom i znowu mogę pisać.

Gavin siedzi przy biurku, ale odwraca się i patrzy na mnie. Dlaczego tak się na mnie gapi?

– Jak tam skupienie? – pyta.

– Słucham?

– Chyba wpadłaś w rytm. Pytałem cię co najmniej o pięć rzeczy, ale za każdym razem odpowiadałaś coś zupełnie niezrozumiałego.

Szczerzę zęby w uśmiechu.

– Tak, to było to. Przepraszam, nie chciałam cię ignorować. Czasami piszę przez całą noc, gdy mam wenę. – Zauważam moją niedojedzoną pizzę i jęczę. – Nic dziwnego, że jestem głodna. – Odgryzam kilka kęsów. – Mówiłam ci, że uwielbiam pizzę?

Wydaje się zadowolony, że jem, a ja jestem tak podekscytowana tym, że znowu piszę, że uśmiecham się podczas jedzenia.

– Masz już pomysł, więc wszystko się ułoży.

Wzdycham, zdejmuję pieczarkę i wkładam ją do ust.

– Chciałabym. To zajęcia z pisania romansów. Ja piszę young adult. To nie to samo. – Wywracam oczami, bo tracę dobry humor, rozmyślając o tym, jakie to trudne.

– To dorzuć kilka całusów. – Śmieje się. Wiem, że żartuje.

Muszę ostrożnie dobierać słowa. Żebym nie wyszła na głupią.

– Moja wykładowczyni chce, żebyśmy czerpali z własnych związków, a to nie do końca moja silna strona.

Odwracam wzrok, nie chcę widzieć jego reakcji. Dlaczego mu to mówię?

– Ale byłaś wcześniej w jakimś związku, prawda? – pyta z wahaniem. Wzrusza ramionami, nie czekając na odpowiedź. – Jestem pewien, że dasz radę.

Jęcząc, odgryzam kolejny kawałek.

– Teoretycznie to prawda. Ale mój jedyny znaczący związek nie skończył się happy endem, więc przestałam się umawiać. Sam wiesz. – Rozrywam kawałek ciasta. – Biorąc pod uwagę przykłady, które czytamy, można wywnioskować, że profesor Marceaux chce gorącego seksu i szczęśliwego zakończenia. Nie mam doświadczenia z żadnym z nich.

Żałuję, że to powiedziałam, już w chwili, gdy zamykam usta. Cholera. Patrzę na niego, a on się uśmiecha. A potem wręcz wybucha śmiechem.

– Clementine, zaskakujesz mnie. Nikt nigdy mnie tak nie zaskoczył.

Zawstydzona spuszczam wzrok.

– Cóż. – Odchrząkuje. – Jeśli moje zdanie coś znaczy, myślę, że świetnie dałabyś sobie radę.

– Z czym?

– Z gorącym seksem i szczęśliwym zakończeniem – wyjaśnia, puszczając do mnie oko.

* * *

Czuję ciepło na piersi, obejmuję ręką podłużną poduszkę, która jest tak przytulna, że chyba jęczę z rozkoszy.

Stop. Ja nie mam takiej poduszki.

Jestem wykończona, więc potrzebuję kilku sekund, żeby otworzyć oczy. Kiedy to robię, widzę niebieską flanelową koszulę.

Obejmuję Gavina, zarzuciłam jedną rękę na jego pierś, udo położyłam na jego nodze. Co za ciało. W porannym oszołomieniu jedyne, o czym mogę myśleć, to jego twarde mięśnie pode mną. Chcę tylko pogładzić go po brzuchu.

O Boże.

W zasadzie nie przeszkadza mi, że jestem z nim, ponieważ jest cholernie seksowny, ale nie mam pojęcia, jak to się stało, że obudziłam się w objęciach Gavina i z głową na jego piersi. Nie mogę wstać, ponieważ łóżko jest tak wąskie, że plecami dotykam ściany. Rozglądam się po pokoju i z ulgą zauważam zegar. Jest jeszcze wcześnie.

Próbuję oswobodzić się tak, żeby go nie obudzić, ale wzdycha głęboko i się przeciąga.

– Cześć, dzień dobry – mówi, jakby to, że znajduje mnie w swoim łóżku, było normalną sprawą.

– Cześć. – Co mam powiedzieć? Dzięki za pizzę i przytulanki, ale muszę już lecieć? Nie, to nie brzmi dobrze. Postanawiam być bezpośrednia. – Gavin, jak to się stało, że zasnęłam wtulona w ciebie jak człowiek precel?

Rechocze. Cieszę się, że choć jemu jest do śmiechu.

– Zasnęłaś i, do cholery, dziewczyno, masz naprawdę głęboki sen. – Głos Gavina jest niski i chropowaty, a ponadto cholernie seksowny. Jeszcze raz się przeciąga, jego twarde mięśnie się rozciągają. Czuję to. Ziewa. – Dwa razy próbowałem cię obudzić, ale potem się poddałem i przesunąłem cię pod ścianę. Jeśli chodzi o to, że wtuliłaś się we mnie, to chyba dlatego, że trudno mi się oprzeć. Ty nie mogłaś się oprzeć, chociaż praktycznie byłaś nieprzytomna. – Zamyka oczy i uśmiecha się z zadowoleniem.

Płoną mi policzki i kręcę głową. Dlaczego zawsze jestem zawstydzona w obecności tego chłopaka? Przecież nie uprawialiśmy seksu. Jesteśmy ubrani.

Śmieję się nerwowo.

– Dobrze wiedzieć, że od samego rana jesteś taki skromny, ale ja muszę być w pracy przed dziewiątą.

Próbuję usiąść, ale on chwyta mnie za ramię i ciągnie z powrotem do siebie, po czym odwraca mnie i się wtula.

– Czy ktoś ci kiedyś mówił, że wyglądasz naprawdę ślicznie z rana, zwłaszcza gdy jesteś zawstydzona? I, o Boże, tak ładnie pachniesz. – Zatapia twarz w mojej szyi, czuję jego gorący oddech, a na moich rękach pojawia się gęsia skórka. – Chcesz pobiegać ze mną w ten weekend? Może jutro wieczorem? Wydaje mi się, że będę w stanie ci dokopać, ale chciałbym się upewnić.

– Musisz uważać na swoje marzenia – odpowiadam ze śmiechem.

Ja też, jak sądzę.

* * *

Wkradam się do mieszkania we wczorajszych ciuchach. Może wszyscy jeszcze śpią. Obracam klucz w zamku i cichutko otwieram drzwi, za którymi widzę Jennę i Harper.

– Dzięki Bogu, jesteś cała i zdrowa – krzyczy Jenna i biegnie do mnie, po czym zamyka mnie w swoich objęciach.

Harper patrzy na mnie z uniesioną jedną brwią.

– Czy moje oczy mnie mylą, czy może właśnie odstawiasz poranny spacer wstydu?

– Ha, ha, Harper! – Odsuwam Jennę od siebie i staram się ignorować płonące policzki. – Tak się składa, że zostałam na noc u Gavina, ponieważ zasnęłam na jego łóżku. I nie, nie uprawialiśmy seksu.

Jenna, która zrobiła pełną nadziei minę na dźwięk jego imienia, wygląda teraz jak przebity balonik.

– A ja myślałam, że cię posunął.

– Jezu, robisz się okropna jak Ryan.

Jenna lubi o mnie myśleć jak o jakiejś nowo narodzonej dziewicy.

– Wczoraj poszliśmy razem na ściankę wspinaczkową, a potem odrabialiśmy zadanie. To wszystko.

– Kiedy podasz nam jakieś pikantne szczegóły? – Jenna wydyma usta. – Ten chłopak jest taki smakowity, a ty masz dla nas tylko tyle?

– Sądziłam, że jesteś szaleńczo zakochana w Ryanie? Dlaczego tak się napalasz na Gavina?

Pochyla głowę w moją stronę, aż podskakuje jej niedbale zawiązany kucyk.

– Ja pierdzielę! Jesteś zazdrosna! – Jenna chichocze jak opętana.

Otwierają się drzwi pokoju i wychodzi Dani, nasza współlokatorka. Gęste, ciemne włosy związała w kok różową gumką.

– Co się dzieje? – Trze oczy, żeby lepiej widzieć naszą trójkę. – Cześć, Clem.

– Cześć, Dani. Przepraszam, że cię obudziłyśmy. – Zdejmuję kurtkę i wyjmuję z lodówki sok pomarańczowy, po czym odwracam się do swojej publiczności. – Fajnie się tu bawimy, ale muszę iść do pracy. Chciałam was zapytać, czy macie już wszystkie podręczniki. Mogę je kupić ze zniżką, kasę oddacie mi później.

Dani nagle wygląda na zupełnie rozbudzoną, ale nic nie mówi.

– Jenna? Harper?

Kręcą głowami. Zwracam się do Dani, która zaczyna się wić. To oczywiste, że czegoś potrzebuje. Czuję się niezręcznie, ponieważ odkąd się poznałyśmy, zamieniłam z nią nie więcej niż dwa słowa. Powinnam być bardziej przyjazna, chociaż nie jest to cecha, którą można by mi przypisać.

– Dani, czego potrzebujesz? Zapisz to, tylko dokładnie, i podaj swój numer komórki. Jak będę miała wątpliwości, to do ciebie zadzwonię, dobrze?

Uśmiecha się nieśmiało i kiwa głową.

Po szybkim prysznicu ubieram się i wychodzę z pokoju. Znajduję liścik od Dani z trzema tytułami podręczników.

– To miłe z twojej strony, że chcesz pomóc Dani – mówi Harper ponad moim ramieniem. – Trochę jak nie ty, ale miło. Clementine Avery, wydaje mi się, że zaczynasz mięknąć.

– Zamknij się, zdziro. Ugodzę cię nożem w nerkę, jeśli komuś o tym powiesz.

Śmiech Harper słychać w całym mieszkaniu.

– A ja myślałam, że złagodniałaś.

Może rzeczywiście tak jest.

ROZDZIAŁ 7

Jedno wiem na pewno. To jest okropny pomysł.

Gapię się na wiadomość od Gavina: Pobiegajmy jutro razem. Może nawet pozwolę ci się wyprzedzić.

Bieganie jest zbyt osobiste. Jakbyśmy prali razem swoje ubrania, kiedy dopiero co się poznaliśmy. Taki trening, bieg ramię przy ramieniu, równanie kroku, żeby się zgrać, i szukanie odpowiedniego rytmu za bardzo zbliża, bardziej niżbym chciała.

Dystans. Powinnam stworzyć dystans między nami.

Odrzucam jego propozycję. Nawet dołączam uśmiechniętą buźkę, żebym nie wyszła na sukę, co frustruje mnie jeszcze bardziej, ponieważ przez niego używam emotek jak dwunastolatka.

Po długiej zmianie w pracy, która ciągnęła mi się jeszcze bardziej przez powracające myśli o Gavinie, próbuję przyłożyć się do pisania, ale chociaż mam już plan, moi bohaterowie wydają się sztuczni. Czegoś tu brakuje. Może uda mi się to połatać, jeśli praca będzie oceniana przez asystenta, ale jak tylko wpadnie w ręce członków grupy oceniającej, moi rówieśnicy nie zostawią na niej suchej nitki. Ponadto ten materiał nie nadaje się na pełnowymiarową powieść.

Jestem tak sfrustrowana, że idę pobiegać.

Na dworze jest ciemno, więc wiem, że nie zachowuję się rozsądnie, wychodząc sama, ale moje współlokatorki gdzieś wyszły, a ja mam zbyt dużo energii, żeby usiedzieć na miejscu.

Księżyc świeci jasno, na niebie nie ma chmur. Włączam muzykę i biegnę, aż pozbędę się napięcia.

Zwalniam do marszu, kiedy docieram do mojej przecznicy, gdzie w oko wpada mi plakat z wizerunkiem Olivii. Rozglądam się i próbuję stłumić w sobie dziwne wrażenie, że ktoś mnie obserwuje. Biegnę w stronę naszego mieszkania.

* * *

Następnego dnia rano Harper zagląda do mojego pokoju.

– Później idziemy do Ryana. Chciałabyś pójść ze mną zrobić pranie? Jenna ma pokazać Dani, jak robi się te rewelacyjne grillowane kanapki z serem.

– Ryan nie ma nic przeciwko, że będziemy używać jego pralki?

Zerkam na rzeczy wysypujące się z kosza na pranie i wiem, że powinnam skorzystać z propozycji.

– Jeśli tylko przyprowadzimy jego dziewczynę, nie będzie mu to przeszkadzało.

Zgadzam się i pakuję brudne rzeczy razem z laptopem i notatnikiem, żeby w międzyczasie popracować. Dani i ja siadamy z tyłu, Harper prowadzi, a Jenna siedzi obok niej. Harper mówi Dani o tym, że mam problem z okładką książki, gdy jedziemy przez kampus.

– Nie potrzebujesz grafika. Mogę zrobić okładkę dla ciebie – oferuje Dani, nurkując w torebce w poszukiwaniu gumy do żucia.

– Naprawdę? Ja jestem w tym beznadziejna. Jesteś w stanie znaleźć jakieś zdjęcie na stocku? A znasz może kogoś, kto projektuje strony internetowe? Moja potrzebuje poważnego liftingu.

Odwija gumę ze sreberka i wkłada ją do buzi.

– Mogę zrobić kilka zdjęć. Oczywiście mam przyjaciół, którzy potrafią robić strony.

– Fantastycznie! Zapłacę ci za pracę nad okładką.

Dani kręci głową, jakby poczuła się tym urażona.

– W żadnym wypadku. Jesteś moją współlokatorką. To wbrew regułom.

Zerkam na Jennę siedzącą na przednim siedzeniu, która potakuje, jakby chciała mi pokazać, że jestem idiotką, bo nie wiedziałam, że Dani jest w porządku.

– No dobrze, jeśli nie weźmiesz ode mnie pieniędzy, pozwól, że kupię ci jakieś przybory malarskie, bo wiem, że te bzdety są drogie.

Dani uśmiecha się i częstuje mnie gumą.

– Umowa stoi, ale chcę przeczytać twoją książkę. Jenna mówi, że jesteś świetną pisarką.

Kopię w siedzenie Jenny, a ona pokazuje mi środkowy palec. Zagryzam wargę, zastanawiam się nad odpowiedzią.

– Dobrze, ale musisz przysiąc, że dochowasz tajemnicy. Piszę pod pseudonimem i nie chcę, żeby to się wydało. I kiedy mówię o tajemnicy, mam na myśli przysięgę krwi. Jeśli ją złamiesz, zabiorę ci twoje pierwsze dziecko.

Dani się śmieje, ale przyjmuje warunki, po czym zastanawiamy się nad różnymi wersjami okładki. Po dziesięciu minutach mam znacznie bardziej pozytywne nastawienie do życia.

– To dużo dla mnie znaczy, Dani. Dziękuję. Mój wydawca cały czas zawraca mi dupę o nowy projekt okładki i zmiany na stronie.

Robi wielkie oczy.

– Wow, naprawdę masz wydawcę?

– To niezależna oficyna, nie wydaję w wielkim wydawnictwie, płacę jej za usługi, jakie mi świadczy, a jest naprawdę niezła w pozyskiwaniu blogerów piszących recenzje mojej książki i kierowaniu ruchu na mój blog, żeby ludzie mogli poczytać fragmenty lub rzeczy, nad którymi właśnie pracuję.

Na przykład do połowy napisane książki.

Warczę na mojego wewnętrznego cynika i skupiam uwagę na swojej współlokatorce.

Dani i ja rozmawiamy bez przerwy w drodze do Ryana, a gdy jesteśmy na miejscu, każda z nas bierze swoje pranie i niesie je do jego mieszkania. Wchodząc po schodach do piętrowego domu i próbując nie rozsypać rzeczy z kosza wspartego na biodrze, słyszę muzykę – hymn Notre Dame i głośne wiwaty.

– Jenna – mówię powoli – jaki dzisiaj jest mecz?

Robi wielkie oczy, uświadamiając sobie, dlaczego pytam.

– Och, chyba Notre Dame przeciw Stanfordowi. – Uśmiecha się pokrzepiająco, lecz moje serce wciąż bije jak szalone. Przynajmniej nie mam jeszcze ataku paniki. Te zdarzały mi się kiedyś przez cały czas praktycznie bez przyczyny. Mam już dość tego, że Daren wciąż kwalifikuje się jako jeden z ich powodów.

Kiedy wchodzimy, Ryan pojawia się przy nas i przykleja usta do Jenny.

– Dajcie spokój – mówię, przepychając się obok nich.

– Pokój, mówisz? To świetny pomysł – stwierdza Ryan ze śmiechem.

– Zachowujecie się jak narkomani. Jest jeszcze za wcześnie na całusy z języczkiem.

– Clemster, na języczek nigdy nie jest za wcześnie. Widzisz, to dlatego musimy znaleźć ci chłopaka.

– Gdybyś nie był chłopakiem mojej najlepszej przyjaciółki, wyrwałabym ci śledzionę za to, że mnie tak nazywasz. Poza tym, nie jestem taką dziewczyną, która dawałaby sobie badać migdałki przy przyjaciółkach.

Jenna go odpycha, chichocząc, po czym zostawiamy nasze pranie w korytarzu. Kiedy wchodzę do salonu, jestem zaskoczona, widząc mojego brata.

– Cześć, dupku. – Wstaje na mój widok i się obejmujemy. – Co ty tutaj robisz?

Jax jest zawsze zajęty. Wydaje mi się, że nie zadaje się z nikim innym poza swoimi kumplami z drużyny.

– Ryan zaprosił mnie w zeszły weekend, więc pomyślałem, że wpadnę. Słyszałem, że robicie lunch, dziewczyny.

– Przyszedłeś, żeby się najeść. Teraz rozumiem.

Szczerzy zęby i z powrotem rozsiada się na kanapie. Jest tu reszta zespołu Ryana, włącznie z debilem Kadem, jak go nazywam. Odwracam się i prawie wpadam na Gavina, który właśnie wyszedł z kuchni z piwem w ręce.

– Cześć – mówię, zaskoczona jego widokiem.

Gavin uśmiecha się i obejmuje mnie na powitanie. Zachowuje się, jakbyśmy byli starymi przyjaciółmi. Nigdy nie zastanawiałam się wiele nad uściskami, ale, do cholery, ten wydaje się fajny. Natychmiast zaczynam myśleć o sześciopaku na jego brzuchu. Gdy stoję z twarzą przy jego klatce piersiowej, czuję jego smakowity zapach.

– Zostawiłaś u mnie notatki z literatury klasycznej. Jakbym wiedział, że przyjdziesz, przyniósłbym je.

Jaki troskliwy. Motyle obijają się w moim brzuchu jak pijani żeglarze.

Odchylam się do tyłu, żeby widzieć jego twarz. Nie ogolił się rano, więc ma szorstką skórę na szczęce. Cholera, wygląda jeszcze bardziej seksownie.

– Nie zauważyłam, że je zapodziałam. Dzięki, że mi mówisz.

Rozmawiamy, ale jeszcze nie wypuścił mnie z objęć. Czy to dziwne? Nadal trzymam dłoń na jego biodrze, a on obejmuje mnie jedną ręką. Ale przecież przyjaciele się obejmują, co nie? Na przykład przed chwilą objęłam brata. Och, jednak to nie jest to samo co przytulanie brata. Gavin jest taki ciepły i pociągający, że zaczynam myśleć o tym, że wczoraj obudziłam się wtulona w niego z nogą przerzuconą przez jego ciało.

Moje postanowienie, żeby trzymać się od niego z daleka, właśnie zostało złamane. Nagle uświadamiam sobie, że wszyscy na nas patrzą. Ogarnia mnie panika, gwałtownie się odsuwam i mamroczę coś o jedzeniu i praniu, i chyba jeszcze o czymś.

Wpadam do kuchni, gdy Jenna i Dani zaczynają przygotowywać lunch, więc myję ręce i wyjmuję jedzenie, żeby im pomóc. Krzątamy się w uspokajającej ciszy. Nagle słychać krzyk Kade’a:

– Clem! Chodź tutaj!

Nienawidzę Kade’a jeszcze bardziej od chwili, gdy zobaczył moje sutki. Nie mam pojęcia, dlaczego woła mnie do salonu, ale i tak tam idę. Chłopaki oglądają program nadawany w przerwie meczu, w którym reklamują następny mecz drużyny BC.

– Czy to nie jest twój chłopak? – pyta Kade, gdy na ekranie pojawia się zdjęcie przedstawiające przystojnego Darena Sloana, rozgrywającego.

Nie wiem, komu przyszło do głowy, żeby wyjaśniać im moje powiązanie z Darenem, ale widocznie ktoś to zrobił. Na planszy wyświetlają się informacje o graczu, między innymi to, że niedawno zaręczył się ze swoją „sympatią ze szkoły średniej”, Veronicą. Nie mogę powstrzymać się od śmiechu.

Kade dźga mnie palcem, a ja napawam się myślą o tym, że mu go łamię.

– Clem, nie jesteś zazdrosna? Mogłaś wyjść za faceta, który prawdopodobnie będzie numerem jeden podczas naboru do drużyny zawodowej.

Jestem prawie przekonana, że Kade pójdzie do piekła, i niemal się uśmiecham na tę myśl.

Próbując zachować twarz, nie daję po sobie poznać, że mnie to obchodzi.

– Jeśli to, że gdy ze mną chodził, Veronica już mu obciągała, nazywa się, że „była jego sympatią”, to chyba nie do końca rozumiem, co znaczy to sformułowanie. Aha, żeby nie było wątpliwości, nigdy nie żałowałam, że z nim zerwałam. – Czuję pulsującą krew w żyłach na szyi. – Nadal przysyła mi bilety na swoje mecze. Założę się, że Veronica nie wie o tym małym szczególe. Więc doprawdy, uważam, że są idealnie dobraną parą.

Jax się wkurzył.

– Nigdy nie mówił mi, że wysyła ci bilety.

– Jest twoim najlepszym przyjacielem. Może powinieneś go o to zapytać. – Odwracam się na pięcie i wychodzę do pralni. Oddychaj. Oddychaj.

* * *

Wciąż drżą mi ręce, gdy dziesięć minut później zaczynam wkładać do pralki białe rzeczy. Próbuję ją włączyć, lecz przycisk jest zablokowany.

– Pozwól, że ci pomogę. – Gavin sięga ponad moim ramieniem i naciska przycisk w dziwny sposób, dzięki czemu pralka włącza się jak za sprawą magii. Musiałam się zamyślić, ponieważ nie słyszałam, jak schodził na dół.

– Skąd wiedziałeś, jak to zrobić? Często tu pierzesz?

Nadal stoi tak blisko, że narusza moją przestrzeń osobistą.

– Nie, nie piorę tutaj, ale to mój dom, więc muszę sobie radzić z opornym sprzętem.

Co?

Widzi niezrozumienie na mojej twarzy i się uśmiecha.

– To dom mojej babci, a przynajmniej należał do niej przed śmiercią kilka lat temu. Rodzice dali go mnie, ale skoro sam muszę mieszkać na kampusie, to go wynajmuję. Tak właśnie poznałem Ryana.

– Aha, rozumiem.

Mruży oczy i przechyla głowę.

– Dobrze się czujesz? Przykro mi, że Kade jest takim kutasem.

Dłonią przeczesuje swoje gęste, czarne włosy, które układają się, jak chcą, a mimo to chłopak wygląda świetnie.

– Nic mi nie jest. – Chociaż Kade jest większym debilem niż zwykle. – Po prostu z nikim nie rozmawiam o Darenie, więc jestem zaskoczona, że wiedział.

Gavin wzdycha i pociera dłonią brodę.

– Przechodzi teraz dość trudny okres.

Nie obchodzi mnie, przez co przechodzi Kade, więc wzruszam ramionami.

– To, co powiedziałaś o zdradzającym cię Darenie, brzmiało naprawdę ostro.

Potakuję, bo doprawdy nie wiem, ile chciałabym mu opowiedzieć, zwłaszcza że jest dziennikarzem. Ale przecież nie będzie pisał o czymś tak głupim jak nieistniejące życie miłosne, co nie? W końcu zajmuje się poważnymi tematami.

Wyczuwa moje wahanie i przyciąga mnie do siebie.

– Nie musisz o tym mówić, jeśli nie chcesz.

Zapach jego ubrań sprawa, że ściska mi się serce.

– Nie ma o czym mówić. To stało się dawno temu. – Odsuwam się o krok i patrzę na niego z rezerwą.

Uśmiecha się i potakuje.

– No dobrze, lunch jest gotowy. Jenna powiedziała, że masz ruszyć dupę i przyjść jak najszybciej.

Ruszamy na górę. W pewnej chwili szturcha mnie.

– Chcesz się znowu powspinać w piątek?

Nie wiem, czy to za sprawą jego uśmiechu, czy tego, że nie naciskał, żebym mu opowiedziała o Darenie, ale mam ochotę mu zaufać, więc zgadzam się na jego propozycję.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki