Adrian Olejniczak

Czy słonie potrafią płakać?

© Adrian Olejniczak, 2020

Sophie, rozwódka po trzydziestce wybiera się z kilkuletnim synem do zoo. Zapowiada się idealny dzień, ale…

Opowiadanie autora ujmuje stan psychiki ludzkiej w obliczu zagrożenia.

ISBN 978-83-8155-969-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Czy słonie potrafią płakać?

2. 001

3. 002

4. 003

5. czy słonie potrafią płakać (wiersz)

001

Czy istnieje coś piękniejszego niż radość pięcioletniego dziecka na słowa „jedziemy do zoo!”? Sophie nie potrafiła przypomnieć sobie równie szczęśliwego momentu w swoim życiu. Jako rozwódka po trzydziestce z trójką dzieci, nie miała zbyt wielu okazji do uśmiechu. Czasami wydawało jej się, że wręcz nienawidzi bycia szczęśliwą. W końcu po burzy zawsze przychodzi słońce, ale kiedyś przyjdzie też i kolejna burza.

Tego dnia było inaczej. Był środek lipca, a jej udało się cudem pozbyć dwójki starszych dzieci. W końcu miała czas dla najmłodszego syna. Caroline, jej 17-letnia córka spędzała wakacje u ojca, a piętnastoletni Michael pojechał na miesięczny obóz sportowy.

(Choć, jak podejrzewała, sport nie był główną motywacją jego wyjazdu. Od zawsze uważała, że jest gejem i to było też, według niej, ważnym powodem jego wyjazdu. Miała tylko nadzieję, że nie popełni żadnej głupoty — nie chciała, żeby niepotrzebnie doznawał nienawiści. Był jej synem i kochała go bez względu na wszystko.)

Jej najmłodszy syn, 5-letni Bobby, był jej ulubionym. Owszem, jako matka nie powinna mieć ulubionego dziecka, ale w głębi serca nadal kochała swojego byłego męża, a Bobby — nazwany po ojcu, Robercie — najbardziej jej go przypominał.

— Mamo!!! — wyrwał ją z zamyślenia. — Gdzie mój aparat?

Westchnęła ciężko i poszła pomóc synowi. Wspólnie udało im się odkopać sprzęt, a ona poszła się przebrać. Była zadowolona z przebiegu dnia, szczególnie że wycieczka do zoo była działaniem całkowicie impulsywnym.

Gotowa do wyjazdu, siedząc w samochodzie z Bobbym była jeszcze bardziej zadowolona z tego dnia. Nic nie mogło pójść nie tak. Nawet uciążliwe pytania syna, który — jak na 5-latka przystało — był ciekaw wszystkiego, jej nie przeszkadzały.

— Czy będą żyrafy? — wypytywał, kiedy tylko samochód ruszył.

— Będą.

— A małpy?

— Też.

— A lwy?

— Na pewno.

Zamilkł na moment, uśmiechając się. Spojrzała w lusterko i odwzajemniła uśmiech.

— A czy słonie potrafią płakać?

Zaśmiała się szczerze. Zawsze potrafił ją zaskoczyć. (Zupełnie jak jego ojciec, pomyślała.)

— Nie wiem, kochanie. Wydaje mi się, że tak.

— No a jak nie umią?

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.