Andrzej Budziński

demo. Czy Bóg Abrahama jest Bogiem Islamu?

UUID: 726bc1ba-6c60-45c2-a2de-537c45b276e7

Questo libro è stato realizzato con StreetLib Write
http://write.streetlib.com

Indice dei contenuti

- Andrzej Budziński

- Wprowadzenie

- Współczesna wędrówka ludów

- Zakończenie

- Note

Andrzej Budziński

Andrzej Budziński

Czy Bóg Abrahama jest

Bogiem Islamu?

Czy Bóg Abrahama jest Bogiem Islamu?

Andrzej Budzi ński

© 202 1 Andrzej Budziński

Pierwsze wydanie marzec 202 1

Okładka: Andrzej Budziński

Wydawnictwo: self publishing

www.andrzejbudzinski.com

ISBN 978-83-7853-574-4

Wprowadzenie

Powszechnie przyjmuje się opinię, że Islam jest trzecią religią monoteistyczną wywodzącą się od Abrahama. Pierwsza to judaizm, druga to chrześcijaństwo, a trzecia to islamizm, który powstał w 622 roku. Wiemy, że jego założycielem jest Mohammed ale to jeszcze nie wystarcza, by uznać, że źródłem tej religii jest Bóg Abrahama.

Niniejsza książka stawia problem pochodzenia Islamu i próbuje odpowiedzieć na pytanie, które jest jednocześnie tytułem tej książki: «Czy Bóg Abrahama jest Bogiem Islamu?»

Analizując judaizm, nie mamy wątpliwości co do jego pochodzenia, podobnie jest z chrześcijaństwem. Obie swoje korzenie mają w Abrahamie, co oznacza, że również i w Biblii. Zgodnie z przesłaniem biblijnym, chrześcijaństwo jest wypełnieniem obietnic danych Wybranemu Narodowi przez proroków. W prosty sposób możemy powiedzieć, że Stary Testament jest obietnicą przyjścia Mesjasza, a Nowy Testament jest wypełnieniem tej obietnicy.

W tej perspektywie istnienia dwóch religii monoteistycznych, z których pierwsza z nich jest obietnicą a druga jest jej wypełnieniem wydaje się, że istnienie trzeciej religii Abrahamowej nie ma najmniejszego sensu.

Jaki sens miałoby stworzenie kolejnej religii monoteistycznej, gdy Bóg w pełni objawił się w Chrystusie? Odpowiedź jest prosta. Z tego punktu widzenia, myśląc logicznie zgodnie z obietnicą biblijną, nowa religia monoteistyczna nie ma sensu, ponieważ nie wprowadza niczego postępowego w pełnię Objawienia Bożego, które dokonało się w Jezusie Chrystusie, jest raczej regresem niż progresem w Historii Zbawienia.

Autor

Miłej lektury

Współczesna wędrówka ludów

Jak już wiemy wędrówka ludów w średniowieczu był to proces, który:

- radykalnie odmienił obraz kontynentu europejskiego i doprowadził do zmian etnicznych na dużych obszarach;

- wyznaczył koniec starożytności i pociągnął za sobą upadek cesarstwa rzymskiego. Większość powstałych na jego gruzach nowych państw podzieliła jego los, jednak niektóre, jak państwo frankijskie i germańskie, stały się podwalinami nowożytnych państw europejskich [1] ;

- przejmowanie i adaptacja cywilizacyjnych i kulturowych zdobyczy antycznej Grecji i Rzymu przyspieszały tworzenie się nowych stosunków politycznych i społeczno – ekonomicznych, np. feudalizmu;

- między IV a VI wiekiem wraz z najazdami ludów germańskich, po których nastąpiło założenie barbarzyńskich królestw, pojawiły się zupełnie nowe formy władzy i instytucji. Ustaliła się nowa organizacja społeczeństwa. Przyjmowano i wprowadzano w życie nowe wartości, zupełnie odmienne od tych, które przez setki lat obowiązywały w świecie grecko - rzymskim. Wielki wpływ na ich kształtowanie miało chrześcijaństwo [2] .

Można by przyjąć, iż wszystko przebiegało tak, jakby cesarstwo rzymskie nie zamierzało, albo lepiej powiedzieć – nie miało wewnętrznych energii, by stawić czoła nieprzyjacielowi i całkowicie poddało się wewnętrznemu i zewnętrznemu rozkładowi struktur państwowych, co doprowadziło do powstania Europy, która przetrwała do dzisiejszych czasów.

W dzisiejszej Europie dostrzegamy podobny proces migracji ludów, co prowadzi do zachodzących w niej drastycznych i nieodwracalnych przemian. Tak jak w średniowieczu cesarstwo rzymskie nie miało sił do obrony przed inwazją ludów, podobnie i dzisiaj Unia Europejska nie ma wystarczających energii, by oprzeć się napływowi migracji ludów islamskich trzeciego świata. Często przyczyną tej migracji jest fałszywa propaganda, która ukazuje Europę jako Ziemię obiecaną opływającą mlekiem i miodem [3] , jako miejsce dobrobytu. Takie przedstawienie Europy przypomina trochę « Krainę zabawe k » , która jest wyimaginowanym miejscem opisanym przez Carlo Collodiego w trzydziestym rozdziale powieści Pinokio. « Kraina zabawek » to miejsca, gdzie wakacje trwają cały rok, a w tygodniu jest siedem niedziel. Mieszkają tam chłopcy w wieku od 8 do 14 lat i całe dnie spędzają na zabawie. W Krainie Zabawek:

« na ulicach panowało zamieszanie, a od wrzasku i dźwięku trąbek można było ogłuchnąć. Wszędzie widać było grupki chłopców. Jedni grali w kulki, klasy, w piłkę, inni jeździli na rowerach albo drewnianych koniach, bawili się w ślepą babkę albo w berka. Tu jakaś gromada bawiła się w cyrk, tam inni śpiewali i recytowali wiersze. Kilku fikało koziołki, a inni chodzili na rękach. Generałowie w mundurach dowodzili tekturowymi wojskami. Paradę witały śmiechy, krzyki, gwizdy i oklaski. […] Wszyscy razem robili taki hałas, że trzeba było zatkać uszy watą, żeby nie ogłuchnąć. Na placach stały drewniane teatrzyki, od rana do nocy wypełnione chłopcami, a na ścianach domów napisane było węglem: Niech żyje kraina zabawek! precz z arytmetyką! Nigdy więcej szkoły! 4 »

Z romansu wiemy, że « Kraina zabawek » jest obrazem pułapki, w której dzieci stają się osłami na sprzedaż, by zapewnić zarobek propagatorom fałszywej nadziei.

Gdy mówimy o przesiedlaniu się ludów na Kontynent Europejski mamy na myśli w szczególności muzułmanów, którzy z różnych powodów migrują do Europy. Ich wędrówka bez wątpienia ma znaczący wpływ na kształtowanie się nowych struktur Starego Kontynentu. Jedno jest pewne, że jest to wędrówka której nie można ani zahamować ani kontrolować.

1. Pochodzenie Islamu

Do Abrahama odwołują się wierni trzech religii monoteistycznych: judaizmu, chrześcijaństwa i I slamu, którzy widzą w nim swego « ojca w wierze » , co z jednej strony ich jednoczy, a z drugiej, jest źródłem silnych podziałów między nimi wynikających ze swoistej zazdrości o przywileje jakie płyną z tego ojcostwa o pierworodztwo. Kto jest ważniejszy? Czyja wiara jest prawdziwa? Żydzi i Musulmanie postrzegają siebie jako fizyczne potomstwo Abrahama, chrześcijanie zaś jako duchowe.

- Żydzi wyprowadzają swe pochodzenie od Sary, prawowitej żony Abrahama i jej syna Izaaka.

- Arabowie od Hagar - niewolnicy Sary i jej syna Izmaela, który jest dzieckiem, dzisiaj nazwalibyśmy, z nieprawowitego łoża.

- Dla chrześcijan, natomiast, Abraham jest ojcem duchowym ich wiary poprzez Syna Bożego. Pochodzenie chrześcijan jest w bezpośredniej linii z hebrajczykami i jest konsekwencją wypełnienia się proroctw Starego Testamentu (por. Iz 7,14) [5] .

Mówiąc o pochodzeniu Islamu należy podkreślić, że najstarszą wiarą monoteistyczną jest hebraizm, którego powstanie jest związane z powołaniem Abrahama, miej więcej w 2000 roku p.n.e. Chrześcijaństwo jest drugą religią monoteistyczną, która powstała wraz z narodzeniem Jezusa Chrystusa w tak zwanym roku «0 ». Islam natomiast powstał w VII wieku n.e. na terenie Półwyspu Arabskiego. Jest on najmłodszą religią monoteistą. Jej założycielem jest Mahomet.

2. Bezpłodność Sary

Księga Rodzaju podkreśla:

«Imię żony Abrama było Saraj … Była to córka Harana… Saraj była niepłodna, nie miała więc potomstwa (Rdz 11,27-30) ».

W Starym Testamencie niepłodność u kobiety często idzie w parze z obrazem nieurodzajnej gleby. Izraelici wyobrażali sobie przekazywanie życia ludzkiego w kategoriach rolniczych. Łono kobiety było glebą, a męskie nasienie ziarnem zawierającym potencjalnie życie ludzkie, które w macicy matki, wzrastało powoli jak roślina. Niepłodność, zdaniem Izraelitów, była przekleństwem. Żyzna gleba i płodna kobieta są w Biblii postrzegane jako oznaka błogosławieństwa, związanego z życiem, którym Bóg obdarzył w rajskim ogrodzie całe stworzenie (por. Rdz 1, 22.28) [6] . Starotestamentalne błogosławieństwa zasadniczo dotyczyły rzeczy fizycznych: posiadania kraju na własność czy ziemi pod uprawę, posiadanie bydła, a nieśmiertelność oznaczała przedłużenie swego rodu w potomkach.

Zakończenie

Z pewnością nie możemy poznać woli Bożej do końca, ponieważ wykracza ona poza nasz sposób myślenia i poznania rzeczy. Jedno jest pewne, że źródło Islamu nie jest jasne i budzi wiele wątpliwości z punktu widzenia Objawienia Biblijnego. Jak to możliwe, że po sześciu wiekach po pełni Objawienia, które dokonało się w Chrystusie Jezusie, Bóg posłał Mahometa. Po co? Aby poprawić swoje Objawienie? Albo uważanego przez swoich naśladowców za większego od Syna Bożego? Zgodnie z Objawieniem biblijnym nie ma to najmniejszego sensu.

Najlepszą konkluzją myśli książki jest historia: przeszłość, teraźniejszość i przyszłość, która nam pokazała, pokazuje i pokaże prawdę o religii «Mahometa lub w Mahometa ». Niestety historia potwierdza, że Islam od momentu jego powstania, pozostawił w Europie i na świecie krwawe ślady prześladowań podbitych narodów. Można porównać go do wampira, który aby wzrastać potrzebował dużo krwi.

Autor

[1]
Por. https://pl.wikipedia.org/wiki/Wielka_w%C4%99dr%C3%B3wka_

lud%C3%B3w (dostęp 21.09.2019).

[2]
Por. za Wirtualna Polska, Paweł Więckowski, Wielka wędrówka ludów-największa migracja w historii? https://opinie.wp.pl/wielka-wedrowka-ludow-najwieksza-migracja-w-historii-6126040815031937a, (dostęp 21.09.2019).

[3]
Ziemia Obiecana, to pojęcie o pochodzeniu biblijnym. Bóg obiecał ją Abrahamowi i jego potomkom. Proszę zerknąć do Księgi Rodzaju, rozdział 12, wers 7 i następne. Motyw Ziemi Obiecanej przewija się także w dziejach Mojżesza: Ks. Wyjścia 3,8 oraz 3,17, gdzie Bóg mówi do Mojżesza, że poprowadzi go "do ziemi opływającej w mleko i miód" אֶל - אֶרֶץ זָבַת חָלָב וּדְבָשׁ el-erec zavat halav łedevasz. Tak więc, ziemia którą obiecuje Bóg ma być krainą szczęśliwości. W mentalności semickiej tamtych czasów dobrobyt był ewidentnym objawem Bożej łaski. Do Ziemi Obiecanej szło się przez trudy i męki. Ziemia Obiecana to nie tylko symbol ale konkretne miejsce geograficzne: kraina Kanaan czyli teren dzisiejszego Izraela i Palestyny z przyległościami. https://www.katolik.pl/forum/read.php?f=1&i=100762&t=100742 (dostęp 22.09.2019).

[4]
Carlo Collodi, Pinocchio (Pinokio), Torino, Einaudi, 2008, p. 228.

[5]
Dlatego Pan sam da wam znak: Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem Emmanuel.

[6]
« Pobłogosławił je tymi słowami: Bądźcie płodne i mnóżcie się, abyście zapełniały wody morskie, a ptactwo niechaj się rozmnaża na ziemi»… Po czym Bóg im błogosławił, mówiąc do nich: Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną; abyście panowali nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi».