Anne Walsh Donnelly

Człowiek, który był mną

przełożyła
Aga Zano

Dla Briana i Hannah

Siedzę na kamieniu, który oznaczy miejsce spoczynku moich kości. Tu znajdziecie to, co było mną, sflaczałe wkrótce ciało, pomarszczoną, wymiętą skórę. Olbrzymia blada łątka. Już bez głupiego uśmiechu. Zmarnowane życie, powiecie. Cmokniecie, dźwięk zakołysze się wam przy ustach jak dżdżownice we wronim dziobie.

Wykujecie mi kolejno litery, MATT – zadzwoni dłuto, stuk, stuk, stalą o granit.

A gdzie GŁUPI?

O tym zapomnicie, bo tak wam teraz wygodniej, i powiecie: „Nigdyśmy przecież nie byli tacy okrutni?”.

A co z MATTHEW, którego w ogóle nie znaliście?

Kilka pacierzy, dosiorbiecie stouta.

Wydech.

A ja?

A ja wskoczę na białego konia i pogalopuję ku Tír na nÓg.

Teraz

Mówicie na mnie Głupi Matt. „Głupi stary dziad”. Że niby nie mam twarzy. Że nie mam uszu, tak też pewnie sądzicie. Czuję na sobie wasze spojrzenia, gapicie mi się na potylicę, wszy grają sobie na niej w klasy, brykają po garbie wielkim jak góra Nephin, co go dźwigam na barkach. Nie jestem tak stuknięty, jak wam się wydaje. Mam powody, żeby wpatrywać się w ziemię. Nie zapomniałem, jak spoglądać w górę. Ja wypatruję śladów pazurów cága. Wy na te ich ślady mówicie diabelskie łapki. Podeszwy sobie całe pozdzierałem od łażenia po mieście. Nawet te szponki, co się do zakładu szewskiego czepiały, zniknęły. Pozeskakiwały ze ścian, uciekły przed waszym syfem, przed buldożerami. Odrywają się pazurki od murów Castlebar i myk, świst, na wyścigi przez szare ulice

niewidziane,

niesłyszane,

niedotknięte,

bezwonne,

bezwietrzne,

bezczułe.

Stoję na białej linii pośrodku Main Street. Odwracam głowę to w jedną, to w drugą stronę. Wyją klaksony, zderzaki mają miny jak wykastrowane byki. Ze studzienek niesie się smród martwych ptaków. Potopiły się w ściekach? Zatykam nos, przeskakuję z ulicy na chodnik, patrzę na pęknięcia w chodniku. Prychacie mi do ucha. Przestańcie mnie dręczyć. Nie jestem głupi. Ja tylko chcę, żeby moje cága wróciły. Nie, nie, żadne z nich diabelskie łapki. Diabelskiej łapy nikt by nie chciał oglądać.

Był taki czas, kiedy myślałem, że tylko te pazurki trzymają mnie na powierzchni.

Au! Wróciły. Dziobią mnie w uszy, szarpią za włosy, za kołnierz kurtki, za nogawki. PRZESTAŃCIE. Nie ciągnijcie mnie za sznurówki, bo się przewrócę.

Matt, chodźmy nad jezioro.

Chodźmy na moje gospodarstwo.

Już tam nie mieszkasz.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Kontakt:

artrage@artrage.pl

W serii Mały Format do tej pory ukazały się:

- Margaryta Jakowenko Przemieszczenie
w tłumaczeniu Agaty Ostrowskiej

- Claudia Salazar Jiménez Krew o świcie
w tłumaczeniu Tomasza Pindla

- Jessica Au Mógłby spaść śnieg
w tłumaczeniu Agi Zano

- Jon Fosse Białość
w tłumaczeniu Iwony Zimnickiej

- Nona Fernández Space Invaders
w tłumaczeniu Agaty Ostrowskiej

- Jon Fosse To jest Ales
w tłumaczeniu Iwony Zimnickiej

Spis treści:

Okładka

Strona tytułowa

Teraz

Wtedy

Po wtedy, przed teraz

Znów teraz

Podziękowania

Słowniczek

Notatki pana T na mój temat

Spis treści

Strona redakcyjna

Tytuł oryginału: He Used to be Me

Redaktor inicjujący: Michał Michalski

Redaktor prowadzący: Krzysztof Cieślik

Opieka techniczna: Szczepan Kulpa

Opieka promocyjna: Ewelina Lebida

Projekt okładki: Anna Kulikowska

Projekt makiety: Mimi Wasilewska

Redakcja: Maria Fredro-Smoleńska

Korekta: Małgorzata Sikora-Tarnowska, Michał Trusewicz

Copyright © 2024, by Anne Walsh Donelly

© Copyright for the Polish edition by ArtRage, 2025

© Copyright for the Polish translation by Aga Zano, 2025

Wydawnictwo ArtRage

wydawnictwo.artrage.pl

Wydanie pierwsze, Warszawa 2025

ISBN 978-83-68191-85-1

Opracowanie ebooka
Katarzyna Rek