Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

I MROCZNA NOC

1. Przebudzenie

2. Tradycja

3. Rozżarzone żelazo

4. Wyrzuty sumienia

5. Pogrzeb

6. Tajemna kryjówka

7. Księga

II WIOSNA

8. Klasztor

9. Dynastia Aymerichów

10. Salvador

11. Święto Miodu

12. Pełnia księżyca

13. Zioła, wywary i smarowidła

14. Uciekinierzy

15. Boskie znaki

III LATO

16. Ścieżka inicjacji

17. Noc świętojańska

18. Sen

19. Rozdział pierwszy

20. Sekretne przymierze

21. Czarna msza

22. Czas zabawy

23. Cuda mnicha

24. Zapach śmierci

IV JESIEŃ

25. Jarmark w Valderrobres

26. Rozdział drugi

27. Pogłoski o czarach

28. Trubadur

29. Dziedzictwo Maríi

30. Zamieć śnieżna

31. Inkwizytor

V ZIMA

32. Łowca czarownic

33. Karnawał

34. Oko za oko

35. Promienie i błyskawice

36. Sąd

37. Kara śmierci

38. Ucieczka

39. Zawsze będę cię kochać

VI WIOSNA

40. Z Arnes do Tortosy

41. Tortosa

42. Delta Ebro

43. Piraci!

44. U bram miasta

45. Potomkowie rodu Montcada

46. Orzeł i reszka

47. Mędrcy żydowscy z Montjuïc

48. Studia medyczne

49. Spalony heretyk

50. Pożegnanie

Okładka

Tytuł oryginału
Les Bruixes d’Arnes

Projekt okładki i stron tytułowych
Anna Damasiewicz

Redaktor merytoryczny i korekta
Ewa Grabowska

Redaktor techniczny
Bożena Nowicka

Copyright © for the Polish edition and translation by Bellona Spółka Akcyjna, Warszawa 2014
Copyright © David Martí Martínez, 2010
Translation rights arranged by Sandra Bruna Agencia Literaria, SL

Zdjęcie na okładce
© Дудаева Алена | Depositphotos.com
© Jaroslaw Grudzinski | Fotolia.com

Zapraszamy na strony
www.bellona.pl, www.ksiegarnia.bellona.pl

Dołącz do nas na Facebooku
www.facebook.com/Wydawnictwo.Bellona

Nasz adres: Bellona SA
ul. Bema 87, 01-233 Warszawa
Księgarnia i Dział Wysyłki: tel. 22 457 03 02,
22 457 03 06, 22 457 03 78
faks 22 652 27 01
e-mail: biuro@bellona.pl

ISBN 978-83-11-13148-4

I
MROCZNA NOC

1
Przebudzenie

NASTAŁ NOWY DZIEŃ wiosny Roku Pańskiego 1533 i pierwsze promienie słońca zaczynały wspinać się po skałach Benet i górach Terranyes, nieśmiało pieszcząc wschodnią ścianę miasteczka Arnes.

Dzień budził się leniwie, a drzwiczki w oknach pokoju Maríi były jak zwykle otwarte na oścież, by mogła cieszyć się z łóżka pokrzepiającym towarzystwem masywu Els Ports, w który lubiła wpatrywać się bez końca. A tym, co podobało się jej najbardziej, był niewątpliwie wschód słońca. Magiczny moment, w którym królewska gwiazda, znów pokazując swą szczodrość, nasycała życiem najbardziej odległe zakątki tej ziemi.

Mimo iż otaczało ją tyle piękna, a przyroda wraz z upływem lat stała się jej największą powierniczką, jej sny kolejnej już nocy nawiedziły mgły i cienie.

– Co za głupi żart! – powiedziała do siebie, przeciągając się jak kot, by otrząsnąć się ze snu. Obudziła się z nieprzyjemnym wrażeniem ścisku w żołądku, co wywołało u niej nudności. Jak dotąd mdłości nie były zbyt silne, ale na wszelki wypadek odszukała wzrokiem dokładne położenie nocnika.

Od kilku miesięcy trudno jej było spać w nocy. Początkowo myślała, że ten dyskomfort spowodowany był jej stanem. Spodziewała się pierwszego dziecka i w ciągu ostatnich tygodni przekonała się, że złe samopoczucie, jakie jej dokuczało, i trudności w zasypianiu wywołane były przez zaawansowaną ciążę.

Ale brutalna prawda była taka, że mroczne noce – jak nazywała długie noce pełne nieznanych krajobrazów, tajemniczych postaci, niemożliwych do odszyfrowania wiadomości, potu i cierpienia – nie miały żadnego związku z dzieckiem, które coraz bardziej niesforne dawało o sobie znać w jej brzuchu.

Ostatnia noc była szczególnie mroczna i kiedy spoglądała przez okno, przykryta po uszy prześcieradłem i wełnianym kocem, którego po raz pierwszy użyła ostatniej zimy, starała się ją sobie przypomnieć. Trudno jej było uświadomić sobie dokładnie wszystkie szczegóły, ale tym, czego nie mogła zapomnieć, był wyryty ogniem w jej umyśle obraz okrutnej i złowieszczej twarzy mężczyzny o przenikliwych, jasnych oczach, który szeptał jej do ucha: „Zginiesz na stosie, czarownico!”.

Przez chwilę wydawało jej się, że słyszy suchy, autorytatywny głos mężczyzny, którego widziała w snach, jak gdyby niesiony przez zachodni wiatr, który właśnie gwałtownie się zerwał i wprawił w ruch okiennice. Zdawało się jej nawet, że wyczuwa nieprzyjemny zapach, jaki wydzielał. Zapach, który bez wątpienia przypomniał jej samą śmierć.

Nagle znów pojawiły się nudności i tym razem w końcu zwymiotowała trochę płynów, resztki mleka z miodem, którego kubek Martín przyniósł jej do łóżka kilka godzin wcześniej.

Mimo że ze strachu dostała gęsiej skórki, postanowiła pomyśleć o innych rzeczach. Z trudem i wciąż mając w ustach posmak żółci, wstała z łóżka z jedną ręką na brzuchu, podczas gdy drugą chwyciła się drążka drewnianego zagłówka, by nie stracić równowagi.

Nie ulegało wątpliwości, że jej dziecko wkrótce się urodzi i samo wyobrażenie sobie, że trzyma je w objęciach, natychmiast dodało jej otuchy i odgoniło, jakby za sprawą zaklęcia, wszystkie nocne zjawy.

Gdy przemyła twarz zimną wodą, zebrała w kucyk kręcone włosy, zbuntowane i czarne niczym jej mroczne noce, oraz zmieniła koszulę nocną na spódnicę i dość luźną bluzkę. Niemal pełznąc, przeszła do kuchni, słysząc, jak jej matka krząta się już od jakiegoś czasu, przestawiając naczynia w tę i z powrotem.

Kiedy wychyliła głowę zza drzwi, ujrzała rozbawioną twarz swojej matki, Magdaleny, całą umalowaną na biało mąką, którą rozsypywała po stole, by wyrobić chleb. Potem, jak miały w zwyczaju, zaniosą go do pieca znajdującego się nieopodal domu.

– Dzień dobry Marío! Stało się coś? – zapytała zaskoczona Magdalena na widok przewrotnego uśmiechu córki.

– Dzień dobry matko! Wiesz, co się stało? Ano to, że jesteś dziś z rana bardzo piękna, masz zniewalający kolor na policzkach. Wyglądasz jak królowa! – odpowiedziała, całując ją na dzień dobry.

Następnie María wzięła jedną z kuchennych ścierek, które wisiały blisko ognia, i bardzo delikatnie oczyściła twarz matki. Gdy zobaczyła, że nie pozostał nawet najdrobniejszy ślad mąki, strzepała ścierkę, ponownie powiesiła ją koło ognia i przez dłuższą chwilę przytulała matkę, nie wypowiadając ani słowa. W tej ciszy María szukała matczynego ciepła, a może również, choć nieświadomie, jakichś odpowiedzi na pytania o koszmary dręczące ją każdej nocy.

Magdalena nie potrzebowała żadnych wyjaśnień. Natychmiast poczuła, jak łzy córki zmoczyły jej pierś i stało się dla niej jasne, co się wydarzyło.

– Znowu śniłaś, prawda? – zapytała wprost.

Z jeszcze wilgotnymi od łez oczami María skinęła twierdząco głową. Była bardzo zmęczona, zupełnie nie miała chęci na rozmowę, ale choć kosztowało ją to sporo wysiłku, chciała opowiedzieć o snach, które tak obsesyjnie ją prześladowały, że wręcz zaczynała wątpić w swój zdrowy rozsądek.

– Matko, boję się. Dzisiejszy sen był inny, bardziej realistyczny niż kiedykolwiek. Widziałam twarz mężczyzny, który... Jego oczy, matko. Jego oczy przeszywały moją duszę niczym sztylety... I gdy wskazywał mnie palcem, powiedział coś o czarownicach... I jego zapach...

Z największą delikatnością i opanowaniem, na jakie mogła się zdobyć, Magdalena nie pozwoliła jej dalej mówić. Bez żadnych wyjaśnień i nie chcąc okazać, że ma ściśnięte serce, by ją uciszyć, zakryła jej usta dłonią i pocałowała.

– No dalej, dziecko, chodź ze mną po drewno do zagrody – powiedziała nagle, ucinając rozmowę. – Dziś musimy utrzymać żywy ogień. Na obiad ugotujemy zieloną fasolkę i ziemniaki, a potem, jeśli masz na to ochotę, usmażymy je z oliwą, czosnkiem i boczkiem.

– Tak, matko, to bardzo dobry pomysł. Martín również to lubi. Możemy zostawić jedną porcję dla niego na kolację – odpowiedziała nieco zdezorientowana María.

Przez resztę poranka żadna z kobiet nie poruszyła ponownie tego tematu. Każda oddała się swoim domowym obowiązkom i koło południa zasiadły w milczeniu w kuchni, najpierw obrały ziemniaki, a potem przycinały fasolkę, by ugotować ją w garze.

Kiedy skończyły, miały świadomość, że po raz pierwszy w życiu milczenie między nimi stało się niewygodne. Szczególnie dla Magdaleny, która nie przestawała myśleć, jak w najlepszy sposób powiedzieć córce o tym, co dusiła w sobie od tylu lat.

W końcu po kilku głębokich oddechach zdecydowała się mówić.

– Marío, wydaje mi się, że nadeszła pora, aby opowiedzieć ci pewną starą historię o kobietach z naszej rodziny.

– Co dokładnie chcesz powiedzieć? Nie mam nastroju, by o tej porze wysłuchiwać opowiastek.

– Pozwól mi mówić. Proszę cię jedynie, żebyś uważnie mnie wysłuchała. Powinnaś dowiedzieć się o pewnych rzeczach, które – jak przypuszczam – sprawią, że poczujesz się lepiej. Widzisz, dziecko, chciałabym ci opowiedzieć o twoich mrocznych nocach.

María nie mogła wykrztusić z siebie ani jednego słowa. Znalazła tylko siły, by szeroko otworzyć oczy, zanim matka zaczęła mówić. Było oczywiste, że Magdalena potrafiła przykuć jej uwagę.

– Od wielu lat czekam na chwilę, w której objawi się twój dar, aby być przy tobie podczas tego odkrycia i podzielić się tym, czego nauczyłam się w ciągu całego życia. Przyznaję, że miałam wiele wątpliwości tuż przed twoim ślubem z Martínem, kiedy lubiłaś bawić się w uzdrawianie dłońmi mojego bólu pleców. Ale kilka miesięcy temu, kiedy zaczęłaś opowiadać o swoich dziwnych snach, nagle wszystko stało się dla mnie dużo bardziej oczywiste. I dzisiaj mnie w tym utwierdziłaś. Marío, to, co się z tobą dzieje, wydarzyło się już wcześniej. Choć trudno ci będzie to zrozumieć, musisz nauczyć się żyć z tymi wizjami, ponieważ – jakkolwiek dziwne mogłoby ci się to wydawać – zostałaś obdarzona bardzo niezwykłym darem, za który wielu ludzi byłoby gotowych zabić.

– Matko, o czym ty mówisz? – odpowiedziała María cichym głosem.

– Chcę, żebyś wiedziała, że koszmary, które cię dręczą prawie każdej nocy, nie są jedynie nieprzyjemnymi snami. W rzeczywistości posiadasz umiejętność widzenia zdarzeń, które nastąpią w przyszłości. Tak jak moja babka. Masz wyjątkowy dar, córko, i mimo że wzbudza on w tobie taki niepokój, z czasem nauczysz się z nim żyć. W naszej rodzinie ten dar nazwaliśmy Tradycją. U każdej z kobiet z naszego rodu objawiał się on w inny sposób. I tak od wielu pokoleń.

María zamilkła. Czuła tylko, jak krople lodowatego potu spływały jej po plecach i w ciągu kilku sekund całkowicie przesiąkły ubranie. Gdy starała się zrozumieć to, co przed chwilą wyjaśniła jej matka, instynktownie starła z czoła pot napływający do oczu, jak gdyby w ten sposób, pozbywając się uczucia pieczenia, mogła wyraźniej zobaczyć to, co się wydarzyło.

Chociaż fizycznie znajdowała się w kuchni, czuła, jak jej ciało unosi się kilka stóp nad ziemią, jakby podróżowała na chmurze burzowej, która wokół niej ciska piorunami i rzuca gromy. Nie mogła przestać rozmyślać, a prawda była taka, że w głębi serca czuła, iż wszystko, co powiedziała matka, wcale nie było jej obce. To tak jakby nagle zaczęła przypominać sobie pewne rzeczy, o których dawno temu zapomniała. Często miewała wrażenie, że niektóre jej sny, być może te bardziej dziecięce, stawały się rzeczywistością. Ale do tej pory przypisywała to przypadkowi.

– Marío, co o tym wszystkim myślisz? Powiedz coś, proszę.

Ale zanim dziewczyna zdołała ubrać w słowa całą masę pytań, które kłębiły się w głowie, przypomniała sobie coś, co zaparło jej dech w piersiach. Musiała się upewnić, czy dobrze to zrozumiała.

– Jeśli to, co mówisz, jest prawdą, a sny, które miewam, są zwiastunem tego, co wydarzy się w przyszłości, wówczas… – zaczęła María.

Nie zdążyła nic więcej powiedzieć. Nagle poczuła, że coś w niej pękło i gdy z jej ust wyrwał się okrzyk bólu, spowił ją gęsty mrok i runęła na podłogę na środku kuchni.

Magdalena nie zdołała zapobiec upadkowi. Natychmiast uklękła obok córki i zobaczyła z ulgą, że tylko uderzyła się w głowę. Musiała się bardzo przybliżyć, żeby zrozumieć, co córka do niej szepcze.

– Matko, czy wszystko, co mi powiedziałaś, jest prawdą?

– Tak, to prawda, ale porozmawiamy o tym kiedy indziej. Teraz mi się wydaje, że twojemu dziecku spieszy się, by przyjść na ten świat i powinnyśmy przyjąć je tak, jak na to zasługuje.

– Tak, matko, ale jeśli to, co mówisz, jest prawdą, wówczas mężczyzna z mojego snu…

Ostatnią rzeczą, którą María zobaczyła, zanim straciła przytomność, były przecudne oczy jej matki w kolorze miodu, które spoglądały na nią z bezkresnym smutkiem.

Potem była tylko cisza i mrok.

2
Tradycja

MARÍA OBUDZIŁA SIĘ PÓŹNYM POPOŁUDNIEM, gdy poczuła zmoczony w zimnej wodzie ręcznik, który przykładano jej do czoła. Bardzo powoli otworzyła oczy i gdy rozpoznała za oknem znajomy krajobraz, zdziwił ją ferwor panujący w pokoju.

Teresa i Dolores, sąsiadki i przyjaciółki rodziny, nieustannie biegały w tę i z powrotem, krążąc między kuchnią a pokojem z zaskakującą jak na swój wiek zręcznością, obładowane czystymi ścierkami i garnkami wypełnionymi gorącą wodą. Z jadalni, a nawet z ulicy dochodziły liczne znajome głosy, które interesowały się stanem Maríi.

Gdy rozeszła się wiadomość, że María ma lada chwila urodzić, w miasteczku zapanowała prawdziwa euforia i wszyscy podchodzili do domu przy ulicy Mayor, aby zobaczyć, czy można w czymś pomóc. W końcu większość zrozumiała, że bardziej przeszkadza niż służy pomocą, wrócili więc do domów, obiecawszy, że przyjdą ponownie, by złożyć życzenia rodzicom, gdy tylko urodzi się mała istotka.

Proboszcz, bardziej wyniosły niż należało, siedział w kuchni w towarzystwie osób najbliższych rodzinie i kilkoma trzonowcami, jakie mu pozostały, przeżuwał porządny kawał kiełbasy, zagryzając go chlebem z pomidorem. Jednocześnie, korzystając z okazji, między kęsem jedzenia a łykiem wina prawił kazanie wszystkim zgromadzonym, którzy, szczerze mówiąc, nie zwracali na niego najmniejszej uwagi.

María była spokojna i przygotowana, by stawić czoło temu, co miało się zaraz wydarzyć, ale choć cieszyła się tym poczuciem błogości, szybko zatęskniła za obecnością męża.

– Matko, gdzie jest Martín?

– Później powiem José, żeby poszedł po niego do warsztatu. Nie martw się, maleńka, z pewnością zagapił się w pracy. Pewnie za chwilę przyjdzie – odpowiedziała mało przekonującym tonem, zła, jak mało przewidujący był jej zięć w tak wyjątkowej chwili. – Przespałaś całe popołudnie. Jesteś wyczerpana. Teraz musisz się zrelaksować na tyle, na ile potrafisz, i bardzo głęboko oddychać, zanim zaczniesz rodzić. Już odeszły ci wody i masz częste skurcze. Pomogę ci się podnieść na łóżku. Twoje dziecko za chwilę pojawi się na świecie!

Magdalena wśród wielu swoich umiejętności wyróżniała się jako doświadczona położna, a teraz była szczególnie poruszona tym, że dziecko, które się zaraz narodzi, będzie jej pierwszym wnukiem.

– Och, Lucino, bogini, która czuwasz nad porodami, proszę cię, by urodziło się bez bólu, zdrowe i żeby mogło cieszyć się długim życiem – wygłosiła z powagą, zapalając poświęcone świeczki i wkładając pod poduszkę torbę porodową, na której w tajemnym języku napisała niezwykle potężne słowa, mające chronić matkę i niemowlę.

Gdy Teresa i Dolores podtrzymywały Maríę za ramiona, Magdalena wysmarowała brzuch córki maścią, dzięki której narodziny dziecka miały być mniej bolesne, i poprosiła, aby rozłożyła nogi i zaczęła z całej siły przeć. Wszystko było gotowe.

– Oddychaj i przyj mocno, Marío! Już zaczyna wychodzić główka. No, dalej, jeszcze trochę. Robisz to bardzo dobrze, królewno.

Zaledwie chwilę później, gdy cudowne światło księżyca w pełni rozświetliło wszystkie zakamarki pokoju, łkanie małej dziewczynki podnoszonej do góry przez babcię, sprawdzającą, czy wnuczka jest cała i zdrowa, uciszyło wszystkie głosy, a później, po kilku sekundach, cisza ustąpiła miejsca głośnym życzeniom i oznakom radości dobiegającym z kuchni i z ulicy.

– Marío, to dziewczynka! – powiedziała wzruszona Magdalena. – Jest pełna życia! – dodała, obmywając małą i wykorzystując chwilę, by zawiesić jej na szyi talizman z małym kawałkiem czerwonego korala.

– Jesteś przepiękna, moja córeczko. Spójrzcie, jaki aniołek! – powiedziała María, przytulając córkę. Widząc, jak światło wpadające przez okno staje się coraz bardziej intensywne, nie zawahała się nawet przez sekundę. – Maleńka, nazwiemy cię Luna!

Siedząca u wezgłowia łóżka Magdalena wpatrywała się uważnie w księżyc w pełni i uśmiechając się od ucha do ucha, kontynuowała swoje modlitwy.

– Przodkinie naszej rodziny, proszę was, abyście pomogły tej dziewczynce stać się godną następczynią naszego rodu – szeptała, kładąc dłonie na głowie maleństwa. – W imię siły pięciu żywiołów: Ognia, Wody, Ziemi, Powietrza i Drewna – mówiła dalej, podnosząc nieco głos. – W imieniu Ojca Słońca i Matki Księżyca, w imieniu Świętych Elementów Natury, boginie przeszłości, proszę was pokornie, żeby ta dziewczynka stała się naszym światłem…

– Matko! – krzyknęła nagle María, patrząc w kierunku drzwi i przełykając ślinę – Matko, nie jesteśmy same!

Jedyną rzeczą, jaką Magdalena zdołała dostrzec, gdy otworzyła oczy i spojrzała w kierunku drzwi, była czarna sutanna proboszcza wypadającego z pokoju na złamanie karku. Wyraźnie zdezorientowany, ale z satysfakcją właściwą dla kogoś, kto zdemaskował wielki sekret, kipiąc z nienawiści i wściekłości cedził przez zęby:

– Czarownice! To czarownice!

3
Rozżarzone żelazo

TAMTEGO DNIA MARTÍN wstał bladym świtem. Kiedy wyszedł z domu, musiał porządnie naciągnąć czapkę na uszy, ponieważ znienacka uderzył podmuch lodowatego wiatru, mimo że dzień zapowiadał się dość ciepły i właśnie wzeszło słońce. Gdy spojrzał w niebo, miał wrażenie, że w tym roku wiośnie trudno będzie się przebić przez śniegi.

Przewiesił przez ramię skórzaną torbę, do której włożył spory kawałek chleba z serem i bukłak z winem, aby w ciągu dnia oszukać głód, skręcił w prawo i przeszedł kilkanaście metrów dzielących go od placu, na którym znajdowało się dawne więzienie i wejście do zamku, z którego wieży rozciągał się widok aż po horyzont.

Gdy przechodził obok zamku, niezależnie od tego, czy padał deszcz, czy była śnieżyca, nie mógł się powstrzymać, by na parę minut nie przystanąć. Mimo woli jego myśli galopowały i wyobrażał sobie, jak mogło wyglądać życie w czasach Saracenów.

Miasteczko Arnes zostało zbudowane na szczycie wzgórza leżącego nieopodal rzeki Algars, na dzikim, poszarpanym i stromym terenie, który stopniowo, przez pot i łzy oraz dzięki uporowi, przeszło cztery wieki temu, w czasie rekonkwisty, został okiełznany. Templariusze, przodkowie Martina, odnowili zamek, by wykorzystywać fortyfikacje jako punkt wypadowy, z którego mogliby ścigać ostatnie grupy Saracenów znajdujących się w tej okolicy. Ale teraz, w czasach pokoju, szpitalnicy, do których należała gmina, odstąpili ziemie zamkowe radzie miejskiej. Ta z kolei sprzedała je mieszkańcom miasteczka, a oni postawili tam swoje domy.

– Dzień dobry, Martínie! – José przywitał swego przyjaciela. – Posłuchaj, Martínie, słuchasz mnie? Można wiedzieć, nad czym tak rozmyślasz?

– A nic, nad moimi sprawami. Zastanawiałam się... Dzień dobry José! Wiesz, że María lada chwila urodzi? – powiedział Martín wyraźnie wzruszony, gdy tylko ponownie wrócił na ziemię.

– Tak, chłopie, Ramona już mi o tym mówiła. Gratulacje! Przyjdziemy do was w odwiedziny po kolacji, wychylimy kubek wina i zjemy ciastka, aby to uczcić.

– José, jesteś łakomczuchem! – rzekł Martín, czule klepiąc po plecach przyjaciela, i ruszył w stronę Bramy Krawców, do swojego warsztatu za murami miasteczka. – Do wieczora. Teraz pędzę, bo już robi się późno, a dziś mam mnóstwo pracy.

Pomimo dobrobytu gospodarczego, jakim cieszono się na tych ziemiach, konieczność zmusiła Martína, by zajął się wszystkim po trochu. Dzięki małej kuźni, którą miał w warsztacie, oraz dzięki biegłości swoich rąk, osiągnął to, że ze względu na jakość wyrobów jego praca cieszyła się uznaniem we wszystkich okolicznych miasteczkach, od Horty de Sant Joan aż po Beceite. Nie tylko dobrze, ale także szybko wykonywał swoją pracę i dlatego sąsiedzi go szanowali i zamawiali u niego różne przedmioty: podkowy dla zwierząt, narzędzia do prac polowych i do domu, a nawet – zwłaszcza przy ważnych okazjach – drobną biżuterię, która spod jego rąk wychodziła tak zaskakująco piękna, że godna była nawet najbardziej wymagających królów. Dzięki tym zamówieniom zdobywał pieniądze pozwalające mu jakoś wyżyć.

Warsztat znajdował się nieopodal dawnej tłoczni oliwy, w małym kamiennym domku, usytuowanym na szczycie wzgórza, z którego lubił obserwować zachody słońca nad widniejącym w oddali miasteczkiem Cretas.

Gdy otwierał drzwi do warsztatu kluczem, który zwykle nosił przy sobie, nie mógł przestać myśleć o zbliżających się narodzinach swojego pierwszego dziecka. I to sprawiało, że czuł się niezwykle szczęśliwy.

Jego rodzina się powiększała i z tego powodu od wielu dni rozmyślał nad propozycją, jaką José złożył mu kilka tygodni wcześniej.

Wiele lat temu na przedmieściach miasteczka zbudowano studnię, w której zimą gromadzono śnieg. Budowla, która swoją wysokością i grubością ścian robiła wrażenie, używana była jako sztuczny zamrażalnik. Umieszczano w niej na przemian warstwy słomy i śnieg, aby ten mógł się jak najdłużej zachować, a kiedy stwardniał na lód, cięto go na bloki zgodnie z zapotrzebowaniem parafii.

Pomysł był dobry, chociaż nie oni pierwsi na to wpadli. Jednak dobre kontakty, jakie posiadał, możliwość dorobienia paru groszy i fakt, że nigdy nie wzbraniał się przed pracą, sprawiały, że okazja, by połączyć siły ze starym przyjacielem, jawiła się jako coraz atrakcyjniejszy interes.

Wiedział, że praca będzie ciężka i pomimo przeszkód, takich jak jego nietolerancja na zimno, z powodu której natychmiast czerwieniały mu nos i policzki, perspektywy były zachęcające, ponieważ coraz częściej mieszkańcy miasteczka używali lodu do przechowywania żywności i jako środka pomocnego przy leczeniu gorączki u chorych.

Tak, podoba mi się ten pomysł – pomyślał, przygotowując ogień do kucia. – Później opowiem o tym w domu, zobaczę, co o tym sądzą – powtórzył sobie, żeby utwierdzić się w decyzji, którą w gruncie rzeczy już podjął.

Gdy tylko ogień dobrze się rozpalił, zabrał się do pracy. I tak między jednym a drugim uderzeniem młota, rozżarzonym żelazem, kęsem sera i łykiem wina dzień zleciał mu w mgnieniu oka, a kiedy zdał sobie z tego sprawę, była już ciemna noc.

María – przypomniał sobie znienacka.

I gdy przewieszał przez ramię skórzaną sakwę, aby pędem wrócić do domu, do żony, podskoczył ze strachu, usłyszawszy, z jaką brutalnością załomotano w drzwi.

– Martínie, otwieraj! Przeklęty chłopie, otwieraj drzwi! – sapał proboszcz tonem, który bardzo go zdziwił.

– Ojcze proboszczu, co się dzieje? – odpowiedział Martín, otwierając drzwi z wyraźnym zdenerwowaniem. – Przybywacie, by mi o czymś powiedzieć? Coś z Marią? Z dzieckiem? Mówcie, na miłość boską!

Widok, jaki ujrzał, gdy otworzył drzwi, zdezorientował go.

Proboszcz nie był sam i pierwszą rzeczą, na jaką Martín zwrócił uwagę, był błysk szpady połyskującej w świetle dogasającego ognia, którą żołnierz miał przytroczoną u pasa.

– Ojcze proboszczu, mówcie jasno! Co to wszystko znaczy?

– Zamilcz i słuchaj! Przybywam, by porozmawiać z tobą o Magdalenie i Maríi. Potrzebuję pewnych informacji na temat czegoś, o czym usłyszałem przed chwilą, gdy twoja żona rodziła, i uczynię wszystko, by je zdobyć. Nie wiem, czy wyraziłem się wystarczająco jasno – odpowiedział, zamykając za sobą drzwi i dając znak żołnierzowi trzymającemu dłoń na rękojeści szpady, aby zapobiegł jakiejkolwiek próbie ucieczki.

Nikt nigdy nie dowiedział się, o czym rozmawiali. Nikt nigdy nie będzie wiedział, co wydarzyło się w tamtych czterech ścianach. Pewne jest tylko to, że gdy José z głową rozpaloną od wina wypitego w tawernie zbliżał się do warsztatu, aby przekazać Martínowi radosną wiadomość o narodzinach jego dziecka, budynek stał w płomieniach, a we wnętrzu smażyły się trzy martwe ciała.

4
Wyrzuty sumienia

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

5
Pogrzeb

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

6
Tajemna kryjówka

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

7
Księga

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

II
WIOSNA

8
Klasztor

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

9
Dynastia Aymerichów

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

10
Salvador

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

11
Święto Miodu

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

12
Pełnia księżyca

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

13
Zioła, wywary i smarowidła

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

14
Uciekinierzy

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

15
Boskie znaki

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

III
LATO

16
Ścieżka inicjacji

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

17
Noc świętojańska

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

18
Sen

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

19
Rozdział pierwszy

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

20
Sekretne przymierze

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

21
Czarna msza

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

22
Czas zabawy

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

23
Cuda mnicha

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

24
Zapach śmierci

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

IV
JESIEŃ

25
Jarmark w Valderrobres

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

26
Rozdział drugi

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

27
Pogłoski o czarach

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

28
Trubadur

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

29
Dziedzictwo Maríi

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

30
Zamieć śnieżna

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

31
Inkwizytor

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

V
ZIMA

32
Łowca czarownic

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

33
Karnawał

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

34
Oko za oko

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

35
Promienie i błyskawice

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

36
Sąd

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

37
Kara śmierci

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

38
Ucieczka

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

39
Zawsze będę cię kochać

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

VI
WIOSNA

40
Z Arnes do Tortosy

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

41
Tortosa

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

42
Delta Ebro

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

43
Piraci!

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

44
U bram miasta

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

45
Potomkowie rodu Montcada

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

46
Orzeł i reszka

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

47
Mędrcy żydowscy z Montjuïc

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

48
Studia medyczne

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

49
Spalony heretyk

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

50
Pożegnanie

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.