Tytuł oryginału: Bus och godis

Przekład z języka szwedzkiego: Anna Zakrzewska

Copyright © Mia Ahl, 2023

This edition: © Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S, Copenhagen 2023

Projekt graficzny okładki: Maria Borgelöv

Redakcja: Maria Zając

Korekta: Anna Nowak

ISBN 978-87-0237-265-6

Konwersja i produkcja e-booka: www.monikaimarcin.com

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S

Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.wordaudio.se

Rozdział 1

Restauracja Dorsia, Göteborg, piątek, 23 sierpnia 2019

Sofia Hallgren popełniła błąd. Uzmysłowiła to sobie w chwili, w której zobaczyła schody. To nie były wysokie schody, wcześniej wbiegała na nie wielokrotnie. Pokonywała je w sandałkach na cienkich, dziesięciocentymetrowych szpilkach czy zimowych botkach ze szpiczastymi czubkami, na ośmiocentymetrowych obcasach.

A teraz? Stojąc, przyglądała się schodom i nagle zrozumiała, jak czują się wspinacze u podnóża K2. Przed nimi stroma ściana. Szczyt, który wydaje się nie do zdobycia. Ostrożnie postawiła stopę na najniższym stopniu i zebrała siły przed kolejnym krokiem. Następnie cofnęła stopę i zerknęła w kierunku szatni. Może powinna? Wprawdzie była przed chwilą w toalecie, ale może byłoby dobrze wstąpić jeszcze raz? Profilaktycznie, czy raczej dlatego, że obecnie zachowywała się jak pies, który znaczy moczem teren, kiedy tylko ma okazję.

Stała w miejscu i rozglądała się, poszukując wzrokiem szerpy, który mógłby jej pomóc. Nie było jednak nikogo, a jedyny mężczyzna na horyzoncie przemknął, mijając ją jak kelnerzy miewają w zwyczaju, z trzema talerzami piętrzącymi się elegancko na lewym przedramieniu. Nie wyglądało na to, że zamierza wziąć Sofię pod rękę i pomóc jej wspiąć się po schodach.

Kobieta z determinacją postawiła ponownie stopę na najniższym stopniu schodów i rozpoczęła wspinaczkę, strofując się w duchu. Wiedziała doskonale, dlaczego schody w Dorsi nagle wydały się przeszkodą nie do pokonania.

Sofia całe przedpołudnie spędziła w pośpiechu, chodząc po sklepach. Kupowała ubrania. Dużo ubrań. Przeszła całą drogę od eleganckiego domu towarowego NK do butiku z artykułami dla dzieci na końcu reprezentacyjnej Alei Bramy Królewskiej, gdzie spędziła dwie godziny. I przez cały czas nosiła dwoje najmłodszych dzieci – które jeszcze nawet się nie urodziły.

Sofia wspięła się na trzy kolejne stopnie. Przed nią zamajaczył szczyt K2, w myślach poszukiwała już flagi, którą mogłaby zatknąć przy najbliższym stoliku. Flagi Sofii, może z widniejącą na niej torbą z zakupami i parą szpilek.

Wtedy usłyszała głosy. W jej uszach zabrzmiały jak muzyka, pobudzająca niczym główny motyw z filmu Rocky.

– O, tam jest!

– Chodź, pozwól, że ci pomogę.

Ktoś uwolnił ją od toreb, ktoś inny chwycił pod rękę, jakby była staruszką na chudych nóżkach. Sofia uśmiechnęła się do Jenny i Jessiki.

– Dziękuję, jesteście kochane.

– Nie powinnaś… – zaczęła Jenny z wyrzutem.

– Oczywiście, że powinnam. Muszę korzystać z okazji.

– Z okazji, żeby znowu publicznie zemdleć? – odpowiedziała Jessika z jeszcze większym wyrzutem. Pamiętała, jak Sofia zasłabła na rynku w Mölndal w styczniu. Wyglądało to dość dramatycznie, wśród śniegowej brei. Jessika uważała, że takie sceny najlepiej wyglądają w filmie. Wtedy można tylko westchnąć „och!” i dalej jeść popcorn, nie podejmując żadnego działania.

– Przestań! – burknęła Sofia bez humoru. Uwolniła się od pomocnego ramienia przyjaciółki i kołysząc się, zmierzała do ich ulubionego stolika, gdzie na oparciu jednego z krzeseł przyjaciółka powiesiła już swoją kurtkę. U celu, po siedmiometrowej wędrówce, Sofia opadła na najbliższe krzesło, ciężko dysząc, co zupełnie nie pasowało do jej wcześniejszego, pewnego siebie tonu.

Szerpa Jenny postawiła torby z zakupami na krześle obok Sofii i usiadła naprzeciwko.

– No proszę, Vivian. Sporo tych zakupów – zauważyła Jessika.

– Vivian? – zdziwiła się Sofia.

– Vivian, z Pretty Woman.

Jessika uniosła lekko trzy z toreb Sofii.

– Big mistake. Huge – powiedziała głosem Julii Roberts i lekko wzruszyła ramionami.

Sofia uśmiechnęła się potulnie.

– Otwierasz butik? – spytała Jessika wskazując na trzy torby, z których każda wielkością przypominała torby z Ikei. – Zamierzasz sprzedawać ubranka dla dzieci?

– Będę mieć dwójkę – odparła Sofia, głaszcząc się po brzuchu. – W poniedziałek mam wizytę kontrolną i wiem, co mi powiedzą.

– Co ci powiedzą?!

– Że mam leżeć na szezlongu i odpoczywać. Z uniesionymi nogami.

– Uważam, że to brzmi całkiem sensownie – odparła Jessika. – Powinnaś być okrąglutka, różowa i zachwycająca, ale…

– Jestem tylko gruba, twoim zdaniem. Gruba i wymęczona, i… – Sofia zrobiła krótką przerwę. – Płaczliwa – dodała w przypływie samokrytycyzmu.

– Moja droga. – Jessika położyła dłoń na ręce przyjaciółki. – Uważam tylko, że nie wyglądasz jak chodząca reklama ubrań dla przyszłych matek. Wyglądasz jak kobieta, która naprawdę spodziewa się dzieci, a nie chodzi z poduszką na brzuchu.

– Oczywiście, że spodziewam się dzieci. Wieczorami przyglądamy się z Henrikiem, jak bawią się w brzuchu.

Wykonała kilka nieokreślonych gestów, naśladując ruchy dzieci widoczne przez skórę brzucha. Wyglądało to, jakby chciała pokazać, co czuje ktoś dotykający gumową piankę.

Jessika roześmiała się i podsunęła przyjaciółce menu, ale Sofia jeszcze nie skończyła. Nalała sobie wody i ciągnęła dalej:

– Co mam zrobić? Nie jestem typem kobiety, która leżałaby na szezlongu. Mimo że naprawdę mamy szezlong. I łóżeczko ze szczebelkami, i przewijak, ale trzeba je jeszcze zmontować.

– A ty, zgodnie z oczekiwaniami, powinnaś leżeć na szezlongu i szyć lub robić szydełkiem małe dziecięce ubranka, a nie je kupować – zauważyła Jenny.

Sofia uśmiechnęła się ponuro.

– Jesteś niemiła dla moich nienarodzonych dzieci, żałujesz im nawet ubranek. Raz zrobiłam sweterek dla niemowlaka. Dla Chloe. Moja teściowa bardzo naciskała. Kupiła włóczkę oraz wzór i ciągle opowiadała, jak szydełkowanie wspaniale odpręża. Moja mama, wiecie, jaka zawsze jest taktowna, kiedy zobaczyła ten sweterek, musiała się zamknąć w łazience, tak bardzo się śmiała. – Sofia przyglądała się Jenny i Jessice, które nie mogły powstrzymać chichotu. – Tak, śmiejcie się, męczyłam się z tym sweterkiem przez dwa miesiące.

– Już dobrze, już dobrze – powiedziała Jessika, ukradkiem ocierając łzy ze śmiechu. – Najpierw zamówimy jedzenie, a potem dokonamy inspekcji twoich zakupów.

Zamówiły po sałatce, Jenny i Jessika wzięły białe wino, a Sofia wodę.

– Nawet gazowanej wody już nie toleruję – zamruczała. Ożywiła się, pokazując swoje zakupy. – Jest taki butik tuż obok Claesa – zwróciła się do Jessiki. – To znaczy obok jego sklepu. Nazywa się Nasi Milusińscy. Tam jest wszystko, czego potrzebujesz.

– I o wiele więcej – stwierdziła Jenny, stawiając parę białych bucików na stole. Były prześliczne i całkowicie niepraktyczne.

– Wiem – odparła Jessika, trzymając w górze body w ptaszki. – Zamierzałam tam coś kupić, później. Dla tej dwójki – dodała, wskazując brzuch Sofii, który wyglądał, jakby miał przewrócić stolik przy najmniejszym nieostrożnym ruchu.

– Masz na myśli, kiedy przyjdą nowe dostawy – odparła Jenny. – Bo dzisiaj jest tam raczej pusto?

– Prawdopodobnie pocałowałabyś klamkę, bo dziewczyna, która tam sprzedaje, wypadła ze sklepu i pobiegła kupić szampana. – Jessika uśmiechnęła się z przekąsem.

– Wyczuwam delikatną ironię – zauważyła Sofia.

– Ależ skąd – odparła przyjaciółka. – Nie żałujemy twoim dzieciom ubranek. Lubimy cię. I wiemy, jak bardzo lubisz zakupy. – Czy one naprawdę są aż tak małe? – zdziwiła się, trzymając w górze malutkie śpioszki ze stopkami.

– To dla wcześniaków – odparła Sofia. – Nawet nie liczę, że będą miały po pięćdziesiąt centymetrów.

– Co za ceny! – kontynuowała Jessika. – Tak, wiem, że nie musisz o tym myśleć, ale mimo wszystko. Tu nie chodzi tylko o ilość koron za centymetr kwadratowy materiału, ale o ilość koron za godzinę noszenia takiego ciuszka przez dzieciaka. Pamiętam, że Wiliam wyrastał z kolejnych rozmiarów co drugi dzień. – Odłożyła ubranko z westchnieniem. – Nadal tak robi. Jest najwyższy w rodzinie. Domyślacie się, jak to irytuje jego ojca – dodała.

Kelner pojawił się z zamówionym winem i koszykiem pieczywa. Zatrzymał się, spoglądając na ubranka rozłożone na stole. Nie musiał być astrofizykiem, aby się zorientować w sytuacji. Brzuch Sofii był naprawdę… wyraźny.

Jenny i Sofia spakowały ubranka, a Jessika przejęła chleb i postawiła go przed Sofią, która natychmiast wzięła kromkę i obficie posmarowała ją masłem.

– Macie pozdrowienia od Molly – powiedziała Sofia, zjadłszy połowę kromki. –Pomogła mi. Potrzebowałam przypudrować nos i wstąpiłam do Claesa. – Wzięła kolejną kromkę i posmarowała ją masłem. Grubą warstwą masła. Roześmiała się nagle. – Molly siedziała w kuchni. Wydaje mi się, że metkowała bransoletki. Nagle Lena zawołała, żeby wyszła do sklepu. Wtedy Molly włożyła biżuterię do plastikowego pojemnika na żywność i schowała go do lodówki, jakby nie było innych miejsc!

– Ciii, nie mówcie nikomu – powiedziała Jessika. – Robimy tak, bo nie chcemy, aby Molly znała kod do sejfu.

– Chloe była dość oburzona. Uważała, że trzymanie wartościowych rzeczy w lodówce to idiotyczny pomysł, ale Molly zapewniła, że zazwyczaj przechowujecie je w sejfie.

– Gdzie jest teraz Chloe? – zapytała Jessika.

– Umówiła się z Madeleine i Michelle – odparła Sofia.

– Siostrami Melanii?

– Tak, najwyraźniej Chloe wróciła do łask i jej wybaczono.

– Wybaczono?

– Za imprezę. To małe przyjęcie, kiedy goście wypili dwunastoletnią whisky Aberfeldy Henrika, mimo że próbował ją schować.

– Rozcieńczoną coca-colą?

– Nie, to mąż Tammy tak zrobił. Henryk o mało nie dostał zawału, jak to zobaczył. À propos, Tammy się odezwała i chciałaby wiedzieć, jaka jest płeć dzieci i na kiedy masz termin porodu. Ale pewnie jeszcze nie wiesz.

– Jeszcze nie. Ale Tammy uważa, że powinnam zrobić planowane cesarskie cięcie, najlepiej trzy–cztery tygodnie przed terminem, żeby uniknąć rozstępów na brzuchu. I w innych miejscach. – Sofia połknęła ostatnie kęsy chleba, zanim podjęła wątek: – Ona jest nieco szurnięta, nasza droga Tammy. Opowiadała, że jej przyjaciółki robią sobie waginoplastykę. Ujędrniają, zacieśniają. Niektóre mają nawet odlew małżonka, rozumiecie, o co chodzi, tak aby wszystko doskonale pasowało.

– Niektóre motyle też tak mają – wtrąciła Jenny. – Żeby pasowały do siebie nawzajem.

Zdezorientowana Sofia spojrzała na przyjaciółkę. Jessika wybuchnęła śmiechem, a ten dość pechowo zakończył się atakiem kaszlu z powodu kawałka chleba, który miała w ustach. Tak energicznie machała rękami, że kelner chwycił serwetę i ruszył w ich kierunku. Dyskretnie się odwrócił i poczekał, aż klientka dojdzie do siebie.

– Widziałam w telewizji. W filmie Davida Attenborough – powiedziała po chwili Jessika.

– Nie chcę już nic więcej słyszeć – przerwała Sofia. – Ani o motylach, ani o Tammy. Ani o waginoplastyce. O, nasze jedzenie! Fantastycznie, jestem strasznie głodna! A za chwilę pewnie będę objedzona już po trzech kęsach. No cóż, trudno się dziwić.

– Molly ma chłopaka – zmieniła zręcznie temat Jessika. Miała już dość ciążowego utyskiwania Sofii. Słyszała to wszystko wiele razy. – Nazywa się Gösta.

Jenny stłumiła chichot na dźwięk staromodnego imienia, wyobrażając sobie siedemdziesięciosiedmiolatka.

– Jest uroczy – kontynuowała Jessika. – I szaleńczo zakochany. Molly jest nieco bardziej zdystansowana, ale podoba jej się, że jest adorowana. Wypiła łyk wina, zanim dodała: – Moja mama jest zaszokowana, a Claes rozbawiony. – Jest dobry dla Molly – ciągnęła. – Kiedyś ciągle siedziała w domu, teraz chodzi po lesie.

– Po lesie? Zbierają grzyby?

– Nie, nie. Uprawiają geocaching.

Sofia spojrzała oszołomiona na przyjaciółkę.

– Chodzi się po lesie albo w mieście. W parku. Za pomocą aplikacji szuka się ukrytych skarbów, zostawionych przez kogoś innego – tłumaczyła Jenny, która chciała dać do zrozumienia, że orientuje się, o co chodzi.

– Mniej więcej – odparła Jessika, która uważała, że ten temat jednak należy do niej. – Właściwie nie chodzi o żadne skarby. To może być ludzik Lego albo jakieś piękne guziki. Albo nawet zwykła karteczka.

– W takim razie nie ma po co łazić po lesie – zawyrokowała Sofia. – Rozumiem, żeby zbierali kurki, ale guziki?

– Ale chodzi o to, że to jest takie ekscytujące! – wtrąciła Jenny, która znów chciała zaznaczyć, że rozumie, na czym polega zabawa.

– Już ciekawej brzmi to, że Molly ma chłopaka – stwierdziła Sofia.

– Właściwie ona nie chciałaby, żebym o nim zbyt dużo opowiadała – odpowiedziała niemrawo Jessika, która z kolei chciała zmienić temat rozmowy. – Macie coś ciekawego do opowiedzenia? – zapytała.

– Jakbym słyszała siebie co poniedziałek – zauważyła Jenny. – Zebranie z dziećmi po weekendzie.

– Ale masz coś ciekawego?

– Moja mama też ma chłopaka – odparła Jenny. – W zasadzie mówi, że ma sympatię. Tak mówiono w ubiegłym stuleciu. Albo jeszcze w poprzednim.

– Takiego miłego chłopaka typu ciacho? Wysportowanego faceta po trzydziestce?

– Raczej w typie podstarzałego wyczynowego sportowca. Po pięćdziesiątce.

Jessika spojrzała na Jenny.

– Nie lubisz go – stwierdziła.

– Ma zaczątki łysiny, resztę włosów związaną w kucyk, trochę żałośnie to wygląda. Ale cieszy się dobrą kondycją. Biega na przykład w Maratonie Göteborgskim i bierze udział w Biegu Wazów. W każdym razie w wersji dla amatorów, czy jakoś tak.

Wypiła łyk wina. Jessika i Sofia czekały. Wiedziały, że najważniejsze ma właśnie nastąpić.

– Chodzi o to, że mama jest tak bardzo zadurzona. Jest taaak zakochana, że to jest… wręcz dziecinne. Patrzy na niego maślanymi oczyma, głaszcze go i całują się, kiedy myślą, że nikt nie widzi. I to z języczkiem!

– Tak – stwierdziła poważnie Jessika. – To rzeczywiście przerażające, kiedy matki uprawiają seks. Szczególnie jeśli partner wygląda na mężczyznę z kondycją.

Sofia zachichotała, ale Jenny tylko się wzdrygnęła.

– Tak – przyznała. – Ale najgorsze jest to, że on jakby tylko czerpie z tego związku. Siedzi i pozwala, aby matka go wielbiła. – Spojrzała na przyjaciółki i pokręciła głową. – Wiem. To brzmi, jakbym była zazdrosna. Ale… – Machnęła ręką i wypiła ostatni łyk wina. – I jeszcze na wszystkim się zna – dodała. – Mnóstwo przeczytał, wiele widział i wypowiada się o wszystkim z taką pewnością siebie. Besserwisser po prostu!

– Słuchaj, to brzmi świetnie – stwierdziła Jessika.

Jenny prychnęła.

– Magnus go lubi – odparła. – Facet ma dużo pieniędzy, a takie rzeczy imponują Magnusowi. A na dodatek jest jeszcze wegetarianinem. Nie jada nawet ryb, je natomiast jajka, sery i tego typu rzeczy. Więc mama robi tak samo jak on. Jutro przyjdą na obiad. Na inaugurację naszego nowego grilla. – Skrzywiła się, lustrując swoją sałatkę. – Powinnam była wziąć tatara – stwierdziła i nadziała na widelec krewetkę.

Kontynuowały rozmowę o zwyczajach żywieniowych, dziecięcych ubrankach i pracy. Jessika opowiadała o semestrze, który się właśnie rozpoczął.

– Dostałam zastępstwo, jako wychowawczyni. Na cały rok szkolny. Za nauczycielkę, która rodzi w październiku. Będę uczyć historii i religioznawstwa. Będzie fantastycznie! Och! – Przełknęła łyk wina. – Przerażające. Co zrobię, jak będą mi dokuczać?

– Zdzielisz ich linijką – zaproponowała Sofia. – Takie oldskulowe metody w klasie zawsze się sprawdzają.

– O Boże! – Jenny była autentycznie przestraszona.

– Moja mama twierdzi – ciągnęła Sofia – że swoją znakomitą francuską wymowę zawdzięcza temu, że jej nauczycielka zaopatrzona była w wąską drewnianą linijkę. Prask! po łapie, jeśli coś źle wymówiłaś albo pomieszałaś w gramatyce.

– Na niektórych uczniów musiało to działać zupełnie odwrotnie – odparła Jessika. – Chyba nie skorzystam z tej rady. Marchewki są lepsze.

– Masz uczyć dzieci, nie konie – powiedziała poważnie Sofia.

Jenny roześmiała się posłusznie, Jessika też się uśmiechnęła.

– A jak plany wspólnego zamieszkania z Claesem? – zainteresowała się Jenny.– Nawet nie pytaj! Znaleźliśmy jedyne mieszkanie, w którym chcielibyśmy zamieszkać, ale nic z tego nie wyszło, bo bank się nie zgodził. To było, zanim otrzymałam pracę. Obsługujący nas młody chłopak, wystrojony w Tigera, z wypasionym zegarkiem na ręce, po prostu powiedział nie. Nie odważył się udzielić mi kredytu, ponieważ nie miałam żadnego dochodu.

– Wystrojony w Tigera? – zdziwiła się Jenny. – No, nie w kostium w żółto-czarne paski, z ogonem i uszami, tylko w garnitur od Tiger of Sweden. Taki drogi, za siedem–osiem tysięcy koron.

– Rozumiem – potwierdziła Jenny, która jednak nie mogła się uwolnić od wyobrażenia mężczyzny w pręgowanym, pluszowym kostiumie tygrysa.

– Później już nie udało nam się znaleźć niczego, co by nam odpowiadało. Chcieliśmy, aby dzieci mogły chodzić do swoich dotychczasowych szkół i dojeżdżać tramwajem do Roberta. I tak będzie tyle innych zmian.

– A twoja mama? Czy przestała ci podsuwać propozycje znakomitych okazji mieszkaniowych i tanich ofert weselnych?

– O Boże, nie, tylko mi o tym nie wspominaj! – wykrzyknęła Jessika tak dramatycznie, że kelner aż się wstrząsnął i zaczął zmierzać w ich kierunku.

Powstrzymał się, kiedy kobieta podjęła opowieść.

– Ciągle przegląda ogłoszenia. Chciałaby, żebyśmy zamieszkali w śródmieściu, blisko niej, najchętniej w tej samej kamienicy. W budynku po drugiej stronie ulicy zwolnił się siedmiopokojowy apartament. Właściciel zmarł, jego żona zamieszkała w domu opieki. Pewnie mieli tapety w medaliony.

– Znów stają się modne – zauważyła Sofia.

– Siedemnaście milionów – odparła Jessika.

– Trochę na granicy waszych możliwości? – dopytywała Sofia. I chyba tak było.

– Trochę na granicy naszych możliwości – zgodziła się przyjaciółka.

– Ponadto musielibyście zmienić tapety, a przecież wszyscy wiedzą, jakie to drogie – oznajmiła Jenny tak poważnym głosem, że Jessika nie wiedziała, czy przyjaciółka żartuje, czy nie.

Rozmawiały jeszcze chwilę, po czym Jenny skinęła na kelnera i uregulowała rachunek.

– Muszę pędzić. Mam odebrać mostek u protetyka, ma zakład na Hadze. Zawsze muszę na niego czekać, ale nie daj Boże, żebym to ja się spóźniła. Zamyka zakład na cztery spusty, a wtedy Magnus musi wisieć u jego klamki w poniedziałek rano, co dla nikogo nie jest miłe.

– Nie da się tego mostka wysłać?

– Można przesyłką Postnord, ale Magnus nie ma do nich zaufania. Wyroby ze złota wysyłamy kurierem. A ten pacjent jest umówiony na poniedziałek rano.

Przyjaciółki się uściskały, a Jenny pogłaskała Sofię po brzuchu.

– Bądźcie grzeczne dla mamusi! – powiedziała upominającym tonem. – Przede wszystkim zostańcie w środku! – dodała niemal groźnie. – Wsadź Sofię do taksówki – poprosiła Jenny, żegnając się z Jessiką, po czym się oddaliła.

Sofia odprowadziła przyjaciółkę wzrokiem.

– Nie mam ochoty jeszcze iść. Herbata?

– Dla mnie kawa – odparła Jessika i skinęła na kelnera.

Rozdział 2

Jessika zamknęła drzwi samochodu i uniosła dłoń na pożegnanie. Odprowadziła wzrokiem taksówkę, która lawirując, włączyła się do ruchu i zniknęła w głębi alei. Następnie przeszła pedantycznie środkiem pasów do przystanku tramwajowego. Wkrótce siedziała w czwórce jadącej w kierunku dzielnicy Mölndal. Wyjęła telefon i włączyła dźwięk. Sygnał połączenia usłyszała już w chwili, kiedy tramwaj mijał rzeźbę mitycznych zapaśników, zupełnie jakby jej matka, Birgitta, była obdarzona darem jasnowidzenia. Jessika spojrzała przeciągle na posąg przedstawiający dwóch mężczyzn połączonych solidnym pasem, którzy walczyli na noże. Czasami miała wrażenie, jakby rzeźba przedstawiała ją i jej matkę. Związane ze sobą, ale walczące. Zdawała sobie jednak sprawę, że jej matka ma inną opinię na ten temat. Nacisnęła zieloną słuchawkę.

– Jessiko, mówi twoja matka.

– Tak, mamo, widziałam na wyświetlaczu, że to ty.

– Tak? Aha. Hm.

Jessika czekała.

– Co robiłaś przez cały dzień? – spytała matka oskarżycielskim tonem. Myślałam, że masz wolne.

– Rozpoczął się semestr – odparła Jessika, mimo że najchętniej powiedziałaby, że jest dorosłym człowiekiem i nie musi się spowiadać ze swojego życia. – Miałam lekcje do wpół do pierwszej. Potem byłam w Dorsi z Jenny i Sofią.

– Ach tak – odpowiedziała matka. – Ale dlaczego nie odbierasz telefonu?

– Nikt nie może korzystać z telefonu podczas lekcji, a ja szczególnie powinnam świecić przykładem wobec dzieci. Natomiast podczas spotkania chciałam całą swoją uwagę poświęcić Jenny i Sofii.

– Tymczasem ja nie mogę liczyć na twoją uwagę.

– Oczywiście, że możesz. Teraz masz moją uwagę, no może nie niepodzielną, ponieważ jestem w tramwaju.

Niekiedy Jessika czuła się jak członkini aktorskiej trupy dającej tramwajowe przedstawienia z gatunku sit down comedy. Czasami obserwowała współpasażerów, zastanawiając się, ilu z nich podsłuchuje jej rozmowy. Najgorzej było, kiedy rozpoznawała bywalców, którzy każdego dnia mieli okazję przysłuchiwać się jej rozmowom z Birgittą. Mogli się oni zorientować w kolejnych etapach życia Jessiki, od fazy rozwódka-w-całkowitej-rozsypce przez dość-zadowolona-singielka aż po okres świeżo-zakochana-z-dziećmi, by osiągnąć obecne stadium szukająca-mieszkania-z-nowym-partnerem. Kiedy bowiem dzwoniła jej matka, a zdarzało się to ostatnio jedynie trzy razy w tygodniu, z całą pewnością chodziło o mieszkania w śródmieściu Göteborga.

Birgitta uważała, że byłoby niezwykle praktycznie, gdyby Claes, Jessika i dzieci przenieśli się do miasta. Najlepiej, żeby zamieszkali przecznicę lub dwie od jej mieszkania. Zwykła przy tym podkreślać, że również Claes miałby wtedy blisko do pracy. Mężczyzna prowadził sklep jubilerski w galerii handlowej na początku alei.

– Jessika, widziałam ogłoszenie!

– O tym, jak schudnąć dziesięć kilo w tydzień? Czy może o mieszkaniu? – zaciekawiła się i zerknęła na współpasażerkę. – Nie, mamo. Nie!

Kobieta siedząca na ukos naprzeciwko Jessiki drgnęła. Prawdopodobnie uznała, że córka zachowuje się wręcz opryskliwie wobec matki. No, ale sama nie musiała prowadzić tej dyskusji z Birgittą przez ostatnie cztery tygodnie.

– Nie w śródmieściu, mamo. Nie chcemy, nawet gdyby było nas na to stać.

– Mogłabym wam pomóc. Pożyczyć wam trochę pieniędzy. Albo podżyrować kredyt.

Birgitta ignorowała tę część przekazu, która była dla niej niewygodna. Jessika wiedziała, że przyszłoby jej spłacać pożyczkę własnym ciałem, jak kupcowi w dramacie Szekspira, toteż odparła:

– Dziękuję, mamo, to bardzo miłe z twojej strony, ale nie. Pozwól, że załatwimy to sami.

Kobieta naprzeciwko lustrowała intensywnie park rozrywki Liseberg, więc Jessika zorientowała się, że słucha.

– Mamo, i tak się nie pobierzemy.

Birgitta zamruczała, a Jessika postanowiła zmienić temat:

– Mamo, dobrze się bawiłaś na spotkaniu brydżowym? To chyba było wczoraj, prawda?

To był bardzo dobry temat. Birgitta rozprawiała o tartinkach, winie i grze bez atu, konwencjach licytacyjnych, kolorach nielicytowanych, wistach, inwitach oraz innych śmiesznych i niezrozumiałych terminach brydżowych, aż Jessika dojechała do rynku w Krokslätt.

Matka przerzuciła się następnie w swojej opowieści na brata Jessiki, na wskroś porządnego i niesprawiającego kłopotów syna, który mieszkał w Londynie, miał żonę zajmującą się domem i rodziną oraz troje dzieci w szkolnych mundurkach. Mieli nawet pomoc domową, i to akurat sprawiało, że Jessika nieco zazdrościła swojej bratowej. Poza tym kobieta była jednak dość zadowolona, że zamieniła swoją egzystencję kury domowej na życie na pełnych obrotach.

Rozmowa z matką trwała odpowiednio długo, a kiedy Birgitta się rozłączyła, Jessika dotarła właśnie do drzwi wejściowych swojego domu. Schowała telefon do torebki i wybrała kod przy wejściu. Manewr był wymagający, ponieważ trzymała jednocześnie torbę z książkami i duży brulion. Wchodziła właśnie do przedpokoju, kiedy Agneta, od której wynajmowała mieszkanie, otworzyła swoje kuchenne drzwi i wyszła na korytarz.

– Dzień dobry – zagaiła. – Słyszałam, że przyszłaś. Wstąpisz do mnie na chwilę?

Agneta skinęła zapraszająco dłonią, a Jessika podążyła za nią schodami na górę i weszła do jej kuchni. Jak zwykle unosił się tam zapach czystości. Teraz doszła do niego jeszcze nuta słodyczy. Jessika wciągnęła powietrze.

– Konfitura z jeżyn. Chciałabyś słoik? – spytała gospodyni.

– Chętnie – odpowiedziała Jessika.

– To przecież także twój ogród. W pewnym sensie. Masz ochotę na kawę? I bułeczkę?

Kobieta pokręciła przecząco głową.

– Wracam z prawdziwego lunchu z Sofią i Jenny.

– Skoro tak. – Agneta usiadła naprzeciwko Jessiki.

Siedziały tak już kilka razy wcześniej, pierwszym razem przy podpisywaniu umowy najmu. Wtedy Jessika była na granicy płaczu i było jej niedobrze. Obecnie czuła lekki lęk.

– Słuchaj, przykro mi, ale muszę nieco podnieść czynsz.

Jessika odetchnęła z ulgą. Czyli nie chodziło o nic gorszego?

– I jeszcze się zastanawiałam… – Agneta zawiesiła głos.

– Niczego nie planujemy – wyjaśniła Jessika, zrozumiawszy niewypowiedziane pytanie. – Szukamy, ale sprawa wygląda beznadziejnie. W tej chwili pracuję, ale właściwie chciałabym ukończyć naukę i zostać dyplomowaną nauczycielką.

Jessika zamilkła. Nie chciała opowiadać, nie mogła wyjaśnić, że przysięgła sobie nigdy więcej nie być zależną finansowo od mężczyzny. Kredyt studencki nie wystarczał jednak na utrzymanie dzieci. Wolałaby nie naruszać pieniędzy, które otrzymała, kiedy Robert spłacił ją w związku z jej wyprowadzką ze wspólnego domu w Hovås. Domu, który miał bardziej obciążoną hipotekę, niż wiedziała.

– Jest mi tu dobrze. Wiesz, Agneto, jest mi dobrze z tym, jak teraz żyję. – Wzięła głęboki oddech. Właściwie nie zamierzała tego powiedzieć. Prawdę mówiąc, nawet nie miała w pełni świadomości, że tak się czuje.

– Czyli nie mieszkając z Claesem? – Agneta jak zwykle była delikatna i taktowna.

Jessika odetchnęła. To musiało wystarczyć za odpowiedź. Gospodyni czekała. Jessika uśmiechnęła się i powiedziała cicho:

– Ależ ja kocham Claesa.

– Wydrukuję nową umowę i wrzucę do skrzynki – poinformowała Agneta. – Nadal masz trzymiesięczny okres wypowiedzenia.

– Dziękuję – odpowiedziała Jessika i wstała. Nagle poczuła, że będzie wspaniale wejść do domu, zdjąć buty, zrobić sobie kubek herbaty i usiąść przy uchylonych drzwiach balkonowych, żeby poczytać wypożyczoną książkę. Planowała zrobić sobie wolne do końca dnia, a do działania na wysokich obrotach wrócić w sobotę.

Agneta podarowała jej słoik konfitur jeżynowych. Nadal był ciepły i Jessika zdała sobie sprawę, że będzie miała kłopot, otwierając drzwi. Uznała, że lepiej postawić słoik na podłodze u szczytu schodów.

– Cieszę się, że zostajesz – stwierdziła Agneta. – Jesteście dobrymi najemcami, spokojnymi i cichymi, żadnych imprez, żadnych szaleństw.

– Dziękuję – odparła Jessika, myśląc o swojej córce Molly. Dziewczynka była w wieku, kiedy można się spodziewać różnych wyskoków.

Rozdział 3

Sofia oparła się wygodnie w fotelu samochodowym i zamknęła oczy. Była ogromnie zmęczona. Jak mogła się tak zmęczyć, jedynie robiąc zakupy i jedząc lunch? Poczuła w brzuchu jakiś ruch i zadała sobie pytanie, czy to rodzeństwo kłóci się ze sobą. Wyobrażenie dwojga dzieci, które mają dziewięciomiesięczną wprawę we wzajemnej walce, napawała ją przerażeniem. Ale przecież bliźniaki zwykle dobrze się dogadują, prawda? Czyż często nie jest tak, że tworzą wręcz wspólny front przeciwko reszcie rodziny? Myśl o życiu w samym środku robinsonowskiego dramatu także nie była zbyt pociągająca. Sofia wpatrywała się w kark kierowcy taksówki, który miała przed oczyma. Żałowała, że nie znalazła czasu, aby zadzwonić po Glenna. Był specjalnym kierowcą jej i jej przyjaciółek. I jako jedyny wnosił torby z zakupami Sofii do domu. Zawsze przytrzymywał drzwi samochodu, a ostatnio kiedy się widzieli, podał Sofii ramię, aby mogła się wesprzeć, uśmiechał się i zwracał się do niej per „wy”, biorąc pod uwagę jej .

Pomyślała o szezlongu. To była niezmiernie miła myśl. Już sama nazwa kojarzyła się z wypoczynkiem bardziej niż słowo kanapa. Sofia posiadała dość mętne wyobrażenie o kobietach z minionych czasów, ale uważała, że dawniej, sto albo dwieście lat temu, kiedy było się damą z towarzystwa w stanie błogosławionym, leżało się na szezlongu. Ponadto szyło się ubranka. Nie kupowało się ich. Zajrzała do jednej z toreb, odchyliła delikatną bibułkę i wyjęła śpioszki ze stopkami. Uśmiechnęła się. Były naprawdę malutkie i miały takie zabawne proporcje, długi tułów, a nogawki i rękawy krótkie. Pogłaskała palcem zajączka zdobiącego przód śpioszków. Wybrała wersję żółtą i zieloną, ponieważ nie chciała popadać w zwyczajowe kupowanie różowych i niebieskich rzeczy dla dzieci. Wiedziała, że i tak dostanie takie ubranka. Podczas ostatniego USG niecierpliwa jak zwykle Sofia zapytała położnej, czy widzi płeć dzieci. Za chwilę jednak pożałowała swojej prośby i poprosiła:

– Nie, nie, proszę nic nie mówić. Nie chcę wiedzieć.

– Oczywiście, że chcemy wiedzieć! – zaoponował Henrik. Znał swoją żonę.

Wtedy położna spojrzała najpierw na Sofię, a potem na jej męża.

– Będziecie zadowoleni – powiedziała tajemniczo.

Sofia zrozumiała to w ten sposób, że spodziewa się dzieci różnej płci – chłopca i dziewczynki. Teraz jednak, siedząc w samochodzie, zaczęła się zastanawiać, czy położna nie powiedziała tego raczej filozoficznie, jakby duchowo. Może miała na myśli, że Sofia i Henrik będą zadowoleni, ponieważ zawsze jest się zadowolonym z dzieci, które przychodzą na świat. O ile nie urodzi się ośmiu chłopców z rzędu. Sofia w takiej sytuacji nie byłaby zadowolona.

Spojrzała przez okno taksówki. Wzdłuż ulicy Mölndalsvägen utworzył się korek. Usłyszała zgrzyt przejeżdżającego obok tramwaju i pomyślała, że w jednym z takich tramwajów jedzie właśnie Jessika, która prawdopodobnie będzie w domu o wiele wcześniej, niż Sofia otworzy swoje drzwi wejściowe. Miała wrażenie, że minęła cała wieczność, zanim taksówkarz zatrzymał się pod jej domem. Odwrócił się i podał cenę za kurs. Sofia była wstrząśnięta. Zastanawiała się, czy kierowca przypadkiem nie policzył opłaty za trzech pasażerów, a nie za jedną osobę, zanim zdała sobie sprawę, że musi zapłacić za stanie w korku i na czerwonym świetle, oraz za to, że kierowca nie mógł znaleźć adresu, mimo nawigacji. Zdenerwowała się, zapłaciła taksówkarzowi żądaną kwotę co do jednego öre i nadal niewzruszona siedziała w samochodzie.

– Może pani już wysiadać – zauważył kwaśno.

– Nie otworzy mi pan drzwi?

Zawahał się. Wolno wyszedł z auta, okrążył je i otworzył tylne drzwi. Sofia była zmuszona przesuwać się po tylnym siedzeniu, ciągnąc za sobą torby z zakupami. Jedna z nich upadła na podłogę, więc musiała przysiąść i się pochylić, aby ją wydobyć.

W końcu, kołysząc się, dotarła do drzwi wejściowych swojego domu. Upewniła się starannie, czy alarm jest wyłączony, zanim wniosła torby z zakupami do środka. Przemierzyła odległość pięciu kroków w przestronnym, jasnym holu i opadła na stojące w nim krzesło. Usiłowała zdjąć buty, które ciasno obejmowały stopy. Sofia miała wrażenie, że uwalniane z butów stopy wydadzą głośne „puf”, jak strzelający korek szampana. Na obolałych nogach cichutko przeszła do salonu i osunęła się na sofę.

– Ooch! – odetchnęła i pociągnęła ku sobie pled, mimo że nie było jej zimno, po czym zamknęła oczy.

– Mamo!

– Cześć, kochanie.

Chloe usiadła na sofie dobry metr od matki. Cała jej postać i zachowanie jasno sygnalizowały Sofii, że córka zaraz ją o coś poprosi. Nie myliła się.

– Mogę dostać tysiąc pięćset koron?

– Na co?

Chloe lekko się skrzywiła.

– Na parę butów.

– Aha.

Sofia przyglądała się córce. Nagle poczuła zmęczenie, nie tylko ciała, ale i duszy.

– Miałyśmy umowę – zaczęła. – Miałaś dostawać do swojej dyspozycji dodatek dla uczniów…

– Nie my. Wy mieliście umowę. Ty i tata stwierdziliście, że te pieniądze mają mi wystarczyć. Ale to jest okropnie mało. Nigdy nie dostaję nowych ubrań. Wszyscy inni dostają. Moje koleżanki dostają nowe ciuchy każdego tygodnia, a ja nigdy nic nie dostaję.

– Tylko w sierpniu kupiłaś dwie pary dżinsów i bikini, kilka bluzek i parę butów. Jeśli pamięć cię zawodzi, to przypominam, że dostałaś jeszcze nowy biustonosz. Nie później niż dziś przed południem.

– Tak? A ty kupiłaś sobie mnóstwo bielizny. Ubrań do karmienia! A teraz w holu stoi pięć toreb z ciuchami dla niemowlaków. Tylko ciągle kupujesz i kupujesz rzeczy dla siebie i dla bliźniaków, a ja nie dostaję nic.

– Dostajesz dodatkowo mnóstwo rzeczy, których nigdy nie bierzesz pod uwagę w swoich wyliczeniach. Dostałaś pieniądze na urodziny i za dobre świadectwo. Bardzo dobre. Zarówno babcia, jak i dziadek dali ci pieniądze za wyniki w szkole. Otrzymałaś sukienkę na ślub kuzynki. Płacimy za twoją kartę miejską, telefon komórkowy i Spotify. Także za jedzenie i mieszkanie.

– Za jedzenie i mieszkanie. Jesteś moją mamą, a tata jest moim tatą, i powinniście płacić za takie rzeczy.

– Tata proponował ci pracę w wakacje.

– Dlaczego miałabym pracować w wakacje? Przecież ty nie pracujesz.

– Masz całkowitą rację. Nie pracuję. Jestem luksusową żoną. Zostałam z tobą w domu, kiedy się urodziłaś, bo uważałam, że jesteś taka cudowna. Nie chciałam cię zostawiać pod opieką innych osób. To rzeczywiście było samolubne. A po kilku latach nikt nie chciał mnie zatrudnić.

Sofia nie chciała zdradzać, że usiłowała zostawić córkę podczas spotkań dla najmłodszych dzieci w kościele czy godziny z bajkami organizowanej w bibliotece. Za każdym razem Chloe podnosiła krzyk, wołała matkę, płakała i nie dało jej się uspokoić. Poza tymi razami, kiedy dla odmiany biła inne dzieci albo gryzła opiekunki. Sofia była przerażona złością kumulującą się w Chloe. Nie rozumiała, skąd się ona bierze u jej córeczki, która otrzymywała wszystko, czego zapragnęła, a nawet więcej.

Sofia poczuła, że ból głowy napływa nową falą. Pragnęła jedynie oprzeć się wygodnie, zamknąć oczy i mieć wokół ciszę. Wiedziała, że jeśli tylko przystanie na prośbę Chloe – czy raczej domaganie się pieniędzy – dostanie upragnioną ciszę i spokój. Perspektywa była bardzo kusząca. Jedna jedyna krótka sylaba, może z kilkoma kolejnymi. Obietnica przelewu i córka byłaby zadowolona. Nie byłby to zresztą pierwszy raz tego lata. Sofia zacisnęła palce na telefonie, który leżał obok niej na kanapie.

– Tysiąc pięćset koron – wymamrotała. – Za parę butów.

– Tak – potwierdziła gorliwie Chloe. Zaczęła opisywać buty, ale Sofia uniosła tylko dłoń w powstrzymującym geście.

– Nie mam siły tego słuchać – powiedziała niewyraźnie. – Czy mogłabyś przynieść mi szklankę wody?

Chloe ucichła.

– Wody? A dlaczego?

– Chce mi się pić i boli mnie głowa.

Sofia też chętnie wzięłaby tabletkę przeciwbólową. A może nawet dwie, ale nie miała odwagi. Już jedną wzięła na śniadanie, a nie wiedziała, jaka ilość leku może się przedostać do dzieci. Nie chciała przecież, żeby z jej brzucha wyskoczyły jakieś nafaszerowane pigułkami niemowlaki. Chloe przyglądała się matce wyczekująco.

– To przelejesz te pieniądze?

I właśnie wtedy zaszła w Sofii jakaś zmiana. Spojrzała uważnie na córkę i powiedziała:

– Nie.

Słowo wydało się Sofii wielkie i ciężkie, i jakby pełne mocy. Zdawało się, jakby zawisło między nimi, granatowe jak burzowa chmura, jednak ze złocistym brzegiem. Przynajmniej z punktu widzenia Sofii.

– Boże, ale ty jesteś okropna!

Chloe płakała. Część Sofii chciała pocieszać córkę, rozumiała, że Chloe jest zagubiona i boi się, że jej rodzeństwo zepchnie ją na drugi plan. Matka wiedziała, że dziewczyna ma rację. Mimo że bliźniaki zapewne będą mieć słabe głosiki, ich najlżejsze kwilenie postawi Sofię na równe nogi. Cały dom będzie zarzucony ich ubrankami, pieluchami, kołyskami i wózkiem. Za mniej więcej rok będą wrzeszczeć głośniej, a do tego zaczną się przemieszczać. Chloe nie stanie się mniej ważna dla swoich rodziców, ale będzie musiała zrobić miejsce – zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Sofia miała tego świadomość, i Chloe miała tego świadomość. Nie wystarczyło powiedzieć, że miłości starczy dla wszystkich. Nie przybędzie jej czasu, nie będzie go już miała dla córki tyle co kiedyś.

Patrzyła na Chloe i nagle zdała sobie sprawę, że największym wyrazem miłości będzie nadal mówienie jej: nie. Powinna być konsekwentna. Chociaż przez piętnaście lat przystawała na wszystko, czego tylko zażyczyła sobie córka. Użycie słowa nie było nowym wynalazkiem.

Matka czekała. Chloe wyła i wyrzucając z siebie bardzo wiele słów, tłumaczyła, że Sofia jest złym człowiekiem. W końcu kobieta nie wytrzymała:

– Czy mogłabyś mi proszę przynieść wody? I zostaw mnie później w spokoju. Strasznie boli mnie głowa.

Dziewczyna wpatrywała się w matkę, jakby w nią wstąpiła jakaś złośliwa pozaziemska istota. Następnie wstała i sobie poszła. Gdyby miała buty na nogach, tupałaby głośno, teraz jednak musiała się zadowolić zamknięciem drzwi. Zwykle były otwarte, ponieważ były lekko spaczone, teraz ponownie się otworzyły, kiedy wyszła, i wydały przy tym żałosny jęk. Sofia nadal leżała i słuchała, jak córka wbiega po schodach i wpada do swojego pokoju. Te drzwi były lepsze, można było nimi trzasnąć. Dźwięk eksplodował w głowie Sofii. Potem nastąpiła cudowna cisza, do chwili kiedy Chloe podkręciła głośność w swoim telefonie. Muzyka przedostawała się przez podłogę i strop. Do uszu Sofii docierały najgorsze z możliwych dźwięków – jedynie dudnienie i rytm, ale nie muzyka jako taka. Kobieta poczuła, jak po jej policzku spływa łza. Zarówno ona, jak i Chloe wiedziały, że nie będzie miała siły, aby wdrapać się na schody, i że to i tak nic by nie dało. To był pokaz siły. Jeśli Sofia wzięłaby telefon i przelała pieniądze, Chloe łaskawie zeszłaby na dół, a może nawet przyniosła matce wodę. Sofia wzięła telefon i napisała SMS do Henrika.

Czy mógłbyś być tak miły i kupić po drodze do domu jakieś gotowe jedzenie? Tylko nie pizzę.

Rozdział 4

Sobota, 24 sierpnia

Bjarne i Britt-Marie się spóźniali. Tego Jenny się nie spodziewała. Jej matka zawsze przychodziła wcześniej, kiedy była zaproszona. Zazwyczaj proponowała pomoc w przygotowaniach i świetnie jej szło krojenie sałaty czy wykładanie ziemniaków.

Jenny zdążyła tymczasem zrobić dwie sałatki, pokroić bagietki i posmarować je masłem czosnkowym, oczywiście domowej roboty, pięknie nakryć stół na tarasie, a nawet wzmocnić się lampką białego wina.

Wcześniej tego dnia, tak jak zwykle, kiedy miała wolne, opłaciła rachunki, zmieniła pościel, wstawiła kilka prań i odkurzyła dom. Gdy usłyszała kroki na żwirowej alejce przed domem, pośpieszyła przywitać gości. Uściskała matkę, ale cofnęła się o krok, kiedy Bjarne wyciągnął do niej ramiona.

– Zjemy na tarasie – oznajmiła. – Będziemy grillować.

– Fantastycznie. Jak się sprawuje nowy grill? – zainteresowała się Britt-Marie.

Jenny lekko westchnęła. Najchętniej odpuściłaby sobie myślenie o nowym grillu. Stał się przyczynkiem do dyskusji o pieniądzach.

Pewnego dnia na początku lipca Jenny, Magnus i Clara byli zaproszeni do domu Henrika i Sofii. Jak zwykle zorganizowali grilla. Mężczyźni stali przy urządzeniu i rozprawiali o gazie, palnikach i akcesoriach, Sofia z kolei ze swojego miejsca na krześle dyrygowała swoją matką i Jenny, które mieszały sałatki i sosy. Clara i Chloe udawały, że spędzają ze sobą czas, mimo trzymanych w dłoniach iPadów.

Problemem stał się natomiast grill Henrika. Był nowy. Nowszy i większy niż grill Magnusa. Znakomite przedłużenie penisa, Jenny pojęła to, widząc malujące się w oczach Magnusa pożądanie. Po spotkaniu Magnus zrzędził o grillu przez trzy dni. Ich własne urządzenie było zdecydowanie niższej klasy, Jenny zrozumiała przekaz. Uważała, że kupowanie nowego grilla jest zbędne, ale czwartego dnia Magnus pojechał do marketu Bauhaus, wynajął przyczepkę i kupił nowy sprzęt. Stary mógł zostawić w sklepie. Zezłomują go, poinformował. Tak jakby chodziło o wysłużony pojazd.

Jenny nie była zadowolona z nowego nabytku, który spowodował znaczącą wyrwę w rezerwach finansowych rodziny. Wcześniej miała nadzieję na jakiś mały wyjazd w miłe miejsce. Do grilla – jak do wszystkich nowych urządzeń – trzeba się było przyzwyczaić. No i należało się nauczyć go obsługiwać. Teraz, po czterech tygodniach, Magnus już całkiem nieźle sobie radził.

– Grillowanie. Jak miło – orzekł Bjarne.

W tej chwili Jenny uzmysłowiła sobie, co oznacza przymiotnik „dziarski”.

– Masz ochotę na piwo? – zapytał Magnus.

– Bezalkoholowe poproszę – odparła Britt-Marie.

Magnus skrzywił się w trudny do zinterpretowania sposób. Jenny pośpieszyła po piwo, po drodze złapała jeszcze butelkę wina.

– Nie dla mnie – zaznaczyła Britt-Marie, kiedy Jenny podniosła butelkę. – Czy masz może wodę? Bez gazu?

Zaskoczona Jenny zacisnęła usta i powstrzymała się przed wyrażeniem zdziwienia: „Ależ, mamo, przecież zawsze pijesz wino, kiedy u nas jesteś”.

Nie mówiąc słowa, odniosła butelkę do domu, ponieważ zrozumiała, że będzie musiała przecierpieć ten wieczór przy grillu na trzeźwo, nie mogła przecież siedzieć i pić wina, kiedy goście byli trzeźwi. Miała nadzieję, że kieliszek trunku, który zdążyła wypić, przygotowując sałatkę i nakrywając do stołu, wystarczy, aby ostre kontury rzeczywistości stały się odrobinę miększe.

Magnus tymczasem był już nieco rozmiękczony. Opisywał Bjarnemu walory swojego nowego grilla, szeroko gestykulując. Gość słuchał uprzejmie, popijając piwo bezalkoholowe. Britt-Marie położyła dłoń na ramieniu córki.

– Przepraszam, że się spóźniliśmy. Zadzwoniła jedna z reprezentantek handlowych Bjarnego.

– Ach tak – odparła Jenny, siląc się na uprzejmość. Nie obchodziły jej interesy Bjarnego.

– Pojawił się jakiś problem – dodała Britt-Marie.

– Aha – odpowiedziała Jenny. – Mamo, czy mogłabyś, proszę, zawołać Clarę? Ja tymczasem włożę chleb do piekarnika, a Magnus będzie grillował ser i wegeburgery.

– Musiał z nią dłuuugo rozmawiać – kontynuowała Britt-Marie, przeciągając słowo.

– Mhm – odparła Jenny i otworzyła piekarnik.

– On ma wobec nich tyle cierpliwości. Ciągle ktoś dzwoni.

– Pójdę po Clarę.

– Ale przecież to ja miałam ją zawołać.

– Usiądź, proszę, w końcu jesteś moim gościem – odparła Jenny.

Kiedy pojawiła się z chlebem i Clarą, Magnus zdążył już przypalić trzy wegeburgery, ale pozostałe były doskonałe.

– Powinniśmy mieć też mięsne burgery – stwierdził Magnus. – Dla nas, jedzących normalne jedzenie.

Wokół stołu zapanowała głęboka cisza i powiało jakimś chłodem. Bjarne i Britt-Marie się roześmiali.

– Babciu, przecież ty wcześniej jadałaś mięso – zauważyła Clara.

– Niezbyt często. Właściwie tylko wtedy, kiedy twoja mama przygotowywała jedzenie – odparła Britt-Marie i odkroiła kawałek osmalonego grillowanego sera. Ostrożnie wsunęła go widelcem pod liść kapusty.

– Zawsze trudno jest gotować według nowych przepisów – stwierdziła Jenny, aby usprawiedliwić Magnusa. – Sama nowe dania zwykle najpierw przyrządzam na próbę.

– To jest naprawdę bardzo smaczne! – zauważył Bjarne, a Jenny za te słowa skłonna była spojrzeć na niego łaskawszym okiem.

Następnie Bjarnemu udało się przekierować rozmowę z grillów na samochody. Otóż kupił nowe auto. Porsche.

– Och! – zawołała Jenny.

Bjarne długo rozprawiał o nowym nabytku. Magnus był zafascynowany, Britt-Marie pod wrażeniem, a Clara tak samo znudzona jak Jenny. Kiedy wszystkie zalety samochodu zostały już omówione, musieli wysłuchać, jak to się stało, że Bjarne ma tyle pieniędzy.

Był wdowcem, jak opowiadał, a Jenny w głębi duszy zastanawiała się, czy może kupił wóz za ubezpieczenie na życie żony, której morderstwo wcześniej skrupulatnie zaplanował. Prawda jednak wyglądała inaczej – Bjarne był właścicielem firmy handlującej kosmetykami i zdrową żywnością. Organizował spotkania handlowe w domach klientek, pracowało dla niego wiele kobiet.

– Kosmetyki ekologiczne – tłumaczył dumnie, przełykając ostatni kęs czosnkowego chleba. – Britt-Marie rozważa podjęcie pracy u mnie. Może ty też byś spróbowała, Jenny? Dobre zarobki, ciekawa praca.

– Czas na sałatkę arbuzową! – oznajmiła Jenny, które nie miała ochoty rozmawiać o dodatkowych pracach i pieniądzach.

– Kosmetyki ekologiczne – powtarzał uparcie Bjarne. – Może miałabyś ochotę spróbować, Jenny? Twoja cera wydaje się nieco… zmęczona.

Jenny czuła, że nie tylko jej cera jest zmęczona. Była na wskroś wyczerpana tyradami Bjarnego. Spojrzała na matkę i zastanawiała się, jak się wybrnąć z tej sytuacji.

– Jenny często jest zmęczona – stwierdził nielojalnie Magnus. – Pracuje dodatkowo w piekarni, to więcej, niż naprawdę może udźwignąć.

Jenny była wstrząśnięta. Miała ochotę zaripostować, że w rzeczywistości nie ma siły na zupełnie inne rzeczy niż praca w piekarni. Ale milczała. Nie miała ochoty kłócić się z Magnusem w obecności matki i Bjarnego. Wstała i chwyciła miskę z sałatką ziemniaczaną.

– To ważne, żeby dbać o cerę, kiedy człowiek staje się nieco starszy – ciągnął Bjarne, subtelny jak słoń w składzie porcelany. – Kiedy się skończyło czterdziestkę i tak dalej.

– Ważne, aby trzymać formę – wtrąciła Britt-Marie. – Powinnaś więcej ćwiczyć, a nie tylko siedzieć w domu.

– Mam dużo ruchu w pracy – prychnęła Jenny. – Jestem przedszkolanką – zwróciła się do Bjarnego.

– Tak, słyszałem. Stresujący zawód, prawda?

Jenny poczuła przypływ sympatii względem swojego gościa. Nie trwało to jednak długo. Uczucie to ulotniło się błyskawicznie, kiedy Bjarne stwierdził:

– Widać, jak jesteś zestresowana. Na przykład teraz. Ledwo zjedliśmy, a ty już chcesz sprzątać ze stołu. Zanim usiedliśmy, też cały czas biegałaś. To wszystko odbija się na twojej skórze.

– Może jestem zestresowana, ponieważ mam dużo do zrobienia – zaczęła Jenny. Rzuciła Magnusowi twarde spojrzenie i ciągnęła: – Nikt mi nie pomaga w pracach domowych.

Magnus spojrzał na żonę.

– Ale przecież grillowałem – powiedział urażonym głosem. – I odkurzam.

– Sprzątnę ze stołu – ucięła Jenny i opuściła towarzystwo.

Britt-Marie pośpieszyła za nią.

– Jenny! – upomniała córkę. – Nie możesz być taka drażliwa. I niegrzeczna.

Jenny opadła na najbliższe krzesło. Na środku stołu stały dwa kieliszki, w jednym było jeszcze trochę alkoholu na dnie.

– Mamo, jestem zmęczona. Jestem zmęczona narzekaniem Magnusa, że jestem zmęczona. Gdyby tylko mógł… – umilkła, szukając właściwego sformułowania – …nie pomagać, ale po prostu wykonywać swoją część pracy.

– Przecież to niesprawiedliwe. On pracuje na cały etat, a nawet więcej. A praca w przedszkolu jest tylko na pół etatu. A wiesz, ta historia z piekarnią to tylko… To jest tylko jakby hobby.

Jenny spojrzała z rezygnacją na matkę. Na Brutusa.

– W porządku, skoro tak uważasz. Z drugiej strony, skoro Magnus może w każdą niedzielę grać pięć godzin w golfa, to ja chyba mam prawo zająć się ciastkami przez cztery godziny w co drugą sobotę!

Britt-Marie nie była zachwycona.

– Golf to sport – stwierdziła sucho. – A ciastka tuczą.

Jenny powstrzymała się od uwagi, że ona jest raczej szczupła, Magnus natomiast ma lekko wystający brzuszek. Zamiast tego zarządziła:

– Bądź tak miła, mamo, i zanieś talerze, a ja zaraz przyjdę z sałatką arbuzową.

Britt-Marie zniknęła. Jenny wyjęła sałatkę arbuzową z lodówki i postawiła ją na stole. Zanim zamknęła drzwi lodówki, chwyciła jeszcze butelkę białego wina, wyciągnęła korek i wypiła solidny łyk z gwinta.

Rozdział 5

Niedziela, 25 sierpnia

Była niedziela, kiedy Veronica Sjöö wstąpiła po Jenny.

– Jaka cudna pogoda – stwierdziła. – Chodźmy na spacer.

Jenny zajrzała do domu i zawołała w kierunku schodów:

– Wychodzę, Clara, słyszysz?

Z pokoju Clary dochodziły nieokreślone rytmiczne odgłosy, świadczące o tym, że nastolatka w bezprzewodowych słuchawkach w uszach ćwiczyła kroki taneczne. Jenny zapukała do męskiej jaskini Magnusa, pomieszczenia, które nazywał swoim biurem, otworzyła drzwi i powtórzyła komunikat. Mąż spojrzał na nią znad komputera, uśmiechając się z roztargnieniem. Jenny włożyła kurtkę i wyszła.

Rambo jak zwykle nie posiadał się z radości, widząc Jenny. Kobieta była przekonana, że nie tyle cieszy się z jej widoku jako takiego, a raczej ze związanej z nim perspektywy prawdziwego spaceru, a nie tylko krótkiej rundki wokół osiedla w celu oznaczenia przydrożnych krzaczków.

Rambo był rottweilerem. Czarnym i budzącym spory respekt. Grzecznym, jak twierdziła Veronica, z czym Jenny się zgadzała, mimo że Sofia uważała, że pies przypomina raczej wytatuowanego i ogolonego na łyso członka gangu motocyklowego.

– Lubię jesień! – rozkoszowała się Veronica. – A ty?

– Sama nie wiem – odrzekła Jenny. – Obecnie mam wrażenie, jakby wszystko po prostu przemykało obok mnie w wielkim pędzie, a ja nie mogę nadążyć, aby się zatrzymać i cokolwiek poczuć.

– Masz za dużo na głowie – orzekła Veronica.

– Wiem, wiem. Wszyscy to mówią. Ale nie ma chętnych, żeby mnie odciążyć. – Jenny przeszła kilka kroków. – Magnus to mówi. Mama to mówi. A jej nowy partner twierdzi, że moja cera wygląda na zmęczoną i zaniedbaną. Ale oni wszyscy uważają, że powinnam rzucić to, co sprawia mi radość. Piekarnię. Tak jakby Magnus miał zrezygnować z golfa, bo ma za dużo pracy…

Przerwała, bo zdała sobie sprawę, ile złości jest w jej głosie. Była niesprawiedliwa. Veronica wcale nie powiedziała, że powinna skończyć pracę w piekarni. Milczały chwilę, idąc dalej ulicą.

– Wyprowadzam się – oznajmiła nagle Veronica.

– Wyprowadzasz się?! Dokąd?

– Do mniejszego domu. Szeregowca, który będę w stanie sprzątnąć w jedno przedpołudnie i który ma taki ogródek, że dam radę odgarnąć śnieg w zimie, żeby przebić się do furtki.

– Co Birger mówi na to, że się przeprowadzasz?

– Nic mu do tego. Poza tym dawno się do mnie nie odzywał. Ostatniej wiosny wydzwaniał bez przerwy. A to coś zapomniał, a to chciał mi w czymś pomóc.

– W czym chciał ci pomóc?

– W złożeniu zeznania podatkowego!

– Można się było tego spodziewać – zauważyła ostro Jenny.

Birger Sjöö i jego rewidentka vel kochanka „pomagała” Magnusowi wiosną przy kilku transakcjach finansowych. Nie okazało się to specjalnie korzystne dla Magnusa. Jenny podejrzewała, że Birger miał bardzo elastyczne sumienie w kwestii zeznań podatkowych.

– Pewnego majowego dnia wpadł do mnie z kupionym w sklepie spożywczym wiechciem udającym bukiet i zapytał, czy nie potrzebuję pomocy przy koszeniu trawnika. – Veronica się roześmiała. – Kiedy jeszcze byliśmy małżeństwem, odmawiał koszenia trawnika. Wtedy bolały go plecy, miał do przeczytania jakiś ważny artykuł albo wymyślał jeszcze coś innego.

– Ale przecież masz automatyczną kosiarkę, prawda?

– Teraz tak. Więc mu powiedziałam: „Kupiłam kosiarkę automatyczną”. Wtedy się zainteresował, skąd miałam na to pieniądze.

– To chyba nie jego sprawa?

– Też mu tak powiedziałam. Prawda jest taka, że sprzedałam kilka sztuk biżuterii, którą mi podarował. Parę szerokich bransolet i pierścionek z diamentem. Brzmi uroczo, ale co robić w takiej sytuacji? – Veronica spojrzała na Jenny. – Nie dostałam tyle, na ile liczyłam. Bransoletki nie miały tylu karatów, a diament okazał się fałszywy. Jak wiele innych rzeczy związanych z Birgerem.

Jenny pomyślała o Jessice, która sprzedała swoją obrączkę, aby kupić dzieciom prezenty pod choinkę. Nie podzieliła się jednak tą myślą, tylko zauważyła:

– Zatem w pewnym sensie Birger i tak kosi ci trawę, można tak powiedzieć.

Veronica uśmiechnęła się pogardliwie. Jenny się zamyśliła, a zaraz potem zapytała:

– A Siv? Już nie mieszkają razem?

– Nie, nigdy ze sobą nie mieszkali. To nie miało znaczenia, to był tylko seks. Chwilę wytrzymali, ale tak to już bywa. Ot nic nieznaczący seks.

Szły dalej obok siebie.

– Będzie mi ciebie brakowało! – zawołała nagle Jenny.

– Moja droga, to tylko kilometr stąd. Nadal będziemy mogły chodzić razem na spacery. Prawda, Rambusiu? Oczywiście będziemy dalej wychodzić razem na spacerki z Jenny.

Rambo odwrócił się, słysząc swoje imię. Spojrzał na swoją panią i na Jenny, która mogłaby przysiąc, że widziała, jak pies z zadowoleniem skinął głową. Niezależenie, czy był członkiem gangu, czy też nie.

– To miło – ucieszyła się Jenny. Gdybym już teraz nie miała zbyt wielu rzeczy na głowie, też kupiłaby sobie psa. Chociaż Magnus oczywiście byłby przeciwny. – Milczała przez kolejne trzydzieści metrów, zanim znów się odezwała: – Wiesz, myślę sobie, że kiedy masz psa, zawsze jest ktoś, kto cieszy się na twój widok, gdy wracasz do domu.

– Ojej! – wykrzyknęła Veronica. – To brzmi naprawdę strasznie smutno.

– Mhm – mruknęła Jenny.

Znowu chwilę milczały, a Jenny zorientowała się, że jest bliska popełnienia faux pas.

– Zaczęłam robić porządki w szafach – oznajmiła naraz z zadowoleniem Veronica zdecydowanym głosem. – Wyrzuciłam już sporo rzeczy, kiedy Birger się wyprowadził, ale nadal wiele zostało. – Przystanęła, aby Rambo mógł obwąchać krzak, a następnie podnieść łapę i zostawić na nim swoją wizytówkę. – Część rzeczy, które teraz wyrzucam, spakowałam do kartonów, jeszcze zanim się tu sprowadziliśmy – zachichotała Veronica. – Leżały w pudłach przez piętnaście lat i ani razu do nich nie zajrzałam. A Birgerowi najwidoczniej też ich nie brakowało.

– Co to było? – zaciekawiła się Jenny, która wyobraziła sobie brzydkie wazony albo starą, wyszczerbioną porcelanę.

Babcia Magnusa zjawiła się w dniu ich ślubu z całym kartonem wyszczerbionych talerzy. „Zastawa na co dzień” – wyjaśniła, widząc zdziwioną minę panny młodej. Dość szybko pozbyli się tej porcelany, choć Jenny czasem żałowała, że nie zostawiła jednak kilku talerzy. Żeby miała czym rzucać, kiedy będzie wściekła.

– Na przykład album ze zdjęciami z naszego ślubu – odpowiedziała Veronica. – Album oprawiony w czerwona skórę z sercami na okładce i zdjęciami z naszego ślubu w środku.

– Też taki mamy – przyznała Jenny. – Są tam zdjęcia całej rodziny, zdjęcia, jak tańczymy swojego pierwszego walca, jak siedzę u fryzjera i….

Nagle wróciła myślami do tamtego dnia. Miała piękną suknię, bardzo prostą. Do tego była tak szczupła, że nawet jej matka była zadowolona.

Veronica odchrząknęła cicho, tak że Jenny zorientowała się, że przyjaciółka chciałaby zmienić temat.

– Znalazłam także ślady po pomyśle, który okazał się kompletnym niewypałem – ciągnęła Veronica.

– Co takiego? – zainteresowała się Jenny, która przez krótką chwilę wyobraziła sobie, że przyjaciółka zapakowała męża do szafy, a następnie zamknęła ją z zewnątrz.

– Całą torbę środków czystości – westchnęła Veronica. – A w zasadzie nawet nie torbę, tylko walizeczkę. Specjalną drogą walizeczkę z przegródkami.

– Pracowałaś jako sprzątaczka? – zapytała zdumiona Jenny.

– Tylko w domu. I w klinice! – stwierdziła gorzko Veronica.

– Mhm – potaknęła Jenny. – Też to robię. – Przystanęła i wybuchła: – Nienawidzę tego! Nienawidzę tego, że przyjmuje się w zasadzie za oczywistość, że gdy nasza sprzątaczka – teraz, kiedy już ją mamy – bierze zwolnienie na opiekę nad dzieckiem, jest chora czy ma wolne, co dzieje się na okrągło, wtedy automatycznie oczekuje się ode mnie, że to ja będę sprzątać.

– Pewnie jesteś w tym dobra – zauważyła Veronica. – Lepsza niż Magnus.

– Przecież nie urodziłam się ze ścierką w dłoni! – Jenny czuła narastającą złość. – Nauczyłam się sprzątać. Od matki i od… życia.

– Czyli uważasz, że Magnus też mógłby się nauczyć?

Jenny przytaknęła.

– Na pewno to zrobi, kiedy będzie musiał.

– Przepraszam – powiedziała Jenny. – Czyli na czym on polegał? Ten niewypał, o którym wspomniałaś?

– No właśnie. Pracowałam dla Birgera jako pielęgniarka, ale pewnego dnia moja szwagierka, jego siostra, wpadła do nas z pomysłem, do którego się zapalił. Byłam bardziej… – Veronice głos uwiązł w gardle.

– Sprzątanie? – podchwyciła Jenny.

– Nie, środki czystości. Miałam organizować spotkania w domach. Wiesz, takie tam…

– Jak sprzedaż akcesoriów kuchennych Tupperware?

– Albo kosmetyków czy zabawek erotycznych.

Jenny pomyślała o krasnalu ekshibicjoniście, ale nic nie powiedziała.

– Czyli przy kawie i ciasteczkach miałaś sprzedawać płyn do WC i proszek do szorowania!

Veronica się roześmiała.

– Proszek do szorowania. Boże, ależ to staromodne!

– Ale skuteczne. Używam też mydła. Ale opowiadaj.

Usiadły na ławce w ogrodzonym parku przeznaczonym dla psów. Veronica spuściła Rambo ze smyczy i wydobyła z torby jego piłkę.

– Czy to nie oszukiwanie? – powątpiewała Jenny. – Bawić się z psem na siedząco?

– Jeśli masz ochotę biegać, to proszę bardzo – odrzekła Veronica. – Ja zasłużyłam na to, żeby posiedzieć. Nosiłam pudła przez trzy dni.

– I walizeczkę ze środkami czystości.

– Tak. Więc Anette przyjechała z Uppsali z tą walizeczką i miała prowadzić prezentację podczas imprezy dla moich przyjaciółek. Cały czas gadała i ględziła, jakie świetne są te wszystkie środki, wszystko było czyste i pięknie pachniało. Moje koleżanki kupiły produkty, a potem mogłam jej towarzyszyć, kiedy liczyła utarg. – Veronica zmarszczyła brwi, starając się przypomnieć sobie szczegóły tamtego spotkania. – Dostałam też upominki. Ściereczkę i szczotkę. A może kupiłam je razem z butelką czegoś?

Rambo przybiegł z piłeczką w pysku, a Veronica rzuciła ją po raz czwarty.

– Na dodatek te środki nie były ani lepsze, ani tańsze od innych – kontynuowała. –Raczej o wiele droższe. Ale Anette nalegała. Przekonywała mnie do dwóch rzeczy. Miałam załatwić sobie jakiś rodzaj prenumeraty i otrzymywać do domu środki czystości raz w miesiącu. Och! – Tu Veronica przerwała opowiadanie i zwróciła się do Jenny. – Miałam również sama zacząć sprzedawać. To miały być łatwo zarobione pieniądze, jak zapewniała, obiecała mi załatwić stałych klientów. Część zarobionych przeze mnie pieniędzy miała iść na jej konto.

– To z daleka śmierdzi piramidą – mruknęła Jenny.

– Problem polegał na tym, że wylądowałam na samym dole tej cholernej piramidy, a w zasadzie pod nią – ucięła Veronica, a potem wstała i zakomenderowała: – Do diabła, idziemy do mnie, napijemy się wina.

– Chętnie – odrzekła Jenny.

– Trzy tysiące! – wybuchła Veronica. – I to piętnaście lat temu. Trzy tysiące zapłaciłam za walizkę ze skaju i kilka żałosnych, małych próbek.

Jenny mruknęła.

– Słuchaj! – powiedziała nagle. – Przecież jesteś rehabilitantką.

– Byłam w trakcie studiów, kiedy wychodziłam za mąż. A potem… Tak, planowaliśmy dzieci. Birger chciał, aby jego żona była gospodynią domową. I…

– Pieniądze zostałyby w domu, gdybyś była pielęgniarką i sprzątaczką. Układ, który znam aż za dobrze.

Jenny spojrzała na przyjaciółkę, która przytaknęła.

– A dalej? Nie miałam dzieci. Nie udało mi się zajść w ciążę. Nie mieliśmy pojęcia, z jakiego powodu, zanim matka Birgera nie wydusiła z siebie, że przeszedł świnkę w wieku szesnastu lat. Wtedy przestałam pracować dla Birgera i zaczęłam się uczyć, żeby zostać rehabilitantką. Odstawiłam sprzątanie. I wypisałam się z udziału w piramidzie. – Veronica się roześmiała i spuściła Rambo ze smyczy, aby ostatni odcinek spaceru mógł przebiec swoim własnym tempem.

Rozdział 6

Poniedziałek, 2 września, i sobota, 7 września

Sofia czasami opowiadała, jak z matką, Desirée z domu von H., mają zwyczaj wybierać się na wspólny lunch na mieście. Zwykle chadzają do Komety albo do Ritza. Sofia zawsze się uśmiechała, gdy wspominała o tych lunchach.

– Jest miło – mawiała. – Nic nadzwyczajnego, ale jest to czas jakby tylko dla nas. Nawet wyłączam wtedy telefon.

Jenny myślała o tym przez pewien czas, aż w końcu drugiego września zadzwoniła do swojej mamy.

– Mamo – zaczęła po zwykłych powitaniach. – Chciałabym zaprosić cię na lunch.

– A co się stało? – zapytała Britt-Marie, co było nieco przygnębiające.

– Pomyślałam po prostu, że byłoby miło, nie sądzisz? – W głosie córki pobrzmiewała prośba.

Britt-Marie milczała.

– Ty i ja – kontynuowała Jenny. – Zapraszam cię.

– Stać cię na to? Przecież zawsze narzekasz, że nie macie pieniędzy.

– Najczęściej narzeka Magnus – odpowiedziała Jenny, nieco naciągając fakty.

Britt-Marie trochę się ociągała z odpowiedzią, a Jenny nie mogła się przemóc, aby prosić ją jeszcze raz, więc milczała.

– Bardzo dziękuję – odrzekła w końcu. – W takim razie pójdę z tobą.

– W sobotę? Znam takie jedno miejsce na Hadze. Mają kuchnię wegetariańską. Możemy się tam spotkać, kiedy skończę pracę w piekarni.

– W sobotę? Ale przecież wtedy Bjarne ma wolne.

Jenny szybko przyszły do głowy kobiety, które bardzo szybko odstawiają swoje przyjaciółki na boczny tor, kiedy tylko zaczynają się spotykać z nowym partnerem.

– Mamo, przecież możesz się z nim spotkać później. I w niedzielę – zaproponowała Jenny i pomyślała o namiętności. Nie mogła poskładać w jedną całość historii między Bjarnem a Britt-Marie.

Matka milczała chwilę, po czym odrzekła:

– Ale przecież nie chodzimy na lunche do restauracji, ty i ja.

– Nie. Właśnie dlatego powinnyśmy pójść – stwierdziła Jenny.

Britt-Marie zastanawiała się jeszcze przez moment, a w końcu powiedziała:

– No dobrze, dobrze. Skoro się upierasz.

Jenny musiała się zadowolić tymi słowami. Zakończyła rozmowę z poczuciem całkowitej klęski. Następnie wysłała matce SMS-em adres knajpki oraz godzinę spotkania i zaznaczyła, że jeśli będzie miała dużo pracy w kawiarni, może się nieco spóźnić i nie będzie mogła wtedy odbierać telefonu.

Gdy będziesz czekać, możesz sobie zamówić kieliszek wina – napisała w wiadomości, choć doskonale wiedziała, że jej matka zapewne nie skorzysta z tej propozycji.

Oczywiście Jenny spóźniła się w sobotę. W sklepiku mieli mnóstwo klientów, a kiedy pojawił się Emil, aby podliczyć utarg, dziewczyna rozmawiała jeszcze z niezadowoloną klientką, która przyszła tuż przed zamknięciem lokalu.

– Bardzo mi przykro – przepraszała Jenny. – Nie mogę znaleźć pani zamówienia, a został mi tylko jeden tort. Jest wprawdzie większy od tego, który pani zamawiała, ale sprzedam go pani za taką samą cenę. Jeśli zechce pani zaczekać, mogę jeszcze wykonać napis „Wszystkiego najlepszego z okazji ósmych urodzin”.

– To miał być tort dla mojej wnuczki! – denerwowała się kobieta. – Wczoraj do państwa dzwoniłam i składałam zamówienie. Obiecali państwo, że będzie gotowy.

– Rozumiem panią – uspokajała Jenny.

– A co niby mam zrobić z dodatkowym kawałkiem tortu? W przyjęciu uczestniczy przecież dziesięć, a nie dwanaście osób.

– Zawsze można go zjeść – podsunęła rozwiązanie kobieta.

O dziwo, klientce nie spodobało się ta propozycja. Nadal była rozdrażniona. Jenny przypomniała sobie, jak jeden z pacjentów Magnusa nazwał ją kiedyś pyskatą. Jak sądziła, ta klientka zapewne myślała podobnie. Najpewniej uważała, że zawsze ma rację, a ekspedienci powinni znać swoje miejsce.

– Zastanawiam się. – Emil pośpieszył koleżance z pomocą. – Czy na pewno dzwoniła pani do nas? Tu nieopodal jest inna kawiarnia. Zdarza się, że otrzymujemy ich zamówienia, a oni nasze.

Klientka obdarzyła go spojrzeniem, które jasno mówiło, że uważa się za nieomylną.

– Przecież wiem, do kogo dzwoniłam! – oświadczyła. – Zapisałam nawet imię ekspedientki, z którą rozmawiałam. Nazywała się Carro.

Jenny widziała, że Emil się namyśla. W końcu się uśmiechnął i powiedział:

– Jenny, możesz już iść, zajmę się tym.

– Jak to może już iść, skoro ja mam taki kłopot? – zrzędziła niezadowolona klientka.

– Normowany czas pracy – odrzekł Emil.

Jenny pośpieszyła do pomieszczenia socjalnego, zmieniła ubranie i buty. Wymknęła się tylnymi drzwiami i wybiegła na ulicę. Mijając znajdującą się nieopodal kawiarnię Grenberga, pomachała Carro. Rozważała, czy nie wejść do środka i nie powiedzieć koleżance o tym, co się stało z zamówionym u niej tortem, ale zrezygnowała. Takie historie zdarzały się każdego tygodnia. Mówili, że w ogólnym rachunku wszystko raczej się wyrównuje. Zamiast tego przecięła ulicę i otworzyła drzwi restauracji.

Britt-Marie siedziała przy oknie, mając oko na drzwi i ulicę przed restauracją.

– A więc jesteś w końcu! – powiedziała, kiedy Jenny pochyliła się, aby ją objąć.

– Przepraszam. Zatrzymała mnie klientka. Nieporozumienie w związku z tortem.

Jenny przez chwilę przemknęło przez myśl, czy nie byłaby to miła anegdotka, którą mogłaby opowiedzieć, ale szybko doszła do wniosku, że Britt-Marie nie jest zainteresowana cudzymi tortami.

– Czekam już od pół godziny – oznajmiła matka.

– Rozumiem, ale nie mogłam wyjść wcześniej. Byłam sama z tą klientką od tortu.

– Za dużo pracujesz. Przedszkole powinno wystarczyć. Jeśli potrzebujesz więcej pieniędzy, powinnaś moim zdaniem skorzystać z propozycji Bjarnego. Uważa, że byłabyś świetną handlowczynią. Sama mogłabyś decydować, ile chcesz pracować. No i te imprezy. To na pewno o wiele fajniejsze niż stanie całymi dniami za ladą.

– Lubię piec i sprzedawać ciastka do kawy. Nie uważam, żeby kosmetyki czy zdrowa żywność były równie fajne.

– Ale masz sztywny czas pracy, to cię ogranicza.

– Zamówiłaś już? – spytała Jenny i sięgnęła po menu.

– Nie. Przecież nie wiedziałam, czy przyjdziesz.

Jenny spojrzała za siebie, starając się przywołać kelnera.

Britt-Marie poprosiła o tartę i szklankę wody. Jenny zdecydowała się na inny rodzaj tarty i kieliszek białego wina.

– Chyba możesz sobie pozwolić na kieliszek wina – zachęcała Jenny. – No wiesz, ja stawiam.

– Za dużo pijesz – odparła Britt-Marie.

– Tak sądzisz? – Jenny się spłoszyła i poczuła skarcona.

– Tak. Wino do obiadu. A w zeszłą sobotę zarówno Bjarne, jak i ja zauważyliśmy, że nie byłaś całkiem trzeźwa. Że piłaś, zanim przyszliśmy.

– Tylko kieliszek cienkiego wina, którego używam do gotowania. Mamo, przecież też tak robisz, kiedy u nas jesteś. Siedzisz wtedy, rozmawiasz, a ja gotuję.

– Możliwe. Ale w twoim wieku to ryzykowny nawyk.

Jenny zrozumiała, że w oczach matki jest niemal alkoholiczką. Kiedy przyniesiono wino, poczuła, jak z taką samą siłą narastają w niej skrucha i złość. To sprawiło, że natychmiast pociągnęła łyk trunku. Jadły, a po chwili dość ciężkiej ciszy Britt-Marie przechyliła się nad stołem ku córce.

– Widzisz coś szczególnego? – zapytała konspiracyjnym tonem.

Jenny przyjrzała się uważnie matce. Może miała nowe okulary? Nie, były stare, nie przedpotopowe, ale stare. Nowe kolczyki? Nie, zwykłe, małe perełki. Dyskretne, inaczej nie dało się ich określić.

– Nie, nie widzę nic szczególnego.

– Moja cera. – Britt-Marie z zadowoleniem musnęła policzek.

– Twoja cera? – Jenny zamrugała.

Britt-Marie wierzyła w naturalność. Myła twarz mydłem i wodą, nigdy się nie malowała. Miała wachlarze wesołych zmarszczek na skroniach, zmarszczki nad górną wargą i kilka bruzd na czole oraz policzkach. Krótko mówiąc, wyglądała tak, jak zwykle wygląda kobieta po sześćdziesiątce, która nie pali papierosów i stale się odchudza.

Jenny zaczęła jeszcze wnikliwiej studiować twarz matki. Co powinna była dostrzec? Czerniaka złośliwego? Króciutko przemknęła jej przez myśl Tammy i jej lifting twarzy.

– Nie widzisz różnicy?

Jenny pokręciła przecząco głową.

– Nie. A co miałabym zobaczyć?

– Moje zmarszczki. Stały się płytsze. Nie zniknęły całkowicie, ale są zdecydowanie mniejsze. Bjarne je zmierzył.

– Zmierzył je? – spytała z niedowierzaniem Jenny. – A jak to się robi? Suwmiarką? Czy może zgłębnikiem?

– Zgłębnikiem? – powtórzyła Britt-Marie, a na jej twarzy malowało się zmieszanie.

– Magnus ma taki zgłębnik. Taki patyczek z milimetrową podziałką. Do mierzenia głębokości kieszonek zębowych u chorych na paradontozę, nie wyobrażaj sobie niczego innego.

Britt-Marie roześmiała się pobłażliwie z tych staromodnych metod.

– Nie. Bjarne ma laser, rozumiesz? Zmierzył moje zmarszczki sześć tygodni temu.

– Kiedy dopiero co się poznaliście?

– Właśnie tak.

Jenny pomyślała, że wprawdzie ludzie są różni, ale akurat mierzenie głębokości zmarszczek na pierwszej randce to dość osobliwy pomysł.

– Aha – powiedziała, ponieważ to zawsze można powiedzieć, kiedy uważa się coś za głupie.

– Teraz, kiedy zaczęłam używać jego produktów, zmarszczki stały się płytsze o siedemnaście do trzydziestu pięciu procent.

Jenny wzięła łyk wina. Czuła, że tego potrzebuje.

– Czy to nie fantastyczne? – Wygładzoną twarz Britt-Marie rozpromienił uśmiech.

– Ależ oczywiście! – potwierdziła Jenny z naciskiem, mimo że choćby w najmniejszym stopniu nie wierzyła w przeciwzmarszczkowe działanie produktów Bjarnego.

– On jest taki mądry. Kojarzysz te broszury, których używa? Sam je napisał!

Jenny wydała z siebie dźwięk, który miał wyrażać podziw.

– Cytuje w nich nawet Hildegardę z Bingen. Wiesz, kto to?

– Nie, nigdy się nie spotkałyśmy.

Matka roześmiała się uprzejmie.

– Była zakonnicą żyjącą w średniowieczu. Wiedziała wszystko o roślinach. Wiedziała, które mają właściwości lecznicze, które są trujące i tak dalej. Była wszechstronnie uzdolniona. Komponowała utwory muzyczne i nawet założyła zakon. – Britt-Marie popiła trochę wody.

Jenny wypiła łyk wina.

– Bjarne przetłumaczył księgi, które napisała. Z łaciny na szwedzki. Korzysta z jej przepisów, tworząc swoje kremy i smoothies.

– Naprawdę w średniowieczu pito smoothies?

Tym razem Britt-Marie się nie roześmiała. Wyglądała na niemal urażoną i zjadła ostatni kawałek swojej tarty w ciszy. Jenny opróżniła zarówno kieliszek, jak talerz.

– Naprawdę nie powinnaś jeść tak łapczywie – zauważyła mściwie matka.

– Zjadłam śniadanie już o siódmej i… – Kobieta umilkła. Dlaczego broniła się w taki sposób? Postanowiła być miła. – Czyli średniowieczne smoothies Bjarnego rozprawiły się z twoim zmarszczkami – podsumowała pojednawczo.

Zanim Britt-Marie zdążyła odpowiedzieć, córka spytała:

– A może masz jeszcze na coś ochotę? Kawa? Deser? Mają tu znakomitą szarlotkę.

– Kofeina to trucizna. Tak samo słodycze. Nie są dobre dla żadnej z nas.

Jenny zdusiła w sobie pragnienie zamówienia irish coffee – alkohol, kawa i deser w jednym. Wiedziała, że potem trudno byłoby jej się dostać tramwajem do domu. Ponadto matka nadal z zapałem ciągnęła temat swoich zmarszczek. Zależało jej na tym tak jak świeżo upieczonej babci, która odczuwa nieodpartą chęć ciągłego pokazywania wszystkim zdjęć swoich wnuków. Tak samo zabójczo nudny temat, chyba że należy się do garstki wtajemniczonych.

– Stosuję kremy Bjarnego dopiero od sześciu tygodni, a już widać różnicę.

– Kiedy się ją zmierzy laserem – skomentowała Jenny.

Britt-Marie prychnęła.

– Naocznie też można to stwierdzić. Ja to widzę. Bjarne to widzi.

W taki sam sposób, w jaki wszystkie babcie widzą piękno tłustych sześciomiesięcznych bobasów. Jenny najbardziej zastanawiał krótki okres kuracji.

– Rozmawialiście o kremach przeciwzmarszczkowych podczas pierwszego spotkania?

Matka uśmiechnęła się zawstydzona.

– Tak i nie. Zapytałam, czym się zajmuje. Wtedy powiedział, że jest emerytem, ale działa w branży kosmetycznej.

– Ależ, mamo, nigdy wcześniej nie przejmowałaś się takimi rzeczami!

– Zawsze dbałam o swój wygląd! Tyle że wcześniej nie stosowałam specjalistycznych kosmetyków, to prawda. Ale Bjarne jest taki… przekonujący.

Jenny się nie odezwała. Podniosła swoją kartę kredytową na znak, że chciałaby uregulować rachunek.

– No dobrze, zatem chyba już pójdę – stwierdziła matka i wstała.

Jenny zrobiła to samo, uściskały się. Britt-Marie położyła dłoń na policzku córki.

– Naprawdę wyglądasz na zmęczoną. Nie mogłabyś skończyć z tą piekarnią? Zająć się zamiast tego trochę bardziej Magnusem i Clarą? I sobą? Poproszę Bjarnego o odpowiedni krem do twojej zniszczonej cery. Taki mały upominek – obiecała matka i odeszła w swoją stronę.

Jenny spoglądała za nią przez okno. Podniosła dłoń, aby pomachać na pożegnanie, ale Britt-Marie już przechodziła na drugą stronę ulicy, oddalając się od restauracji i swojej córki.

Rozdział 7

Środa, 11 września

Sofia była znudzona. I zmęczona. Spędzała dni, przysypiając na kanapie i zmieniając kanały w telewizji. Pogryzała owoce i herbatniki, ponieważ cały czas miała ochotę coś zjeść, ale nie była głodna. W regularnych odstępach czasu – krótkich odstępach – z trudem wstawała, posapując, i kołyszącym się krokiem zmierzała do toalety. Sikała i toczyła się z powrotem do pokoju dziennego, czasami zahaczając po drodze o kuchnię, aby wziąć sobie coś do jedzenia albo picia. Później opadała na kanapę, jeśli dla odmiany nie musiała sobie zrobić krótkiej przerwy na toaletę w drodze z kuchni do pokoju. Co najmniej raz dziennie zasypiała na kanapie i budziła się po godzinie, z suchością w ustach i ze sztywnym karkiem.

Miała dużo czasu, aby zastanowić się nad sobą, nad życiem, które wiodła, oraz nad tym, jak sprawdziła się jako żona i matka.

Sofia nigdy nie czytała specjalnie wiele książek. Wybierała raczej magazyny dla kobiet – „Świat Pań” i „Elle”. Chętnie oglądała też programy popularnonaukowe i dokumentalne na kanale telewizyjnym Wiedza, co dziwiło wiele osób, które nie znały jej bliżej. Studiowała romanistykę na uniwersytecie dla przyjemności i ekonomię ze względów pragmatycznych. W szczególności dla dziewczyny z własnym majątkiem i bardzo nieokreślonymi marzeniami dotyczącymi przyszłości zawodowej. Sofia wcześnie stwierdziła, że nie jest obdarzona żadnymi wyjątkowymi talentami. Nie potrafiła śpiewać, za każdym razem kiedy stawała przed publicznością, głos wiązł jej w gardle i cała sztywniała z przerażenia. Była zbyt niska i za gruba, aby zostać fotomodelką. Chociaż „gruba” to za mocne słowo, była raczej niewychudzona. Ponadto uważała się za zbyt leniwą i głupią, by studiować na Uniwersytecie Technicznym Chalmersa, za bardzo bała się krwi, aby zostać lekarką czy pielęgniarką. W zawodzie nauczycielki dostrzegała jedyną korzyść – nauczyciele mieli wakacje letnie.

Ojciec Sofii odbył wiele poważnych rozmów z córką. Oświadczył jasno, że czasy, kiedy dziewczyna studiowała przez rok na uniwersytecie, aby zdobyć ogólne wykształcenie i stać się odpowiednim materiałem na żonę, minęły. Sofia podzielała jego stanowisko, ale w dniu, kiedy zdała maturę, poczuła się cudownie wolna.

– Jestem stworzona, aby być opływającą w luksusy żoną – wyjaśniła. – Jak mama.

– To bardzo możliwe – odparł na to jej ojciec. – Ale nie uzyskasz dostępu do swoich funduszy, zanim nie skończysz dwudziestu pięciu lat, i wszyscy, z tobą włącznie, powinniśmy się z tego cieszyć. I możesz mieszkać w domu, dopóki nie będziesz w stanie się sama utrzymać. Ale! – Tu ojciec zrobił przerwę. – Nie zamierzam utrzymywać żadnego obiboka. Albo podejmiesz studia, albo pójdziesz do pracy. Wtedy będziesz mogła mieszkać w domu za darmo.

– Tutaj w domu? – spytała Sofia.

Myślała raczej o własnym dwupokojowym mieszkaniu. Opłaconym przez tatę. Niechętnie dogadała się z Jessiką, która także mogła dalej mieszkać w domu, jednak nie za darmo. Obie studiowały romanistykę, później Jessika zdecydowała się na historię, a Sofia na ekonomię. Po czterech semestrach Sofia płynnie mówiła i czytała po francusku, ale nie zaliczyła ani jednego kolokwium na ekonomii. Wtedy jej ojciec znów pośpieszył jej z pomocą.

– Nasza recepcjonistka idzie na urlop macierzyński – oznajmił. – Możesz wziąć za nią zastępstwo. Ale wylecisz stąd natychmiast, jeśli nie dasz sobie rady z pracą.

Sofię na te słowa przebiegł zimny dreszcz. Podjęła pracę jako recepcjonistka w kancelarii adwokackiej swojego ojca. Zajęcie niezwykle jej odpowiadało. Zachowywała się bardzo taktownie, miała piękny uśmiech, była punktualna i uporządkowana. W trzy tygodnie opanowała stawiane przed nią zadania. Później nie zdarzały jej się zdublowane terminy, klienci nie musieli niepotrzebnie oczekiwać na swoją kolej, w sali konferencyjnej była woda mineralna, a na stolikach przy kanapach chusteczki higieniczne. Sofia podawała kawę, przepisywała na czysto notatki i listy i zawsze miała w długopis w kieszeni.

Pracowała dla swojego ojca oraz trzech starszych dżentelmenów przez ponad rok. Wtedy w kancelarii zatrudniono młodego adwokata z doskonałymi referencjami, nazywał się Henrik Hallgren. Później sprawy potoczyły się szybko, z obrączką i Chloe jako punktami kulminacyjnymi.

Sofia wiedziała, że Henrik jest zadowolony ze swojej żony. Nie oczekiwał niczego więcej ponadto, aby nadal była jego recepcjonistką. Troszczyła się o wszystko jako jego „personel naziemny”, a do tego najczęściej wyglądała atrakcyjnie i była w pogodnym nastroju.

No więc tego dnia w styczniu weszła do jego biura w szpilkach i krawacie. Poza tym nie miała na sobie nic więcej. Zainspirowała się Pretty Woman, swoim ulubionym filmem. Sofia była przekonana, że właśnie wtedy zaszła w ciążę. Teraz, niemal osiem miesięcy później, zastanawiała się, jak sobie da ze wszystkim radę. Bywały takie chwile, gdy myślała, że jest złą matką. Zwykle za złą matkę uważa się kobietę, która bije dzieci, pije alkohol albo zostawia je bez opieki w domu, a sama idzie do knajpy. Sofia postępowała odwrotnie. Czuwała nad Chloe, nawet aż za bardzo, dawała córce wszystko, czego ta tylko zapragnęła, a ponadto wiele rzeczy, o których dziewczyna nawet nie zdążyła pomyśleć. Henrik nie wtrącał się w działania Sofii, miał zaufanie do żony.

Sofia wiedziała już, że poniosła porażkę. Wychowała egoistkę, materialistkę. Nastolatkę, która wszystko odmierza pieniędzmi i rzeczami, która wartościuje swoich przyjaciół według ceny ich ubrań. Chloe marzyła się kariera żony Hollywoodu, bez jakiejkolwiek refleksji, że plan może nie wypalić. Ta myśl przerażała Sofię. Łzy żalu nad sobą spływały jej po policzkach.

– No nie, Sofia – powiedziała sobie. – Musisz wziąć się w garść. To wszystko bierze się stąd, że jesteś w ciąży z bliźniakami.

Wyciągnęła telefon i spojrzała na ekran. Rozmawiała już dzisiaj raz z Henrikiem, był uprzejmy, ale zorientowała się, że mu przeszkadza. Dzwoniła też do swojej matki, Desirée z domu von H., która była bardzo miła i wspierająca, lecz właśnie znajdowała się w drodze na lunch z przyjaciółkami.

Jenny i Jessika miały prace, prawdziwe prace, do których chodziły. Kiedyś też były gospodyniami domowymi, ale teraz zostawiły to życie za sobą. Sofia czuła, że wylądowała w tyle. Coś musiała zrobić. Wiedziała, że musi podjąć jakieś działanie, w przeciwnym razie zwariuje.

Zdecydowanie wstała z kanapy i weszła na schody. W dawnym pokoju gościnnym stały kartony i torby. W torbach spakowane były niemowlęce ubranka, malutkie ciuszki. W kartonach leżały meble. Dwa łóżeczka i komoda. Z trudem wdrapała się po schodach i usiadła ciężko. Następnie przystąpiła do rozpakowywania kartonów i skręcania mebli. Sofia pamiętała, co mówiła jej położna – zalecała całkowity spokój i odpoczynek – ale nie miała już siły dłużej odpoczywać.

Rozdział 8

Sofia wstała i z zadowoleniem przyglądała się wynikowi swojej pracy. Oparła się o ścianę i spokojnie, powoli oddychała, kiedy dostała skurczu przepowiadającego.

– Tak, teraz możecie się już pojawić – powiedziała Sofia. – Jeżeli tylko nie będzie wam przeszkadzało dzielenie łóżeczka na początek, choć przecież teraz też to robicie. Ale obecnie macie tam zapewne dość mokro. Nie jest to bynajmniej luksusowe łóżko Hästens. Raczej materac ze średniej półki.

Wtedy do jej uszu dobiegł trzask zamykanych drzwi wejściowych z dołu. Dźwięk zdradzał, że musiała to być Chloe i że z pewnością humor nie dopisywał jej tak jak w tej chwili matce. Prawdopodobnie dlatego, że dziewczynie nie udało się zmontować niemowlęcego łóżeczka i komody w mniej niż trzy godziny.

Sofia usłyszała głos dochodzący z dołu i kołyszącym krokiem weszła do przedpokoju.

– Jestem na górze! – zawołała.

– Zejdź!

Sofia się zawahała. Przebiegła wzrokiem przestrzeń od pokoju dziecięcego do schodów. Kolejny skurcz przepowiadający pomógł jej podjąć decyzję.

– Idę! – odpowiedziała. Wzięła jeszcze jedną z toreb z ubrankami.

Stwierdziła, że można je będzie od razu uprać. Przeczytała gdzieś, że powinno się tak zrobić. Ostrożnie schodziła po schodach, trzymając dłoń na poręczy. Chloe podgrzewała w kuchni pizzę.

– Za dwie godziny będzie obiad – oznajmiła Sofia, zupełnie niepotrzebnie. – Spaghetti z sosem bolońskim. Tak jak lubisz.

Dziewczyna wymamrotała coś niesłyszalnie i wyjęła puszkę coca-coli z lodówki. Sofia zastanawiała się, czy warto powiedzieć, że coca-cola jest niezdrowa, ale milczała. Prawda była taka, że sama miałaby ochotę napić się teraz tego napoju. Pomyślała jednak o swojej przeklętej zgadze i zamiast coli wyjęła butelkę wody.

– Jak było dzisiaj w szkole? – zapytała, mimo że miała świadomość, że to najgłupsza rzecz, jaką mogła powiedzieć.

– Nuda!

– Możesz mi dać strój na WF, wrzucę go do prania.

Chloe spojrzała na matkę.

– Olałam WF. Baba jest cholerną sadystką.

Sofia przypomniała sobie, że kiedyś sama miała podobną opinię o swojej nauczycielce WF-u. Mimo to wcieliła się w rolę matki tak zgrabnie i szybko jak Superman przeobrażający się w budce telefonicznej.

– Powinnaś się ruszać. Przecież wiesz.

– Chciałabym mieć karnet na siłownię – oznajmiła Chloe. – Michelle i Madeleine mają. – Zachichotała konspiracyjnie. – Mają jeden, ale się nim dzielą.

Sofia zamyśliła się na chwilę. Następnie jednak wewnętrzna matka kazała jej wyprostować się na posterunku i oświadczyć:

– To przecież oszustwo.

– Ale, mamo, one są do siebie takie podobne. A karnety są koszmarnie drogie.

– Tak, i dlatego nie dostaniesz karnetu – odrzekła Sofia, umieszczając zgrabnie piłkę w bramce, którą jej córka nieopatrznie zostawiła szeroko otwartą.

Sofia wstała, chwyciła torbę z niemowlęcymi ubrankami i poszła do pralni, która na szczęście znajdowała się na parterze. Odcięła wszystkie metki, przejrzała ubranka, włożyła je do pralki i ustawiła program do tkanin delikatnych na czterdzieści stopni. Następnie kołysząc się, wróciła do kuchni. Chloe już zjadła pizzę i stała teraz znów przed mikrofalówką.

– Pomyślałam sobie – powiedziała półgłosem Sofia – że jedno z łóżeczek moglibyśmy mieć na dole.

– Na dole! Gdzie konkretnie? I dlaczego?

– Żebym nie musiała biegać po schodach ani nosić dzieci na górę i na dół. Na początku mogą mieć wspólne łóżeczko.

Chloe nacisnęła włącznik i się odwróciła.

– Mamo – powiedziała prawie ugodowo. – Kupiłam niemowlakom prezent.

– Tak?! – Sofia była mile zaskoczona. Chwyciła się krawędzi stołu i opadła na najbliższe krzesło.

Dziewczyna zniknęła w przedpokoju i wróciła z torbą z Victoria’s Secret. Włożyła rękę do torby i wyciągnęła butelkę z kremem pod prysznic.

– Kupiłam to dla siebie – wyjaśniła.

W torbie znajdowały się pogniecione bibułki do pakowania. Chloe je wyjęła i wydobyła paczuszkę zawiniętą w taki sam bibułkowy papier.

– Masz – powiedziała bezceremonialnie.

Sofia wyjęła z zawiniątka dwie pary małych śpioszków w rozmiarze pięćdziesiąt. Jedne były białe, a drugie zielone.

– O, jakie śliczne – pochwaliła. – Są przesłodkie – dodała, ponieważ zdawała sobie sprawę, że brzmi bardziej ostrożnie niż radośnie. Trochę ją uwierało, że śpioszki nie były wcale opakowane oraz że córka schowała je w torbie z Victoria’s Secret, mimo że nie zostały tam kupione.

Chloe otworzyła drzwiczki mikrofalówki i wysypała popcorn do miski. Posoliła go i usiadła naprzeciwko matki.

– To naprawdę strasznie miło z twojej strony – stwierdziła Sofia. Wyciągnęła rękę, chwyciła kilka ziaren popcornu i zaczęła je jeść powoli, z namysłem.

Chloe jak zwykle była ubrana w nieprzyzwoicie drogie dżinsy z wielkimi dziurami na kolanach. Do tego nałożyła niebieski kaszmirowy sweter, podejrzanie przypominający jeden ze swetrów Sofii. Prawdopodobnie był to sweter Sofii, ale to i tak nie miało teraz znaczenia, ponieważ nie miałaby szansy się w niego wcisnąć z dwójką dzieci na pokładzie.

– Jesteś taka śliczna – oznajmiła impulsywnie Sofia i pogłaskała córkę po ręce.

Dziewczynka drgnęła, zaskoczona.

– Naprawdę?

– Tak. Taka świeża, taka delikatna. Piękna.

Chloe się skrzywiła. Chwyciła telefon, włączyła kamerę i zaczęła się wnikliwie przyglądać własnej twarzy. Wydęła usta, rozciągnęła wargi w sztywnym uśmiechu i spojrzała na matkę.

– Mamo, mogę sobie powiększyć usta?

Sofia upuściła popcorn, który trzymała w dłoni. Prychnęła, ale zaraz się zreflektowała.

– Żartujesz. Prawda? Powiedz, że to był tylko żart.

– Nie!

Widok córki utwierdził Sofię w przekonaniu, że dziewczyna mówiła poważnie.

– No zobacz, przecież ja mam strasznie wąskie usta!

– Nie, Chloe. Jesteś ładna taka, jaka jesteś.

W pamięci Sofii przewinęły się wspomnienia z czasów, kiedy sama była nastolatką, kiedy marzyła o większych piersiach i w tajemnicy przekładała do biustonosza z za dużymi miseczkami poduszki służące zwykle jako wypełnienie na ramiona. Pamiętała godziny spędzone przed lustrem, kiedy wszystko wydawało jej się nie takie, jak być powinno: brwi były za jasne, rzęsy za krótkie, a nos krótki i okrągły, a nie prosty i zgrabny jak u Nicole Kidman.

Zaczerpnęła powietrza, aby powiedzieć coś miłego, okazać zrozumienie, ale nie zdążyła, ponieważ Chloe wybuchła:

– Michelle powiększy usta. Jej mama też sobie powiększyła i są superładne.

Sofii stanęła nagle przed oczyma Anna-Belle i zawołała:

– O Boże, przecież ona wygląda jak Rosjanka z katalogu szukająca na Zachodzie męża! Czy to jest ładne? – Uświadomiła sobie swój błąd, jeszcze zanim wyrzuciła z siebie ostatnie słowo. – Och, przepraszam. To było niemądre – przyznała, a równocześnie była zła na siebie, że cofnęła to, co faktycznie myślała. – Nie miałam tego na myśli – dodała niezbyt przekonująco.

– Oczywiście, że tak myślałaś – oznajmiła córka ze zrozumieniem, którego zwykle trudno się było po niej spodziewać. – Ale mówisz tak tylko z zazdrości – kontynuowała z niezachwianym przekonaniem cechującym szesnastolatki. – Po prostu nie jesteś tak ładna, taka jest prawda.

Sofia przełknęła ślinę.

– Aha – odparła słabym głosem.

– A oprócz tego jesteś taka nudna. Już wcale nie chodzimy razem na zakupy. Tylko siedzisz na kanapie i nic nie robisz. I śpisz. Tylko śpisz. Tak, tak, wiem – ciągnęła Chloe. – To przez bliźniaki. Bliźniaki to, bliźniaki tamto, to jedyne, o czym z tatą rozmawiacie, jedyne, o czym myślicie. Traktujecie mnie jak powietrze.

– To nieprawda – zaprotestowała Sofia. – Bardzo dużo o tobie myślę. Boję się. – Zawahała się, po czym rzuciła się na głęboką wodę. – Wiem, że przeżywasz różne emocje w związku z pojawieniem się młodszego rodzeństwa? Czy mogę coś dla ciebie zrobić? Może chcesz mi pomóc skręcić łóżeczko? To, które będzie stało na dole.

– Nigdy w życiu!!!

– To może coś innego? – spytała Sofia, mocno zdeterminowana, żeby trzymać się tego wąskiego strumyczka ciepła między nimi.

– Nie! Nic! – odparła Chloe i wstała. – Chociaż… – rzekła po kilku krokach.

Sofia przyglądała się córce. Spodziewała się kłopotów.

– Nie miałam pieniędzy – oznajmiła nonszalancko nastolatka. Wzięła ziarno popcornu i przyglądała się mu zanim odgryzła kawałek.

– To co zrobiłaś, jeśli mogę zapytać?

– Pożyczyłam od Michelle.

– Pożyczyłaś od Michelle? – Sofia spojrzała na śpioszki. Część jej chciała po prostu przesunąć je na drugą stronę stołu i powiedzieć córce, aby je oddała. Uzmysłowiła sobie jednak, jakby to zostało odebrane. W zasadzie to był pierwszy raz, kiedy Chloe wydawała się przyjaźnie nastawiona do swojego młodszego rodzeństwa.

– Więc musisz mi dać trochę pieniędzy, żebym mogła je oddać.

– Ile? – spytała Sofia, która już zauważyła, że metki zostały odcięte.

Chloe zawahała się przez ułamek sekundy i uciekła wzrokiem.

– Sześćset – odrzekła chwilę później. Po czym włożyła do ust kolejne ziarno popcornu.

Sofia myślała.

– Sześćset – powtórzyła, aby zyskać na czasie. Następnie kiwnęła głową i powiedziała: – W takim razie musisz poprosić Michelle, żeby poczekała. Nie możesz po prostu kupować czegoś, nazywać tego prezentem, a potem żądać, żebym ja za to zapłaciła.

Sofii wydawało się, że zabrzmiała łagodnie i uprzejmie, ale Chloe wykrzyknęła:

– O Boże, ale ty jesteś wredna! Pożyczyłam te pieniądze.

– No cóż. Michelle podjęła ryzyko – odparła matka.

– Już nigdy nie będzie chciała ze mną rozmawiać!

Sofia nie wiedziała, co miałaby powiedzieć, więc milczała.

Chloe czekała. W kuchni zaległa gęsta cisza. Następnie dziewczyna złapała miskę z popcornem oraz prawie pustą puszkę coli i wymaszerowała z pomieszczenia. Sofia siedziała, przyglądając się leżącym przed nią śpioszkom. Później zrobiła coś, o czym wiedziała, że musi to zrobić. Wydobyła z kieszeni telefon i wyszukała w internecie sklep, którego nazwę umieszczono na metce ubranek. Po krótkiej chwili odnalazła śpioszki i ich cenę. Dziewięćdziesiąt dziewięć koron za sztukę. Wpatrywała się w nie i naraz poczuła wielki zawód oraz niepokój.

Rozdział 9

Piątek, 13 września

Piątek trzynastego września zaczął się dobrze, po czym przerodził się w małą katastrofę, tak jak należało się tego spodziewać po piątku trzynastego. Jedno z dzieci w przedszkolu Jenny się uderzyło. Oskar był całkowicie zwyczajnym czterolatkiem z gigantyczną wiarą we własne siły. Był jakby dziecięcym odpowiednikiem Arnolda Schwarzeneggera skrzyżowanego ze Stevenem Seagalem z niewielkim dodatkiem George’a Clooneya.

W ten właśnie piątek postanowił wspiąć się na górkę. Był to pagórek przystosowany do potrzeb przedszkolaków, bezpieczny, ryzyko upadku wydało się minimalne. Ale Oskarowi, podobnie jak wielu innym chłopcom, udało się spaść z góry i uderzyć się w głowę w jedyny kamień, który znajdował się u podnóża górki. Głowa krwawiła, maluch wymiotował i płakał. Nowa praktykantka całkowicie straciła panowanie nad sobą i pobiegła po Jenny, która już wychodziła do domu. W ramionach trzymała wrzeszczącego, krwawiącego Oskara, a za nią dreptało pięcioro dzieci w wieku od czterech do pięciu lat.

– To nie ja. Ja nic nie zrobiłem! – krzyczały chórem.

– Wiem, wiem – uspokajała Jenny, która znała Oskara. Poleciła praktykantce usiąść na podłodze. – Jeśli zrobi ci się słabo, połóż się i oprzyj nogi na tym krześle – nakazała tonem, którego nie powstydziłby się pułkownik.

Później zaczęła pocieszać Oskara i małą dziewczynkę, która ze współczucia zawsze płakała solidarnie z innymi, jeśli nie miała własnego powodu. Jenny obmyła rannego chłopca, dała mu wody do popicia i zadzwoniła po jego matkę, która obiecała przyjechać najszybciej, jak będzie mogła.

– Znowu – jęknęła mama czterolatka, co tylko utwierdziło Jenny w przekonaniu, że Oskar był i zawsze będzie dzieckiem, które wdrapuje się na górę i spada.

Jenny dopilnowała następnie, aby praktykantka pomogła dzieciom zdjąć kurtki, przyprowadziła te, które zostały na dworze, i zmusiła wszystkich do wysłuchania bajki. Potem zadzwoniła do swojej córki i poinformowała, że się spóźni.

– W takim razie idę do babci – zapowiedziała Clara, która nie lubiła być sama w domu.

– Odbiorę cię stamtąd – obiecała Jenny.

Kiedy jednak mama odebrała już Oskara i wszystko się uspokoiło, Jenny spostrzegła, że dostała SMS-a od swojej matki.

Jesteśmy u Bjarnego – napisała Britt-Marie i dołączyła do wiadomości adres swojego partnera.

Kobieta westchnęła, gdy to przeczytała. Myśl o tym, że trzeba będzie najpierw pojechać autobusem w jedną stronę, odebrać Clarę, a następnie wrócić i jechać tramwajem aż do domu, nie była zachęcająca. Uważała, że Britt-Marie mogłaby poczekać, ale wiedziała, że gdyby miała jakiekolwiek uwagi, jej matka natychmiast podkreśliłaby, że jest uprzejma i robi córce przysługę. Wsiadła zatem do autobusu, który jechał w odpowiednią stronę.

Bjarne mieszkał na parterze budynku, w którym mieściły się cztery mieszkania. Dzięki temu miał mały ogródek. Jenny dostrzegła go z ulicy i pomachała na powitanie, zanim otworzyła furtkę i weszła na podwórko.

– Cześć. Ładna pogoda – powiedziała, bo coś przecież należało powiedzieć.

– Cześć! – odparł Bjarne i złożył gazetkę, którą czytał. Pisemko traktowało oczywiście o odżywianiu i sporcie. – Twoja mama poszła kupić coś do jedzenia – oznajmił. – Clara jej towarzyszy.

– Aha – odrzekła nieco zakłopotana Jenny. Po czym wyciągnęła najbliższe krzesło i usiadła na nim z lekkim westchnieniem.

– Zmęczona? – spytał Bjarne.

Jenny przytaknęła.

– Katastrofa z rozlewem krwi w pracy – przyznała.

Bjarne spojrzał na jej stopy.

– Nie powinnaś chodzić w czymś takim – zauważył i wskazał na jej mokasyny.

– Mam buty na zmianę w pracy – odpowiedziała kobieta, a zaraz potem spytała: – Kiedy pojechały?

– Twoja mama i Clara? – Bjarne dopytywał, jakby dom był pełen ludzi. – Kwadrans temu.

– Ale przecież wiedziała, że przyjadę – Jenny zdała sobie sprawę, że zabrzmiało to zrzędliwie.

– Masz ochotę na coś orzeźwiającego? – spytał Bjarne i dodał: – Wyglądasz naprawdę na zmęczoną.

– Tak, poproszę – odpowiedziała Jenny. I więcej w tym było grzeczności niż entuzjazmu.

Oczekiwała, że Bjarne zapyta, czego chciałaby się napić, ale on po prostu wstał i wyszedł. Dla zabicia czasu sięgnęła po gazetkę i zaczęła ją przeglądać. Zakładała, że gospodarz przyniesie jej po prostu szklankę wody. Jenny unikała czasopism o żywieniu, sporcie, jodze i wyjazdach zdrowotnych. Wolała raczej kolorowe magazyny o kosmetykach i ubraniach, najchętniej z przedziału cenowego zdecydowanie przekraczającego jej możliwości.

Zdążyła już przejrzeć całe pisemko i zaczęła się zastanawiać, czy Bjarne poszedł do sąsiada, albo może zaczerpnąć wody z fontanny w parku po drugiej stronie ulicy. Jeśli tak, to nie zamierzała jej wypić.

Wróciwszy, Bjarne postawił przed nią szklankę. Jenny wytrzeszczyła oczy.

– Co to? – spytała, a w jej głosie nie było ani krzty radosnego oczekiwania.

– Smoothie – wyjaśnił wesoło Bjarne.

– Smoothie?

Jenny wiedziała, co to smoothie. Były różowe lub złociste i pachniały owocami. To natomiast wyglądało, jakby Bjarne zanurzył szklankę w błotnistej kałuży. Kobiecie przyszły na myśl oglądane filmy o krajach rozwijających się, gdzie matki karmiły swoje dzieci brudną wodą z butelki. Gospodarz usiadł na krześle obok.

– Spróbuj! – zachęcał.

Jenny wpatrywała się w szklankę. Następnie przyjrzała się Bjarnemu. Rozważała, czy faktycznie miał zamiar ją otruć. Odrzuciła jednak tę myśl. Przecież wiedział, że Clara i Britt-Marie wkrótce wrócą. Nagle przyszło jej do głowy coś przerażającego. A jeżeli był seryjnym mordercą? Może matka i córka Jenny leżały już martwe albo cierpiały katusze na piętrze? Potrójne morderstwo. Trzy pokolenia. W gazetach będą go nazywać rzeźnikiem pokoleń.

Wiedziała, że jest niepoważna, ale mimo to zapytała:

– Co w nim jest?

– Ziemniaki, zielona kapusta i trochę innych rzeczy.

Sformułowanie „trochę innych rzeczy” nie budziło zaufania. Ziemniaki i kapusta w zasadzie też nie.

– Nie jestem głodna – odpowiedziała Jenny. – Chce mi się tylko pić.

– Wypij. Gasi pragnienie, ma mało kalorii, a dużo wartości odżywczych.

Kobieta czuła wyraźnie, że chciałaby siedzieć na własnym tarasie i pić coś, co ma znacznie więcej kalorii i mniej wartości odżywczych. Umoczyła usta w napoju. Smakował tak, jak wyglądał. Jak woda z błotem. Zastanawiała się, czy Bjarne przepuścił przez sokowirówkę nieobrane, surowe ziemniaki z łodygami i całą resztą. Westchnęła i odstawiła szklankę.

– Dziękuję – powiedziała, a po chwili zapytała: – Masz może trochę wody? Jestem tylko spragniona. To tutaj jest trochę za mocne.

– To tylko naturalne produkty – odparł Bjarne. Najwyraźniej wyczuł krytykę.

– Aha.

– Mogę dać ci przepis. Poczekaj. Mam broszurkę.

Zniknął w głębi domu. Jenny odprowadziła go wzrokiem i stwierdziła, że nie wszyscy mężczyźni wyglądają dobrze w dżinsowych szortach. Przyglądała się swojemu tak zwanemu smoothie i zastanawiała się, czy mogłaby je wylać, ale zaraz porzuciła ten pomysł. Istniało ryzyko, że wtedy Bjarne zrobi jej nowy napój, a to przecież byłoby rozrzutnością i marnowaniem cennych ziemniaczanych łodyg. Znowu zaczęła przeglądać gazetkę i trafiła na stronę z informacją o wyjeździe zdrowotnym. Wszystko wyglądało bardzo pięknie, tak jak to zwykle bywa. Biały piasek, błękitna woda, atrakcyjni ludzie w sportowych strojach.

– Taka podróż to by było coś dla ciebie i twojej mamy – usłyszała Jenny zza pleców i aż podskoczyła.

– Dość drogo – zauważyła.

– Magnus pewnie nieźle zarabia. Jako stomatolog z prywatnym gabinetem.

Jenny nie zamierzała się odnosić do uwagi Bjarnego. Złożyła gazetkę i wykrzyknęła radośnie:

– Tam idą.

– Mama! – zawołała Clara.

– Jenny. – Britt-Marie objęła swoją córkę. – Jak to dobrze, że Bjarne się tobą zajął – ucieszyła się.

– Właśnie powiedziałem, że to byłaby miła podróż dla was obu – rzekł Bjarne, wskazując swoje pisemko.

– Już minął termin – zauważyła Jenny. – To stara gazeta.

Bjarne spojrzał na nią niezadowolony, jakby w międzyczasie na własna rękę parę razy obróciła ziemię dookoła. Uśmiechnął się w końcu i znów usiadł.

– Mam tu kilka produktów… – zagaił.

– Mamo… – zaczęła Clara.

– Powinnam już iść – oznajmiła Jenny.

– Chyba możesz posłuchać Bjarnego, on tyle wie – nalegała Britt-Marie.

– I nie wypiłaś jeszcze swojego smoothie – zauważył partner matki tonem ważniaka.

– Smakuje ohydnie – powiedziała bez ogródek Clara. – Mamo, idę po swoją torbę.

– Claro, tak się nie mówi – pouczyła dziewczynkę babcia.

– Muszę już iść – powtórzyła Jenny, a potem zwrócił się do córki: – Świetnie, idź, proszę, po swoją torbę.

– No wiesz, ja potrafię bezbłędnie określić, czego ludzie potrzebują albo czego im brak – kontynuował Bjarne, uparty jak osioł.

– Jestem zdrowa – zapewniła Jenny.

– Tutaj mam tonik, który należy pić rano. I trzy rodzaje herbat ziołowych.

– Nie przepadam za herbatami ziołowymi.

– Ponadto krem oczyszczający, który poradzi sobie z zanieczyszczonymi partiami cery wokół nosa, i kojący krem na dzień. – Proszę! – powiedział Bjarne tonem typowym dla ludzi, którzy uważają, że pokonali przeciwnika w dyskusji. – Wkładam wszystko do tej tu małej torebki. Broszurka jest na spodzie.

Jenny chciała po prostu stamtąd wyjść. Chwyciła torebkę, która była nieco cięższa, niż początkowo sądziła.

– Nie wypijesz swojego smoothie? – zawołał Bjarne, ale Jenny zamachała odmownie i w pośpiechu ruszyła przed siebie, okrążyła dom i wyszła na ulicę, z Clarą depczącą jej po piętach.

Rozdział 10

Magnus również siedział na tarasie. Pomachał wesoło, kiedy Jenny i Clara pojawiły się w jego polu widzenia. Przed nim stała puszka z piwem.

– Hej! – powiedział tak ciepło, że Jenny prawie się zdziwiła.

Kobieta przelotnie pocałowała męża. Zrzuciła mokasyny i boso przeszła przez dom, wyszła przez przeszklone drzwi i stanęła na ciepłym drewnianym pomoście tarasu. Zerknęła ku kwiatom. Należało je oczyścić z przekwitłych części, prawdopodobnie także podlać, bo ostatnie dwa dni były ciepłe.

– Mogę wziąć loda? – zapytała Clara retorycznie.

– Tak, oczywiście – odpowiedziała Jenny, nieco rozkojarzona.

– Je za dużo lodów i słodyczy – zauważył Magnus.

– Tak myślisz? – Jenny powstrzymała się od komentarza: „Pijesz za dużo alkoholu”, ponieważ ta uwaga uderzyłaby w nią rykoszetem. Zamiast tego oświadczyła: – Wezmę kieliszek wina. Miałbyś ochotę na jeszcze jedno piwo?

Magnus potwierdził. Kiedy Jenny postawiła przed nim oszronioną puszkę, wymruczał: – Dziękuję. – A następnie zapytał: – Widziałaś wóz Bjarnego?

Jenny się zastanowiła. Widziała samochody na parkingu przy domu, ale nie wiedziała, który należał do Bjarnego.

– Nie wiem. To znaczy, jeśli stał przed domem, to pewnie go widziałam, ale nie wiem, który to był.

– Porsche. Porsche GT3. Jasnoniebieskie.

Jenny zamruczała i pociągała drobnymi łyczkami swoje wino z gatunku tych, które sprzedają w kartonie. Smakowało tak, jak zwykle smakowały tego typu wina wyciągnięte z lodówki.

– Wziął je na firmę – ciągnął Magnus. –Półtorej bańki.

– Coś podobnego – podsumowała uprzejmie Jenny. Wiedziała, że możliwość kupowania rzeczy na firmę była pociągająca dla wielu osób. W szczególności dla tych, którzy nie mieli własnej firmy i nie zastanawiali się nad tym, że każda wydana korona musi najpierw zostać zarobiona. Wiedziała również bardzo dobrze, że Magnus nie miał przestrzeni finansowej na zakup samochód w ramach swojej praktyki.

– Dobrze zarabia na tej swojej zdrowej żywności – kontynuował mąż Jenny.

– On tak twierdzi – przyznała kobieta. Nagle przypomniała sobie torebkę z produktami Bjarnego, którą zostawiła w przedpokoju.

– Może to byłoby coś dla ciebie?

– Co? – Jenny zakrztusiła się łykiem wina. Kasłała i pluła, a do oczu napłynęły jej łzy.

Magnus odczekał. Jenny doszła do siebie i wykrztusiła:

– Żartujesz, prawda? Poczęstował mnie smoothie. Wyglądało jak woda z błotem. I tak też smakowało.

– Takie rzeczy mają działanie prozdrowotne.

– Jak marihuana. Podobno również dobrze działa w niektórych przypadkach.

– Cicho, pomyśl o Clarze.

– Nie ma jej tutaj. Siedzi w środku i ogląda telewizję. Poza tym słyszała gorsze rzeczy, takie jak heroina, bzykanie i pedofil.

– Ogląda za dużo telewizji.

– Zgadzam się z tobą. Dziś za to była na spacerze z moją mamą, odwiedzała sąsiadów Bjarnego i skakała na trampolinie przez pół popołudnia.

Jenny sączyła wino. To pozwoliło Magnusowi ciągnąć swój wywód.

– Ale słuchaj, na pewno byłoby fantastycznie sunąć po okolicy w takim wozie. – Przesunął broszurkę w kierunku żony.

Przyjrzała się obrazkowi, pociągnęła jeszcze łyk wina i następnie spytała:

– Kiedy miałabym w nim sunąć? A może to ty byś w nim sunął, podczas gdy ja zajmowałabym się sprzedażą błotnistej wody? – Jenny doskonale rozumiała, że ta rozmowa nie toczy się po myśli Magnusa. Niestety, nie toczyła się także po jej myśli. Znów pociągnęła łyk wina, nie zdradzając, co o tym wszystkim sądzi. Zamiast tego powiedziała: – Słuchaj, może byśmy zaprosili do nas Jessikę i Claesa oraz Sofię i Henrika? Urządzimy małe spotkanie przy grillu. Mamy przecież nowy grill i w ogóle. – Przedłożyła swoją propozycję umiarkowanie entuzjastycznym tonem, a Magnus natychmiast połknął haczyk.

– Tak, jasne. Zaprosimy także twoją mamę i Bjarnego. Może…

Trochę o tym rozmawiali, ale potem pojawiło się coś nowego i pomysł spalił na panewce. Tak jak wiele razy wcześniej, kiedy Jenny próbowała zmobilizować Magnusa, aby zrobili coś razem.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki