Danielle Steel

Cudze grzechy

Tłumaczenie Agata Kowalczyk

Saga

Cudze grzechy

Tłumaczenie Agata Kowalczyk

Tytuł oryginału A Good Woman

Język oryginału angielski

Copyright © 2008 by Danielle Steel.

All rights reserved including the rights of reproduction in whole or in part in any form.

Translation copyright © 2008 by Agata Kowalczyk

Copyright ©2008, 2025 Danielle Steel i Saga Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788727230597

1. Wydanie w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Żadna część niniejszej publikacji nie może być powielana, przechowywana w systemie wyszukiwania danych lub przekazywana w jakiejkolwiek formie lub w jakikolwiek sposób bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy, ani rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie oprawy lub z okładką inną niż ta, z którą została opublikowana i bez nałożenia podobnego warunku na kolejnego nabywcę. Zabrania się eksploracji tekstu i danych (TDM) niniejszej publikacji, w tym eksploracji w celu szkolenia technologii AI, bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy.

www.sagaegmont.com

Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 55 milionów złotych.

Vognmagergade 11, 2, 1120 København K, Dania

Dobrym kobietom – wspaniałym kobietom!

Najlepszym kobietom, jakie znam:

Beatrix, Sam, Victorii, Vanessie i Zarze.

Każda z Was jest wyjątkowa i niepowtarzalna,

odważna, kochająca, mądra, zaradna,

twórcza, wytrwała, uczciwa,

pełna prawości, godności i wdzięku.

Jesteście moimi bohaterkami, moimi idolkami,

moim skarbem i moją radością.

Dziękuję za wszystkie lekcje, jakich mi udzieliłyście,

i za niezmierzoną miłość, która nas łączy.

Z miłością
Mama/D.S.

Rozdział 1

Annabelle Worthington kochała książki, były jej pasją, a biblioteka ojca stała się miejscem magicznym. Zaglądała tu najczęściej jak mogła, a dziś, czternastego kwietnia 1912 roku, poświęciła na lekturę cały ranek. Zamknęła książkę i podeszła do okna, które wychodziło na wielki ogród. W połowie kwietnia pachniało już wiosną, ogrodnicy posadzili kwiaty i wszystko wyglądało pięknie. Na pewno będą tym zachwyceni, pomyślała o rodzicach; spodziewała się ich powrotu za kilka dni.

Dom, a właściwie pałac, w którym Annabelle mieszkała z nimi i ze starszym bratem Robertem, znajdował się na północnym krańcu Piątej Alei w Nowym Jorku. Worthingtonów, jak i Sinclairów – rodzinę matki – łączyło bliskie pokrewieństwo z Vanderbiltami i Astorami, a także większością liczących się nowojorskich familii. Ojciec Annabelle, Arthur, był właścicielem i dyrektorem najbardziej renomowanego banku w mieście. Pochodził z bankierskiej rodziny; Worthingtonowie, podobnie jak rodzina matki z Bostonu, od pokoleń stanowili elitę nowojorskiej finansjery. Robert, choć miał dopiero dwadzieścia cztery lata, trzeci rok pracował u ojca i naturalną koleją rzeczy zastąpi go kiedyś na stanowisku dyrektora. Przeszłość, tak przewidywalna i spokojna, dawała poczucie bezpieczeństwa na przyszłość. Annabelle potrafiła docenić cieplarnianą atmosferę domu rodzinnego, w której mogła dorastać.

Małżeństwo rodziców było udane, a ona i Robert dobrze się rozumieli. Ich życia nigdy nie zakłócał żaden niepokój. Jeśli napotykali jakieś problemy, zawsze umieli szybko je rozwiązać. Annabelle wychowała się pod złotym kloszem – szczęśliwe dziecko, otoczone czułą opieką najbliższych.

Ostatnie miesiące były dla niej pełne wrażeń. W grudniu, tuż przed Bożym Narodzeniem, po raz pierwszy zaprezentowała się w towarzystwie podczas wspaniałego balu, jaki wydali dla niej rodzice. Debiut Annabelle, jak wszyscy zgodnie twierdzili, był nad wyraz udany, a o jego oprawie mówiono z podziwem w całym mieście. Jej matka, Consuela, uwielbiała wydawać przyjęcia. Goście mogli spacerować po bajkowo urządzonym ogrodzie, pokrytym dachem i ogrzanym. Sala balowa w domu olśniewała wystrojem. Grał zespół najlepszych muzyków. Na bal przyszło czterysta osób, a bohaterka wieczoru wyglądała w swojej sukni zjawiskowo jak księżniczka.

Po matce Annabelle odziedziczyła szczupłą sylwetkę, jedwabiste, jasne włosy i wielkie błękitne oczy. Miała regularne rysy, małe dłonie i stopy. Gdy była dzieckiem, ojciec mawiał często, że wygląda jak porcelanowa laleczka. W wieku osiemnastu lat wiele panien mogłoby jej pozazdrościć idealnej figury i naturalnego wdzięku. Uroda i sposób bycia Annabelle potwierdzały, że płynie w jej żyłach najczystsza błękitna krew.

Po balu rodzina spędziła w domu miłe święta, będąc ciągle pod wrażeniem udanego debiutu. Nie brakowało zaproszeń na spotkania towarzyskie, rauty czy tańce. Przez całe to zamieszanie, te przyjęcia i wieczorne wyjścia w zwiewnych sukniach w środku zimy, w pierwszym tygodniu stycznia Annabelle zapadła na ciężką grypę i lekarz obawiał się, że może dojść do zapalenia płuc. Na szczęście młody i silny organizm zwalczył chorobę, ale jeszcze długo była osłabiona i gorączkowała. Worthingtonowie od dawna planowali wizytę u przyjaciół w Europie, jednak lekarz rodzinny zdecydował, że Annabelle ze względu na stan zdrowia nie powinna jechać. Tak więc w połowie lutego tylko rodzice i brat popłynęli „Mauretanią”. Consuela chciała zostać, ale Annabelle przekonała ją w końcu, że nie ma powodu do obaw. Nie chciała, by mama rezygnowała z podróży, na którą tak się cieszyła. Wszystkim było przykro, Annabelle musiała jednak przyznać, że choć czuje się dużo lepiej, to nie na tyle, by wybierać się w dwumiesięczną zagraniczną podróż. Wyjechali więc, mając jej zapewnienie, że zajmie się domem i ze wszystkim sobie poradzi. Ufali jej całkowicie. Nie musieli się martwić, że zachowa się nieodpowiedzialnie pod ich nieobecność.

Gdy odprowadzała ich do doku Cunarda, nadrabiała miną, starając się zachować pogodny nastrój, ale w domu doskwierała jej samotność. Wypełniała sobie czas czytaniem i praktycznymi zajęciami, które, jak wiedziała, sprawią przyjemność mamie. Dziergała na szydełku serwetki i sama zadbała o idealny stan najładniejszej bielizny pościelowej i obrusów. Nie czuła się dość dobrze, by wybierać się na wizyty, ale często odwiedzała ją najlepsza przyjaciółka, Hortensja. Przyjaźniły się od dziecka i obie debiutowały w tym samym roku. Hortie miała już kawalera. Annabelle założyła się z nią, że James oświadczy się jeszcze przed Wielkanocą. Jak się okazało, miała rację – przed tygodniem Hortie i James ogłosili oficjalnie swoje zaręczyny. Annabelle nie mogła się już doczekać, by powiedzieć o tym mamie; wrócą siedemnastego kwietnia, po czterodniowej podróży nowym transatlantykiem, który wypływał z Southampton.

Dwa samotne, wypełnione tęsknotą miesiące dłużyły jej się nieznośnie, ale pozwoliły też całkowicie odzyskać zdrowie i czytać do woli. Każdą wolną chwilę spędzała w bibliotece ojca. Najbardziej lubiła biografie sławnych ludzi i rozprawy naukowe. Nie interesowały jej romantyczne powieści, którymi zaczytywały się matka i Hortensja – Annabelle podawała w wątpliwość wartość takiej literatury. Była ciekawa świata, który wciąż się zmieniał wraz z postępem cywilizacyjnym. Zawsze miała mnóstwo tematów do dyskusji z bratem i nawet on przyznawał, że często zaskakuje go, gdy mówi o czymś z imponującą znajomością rzeczy. Robert miał głowę do interesów i wielkie poczucie odpowiedzialności, uwielbiał towarzystwo, przyjęcia i spotkania z przyjaciółmi; Annabelle, która na pierwszy rzut oka zdawała się płochym podlotkiem, była nad wiek poważna. Czuła wciąż głód wiedzy, jej pasją były książki i nauki ścisłe. Biblioteka ojca, gdzie spędzała mnóstwo czasu, stała się jej ulubionym pokojem w domu.

Wieczorem czternastego kwietnia czytała do późna w łóżku, a następnego ranka spała wyjątkowo długo. Gdy wstała, umyła zęby i wyszczotkowała włosy, włożyła szlafrok i powoli zeszła na śniadanie. Dom wydał jej się dziwnie cichy; nie widziała nikogo ze służby. Zaszła do pokoju kredensowego i zobaczyła kilka osób pochylonych nad gazetą, którą szybko złożyli. Blanche, długoletnia gospodyni, płakała. Poczciwa kobieta miała miękkie serce i każda smutna historia o cierpiącym zwierzęciu czy dziecku doprowadzała ją do łez. Teraz też przeczytała coś, co ją wzruszyło. Annabelle uśmiechnęła się i przywitała ze wszystkimi, a wtedy William, kamerdyner, rozpłakał się i wyszedł z pokoju.

– Na Boga, co się stało? – Spojrzała zdumiona na Blanche i pokojówki. One też miały łzy w oczach. – Co się dzieje? – Głos jej drżał. – Blanche, daj mi gazetę. – Gospodyni wahała się, ale młoda pani już chwyciła dziennik.

Parowiec transatlantycki, najbardziej luksusowy statek pasażerski świata, cud techniki „Titanic” zatonął, krzyczał tytuł na pierwszej stronie. Czytała bardziej ze zdumieniem niż z przerażeniem. Podano niewiele szczegółów, tyle tylko, że „Titanic” zatonął w nocy; gdy zaczął nabierać wody, pasażerów rozmieszczono w szalupach, a na miejsce katastrofy pospieszyła „Carpathia”, statek linii Cunarda. Nie napisano nic o liczbie ofiar czy ocalałych, ale wydawało się oczywiste, że w przypadku nowoczesnej jednostki, o najwyższym stopniu bezpieczeństwa, pasażerów ewakuowano w porę i wszyscy się uratowali. Ogromny statek uderzył w górę lodową i choć był uważany za niezatapialny, poszedł na dno kilka godzin później. Niemożliwe stało się faktem.

Annabelle natychmiast zaczęła działać. Poleciła Blanche, żeby szofer podjechał pod dom. Chciała jechać do biura linii White Star, żeby dowiedzieć się czegoś o rodzinie. Nie przyszło jej nawet do głowy, że setki innych osób zrobią to samo.

Popędziła na górę, na chybił trafił wyciągnęła z szafy prostą sukienkę z szarej wełny, włożyła pończochy i buty, złapała płaszcz, torebkę i zbiegła na dół, nie tracąc czasu na upinanie fryzury. Z rozwianymi włosami, trzaskając drzwiami, wypadła na podjazd. W domu panowała grobowa cisza, jakby wszyscy już obchodzili żałobę. Gdy Thomas, szofer ojca, wiózł ją do siedziby White Star na Broadwayu, Annabelle zmagała się w milczeniu z ogarniającym ją przerażeniem. Kiedy zobaczyła gazeciarza, który wykrzykiwał najnowsze wiadomości, wymachując dziennikiem, kazała Thomasowi zatrzymać się i kupić gazetę.

Pisano, że liczba ofiar jest nieznana, a „Carpathia” podaje przez radio listę ocalałych. Annabelle czytała ze łzami w oczach. Jak to się mogło stać? Największy, najbardziej nowoczesny transatlantyk. To był jego dziewiczy rejs. Jak to możliwe, że taki statek zatonął? I co się stało z jej rodzicami, bratem i setkami innych ludzi, którzy nim płynęli?

Przed biurem White Star kłębił się tłum. Jak zdoła przepchnąć się do wejścia? Barczysty szofer torował jej drogę, ale i tak dostała się do środka dopiero po godzinie. Powiedziała urzędnikowi, że jej brat i rodzice byli pasażerami pierwszej klasy. Roztrzęsiony młody kancelista zapisał jej nazwisko, inni pracownicy biura wyszli na zewnątrz, by wywiesić listy z nazwiskami uratowanych. Rozdawali też kopie list. Przesyłał je na bieżąco radiooperator „Carpathii”, któremu asystował operator z „Titanica”, ocalały z katastrofy. Na górze list wypisano grubymi literami, że spis wciąż jest niekompletny, by dać nadzieję tym, którzy nie mogli odnaleźć nazwisk swoich bliskich.

Annabelle trzymała listę w drżących dłoniach, ledwie mogła czytać przez łzy. W końcu, prawie na samym dole, dostrzegła pojedyncze nazwisko. Consuela Worthington, pasażerka pierwszej klasy. Ojca i brata nie było. Żeby się uspokoić, powtarzała sobie, że lista jest niekompletna. W ogóle zdumiewająco krótka.

– Kiedy będziecie coś wiedzieć o pozostałych? – zapytała urzędnika.

– Mamy nadzieję, że najdalej w ciągu kilku godzin – mówił głośno, by usłyszała go przez krzyki ludzi za jej plecami. Tłum gęstniał, zapełniał cały plac i cisnął się do drzwi biura. Wokół panowały chaos i panika, przerażenie i rozpacz.

– Przecież wciąż jeszcze przypływają szalupy z ludźmi. – Annabelle pokrzepiała się nadzieją. Matka żyje, choć Bóg jeden wie, w jakim jest stanie. Ojciec i Robert też na pewno przeżyli.

– Ostatnich wzięto na pokład o wpół do dziewiątej rano. – Urzędnik spuścił wzrok. Mówiono mu o ciałach unoszących się w wodzie, o pasażerach błagających o ratunek przed śmiercią, ale nie do niego należało przekazywanie takich koszmarnych wieści i nie miał odwagi powiedzieć ludziom wprost, że ofiary liczone są w setkach. Na razie lista rozbitków zawierała sześćset nazwisk, ale z „Carpathii” nadeszła informacja, że na pokładzie znajduje się ponad siedemset osób, tyle że niektóre pozostają wciąż anonimowe. Jeśli rzeczywiście tak było, znaczy to, że ponad tysiąc pasażerów i członków załogi straciło życie. On sam nie chciał w to uwierzyć. – Powinniśmy znać resztę nazwisk za kilka godzin – powiedział ze współczuciem.

– Dawaj, muszę sprawdzić! – wrzasnął jakiś zdesperowany mężczyzna; zagroził, że go uderzy, jeśli nie dostanie listy.

Urzędnik podał mu ją natychmiast. Ludzie byli rozgorączkowani, wystraszeni, emocje wymykały się spod kontroli, nie wytrzymywali napięcia w oczekiwaniu na informacje i słowa otuchy. W końcu Annabelle za namową Thomasa wróciła do samochodu. Szofer zaproponował, że zawiezie ją do domu, ale wolała zostać na miejscu i sprawdzić spis, gdy tylko zostanie uzupełniony.

Siedziała z zamkniętymi oczami, myśląc o ojcu i bracie; zaklinała ich, by żyli, i dziękowała Bogu, że na liście znalazło się chociaż nazwisko matki. Od rana nic nie jadła i nie piła. Co godzinę udawała się z Thomasem do biura, żeby spytać, czy wiadomo już coś więcej. O piątej po południu powiedziano im, że lista ocalałych jest kompletna, tylko kilkorga dzieci nie udało się jeszcze zidentyfikować. Wszyscy wzięci na pokład przez „Carpathię” znajdowali się na liście.

– Czy żaden inny statek nie ratował rozbitków? – zapytał ktoś.

Urzędnik w milczeniu pokręcił głową. Choć na miejscu były inne jednostki, tylko na pokładzie „Carpathii” znalazły się żywe osoby, w większości z łodzi ratunkowych i te, które udało się wyciągnąć z wody. Zanim nadeszła pomoc, jedynie nieliczni zdołali przeżyć w lodowatym Atlantyku.

Annabelle jeszcze raz sprawdziła listę. Na „Titanicu” było tysiąc trzysta szesnastu pasażerów i osiemset dziewięćdziesięciu jeden członków załogi. Uratowano siedemset jedenaście osób. Znów dostrzegła nazwisko matki, ale żadnych innych Worthingtonów – ani Arthura, ani Roberta; mogła się tylko modlić, żeby to okazało się pomyłką. Może ich przeoczono albo stracili przytomność i nie byli w stanie podać nazwisk. Poinformowano, że „Carpathia” ma zawinąć do Nowego Jorku za trzy dni, osiemnastego kwietnia. Annabelle nie chciała wierzyć, że jej brat i ojciec nie żyją. To po prostu niemożliwe.

Kiedy wróciła do domu, Hortie już na nią czekała. Jej matka też przyszła pocieszyć Annabelle i zaproponowała, by Hortie została na całe trzy dni, aż do powrotu pani Worthington. Pierwszej nocy Annabelle nie zmrużyła oka. Przyjaciółki niewiele rozmawiały; trzymały się za ręce i płakały. Hortie próbowała dodawać jej otuchy, ale żadne słowa nie mogły złagodzić bólu. Cały świat był wstrząśnięty informacją o zatonięciu „Titanica”. Ogrom tragedii nie mieścił się ludziom w głowach.

– Dzięki Bogu, że nie wybrałaś się w tę podróż – szepnęła Hortie, gdy wieczorem leżały w łóżku. Annabelle tylko skinęła głową. Dręczyło ją poczucie winy, że została w domu, że namawiała rodzinę do wyjazdu. Zastanawiała się, czy będąc z nimi, mogłaby w czymkolwiek pomóc. Może zdołałaby uratować chociaż jedną z osób jej najbliższych albo kogoś innego.

Przez kolejne trzy dni dziewczęta snuły się niczym duchy po domu, w którym życie zamarło; panował żałobny nastrój, wszyscy płakali. Annabelle nie mogła jeść ani spać. Hortie była jedyną osobą, którą chciała widzieć i z którą chciała rozmawiać. Uległa jej namowom i wybrały się na spacer, żeby zaczerpnąć trochę świeżego powietrza. Towarzyszył im James, narzeczony Hortie; był wstrząśnięty tym, co się stało i szczerze współczuł Annabelle. Całe miasto i cały świat nie mówiły o niczym innym, jak tylko o „Titanicu”.

Z „Carpathii” docierało niewiele informacji; przysłano potwierdzenie, że „Titanic” rzeczywiście zatonął i że lista ocalałych jest kompletna i ostateczna. Nie wpisano na nią tylko kilkorga małych dzieci; te miały zostać zidentyfikowane przez krewnych w porcie, jeśli pochodziły z Ameryki. Jeśli nie, miały być przewiezione do Cherbourga i Southampton, gdzie zapewne czekały ich zrozpaczone rodziny. Na pokładzie „Carpathii” była szóstka malców, do których nie przyzna wał się nikt z ocalałych. Obcy ludzie opiekowali się nimi w zastępstwie rodziców. Ale, jak zapewniano, wszyscy chorzy czy ranni znaleźli się na liście. Annabelle nie wierzyła w to, na pewno zaszła jakaś pomyłka, myślała sobie, gdy wieczorem osiemnastego kwietnia Thomas wiózł ją do doku linii Cunarda. Hortie nie towarzyszyła przyjaciółce, spotkanie matki i córki to była tylko ich chwila, nie chciała się narzucać. Annabelle poszła więc sama na pirs 54.

„Carpathia” wpłynęła do portu za pomocą holowników po dziewiątej wieczorem. Annabelle, stojąc w tłumie, wpatrywała się w statek, a serce łomotało jej jak oszalałe. Ludzie byli zdezorientowani – jednostka, zamiast do wyznaczonego pirsu, kierowała się w stronę doku White Star i pirsów 59 i 60. Tam powoli opuszczono szalupy z „Titanica” – tylko tyle po nim pozostało – by zwrócić je liniom White Star. Fotografowie i reporterzy stłoczeni we flotylli łódek usiłowali robić zdjęcia szalup i pasażerów „Titanica”, stojących przy relingu, wrzeszczeli na siebie, bili się o najlepsze miejsca i ujęcia, podczas gdy krewni rozbitków czekali w pełnym napięcia milczeniu na tych pierwszych, którzy zejdą z pokładu. Wszystko to nadawało pełnej dramatyzmu scenie groteskowy charakter.

Statek przypłynął powoli do swojego doku i pirsu 54, dokerzy Cunarda szybko uwiązali cumy. I wreszcie opuszczono trap. W rozdzierającej serce, pełnej szacunku ciszy rozbitkowie z „Titanica” jako pierwsi wyszli na brzeg. Pasażerowie „Carpathii” obejmowali ich i ściskali im ręce. Był płacz, padało niewiele słów, gdy jeden po drugim ocaleni schodzili ze statku – z twarzami mokrymi od łez, niektórzy wciąż w szoku po tym, co przeżyli tamtej strasznej nocy. Nieprędko zapomną rozpaczliwe krzyki i jęki ludzi skazanych na straszną śmierć, daremne błagania umierających o ratunek. Ci, którzy siedzieli w szalupach, bali się wyciągać nieszczęśników w obawie, że przewrócą łodzie i zginie jeszcze więcej osób. Patrzyli bezradnie, jak martwe ciała unoszące się na falach pochłania morze.

Z pokładu „Carpathii” schodziły matki z małymi dziećmi, kobiety w sukniach balowych, które miały na sobie tragicznego wieczoru. Nawet nie pomyślały, by się przebrać; przez ostatnie trzy dni na statku siedziały skulone w salonach i jadalniach, udostępnionych rozbitkom. Pasażerowie i załoga „Carpathii” robili co w ich mocy, żeby dać ofiarom katastrofy poczucie bezpieczeństwa, lecz rozbitkowie nie potrafili wyjść z szoku.

Annabelle wstrzymywała oddech, póki nie ujrzała matki wchodzącej na trap. Consuela miała kamienną twarz i szła z podniesioną głową – pełna godności w swojej żałobie. Annabelle wyczytała prawdę z jej oczu. Mamie nikt nie towarzyszył. Wypatrywała znajomych postaci za plecami matki, ale Consuela była sama w tym tłumie cudem ocalałych, głównie kobiet i nielicznych mężczyzn, którzy sprawiali wrażenie jakby zawstydzonych, gdy schodzili na brzeg. Flesze błyskały bez ustanku, reporterzy starali się uwiecznić tyle powitań, ile zdołali. I nagle matka stanęła tuż przed nią, a Annabelle wzięła ją w ramiona i uściskała tak mocno, że przez chwilę nie mogły oddychać. Obie szlochały, tuląc się do siebie. Objęła matkę ramieniem i ruszyły powoli do samochodu. Padał deszcz, ale nikt nie zwracał na to uwagi. Consuela była ubrana w za dużą suknię z szorstkiej wełny, wizytowe pantofle i wciąż nosiła brylantowy naszyjnik i kolczyki – z balu, który odbywał się w noc katastrofy. Nie miała płaszcza, Thomas pobiegł więc do auta po koc, żeby ją okryć.

Ledwie oddaliły się od trapu, Annabelle zadała pytanie, które musiała zadać. Właściwie znała już odpowiedź, ale nie mogła znieść niepewności.

– Robert i papa…? – szepnęła. Consuela pokręciła tylko głową i rozpłakała się. Annabelle objęła ją i poprowadziła do auta. Matka nagle wydała jej się taka krucha, o wiele starsza. W wieku czterdziestu trzech lat została wdową i wyglądała jak staruszka, gdy Thomas pomagał jej wsiąść do samochodu i otulał puszystym kocem. Consuela spojrzała na niego i podziękowała cicho przez łzy. W drodze powrotnej matka i córka tuliły się do siebie w milczeniu. Consuela nie odezwała się więcej, dopóki nie dojechali do domu.

Cała służba czekała we frontowym holu, żeby powitać panią. Każdy chciał ją uściskać, pocieszyć, wyrazić swój żal. Po godzinie na drzwiach zawisł czarny wieniec. Tej nocy pojawiło się wiele takich w Nowym Jorku, gdy było już wiadomo, kto nie powrócił z tej podróży.

Annabelle pomogła Blanche wykąpać matkę i ubrać w koszulę nocną. Gospodyni opiekowała się panią jak małym dzieckiem. Zajmowała się nią, kiedy Consuela była panienką, potem gdy wyszła za mąż, asystowała przy narodzinach Roberta i Annabelle. A teraz przy szło do tego. Co chwila ocierając oczy, Blanche poprawiła poduszki za plecami pani, gdy położyły ją już do łóżka. Przyniosła tacę z herbatą, owsianką, grzanką, rosołem i ulubionymi ciastkami Consueli, ale ta nie wzięła nic do ust. Siedziała tylko, patrząc na gospodynię i córkę, niezdolna wypowiedzieć słowa.

Tej nocy Annabelle spała w jej łóżku i w końcu Consuela, drżąc, opowiedziała jej, co się stało. Była w szalupie numer cztery, ze swoją kuzynką Madeleine Astor, której mąż też zginął. Łódź, zapełniona tylko w połowie, mogła zabrać jeszcze parę osób, ale Arthur i Robert nie chcieli wsiąść. Zostali na pokładzie, żeby ratować innych, przede wszystkim kobiety i dzieci.

– Zapłacili za to życiem – powiedziała Consuela z rozpaczą. Do szalupy wsiadło wielu znajomych: Widenersowie, Thayerowie i Lucille Carter. Ale Robert i Arthur uparli się pomagać w ewakuacji. Consuela opowiadała też o Thomasie Andrewsie, jednym z bohaterów tej strasznej nocy, i zapewniła Annabelle, że jej ojciec i brat zachowali się równie dzielnie. Teraz jednak marna to była pociecha.

Rozmawiały wiele godzin. Consuela przeżywała na nowo ostatnie chwile na statku, a jej córka słuchała, trzymając ją w ramionach i płacząc. Dopiero gdy świt zaczął zaglądać do okien, matka zasnęła.

Rozdział 2

Tego tygodnia w Nowym Jorku i innych miastach odbyły się setki pogrzebów. Gazety pełne były przejmujących historii i dramatycznych opowieści. Pojawiły się bulwersujące informacje: z powodu paniki i złej organizacji w szalupach pozostało sporo niewykorzystanych miejsc; mówiono też, że łodzie przysługiwały tylko pasażerom pierwszej klasy. Nie do końca zostało wyjaśnione, dlaczego „Titanic” poszedł na dno. Gdy uderzył w górę lodową, wciąż można było go uratować przed zatonięciem. Z konsternacją przyjęto wiadomość, iż statek, mimo ostrzeżeń, że na trasie znajdują się góry lodowe, nie zmniejszył szybkości i nie zboczył z kursu. Szczęście, że na „Carpathii” odebrano przez radio rozpaczliwe wołanie o pomoc – gdyby nie to, być może nikt by nie przeżył. Kapitan statku stał się bohaterem.

Doktor stwierdził, że stan zdrowia Consueli jest zdumiewająco dobry. Była jednak w depresji. Wydawało się, iż uszła z niej cała chęć do życia, na Annabelle spadł więc obowiązek urządzenia pogrzebu ojca i brata. Uroczysta msza żałobna odbyła się w ulubionym kościele ojca, Świętej Trójcy.

Zmarłych żegnały setki ludzi. Obie trumny były puste. Z tysiąca pięciuset siedemnastu ofiar odnaleziono ledwie pięćdziesiąt jeden ciał. Pozostałe spoczęły cicho w morskim grobie.

Po pogrzebie przyszło do domu kilkuset gości, na poczęstunek. Niektóre stypy bywały niemal pogodne, ale nie ta. Robert miał ledwie dwadzieścia cztery lata, a ojciec czterdzieści sześć – obaj w kwiecie wieku i zginęli tak tragicznie, bezsensownie. Annabelle i Consuelę spowijała posępna czerń, od stóp do głów. Ile z mojej matki pozostało w tym milczącym cieniu, zastanawiała się Annabelle, patrząc na złamaną cierpieniem kobietę. Zdawało się, że jej dusza umarła wraz z mężem i synem. Annabelle poważnie niepokoiła się o Consuelę.

Z tym większą ulgą przyjęła słowa mamy, która dwa tygodnie po pogrzebie oznajmiła przy śniadaniu:

– Chcę wrócić do pracy w szpitalu, oczywiście jako wolontariuszka. Dobrze mi zrobi taka odmiana, zajmę się chorymi.

Annabelle doskonale ją rozumiała.

– Jesteś pewna, że masz na to dość sił? – zapytała, spoglądając na nią z troską. Obawiała się o jej zdrowie, żeby się nie przeziębiła, choć był początek maja i zrobiło się już dość ciepło.

– Nic mi nie będzie. – Consuela uśmiechnęła się smutno. Czuła się na tyle dobrze, na ile mogła się czuć, przeżywając wielką tragedię.

Po południu matka i córka, ubrane w czarne suknie i białe szpitalne fartuchy, pojechały do Szpitala Świętego Wincentego, gdzie Consuela od lat pomagała przy chorych. Annabelle towarzyszyła jej, odkąd skończyła piętnaście lat. Opiekowały się ubogimi pacjentami, przeważnie z ranami i urazami. Consuela miała dobre serce i życzliwe podejście do chorych, Annabelle od zawsze fascynował medyczny aspekt ich pracy i sięgała często po książki specjalistyczne, dotyczące różnych schorzeń i sposobów ich leczenia. Bogatsza o tę wiedzę, znała procedury stosowane w szpitalu. Otwarta rana nie budziła w niej obrzydzenia, nie mdlała na widok krwi, w przeciwieństwie do Hortie, która zasłabła, gdy jeden jedyny raz przyszła z nią do szpitala. Im trudniejszy przypadek, tym ciekawszy jej się wydawał. Consuela wolała podawać posiłki, Annabelle asystowała pielęgniarkom i jeśli dostała zgodę, zmieniała opatrunki, oczyszczała rany. Pacjenci twierdzili, że ma wyjątkowo delikatny dotyk.

Wieczorem wróciły do domu wykończone, ale nie zamierzały rezygnować z pracy i pod koniec tygodnia znów poszły do szpitala. Pozwalało im to przynajmniej przez chwilę nie myśleć o ojcu i Robercie. Ta wiosna miała być najbardziej ekscytującym okresem w życiu Annabelle, a zmieniła się nagle w czas samotności i żałoby. Przez rok nie mogły przyjmować zaproszeń i to bardzo martwiło Consuelę. Zdawała sobie sprawę, że gdy Annabelle będzie siedzieć w domu okutana w ponurą czerń, inne młode kobiety, które właśnie weszły w dorosły świat, zdążą się zaręczyć. Bała się, że rodzinna tragedia zaważy na przyszłości córki. Nic jednak nie mogły na to poradzić. Sądząc po zachowaniu Annabelle, dziewczyna raczej nie myślała o tym, co ją omija. Wstrząśnięta stratą ojca i brata, nie zaprzątała sobie głowy niczym innym, nie odczuwała braku życia towarzyskiego.

Hortie często przychodziła z wizytą, a w połowie maja wraz z przyjaciółką po cichu świętowała jej dziewiętnaste urodziny. Podczas urodzinowego lunchu Consuela, bardzo przygnębiona, napomknęła, że ona sama wyszła za mąż, mając osiemnaście lat, tuż po debiucie, a w wieku Annabelle urodziła już Roberta. Myśl o synu znów doprowadziła ją do łez, zostawiła więc dziewczęta w ogrodzie i poszła na górę, by się położyć.

– Bardzo mi żal twojej mamy – powiedziała Hortie. – I ciebie też. Współczuję wam z całego serca, Belle. Nie wiem, jak ja bym to zniosła. – Ciągle pełna obaw, że mówiąc o swoim szczęściu, może dotknąć przyjaciółkę, dopiero po dwóch godzinach przyznała się, że ustalili już z Jamesem datę ślubu na listopad i planują huczne wesele. Annabelle była zachwycona nowiną. – Tobie naprawdę nie przeszkadza, że nie możesz bywać? – Hortie załamałaby się, gdyby musiała tkwić w domu przez cały rok, podziwiała więc Annabelle, że tak dzielnie to znosi.

– Nie, nie przeszkadza mi. A dopóki mamie chce się pracować w szpitalu, i ja mam zajęcie. – Przez ten krótki miesiąc od śmierci ojca i brata, Annabelle jakby przybyło lat, wydoroślała.

– Fuj, nie mów mi o szpitalu. – Hortie przewróciła oczami. – Niedobrze mi się robi. – Ale wiedziała, że ta praca pasjonuje przyjaciółkę. – Wybieracie się w tym roku do Newport? – Worthingtonowie mieli piękny letni dom na Rhode Island, po sąsiedzku z Astorami.

– Mama mówi, że tak. Może mogłybyśmy pojechać wcześniej, jeszcze w czerwcu, zanim zacznie się sezon. Na pewno dobrze by jej to zrobiło. – Teraz myślała tylko o matce, nic więcej się nie liczyło. Tymczasem Hortie planowała wesele, wybierała się na przyjęcia, i miała narzeczonego, w którym była zakochana do szaleństwa. Podobnie mogło wyglądać jej życie, ale los chciał inaczej. Świat Annabelle zmienił się na zawsze.

– Przynajmniej będziemy razem w Newport – powiedziała radośnie Hortie. Obie uwielbiały spacerować po plaży i pływać, kiedy tylko matki im na to pozwalały.

Przez chwilę rozmawiały jeszcze o planowanym weselu, potem Hortie wyszła. Dla Annabelle były to wyjątkowo smutne i ciche urodziny.

Jak należało się spodziewać, przez kilka tygodni po pogrzebie Consuela i Annabelle przyjmowały wizyty kondolencyjne. Zjawili się koledzy Roberta, kilka starszych wdów, dwóch pracowników banku Arthura, których dobrze znały, i trzeci, którego Consuela spotkała kilka razy i bardzo polubiła. Josiah Millbank, spokojny, o miłym obejściu, miał trzydzieści osiem lat i cieszył się szacunkiem w banku. Opowiedział Consueli kilka historyjek o Arthurze, których wcześniej nie słyszała i które szczerze ją rozbawiły. Nie spodziewała się, że ta wizyta sprawi jej tyle przyjemności. Rozmawiali już prawie godzinę, gdy wróciła Annabelle po przejażdżce z Hortie. Pamiętała, że spotkali się już kiedyś, ale nie znała go zbyt dobrze. Należał raczej do pokolenia ojca niż jej, był czternaście lat starszy od Roberta, więc choć widzieli się kilka razy na przyjęciach, nie mieli ze sobą nic wspólnego. Ale, podobnie jak matkę, Annabelle ujęła życzliwość Josiaha i dobre maniery, gdy również jej złożył kondolencje.

Pan Millbank wspomniał, że jak co roku wybiera się w lipcu do Newport, gdzie miał niewielki, ale wygodny dom. Pochodził z Bostonu, z rodziny równie szanowanej jak Worthingtonowie i bodaj jeszcze zamożniejszej, żył jednak skromnie i nigdy nie afiszował się majątkiem. Obiecał, że odwiedzi obie panie w Newport, na co Consuela przystała z radością. Gdy wyszedł, Annabelle zauważyła piękny bukiet białego bzu, który służąca wstawiła do wazonu.

– To naprawdę uroczy człowiek – mówiła Consuela, patrząc z podziwem na kwiaty. – Twój ojciec bardzo go lubił i teraz rozumiem, dlaczego. Ciekawe, czemu nigdy się nie ożenił.

– Niektórzy się nie żenią, i tyle. Nie każdy musi mieć żonę czy męża – odparła z uśmiechem Annabelle. Pomyślała nawet, iż wcale niewykluczone, że i ona dołączy do takich osób. Nie wyobrażała sobie, że mogłaby teraz zostawić mamę i, założywszy rodzinę, wyprowadzić się z domu. A zresztą brak męża nie wydawał jej się końcem świata. Dla Hortie staropanieństwo byłoby wielką tragedią – ale nie dla niej. Consuela, kompletnie rozbita, potrzebowała wsparcia, Annabelle czuła się odpowiedzialna za nią i nie żałowała ani przez chwilę, że poświęca matce tak dużo czasu. Opieka nad Consuelą nadawała jej życiu sens.

Ale matka jak zwykle trafnie odczytała jej myśli.

– Jeśli próbujesz mi powiedzieć, że nie chcesz wychodzić za mąż, to natychmiast wybij to sobie z głowy. Odbędziemy roczną żałobę, jak należy, a potem znajdziemy ci męża. Ojciec na pewno tego by sobie życzył.

Annabelle spojrzała jej w oczy.

– Papa nie chciałby, żebym zostawiła mamę samą.

Consuela pokręciła głową.

– Nonsens, i dobrze o tym wiesz. Doskonale potrafię sama się o siebie zatroszczyć. – Ale mówiąc to, miała oczy pełne łez.

– Daj spokój, nie martw się na zapas – stwierdziła Annabelle pojednawczo i wyszła, by poprosić służącą o zaniesienie tacy z podwieczorkiem do sypialni matki. Kiedy wróciła, otoczyła matkę ramieniem, zaprowadziła do sypialni na drzemkę i ułożyła na łóżku.

– Jesteś dla mnie o wiele za dobra, moja kochana – powiedziała Consuela, trochę zawstydzona.

– Nic podobnego – odparła pogodnie Annabelle. Była ostatnim promieniem słońca, jaki pozostał w tym domu. Każda spędzona z nią chwila przynosiła radość matce. Zostały same i nie miały nikogo prócz siebie.

Przykryła Consuelę lekkim szalem i zeszła na dół, żeby poczytać w ogrodzie. Miała nadzieję, że jutro mama poczuje się lepiej i pójdą do szpitala. Praca tam była antidotum na ból i smutek.

Annabelle nie mogła się doczekać wyjazdu na wakacje. Była przekonana, że zmiana otoczenia dobrze im zrobi.

Rozdział 3

Wyjechały do Newport już w czerwcu. O tej porze roku było tam pięknie. Służba, jak zawsze, wcześniej przygotowała dom na ich przyjazd. Zwykle sezon wakacyjny obfitował w imprezy towarzyskie, ale w tym roku wiele się zmieniło. Oczywiście przyjmowały wizyty, ale dwa miesiące po śmierci w rodzinie nie mogły pozwolić sobie na żadne wyjścia. Na drzwiach, tak jak w Nowym Jorku, zawieszono czarne żałobne wstęgi.

W podobnej sytuacji było kilka rodzin, w tym Astorowie. Madeleine Astor, która w katastrofie „Titanica” straciła męża Johna Jacoba, w sierpniu spodziewała się dziecka. Morska tragedia wstrząsnęła środowiskiem nowojorskiej arystokracji. Na statku znajdowało się wiele osób z towarzystwa. Opowieści o nieudolnie prowadzonej ewakuacji zbulwersowały opinię publiczną. Mówiono też, że zginęli prawie wszyscy pasażerowie trzeciej klasy. Zostało wszczęte śledztwo w tej sprawie.

W czerwcu Newport wyglądało jak wymarłe, ale na początku lipca bostończycy i nowojorczycy zaczęli zjeżdżać do swoich „chatek” – tak nazywano domy, które gdzie indziej uznano by za pałace. Standardowa chatka miała salę balową, kryształowe żyrandole, marmurowe podłogi, bezcenne antyczne meble i była otoczona ogrodem z wyjściem na plażę. Sezonową społeczność stanowiła śmietanka towarzyska Wschodniego Wybrzeża. Worthingtonowie czuli się tu wspaniale. Ich chatka należała do najbardziej okazałych.

Annabelle przestała się nudzić, gdy tylko zjawiła się Hortie. Wymykały się razem nad morze, chodziły na spacery, urządzały pikniki na trawniku w ogrodzie, a narzeczony Hortie, James, często przyłączał się do nich. Czasem przyprowadzał nawet znajomych. Annabelle bawiła się świetnie podczas tych wizyt, a dopóki nie chodziła na przyjęcia, Consuela nie miała nic przeciwko spotkaniom z młodymi ludźmi. Uważała, że dziewczynie należy się trochę rozrywki, a poza tym liczyła po cichu, iż któryś z przyjaciół Jamesa czy dawnych kolegów Roberta zainteresuje się Annabelle. Ciągle martwiła się, że rok żałoby bardzo zaważy na przyszłości córki. Od świątecznego sezonu, kiedy jej rówieśnice zadebiutowały w towarzystwie, już sześć zdążyło się zaręczyć. Po tych dwóch miesiącach Annabelle wydawała się starsza i bardziej dojrzała niż dziewczęta w jej wieku. To mogło odstraszyć młodych mężczyzn, a Consuela ponad wszystko pragnęła wydać córkę za mąż. Annabelle wciąż zdawała się tym nie przejmować – z radością spotykała się z Hortie i przyjmowała gości, ale z żadnym młodzieńcem nie nawiązała bliższej znajomości.

Josiah Millbank, który odwiedzał je często, zawsze przynosił kwiaty albo jakiś drobny upominek, owoce czy, słodycze i rozmawiali godzinami z Consuelą; spędzali zwykle czas, siedząc w bujanych fotelach na werandzie, sami lub w towarzystwie Annabelle.

– Chyba mu się podobasz – powiedziała, uśmiechając się do matki.

– Nie bądź niemądra. – Consuela zaczerwieniła się. Nie w głowie jej byli zalotnicy, wiedziała, że pozostanie wierna na zawsze Arthurowi. Małżeństwa pragnęła dla Annabelle. – Po prostu sympatyczny człowiek okazuje nam wiele serdeczności – dodała stanowczo. – A zresztą, jest młodszy ode mnie i jeśli już kimś się interesuje, to raczej tobą. – Choć musiała przyznać, że nic o tym nie świadczyło. Josiah równie chętnie rozmawiał z nią, jak i z Annabelle, nigdy też nie pozwalał sobie na flirt. Był po prostu miły.

– Wcale o mnie nie zabiega. A między wami jest tylko pięć lat różnicy. Myślę, że to bardzo przyzwoity człowiek. I ma dość lat, by być moim ojcem.

– Wiele dziewcząt wychodzi za mężczyzn w jego wieku. Na litość boską, nie jest taki stary. O ile dobrze pamiętam, ma trzydzieści osiem lat.

– Mimo wszystko lepiej pasuje do ciebie – stwierdziła z rozbawieniem Annabelle.

Był gorący, słoneczny dzień i dziewczęta chciały pójść popły wać; miały trochę czasu tylko dla siebie, bo później James zapowiedział się z wizytą. Wieczorem u Schuylerów urządzano huczne przyjęcie, na które wybierali się Hortie i James. Annabelle oczywiście nie mogła pójść. Nie przyszłoby jej nawet do głowy prosić o pozwolenie, nie chciała denerwować matki.

Ale tego wieczoru, siedząc na werandzie, słyszały muzykę i gwar dochodzące z oddali. Były nawet fajerwerki; Consuela wiedziała, że to przyjęcie z okazji zaręczyn jednej z córek państwa Schuyler i serce bolało ją na myśl, co traci Annabelle.

Kiedy późnym wieczorem zjawił się Millbank i przyniósł im po kawałku tortu z przyjęcia, były bardzo zaskoczone takim miłym gestem. Josiah tym razem nie zabawił długo; wyjaśnił, że spieszy się, bo w domu czeka na niego gość, ale obiecał, że wkrótce znów do nich zajrzy. Nawet Annabelle wzruszyła jego serdeczność. Nie żywiła do Josiaha żadnych romantycznych uczuć; czuła się trochę tak, jakby zastępował jej zmarłego brata. Lubiła z nim rozmawiać, a on żartował sobie z niej tak samo, jak kiedyś Robert, za którym tak bardzo tęskniła.

– Ciekawe, czemu nie zabrał swojego gościa na przyjęcie – zastanawiała się głośno Consuela, gdy odnosiły szklanki i dzbanek po lemoniadzie do pokoju kredensowego.

– Może to ktoś nieodpowiedni – zażartowała Annabelle. – Kobieta, z którą nie może się pokazać. Może ma kochankę – dodała ze śmiechem. Nawet mama się roześmiała. Biorąc pod uwagę doskonałe wychowanie i maniery Josiaha, wydawało się to nieprawdopodobne. Zresztą, gdyby tak było, w ogóle nie wspomniałby o swoim gościu.

– To twoje pomysły są nieodpowiednie – skarciła córkę. Gawędziły wesoło, wchodząc na górę. Jak to miło ze strony Josiaha, że pomyślał o nich i przyniósł tort z przyjęcia. Annabelle chyba po raz pierwszy żałowała, że nie może bywać poza domem. Na przyjęciu byli wszyscy jej przyjaciele, a sądząc z odgłosów i fajerwerków, bawiono się świetnie. Musiała jednak pogodzić się z faktem, że czeka ją bardzo spokojne lato, gdy jedyną rozrywkę będą stanowić wizyty Hortie, Jamesa i innych znajomych.

Josiah pojawił się już następnego dnia. Consuela zaprosiła go na piknik razem z Annabelle i Hortie. Najwyraźniej czuł się zupełnie swobodnie w towarzystwie obu dziewcząt, choć Hortie chichotała i czasem mówiła różne niemądre rzeczy. Powiedział, że ma przyrodnią siostrę w ich wieku, z drugiego małżeństwa ojca, który młodo został wdowcem.

Annabelle nie potrafiła sobie wyobrazić Hortie jako mężatki, a przecież miała nią zostać już za cztery miesiące. Była taka dziecinna – ale szalała za Jamesem, i często, kiedy były same, robiła pikantne aluzje na temat nocy poślubnej i miesiąca miodowego, na co Annabelle wznosiła oczy do góry. Na szczęście nie powiedziała nic przy Josiahu, który wspomniał, że jego przyrodnia siostra wyszła za mąż w kwietniu i właśnie spodziewa się dziecka. Wydawał się doskonale obeznany z życiem, marzeniami i zainteresowaniami młodych dziewcząt i rozmowa z nim sprawiała im obu ogromną przyjemność.

Wspomniał również o swoim gościu. Okazało się, że to jego kolega z Harvardu, który odwiedzał go każdego lata. Był to ponoć pracowity, spokojny młody człowiek, unikający balów i przyjęć.

Josiah został do późnego popołudnia, a gdy Hortie wyszła, odprowadził Annabelle do domu. Matka siedziała na werandzie, gawędząc z przyjaciółką. Wyglądało na to, że miło spędza czas. Odwiedzało je mnóstwo osób, wokół czuło się tętniące życie i Annabelle, której wesoła atmosfera Newport szczególnie odpowiadała, z niechęcią myślała o powrocie do Nowego Jorku, gdzie jedyną rozrywką był szpital. Gdy opowiedziała Josiahowi o tym, jak bardzo lubi opiekować się chorymi, zaczął sobie z niej żartować.

– Zapewne chce pani zostać pielęgniarką, kiedy pani dorośnie – stwierdził, doskonale wiedząc, że nic takiego nigdy nie nastąpi. Annabelle mogła być tylko wolontariuszką, co nie przeszkadzało jej pochłaniać medycznych lektur. Była to jej prawdziwa pasja.

– Prawdę mówiąc – odparła poważnie, nie bała się rozmawiać z nim szczerze – wolałabym być lekarzem. – Czuła, że może mu powiedzieć wszystko, a on jej nie wyśmieje. W ciągu ostatnich miesięcy stał się jej prawdziwym przyjacielem. Tym razem jednak zrobił zdziwioną minę. Zaskoczyła go. Była o wiele poważniejszą osobą, niż sądził, a wyraz jej twarzy mówił, że wcale nie żartowała.

– Ma pani wielkie ambicje – odparł, poważniejąc. – Ale czy to się pani uda?

– Gdyby tylko to było możliwe… Mama nigdy mi na to nie pozwoli. Czytam każdą książkę o medycynie i anatomii, jaka wpadnie mi w ręce. Nie rozumiem wszystkiego, co jest w nich napisane, ale dowiedziałam się wielu interesujących rzeczy. Uważam, że medycyna jest fascynująca, a obecnie jest o wiele więcej kobiet lekarzy niż dawniej. – Kobiety przyjmowano na studia medyczne już od sześćdziesięciu lat, ale i tak Josiah nie mógł sobie wyobrazić Annabelle w roli lekarki i podejrzewał, że jej matka rzeczywiście do tego nie dopuści. Consuela pragnęła dla córki tradycyjnego życia – męża i dzieci – stąd huczny debiut, jaki dla niej urządziła.

– Ja nigdy nie chciałem być lekarzem – wyznał. – Kiedy miałem jakieś dziesięć, dwanaście lat, chciałem pracować w cyrku. – Annabelle roześmiała się, słysząc to zabawne wyznanie. – Byłem zachwycony zwierzętami, poza tym zawsze chciałem być magikiem i umieć sprawić, by moja praca domowa rozpłynęła się w powietrzu. Nie byłem zbyt pilnym uczniem.

– Chyba panu nie wierzę. Przecież wstąpił pan na Uniwersytet Harvarda – powiedziała, śmiejąc się z niego. – Ale życie w cyrku na pewno byłoby wesołe. Czemu pan z tego zrezygnował?

– Bo pani ojciec zaproponował mi pracę, choć oczywiście nastą piło to nieco później. Nie wiem, może po prostu zabrakło mi odwagi. Nigdy nie byłem tak ambitny, jak pani. Zniechęciłaby mnie już sama myśl o latach spędzonych na nauce. Jestem zbyt leniwy na lekarza.

– Nie wierzę w to – odparła uprzejmie. – A ja bym to właśnie uwielbiała – dodała z błyszczącymi oczami.

– Kto wie, być może któregoś dnia wykorzysta pani w pracy wolontariuszki to, czego nauczyła się pani z książek. To bardzo szlachetne zajęcie. – I rzeczywiście podziwiał ją za to.

– Nie pozwalają nam robić zbyt wiele – odparła ze zniechęceniem.

– A co więcej chciałaby pani robić? – zapytał.

– Doskonale radzę sobie z igłą, wszyscy to mówią. Chciałabym kiedyś spróbować pozszywać jakąś ranę. Jestem pewna, że umiałabym to zrobić.

Josiah zrobił przerażoną minę, ale po chwili roześmiał się.

– W takim razie lepiej, żebym się nie skaleczył przy pani, bo ani się obejrzę, a wyciągnie pani z kieszeni igłę i tamborek!

– To by dopiero była zabawa – przyznała, uśmiechając się łobuzersko.

– Ktoś będzie musiał zapewnić pani zajęcie, panno Worthington, bo czuję, że zacznie pani psocić.

To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.