Tytuł oryginału: Dotter av jord

Przekład z języka szwedzkiego: Patrycja Włóczyk-Nastały

Copyright © Ann-Catrin Mattsson, 2025

This edition: © Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S, Copenhagen 2025

Projekt graficzny okładki: Miroslav Šokčić

Redakcja: Anna Poinc-Chrabąszcz

Korekta: Anna Nowak

ISBN 978-91-8076-369-1

Konwersja i produkcja e-booka: www.monikaimarcin.com

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S

Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.wordaudio.se

Vionie

Legenda

Niektórzy są przekonani, że była czarownicą. Inni wierzą, że aniołem zesłanym z nieba przez samego Boga. W wybranych opowieściach jest zdrajczynią. Ja znałam Aileę i wiem, że nie była ani czarownicą, ani aniołem, ani zdrajczynią.

Słyszałam te legendy, znałam proroctwa na długo przed tym, zanim po raz pierwszy spojrzałam na wysoką jasnowłosą dziewczynkę, która przybyła do Stowarzyszenia. Wydała mi się boginią, chociaż drżały jej ręce.

Od tamtego dnia stałyśmy się nierozłączne. Siostry i najlepsze przyjaciółki, pomimo że Aileę traktowano niemal jak królową i miała nad nami taką przewagę, że dotknięcie jej oznaczało śmierć. Ale dzięki ćwiczeniom ja również nauczyłam się komunikować z tym drugim światem, chociaż nigdy jej w tym nie dorównałam, ponieważ Ailea stanowiła jego integralną część, tak połączoną z lasem i ziemią, że oddychała ich rytmem.

Do dzisiaj ludzie mnie pytają, czy znałam ją osobiście. Znałam ich wszystkich – odpowiadam. Także jego, mężczyznę, którego kochała Ailea. Człowieka o temperamencie nieokiełznanym i dzikim jak wzburzone morze i burzowe niebo. Roderic posiadał umiejętność podpalania świata wokół siebie, nie pozwalając, by do Ailei zbliżył się choć jeden płomień.

Wprowadzał zamęt, taki po prostu był. Tacy byli. Bogowie tworzący wokół siebie chaos. Byli jak żywioł. Letnia burza, tornado problemów. To, co najpiękniejsze w katastrofach. Może to brzmi niewiarygodnie, jak bajka, lecz tak właśnie ich zapamiętaliśmy.

Od dawna nie żyją, a ich prochy połączyły się z ziemią. Nie opowiem tej historii taką, jaką była, tylko jak ją zapamiętałam i jak mi ją przedstawiono. A tych tajemnic nie powinno się zdradzać nikomu niewtajemniczonemu.

Aby narodziła się gwiazda, musi nastąpić jedna rzecz. Zniszczenie. Wszystko musi zostać obrócone w perzynę, więc również opowieść o niej. Bo najpiękniejsze rzeczy rodzą się w bólach. Minie kilkaset lat, zanim ludzie poznają jej historię. Historię Ailei – córki ziemi.

CZĘŚĆ 1

Ailea

IRLANDIA, KWIECIEŃ 1649

– Wszyscy nie żyją.

Z ust wydobywa się jedynie szept. Strzępy snów niosą się po izbie cichym echem. Małe, ostre odłamki wspomnień: zakrwawione ciała, płaczące niemowlęta i kobiety w rozdartych sukienkach, ranią ją za każdym razem, gdy zamyka oczy.

– W kościele byli ludzie – ciągnie Ailea – ale czerwoni mężczyźni ich zabili, nawet kobiety i dzieci.

Pomimo ciepła, jakie dają grube owcze skóry, przez jej ciało przebiega dreszcz. Matczyne głaskanie zamiera na ułamek sekundy.

– Chodzi ci o to, że byli ubrani na czerwono?

Ailea kiwa głową.

– Mieli na sobie czerwone płaszcze. Matko, wydaje mi się, że ci żołnierze byli Anglikami.

– Dlaczego tak myślisz?

Ailea próbuje sobie ich przypomnieć. Dla niej to oczywiste, chociaż nie potrafi tego wyjaśnić. To jak nadchodząca burza, którą czuje się w kościach.

– Zachowywali się jak Anglicy. Oni… nie pałali do nas sympatią.

– Do nas?

Ailea napotyka pytające spojrzenie matki.

– Do nas, katolików. Zabili wszystkich.

Mocniej wtula się w ciepłe objęcia matki, szuka w nich pocieszenia i poczucia bezpieczeństwa. Płomień świecy odbija się w lokach kobiety, wzmacnia czerwone tony, sprawiając, że jej włosy wydają się bardziej rude, niż są w rzeczywistości.

Siedzą tak dłuższą chwilę, aż matka w końcu wypuszcza ją z objęć i odsuwa od siebie na długość ramienia.

– Chyba nie odwiedziłaś babki Brigid? – Piegi na twarzy matki przesuwają się, gdy marszczy czoło. – Wiem, że zwykła wam, dzieciom, opowiadać te wszystkie straszne historie, jedną gorszą od drugiej. Niedawno wróciłaś do domu z płaczem, bo nagadała ci o mieszkającej w lesie czarownicy, która podrzyna gardła małym dziewczynkom i robi wino z ich krwi.

Ailea doskonale pamięta tę historię i to, jak się przestraszyła. Babka Brigid nie omieszkała też podkreślić, że ta zła czarownica lubi zwłaszcza dziewczynki o blond włosach, takie jak Ailea, ponieważ ich krew po prostu smakuje najlepiej.

– Bałaś się sama spać przez kilka tygodni – przypomina matka.

– Przysięgam, nie byłam u niej!

– Dziecko, nie jestem zła. Ani ja, ani ojciec nie będziemy się o to na ciebie złościć.

– Ale nie byłam! Nie odwiedziłam jej od czasu tej kłótni pomiędzy ojcem a nią.

O matko, jak się uniósł. Tak zwyzywał babkę Brigid, że jego zazwyczaj łagodna twarz zrobiła się czerwona.

– Jeśli mówisz, że tam nie byłaś, to ja ci wierzę. – Matka całuję ją w czoło. – To był tylko zły sen, moje dziecko.

– Tak sądzicie, matko?

Ailea szuka spojrzenia rodzicielki, chce w jej niebieskich oczach znaleźć coś, co potwierdzi te słowa, lecz kobieta odwraca wzrok. Kolejny płomień rozświetla mrok, gdy w drzwiach staje ojciec. Nic nie mówi, gdy marszcząc czoło, przygląda się małżonce i córce leżącym w łóżku.

Matka odpowiada na niepowiedziane przez niego pytanie.

– Znowu miała koszmary – wyjaśnia.

Ojciec ciężko wzdycha. Pociera dłonią nieogolony podbródek.

– To się robi nie do zniesienia.

Ailea spała tylko dwie noce w swoim pokoju, od kiedy go dostała. Ojciec uważał, że oddzielna sypialnia wcale nie jest jej potrzebna, ale ona na nią nalegała, tłumaczyła mu, że jest już dużą dziewczynką, niedługo skończy siedem lat, a duże dziewczynki śpią w swoich łóżkach, tak twierdziła Moira. A Ailea potrafi być przekonująca.

Niestety nocne koszmary podkopały odwagę Ailei. Jest przerażona, boi się znowu zasnąć i tego, że złe sny powrócą. Czy ojciec każe jej spać tutaj samej? Strach nie chce jej opuścić. Niczym ptak, uwił sobie gniazdo w jej gardle i chociaż ciągle przełyka ślinę, nie chce wyfrunąć.

Ojciec podchodzi do łóżka. Delikatnie głaszcze matkę po głowie i wyciąga córkę z jej bezpiecznych objęć. Ailei ściska się gardło, z jej oczu tryskają łzy. Zapora zaraz się przerwie i dojdzie do powodzi. Ale ojciec zamiast położyć ją w jej własnym łóżku, kładzie sobie jej głowę na piersi i niesie ją do małżeńskiej sypialni.

– Już dobrze. Dzisiaj możesz spać z nami.

Po wejściu do sypialni mężczyzna podnosi pierzynę, żeby córka mogła się wślizgnąć do ich łóżka. Pościel wciąż jest ciepła od ich ciał. Bose stopy Ailei dotykają miękkich owczych skór. Wciska nos w poduszkę i wciąga w nozdrza zapach tabaki i cedru. Zapach ojca. Ten siada obok niej, delikatnie gładzi ją po czole i nosie, tak jak zawsze to robił.

– Spróbuj zasnąć, ma fille bien-aimée, będę tu przy tobie czuwał, dopóki nie zapadniesz w sen.

Lubi, gdy ojciec tak ją nazywa. Wypowiada te słowa łagodnie i z francuskim akcentem, który ona tak kocha. Po jej ciele rozchodzi się ciepło, wypiera cały strach i resztki nocnego koszmaru, który powoli się kurczy.

Roderic

WŁOCHY, KWIECIEŃ 1649

– Rodericu!

Ostry głos piastunki niesie się echem po dziedzińcu. Kobieta porusza się na czworakach, wciskając dłonie w piaszczystą ziemię i przesuwając wzrokiem wzdłuż szczeliny pod szopą z narzędziami.

Roderic opiera się plecami o pień, świadomy, że kobieta tu go nie dojrzy. W powietrzu unosi się woń dziegciu. Chłopiec zamyka oczy i bierze głęboki wdech. Na drzewie zmartwienia go nie dotyczą. Jest daleko od mnóstwa nudnych obowiązków.

Właśnie wdrapywał się na drzewo, gdy w kuchni rozległy się krzyki i piastunka zrozumiała, co się stało. Nadarzyła się okazja, gdy Maria pojechała na targ, a piastunka zagadała się z parobkiem z sąsiedniego gospodarstwa. Piastunka pracuje u nich zaledwie od paru tygodni, a jednym z jej obowiązków, gdy Roderic nie ma akurat lekcji z angielskim bakałarzem, jest go pilnować. Zadanie, któremu często nie jest w stanie podołać.

Piastunka wstaje. Zgrzebny fartuch jest poplamiony krwią ptaka, którego razem z inną dziewką oprawiły wcześnie rano.

– Rodericu! To nie jest zabawne! – Rozkłada ręce w geście rezygnacji. – Proszę natychmiast tu przyjść!

W gniewnym tonie słychać desperację. Wyrzuty sumienia wiją się w jego brzuchu niczym podstępny wąż. Może za bardzo utrudnia życie tej nowej piastunce?

Na zachodzie wzbijają tumany kurzu. Roderic pochyla się, by lepiej widzieć. Czyżby wydobywały się spod kopyt konia zaprzężonego do powozu? Woźnica jest jeszcze zbyt daleko, by Roderic mógł mieć pewność, lecz po kilku minutach wyraźnie widzi konia. Nie jest dobrze. Myślał, że nie będzie jej całe przedpołudnie. Już po chwili nie ma żadnych wątpliwości. Marii, która toruje sobie drogę niczym dowódca na polu bitwy, nie sposób pomylić z nikim innym.

– Utrapienie z tym niesfornym chłopakiem! – Piastunka ociera łzy brudnym fartuchem.

Roderic stwierdza, że kobieta mimo wszystko przesadza.

– Liczę do dziesięciu. Jeśli do tego czasu nie zleziesz z tego drzewa, to przyniosę rózgę i tak ci złoję tyłek, że popamiętasz!

Głos Marii huczy równie ostrzegawczo jak grzmoty obwieszczające burzę. Roderic szybko rozważa, jakie ma możliwości, ale wygląda na to, że albo dostanie lanie, albo będzie jeszcze gorzej, czyli zostanie zamknięty w pokoju, i to bez jedzenia. Widział tego tłustego ptaka, którego złapały służki, i nie chciałby przegapić wieczerzy. Już woli dostać rózgą.

Teatralnie wzdychając, obejmuje pień drzewa i schodzi na tyle nisko, że w końcu może zeskoczyć na ziemię. Piastunka patrzy na starszą kobietę, jakby nie wiedziała, czego się od niej oczekuje. Maria stoi w rozkroku, podparta pod boki, i z kamienną twarzą mierzy go zabójczym wzrokiem. Stara mamka potrafi wyglądać przerażająco, gdy tego chce. Jest w tej rodzinie, odkąd Roderic sięga pamięcią, i wychowuje go twardą ręką.

Roderic wyciera ręce w nogawki spodni.

– Myślałem, że wrócicie dopiero za kilka godzin.

W odpowiedzi Maria chwyta go mocno za ucho, po czym ciągnie za sobą do domu. Młoda piastunka potyka się i rusza tuż za nimi. Ciągłe wyrabianie ciasta sprawiło, że mamka ma ramiona silne jak sam Herkules. Ależ to boli! Maria ciągnie tak mocno, że Roderic jest przekonany, że zaraz urwie mu ucho.

– Puść mnie! – protestuje.

– Słyszałam, co przeskrobałeś! W kuchni jest pobojowisko! – Maria szarpie go jeszcze mocniej. – Wypuścić ropuchy, jaszczurki i co tam jeszcze zbierałeś! Uważasz, że to zabawne?

Ale to naprawdę wyglądało komiczne. Maria nawet tam nie weszła, więc nie powinna się na ten temat wypowiadać. Roderic ma przed oczami obraz służek, które krzycząc i popychając się, wspinają się na stół. Ciasto i miski fruwające w powietrzu, gdy z podkasanymi spódnicami próbowały przepędzić wałkami te małe stworzenia. Pomimo prawie oderwanego ucha Roderic nie potrafi powstrzymać uśmiechu.

– Niech Bóg się zmiłuje nad twoją zagubioną duszą, chłopcze!

Maria puszcza jego ucho i chwyta go mocno za ramię. Popycha go przez próg, po czym ciągnie w głąb posiadłości. Roderic wpada na kredens i o mało nie strąca jednego z drogocennych wazonów, które ojczym James kupił podczas ich ostatniej podróży do Wenecji. Naczynie kosztowało krocie, ale Roderic wie, że arystokracja lubi się szczycić swoim bogactwem.

Jego matka siedzi wyprostowana z nogą założoną na nogę na jednej z kanap obitych tkaniną. Haftuje na jasnym lnie leżącym na jej kolanie. Wazon na stole za nią efektownie podkreśla zielony kolor jej sukni. Roderic jest pewien, że usiadła tam celowo, właśnie z tego powodu. Ciemne loki wydostały się z upięcia i miękko opadają na jej ramiona za każdym razem, gdy podnosi rękę, haftując.

Roderic dopiero po chwili zauważa swojego młodszego brata siedzącego na dywanie, pochłoniętego przeglądaniem książki i całkowicie pogrążonego w swoim świecie. Wygląda na to, że ani ich nie widzi, ani nie słyszy.

– O co chodzi?

Matka kontynuuje haftowanie, nie podnosząc wzroku. Piastunka dyga nisko, przygryza dolną wargę i błądzi wzrokiem pomiędzy kanapą a Marią.

– Prze… praszam, baronowo, nie chcemy jaśnie pani kłopotać, ale chodzi o Roderica.

Roderic chce powiedzieć piastunce „wyprostuj się i przestań się tak denerwować”, gdyż wie, że jego matka nienawidzi wszelkich oznak słabości. Igła się zatrzymuje.

– Pytanie nie było do ciebie.

Głos jest lodowaty jak zimowy strumień. Piastunka się wzdryga, jakby baronowa ją spoliczkowała. Jej usta się otwierają niczym u ryby wyciągniętej z wody, próbuje znaleźć odpowiednie słowa. Matka nie daje jej dojść do głosu.

– Możesz odejść! Zrób coś pożytecznego, na miłość boską!

Piastunka znowu dyga. Z pochyloną głową i zgarbionymi plecami opuszcza pomieszczenie.

Roderic nienawidzi, naprawdę nienawidzi tej niefrasobliwości, z jaką matka nadużywa swojej władzy, by upokorzyć innych. Maria, przyzwyczajona do radzenia sobie z matką, stoi nieruchomo.

– No, mów, co tym razem spsocił mój syn.

– Roderic najwyraźniej rano dobrze się bawił, wypuszczając z wiadra robactwo, gdy służba wyrabiała ciasto na chleb.

– Naprawdę? – Miętowozielony haft zaczyna przybierać kształt płatków kwiatów. – Dobrze, zajmę się tym. – Matka podnosi wzrok. – Jeśli to wszystko, Mario, możesz odejść.

Roderic odprowadza wzrokiem starą mamkę.

– Podejdź no tu! – rozkazuje matka.

Roderic napotyka jej władcze spojrzenie z równie niezłomnym uporem. Jego matka, Ileana Castro de Guevara, uchodzi za jedną z najpiękniejszych niewiast w Hiszpanii, mimo że ma ponad trzydzieści lat i nie jest już młoda. Potrafi okręcać sobie mężczyzn wokół małego palca, aby potem wycisnąć ich jak cytrynę.

– Czy aby nie jesteś za duży na takie dziecięce psoty?

Dezaprobata w jej głosie jak zwykle wywołuje w nim irytację. Matka przekrzywia głowę.

– Czasami wydaje mi się, że wciąż jesteś małym dzieckiem, które nie wie, jak się zachować.

– Nie jestem mały!

– To przestań się tak zachowywać!

Krew w jego żyłach buzuje i jest bliski tego, aby coś jej odparować, ale opanowuje się i gryzie się w język. Zaciska zęby i podchodzi do młodszego brata siedzącego na podłodze. Gabriel jedną ręką podpiera podbródek. Mocno marszczy czoło, wiodąc palcem wskazującym drugiej ręki po tekście w książce. Zaczął składać litery, gdy miał trzy wiosny, a teraz, jako siedmiolatek, czyta tak dobrze jak Roderic.

Dzielą ich niecałe cztery lata. Roderic od zawsze lubi swojego młodszego brata, ale jeśli ma być szczery, to lubi też swoją siostrę. Jednak Gabriel jest na swój sposób wyjątkowy. Roderic nie pamięta, by widział go zagniewanego czy naprawdę wzburzonego. Gabriel nigdy nie sprawia kłopotów, potrafi sam się bawić godzinami, jeśli znajdzie coś, co go zainteresuje. Wszyscy mówią, że Roderic ma diabła za skórą, za to temperament Gabriela jest łagodny niczym letni wiatr. Może mają rację. Przecież Gabriel to imię Archanioła.

Chłopiec spogląda na niego swoimi dużymi oczami, lekko się uśmiechając.

– Naprawdę to zrobiłeś?

Roderic ignoruje pytanie wzruszeniem ramion, lecz odwzajemnia uśmiech. Jest przekonany, że Gabriel widział wiadra z ropuchami i robalami, które ukrył w ich szafie, ale wie, że nigdy by na niego nie doniósł.

Matka odkłada robótkę.

– Rodericu, podejdź no tu. Muszę z tobą poważnie porozmawiać.

Nadszedł ten moment. Tylko żeby matka nie odprawiła go do pokoju bez wieczerzy.

– Chodzi o karę? Bo…

– Nie o tym chcę z tobą porozmawiać. – Matka bierze głęboki wdech i dodaje: – Pora zadbać o twoją przyszłość. Pojedziesz do Bolonii i rozpoczniesz naukę w Accademia Militare. Rozpiera cię energia, którą trzeba jakoś spożytkować.

Bolonia. Znajduje się tam jedna z najlepszych szkół wojskowych w Europie. Roderic wie, że jego stryj został tam wysłany jako jedenastolatek. Każdy, kto chce się nauczyć fechtunku, marzy o tym, by robić pod okiem jednego z mistrzów z tej szkoły, jednak tylko nieliczni mają koneksje lub wystarczającą ilość pieniędzy. Suknia matki się pogniotła i Roderic widzi irytację wymalowaną ja jej twarzy, gdy ręką próbuje wygładzić materiał.

– Trzeba cię przygotować. – Obserwuje go spod czarnych rzęs. – Pora skończyć z zabawą i zacząć wypełniać swe przeznaczenie. Wuj słono zapłacił za twoją szkołę.

Roderic się prostuje.

– Tak, matko.

Wszystkie lekcje, niekończące się godziny spędzone na końskim grzbiecie, miały go przygotować na ten dzień. Nauczy się walczyć, do czego podobno jest stworzony. Czuje się gotowy.

Roderic odwraca się z uśmiechem i opuszcza pomieszczenie.

Ileana

WŁOCHY, KWIECIEŃ 1649

Ileana odprowadza Roderica wzrokiem, gdy ten wychodzi wyprostowany. Jej pierworodny, idealny syn. Szerokie barki, ciemne pukle wokół twarzy o wyjątkowo wyrazistych rysach. Jest do niej podobny, sporo po niej odziedziczył. Ten sam prosty nos i zmysłowe, pełne usta, identyczny złocisty odcień skóry, tylko że jeszcze ciemniejszy po wielu godzinach spędzonych na słońcu.

Ale rosyjska krew płynąca w żyłach Roderica czyni jego wygląd bardziej nordyckim, z mocno zarysowaną szczęką i wydatnymi kośćmi policzkowymi. Ma oczy w tym samym jasnozielonym kolorze co liście eukaliptusa. Zawsze intensywne spojrzenie, w którym pojawia się ogień, gdy chłopak dostrzega jakąś niesprawiedliwość.

Da sobie radę. Nadała mu imię oznaczające sławę i władzę. Świadomie wybrała starą romańską pisownię, zamiast klasycznego Rodrigo, częściej spotykanego w Hiszpanii, aby podkreślić jego wyjątkowość.

Ileana usuwa kilka żółtych nitek, które przyczepiły jej się do sukni. Imiona są ważne, a jego imię zostanie zapisane w gwiazdach.

* * *

Drzwi są zamknięte, co nie jest takie dziwne. Ileana puka raz, naciska klamkę i wchodzi do pokoju męża. Czuje w nozdrzach ciężki zapach dymu i opium. Potargane jasne włosy Jamesa sterczą wśród poduszek i różnych tkanin. Kobieta sunie spojrzeniem wzdłuż ciężkich aksamitnych draperii okalających łóżko, jej małżonek ma równie wyrafinowany gust, co ona.

Z tego, co może dostrzec, jest goły. Obok łóżka stoi młody mężczyzna z nagim torsem i próbuje naciągnąć spodnie. Jest piękny. Niezbyt wysoki, lecz ma umięśnione nogi i klasyczną, ciemną urodę, tak charakterystyczną dla tych okolic.

– Kochanie, możesz do woli zabawiać się z młodymi mężczyznami, ale wolałabym, żebyś robił to w nocy, a nie w biały dzień. – Ileana podnosi z podłogi poduszkę, po czym siada na łóżku obok niego.

Na ustach męża błąka się lekki uśmiech. Ileana marszczy nos.

– I błagam, otwórz okno, śmierdzi tu nasieniem.

James kładzie swoją szczupłą dłoń na jej dłoni. Nawet teraz, gdy się uśmiecha, Ileana dostrzega w jego popielatych oczach cień smutku, ponieważ James ma też melancholijną duszę poety. Ileana wzdycha.

Sięgając po koszulę zakopaną w pościeli, śniady młodzieniec błądzi zakłopotanym spojrzeniem pomiędzy nią a Jamesem. Ileana liczy na to, że reszta jego ciała jest równie umięśniona co ramiona.

Ileana wyciąga rękę po winogrono leżące na półmisku na stoliku nocnym.

– Piękny jest. – Wysysając sok z winogrona, odrywa wzrok od męża i spogląda w nieco przestraszone oczy młodzieńca. – Powiedz mi, lubisz tylko mężczyzn czy przy kobietach też ci sztywnieje?

Młodzieniec się rumieni. Wędruje wzrokiem pomiędzy nią a Jamesem.

– Yyy… ja…

– Ileano. – W głosie Jamesa słychać delikatne ostrzeżenie. – Zostaw go w spokoju.

Krzaczaste brwi męża nieco opadają.

– Możesz odejść, Pietro. – Odwraca wzrok w stronę młodzieńca i macha ręką. – Muszę porozmawiać z żoną na osobności.

– Daj spokój, może zostać, jeśli o mnie chodzi, zdjąć coś z siebie i dotrzymać nam towarzystwa.

Ileana pochyla się i zapraszająco gładzi brzeg łóżka. Pietro natychmiast wbija spojrzenie w jej dekolt. Ona uśmiecha się pod nosem. No proszę, wdzięki kobiet nie są mu całkowicie obojętne.

– Ileano, zachowuj się.

Ton głosu męża zdradza, że jednak go to bawi. Ona i James są swoimi przeciwieństwami. Małżonek, spokojny blondyn, wspaniałomyślny marzyciel. Kiedy teraz tak o tym myśli, to stwierdza, że nigdy nie widziała, by stracił panowanie nad sobą. Nie dziwota, że ludzie biorą go za ojca Gabriela, chociaż oni oboje wiedzą, że nim nie jest. James wciąż trzyma rękę na jej dłoni, jego kciuk delikatnie pieści cienką skórę na jej nadgarstku. Jest jej skałą. Jej kotwicą tutaj, na ziemi. Ileana ostrożnie podnosi jego dłoń do swoich ust.

– Rozmawiałam z Roderickiem. Najwyższy czas, by rozpoczął szkołę wojskową w Bolonii.

Brwi Jamesa się unoszą.

– Tak szybko? Nie jest zbyt młody? Przecież nie ma jeszcze jedenastu lat.

– Niektórzy powiedzieliby, że czekałam zbyt długo. Że edukację wojskową należy rozpoczynać już wieku sześciu lat.

– Jakbym słyszał twojego brata.

Ilanea wzdycha z dezaprobatą.

– Wy dwaj nigdy się nie dogadywaliście.

James nie odpowiada. Dotyka ręką brody i omiata spojrzeniem komnatę. Choć nie jest ojcem Roderica, Ileana wie, że troszczy się o chłopca na tyle, by chcieć go adoptować w związku z ich zaślubinami.

– To dobry chłopak. – Mąż wciąż omiata wzrokiem komnatę. – Nigdy nie lubiłem armii, całego tego wojowania i ich polityki.

Ileana sięga po winogrono.

– Masz na to zbyt łagodne usposobienie i zbyt wielkie serce, mój drogi.

– W przeciwieństwie do ciebie?

– W przeciwieństwie do mnie. – Ileana prycha. – Nie osiągnęłam tego wszystkiego czystą dobrocią. Życie to strategia wojskowa, James, i zaprowadzę go na sam szczyt, nawet po trupach.

– Jesteś pewna, że robisz to dla jego dobra? – James mówi to łagodnym tonem, bez oceniania.

– Wszystko, co robię, robię dla dobra swoich dzieci. Chcę, żeby zdobyły władzę i wiodły życie, na które zasługują.

Ileana kładzie nogi na łóżku, opiera głowę na ramieniu męża i wciąga w nozdrza jego zapach, ciepłą woń piżma i drzewa sandałowego. James unosi jej dłoń i splata swoje palce z jej palcami.

– Kiedy wyjeżdża?

– Pojutrze. Wszystko już zorganizowane. W pierwszych latach Roderic będzie miał swojego mentora.

James delikatnie gładzi jej odkryty bark. Ileana czuje na czole ciepło jego oddechu, gdy mąż mówi do niej szeptem:

– Zatem niech tak będzie, najdroższa.

Ailea

IRLANDIA, KWIECIEŃ 1649

– Chcę, żebyś trzymała się blisko mnie. – Kiedy oczy Ailei omiatają miejsce, które ojciec pokazuje jej palcem, on delikatnie unosi jej podbródek. – Słyszysz? Pogniewam się, jeśli nie będziesz wykonywać moich poleceń.

– Tak, ojcze.

– Muszę się z kimś rozliczyć i rozmówić z drukarzem. Możesz się tutaj pokręcić, ale nie chcę, żebyś oddalała się za piekarnię.

Mija ich barczysty mężczyzna o krótko ostrzyżonych włosach w kolorze żyta. Rzuca im spojrzenie i wita się z ojcem skinieniem głowy. Ailea go rozpoznaje. Oran kiedyś powiedział, że ten mężczyzna spije każdego i żadna niewiasta nie jest bezpieczna w jego towarzystwie, cokolwiek miał na myśli. Usta ojca stają się zacięte a spojrzenie ostre, gdy wiedzie za nim wzrokiem.

– Ojcze, czy to on, ten mężczyzna, którego nazywacie rozpustnikiem?

Twarz ojca robi się czerwona.

– Gdzie słyszałaś to słowo?

– Ty i Oran tak go nazywacie. Powiedziałeś… – Ailea milknie, próbuje sobie przypomnieć słowa ojca. – Powiedziałeś, że ten mężczyzna ma nieuleczalną zdolność do płodzenia dzieci.

Ojciec pochyla się nad nią.

– Nie wolno ci tego powtarzać, Aileo. Słyszysz? To nie było przeznaczone dla twoich uszu.

Ailea dobrze o tym wie, co czyni to jeszcze bardziej ekscytującym. Kiwa głową.

– Świetnie. – Ojciec się prostuje. – To zajmie tylko chwilę. Zaraz wrócę.

Ale czas wlecze się jak zimny luty. Już kupiła syrop z kwiatów dzikiego bzu, co zlecił jej ojciec, i kilka razy przeszła przez rynek. Plac pęka w szwach. Ludzie głośno się targują przy wozach i straganach. Suszona wieprzowina, gliniane garnki z miodem oraz brukiew tłoczą się na dużych deskach. Wiatr niesie ze sobą zapach świeżego chleba pomieszany ze smrodem zepsutych rybich flaków. Sprzedawca ryb, postawne chłopisko z siwą brodą, stoi kawałek dalej i obsługuje młodą niewiastę w ciemnym płaszczu. Wyciera ręce w zakrwawiony fartuch i podaje kobiecie rybę, a ta wkłada ją do koszyka wyściełanego liśćmi.

Gdzie jest Oran? Ailea szuka wzrokiem parobka i zauważa go przy powozie. Duże dłonie ostrożnie podnoszą skórzane pasy popręgu zapiętego na grzbiecie klaczy. Nawet stąd widać, że brakuje mu palca u lewej ręki. Kiedyś jej powiedział, że stracił go w dzieciństwie. Na początku się go bała, lecz Oran się nie obraził. Tak szeroko się do niej uśmiechał, że uwydatniały się zmarszczki wokół jego oczu. Kiedy w końcu odważyła się do niego podejść, pozwolił jej dotknąć kikuta. Parobek zdejmuje czapkę i przeciąga dłonią po mokrym czole, by odgarnąć kilka złotorudych kosmyków.

Ailea przystaje przed szyldem piekarni. Wie, że nie wolno jej iść dalej i powinna zawrócić, by ojciec się nie gniewał. Głośne uderzenia młotkiem sprawiają, że zerka w kierunku zaułka. Hałas dochodzi z zakładu zlokalizowanego kawałek od pozostałych budynków. To kuźnia. Wie to, bo była tam z ojcem po podkowy dla konia. Ciekawość zwycięża. Stopa rysuje na ziemi niewidzialną linię, zaraz za piekarnią. Połowa kuźni znajduje się za linią. Nie złamie zakazu ojca, jeśli tam pójdzie. Pokrzepiona rusza w kierunku kuźni.

Im bliżej podchodzi, tym bardziej przybierają na sile ciepło i stukot młotka. Na jej czole perli się pot. Jak można pracować w takim ukropie? W warsztacie kowala zamiast podłogi jest klepisko i nie ma okien. Jedyne źródło światła stanowi duży ogień płonący w palenisku.

Kowal stoi przy kowadle i z werwą uderza w rozgrzane do czerwoności żelazo. Długa lniana koszula swobodnie zwisa na jego rozbudowanej klatce piersiowej. Fartuch z ciemnej, mocnej skóry chroni ciało, tak samo jak szmaty zawinięte wokół nóg. Oczy śledzą energiczne ruchy rąk. W końcu kowal podnosi wzrok. Na jego twarzy widać jasne smugi, w miejscach, gdzie pot przedarł się przez warstwę sadzy.

– Co robicie? – zagaja Ailea.

– O co panienka pytała? – Kowal kładzie dłoń za uchem. Ojciec mówił jej, że hałas w kuźni sprawia, że kowale często niedosłyszą.

– Co robicie?

Kowal wydaje odgłos, coś pomiędzy pomrukiem a chrząknięciem.

– To na zamówienie. Ojciec Lucas poprosił mnie o rzeźbę do kościoła. Miałem nadzieję, że zdążę przed niedzielnym kazaniem.

– Jest piękna – mówi Ailea szczerze. Stoi jak zahipnotyzowana.

W tym, jak kowal formuje stal zgodnie ze swoją wolą, jest coś magicznego i zakazanego. Obserwuje ją przez chwilę, po czym spuszcza wzrok i wraca do pracy.

– To wy mieszkacie na wzgórzu za lasem?

Ailea kiwa głową.

Kowal zanurza żelazo w korycie z wodą stojącym obok niego.

– Wasza matka to ta ruda, o której mówią, że jest obłąkana?

Mężczyzna unosi krzaczastą brew, jakby czekał na jej reakcję. Te słowa uderzają ją mocno w trzewia. Kowal przypomina jej demona, gdy tak stoi wśród ognia, lecz chociaż ją przeraża, każda komórka jej ciała krzyczy, że musi stanąć w obronie swojej matki.

– Moja matka nie jest obłąkana.

– Ludziska gadają co innego. – Jego głos jest spokojny, niemal przyjazny. – Mówią, że taka się urodziła.

Ailea przeszywa go wzrokiem. Ty parszywa świnio! Nie waż się tak mówić o mojej matce – myśli, ale nie ma odwagi wypowiedzieć tych słów na głos.

– Matka nie jest obłąkana. To najmilsza osoba na świecie.

– Już dobrze, nie musi panienka się na mnie złościć. Powtarzam tylko, co ludziska gadają. Jeśli panienka twierdzi, że to nieprawda, to ja panience wierzę.

Kowal posyła jej uśmiech, ale Ailea odwraca się na pięcie i wybiega z kuźni.

Claude

IRLANDIA, KWIECIEŃ 1649

Jasne włosy Ailei lekko trzepoczą na wietrze. Claude rozsiada się w powozie, przyglądając się córce biegnącej w jego kierunku. Jest wysoka jak na swój wiek. Niedługo wyrośnie z tej lnianej szarej sukienki z koronkowym białym kołnierzykiem.

On i Caitlín stracili wiele dzieci. Niektóre podczas poronień, inne zanim skończyły rok. Kiedy urodziła się Ailea, mieli poczucie, jakby Bóg w końcu wysłuchał ich modlitw i zesłał im jednego ze swoich aniołów. Claude wstydził się tego, że porównywał ją do pozostałych dzieci. Tęsknił za nimi i opłakiwał je wszystkie, także te, które zmarły jeszcze w łonie Caitlín, ale gdy Ailea przyszła na świat, czuł się tak, jakby ktoś zapalił świecę w wiecznej ciemności.

Córka siada obok niego, lekko zdyszana. Ma zarumienione policzki. Claude wyjmuje tobołek z prowiantem, rozwiązuje lnianą ściereczkę i daje córce kawałek chleba i boczku. Ailea bez słowa bierze od niego jedzenie, pogrążona w myślach, jakby próbowała rozwiązać jakąś zagadkę.

– Kupiłaś syrop? – pyta Claude.

Ailea wręcza mu butelkę z syropem z kwiatów dzikiego bzu. Coś się stało. Szczęście w oczach córki i poranne dziecięce podekscytowanie, zniknęły. Siedzi przygarbiona, ze spuszczoną głową.

– Stało się coś? Ktoś sprawił ci przykrość?

Córka mu nie odpowiada. Powoli łamie chleb na mniejsze kawałki.

– Ojcze… czy matka jest obłąkana?

Głowę wciąż ma opuszczoną, jakby wstydziła się tego pytania. Claude pociera dłonią podbródek.

– Dlaczego o to pytasz?

Córka zaczyna się wiercić. Waha się. W dalszym ciągu nie chce spojrzeć mu w oczy.

– Kowal tak twierdzi. Mówi, że ludzie gadają, że matka jest obłąkana.

Claude czuje złość. Przeklęte gadanie. Usłyszał to słowo, gdy wiele lat temu wszedł do tamtej karczmy. Powiedziano mu, że ta rudowłosa jest obłąkana, równie obłąkana, co piękna. Mimo to ciągnęło go do niej. Pobrali się i zaczęli wspólne życie w Irlandii.

Jego matka dostała szału. Trochę ją rozumie. W jego otoczeniu nie zawierało się małżeństwa z innego powodu niż pieniądze czy władza. Jak miał jej wytłumaczyć, dlaczego postąpił tak, a nie inaczej, skoro sam nie umiał sobie odpowiedzieć na to pytanie?

To były inne czasy i inne życie. Ile lat minęło, odkąd poznał Caitlín? Dziesięć? Jedenaście? To było jeszcze przed wybuchem wojen domowych w Anglii. Musi porozmawiać z żoną, unikał tego wystarczająco długo. Nawet w tej części kraju zaczyna być niespokojnie. Obalenie króla to dopiero początek. Anglicy najadą na Irlandię. Pora uciekać.

– Ojcze, czy to prawda? – Poważny głos córki wyrywa go z zamyślenia i każe mu wrócić do teraźniejszości. – Matka jest obłąkana?

Claude bierze głęboki wdech.

– Nie, dziecko. Twoja matka nie jest obłąkana. To tylko złośliwe i głupie oszczerstwa.

Wraca myślami do tych wszystkich chwil, gdy widział, jak Caitlín zapada się w sobie. Kiedy nie mógł nawiązać z nią kontaktu i był zmuszony brutalnie nią wstrząsnąć, by wróciła do rzeczywistości.

– Twoja matka miewa gorsze dni i wtedy musimy jej pomagać. Jest wrażliwa i nie może się przemęczać.

Córka spogląda mu prosto w oczy.

– Ojcze… czy ja jestem obłąkana? – Zielone oczy córki z niepokojem wypatrują odpowiedzi. Oczy tak podobne do oczu jego siostry, że niekiedy nie jest w stanie w nie patrzeć.

– Skąd ten pomysł, ma fille bien-aimée?

– Ja też widzę różne rzeczy, ojcze. Dokładnie tak jak matka. Rzeczy, których nie widzi nikt inny.

Co ma jej powiedzieć? Że jest taka jak inni? Że to tylko jej wyobraźnia? Unosi jej podbródek i mówi stanowczym głosem:

– A teraz mnie uważnie posłuchaj. Wszystko jest z tobą w porządku. I z twoją matką również. Jesteście dwiema najpiękniejszymi istotami, jakie stworzył Bóg. Czasami myślę, że jesteście dwoma aniołami zesłanymi na ziemię, by uczynić ją lepszą dla nas wszystkich.

Dołeczki w policzkach córki stają się widoczne, gdy jej twarz mięknie w lekkim uśmiechu. Ailea rzuca ostatnie okruchy chleba ciekawskim gołębiom, które odważyły się do niej zbliżyć.

– Jak się poznaliście, ty i matka?

Claude drapie się po karku, zwlekając z odpowiedzią. – Wracałem do domu z jednej ze swoich wypraw kupieckich. Tego dnia strasznie wiało i padało. Musieliśmy przycumować w porcie, tutaj, w Irlandii. Byłem przemoczony i poszedłem się ogrzać do karczmy, w której pracowała. Twoja matka przyniosła mi posiłek.

– Kochasz matkę, ojcze?

– Oczywiście.

– Moira twierdzi, że małżeństwo nie ma nic wspólnego z miłością. – Córka drapie się po nosie, jakby starała się sobie przypomnieć, co jeszcze powiedziała służka. – Mówi, że to sojusz dwóch rodzin, które chcą wzmocnić swoją pozycję i pomnożyć bogactwo. – Ailea powtarza słowa służki, wyraźnie zadowolona z tego, że dokładnie przytoczyła to, co usłyszała.

Claude nie może powstrzymać śmiechu.

– W wielu przypadkach pewnie tak właśnie jest. Ale ja kochałem twoją matkę, gdy się z nią żeniłem, i wciąż ją kocham.

– Byłeś bogaty, ojcze? Gdy mieszkałeś we Francji?

– Byliśmy dość majętni.

– Babcia nie lubi mnie i matki, prawda? To dlatego ich nie widujemy?

Claude spuszcza głowę. To spotkanie zdruzgotało jego żonę. Francuska arystokracja pożarła Caitlín żywcem, wyśmiewali się z niej i tak źle ją traktowali, że w końcu całkowicie pogrążyła się we własnym świecie. Ożenił się z irlandzką dziewczyną o tak niskim pochodzeniu, że w jego rodzinnym domu nie dostałaby nawet posady służącej.

– Pokochaliby ciebie i matkę. Chodź, musimy iść do rzeźnika. Twoja matka chciała, żebyśmy kupili serce wołowe. Może weźmiemy też kilka gołębi i poprosimy Moirę, żeby je upiekła.

Córka zeskakuje z powozu. Claude widzi, jak przygryza dolną wargę, co robi, gdy się czymś martwi. Głowę wciąż ma spuszczoną, jakby cały czas myślała o rozmowie z kowalem. Ten widok łamie mu serce.

– Chodź no tu.

Ailea unosi brwi, lecz posłusznie wykonuje polecenie ojca. Claude zeskakuje z bryczki i robi krok w jej kierunku.

– Wyprostuj się. – Unosi podbródek córki. – Nigdy nie zapominaj, że w twoich żyłach płynie francuska krew, ma fille bien-aimée. Idziemy przez życie, na spotkanie śmierci, z podniesioną głową.

Na twarzy Ailei pojawia się lekki uśmiech, gdy dumnie podnosi głowę i spogląda mu prosto w oczy.

– Tak, ojcze. Z podniesioną głową na spotkanie śmierci.

Roderic

BOLONIA, MAJ 1649

Kamienne różowe ściany wydają się nie mieć końca. Muszą mieć jakieś trzydzieści stóp wysokości. Przez duże, łukowato sklepione otwory okienne biegnące wzdłuż sali wpada do środka światło dzienne. Jeśli nie liczyć kilku drewnianych ławek ustawionych wzdłuż ścian, nie ma tu żadnych mebli.

Z sali przechodzi się do mniejszego, oddzielnego pomieszczenia. Roderick zerka przez ramię i podchodzi bliżej. Komnatę spowija ciemność, ale światło przenikające do środka jest na tyle silne, że chłopak dostrzega cienie szpad i tarcz wiszących na ścianach.

Krew w jego żyłach zaczyna szybciej krążyć. To musi być sala, gdzie ćwiczą. Sala, w której będzie trenował. Roderic przełyka ślinę i musi bardzo się powstrzymywać, żeby tam nie wbiec i nie zdjąć ze ściany jakiejś szpady. Marzy o tym, by poczuć w dłoni jej ciężar, usłyszeć świst, gdy klinga przecina powietrze.

Kroki niosą się echem, gdy obcasy spotykają się z kamienną posadzką. Roderic zerka w głąb korytarza, którym podążają dwaj mężczyźni. Za nimi idzie młody chłopak, który z całych sił stara się dotrzymać kroku wyższemu z nich, idącemu z przodu.

Niższy i masywniejszy z mężczyzn skręca, po czym siada na posadzce nieco dalej. Opiera głowę o jedną z kolumn. Prostuje się, wyjmuje nóż z pochwy i wydłubuje nim brud zza paznokci. Jego włosy są jaśniejsze niż u większości ludzi w okolicy. Bujna, długa broda rekompensuje przerzedzone włosy na głowie. Ciało, niskie, ale umięśnione, z silnymi udami i bez wcięcia w talii, przypomina kwadrat.

Roderic wraca spojrzeniem do pierwszego z mężczyzn, który podchodzi do niego zdecydowanym krokiem. Czy to jego mentor? Właściwie nie wie, czego się spodziewał, lecz i tak jest zaskoczony. Mężczyzna jest starszy od niego jakieś dziesięć, góra dwanaście lat. Podobnie jak ten drugi ma krótkie włosy, tylko że jego układają się w grube fale, a broda jest znacznie krótsza i bardziej zadbana. Chłopak idący za nim potyka się, przystając.

Mężczyzna ściąga jasne, skórzane rękawiczki, palec po palcu. Rozpina kurtę i rzuca nią i rękawicami w chłopaka, który odruchowo je łapie. Ręce mężczyzny odpinają pas mieczowy.

– Nazywam się Bartolomuccio Davila i w pierwszych latach będę twoim nauczycielem oraz mentorem. – Jego głos brzmi głęboko i pewnie, to głos nawykły do przemawiania i posłuszeństwa. – Mówią tutaj na mnie Muccio. Będziemy ze sobą spędzać sporo czasu. Proponuję, byśmy odłożyli na bok wszelkie tytuły oraz formy uprzejmości i zwracali się do siebie po imieniu, począwszy od teraz.

Roderic się prostuje.

– Nie widzę przeszkód.

Mentor nie oderwał od niego wzroku, odkąd się tutaj pojawił. Obserwuje chłopaka oczami koloru złota.

– A więc to ty jesteś Roderic Romanowy Castro de Guevara. Twój wuj to Juan Castro de Guevara, Maestre de Campo i dowódca Terico de Guevara.

– Zgadza się.

– Romanow? – Mentor unosi brwi. – To nie jest ani hiszpańskie, ani włoskie nazwisko. Skąd pochodzi?

Zapada krępująca cisza. Rodericowi nie podoba się kierunek, w jakim zmierza ta rozmowa.

– Z Rosji.

– Rosyjskie pochodzenie? To niespotykane w tych okolicach. Twój ojciec też jest wojskowym?

– Nie znam swojego ojca.

Oczy Muccia się zwężają.

– Ach tak. W takim razie zobaczmy, co potrafisz. Jak tam twoja baza?

Wreszcie. Roderic czuje ekscytację. W końcu się dowie, co osiągnął. Te treningi do późnego wieczora, setki godzin spędzonych na samotnych ćwiczeniach na dziedzińcu. Teraz się na coś przydadzą. Próbuje, lecz nie całkiem udaje mu się zapanować nad głosem.

– Nieźle radzę sobie z mieczem.

Tylko to w miarę dobrze opanował, jeśli ma być szczery. Mentor spogląda na niego, jakby nie rozumiał, o czym mówi.

– Pytałem o twoją pozycję bazową, postawę i pracę stóp.

Jakie znaczenie mają jego stopy? Owszem, przewertował wszystkie szczegółowe przewodniki dotyczące pracy stóp różnych mistrzów w tej dziedzinie, lecz szczerze mówiąc, nie skupiał się na tym podczas swoich treningów.

– Cóż… Chyba wszystko z nimi w porządku.

Mentor robi krok w jego kierunku.

– Techniki, których uczymy w naszej szkole, są jednymi z najdoskonalszych. Stabilna baza stanowi fundament umożliwiający poprawną walkę.

Roderic czuje mrowienie w ciele. Chciałby, żeby mentor przestał mówić i pozwolił mu pokazać, co potrafi.

– Jestem szybki.

– Świetnie. W takim razie zaatakuj mnie.

– Teraz? – Roderic wpatruje się w mentora wielkimi oczami. – Ale jak to? Gołymi rękami? Bez miecza albo jakiejś innej broni?

Mentor odwraca się do drugiego mężczyzny.

– Stefano! Chłopak chce się pochwalić, jak posługuje się mieczem. Daj miecz!

Kanciasty mężczyzna wstaje i idzie do pomieszczenia z bronią. Wreszcie zaczyna się coś dziać, ale ekscytacja Roderica nie trwa długo. Stefano wraca z dwoma prostymi, drewnianymi mieczami.

– Skoro tak bardzo ci zależy na ataku z bronią w ręku. – Mentor rzuca mu krótkie spojrzenie i dodaje: – Chcę, żebyś mnie zaatakował.

– Nie będziemy walczyć prawdziwą bronią?

– Walczysz tym, co ci daję, i dobrze ci radzę, wykorzystaj ten czas. – Muccio oddala się kilka kroków od niego. – Zobaczmy, na co cię stać.

Roderic zaciska dłoń na rękojeści drewnianego miecza. Nie zamierza się oszczędzać i zadaje serię gwałtownych ciosów, których mentor z łatwością unika. Chłopak zmienia taktykę, blefuje. Muccio odsuwa się nonszalancko na bok, chwyta ramieniem rękę Roderica dzierżącą miecz i go unieruchamia.

– Jesteś zbyt porywczy, machasz tym mieczem jak wściekły rzeźnik ćwiartujący zabitego woła. Gniew to zły doradca. Kiedy jesteś rozsierdzony, z twojej głowy odpływa krew i wpadasz w najprostsze pułapki. – Muccio odpycha Roderica. – Jeszcze raz.

Jeśli te słowa miały go uspokoić, to przyniosły odwrotny skutek. Roderic ponownie atakuje, tym razem jeszcze agresywniej. Mentor się cofa. Zaraz go trafi! Jest tego pewien i zadaje cios z całych sił, lecz Muccio robi unik, wykorzystuje to, że chłopak traci równowagę i wbija mu kolano w bok. Trafia w żebra tak mocno, że Roderic traci oddech. Kiedy pochyla się, żeby nabrać powietrza, Muccio uderza go mieczem w nos. Cios sprawia, że chłopak pada na kolana.

– Miną lata, zanim mnie pokonasz. Jesteś zbyt agresywny i tak mocno otwierasz swoją lewą stronę, że nawet ślepiec by to zauważył.

Oczy Roderica zachodzą łzami. Widzi wszystko jak przez mgłę. Niech to diabli, co za ból! Kłuje go w żebrach, gdy tylko nabierze powietrza. Wstyd pali jak świeży ślad po oparzeniu i sprawia, że czuje się jak dziecko, którym właściwie jest. Nie chce podnieść głowy, nie chce zobaczyć krytycznego spojrzenia swojego mentora. Ale Muccio tylko się śmieje. Pochyla się, mierzwi mu włosy i śmieje się jeszcze głośniej, widząc upokorzenia na twarzy chłopaka.

– Chodź, chłopcze. Musimy coś zjeść. I napiłbym się wina. Poza tym słyszałem, że zatrudnili nową dzierlatkę i z chęcią sobie na nią popatrzę.

* * *

Wciąż okropne bolą go żebra. Nos, spuchnięty i kompletnie zapchany krwią, wysyła tak silne impulsy bólu, że Roderic musi zagryzać zęby za każdym razem, gdy go dotyka. Stefano twierdzi, że pod jego okiem już pojawił się niebieskozielony siniak, ale jak na to, że został pobity, to chłopak w sumie czuje się dobrze.

Roderic sięga po kawałek chleba i przeciąga nim po talerzu, by zebrać resztkę sosu. Oprócz mięsa, którego karczma nie pożałowała, wyczuwa smak cebuli, goździków i jakiegoś słodkiego owocu. Może śliwki? W każdym razie smakowało mu. Był tak głodny, że dosłownie pochłonął cały posiłek. Wypija kilka dużych łyków wina. W domu zawsze jest rozcieńczone, nie takie mocne. To tutaj w połączeniu z gulaszem świetnie rozgrzewa żołądek.

W milczeniu obserwuje mężczyzn siedzących przy stole. Czuje się swobodnie w ich towarzystwie. Zarówno Muccio, jak i Stefano pozwalają mu uczestniczyć w dyskusji i chętnie odpowiadają na jego pytania. Nie owijają w bawełnę. Nie traktują go jak dziecka, tylko jak jednego z nich.

– Jedz. – Muccio wyciąga nad stołem swoje długie ramię i podaje mu kolejny kawałek chleba. – Wierz mi, musisz się dobrze odżywiać, bo czekają cię ciężkie treningi.

– Skąd się znacie, ty i Stefano?

Mentor splata dłonie za karkiem i opiera się na krześle.

– Od czego by tu zacząć? Krótko mówiąc, poznaliśmy się tutaj, w akademii wojskowej. Służyliśmy w tym samym oddziale piechoty przez ostatnie lata, pod tym samym dowództwem. Niedawno zostałem mianowany zastępcą dowódcy kompanii. – Muccio wskazuje nożem na Stefana, pochłoniętego głośną rozmową z mężczyzną przy sąsiednim stoliku, i uśmiecha się szeroko. – Teraz, tak jak wtedy, jest ode mnie niższy stopniem.

Stefano się odwraca i rzuca w Muccia kawałkiem chleba.

– Co chętnie podkreślasz przy każdej nadarzającej się okazji.

Śmiech Muccia niesie się echem po gospodzie. Na twarzy Roderica pojawia się uśmiech. Już polubił swojego mentora. Omiata wzrokiem pomieszczenie i zauważa, że nie jest w tym osamotniony. Kilka dziewcząt rzuca ukradkowe spojrzenia w stronę Muccia.

– Czyli jeszcze jeden stopień i będziesz dowódcą ? – pyta Roderic.

Muccio ignoruje ten komentarz wzruszeniem ramion.

– Dowódców kompanii mianują wyłącznie król lub rada wojenna. Zawsze znajdą się ludzie z koneksjami albo pieniędzmi, którzy mogą sobie kupić wyższe stanowiska. A ja nie mam ani jednego, ani drugiego. Na papierze wygląda to imponująco, ale jest słabo opłacane. Zarabiam pięć razy więcej, udzielając prywatnych lekcji w tutejszej szkole.

Przerywa, gdy podchodzi do nich z tacą pełną naczyń kobieta o długich, jasnobrązowych włosach, w czerwonej spódnicy.

– No proszę, wy dwaj znowu tutaj? – Niewiasta przechyla głowę, uśmiechając się. – Czyżby doszły cię słuchy, że ostatnio zatrudniliśmy nową dziewczynę?

Muccio rozkłada ręce z niewinnym uśmiechem.

– Nie wiem, co masz na myśli. Przyszliśmy tu wyłącznie dla wyśmienitego jedzenia.

– Widzę. A to kto? – Kobieta kiwa głową w stronę Roderica. – Twój młodszy brat?

– To mój nowy uczeń.

Kobieta marszczy czoło, przyglądając się posiniaczonej twarzy Roderica. Mentor szczerzy zęby.

– Właśnie go nauczyłem, jak ważna jest praca stóp. Rodericu, pozwól, że ci przedstawię, Elena Poselina.

Elena stawia tacę na stole. Duże, miodowe oczy przyglądają się jego twarzy.

– Słodki jak miód. – Pochyla się. – Będziesz łamał serca okolicznym dziewczętom.

Roderic spogląda na nią gniewnie. Słodki… to nie jest słowo, które chciał usłyszeć. Zauważywszy jego ponurą minę, Elena parska beztroskim śmiechem.

– Cóż za intensywne spojrzenie!

– Chodź no tutaj! – Muccio przyciąga do siebie Elenę i sadza ją sobie na kolanach, po czym szepcze jej coś na ucho, co sprawia, że kobieta powoli kręci głową z uśmiechem.

– Jesteś niemożliwy. – Teatralnie wzdychając, zbiera swoje spódnice i wstaje. – Zachowujcie się. – Elena stawia naczynia na już i tak przepełnionej tacy i rzuca mu spojrzenie. – I nie dawajcie już chłopakowi alkoholu. Jest pijany. – Puszcza do niego oko. – Do zobaczenia, skarbie.

Roderic nie odpowiada, tylko przeszywa ją wzrokiem.

– Nie rób takiej kwaśnej miny, chłopcze. Powinieneś się cieszyć, Elenę nie tak łatwo zadowolić. – Muccio przygląda się mu z rozbawioną miną. – Mam przeczucie, że w przyszłości wrócimy jeszcze do tego tematu.

Roderic prycha.

– Wątpię.

Słysząc tę odpowiedź, mentor znowu wybucha gardłowym śmiechem. Roderic dopija wino, uśmiechając się pod nosem. Muccio wstaje i machnięciem ręki przywołuje do siebie Stefana.

– Chodźmy stąd, zanim całkiem dobijemy mojego nowego ucznia.

– Odwraca się ku Rodericowi.

– Odpoczniemy po posiłku, wytrzeźwiejesz i rozpoczniemy twoje szkolenie.

Claude

IRLANDIA, MAJ 1649

– To wszystko. Wystarczy tutaj złożyć podpis. – Chudy pośrednik wskazuje palcem linię w prawym dolnym rogu dokumentu. – I niniejszym sprzedaż zostanie prawnie sfinalizowana.

Uśmiechając się, pośrednik pokazuje żółte zęby. Cóż, powinien być zadowolony. Jego kupiec zrobił dobry interes. Lord Dowdall, bogaty właściciel ziemski, który nabył tę posiadłość, w ostatnich latach zakupił w okolicy kilka domów, by powiększyć swoje już i tak ogromne włości. Ziemię, której sam nie uprawia, wydzierżawia za astronomiczne kwoty. Niestety ekspansja Anglików zachwiała cenami nieruchomości, więc ogólnie rzecz biorąc, Claude jest zadowolony. Postąpił słusznie. Nadszedł czas, by się stąd wynieść.

Pośrednik przywołuje dziewczynę pracującą w gospodzie i ta natychmiast dolewa mu piwa warzonego tradycyjną metodą, słodzonego miodem oraz doprawianego jałowcem. Claude zanurza gęsie pióro w kałamarzu, wpisuje datę i składa niedbały podpis. Pośrednik kiwa głową z zadowoleniem i posługując się silnym dialektem, zaczyna wymieniać życzenia swojego klienta, lecz Claude słucha go tylko jednym uchem.

– Oczywiście. Podziękujcie panu Dowdallowi. Kupił piękną posiadłość.

Pośrednik wstaje, lekko się kłania i odchodzi. Claude opiera się na krześle. Klamka zapadła. Wyprowadzą się z Irlandii i prawdopodobnie już tu nie wrócą. Unosi kufel i wypija kilka dużych łyków piwa. Caitlín nie będzie zachwycona, lecz nie mają wyboru. Za to Ailea prawdopodobnie uzna przeprowadzkę za bardziej ekscytującą. Claude wkłada rękę do wewnętrznej kieszeni i wyjmuje list, który dostał przed kilkoma dniami. Charakter pisma jest staranny, nie widać żadnych kleksów.

Drogi Claude,

żywię nadzieję, że macie się dobrze. Nie będę się rozpisywał. Pragnę Cię jedynie powiadomić, że wszystko już przygotowane na Wasze przybycie. Znalazłem posiadłość, która, jak sądzę, przypadnie Ci do gustu. Osobiście nie pojmuję, dlaczego chcesz zainwestować właśnie w tamtej okolicy, lecz dom spełnia wszystkie Twe wymagania, również pod względem wielkości, chociaż uważam, że jest trochę za mały. Stoi na uboczu, ale niedaleko stamtąd do Glasgow i Edynburga, zgodnie z Twym życzeniem. Był niezamieszkany przez wiele lat, więc wymaga remontu. Powiadomcie mnie, gdy będziecie ruszać w drogę.

Twój oddany przyjaciel

Henry Johnston

Glasgow, 13 maja roku Pańskiego 1649

Claude składa list na pół. Przeprowadzka do Szkocji trochę ułatwi mu pracę. Wszystko się jakoś ułoży, to będzie nowy początek dla nich wszystkich. Jednym haustem wypija resztkę piwa, sięga po kapelusz i wstaje. Teraz pozostaje mu tylko pójść do domu i przekonać do tego pomysłu rodzinę.

Roderic

BOLONIA, CZERWIEC 1649

– Krocze i gardło to najlepsze miejsca. Mocny cios sprawi, że przeciwnik wykrwawi się w kilka sekund.

Dobry nastrój Muccio pryska, gdy wchodzą na salę treningową. Usta ma zaciśnięte, wzrok skoncentrowany, gdy patrzy na Roderica. Nie ulega wątpliwości, że mentor traktuje swoją pracę bardzo poważnie. Przebrali się w jasne kurty z mocno watowanego, grubego sukna. Kropelki potu pojawiają się na skórze przy linii włosów mentora, gdy mówi.

– Będziemy pracować z mieczem i sztyletem – wyjaśnia. – Tantillo, przynieś dwa sztylety – zwraca się do sługi.

Miguel, bo tak właściwie ma na imię chłopak, natychmiast znika. Mimo że jest rówieśnikiem Roderica, ledwo sięga mu do brody, stąd jego przydomek Tantillo. Mentor nigdy nie jest dla niego niemiły, ale miły także nie. Często traktuje go jak powietrze.

Miguel wraca. Lekko zdyszany i z rumieńcami na twarzy, wręcza mentorowi sztylety.

Muccio odwraca się w stronę do Roderica.

– Twoim dzisiejszym zadaniem jest obserwować i przyglądać się temu, jak się poruszamy. Czytałeś traktat Giacoma di Grassiego Ragione di Adoprar sicuramente?

– Pobieżnie. – Roderic trochę mija się z prawdą. Przeczytał ten podręcznik tyle razy, że zaczęły z niego wypadać kartki.

– Wiesz zatem, że Grassi zalecał, by wespół z rapierem, lżejszym i krótszym mieczem, trzymać w lewej ręce sztylet, by móc jednocześnie się bronić i atakować?

Roderic kiwa głową.

– To ma zarówno zalety, jak i wady. Wymień chociaż jedną zaletę rapiera.

– Rapierem łatwiej operować. Choć samo pchnięcie jest trudniejsze, to często jest ono szybsze i bardziej śmiercionośne niż cios zadany mieczem.

– Zgadza się – mentor na chwilę zawiesza głos – ale są też minusy. Rapier jest, jak słusznie zauważyłeś, bronią typowo kolną, a nie sieczną. Na polu bitwy wciąż preferowane są cięższe miecze. Za to rapier doskonale nadaje się jako broń używana na co dzień, bo jest poręczniejszy, dobrze sprawdza się w pojedynkach.

Mentor waży miecz w ręce. Po tępym czubku i prostej rękojeści można poznać, że to model do ćwiczeń.

– Dżentelmen musi w pewnych sytuacjach umieć bronić swego honoru – oznajmia, nie odrywając wzroku od Roderica. – Jak mawia stare porzekadło, lekarz wyleczy ranę na ciele, ale zraniony honor uleczy tylko klinga.

Te słowa przenoszą Roderica w przeszłość. Znowu ma sześć lat i leży na ziemi, przygniatając starszego syna sąsiadów. Czuje ból, gdy knykcie uderzają w szczękę chłopaka. Mimo że był trzy lata starszy od Roderica i wyższy prawie o głowę, Roderic miał przewagę. James i ojciec chłopaka musieli ich rozdzielić. Roderic zobaczył coś w jego oczach. Zdziwienie. Strach. Respekt. Matka chłopaka nazwała Roderica narwańcem. Dostał naganę i takie cięgi, że przez kilka dni nie mógł siedzieć, ale nie było mu wstyd i oświadczył, że nie przeprosi chłopaka, co oczywiście poskutkowało tym, że kara była jeszcze surowsza.

Lekarz wyleczy ranę na ciele, ale zraniony honor uleczy tylko klinga. Roderic rozumie znaczenie tych słów. Bronił swojego honoru. Stanął w obronie samego siebie. Dlaczego miałby się tego wstydzić?

– Rodericu? Słuchasz mnie?

Kilka kropel potu spływa po czole mentora i zatrzymuje się na ciemnych brwiach. – Niech to diabli, gorąco tu jak w piekle! – Muccio wyciera twarz grubym rękawem. – Co to ja mówiłem? – pyta i zanim Roderic zdąża odpowiedzieć, dodaje: – A tak, dżentelmen musi w pewnych sytuacjach umieć bronić swego honoru. Honor jest bezcenny. To dlatego mężczyźni słono płacą mi za to, bym nauczył ich zaszczytnej sztuki posługiwania się mieczem. Można by pomyśleć, że to niedorzecznie wysoka kwota jak na pojedynek z jakimś młodzikiem, który baraszkował w sypialni z żoną tego mężczyzny, gdy on przebywał poza domem.

Roderic marszczy czoło.

– Co to za mężczyzna, który nie potrafi nawet upilnować własnej żony?

Kącik ust mentora się unosi.

– Można by tak pomyśleć. Ale uwierz mi Rodericu, nauczyłem się jednej rzeczy. Jeśli chodzi o kobiety, my, mężczyźni, zawsze jesteśmy na straconej pozycji, bez względu na to, jak bardzo chcemy wierzyć, że mamy nad nimi przewagę. – Mentor opiera się na rękojeści miecza. – Kobieta potrafi zranić najlepszego żołnierza z taką łatwością, z jaką ciepły nóż tnie masło.

– Co masz na myśli?

Roderic zupełnie nie rozumie, do czego zmierzają te zagadkowe wypowiedzi. Myśli o starej mamce Marii. Tak… z takimi bicepsami mogłaby pewnie uszkodzić niejednego mężczyznę. Musi mieć komiczną minę, gdyż mentor wybucha głośnym śmiechem.

– No dobrze, pomódlmy się za twoją duszę, chłopcze, żebyś jeszcze długo nie spotkał takiego dziewczęcia. – Muccio się uśmiecha, jakby znał tajemnicę, o której Roderic jeszcze nie ma pojęcia. – Ale dość już o tym. Jesteśmy tutaj dla twojej tężyzny fizycznej, a nie duchowej. O czym to ja mówiłem?

Roderic czuje ulgę, że wracają do tematu, który jest mu bliższy.

– Rozprawialiśmy o zaletach i wadach rapiera.

– W rzeczy samej. Rapier, jak już ustaliliśmy, jest poręczniejszy, ale ma też pewne wady. To samo dotyczy sztyletu. Można go wbić tam, gdzie miecz nie sięgnie i uszkodzić organy przeciwnika. – Mentor przygląda mu się przez chwilę. – Zauważyłem, że twój poprzedni mistrz nauczył cię trzymać miecz za sztyletem.

Roderic kiwa głową, lecz natychmiast zamiera, gdy Muccio kręci swoją.

– To technika, której uczą w wielu francuskich szkołach, ale ja nie jestem jej entuzjastą – wyjaśnia Muccio. – Chcę, żebyś zawsze trzymał miecz przed sztyletem. Podczas obrony tworzy to większy dystans pomiędzy tobą a przeciwnikiem. Oczywiście sztylet można też użyć ofensywnie. Spójrz. Stefano jest jednym z najlepszych w tej dziedzinie.

Stefano, który do tej pory stał z boku, teraz bez słowa wyciąga sztylet z pochwy. Ci dwaj mężczyźni różnią się od siebie pod każdym względem. Mentor, wysoki, elegancki i elokwentny. Stefano, niski, krępy i gburowaty. Wchodzą do kręgu na środku sali i zajmują swoje pozycje. Dźwięk, gdy stal spotyka się ze stalą, odbija się echem od ścian. Stefano przechwytuje cios mentora i przenosi ostrze miecza na swoją prawą stronę. Muccio zerka w stronę Roderica

– Widziałeś, co się stało? Teraz powstanie siła, która sprawi, że przeciwnik, w tym przypadku ja, będzie chciał sparować atak sztyletem.

Zarówno miecz, jak i sztylet, są teraz zablokowane przez Stefano, który wykorzystuje swoją przewagę do odepchnięcia Muccia, po czym wbija mu sztylet w przedramię i szyję. Mentor szuka jego wzroku.

– Rozumiesz zasadę? Chodź tutaj i spróbuj.

Roderic podrywa się z podłogi, niemal przewracając Stefana. Mentor ani drgnie.

– Bez broni.

– Nawet bez drewnianego miecza?

– Wciąż nie wiesz, jak nią władać. – Muccio odkłada na bok miecze i sztylety.

– Jak mam się nauczyć obchodzić z mieczem, skoro nie pozwalasz mi nawet go dotknąć!

– Nie pozwolę ci na to, dopóki nie opanujesz podstawowych technik…

– Ćwiczyłem władanie prawdziwą bronią, odkąd skończyłem siedem lat! Nie jestem małym dzieckiem!

– Posłuchaj mnie uważnie. – Mentor robi krok w jego kierunku. – Masz robić dokładnie to, co ci każę. Kiedy, a raczej jeśli, uznam, że opanowałeś technikę, przejdziesz do następnego etapu, czyli do treningu z wyobrażonymi przeciwnikami. Dzięki temu nie nabierzesz złych nawyków. Na przykład odsłaniania lewej strony.

Wyobrażony przeciwnik. Krew w jego żyłach buzuje. Mentor spogląda na swoje paznokcie w obojętnym wyrazem twarzy.

– Fechtunek z cieniem to doskonały sposób na doskonalenie sekwencji ruchów. Jeśli to opanujesz, przejdziesz do pojedynków pod moim nadzorem.

Roderic z jękiem wypuszcza powietrze z płuc.

– To potrwa całą wieczność.

– Raczej miesiące albo lata. To zależy od ciebie. Mnie będą płacić do przyszłej jesieni.

Wieczność. Nie, nie może do tego dopuścić. Będzie ćwiczył. Każdej nocy i w każdej wolnej chwili, jeśli to ma go przybliżyć do celu. Kiwa głową.

– Dobrze. – Mentor robi krok do tyłu. – Zobaczmy, jaki jesteś szybki w nogach.

Ailea

MORZE IRLANDZKIE, LIPIEC 1649

– Na miłość boską, zejdź stamtąd natychmiast! – Głos ojca brzmi ostrzegawczo.

Ailea powoli schodzi z relingu.

– Chciałam zobaczyć, czy już widać port.

Wysoka fala uderza w burtę statku i Ailea traci równowagę, ale ojciec wyciąga ręce, chwyta ją w talii i zdecydowanym ruchem stawia na pokładzie.

– I nie możesz tego zrobić z pokładu? – Kiedy nie odpowiada, ojciec dodaje: – To niebezpieczne. – Unosi jej podbródek i zmusza ją, by spojrzała mu w oczy. – Jedno potknięcie i byłabyś za burtą.

– Byłam ostrożna! Mocno trzymałam się liny. O tak. – Ailea demonstruje, jak owinęła sobie linę wokół talii.

– To nie ma żadnego znaczenia. Kazałem ci zostać na pokładzie. – Ojciec marszczy brwi. – Wspinasz się wszędzie jak majtek. Prawdziwej damie to nie przystoi, prawda?

– Cóż, wszystkie są tak nudne i wyniosłe, że nigdy by na to nie wpadły – bąka Ailea.

Ojciec przez chwilę walczy z uśmiechem, lecz w końcu się poddaje.

– Pewnie masz rację, ma fille bien-aimée. Idź i zobacz, czy matka nie potrzebuje pomocy, wciąż źle się czuje i na pewno ucieszy się z twojego towarzystwa.

– Dobrze, ojcze.

– I postaraj się nie psocić, dopóki nie dopłyniemy do portu.

– Dobrze, ojcze.

Naprawdę starała się być grzeczna, ale przez cały poranek siedziała zamknięta w ciasnej kabinie. Wsłuchiwała się w dźwięk ulewnego deszczu stapiający się z odgłosami wymiotów matki. Biedna matka. Zwraca wszystko, co zje i wypije.

Ailea schodzi pod pokład, mija kambuz, gdzie kucharz przygotowuje posiłek. Kapitan, który jest właścicielem statku, to stary przyjaciel ojca. Przewozi ludzi i towary pomiędzy różnymi portami. Prawdopodobnie zna wszystkie zatoki i mielizny.

Ailea otwiera drewniane drzwi ich kabiny. Jej oczy potrzebują chwili, by przyzwyczaić się do półmroku. Matka leży na łóżku. Rude kosmyki włosów przykleiły jej się do czoła. Klatka piersiowa niespokojnie unosi się i opada. Z wiadra i szmat porozrzucanych na podłodze wydobywa się kwaśny odór. Ailea podchodzi, siada na brzegu łóżka i przemywa czoło matki mokrą szmatką.

– Lepiej się czujecie, matko?

– Trochę lepiej. – Matka bierze oddech. – Najgorsze chyba już minęło.

– Mam sprawdzić, czy kucharz może przygotować dla was bulion?

– Dziękuję, skarbie, ale i tak bym go zwróciła. Myślę, że najbardziej potrzebuję snu.

Ailea uświadamia sobie, że przygryza dolną wargę, to brzydki nawyk, wie o tym, lecz tak się martwi, że nie potrafi się powstrzymać. Słone morskie powietrze wysusza jej usta. Ssąc popękaną wargę, czuje na języku smak soli i żelaza. Kiedy dotrą na ląd, poprosi o maść nagietkową.

Matka posyła jej zmęczony uśmiech.

– Nie musisz dotrzymywać mi towarzystwa, moje dziecko. Idź na pokład i pobaw się. Poradzę sobie.

– Obiecuję, że zajrzę do was za jakiś czas. Opróżnić wiadro?

– Jeśli dasz radę. Podejrzewam, że strasznie tu śmierdzi.

– Nie jest aż tak źle. – Kłamstwo przychodzi jej łatwo, bo wie, że matka lubi mieć wokół siebie czysto.

Ailea zamyka za sobą drzwi i rusza po schodach na górę. Mimo że kocha matkę, cieszy się, że nie musi siedzieć z nią zamknięta w kajucie. Wylewa zawartość wiadra za burtę i szoruje je tak dokładnie, jak tylko potrafi, wodą morską z beczek znajdujących się na statku. Słaby kwaśny odór nadal się utrzymuje, ale nie śmierdzi już tak jak wcześniej. Uderza w nią orzeźwiający wiatr przesycony morską wilgocią. Zamyka oczy i pozwala, by przyjemnie muskał jej twarz, skóra miło mrowi.

Kawałek dalej stoi Oran i rozmawia z jednym z członków załogi. Mężczyzna ciągnie szot i mówi coś, co rozśmiesza parobka, który wybucha ciepłym śmiechem. Oran nie jest zbyt rozmowny, ale tutaj, na statku, wśród załogi, czuje się jak w domu. Ailea cieszy się, że chciał się z nimi przenieść do Szkocji. Spytała go, czy rodzice będą za nim tęsknić, a on tylko pokręcił głową i oświadczył, że już nie ma nikogo, kto by go trzymał w Irlandii. Uśmiechnął się, lecz w jego niebieskich oczach dostrzegła smutek.

Spogląda na maszt, z którego po wantach schodzi majtek. Jest odwrócony do niej plecami. Nie może być wiele starszy od niej. Ma dziurawą koszulę, a na jego czole kręcą się włosy rozjaśnione słońcem. Ailea podchodzi bliżej.

– Co robisz?

Chłopak rzuca jej krótkie spojrzenie i dalej robi swoje, jakby jej nie słyszał. Ailea patrzy na szczyt masztu.

– Wspiąłeś się na samą górę?

Chłopak się prostuje i krzyżuje ramiona.

– Setki razy.

– Mogę spróbować?

– Ha! To nie dla panienki! – Chłopak prycha i dodaje bezlitośnie: – Nie odważyłabyś się, nawet gdyby ojciec ci na to pozwolił.

– Odważyłabym się!

– Wątpię. To nie jest praca dla dziewczyny. Haftowanie, zbieranie jagód i rodzenie dzieci, do tego się nadajecie.

Ailea robi dwa kroki do przodu, niezdecydowana, czy kopnąć go w goleń, czy może wspiąć się na maszt i udowodnić mu jak bardzo się myli.

– Cofnij te słowa!

– A co ty…

– Nie masz nic lepszego do roboty niż przeszkadzać panience Durand? – Głos kapitana grzmi niczym burza.

Chłopak od razu się garbi.

– Do roboty, nicponiu, jeśli nie chcesz, żeby bat zatańczył ci na plecach!

Kapitan podchodzi do chłopaka z groźną miną, a ten natychmiast ucieka. Surowe rysy mężczyzny łagodnieją, gdy zauważa jej przerażenie.

– Chyba nie spuścicie mu lania?

– Spokojnie, panienko, to tylko takie straszenie. – Kapitan przeciąga dłonią po siwym zaroście. – Ale muszą znać swoje miejsce. Sam byłem kiedyś takim nicponiem.

– Naprawdę?

Kapitan się uśmiecha. W jego jasnych oczach widać chłopięcy błysk, chociaż twarz ma pomarszczoną.

– Ledwo odrosłem od ziemi, gdy ojciec pozwolił mi się zaciągnąć na statek. Nie podobało mu się, że opuszczam dom, w gospodarstwie liczyła się każda para rąk, lecz podejrzewam, że zrozumiał, że nie ma wyboru. Morze mnie wzywało.

Podmuch wiatru rozwiewa jej włosy, więc odgarnia je z twarzy.

– Musieliście być bardzo odważni.

Kapitan wybucha gromkim śmiechem.

– Wprost przeciwnie. Byłem bojaźliwy i wycofany, dwie najgorsze cechy charakteru w przypadku marynarza. Ale może to właśnie dlatego ciągnęło mnie w morze. Morze kształtuje nieustraszonych i śmiałych mężczyzn.

Ailea przygryza wargę.

– Ja też chciałabym zostać marynarzem.

– To ciężkie życie. Nie dla takich gąsek. Zadbajcie o to, by wyjść za mąż za miłego i bogatego kawalera, który da wam piękny dom i gromadkę dzieci.

– Ale ja nie chcę wychodzić za mąż.

– Myślałem, że każda tego chce.

– Ja nie.

– To dopiero za kilka lat, więc do tego czasu pewnie się panience odwidzi.

Ailea wzdycha i zmienia temat rozmowy.

– Może mi opowiecie jedną z waszych historii?

– Którą chce panienka usłyszeć?

– Tę o stworzeniach morskich.

Kapitan zdejmuje kapelusz i przeczesuje palcami mocno już przerzedzone, siwe włosy.

– No dobrze. – Siada na jednej z ławek i robi Ailei miejsce obok siebie. – Ostatnio opowiadałem panience o tym, jak te stworzenia żyją na dnie morza. – Kapitan szuka wzroku Ailei, a ona potakuje żarliwie. – Ale kilka razy w roku ich niewiasty wypływają na powierzchnię, by wabić mężczyzn.

Już to słyszała. Pod wpływem ich śpiewu marynarze rozbijają statki o skały lub, co gorsza, rzucają się w fale.

– Czy one są złe?

– Cóż… – Kapitan ma taką minę, jakby się nad tym zastanawiał. – Są jak morze, a ono nie jest ani dobre, ani złe. Potrafią być tak łagodne jak spokojne morze lub równie niebezpieczne co sztorm na morzu. Tak czy owak, na lądzie zrzucają swoją magiczną skórę i zamieniają się w ludzi. Ta, która zgubi swoją skórę, musi pozostać człowiekiem i nie może wrócić do morza. Opowiem panience pewną historię… – Kapitan wędruje wzrokiem po otwartym morzu. – Historię o pięknej syrenie Ethel.

Ailea przysuwa się bliżej, nie chce uronić ani jednego słowa. Kapitan rozpoczyna swoją opowieść głosem głębokim i ciemnym niczym morze.

– Ethel zakochała się w człowieku o imieniu Finn, a on w niej. Pobrali się i byli ze sobą bardzo szczęśliwi. Ale brat Finna, Caomh, zazdrościł mu pięknej żony i pewnego dnia zamordował go we śnie.

Ailea robi wielkie oczy.

– Zabił własnego brata?

– Owszem. A potem zniszczył magiczną skórę Ethel i zmusił ją do wspólnego życia. Ethel rozpaczała po śmierci ukochanego i co wieczór chodziła nad morze, tęskniąc za domem.

Kapitan milknie, wkłada rękę do wewnętrznej kieszeni płaszcza i wyjmuje fajkę w kształcie ryby z otwartym pyszczkiem. W odróżnieniu od wrzoścowej fajki ojca, ta jest wykonana z gliny.

– A co się stało z Ethel?

– Lata mijały. – Kapitan na chwilę zawiesza głos i nabija fajkę tytoniem. – Urodziły im się dzieci i wszystkie zostały świetnymi rybakami albo odziedziczyły rude włosy Ethel.

Kapitan rozgląda się za ogniem, ale ponieważ w pobliżu nie ma żadnej pochodni, chowa fajkę z powrotem do kieszeni.

– Pewnej nocy Caomha obudziła urzekająca pieśń. Zaczarowany, podążył za tym głosem. Z morza wyłoniło się najpiękniejsze stworzenie, jakie kiedykolwiek widział. Jej białe ciało lśniło jak księżyc, a włosy miały kolor ognia. Zauroczony, wszedł do wody. Kiedy wyciągnął rękę, by jej dotknąć, stworzenie się odwróciło. Wpatrywała się w niego Ethel, o oczach zimnych i czarnych jak napierające na nich fale. Przez trzydzieści lat i trzydzieści dni czekała, aż siostry uszyją jej nową skórę. Wciągnęła do morza i utopiła mężczyznę, który ją więził, po czym przymocowała go do dna, tak aby jego dusza nigdy nie zaznała spokoju w królestwie bożym. I tak kończy się historia Ethel.

Głos kapitana zamiera, a czar pryska. Ailea siedzi w milczeniu przez wiele długich oddechów.

– Strasznie smutna baśń.

– Tak.

– Ale… mimo wszystko nie uważam, że Ethel była zła. Chociaż zabiła tego człowieka.

Rozważając jej słowa, kapitan spogląda na swoje dłonie spoczywające na kolanach.

– Nawet dobrzy ludzie czasami robią złe rzeczy, które niekiedy, tak jak w przypadku Ethel, są uzasadnione – oznajmia.

Jego twarz się zmienia. Siedzą w milczeniu, oboje zatopieni we własnych myślach. Kapitan ponownie spogląda na morze.

– Wie panienka, że kiedyś miałem córkę?

– Naprawdę?

– Tak. Ale zaraza zabrała zarówno ją, jak i jej matkę. Wyglądała tak jak panienka. Też miała jasne włosy, ale jej oczy były niebieskie, nie tak jak panienki, zielone, a nos był obsypany piegami.

– Tęsknicie za nią?

– Codziennie.

Rozmyślając, Ailea obgryza paznokieć kciuka.

– Bylibyście wspaniałym rodzicem, ale ja już mam ojca i raczej nie chciałabym go zmieniać.

Kapitan się śmieje, kładąc swoją pomarszczoną dłoń na jej dłoni.

– Dziękuję panience za te miłe słowa, to miód na moje serce.

Ailea widzi kątem oka, że w ich stronę zmierza ojciec. Wiatr bawi się jego ciemnymi lokami.

– Daj już spokój kapitanowi Thurloe. Wkrótce dobijemy do brzegu i załoga będzie go potrzebować przy cumowaniu. – Ojciec posyła jej uśmiech. – Jeśli wejdziesz na górę, prawdopodobnie zobaczysz port.

Ailea natychmiast podrywa się z ławki i podbiega do niego.

– Weźmiecie mnie na barana, ojcze?

– Myślę, że dam radę, chociaż zrobiłaś się ciężka.

Ojciec się pochyla, a ona łapie go za szyję i wspina mu się na barki. Zza lekkiej mgły powoli wyłania się port. Wkrótce zobaczy iglicę wieży kościelnej. Pokładem wstrząsa, gdy statek cumuje przy molo wychodzącym w morze.

Rozkazy kapitana padają na pokład niczym grad. Efekt jest natychmiastowy. Majtek i dwóch innych członków załogi zeskakują na ląd i cumują statek. Rzucają kotwicę, a na pale cumownicze zarzucają grube liny. Rozwija się szeroki trap z desek, po czym z ładowni wyjeżdżają meble, skrzynie i inne towary. Ailea widzi kątem oka rude włosy matki.

Dotarli na miejsce. Do kraju, który ma stać się ich nowym domem. Jej serce trzepocze jak wystraszony ptak. Ailea nie jest pewna, czy te motyle w brzuchu to podekscytowanie, czy strach przed tym, co ma się wydarzyć.

Chwyta ojca z rękę. Na drżących nogach robi pierwszy, niepewny krok w nieznane.

Muccio

BOLONIA, LIPIEC 1649

Powoli gładzi palcami jej skórę. Ten miękki ruch sprawia, że Elena dostaje gęsiej skórki. Pukle kobiety leżą na jego piersi niczym ciemne fale. Ciepły podmuch muska włosy na jego piersi za każdym razem, gdy ona wydycha powietrze. Kiedy zaczyna się z nią drażnić i na chwilę przestaje ją głaskać, Elena natychmiast chwyta go za rękę i zdecydowanym ruchem przyciąga ją z powrotem.

– Nie przestawaj. To takie przyjemne, że aż mam dreszcze.

Muccio nic nie mówi, tylko kontynuuje delikatne głaskanie jej ramion. Kilka migoczących świec rzuca na pokój pomarańczową poświatę.

– Mogłabym tak leżeć cały wieczór. – Elena mruczy jak kot. – Mówiłam ci, że kocham twoje dłonie? To prawdziwy dar od Boga.

– Zawsze w przyjemnością ci dogadzam, moja gołąbeczko. Jednakowoż liczyłem na to, że użyję swoich rąk w bardziej satysfakcjonujący sposób.

Chociaż nie widzi jej reakcji, wie, że Elena się uśmiecha. Prostuje nogi i podpiera głowę ręką. Błądzi palcami po jego piersi, docierając nimi do blizny pod obojczykiem.

– Jest nowa, jeszcze nie zdążyła zblednąć. Od kiedy ją masz?

– Od jesieni. We Flandrii zostałem trafiony piką.

Elena poważnieje.

– Słyszałam o tej bitwie. Podobno tamtego dnia przelano mnóstwo hiszpańskiej krwi.

– Hiszpańskiej krwi? Tyle samo krwi przelali Włosi, Niemcy, Irlandczycy i Walonowie. Oni również poświęcili swoje życie dla Hiszpanii.

Elena się pochyla i całuje twardą bliznę, jakby chciała wygoić rany swoim ciepłem. Ale blizna nie zniknie i on wcale nie jest pewien, czyby tego chciał. To pamiątka po towarzyszach, którzy polegli na polu bitwy.

Bitwa pod Lens była krwawa. Francuzi i ich przeklęty dowódca zmusili ich do odwrotu, po czym odnieśli decydujące zwycięstwo. Książę de Condé – Muccio przeklina go w myślach – mając zaledwie dwadzieścia dwa lata, objął dowództwo nad armią francuską i zyskał sławę po zwycięskiej bitwie pod Rocroi.

Ale teraz w Europie panuje pokój. Po czterech latach negocjacji pokojowych wojna trzydziestoletnia wreszcie dobiegła końca. Wojna, która miała swoje źródło w sporach religijnych i politycznych. Po jednej stronie dynastia Habsburgów, którzy chcieli wzmocnić władzę cesarza i zjednoczyć Święte Cesarstwo Rzymskie, po drugiej rygorystycznie luterańska Szwecja w sojuszu z Ludwikiem XIII, który chciał wzmocnić potęgę Francji. Sojusz z protestantami na północy jest kolejnym dowodem na bezbożność Francuzów naginających swoje zasady religijne do tego, co jest dla nich korzystne. W wyniku tej wojny dynastia Habsburgów została osłabiona, a Europa zniszczona grabieżami, gwałtami i chorobami.

– Myślisz, że pokój się utrzyma? – Elana podnosi wzrok i spogląda mu prosto w oczy.

Muccio odgarnia kosmyk włosów z jej czoła i zakłada go za ucho.

– Możliwe. Módlmy się, żeby tak było.

W głębi duszy w to jednak nie wierzy. Wojna trwała tak długo, że nie chodzi już o religię, a raczej o władzę i bogactwa. Tworząc swoje pułki, dowódcy chcieli maksymalnego zwrotu zainwestowanego kapitału. A pokój jest drogi. Najemnych żołnierzy trzeba odprawić i opłacić, a skąd wziąć pieniądze? Pokój kosztuje więcej niż wojna.

– Porozmawiajmy o czymś innym. – Elena przekrzywia głowę. – Jak się miewa twój nowy podopieczny?

– Cóż – wzdycha Muccio. – Jest jak niesforny szczeniak. Stawia się. Jest uparty. Niechętnie wykonuje polecenia i ma porywczy temperament. Dni mijają mi na próbach wbicia mu rozumu do głowy. – Muccio pociera dłonią podbródek. – Chłopak się nie poddaje. Im więcej od niego wymagam, tym bardziej chce mi udowodnić, że da radę.

A prawda jest taka, że dużo od niego wymaga. Prowokuje go. Każdego dnia przesuwa granicę i obserwuje, jak chłopak stawia czoła wyzwaniom.

– Muccio, znam cię od dawna i widziałam was razem. – Elena siada. Waży słowa. – Traktujesz go surowiej niż swoich dorosłych uczniów.

– Być może.

– To jeszcze dziecko.

– Wiem.

Elena wstaje z łóżka, mija krzesło, o które stoi oparta jego szpada i siada przy toaletce.

– Chłopak ma talent, prawda?

Muccio obserwuje w lustrze jej twarz.

– Rozumie zasady, a brak talentu do niektórych rzeczy nadrabia wytrwałym treningiem. W kilka dni opanowuje ćwiczenia, które dorosłym zajmują tygodnie.

Muccio szkolił wielu ludzi. Większość zostawała przeciętnymi szermierzami, bez względu na to, jak dużo trenowali. A ten chłopak ma wrodzony talent, coś, czego nie można się wyuczyć ani wyćwiczyć.

Elena milczy, szuka czegoś wśród buteleczek i porcelanowych słoiczków, aż w końcu znajduje olejek różany. Rozgrzewa kilka kropel w dłoniach, po czym przeczesuje sobie nim włosy, a ciemne fale zaczynają lśnić. Muccio bacznie ją obserwuje, kocha te jej kobiece, nieświadome gesty.

– Przywiązałeś się do tego chłopca.

Elena napotyka w lustrze jego spojrzenie i nie odwraca wzroku. Muccio splata ręce na karku. Przygląda się starym belkom na suficie. Niektóre trzeba by wymienić. Naprawdę przywiązałem się do niego? Zastanawia się nad tym w myślach, choć już zna odpowiedź. Tak, przywiązał się. Wie, że to może być problem. Powracają wspomnienia z dzieciństwa. Raffaele, szczęśliwy, jak tylko dziecko może być. Gdyby żył, byłby teraz w wieku Roderica.

– Tak.

– Co, tak?

– Przywiązałem się do niego.

Elena nie odpowiada. Wstaje, podnosi z podłogi jego koszulę i spodnie, po czym starannie je składa i wiesza na oparciu krzesła.

– Czy to takie straszne? – pyta miękkim głosem.

– To nie jest dla niego dobre.

– Nie wątpię. Widziałam go. Jest cały posiniaczony.

Muccio drapie się po karku i uśmiecha pod nosem.

– Dostał niezłe cięgi, odkąd tu przybył. Przez pierwszy tydzień robił wszystko, by udowodnić, że może dotrzymać nam kroku. Nie cackałem się z nim, musiał wytrzymać to mordercze tempo. Któregoś dnia wziąłem go na przechadzkę. Szedłem tak jak zawsze, szybko i zamaszystym krokiem. – Muccio rzuca jej wymowne spojrzenie.

– Domyślam się.

– Chłopak, rzecz jasna, nie chciał być gorszy. Pewno czuł się upokorzony, ledwo mogąc za mną nadążyć. Starał się, jak mógł. Następnego dnia zauważyłem, że ledwo chodzi. Każdy krok sprawiał mu ból, jakby ktoś wbijał mu sztylet w pachwinę. Nasza krótka wędrówka musiała wywołać u niego piekielny ból mięśni. Kiedy go spytałem, czy dobrze spał i czy jest gotów na dwugodzinną pracę, zbladł.

Elena otwiera szeroko oczy.

– Jesteś okropny! – stwierdza, po czym parska śmiechem. – Naprawdę go do tego zmusiłeś?

– Może i jestem surowy, ale nie głupi. Jego ciało, a zwłaszcza pachwiny, potrzebowały odpoczynku.

– Zatem dałeś mu wolne?

Muccio unosi brwi, udając, że nie zrozumiał jej pytania.

– Kazałem mu przeczytać trzysta stron strasznie nudnego tekstu. Podejrzewam, że wolałby jednak trening, mimo bólu.

– Biedaczysko.

– Ale następne dwa dni przeleżał w łóżku. Jego obolałe pachwiny mogą mi za to podziękować.

– Coś mi się zdaje, że chłopakowi nie było tak śpieszno z tymi podziękowaniami?

– O dziwo masz rację.

– O dziwo… – Elena przekrzywia głowę i spogląda na niego zza ciemnych rzęs. – Ale trudno mi uwierzyć w to, że przyszedłeś tutaj tylko po to, by przez cały wieczór rozprawiać o tym chłopcu.

Elena rozwiązuje sznurki gorsetu i spódnicy. Ubrania zsuwają się na podłogę. Miękkie krągłości lśnią w świetle świec niczym miedź.

– Podejdź no tutaj. – Jego słowa brzmią jak rozkaz dowódcy.

Elena siada na nim okrakiem. Jego ciało reaguje natychmiast. Twardnieje. Jej miękka dłoń szuka dłoni Muccia. Gładzi jego linie papilarne, splata palce z jego palcami.

– Mówiłeś coś o swoich rękach. – Elena posyła mu jeden ze swoich przeuroczych uśmiechów. – Że chciałeś ich użyć w bardziej satysfakcjonujący sposób.

Muccio nie odpowiada, zamiast tego chwyta jej pierś, a następnie przejeżdża kciukiem po miękkiej skórze i twardej brodawce. Elena reaguje cichym jękiem. Słodka woń olejku różanego pomieszana z jej naturalnym zapachem sprawiają, że do krocza napływa mu krew. Muccio wstaje, przenosi dłonie na pośladki Eleny i przyciska do siebie jej krągłości, po czym całuje ją namiętnie i trochę agresywnie. Dokładnie tak jak ona lubi. Jej smukłe palce zatapiają się w jego lokach. Muccio chwyta ją za biodra, po czym tak nią obraca, że Elena ląduje pod nim. Kiedy jego język otwiera jej usta, ona napiera na niego biodrami. Muccio lekko przygryza jej dolną wargę i uśmiecha się, słysząc pojękiwanie Eleny.

– Rozłóż nogi – szepcze jej miękko do ucha. – Chcę się upewnić, że o mnie nie zapomnisz, gdy ruszę w drogę.

Ailea

SZKOCJA, LIPIEC 1649

Na podłogę bezszelestnie spada pęczek rozmarynu, gdy Ailea wyciąga z kufra niedzielną spódnicę. Rozmaryn do wełny, lawenda do lnu, mole i larwy nie lubią ostrych zapachów. Ailea rozkłada na łóżku jasnoniebieską tkaninę, przeszukuje fałdy spódnicy, by usunąć pozostałości ziół.

Chociaż od kilku dni mieszkają w nowym domu, to dopiero teraz zaczęli rozpakowywać wszystkie skrzynie i kufry, które z nimi przypłynęły. Ailea zakochała się w tym miejscu, gdy tylko postawiła pierwszy nieśmiały krok na opustoszałym podwórzu, które jakby tylko czekało na to, że ktoś mu okaże troskę. Oran i ojciec uszczelnili szpary, naprawili drzwi, przynieśli drewno i przygotowali stajnię dla nowych zwierząt. Ailea i matka mają ręce całe w pęcherzach od zamiatania, szorowania i noszenia wiader z czystą wodą.

Pierwszego wieczoru matka zapaliła szałwiowe kadzidło, by przepędzić z domu złe duchy. Mamrotała irlandzkie zaklęcia, tak stare, że Ailea ich nie rozumiała, wchodząc do każdego pomieszczenia, by je okadzić. Teraz Ailea ma własną izbę, większą od poprzedniej, z oknem wychodzącym na południe, ale w nocy, gdy wyje wiatr, a cienie drzew wyglądają jak szpony, wciąż zakrada się do sypialni rodziców.

Ailea otwiera szufladę komody, wkłada do niej starannie złożoną spódnicę, po czym zbiega po schodach, aby poszukać matki na dole. Gospodarstwo leży na uboczu, nad jeziorem, z tyłu są las i pola ciągnące się kilometrami. Obok domu rosną dzikie róże i rozłożyste jabłonie, które prawdopodobnie obficie obrodzą jesienią.

Przed wejściem do kuchni Oran zbudował kurnik, żeby razem z matką mogły wyrzucać kurom resztki jedzenia i wybierać jajka z grzęd. Po porannej ulewie w powietrzu unosi się zapach mokrych kamieni. Ailea schodzi po kamiennych schodach i rusza wąską ścieżką do przykuchennego ogródka. Po prawej stronie znajduje się warzywniak, który ojciec zabezpieczył plecioną wierzbą, aby kury i zające nie mogły się do niego dostać. Po lewej stronie matka próbuje wypielić zachwaszczony ogródek ziołowy.

Ailea przesuwa ręką po wysokiej trawie. Chłodna rosa osiada na jej skórze. Motyle i pszczoły krążą wokół wybujałej lawendy, aromatycznego cząbru oraz tymianku o pięknych, fioletowoczerwonych kwiatkach. Lubczyk o silnych łodygach i pierzastych liściach urzeka swoimi drobnymi, jasnożółtymi kwiatami zebranymi w duże baldachy.

Ailea staje nieco dalej i z ukrycia obserwuje matkę. Na jej rękach i fartuchu widać brązowe oraz zielone plamy. Przecierając czoło rękawem sukienki, zostawia wilgotny ślad ziemi na rudych włosach. Dla Ailei jest najpiękniejszą kobietą na świecie. Z ziemią na twarzy czy bez. Czasami tak stoi, przypatrując się kobiecym atrybutom matki, których ona sama jeszcze nie posiada. Tęskni za nimi. Chce być taka jak matka, wyglądać jak ona. Czy też będzie mieć kiedyś krągłe biodra?

– Może wam pomóc, matko? – pyta, robiąc krok do przodu.

Matka podnosi wzrok z uśmiechem pełnym wdzięczności.

– Byłoby wspaniale. Spędziłam tu całe przedpołudnie. Szczerze mówiąc, zastanawiam się, czy nie lepiej to wszystko skopać.

– Na pewno sobie z tym poradzimy.

Pracują w milczeniu. Wyrywają chwasty i dzikie mlecze. Ailea zbiera zarówno liście, jak i korzonki mleczy. Te pierwsze można wykorzystać w kuchni, natomiast te drugie do celów leczniczych. Matka wyrywa z korzeniami nieproszoną trawę.

– Jak ci mija dzień? – pyta. – Udało ci się pochodzić po lesie? Matko Boska, coś ty zrobiła z rękami? – Matka otwiera szeroko oczy. Chwyta dłoń Ailei i przygląda się połamanym, brudnym paznokciom.

– Pochowałam ptaka…

– Ptaka?

– Kruka. Był martwy i nie chciałam, żeby go zjadły mrówki.

Ostatnie słowa wypowiada ze ściśniętym gardłem. Kiedy promienie słońca padły na czarne pióra, mieniły się wszystkimi kolorami tęczy. Podbiegła do ptaka, mając nadzieję, że zabierze go do swojego pokoju i będzie się nim opiekować, dopóki nie wyzdrowieje, ale kruk już nie żył i oblazły go mrówki. Widząc to, poczuła gulę w gardle i trudno jej było oddychać.

Pochowała ptaka. Odkopała palcami warstwę mchu i ziemi, aż dołek był wystarczająco głęboki. Złamała przy tym dwa paznokcie. Ostrożnie włożyła ciało ptaka do zagłębienia i przysypała go ziemią. Zrobiła krzyż z dwóch patyków, nazrywała pięknych kwiatów i położyła je na grobie. Potem zaśpiewała psalm, który słyszała w kościele. Nie do końca pasował do okoliczności, ale go lubi. Nad tym, czy zwierzęta mają duszę, zastanawia się od tamtego dnia, gdy pastor surowym tonem oświadczył o wyższości człowieka jako istoty duchowej.

– Matko… ojciec Lucas twierdzi, że zwierzęta nie mają duszy. To prawda? I dlatego nie myślą i nie odczuwają bólu tak jak my?

Bardzo chce wierzyć w to, że zwierzęta również posiadają duszę.

– Nie wiem, Aileo. – Matka odgarnia kilka suchych gałązek zamyślona. – Ale doświadczyłam więcej ciepła i dobroci od zwierząt aniżeli od niektórych ludzi. I jeśli Bóg stworzył świat i zwierzęta, to nie rozumiem, dlaczego nie miałby im dać duszy.

– Wierzycie matko, że zwierzęta też idą do nieba?

Matka wyciera dłonie w fartuch i odwraca się do niej z uśmiechem.

– Zdaje się, że niebo bez zwierząt nie mogłoby być rajem. – Obejmuje Aileę i ręką całą w ziemi odgarnia kosmyk włosów z jej twarzy. – Chodź, dziecko. Zrobimy coś do jedzenia. Oran i twój ojciec pewnie już umierają z głodu, a my musimy się przygotować na jutro.

* * *

– Mam wlać wodę bezpośrednio do kotła?

Woda przelewa się przez krawędź wiadra, więc Ailea poprawia uchwyt, by nim nie bujało. Matka posyła jej zmęczony uśmiech.

– Tak, dziękuję.

Pomaga im kobieta ze wsi. Gelis, bo tak jej na imię, ma taki wyraz twarzy, jakby napiła się octu i wiecznie zaciśnięte usta, gdy mówi. Ailei od razu nie przypadła do gustu. Mimo to z zainteresowaniem słucha jej opowieści. Służka wie wszystko o wszystkich.

Razem wyściełają prześcieradłem dno drewnianej balii. Najpierw wkładają lniane ubrania i te najbardziej zabrudzone. Najgorsze plamy, takie jak te na zapoconych kołnierzykach, poszewkach na poduszki i brudnej bieliźnie, matka od razu zapiera na tarce. Gelis łapie za rogi pościeli i składa ją, tworząc jeden duży pakunek.

– O tak, proszę pani. Teraz można wlać wody.

Ailea pochyla się, lecz matka delikatnie ją odsuwa.

– Cofnij się parę kroków. Woda jest bardzo gorąca, nie chcę, żebyś się poparzyła.

Matka i Gelis razem przenoszą kocioł i ostrożnie podnoszą go na wysokość krawędzi balii, po czym wlewają do niej wrzątek. Służka bierze głęboki wdech.

– Korzystając z okazji, życzę wam dużo szczęścia i powodzenia w nowym domu. – Wypowiada te słowa bez ciepła, z surową miną.

– Dziękuję. – Matka przeciera czoło rękawem sukienki. – Zdaje się, że to Cullanowie są naszymi najbliższymi sąsiadami. Myśleliśmy, żeby jutro wybrać się na spacer i ich odwiedzić. Znacie tę rodzinę?

Gelis mocno uderza czerpakiem w pranie.

– Owszem. Znam ich dobrze. Pani Cullane pomaga przy porodach, jeśli jest taka potrzeba. Sama ma gromadkę dzieci. Najstarszy chłopak prowadzi gospodarstwo, a dwie starsze córki, Jonat i Rona, niebawem będą mogły wyjść za mąż. Zdaje się, że pani Cullane ma jeszcze co najmniej troje dzieci. – Służka liczy na palcach. – Nie, czworo. Dwie dziewczynki i dwóch chłopców.

– Nie ma męża?

– Jej mąż, Robert Cullane, panie świeć nad jego duszą, zmarł dwa lata temu. Zabrała go długa i wyniszczająca gorączka. To był miły człowiek, lubiany przez wszystkich.

– Pani Cullane żyje sama?

– O ile wiem, mieszka tylko z dziećmi. Magy Cullane zna się na ziołach i ludzie chodzą do niej z bólami nóg i problemami z zajściem w ciążę.

Ailea szeroko otwiera oczy.

– Jest znachorką?

– Skądże znowu. – Gelis prycha. – Jaką tam znowu znachorką. Jak by to wyglądało? Jeśli potrzeba porady lekarskiej, trzeba się umówić do doktora Gilberta Scotta. To elegancki mężczyzna, wykształcony na jakimś uniwersytecie w Europie. Ci dwoje nie potrafią się dogadać, pomnijcie moje słowa. Często skaczą sobie do oczu.

Gelis miesza pranie tak energicznie, że w przepełnionej balii zaczyna się przelewać.

– Nie pokazujcie się z nią za często, pani.

– A to dlaczego? – pyta matka.

Służka teatralnie wzdycha i ścisza głos.

– Ludzie gadają, że pomogła jakiejś kobiecie spędzić płód. To poważne przestępstwo, którego nie należy lekceważyć.

– Plotki nie zawsze są prawdziwe. – Matka wyciąga korek i brudna woda spływa do balii pod spodem.

– Mówię tylko, co usłyszałam, pani. – Gelis ściąga brwi i wyraźnie widać po jej minie, że nie chce już na ten temat rozmawiać.

Wspólnymi siłami z powrotem wlewają wodę do kotła, gdzie jeszcze raz jest gotowana i wylewana na pranie. Ailea pojękuje z wysiłku, lecz Gelis jest niewzruszona. Pomimo swojej chudości ma dużo siły i jest wytrzymała, wytrwale pracuje, nie robiąc sobie przerw, nieustannie opowiadając przy tym o różnych mieszkańcach wioski. Ailea dowiaduje się, które rodziny są najbardziej wpływowe, które gospodarstwo ma najwięcej ziemi i czyja żona szydełkuje najpiękniejsze koronki.

Omówiwszy każdą osobę godną uwagi, Gelis zmienia temat. Robi Ailei szczegółowy wykład na temat tego, jak należy płukać pranie. Dodaje też, że to błogosławieństwo mieć blisko do wody, bo pracowała w gospodarstwach, w których trzeba było kilometrami taszczyć pranie do strumienia, by je wypłukać. Gdyby tylko wiedziały, jak potem dokuczały jej plecy i jak inne służące nie przykładają się do pracy. I trajkocze tak bez ustanku, aż w końcu sfrustrowana Ailea ma ochotę krzyczeć.

Blady zmierzch staje się pomarańczowy, gdy wreszcie kończą i wracają do domu. Aileę boli kark, a w głowie pulsuje jej od trajkotania służki, która zaraz pójdzie do siebie. Mogłaby już nie wracać.

Jednak ulga nie trwa zbyt długo. Gelis życzy im dobrej nocy i ku rozpaczy Ailei informuje, że wróci wcześnie rano, by pomóc matce w maglowaniu i cerowaniu.

Wchodząc do domu, Ailea czuje obezwładniające zmęczenie. Dużymi łykami pije kapuśniak prosto z miseczki. Samo podniesienie łyżki do ust wydaje jej się czymś niewykonalnym. Nie pamięta, jak przebrała się do spania, ani kto ją położył w łóżku rodziców. Zasypia zaraz po przyłożeniu głowy do poduszki. Budzi się tylko na moment, gdy matka i ojciec wślizgują się do łóżka. Zaciska powieki, wciska twarz w poduszkę i znowu zasypia.

– Claude? – Głos matki przerywa ciszę jak jednodniowy lód. – Zdaje się, że jestem przy nadziei.

Roderic

LASY BOLONII, SIERPIEŃ 1649

– I już byłoby po tobie. – Muccio dotyka ostrzem miecza punku, w którym szyja styka się z ramieniem. – Nawet jeśli nie zginąłbyś od ciosu, prawdopodobnie wykrwawiłbyś się w ciągu godziny.

Roderic, zbyt zmęczony, by mówić, kiwa głową w odpowiedzi. Wykończyła go wędrówka po wzgórzach bolońskich, z których rozciągają się wspaniałe widoki. Kropelka potu płynie mu po brwi, po czym stacza się do kącika oka. Sól wywołuje pieczenie i Roderic musi kilka razy zamrugać, by znowu wyraźnie widzieć. Psiakość, nawet jego własny pot działa przeciwko niemu.

Nie ma mięśnia w jego ciele, który by go nie bolał. Opuścili szkołę o świcie, gdy rosa wciąż pokrywała ziemię niczym czarodziejski nalot. Rozbili obóz wysoko, nad strumieniem, tam gdzie las ciągnął się kilometrami, a poniżej falowały zielone wzgórza. Roderic kątem oka dostrzega Stefana, który śpi oparty o gruby pień dębu. Kurta i pas mieczowy leżą rzucone obok niego. Kapelusz ma tak głęboko naciągnięty, że widać mu tylko brodę, a ramiona skrzyżowane na piersi, jakby się bał, że zostanie postrzelony. Roderic nie potrafi tego zrozumieć, ale wygląda na to, że Stefano umie zasnąć w każdym miejscu.

Przesuwa wzrok z powrotem na mentora, który go obserwuje zza półprzymkniętych powiek z obojętną miną.

– Doświadczysz momentów – mówi – gdy pomyślisz, że już nie jesteś w stanie znieść bólu, a jednocześnie życie twoich ludzi będzie zależało od tego, czy to zrobisz. – Muccio cofa się, nie spuszczając go z oczu. – Wstawaj.

Roderic wstaje, podpierając się ręką. Ten niewinny ruch wywołuje falę bólu w mięśniach, ale chociaż ciało domaga się jedzenia i odpoczynku, on czuje, że żyje, bardziej niż kiedykolwiek. Tu i teraz, spocony i brudny, jest w swoim żywiole. To duży kontrast w stosunku do tych wszystkich momentów, gdy matka kazała mu się ładnie ubrać, ponieważ szli na kolację z ludźmi, którymi gardził. Nienawidzi z całego serca, gdy matka zauważa najmniejszą plamkę, a on musi grać kogoś, kim nie jest. Zawsze czuje się wtedy… przebrany.

Nawet teraz czuje, jak te ubrania go opinają, jak droga tkanina wywołuje swędzenie na całym ciele, jak gdyby nawet jego skóra protestowała. To uczucie, gdy ledwo może oddychać. Jakby strój go dusił, miał nad nim władzę.

– I? – Głos mentora wyrywa go z zamyślenia. Wraca do lasu. Do polany, bólu, teraźniejszości.

– Słucham?

– Zauważyłeś, co poszło nie tak?

Roderic doskonale wie, kiedy to się stało, chociaż nie rozumie, jak do tego doszło.

– To było wtedy, gdy nasze miecze się skrzyżowały i zacząłem na ciebie nacierać.

– Otóż to. – Muccio wbija miecz w ziemię. W przeciwieństwie do Roderica oddycha spokojnie, jakby prawie się nie zmęczył. – Kiedy dociskasz do mnie swój miecz, nie możesz siec. Gdy się cofnę, polecisz do przodu i nie uda ci się odeprzeć ataku, kiedy wykonam obrót. Podajesz mi swoją głowę na tacy.

Głos Muccio bezlitośnie niesie się echem wśród wzgórz. Mentor przeczesuje ręką loki i uśmiecha się szeroko. – Muszę powiedzieć, że odsłaniasz się chętniej niż dziwki w burdelu.

Policzki płoną mu ze wstydu. Tak, psiakość! Zrozumiał. Roderic piorunuje go wzrokiem, lecz na mentorze to nie robi żadnego wrażenia. Chwyta drewnianą rękojeść.

– To technika ciężka fizycznie. Musisz użyć całej swojej siły, by następny cios był mocny. – Muccio wyciąga miecz i wskazuje na Roderica ostrzem brudnym od ziemi. – Za parę lat to nie będzie dla ciebie problem.

– Co masz na myśli?

– Nigdy nie lekceważ swojej fizyczności – twoje ciało też jest bronią. Zapasy to technika, której wiele osób nie docenia podczas walki.

Według wuja tylko dzikusy walczą w ten sposób. Roderic wpatruje się w Muccia.

– Ale… czy zapasy nie zawierają elementów uznanych za niehonorowe podczas walki?

– Owszem… wykręcanie stawów, bicie, kopanie, atak kolanami we wrażliwe miejsca na ciele i próba wydrapania oczu to kilka dobrych przykładów. Możesz mieć parę sekund na odzyskanie utraconej broni lub unieszkodliwienie przeciwnika.

– Ale to nieuczciwe. – To jak walka z kimś o wiele młodszym lub słabszym, myśli Roderic.

– Na polu walki szybko zmienisz zdanie. – Mentor mówi to takim tonem, jakby rozmawiali o pogodzie. – Posuniesz się do znacznie gorszych rzeczy, byle tylko przeżyć. Wierz mi. Ale dość już tego gadania.

Muccio podwija rękawy koszuli, odsłaniając umięśnione przedramiona.

– Zróbmy jeszcze raz to samo ćwiczenie. Ale tym razem pokażę ci, jak wykorzystać swoją fizyczność, by zaskoczyć przeciwnika. – Muccio nieco oddala się od niego.

Roderic wykonuje taki sam wypad jak przed chwilą, na co Muccio zgodnie z oczekiwaniami odpowiada parowaniem. Zamiast napierać na mentora, Roderic robi krok do tyłu. Poszło zbyt łatwo. Chociaż ma gdzieś z tyłu głowy, że to pułapka, ciało instynktownie chce wykorzystać przewagę. W tym samym momencie, gdy blokuje mentora, Muccio robi krok do przodu i dotykają się ciałami. Mentor zaciska wolną pięść i uderza go w twarz, a Roderic upada na ziemię jak ścięte drzewo. Muccio przechodzi nad nim i nonszalanckim ruchem dotyka jego torsu czubkiem miecza.

– Kiedy przeciwnik leży na ziemi, zabijamy go. – Mentor uśmiecha się szeroko. – Wcześniej można go też kilka razy kopnąć w głowę, jeśli to konieczne. To zawsze uspokaja.

Roderic piorunuje go wzrokiem. To cud, że mentor jeszcze nie złamał mu nosa.

Poza tym Roderic jest zmęczony i głodny, a od celnego ciosu w twarz czuje jeszcze bolesne pulsowanie w głowie. Muccio mierzwi mu włosy w ten upokarzający sposób, którego tak nienawidzi.

– Rozchmurz się, chłopcze. Chodź, rozpalimy ognisko. Musimy coś zjeść. Jestem głodny jak wilk, a ty też wyglądasz tak, jakbyś potrzebował się czymś wzmocnić.

Słowo „zjeść” natychmiast wybudza Stefana z drzemki. Przeciąga się, ziewając.

– Będziemy jeść?

Muccio prycha.

– Jesteś niesamowity, mógłbyś przespać całą wojnę, ale gdy tylko ktoś wspomni o jedzeniu, budzisz się w sekundę.

Stefano ziewa jeszcze szerzej.

– To kwestia priorytetów. Mądry człowiek wie, że należy oszczędzać siły.

Muccio kręci głową i zwraca się do Roderica:

– Wiesz, jak rozpalić ogień?

Roderic nie ma pojęcia. W domu zawsze zajmuje się tym służba. Na jego twarzy pojawia się rumieniec, który dociera aż do uszu.

– Wiem, jak go podtrzymać, lecz nigdy nie uczyłem się go rozpalać.

Muccio kiwa głową.

– Będziesz potrzebował łatwopalnego materiału. Słuchaj mnie uważnie, bo nie lubię się powtarzać.

– Zamieniam się w słuch.

– Zanim w ogóle zaczniesz, musisz nazbierać chrustu. Wierz mi, nie będzie ci się chciało jeszcze raz rozpalać zgaszonego ogniska. – Mentor wskazuje na pięć kupek ułożonych na ziemi, jedna obok drugiej. Pierwsza składa się z wiórów i kory brzozy, a każda następna jest coraz większa i ma coraz większe gałęzie. – Kora brzozy jest na początek idealna. Wióry, suche gałązki i bardzo wysuszona strawa też się nadają. Ważne, by były suche, inaczej nie zajmą się ogniem.

– A jeśli pada deszcz?

– Drewno bez liści czy igieł zazwyczaj jest suche. Spójrz na gałęzie leżące na ziemi. Jeśli trzaskają, gdy je przełamujesz, możesz mieć pewność, że są wysuszone. – Muccio podnosi gałąź, która wciąż ma zielone liście. – Świeże drewno, jak to, źle się pali i wydziela dużo gryzącego dymu. Możesz go za to użyć jako rożna nad ogniem.

Muccio kładzie kilka kawałków kory brzozowej i garść wiórów wewnątrz kamiennego kręgu. Prostuje się, podchodzi do tobołka i coś z niego wyciąga.

– Wiesz, co to jest?

Roderic zerka na przedmiot.

– Nie jestem idiotą – odpowiada z wyraźną irytacją. Jego duma ucierpiała już wcześniej. – To krzesiwo.

Muccio ignoruje gorzki ton chłopaka i wręcza mu krzesiwo.

– Świetnie, w takim razie zakładam, że wiesz, jak go użyć. – Kiedy Roderic nie odpowiada, Muccio dodaje: – Nie? W takim razie może powinieneś schować swoją dumę do kieszeni i posłuchać, co mam ci do powiedzenia?

Mentor posyła mu surowe spojrzenie, sięga do skórzanej sakwy leżącej u jego stóp, otwiera ją i wyjmuje kamień wyglądający jak krzemień. Bierze małą garść hubki i kładzie ją na kamieniu. Szybkimi ruchem uderza krzesiwem o kamień, aż pojawiają się iskry.

– Spróbuj. – Muccio podaje mu krzemień i krzesiwo. Roderic próbuje, lecz daleko mu do elegancji mentora.

– Rób to lekko – instruuje go Muccio. – Pracuj nadgarstkiem.

Po kilku próbach wymagających cierpliwości Rodericowi w końcu udaje się wykrzesać iskry i hubka zajmuje się ogniem. Chłopak nie potrafi się powstrzymać przed rzuceniem ukradkowego spojrzenia mentorowi, który kiwa głową z aprobatą.

– Migiem, przyłóż to do kory, zanim zgaśnie.

Roderic ostrożnie przenosi płonącą hubkę na stosik ułożony wewnątrz kamiennego kręgu. Żar na początku jest słaby i Muccio musi kilka razy w niego dmuchnąć, aby ogień nie zgasł. Kiedy ognisko w końcu się rozpala, mentor dokłada coraz grubsze gałęzie.

– Trzeba być cierpliwym. – Muccio wymownie unosi brwi. – Wiesz, co to takiego cierpliwość? To cecha, którą Bóg hojnie cię obdarzył. – Dokłada do ognia kilka gałązek grubości palca. – No tak, cierpliwość. Dorzucaj po kilka naraz, inaczej ogień zgaśnie.

Stefano staje obok nich, masując swój masywny kark.

– Długo jeszcze? Zaraz umrę z głodu.

Chwilę później wszyscy trzej zajmują miejsca przed trzaskającym ogniem. Muccio siedzi w milczeniu naprzeciwko Roderica, trzyma na kolanach zająca bez głowy, którego obdziera ze skóry i patroszy. Stefano odkraja kawałek sera i podaje go Rodericowi z dwiema kromkami chleba. Kilkudniowe, czerstwe pieczywo z trudem przedostaje się do żołądka, ale napełnia go i to jest najważniejsze.

– Ładna kurta. – Stefano wskazuje na niego nożem. – To skóra z jelenia?

Roderic odwraca wzrok. Palą go policzki, i to wcale nie od ognia.

– Z łosia.

Stefano robi wielkie oczy.

– To te gigantyczne jelenie żyjące na północy? – Duże okruchy chleba spadają mu na kolana, gdy przeczesuje brodę palcami. – Podobno mają siedem stóp w kłębie. I gigantyczne poroże, większe niż samego diabła. Dałbym sobie rękę uciąć, żeby choć raz w życiu zobaczyć takie potężne zwierzę.

Roderic nie odpowiada, wpatruje się w tańczące płomienie. Stefano wyciąga rękę i z szacunkiem dotyka garbowanej skóry.

– Jak, u licha, zdobyłeś taką skórę? Musiała kosztować majątek.

Co ma odpowiedzieć? Że to prezent od człowieka, który go spłodził? Słowo „ojciec” wydaje się niewłaściwe, nawet w myślach. Chociaż okrycie jest piękne, a skóra miękka jak jedwab, zaczyna go niemiłosiernie uwierać.

– To prezent – wyznaje w końcu.

– Nie byle jaki prezent.

Roderic rzuca w ogień patyk, nie komentując tego, a po chwili milknie również Stefano.

Zaczyna zmierzchać, gdy Muccio prosi Roderica, by poszedł z nim nad rzekę po wodę. Gaszą ogień piachem i ziemią, a na koniec zalewają popiół wodą.

– Upewnij się, że ogień zgasł. Nie może zostać ani jedna iskra. – Mentor rzuca szybkie spojrzenie w jego stronę, odwraca się i odchodzi. Roderic dosypuje ziemi, przydeptuje ją nogą i rusza za nim. Muccio zakłada siodło na grzbiet klaczy, nie patrząc na niego. – Zgaszone? – pyta.

– Sprawdziłem kilka razy. Żar już się nie rozpali.

– Świetnie.

Nieco dalej Stefano również pakuje swoje rzeczy.

– Pora wracać?

Mentor bez słowa przymocowuje bagaż po obu stronach siodła. Coś w sposobie, w jaki to robi, sprawia, że Roderica przeszywa dreszcz. Na kilka niepokojących oddechów robi się cicho, po czym pada odpowiedź:

– Stefano i ja wracamy. Przyjedziemy po ciebie jutro rano.

To dlatego mentor pokazał mu, jak rozpalić ogień. Dlaczego tak bardzo zależało mu na tym, aby nie zostawić ani odrobiny żaru? Nie chciał dać mu forów?

– Mam spać tutaj, w lesie, zupełnie sam?

– Tak. – Mentor napina linę wokół bagażu. – Chyba że się boisz. Wtedy, rzecz jasna, możesz wrócić z nami.

– Nie boję się.

– Doskonale. Jeśli uważnie słuchałeś, powinieneś wiedzieć, jak rozpalić ogień. Tam masz jedzenie. – Muccio wskazuje palcem zająca, którego wcześniej oprawił. – Byłem nawet na tyle uprzejmy, że go wypatroszyłem.

Roderic otwiera usta, lecz słowa grzęzną mu w gardle.

– A… a co, jeśli nie uda mi się rozpalić ognia? – wydusza w końcu.

– Wtedy pójdziesz spać głodny i zmarznięty. – Muccio wkłada stopę w strzemię, wskakuje na siodło, chwyta lejce i rzuca mu ostatnie spojrzenie. – Ale dobrze ci radzę, lepiej rozpal ogień, jeśli nie chcesz towarzystwa wilka, gdy już zaśniesz.

* * *

Las tonie w ciemnościach, gdy w końcu, po niezliczonych próbach, Rodericowi udaje się rozpalić ognisko, które teraz płonie w obrębie kamiennego kręgu. Bolą go mięśnie, gdy pochyla się i podnosi zająca, którego zostawił mu Muccio. Trzęsącymi się z głodu palcami nabija mięso na zielone gałązki i kładzie je na ruszcie, który zbudował nad ogniem. Wcześniej przeklinał swojego mentora na czym świat stoi, ale gdy tłuszcz kapiący z mięsa skwierczy w płomieniach, odczuwa satysfakcję. Godziny poszukiwań odpowiednich gałązek sprawiły, że umiera z głodu. Zdejmuje mięso z rusztu i niczym wygłodniały drapieżnik rusza do ataku. Je mięso prosto z opalonej gałęzi, nie przejmując się tym, że tłuszcz parzy mu podniebienie i język.

Potem znowu idzie po chrust, a po powrocie kładzie się rozgrzany i najedzony na kocu przy ognisku. Chociaż pada z nóg, każdy niespodziewany dźwięk sprawia, że kładzie rękę na nożu, wpatrując się w ciemność.

Okłamał Muccia. Boi się. Nie chce spać w lesie zupełnie sam. Ale jest coś, co przeraża go bardziej, a mianowicie rozczarowanie w oczach mentora. To, że mógłby go zawieść, wracając jak zbity pies. Niedoczekanie. Nigdy do tego nie dojdzie. Wolałby umrzeć. Zamierza pokonać strach.

Coś go uwiera w plecy. Podnosi koc, odgarnia kamienie, by wyrównać podłoże, i zauważa jakiś przedmiot. Bierze go do ręki. To rodzaj amuletu, naszyjnika z kamienia, ale bez łańcuszka. Sięga po bukłak, opłukuje go wodą i czyści kciukiem. Przybliża się do ognia.

Naszyjnik ma kolor ostrza noża, choć jego barwa zmatowiała od długiego leżenia w ziemi. Powierzchnię kamienia pokrywają białe ryty. Roderic przejeżdża palcem po wyżłobieniu przedstawiającym ptaka. Może to ofiara. Wciąż są jeszcze ludzie składający ofiary dawnym bogom. Coś przyciąga jego uwagę, jakby ktoś dotknął jego karku opuszkami palców, ma wrażenie, że powinien sobie coś przypomnieć.

Kładzie się, mocno ściskając amulet w dłoni. Jego ciało prawie natychmiast się rozluźnia. Straszne dźwięki stają się coraz bardziej odległe, aż w końcu słyszy tylko cykanie świerszczy i trzask ognia. Powieki ciążą mu coraz bardziej, jego podświadomość szykuje się na to, co ma nadejść. Sen czeka na niego na granicy światła i ciemności. Nagle pojawia się jakiś obraz, jasne włosy. Roderic odpuszcza i zapada w sen.

Muccio

LASY BOLONII, SIERPIEŃ 1649

Muccio obserwuje chłopaka błogo śpiącego przy ogniu. Płomienie rozświetlają skórę Roderica i nadają jego włosom brązowawego blasku. Zagląda do niego już trzeci raz. Na początku chłopak nerwowo rozglądał się po lesie, za każdym razem, gdy jakiś dźwięk przerywał ciszę, ale chociaż musiał być przerażony, cały czas dzielnie walczył ze strachem.

Sądząc po spowolnionym, świszczącym oddechu, zmęczenie w końcu zwyciężyło, co wcale mentora nie dziwi. Muccio jest zaskoczony tym, że Roderic tak długo trzymał się na nogach po tak intensywnym treningu, i łapie się na tym, że się uśmiecha. Jest w tym chłopaku coś, co go wzrusza. Za każdym razem, gdy Rodericowi udaje się wykonać jakieś trudne ćwiczenie albo pokonać mentalną przeszkodę, robi mu się ciepło na sercu.

Zna to uczucie. Tak właśnie się czuł, gdy jego młodszy brat Raffaele pierwszy raz samodzielnie wsiadł na dużego wałacha i nad nim zapanował. Dokładnie tak, jak go tego nauczył. Jakby urodził się w siodle. To uczucie dumy. Muccio pociera dłonią podbródek, ale nie reaguje na dźwięk łamanych gałęzi. Stefana ledwo widać w ciemnościach.

– Zasnął?

– Śpi jak zabity.

Stefano stoi w milczeniu przez dłuższą chwilę, wpatrując się w chłopaka.

– Trzeba się wykazać nie lada odwagą, by spędzić noc w obcym lesie, mając za towarzysza jedynie swój cień. – Stefano odwraca się do Muccia, ale chociaż nie dostrzega rysów jego twarzy, czuje intensywne spojrzenie przyjaciela. – Chłopak jest odważny, nikt mu tego nie odbierze.

Kiedy Muccio nie odpowiada, Stefano odwraca się na pięcie.

– Rozpaliłem ogień trochę dalej, w dolinie – informuje. – Zjemy coś? Idziesz?

– Zaraz przyjdę.

Kroki Stefana cichną wśród niezmordowanego śpiewu cykad. Muccio bezszelestnie podchodzi do zagajnika. Roderic śpi z kocem na brzuchu i prawą ręką pod głową zamiast poduszki. Lekko chrapie, z delikatnym uśmiechem na ustach. Muccio spogląda na dogasające płomienie.

Tutaj, w górach, noce bywają zimne. Za kilka godzin ognisko zgaśnie, a chłopak obudzi się zziębnięty.

Nic w tym dziwnego. On sam spędził wiele nocy w deszczu i zimnie, bez ognia. Aby być jak stal, trzeba się zahartować.

Uspokojony, odwraca się, by odejść, lecz po kilku krokach zmienia zdanie i wraca do ogniska. Przeklęty szczeniak! Bierze kilka najgrubszych gałęzi i dorzuca je do ognia. Teraz będzie się jeszcze palić przez jakiś czas. Cicho odchodzi, stając się jednym z wielu cieni.

Claude

SZKOCJA, SIERPIEŃ 1649

– Ojcze, daleko jeszcze?

Ailea odskakuje na bok, omijając dużą kałużę. Kilka jasnych kosmyków już wydostało się z warkocza, który Caitlín zaplotła jej tego ranka. Claude uśmiecha się pod nosem. W tym krótkim czasie, który upłynął od porannego posiłku, córka zdążyła go rozbawić piosenkami, pomóc owadom przejść przez drogę oraz zadać mu ze sto pytań na wszystkie możliwe i niemożliwe tematy. Plamy błota pokrywają błękitną, ładną sukienkę, tę, którą zwykle nosi tylko w niedzielę. Ale dziś ubłagała go, by pozwolił jej ją założyć do sąsiadów. W końcu się zgodził.

– Zaraz będziemy – odpowiada. – Tak nudno ci w domu ze mną i z matką?

Na policzkach córki pojawia się delikatny rumieniec, jakby zdemaskował jakąś jej tajemnicę. Ailea zwalnia kroku.

– Wcale nie jesteście nudni. Zawsze dobrze się z wami bawię, ojcze.

Ailea ma tak zawstydzoną minę, że Claude ledwo powstrzymuje śmiech.

– Ja też sądzę, że dobrze się razem bawimy, ale nie musisz się wstydzić, że cieszysz się na spotkanie z dziećmi w swoim wieku. – Gładzi córkę po głowie. – Jeśli dobrze zrozumiałem, w rodzinie Cullanów są dwie dziewczynki w twoim wieku.

– Tak, Gelis tak powiedziała. – Odpowiedź jest krótka, a miny córki, gdy wypowiada imię służki, nie da się nie zauważyć.

– Chyba cieszysz się na zabawę z dziewczynkami?

– A jeśli mnie nie polubią?

– To niemożliwe.

Aliea nie odpowiada, lecz Claude zauważa jej uśmiech. Poranna ulewa zamieniła drogę w pole bitwy pełne dziur wypełnionych wodą. Buty, które Claude wyczyścił i wypolerował gęsim smalcem, są aż po kostki oblepione błotem.

– Ojcze, spójrzcie! – Ailea pokazuje palcem dzwonki rosnące przy drodze, biegnąc tuż przed nim. Lamówka jej sukienki ciemnieje, gdy dziewczyna kuca, by zerwać kwiatki.

Claude urywa źdźbło trawy i wkłada je do ust. Niektórzy uważają pewnie, że jest zbyt pobłażliwy. Może powinien być dla córki surowszy. Ale jest coś w jej beztrosce, co zawsze wywołuje u niego uśmiech. Na samą myśl o tym, że miałby ją stłamsić, zamienić tę siłę w uległość i zniszczyć wszystko, czym jest Ailea, robi mu się niedobrze.

Córka podbiega do niego z naręczem świeżo zerwanych kwiatów.

– Czyż nie są piękne? – Kwiaty w kształcie dzwonków ciężko zwisają na delikatnych łodyżkach. – Pomyślałam, że dam je pani Cullane. – Córka uśmiecha się szeroko, a na jej policzkach pojawiają się dołeczki. – Mam nadzieję, że je lubi.

– Na pewno. Piękny bukiet.

– W drodze powrotnej zrobię taki sam dla matki. – Nie idą w ciszy dłużej niż kilka sekund, gdy Ailea pyta: – Ojcze, moglibyście powiedzieć coś po francusku?

– A co takiego?

– Jak się mówi… – Ailea przygryza dolną wargę – jak się mówi „bukiet kwiatów”?

Claude spogląda na nią rozbawiony: – Un bouquet de fleurs.

– A… boket du flur? – powtarza Ailea, ze zmarszczonym czołem.

– Prawie dobrze. Un … bouquet … de fleurs.

– An… buke… di fler.

– No proszę, jak prawdziwa dama dworu.

W śmiechu Ailei słychać radość. Ciągnie go za rękaw koszuli.

– Ojcze, powiedzcie coś jeszcze.

Claude naturalnie nie potrafi się oprzeć proszącemu spojrzeniu córki.

– A co chciałabyś, żebym powiedział?

Dołeczki w policzkach córki stają się jeszcze wyraźniejsze.

– Jak jest… ptak, nie… słońce! Jak się mówi „słońce” po francusku?

– Soleil.

– Soo lej.

– Le soleil rayonne dans le ciel.

– Co powiedzieliście, ojcze?

Claude stoi z rękami wyciągniętymi ku niebu.

– Słońce świeci na niebie.

Ailea spogląda w górę, na szare, mgliste niebo.

– Nieprawda – stwierdza z dziecięcą prostotą.

Claude drapie się po głowie z uśmiechem.

– Masz słuszność, ma fille bien-aimée.

– Ciągle mnie tak nazywacie. Co to znaczy?

Claude zdejmuje kapelusz i zakłada go jej na głowę.

– To znaczy „moja kochana córeczko”.

– Lubię, gdy tak mnie nazywacie, ojcze. – Ailea milknie na chwilę. – Dlaczego w domu rozmawiamy tylko po angielsku?

Claude pociera dłonią podbródek, zastanawiając się, co odpowiedzieć córce.

– Nigdy nie nauczyłem się języka twojej matki. A Caitlín nie znała ani słowa po francusku, gdy się poznaliśmy. W gospodzie, gdzie pracowała, roiło się od anglojęzycznych kupców, więc to był język, którym oboje się porozumiewaliśmy.

Claude nie ma serca mówić córce, że język jej matki jest postrzegany jako niechrześcijański język niewykształconej biedoty. Zakochał się w nim jednak, gdy tylko przekroczył próg tamtej gospody, a głos jego przyszłej żony znalazł drogę do jego serca.

– Tutaj, w Szkocji, angielski też jest powszechny – wyjaśnia. – Zwłaszcza tu, na nizinach, chociaż większość ludzi w górach na co dzień nadal posługuje się językiem gaelickim.

– Gdzie nauczyliście się angielskiego, ojcze? We Francji?

– Nie… – W głosie Claude’a słychać wahanie. – Podczas jednej z moich wypraw kupieckich. Zaprzyjaźniłem się z pewnym Anglikiem. Uczył mnie angielskiego, w zamian za to, że ja uczyłem go francuskiego. Taki handel wymienny. Znajomość angielskiego okazała się bardzo przydatna, gdy prowadziłem interesy.

To tylko część prawdy. Druga jej część, o tym, dlaczego musiał biegle posługiwać się angielskim, jest znacznie bardziej skomplikowana.

Ailea poprawia kapelusz, który zjechał jej na oczy.

– Opowiedzcie mi o czasach, gdy mieszkaliście we Francji.

– Nie nużą cię te historie?

Córka kręci głową.

– Co chcesz wiedzieć?

– Opowiedzcie coś o naszej rodzinie, ojcze. Tak mało o niej mówicie.

Claude odwraca wzrok, strzepuje kurz z rękawa płaszcza. Za każdym razem, gdy musi mówić o rodzinie, ma wrażenie, jakby ktoś kładł mu na piersi ciężki pień.

– Nasza rodzina pochodzi z Reims – cedzi słowa powoli. – Pod koniec piętnastego wieku jej część osiedliła się w Paryżu nad rzeką Bièvre. Twój przodek, Jehan Gobelin, był farbiarzem i dość szybko dorobił się fortuny w przemyśle tekstylnym.

Córka spogląda na niego, unosząc brwi.

– Jak można się na czymś takim wzbogacić?

– Jehan wynalazł specjalny barwnik, bardzo drogi w produkcji, na który mogli sobie pozwolić tylko najbogatsi. Nadawał tkaninom żywszego koloru. Z biegiem lat jego rodzeństwo zajęło się handlem. Niektórzy kupili sobie tytuły szlacheckie, inni zaczęli pracować w różnych urzędach. Jeden z najznamienitszych członków rodziny był doradcą króla Henryka IV. – Widząc zmarszczkę na czole córki, Claude dodaje: – Henryk IV jeszcze niedawno był królem Francji.

– A gdzie mieszkaliście, gdy byliście mali, ojcze? Czy babcia miała duży dom?

Te niewinne pytania wywołują falę wspomnień. Claude ma przed oczami starą posiadłość. Krzewy róż. Pęknięcia na różowej fasadzie domu. Plantację z tyłu, wyglądającą jak bezkresne, falujące morze. Ale wraz ze szczęśliwymi wspomnieniami pojawiają się też te mroczne. Lou nosząca kosz na biodrze. Jej skóra lśniąca w słońcu jak heban. Lou, która niezależnie od tego, co jej kazano zrobić, emanowała godnością, której nikt nie mógł jej pozbawić. Dopiero gdy był starszy, zrozumiał, że ojciec wymienił niewolników na alkohol, szkło oraz broń. Kilku z nich wziął ze sobą do Francji. Inni zostali wysłani do Ameryki Północnej i na Karaiby, gdzie sprzedano ich na różne plantacje.

Jako dziecko nie mógł się doczekać powrotu ojca do domu i z wypiekami na twarzy obserwował, jak rozładowywano wozy z cukrem, tytoniem, jedwabiście gładkimi futrami i kością słoniową pochodzącą z dużych afrykańskich zwierząt. Ale potem poznał człowieka, który otworzył mu oczy. Człowieka, dzięki któremu spojrzał na świat zupełnie inaczej. To spotkanie sprawiło, że nie mógł pozostać w rodzinnym domu. Uciekł w handel. Wizyty w domu stawały się coraz rzadsze, aż pewnego dnia już nie wrócił. Poznał Caitlín.

– Ojcze? – Głos Ailei wyrywa go z zamyślenia. – Znowu macie tę zmarszczkę.

– Przepraszam, kochanie. Zamyśliłem się.

– Nie szkodzi. Możemy o tym porozmawiać innym razem.

Ailea zdejmuje kapelusz, oddaje mu go i chwyta go za rękę. Chwilę później pośród żółtych pól wyłania się gospodarstwo sąsiadów. Claude kiwa głową w tamtym kierunku.

– To dom Cullanów.

Ailea podnosi wzrok, jej policzki płoną, gdy ciągnie go za rękę.

– Chodźmy, ojcze! Pośpieszmy się!

– Biegnij przodem.

Córka się uśmiecha. Ten uśmiech dotyka jego duszy. Ailea puszcza jego rękę, a jej jasne włosy znikają w oddali.

Ailea

SZKOCJA, SIERPIEŃ 1649

– Pani? – Służąca, która zaprowadziła ich do kuchni, głośno wzdycha, jakby wstrzymała oddech. – Przyszli pan Durrand i jego córka.

Kobieta pochylona nad stołem uginającym się od kwiatów, korzonków i świeżych ziół podnosi wzrok. Ma szerokie biodra, typowe dla kobiety, która urodziła kilkoro dzieci. Jej ciemnoblond włosy są upięte w ciasny kok, schowane pod prostym czepkiem bez koronek. Fartuch pokrywają duże, zielonożółte plamy.

– Dziękuję, Martho – odpowiada kobieta, która musi być panią Cullane. – Bądź tak dobra i poszukaj moich urwisów. Na pewno są na wzgórzu.

– Oczywiście, pani, ale…

– Powiedz im, że zaraz będzie placek, a pójdą za tobą jak potulne baranki.

Ailea staje tuż obok ojca, tak blisko, że czuje ciepło jego ciała. W pani Cullane jest coś przerażającego, coś, co budzi respekt.

Ojciec kładzie rękę na ramieniu Ailei. Córka obserwuje go kątem oka, starając się ocenić, czy też jest zdenerwowany. Ale twarz ojca jest taka jak zwykle, spokojna i zamyślona, z tą charakterystyczną zmarszczką pomiędzy brwiami. Ojciec chyba niczego się nie boi. Ona sama ma spocone dłonie. Krzyżuje je na brzuchu, w nadziei, że nikt tego nie zauważy.

– Proszę mi wybaczyć ten bałagan. – Pani Cullane kiwa głową w stronę ziół leżących na stole. – Muszę się nimi zająć, bo inaczej się zmarnują.

Skupia wzrok na ojcu, a potem przesuwa go na Aileę. Na twarzy kobiety pojawia się lekkie zaskoczenie, jednak szybko znika. Pani Cullane wpatruje się w nią, a jej oczy płoną jak rozżarzony bursztyn. Ailea nie może odwrócić wzroku, chociaż bardzo tego chce. Jej serce mocno bije pod sukienką, w uszach czuje pulsowanie. Wszystko dookoła znika. Ailea nie wie, ile czasu minęło i jak długo tak stały, gdy chrząknięcie ojca przerywa tę zaczarowaną chwilę.

– Miło, że nas przyjęliście. Widzę, że macie ręce pełne roboty. To moja córka, Ailea.

Pani Cullane wyciera dłonie w fartuch. Ponownie spogląda na Aileę. Z ojcowską ręką na plecach Ailea robi krok do przodu i wręcza kobiecie bukiet zebranych przez siebie kwiatów. Niektóre z nich już zaczęły więdnąć i zwisają w jej dłoni niczym zmęczone robaki. Ailea przygryza wargę, a na jej policzkach pojawia się rumieniec.

– Skąd wiedziałaś, że dzwonki to moje ulubione kwiaty?

Pani Cullane bierze od niej bukiet. Surowe rysy jej twarzy miękną w uśmiechu. Ailea również uśmiecha się nieśmiało. Kobieta nie wydaje jej się już taka straszna. Pani Cullane z kwiatami w dłoni otwiera drzwi prowadzące do mniejszego pomieszczenia. Słychać jakiś brzdęk i kobieta cicho przeklina, ale chwilę później wychodzi z niebieskim wazonem. Napełnia go wodą z dzbanka stojącego na stole i starannie wkłada do niego bukiet.

– Zobaczysz, za chwilę dojdą do siebie – mówi, mrugając do Ailei, po czym wraca do stołu i swoich ziół.

– A więc masz na imię Ailea? Piękne imię. Jest w waszej rodzinie od dawna?

Ailea spogląda na ojca, który odpowiada:

– Ailean to popularne imię męskie w rodzinie mojej żony.

– To wasze jedyne dziecko?

Ojciec delikatnie gładzi ją po głowie.

– Jak do tej pory Pan Bóg nie pobłogosławił nas większą gromadką.

Pani Cullane powoli kiwa głową, podnosząc kilka łodyg zakończonych podłużnymi, purpurowymi kwiatostanami. Ciekawość zwycięża i Ailea podchodzi bliżej.

– Czy to bukwica lekarska?

– Zgadza się.

– Matka robi napar z jej kwiatów.

– Znasz się na ziołach?

– Niespecjalnie, pani.

– Mów mi Magy – proponuje kobieta, po czym zwraca się do ojca. – Wy również, panie Durand.

– Skoro taka wasza wola – odpowiada ojciec.

Zioła leżą rozdzielone na kilka kupek. Niektóre Ailea rozpoznaje i zna ich nazwy. Łodygi krwawnika, pąki rumianku i jasnożółte, drobne kwiatki przytulii. Ale na stole znajduje się też wiele roślin, których nigdy wcześniej nie widziała. Magy uśmiecha się do niej.

– Chcesz mi pomóc?

Ailea potakuje.

– Znasz serdecznik i krwawnik?

Ailea jeszcze raz kiwa głową.

– Świetnie. W takim razie możesz je wiązać w mniejsze pęczki i wieszać na tamtych haczykach. – Megy wskazuje na drzwi prowadzące do pomieszczenia, z którego przyniosła wazon.

– To samo zrobić z lawendą?

– Lawendę i rumianek rozłóż na tkaninie. Po zasuszeniu kwiaty i tak opadną.

Ailea ostrożnie podnosi kilka gałązek serdecznika i delikatnie robi z nich pęczek. Silny, gorzki zapach wypełnia jej nozdrza, gdy dotyka ząbkowanych liści. Magy posyła jej spojrzenie dodające otuchy, po czym zwraca się do ojca:

– No, jak wam się tutaj podoba? Zadomowiliście się już?

– Tak, dziękuje. Chociaż widać, że dom długo stał pusty.

– A czym się zajmujecie, Panie Durrand?

– Claude. Głównie handlem.

Magy sięga po kilka gałązek lawendy, obrywa fioletowe kwiatki i kładzie je na materiale naciągniętym na ramę.

– Masz koneksje w tej okolicy, Claude?

– Przede wszystkim handluję we Francji.

– Rozumiem.

Ailea obserwuje ich ukradkiem, w powietrzu wyczuwa się jakieś napięcie, jakby w każdym wypowiadanym słowie kryło się coś więcej. Owija ostatnie łodyżki serdecznika i dokłada pęczek do pozostałych. Magy przygląda się efektowi.

– Dobra robota. Jeśli chcesz, możesz je powiesić w spiżarni.

Ailea bierze ze sobą pęczki ziół i idzie do spiżarni. W pomieszczeniu nie ma okien. Jedynym źródłem światła jest cienka szpara w suficie. Półki wzdłuż ścian uginają się pod ciężarem moździerzy, kolorowych misek oraz słoików różnej wielkości. Zioła i kwiaty leżą rozłożone na stojakach do suszenia.

Wzrok Ailei zatrzymuje się na symbolach wyrytych w ościeżnicy. Delikatnie przesuwa opuszkami palców po rzeźbieniach w kształcie kwiatów, nachodzących na siebie okręgów i przecinających się liniach. Nie zna tych symboli, lecz na drzwiach wejściowych ich domu w Irlandii były podobne znaki. Matka powiedziała jej, że chronią ich przed złymi mocami.

– Zrobię, co będę mogła – mówi Magy ściszonym głosem.

Wyrywa z zamyślenia Aileę, która wiesza zioła na trzech pustych haczykach i wraca do kuchni.

– Możecie chwilę zostać? – Magy ściąga fartuch. – Miałam nadzieję, że skuszę was kawałkiem ciasta kminkowego i winem śliwkowym.

– Możemy, ojcze?

Ailea patrzy na niego błagalnym wzrokiem, a delikatne zmarszczki mimiczne wokół oczu ojca stają się wyraźniejsze.

– Chyba nie odmówimy tych pyszności.

– Chodź, skarbie. – Magy przywołuje ją do siebie ruchem ręki. – Pójdziesz ze mną po ciasto.

* * *

– Adamie, nie rozpychaj się!

Ailea ma właśnie usiąść na ławce, lecz rozgniewany dziewczęcy głos sprawia, że spogląda w kierunku drzwi, przez które wbiega troje dzieci w jej wieku.

– Matko! – Najstarsza dziewczynka głośno wzdycha. – Adam mnie nie słucha!

Chłopiec robi do niej bezczelną minę, na co w obronie starszej siostry staje ta młodsza.

– Nie ciesz się tak. – Dziewczynka krzyżuje ramiona na piersi. – Bo powiem matce, co dziś rano zrobiłeś przy drewutni.

Zuchwały uśmiech chłopca natychmiast znika.

– Ha! Wiedziałam. – Młodsza z sióstr uśmiecha się szeroko. Jej wzrok prześlizguje się po półmiskach ze śliwkami i ciasteczkami. – Och, ciasto kminkowe! – Wyciąga rękę w kierunku talerza, ale ostrzegawcze spojrzenie Magy sprawia, że błyskawicznie ją cofa.

– Chodźcie no tutaj, urwisy, to was przedstawię.

Magy wskazuje dzieci palcem, jedno po drugim.

– To jest Besse, a to Lesley i Adam.

Besse, starsza z dziewczynek, jest trochę wyższa od niej. Jej kasztanowe włosy są splecione w warkocz opadający na pierś. Twarz i ramiona pokrywają piegi. Oczy ma takiego samego koloru jak Magy, ale nie są tak przenikliwe. Patrzą na Aileę z zaciekawieniem i otwartością. Lesley, młodsza z dziewczynek, ma identyczne ciemnoblond włosy jak Magy i Adam, są tacy do siebie podobni, że mogliby być bliźniętami. Dziewczynki siadają na ławce obok niej, jedna po prawej stronie, a druga po lewej.

– Proszę, częstujcie się. – Magy wykonuje zapraszający gest w stronę talerza z ciastem. Rzuca surowe spojrzenie Lasley, która natychmiast się wycofuje. – Najpierw goście. – Magy nalewa im cydru do kubków. – Gdzie wasz brat?

– Morvan nadal siedzi na drzewie. Mówi… – Lesley ma pełne usta, więc najpierw musi przełknąć ciasto, by móc kontynuować – … że nie jest zainteresowany poznawaniem żadnych coin Èireannach i że nawet pyszne ciasto nie jest tego warte.

– Lesley!

Besse z przerażeniem wpatruje się w swoją młodszą siostrę.

– Dlaczego się na mnie złościsz? Przecież tak powiedział. – Lesley sięga po kolejny kawałek ciasta.

– Przekażcie bratu – głos Magy świszcze jak bat – że zajmę się nim później i że ma iść prosto do swojego pokoju, bez wieczerzy.

Besse ostrożnie odłamuje kawałek miękkiego ciasta kminkowego i wkłada go do ust.

– Nie chciałabym być w skórze Morvana. Matka nie będzie dla niego miła.

Ailea szuka jej wzroku. – Co znaczą te słowa, coin… eiren.. nach?

– Coin Èireannach. – Piegowate policzki Besse robią się lekko różowe. – Ekhm… to znaczy… irlandzkie kundle.

Ailea odwraca wzrok. Czuje pulsowanie w uszach. Irlandzkie kundle. Nie, ona też nie ma ochoty poznawać ich głupiego brata, może sobie zostać na tym głupim drzewie na zawsze. Nie ma nic przeciwko temu. Oby z niego spadł i złamał sobie nogę.

– Ech, nie przejmuj się nim. Morvan zawsze jest taki krnąbrny. – Lesley przenosi warkocz Ailei z jej pleców i gładzi go dłonią. – Masz piękny kolor włosów. Taki jasnozłoty, prawie jak wieczorny księżyc.

Magy wciąż rozmawia ściszonym głosem z ojcem, który sączy ciemne wino śliwkowe. Od czasu do czasu kiwa głową, w reakcji na to, co mówi kobieta. Lesley zlizuje dżem z palców.

– Matko – przerywa Magy – już zjedliśmy. Możemy iść się pobawić?

– Dobrze, ale nie oddalajcie się dalej niż do wielkiego dębu. – Magy spogląda na Aileę. – Jeśli chcesz, kochanie, możesz z nimi iść, a ja tutaj porozmawiam sobie spokojnie z twoim ojcem. Naturalnie, jeśli twój ojciec wyrazi zgodę.

Ojciec wyraża zgodę kiwnięciem głowy. Ailea wstaje i dziękuje za ciasto. Odwraca się i rusza w kierunku drzwi, czując na plecach spojrzenie Magy. Pewnie tylko jej się wydaje. Z drżącym sercem przechodzi przez próg i biegnie do dzieci.

Magy

SZKOCJA, SIERPIEŃ 1649

Słońce zaczyna chylić się ku zachodowi, sprawiając, że wierzchołki drzew płoną jesiennymi kolorami. Magy długo stoi na podwórzu, odprowadzając wzrokiem dziewczynkę, której sylwetka powoli znika, aż w końcu całkiem się rozpływa razem z sylwetką jej ojca.

Magy dotyka dłonią szczęki, rozmasowuje napięte mięśnie. Szczerze mówiąc nie wie, co czuje w związku z tym, co się dzisiaj wydarzyło. Nie wie również, co powinna zrobić, jeśli w ogóle powinna coś zrobić. Bo dlaczego miałaby? Nie ma już żadnych zobowiązań względem Stowarzyszenia. Nic jej z nim nie łączy. Nikt, nawet jej wszechmocna siostra, nie może niczego od niej wymagać. Do diabła z nimi! Nie musi nic robić. Poza tym wcale nie ma pewności.

Dotyka pulsującej skroni. Na samą myśl o siostrze zaczyna ją boleć głowa. Bierze głęboki wdech, zamyka oczy. Ale… poczuła ją, tę moc, gdy tylko zobaczyła dziewczynkę. Pulsowała wokół niej jak żarząca się poświata, chociaż sama Ailea wydawała się nieświadoma istnienia tej aury, która ją otaczała. Jednak równie dobrze to może oznaczać tylko tyle, że Ailea ma pewne zdolności. Nie jest w tym osamotniona. Bez wątpienia… jest coś w tej dziewczynce.

Magy stwierdza, że musi pobyć sama i odpowiedzieć sobie na te wszystkie pytania kłębiące się w jej głowie jak trzmiele. Dziarskim krokiem wraca do domu, prosto do dawnego gabinetu swojego męża. Od jego śmierci pozostaje nietknięty. Chociaż nikt nie może jej posądzić o bycie sentymentalną, chce, aby pokój Roberta pozostał taki, jaki był.

Strzelba myśliwska, którą jej mąż dostał w prezencie za wierną i wieloletnią służbę wojskową, wciąż wisi na ścianie. Tak samo jak herb i te okropne portrety jego przodków, których Magy nienawidzi. Wysuwa krzesła spod biurka, przesuwa kilka starych listów i pożółkłych kartek i siada wygodnie. Powoli gładzi dłonią drewniany blat biurka. Robert od zawsze lepiej posługiwał się piórem niż mieczem. W takie dni jak ten tęskni za mężem, za rozmowami z nim, za jego spokojnym głosem, który zawsze był przy niej, gdy tego potrzebowała.

Kiedy Claude wspomniał o swojej żonie, coś, jakieś wspomnienie, próbowało wydostać się na powierzchnię. Niczym ptak, który domagał się jej uwagi. Ale nawet jeśli to prawda? Jeśli ta dziewczynka jest tym, kim Magy myśli, że jest, to co to oznacza? Dla niej samej, lecz przede wszystkim dla Ailei?

Magy bierze głęboki wdech i wypuszcza powietrze, ciężko wzdychając. Nikt nie powstrzyma tej dziewczynki przed podążaniem za tym, co jest jej pisane. To poza zasięgiem Magy, co nie oznacza, że musi to akceptować. Albo że musi ułatwić życie swojej siostrze. Czy powinna napisać do Marco? Opowiedzieć mu o swoich przeczuciach? Tylko co to da? Jego lojalność nie zależy od niej.

Magy wysuwa górną szufladę biurka, wyjmuje kartkę i kładzie ją przed sobą, nie wiedząc, co napisać, ani nawet jak zacząć list. Minęło wiele lat od ich ostatniej rozmowy. I nie rozstały się w przyjaźni. Podnosi przykrywkę kałamarza i zanurza pióro w atramencie, który zabarwia przezroczystą końcówkę na intensywnie czarny kolor. Rozpoczynanie listu od zwyczajowych uprzejmości wydaje jej się nie na miejscu. Ich relacja taka nie jest. Nigdy nie była.

Kropla atramentu ścieka z pióra i tworzy na kartce kleksa. Magy wzdycha, decydując się na zwięzłość i użycie imienia, które jej siostrze nadało Stowarzyszenie. Pewną ręką prowadzi pióro i zapisuje cztery litery. Każda z osobna jest zwyczajna, lecz razem, u tych, którzy znają ich znaczenie, budzą respekt, a w niektórych przypadkach strach.

Z ponurą miną przygląda się ozdobnym literom, wypowiadając w myślach imię swojej siostry. Asha.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki