Tytuł oryginału: Døden er kun et øjeblik

Przekład z języka duńskiego: Witold Biliński

Copyright © Walther Rebernik, 2025

This edition: © Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S, Copenhagen 2025

Projekt graficzny okładki: Simon Lilholt

Redakcja: Anna Poinc-Chrabąszcz

Korekta: Justyna Kukian

ISBN 978-91-8076-780-4

Konwersja i produkcja e-booka: www.monikaimarcin.com

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S

Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.wordaudio.se

Prolog

Główna kwatera CIA w Langley

Virginia, USA

Dyrektor Robert Chase musiał podjąć trudną decyzję, gdy o godzinie siedemnastej trzydzieści trzy czasu amerykańskiego system wykrywania ruchu wyświetlił na jego ekranie czerwone migające światełko. Z powodu obserwacji dokonanej w Danii. Ze wszystkich miejsc na świecie! Technologia oczywiście nie była doskonała, ale tego ranka pojawiła się etykieta „Complete Match”, co oznaczało, że mechanizmy oprogramowania, o których Robert nie miał bladego pojęcia, z niemal stuprocentowym prawdopodobieństwem oceniły, że człowiek dostrzeżony na stacji benzynowej w Rødby w czwartek rano, był tą samą osobą, którą CIA miała w swoich archiwach. Mężczyzną, który po raz pierwszy przykuł uwagę już dawno temu.

W zupełnie innym miejscu.

Robert wyjął okulary i pochylił się nad raportem ze zdjęciem wykonanym piętnaście lat wcześniej pocisku Hellfire, który chwilę po tym uderzył w obóz szkoleniowy we wschodniej Nigerii. Fotografia pokazywała to, co Robert widział już mnóstwo razy. Grupę grubo ciosanych mężczyzn poruszających się po zapylonym górskim terenie z obowiązkowymi brunatnymi kałasznikowami w rękach i identycznymi długimi czarnymi brodami pod łopocącymi na wietrze partyzanckimi chustami, którzy nie mają pojęcia o tym, jaki los ich czeka już za chwilę. W tym przypadku z pewnym wyjątkiem.

Jeden człowiek siedział na skale, wpatrując się w niebo. Wysoka i szczupła sylwetka, której twarz skrywał turban, taki sam jak innych. Nie było jednak wątpliwości. To ten człowiek wywołał reakcję systemu. Człowiek dostrzeżony w ciągu ostatnich dziesięciu lat w różnych miejscach globu w związku z wydarzeniami, które wzięte razem pod uwagę sprawiały, że algorytmy nie miały wątpliwości co do kategorii zagrożenia. Numery na skali CIA mieściły się w zakresie od jeden do sześć, z czego kategorie od pierwszej do piątej obejmowały wszystko – od gróźb przeciwko Stanom Zjednoczonym publikowanych przez zagubionych nastolatków na YouTubie, przez bardziej okrzepłych przestępców, którzy prawdopodobnie mieli dostęp do broni i gotowość do jej użycia, aż po twarze znanych członków islamistycznych ugrupowań stojących za konkretnymi akcjami. Na widok cyfry sześć, zastrzeżonej jednak dla dość niewielkiego kręgu ludzi, nawet osoby w Gabinecie Owalnym mogłyby przełknąć ślinę. A ten wysoki i szczupły mężczyzna stojący na skale był niestety niewątpliwą szóstką: „Extremely Dangerous!”.

Robert odchylił się w tył na krześle i westchnął. Jedna z możliwości z formalnego punktu widzenia wydawała się całkiem prawidłowa – nie robić nic. Na stosunki Stanów Zjednoczonych ze służbami wywiadowczymi w Europie źle wpływało to, że Amerykanie raz po raz podglądali obywateli przez ich kamery i podsłuchiwali ich telefony, nawet jeśli chcieli wyprzedzić o krok ludzi pragnących dla zachodniego świata śmierci i zniszczenia.

Druga możliwość była słuszna z moralnego punktu widzenia.

Robert podniósł wzrok znad ciężkiego mahoniowego biurka, z ekranu przedstawiającego pustynny piasek i góry Nigerii, na całkiem nieprzydatną, oprawioną w ramki makatkę, którą jego córka Mary Linn wyhaftowała w kościelnej szkółce niedzielnej i podarowała mu, kiedy miała siedem lat, po usłyszeniu historii o Kainie i Ablu. Było to niemal dwadzieścia lat temu, a Mary Linn sama już miała córkę, ale przesłanie na tkaninie nigdy nie traciło na aktualności: „Bądź stróżem brata twego”.

Robert zastanawiał się jeszcze chwilę, aż w końcu otworzył laptop i wyszukał w internecie hasło „Kopenhaga”. Po rzuceniu okiem na kilka artykułów o jedzeniu i architekturze oraz dzielnicy czerwonych latarni wylądował na stronie internetowej Wonderful Copenhagen, gdzie wszystko było w tęczowych kolorach, a radosne słowa zapowiadały wielki weekendowy festyn.

Wątpliwości Roberta zniknęły. Chwycił słuchawkę i zadzwonił do swoich duńskich kolegów z policyjnej służby wywiadowczej.

Nie mógł dopuścić, by coś takiego wydarzyło się na jego zmianie.

CZĘŚĆ 1

1

Kenneths Grill

Dzielnica Kødbyen, Kopenhaga

Czwartek po południu

Kenneth Jespersen otworzył piwo Tuborg Gold, opróżnił je duszkiem, stuknął butelką w stół i wpatrywał się w Jana Rose’a wyczekująco. Butelka wyglądała w jego wielkich rękach jak element wyposażenia domku dla lalek, a jej zawartość zniknęła z szybkością spuszczanej w toalecie wody.

– Powiedz, co myślisz.

Jan kiwnął głową, pochylił się nad jedną z dwóch białych kresek na stoliku kawowym pod oknem i wciągnął pierwszą z nich przez zwinięty stukoronowy banknot. Potem znów usiadł na krześle, podrapał się w nos i zamrugał.

– Rany, ale mocna! Niezmieszana?

Kenneth skinął głową z uśmiechem zadowolenia i pochylił się nad jego ramieniem, podczas gdy w głowie Jana maleńkie rakietki zaczęły swoją podróż ku niebiosom. Przed barem stali jacyś ludzie, ale on siedział zasłonięty przez szeroką postać drugiego mężczyzny. Poza tym nikt nie mógł zajrzeć do środka.

– Stuprocentowo czysta kolumbijka.

Siedzieli przy zawsze zaparowanych szybach witryny wychodzącej na Flæsketorvet, a Jan przyglądał się swojemu przyjacielowi z dzieciństwa w ostrym neonowym świetle padającym z sufitu, podczas gdy po jego ciele zaczynał rozchodzić się dreszcz od mocnej kokainy. Wielki mężczyzny jak zwykle uśmiechał się tajemniczo i Janowi przyszedł do głowy uśmiech Mona Lisy Leonarda da Vinci, chociaż na tym podobieństwa się kończyły.

Kenneth był duży. Miał ręce wielkie jak patelnie i ciało rosyjskiego zapaśnika wagi ciężkiej. Krótkie, przetłuszczone czarne włosy sterczały nad krzaczastymi brwiami w różne strony w niemal nienaturalny sposób, przywodząc na myśl kiepską perukę, a gęsta krzaczasta broda tylko częściowo skrywała ogromną szczękę. W starożytnym Rzymie Kenneth prawdopodobnie zostałby znanym gladiatorem. W zbroi i z wielkim mieczem byłby niezwyciężony. Ówczesna wersja gwiazdy rocka: miałby status półboga i masy by go uwielbiały. Niestety urodził się w niewłaściwym tysiącleciu i dorastał razem z Janem w Vesterbro. Przez swój nietypowy wygląd inne dzieci raczej go nie dręczyły. Większość zbyt ceniła swoje życie. Już kiedy chodzili do czwartej klasy, Kenneth stał się silniejszy od ich nauczyciela WF-u. Jednak dla tego potężnego mężczyzny sprawy damsko-męskie były prawdziwym piekłem.

– Skąd ją masz? – Jan wskazał na torebeczkę z wyjątkowo skutecznym białym proszkiem, opartą o jego piwo.

Na wiszącym pod sufitem ekranie wyświetlała się transmisja z meczu Ligi Mistrzów, jednak bez dźwięku. Jan przez chwilę obserwował migające bilbordy z reklamami samochodów i piwa oraz drobnych mężczyzn w biało-czerwonych strojach, biegających za piłką. Telewizor był nowiutki, podobnie jak wiele urządzeń kuchennych w barze. Podczas pandemii bardzo dużo restauracji zamknięto i w praktyce funkcjonowały jako galerie handlowe dla przedsiębiorczych dusz, które niewiele sobie robiły z prawa do zwrotu towarów i wystawiania paragonów. Takich jak Kenneth. W ostatnim czasie cała dzielnica Kødbyen odzyskała częściowo swoją starą twarz.

Kenneth wzruszył ramionami, a jego wielkie ciemnobrązowe oczy osadzone w szerokiej twarzy nabrały szczególnego wyrazu.

– Jak człowiek tu cały dzień stoi, czasami pojawiają się dziwaczne typy.

Jan pochylił się nad stolikiem i wciągnął drugą kreskę. Myśli w jego głowie już zaczęły biec w ekspresowym tempie.

– To przyczynowość, wiesz?

– Co? – Kenneth uniósł krzaczaste brwi.

– Rzeczy, które z siebie wynikają, ale nie są bezpośrednio powiązane. Przyczynowość. – Jan znów podrapał się w nos i oparł wygodnie na krześle. – W którymś momencie ten proszek był kilkoma ziarenkami koki w ziemi, gdzieś w Ameryce Południowej, o które troszczył się jakiś chłop. Potem koks przeszedł przez niezliczoną liczbę rąk. Kupców, kurierów, przewoźników i dilerów. Po to, by skończyć na tym stole między nami dwoma. Dlatego jesteśmy bezpośrednio powiązani z nimi wszystkimi, nawet z tym kolumbijskim rolnikiem, chociaż nikogo z nich nie znamy. Jak się nad tym zastanowić, to zupełny obłęd. Czujesz to?

Duży mężczyzna powoli kiwnął głową. Wpatrywał się przez chwilę w coś niewidzialnego na suficie, głaszcząc się po brodzie.

– Wyluzuj, Jan. Nie bierz już dziś więcej tego gówna!

Wyciągnął rękę, ale Rose był szybszy. Chwycił torebkę i z lisim uśmieszkiem wsunął ją do wewnętrznej kieszeni marynarki.

– Dzięki, przyjacielu. Ile jestem ci winien?

Na koncie Jana w banku Nordea było dwieście sześćdziesiąt koron. Wartość leżącej na stole porcji wynosiła mniej więcej trzy tysiące, co mężczyzna oszacował po wielkości torebki.

Kenneth potrząsnął głową i wstał. Gdzieś z tyłu w lokalu zabrzęczał telefon.

– To na koszt firmy, ale odpuść trochę, okej? Jutro też jest dzień.

Wyszedł do kuchni, a Jan spojrzał na lodówkę obklejoną logo firmy Tuborg, stojącą pośrodku sali.

2

Więzienie w Vestre, Sydhavnen

W tym samym czasie

Mężczyzna zwany Holendrem był mocno zirytowany. Przechylał się przez balustradę przed swoją celą i przyglądał wielkiemu motocykliście Torkildowi z gangu Satudarah, który leżał na betonie trzy kondygnacje niżej w coraz większej kałuży krwi. Tryskała z dużej dziury z tyłu głowy nieszczęśnika, a jego rosła sylwetka drgała – bardziej w odruchu pośmiertnym niż w przejawie życia. Mniej więcej tak, jak kura po odcięciu głowy robi sobie jeszcze rundkę wokół podwórka.

Holender westchnął i wrócił do celi. Chwilę wcześniej uderzył motocyklistę głową, co wysłało mężczyznę poza balustradę. A przez ułamek sekundy między jednym a drugim zdarzeniem zastanawiał się, czy chodziło o prośbę, czy rozkaz. Tu, za murami, nie ma innych możliwości. Pierwszą jest propozycja handlu – takiego, w którym zapłatą mógł być haszysz, koks albo gotówka. Druga możliwość zawsze wiązała się z jakąś groźbą. Czymś w rodzaju obciętych palców, wybitych zębów albo brutalnego gwałtu analnego. Tak czy inaczej, Torkild zaczepił niewłaściwą osobę, a co chyba jeszcze gorsze, w paskudnym momencie.

Prawdę mówiąc, najgorszym ze wszystkich.

Miało to wiele wspólnego z telefonem w celi, z którego krótko wcześniej Holender dzwonił. Do osoby, która nie odebrała.

3

Kenneths Grill

Dzielnica Kødbyen

Jan otworzył drugie piwo, pociągnął długi łyk i omiótł spojrzeniem pomieszczenie. W niewielkim prostokątnym lokalu na zatłuszczonej ceramicznej podłodze stała ławka z tylko czterema miejscami do siedzenia, ustawiona przy stalowej ladzie obok kuchni. Restauracja nie była specjalnie udekorowana, nie licząc trzaskającej elektrycznej pułapki na muchy na suficie i płaskiego telewizora wyświetlającego jakiś mecz piłkarski. Kenneth, właściciel i jedyny pracownik, właśnie czyścił ścierką i jakimś środkiem w spreju wyciąg nad grillem. Po całym lokalu rozszedł się zapach cytrusów zmieszany z aromatem frytury i pieczonego mięsa. Oraz przytulnej atmosfery. Jeśli coś takiego może w ogóle mieć zapach, to był to właśnie ten.

Bar Kenneths Grill znajdował się przy Flæsketorvet w centrum miasta, między restauracją serwującą tofu a modnym pubem piwnym. Dawniej w tej części Kopenhagi pełno było rzeźników, kupców i prostytutek, dziś taki bar jak Kenneths Grill uchodził za coś nietypowego. Coś, czego nie powinno tu być. Anachronizm. Duńczycy już dawno zaakceptowali, że mięso należy produkować z groszku i soi, a piwo może spokojnie kosztować dziewięćdziesiąt koron. Właśnie to ostatnie i fakt, że kanapki z wołowiną smakowały u Kennetha niebiańsko, mogło uzasadniać istnienie tego niepozornego miejsca. W Kenneths Grill hot dog kosztował dwadzieścia koron, kanapka z wołowiną i smażoną cebulką polaną remuladą tyle samo, a piwo zaledwie dychę.

Jan często się zastanawiał, jak przy takich cenach Kennetha stać na czynsz, bo stawka za metr kwadratowy w tej okolicy wynosiła mniej więcej tyle, co w centrum miasta. Co prawda Kenneth przejął po matce tanie mieszkanie na wynajem, ale to przecież i tak raczej by nie wystarczyło. Coś dobrego i staroświeckiego utrzymywało ten interes przy życiu. Był on jednocześnie kryjówką Jana, gdy życie trochę za bardzo go bolało. Kryjówką, którą ostatnio dość często odwiedzał.

Na ladzie przy kuchni znów zabrzęczał telefon Kennetha, on jednak tego nie słyszał. Albo po prostu zignorował. To też było jego szczególną cechą. Jakby miał osiemdziesiąt lat. Mimo że za młodu dość sprawnie radził sobie z technologią, przez lata się zmienił. Telefon komórkowy traktował jedynie jak narzędzie. Tak jak nóż albo widelec. Nie był jego niewolnikiem. Z tego, co Jan się orientował, jego przyjaciel nigdy nie ściągnął żadnej aplikacji i nawet nie zbliżał się do mediów społecznościowych. Miał po prostu osobliwy stosunek do komórek. Na tej samej ladzie leżało wymiętolone tekturowe pudło, w którym pierwotnie leżało dziesięć opakowań margaryny do smażenia OMA. Na boku ktoś niezgrabnie napisał drukowanymi literami: „ODŁÓŻ TU TELEFON. POPILNUJEMY GO, A TY SIĘ ODPRĘŻYSZ”. Aparat Jana leżał właśnie w tym pudełku, i chociaż ta inicjatywa była troszkę niedzisiejsza, to jednak się sprawdzała. Stali goście uwielbiali być „zmuszani” do odkładania komórek do przechowalni na czas pałaszowania parówek i kanapek z wołowiną.

Jan uśmiechnął się na widok tej sceny i całej sytuacji.

Jego stary przyjaciel był też poważny jak starzec. Kenneth wielokrotnie twierdził, że sam smak jego cebulki, którą przygotowywał według tajemnego przepisu matki, uszczęśliwiał ludzi. Rose przyglądał się potężnym drzwiom za kuchnią, które prowadziły do magazynu właściciela i prawdopodobnie do jego wielkiej tajemnicy. Wstęp do tego pomieszczenia był „SUROWO WZBRONIONY”, o czym informował gości kartonowy szyld wiszący na prawo od drzwi, a trzy potężne kłódki przykręcone grubymi jak palec śrubami mówiły same za siebie. To tu Kenneth mieszał przyprawy i dorzucał je do swojego brązowego sosu. I do cebulki, jak kiedyś szepnął z szeroko otwartymi jak u sowy oczami, kiedy przyjaciel go o to spytał.

Jako prawnik Jan uczestniczył w milionowych transakcjach, a kiedy został adwokatem, zajmował się sprawami najbardziej odrażających przestępstw. Rzeczami z prawdziwego świata, przez które kanapka lub hot dog wydawały się nieco błahe. Tymczasem kiedy Kenneth opowiadał historie o właściwościach cebulki i jej wpływie na świat, w jego oczach pojawiał się jakiś niezwykły blask. Tak czy inaczej, w tym miejscu i jedzeniu najwyraźniej tkwiło coś niemal uzdrawiającego. Może dlatego, że było tu tak prosto? W skomplikowanym i pędzącym naprzód świecie Kenneths Grill pozostawał maleńką oazą spokoju. Uduchowioną jaskinią. The place that just doesn’t give a shit – jak opisał ten lokal pewien Anglik, który często tu przychodził, gdy akurat nie siedział w więzieniu za drukowanie fałszywych biletów na mecze kopenhaskiego klubu.

Jan poczuł w ciele dziwne mrowienie. Przyglądał się, jak na rynku przed barem zaczyna budzić się miejskie życie.

4

Więzienie Vestre

Dzielnica Sydhavnen

Holender siedział na swoim łóżku w pojedynczej celi. Prace personelu więziennego, zmierzające do dokładnego zeskrobania Torkilda z cementowej posadzki, wchodziły w końcową fazę, a powtarzający się monotonny dźwięk mopa, na zmianę zanurzanego w wiadrze i przeciąganego po szarym betonie, rozchodził się między grubymi murami.

Chociaż Holender być może trochę żałował swojego pochopnego czynu, nie przejmował się nim. Po locie motocyklisty wszystkie cele zostały oczywiście rutynowo zamknięte, a funkcjonariusze biegali między nimi w poszukiwaniu świadków. Wieczorem, również rutynowo, sprawą zajęło się dwóch strażników. Wszyscy jednak uzyskali dokładnie tę samą odpowiedź. Nikt nic nie widział.

Wynikało to z niepisanej, ale oczywistej zasady, wspólnej dla wszystkich zakładów karnych. Milczenie jest nie tylko złotem. Milczenie pozwalało przetrwać. Poza tym tamten motocyklista to przegryw. Wykopali go najpierw z Hells Angels, a potem z Bandidos, po czym przyłączył się do gangu stanowiącego motocyklowy odpowiednik przytułku. Innymi słowy, nie był mężczyzną o wysokim statusie.

Na szczęście, bo Holender potrzebował teraz spokoju, by pomyśleć.

Zastanawiał się nad sytuacją, a monotonne ruchy mopa po betonie działały kojąco jak muzyka medytacyjna. Drzwi do jego celi znów otwarto, więc gdyby chciał, mógłby zejść na dół poćwiczyć z ciężarami w piwnicy albo zagrać w sali wspólnej w pokera z kolesiami z Hells Angels. Mógł też przynieść sobie drożdżówkę i kawę z kuchni albo pochodzić po korytarzach, patrząc, jak ludzie ustępują mu z drogi. Mógł nawet wziąć sobie odtwarzacz do łaźni i spalić jointa albo wciągnąć kreskę, gdyby miał na to ochotę. Bo teraz miał już dostęp do wszystkiego. Na tę myśl wrócił na chwilę do przeszłości.

Tydzień temu wyszedł z izolatki. Prawdopodobnie to najdłuższy tego rodzaju pobyt w historii duńskiego sądownictwa. Nie licząc codziennego spacerniaka i rozmów z adwokatem, siedział zamknięty na sześciu metrach kwadratowych w towarzystwie samego siebie, własnego fiuta i swoich myśli. Ponieważ jego sprawa „była na tyle poważna” i uznano, że w innej sytuacji „mógłby zagrażać dochodzeniu”.

Pieprzenie!

Swoją działalnością pokazywał Danii środkowy palec, a izolatka stanowiła zemstę śmiesznie słabego systemu, który nie był w stanie niczego innego wymyślić, by złamać takiego więźnia jak on i wyciągnąć od niego informacje. To nie miało jednak sensu. Holender wcześniej siedział w Rosji i Tajlandii i stał się naprawdę twardy. A ponieważ podtuczeni na państwowym wikcie pracownicy więzienia nie byli wyposażeni w bicze, rozżarzone pręty ani akumulatory z kablami, na próżno zadawali pytania:

„Gdzie są dziewczyny?”

„Czy ktoś się nimi zajmuje?”

„Czy masz to wszystko gdzieś?”

I znowu: „Gdzie są dziewczyny?”.

Gówno im powiedział.

Za każdym razem, gdy siedział naprzeciwko dwójki policjantów, tylko się w nich wpatrywał. Aż odwracali wzrok. Odstawiano go więc z powrotem do jego sześciu metrów kwadratowych. W końcu beznadziejną próbę wymuszenia z niego informacji podjęli przedstawiciele policyjnych służb wywiadowczych. Wiedział dlaczego. To z powodu jego powiązań z Nigerią. Jego dostawców. Szalonych mułłów! Albo „Prawowiernych”, jak kazała się nazywać ta organizacja. Ci ludzie zawsze potrafili skłonić innych do działania.

Tydzień temu wywiad dał sobie spokój z wyciąganiem z niego informacji i sprawa miała iść do sądu. Dlatego przeszedł do zwykłego więzienia i uzyskał wszystkie te przedziwne przywileje, które sprawiały, że odbywanie kary w Danii przypominało darmowy pobyt w hotelu.

Holender rozejrzał się po celi. Dwanaście metrów kwadratowych, telewizor, własna toaleta i okno z widokiem.

Kurde, jakie to było zabawne. Witamy w Danii! Tu nagradzamy ludzi, którzy mają w dupie wszystkie przepisy. Wpatrywał się w otwarte drzwi prowadzące na korytarz. W sumie mógł robić to, na co tylko miał ochotę. Ale ochoty nie miał. Zupełnie.

Bo w ciągu ostatnich siedmiu dni jego zdziwienie zmieniło się w coś innego, w miarę jak nikt nie odbierał jego telefonów. Oczywiście gdy siedział w izolatce, kontakt nie był możliwy, ale teraz?

W jego głowie pojawił się pewien obraz. Coś, co mogłoby wyjaśnić tę sytuację. Ale to przecież niemożliwe, prawda?

Jego wzrok padł na karton stojący na lodówce. Pudełko z mlekiem kakaowym. W zepsutej brązowej brei, w torebce do mrożenia żywności, leżał jego telefon.

Mężczyzna nagle wstał i włożył rękę do kwaśnego płynu.

Znowu.

5

Kenneths Grill

Jan podszedł do ławki przed barem. Zapalił niebieskiego camela i zaczął dłubać w oparciu, z którego odłaził tekst „Własność gminy Kopenhaga”. Na Flæsketorvet pojawiało się coraz więcej ludzi. Ciepły letni wieczór, czwartek, a więc nieoficjalny początek weekendu. Gdy jeden po drugim zamykano lokale gastronomiczne w Kødbyen, z lokalnych nocnych klubów zaczęła dochodzić muzyka. Rose już słyszał dudnienie basu i bębnów. Zaczęła do niego wracać myśl, którą ciągle od siebie odpychał. Myśl o tym, by się zatracić. Trzecie piwo byłoby jeszcze lepsze, nie mówiąc o czwartym. Wiedział o tym. Poza tym w wewnętrznej kieszeni, jak dodatkowe serce, wciąż leżała torebeczka z kokainą.

Ale jak to się stało, że tu trafił?

Dwie godziny wcześniej wstał znad biurka w mieszkaniu w Vanløse. Przygotowywał się do jutrzejszej rozprawy sądowej, z której to powodu powinien w tej chwili leżeć w łóżku. Nagle jednak podniósł się i wyszedł z domu. Krótka podróż taksówką i już stał przed barem, nie potrafiąc wyjaśnić dlaczego.

Żeby coś odwlec?

Oczywiście wiedział, że jest tu mile widziany. Szczerze. Bo przyjaźń z Kennethem to chyba jedyna rzecz, która wróciła do stanu z jej początku. Była czymś prawdziwym. Odczuwał ją tak, jakby wracał do domu, mimo że przez długi czas żyli osobnymi życiami.

Myśli Jana skakały kolejno coraz dalej w przeszłość, aż do samego początku.

A może to właśnie dlatego, że przez ponad dziesięć lat nie mieli kontaktu, teraz czuli się ze sobą tak dobrze. Przyjaźń wydawała się równie mocna jak wtedy, gdy się od siebie oddalili. Wszyscy ludzie z tamtych czasów, z podstawówki, a potem gimnazjum, poszli już przecież swoją drogą. Uwili sobie gniazda, znaleźli żony lub mężów, mieli psy, dzieci, okulary i hipoteki. A kiedy w końcu się spotykali, to zawsze w parach, rozmawiając o błahostkach przy stoliku kawowym albo na miękkich sofach w drogich eleganckich szeregowcach. Niektórzy żyli już w drugim małżeństwie z nowymi dziećmi i umowami na opiekę rodzicielską, pięknie wypełniając statystyki opisujące normalne duńskie życie.

Z nimi wyszło jednak inaczej.

Jan wszedł do baru i zauważył szerokie plecy za kuchenną ladą. Kenneth mył płytki nad grillem. Jego wielka łapa poruszała się teraz kolistym ruchem. Właściciel lokalu metodycznie przesuwał się od lewej do prawej strony.

Kenneth chodził z Janem do gimnazjum, ale zrezygnował ze szkoły, gdy skończył osiemnaście lat, i wzięli go do wojska. Był wtedy zbyt uzależniony od przyjaciela. Prawdopodobnie dlatego, że kompletnie nie miał umiejętności społecznych. Rose pamiętał, że przyjaźń zaczęła mu w pewnym momencie przeszkadzać, gdy sam zaczął wić gniazdko z kobietą, z którą, jak wtedy uważał, miał spędzić resztę życia. Wyglądało to tak, jakby potężny mężczyzna nie dojrzał mentalnie i nie rozumiał, że nie będą mogli wiecznie razem spać, rozmawiać o kreskówkach, wcinać cynamonowych bułeczek, zbierać butelek i rzucać kamieniami w kaczki na Jeziorze Świętego Jerzego. To, że Kenneth w końcu poszedł swoją drogą, stanowiło dla Jana ulgę. Mimo że odbyło się w dość nieprzyjemny sposób.

Wspomnienie ich rozstania było bolesne. Trzydziestopięciolatek potrząsnął głową, by się go pozbyć. Kenneth odsłużył wojsko w koszarach w Slagelse, co niewątpliwie mu się podobało. Proste, fizyczne zajęcia. Wtedy jednak stracili kontakt i tak naprawdę Jan nie wiedział, czym przyjaciel zajmował się później. Może po prostu dryfował, aż wpadł na pomysł z barem? Gdy odnowili kontakt, nie miał ochoty o tym opowiadać. Ale to właśnie w tym barze znów się spotkali. Potwornie skacowany i łaknący słonego jedzenia Rose przypadkowo wszedł do tego maleńkiego lokalu w pewną sobotę rok temu i dosłownie wpadł w ramiona starego przyjaciela. Spotkanie było niezręczne tylko przez kilka chwil. Potem wszystko wydawało się już jak dawniej, chociaż nigdy nie rozmawiali o rozstaniu.

Jan odwrócił się na ławce i przyglądał Kennethowi. Wielki mężczyzna skończył mycie kuchni i teraz zajmował się liczeniem cebul i bułek na jutrzejszą produkcję swoich małych cudów. W zaparowanym oknie Rose zobaczył odbicie własnej twarzy.

Gdyby obraz nie był wykrzywiony, szkło odbijałoby regularną i charakterystyczną twarz trzydziestopięciolatka o szarozielonych oczach osadzonych pod ostrymi, ciemnymi brwiami. Jego brązowe jak tytoń włosy jak zwykle zaczesał na bok przy pomocy brylantyny Extra Strong. Zdążył to zrobić, zanim wsiadł do taksówki, a było to absolutnie konieczne, bo urodził się z szopą włosów, która bez obróbki sterczałaby na wszystkie strony jak antenki. Jednak fryzura stanowiła jego jedyną fizyczną wadę. Błysk w oczach wynikał z niezachwianej pewności siebie, a ciało miał szczupłe i proporcjonalne. Wygląd odziedziczył po matce, a po ojcu szerokie bary i wyraźnie zarysowane mięśnie. Całość od razu mówiła, że wie, czego chce.

Wyjął z paczki kolejnego papierosa i zauważył stojące obok świeże piwo. Wygląda na to, że zabrał je z lodówki, zanim wyszedł przed bar.

Ten Jan, któremu nikt nie mógł rozkazywać.

Pociągnął spory łyk. Poczuł, jak szczypie go w gardło i jak zimny płyn ogrzewa się w przedziwny sposób w jego żołądku.

Para zakochanych przecięła na skos plac, kierując się do nocnego klubu Benzin po przeciwnej stronie, który zajął lokal po chińskiej restauracji, zamkniętej rok temu przez władze sanitarne. Jedzenie podawali wspaniałe, a ich dim sumy dostawały nagrody w przewodniku gastronomicznym, ale Chińczycy jakoś nie mogli zrozumieć, o co chodzi z tym całym myciem. Poza tym chodziły plotki, że do pudełek z potrawami trafiały też czasem niewielkie czworonogi szwendające się po kuchni.

Jan zacisnął powieki.

Za ciemnymi szybami widać już było rytmicznie błyskające światła. Za dwie godziny basy i soprany będą wylewać się na asfalt, a kolejka osiągnie ogromne rozmiary. Ogolony kulturysta ze słuchawką w uchu i ramionami jak pnie drzew zablokował już wejście grupie arabskich chłopaków z wymodelowanymi bokobrodami i błyszczącymi czarnymi włosami, podczas gdy zakochana para bez przeszkód wkroczyła w kuszący mrok.

Rose ze swojego miejsca obserwował jaskinię, w której sam chętnie zatraciłby się na kilka godzin i o wszystkim zapomniał.

W kieszeni zabrzęczał mu telefon. Znowu. Zignorował go jednak. Tak samo jak wtedy, kiedy warczał ze stojącego na ladzie pudła po margarynie.

„No dobrze” – pomyślał i wstał.

6

Więzienie Vestre

Sydhavnen

Noc z czwartku na piątek

Threeeee is a magic number!

Yes, it is, it’s a magic number.

Somewhere in that ancient mystic trinity,

You get threeee as a magic number…

Holender był wściekły. Kiedy znów włączyła się poczta głosowa, miał ochotę cisnąć telefonem o podłogę i go rozdeptać. Jego nokię 3310 wyprodukowano pod koniec lat dziewięćdziesiątych – relikt z czasów, w których komórek nie budowano po to, by podsłuchiwały użytkowników, niemal przedmiot kolekcjonerski. Wciąż jednak całkowicie nielegalny w rękach aresztanta, któremu nie wolno było kontaktować się ze światem zewnętrznym. Opanował więc wściekłość, włożył telefon z powrotem do plastikowej torebki, zawiązał ją i zanurzył z powrotem w mleku kakaowym marki Matilde.

Karton śmierdział. Jak mieszanina bąka i kwaśnego mleka.

Było to jednak konieczne. Holender siedział w areszcie w Danii już sześć miesięcy i szybko nauczył się, co należy robić, gdy w końcu wydostał się z izolatki. Co roku w duńskich więzieniach i aresztach konfiskowano mnóstwo nielegalnych komórek, a najnowszy system – jakiś magnetyczny wykrywacz – bardzo utrudnił możliwości ich ukrywania.

Stąd konieczność stosowania pewnych sztuczek.

Zasada numer jeden: zdobądź stary telefon, który nie emituje niczego, co ktoś mógłby wykryć. W tym pomógł strażnik Preben. Za pieniądze, ale też dlatego, że nie ośmielił się odmówić. Kiedyś przez głupotę zgodził się zrobić komuś przysługę, może wtedy jeszcze z dobrego serca, potem został już suką wszystkich. Bo można go było szantażować.

I zasada numer dwa: ukryj telefon w czymś paskudnym. Personel nie zarabiał tu wystarczająco dużo, by mieć ochotę wkładać rękę do obrzydliwych rzeczy, nie licząc oczywiście klasycznego badania odbytu, które najwyraźniej było standardem we wszystkich więzieniach na planecie. Trudno pojąć, jak wielu idiotów wciąż uważało, że można ukrywać przeróżne rzeczy w dupie.

Mleko kakaowe jednak zadziałało. Uśmiechnąłby się do tej myśli, gdyby nie był taki wkurzony! Przyjrzał się logo na kartonie. Rysunkowi młodej Matyldy z warkoczykami, która słodko puszczała do niego oko. Nagle poczuł ciężar w żołądku, bo przez to głupie logo pomyślał o innej kobiecie. Tej, której jednocześnie mu brakowało i której nienawidził. To drugie dlatego, że stanowiła jego słaby punkt.

Parsknął.

Holender nie był idiotą, jak niektórzy kochliwi faceci. Dobrze wiedział, że to broń tej kobiety. Jej piękno. Miała magiczny wpływ na wszystkich mężczyzn. Taki, że kiedy tylko ją zobaczyli, mieli jednocześnie ochotę ją przelecieć i posiąść. Próbować przemienić dziwkę w Madonnę. Niektóre kobiety po prostu tak działają na mężczyzn, którzy z reguły nie mają u nich szans. Pomyślał o ich pierwszym spotkaniu. Bardzo dawno temu. Po drugiej stronie globu. To on ją wybrał, z jej strony wtedy nie było to dobrowolne, ale to się zmieniło.

Czyż nie?

On sam nieszczególnie przejmował się uczuciami innych, ale z jakiegoś powodu potrzebował wiedzieć, że jej decyzja o tym, by pójść za nim, była szczera.

Stał przez chwilę, kołysząc się w ciemności. Wciąż gotowała się w nim wściekłość, ale teraz czuł też niepokój. Stres. Jutro wielki dzień. Ostatni dzień procesu. Miał już gotowy plan B, na wypadek gdyby zdarzyło się najgorsze, ale to, że jego telefony pozostawały bez odpowiedzi, nie było częścią żadnego cholernego planu!

Usiłował regularnie oddychać. Starał się odprężyć, chociaż marzył o odreagowaniu swojej wściekłości. Potem podszedł do zakratowanego okna. Ze swojej celi miał widok na Cmentarz Zachodni. Na pomniki i groby dziewięciu tysięcy niemieckich ofiar drugiej wojny światowej. Niekończący się horyzont małych białych krzyży na nagim wzniesieniu pod żydowską kaplicą. Nie wiedział wiele o historii Danii i więzienia, ale w ostatnim czasie często zastanawiał się nad lokalizacją tego zakładu w pobliżu cmentarza. Czy zdecydowały powody czysto praktyczne? Aby ułatwić ostatnią podróż? Większość osadzonych to praktycznie żywe trupy. Pozbawieni talentu drobni przestępcy, którzy już mogą odliczać czas do końca.

On tu nie pasował. Tak bardzo, że…

Jego wzrok padł na mleko kakaowe. Za chwilę spróbuje jeszcze raz. Wyciągnie torebkę z obrzydliwego płynu i zadzwoni. Podrapał się po bliźnie na czole.

Dlaczego nikt nie odbiera?!

7

W tym samym czasie

W innym miejscu

Gdy łysy mężczyzna zamknął komputer, miał już za sobą dwie rzeczy: przygotował to, co miało wydarzyć się w sądzie rejonowym w Kopenhadze, kiedy Holender pojawi się na schodach prowadzących na plac Nytorv. Wysłał też zaszyfrowany mail do prokuratury. Dwie rzeczy, które łącznie przypieczętują los oskarżonego. I jednocześnie dwa nieodwracalne czyny. Coś, z czego nie można się już wycofać. A ściślej mówiąc coś, z czego on nie może się już wycofać. Nie ma co owijać w bawełnę. Myślenie w trzeciej osobie byłoby próbą słabego człowieka, by odciąć się od własnych wyborów.

Jednak przez krótką chwilę siedział bez ruchu. Wpatrywał się w wyłączony monitor w pokoju, w którym panował półmrok. Zastanawiał się, czy będzie tego żałował. Aż ktoś mu przerwał.

– Dziękuję – powiedziała, kładąc dłoń na jego udzie. Blisko fiuta. – Teraz wiem, że mnie kochasz.

Odwrócił się. Przyglądał się tajemniczej pięknej kobiecie stojącej przy jego boku.

– Nie ma sprawy – odparł krótko.

Widok jej ciała i twarzy stłumił myśli, które kłębiły mu się w głowie. Wyciągnął rękę w jej stronę, ale ona chwyciła jego dłoń. Położyła ją na swoim policzku. Zamknęła oczy. Potem zaczęła się lekko kołysać, nucąc piosenkę, której on nie rozumiał. Pozwolił jej na to. Czekał cierpliwie i zauważył, jak po chwili stwardniał jak kamień. Tak na niego działała. Kobieta przy jego boku. Jak żadna inna. Poczuł się szczęśliwy, kiedy w końcu otworzyła oczy.

Szybki ruch i ostry dźwięk. Rozpięła suwak w jego białych spodniach od garnituru, przez co jego fiut wyskoczył i sterczał w półmroku.

Uśmiechnęła się na ten widok, wstała i pociągnęła go w górę. Poddał się jej, po czym usadził ją na biurku. Rozszerzyła nogi i zrobiła mu miejsce. Kiedy w nią wszedł, poczuł wilgoć i ciepło jej objęć, a pierwsze ruchy nabrały rytmu; ogarnęła go euforia. Wszelkie ślady żalu natychmiast zniknęły.

Zaczął uderzać mocniej. Intensywniej. Chciał w niej być tak, jakby stanowili jeden organizm. I jeszcze mocniej.

Poczuł w podbrzuszu, jak zbliża się wytrysk. I doszedł. Jakby eksplodował. Kobieta wpatrywała się w niego, kiedy napełniał ją swoim nasieniem. Wiedział, że tego chciała. Na tym polegała jej magia. Chciała mu to pokazać. A on chciał na to patrzeć. Wszystko, co kiedyś należało do Holendra, było teraz jego. Również ta kobieta.

Kiedy po chwili wyszedł z niej i zapiął rozporek, otoczył ich zapach ciała i spermy. Był teraz spokojny. Tak jakby kiedykolwiek zdarzało się inaczej. W świecie, który otwierał się przed nim, zostali tylko oni dwoje. Reszta się nie liczyła. Także ten telefon, który cały wieczór brzęczał. Prawdę mówiąc, cały tydzień.

W tym samym pomieszczeniu, zaledwie kilka metrów od łysego mężczyzny i jego kobiety, stało dziesięć klatek wysokości człowieka, ustawionych w długim szeregu. Wszystkie zamknięte, przymocowane do podłogi i ściany. I we wszystkich w milczeniu wpatrywało się w ciemność dziesięć kobiet.

8

Prokuratura przy Kampmannsgade

Kiedy prokurator specjalny Niels „Jazz” Overgaard przyszedł do pracy w nocy z czwartku na piątek, miał ochotę opróżnić butelkę whisky Tullamore, którą trzymał w szufladzie w biurku. A potem wskoczyć do Jeziora Świętego Jerzego. Nie mógł spać, a była to kolejna z wielu podobnie wyczerpujących nocy. Do tego pojawiła się inna nieprzyjemna rzecz – zaczął być opryskliwy. W stosunku do swojej żony Anny, dwójki ich dzieci i trzynastoletniego golden retrievera Askego, który nie robił nic poza spaniem i pierdzeniem. Prawdę mówiąc, Niels stał się tak nieznośny, że Anna stwierdziła, że może powinien znaleźć sobie inną pracę albo inną rodzinę, jak tak dalej pójdzie. Jednak coraz gorszy humor Nielsa miał uzasadnioną przyczynę. Rozpacz. Bo ich sprawa przeciwko obrzydliwie bogatemu Meyersowi van Judzie – w mediach nazywanemu Holendrem – zaczęła się sypać. A tego zdecydowanie się nie spodziewał.

Pewnego dnia dowiedzieli się, że zamożny biznesmen, który brylował w towarzystwie w Kopenhadze, był zatwardziałym przestępcą. Dzięki donosowi od anonimowej osoby. Wczesnego ranka, takiego jak dziś, sześć miesięcy temu Niels otrzymał od nieznanego nadawcy mail ze zdjęciem. A konkretnie ze zdjęciem kontenera w porcie Frihavnen w kopenhaskiej dzielnicy Østerbro. Chociaż to, co było widać na fotografii, zazwyczaj zdarzało się bardzo daleko od Danii.

Niels obejrzał kiedyś film Daniel o duńskim fotografie Danielu Rye, który został porwany przez państwo islamskie i przez trzysta dziewięćdziesiąt osiem dni był więziony w potwornych warunkach w Syrii. Oglądał go razem ze swoją piętnastoletnią córką Amalie w kinie. Obraz okazał się po prostu zbyt brutalny. Dziewczyna płakała w samochodzie po drodze do domu, Niels miał wyrzuty sumienia i próbował ją pocieszyć, wyjaśniając, że coś takiego nigdy nie mogłoby się zdarzyć w Danii. To jednak nie pomogło. Kiedy wrócili do domu, czekała na nich wielka awantura. A do tego wszystkiego Niels później musiał przyznać, że się pomylił.

Takie rzeczy jednak zdarzały się w Danii!

Bo w kontenerze znajdowały się trzy wycieńczone i wyraźnie odurzone kobiety ze skutymi rękami i nogami, zakneblowane taśmą klejącą i przypięte do haka na dnie kontenera. Zdjęcie było dość ciemne, ale znajdujący się wewnątrz mężczyzna, stojący nad kobietami – duży, z szeroką twarzą, głęboko osadzonymi oczami i wyraźną szczęką – to bez wątpienia Meyers, a fotograf objął kadrem również numer kontenera. To wszystko stanowiło tak przekonujący dowód, że van Juda jeszcze tego samego dnia został aresztowany w połowie steku, którym delektował się w ekskluzywnej restauracji przy Bredgade, i oskarżony o handel ludźmi.

Najciekawszy na tych zdjęciach był jednak wygląd tych kobiet. Pochodziły z Afryki. Kiedy prokuratura w trakcie dochodzenia prześledziła trasę kontenera aż do punktu początkowego, stwierdzono, że „ładunek” pochodził z portu w Tunezji. Skąd się wzięły, nie wiadomo, ale ich czarna jak węgiel skóra wskazywała na Afrykę Zachodnią lub Środkową. Z tego samego powodu niezwykłe wydawało się to, że wszystkie trzy kobiety miały fantastyczne jasnoniebieskie oczy! Później Niels dowiedział się, że jest to wynik szczególnej mutacji genetycznej. I choć osoby nią dotknięte – głównie kobiety – w swoich prymitywnych i przesądnych społecznościach wiejskich często były uważane za przeklęte, to stawały się przedmiotem szczególnej gałęzi handlu ludźmi. Wywożono ich i sprzedawano za ogromne sumy w darknecie. Jak rzadkie rasy zwierząt. Zjawisko to miało nawet swoją nazwę.

Takie kobiety nazywano Jednorożcami.

Kiedy sprawa trafiła do sądu rejonowego, Niels nie miał wątpliwości, że załatwią Meyersa van Judę. Niels otrzymał przezwisko „Jazz” z powodu swoich muzycznych preferencji. Kiedy pracował do późna, ze stojącego w jego biurze szarego zestawu Beosound Core słychać było miły dźwięk saksofonu Charliego Parkera. Ale też dlatego, że – podobnie jak Parker – umiał improwizować. Poruszać się po sprawie w prawo i w lewo oraz w górę i w dół w sposób, który mieszał szyki jego przeciwnikom. Osiem wyroków skazujących w ciągu zaledwie roku mówiło samo za siebie. Tym razem jednak z każdym kolejnym z dwunastu dni procesu, sprawa zaczynała się rozpadać jak herbatnik w ciepłym mleku. Z powodu najbardziej irytującego adwokata na świecie.

Meyers wybrał na obrońcę Simona Goldschmidta, który w niezwykle zręczny sposób sypał piach w tryby prokuratorskiej machiny i któremu udało mu się zasiać ziarno wątpliwości w odniesieniu do wszystkiego: lokalizacji, numeru kontenera i autentyczności zdjęcia.

Trzeba było zrozumieć, że biznesmen odnoszący takie sukcesy jak Meyers van Juda miał wrogów, a fotografia mogła być przecież fałszywką. Aby tego dowieść, Goldschmidt zaprezentował przykład na to, jak łatwo sfałszować tego rodzaju dowody, przedstawiając zdjęcie tej samej sceny, w której mężczyzna pochylający się nad kobietami miał twarz Nielsa, co wywołało uśmiech u kilku ławników, chociaż sędziom udało się zachować powagę.

Jednak gdy sprawa zbliżała się do końca, Niels dostrzegł już w ich obliczach. Zarówno przysięgłych, jak i sędziów. Wątpliwość. A to zawsze oznacza przegraną. Nawet niewielkie ryzyko wydania niesprawiedliwego wyroku było zupełnie nie do przyjęcia. Krótko mówiąc: sprawa, która wydawała się absolutnym pewniakiem i wielkim sukcesem wymiaru sprawiedliwości, zwiędła jak bukiet kwiatów w chłopięcym pokoju. A Niels nie czuł się w związku z tym tylko nieszczęśliwy. Czuł się winny!

Tak więc w piątek rano, kiedy przyszedł do pracy i włączył komputer, chciał się upić i zniknąć w czarnej jamie. Był to ostatni dzień procesu i Meyers miał opuścić budynek sądu jako wolny człowiek. Aby stało się inaczej, prokuratura potrzebowała prawdziwego cudu. Dlatego gdy Niels zauważył, że w jego skrzynce odbiorczej pojawił się kolejny mail od anonimowego nadawcy, tliła się w nim zaledwie słaba nadzieja. Tym razem wiadomość zawierała film. Nadzieję, która przemieniła się w radość i nową siłę do walki, mimo że kadry były nieprawdopodobnie straszne.

Przez mniej więcej dwie minuty Meyers masakrował czarnoskórą kobietę. Lokal o niskim stropie nie miał okien, więc scenę oświetlały potężne reflektory i nie było cienia wątpliwości, że na filmie jest Holender. Było go też słychać! Wrzeszczał na kobietę, okładając ją pięściami. Oboje znajdowali się w celi, jednej z wielu. Nielsowi udało się zliczyć trzy zamknięte kobiety poruszające się nerwowo w sąsiednich klatkach w ostrych promieniach lamp. Wszystkie charakteryzowały się takim samym, bardzo szczególnym wyglądem, jak te w kontenerze. Czarna skóra i błękitne oczy.

Jednorożce.

Film kończył się, kiedy pobita kobieta leżała bez ruchu na podłodze swojej celi, zwinięta w pozycji embrionalnej. Chodziło tu o wymierzenie kary, w którym Meyers odgrywał główną rolę jako strażnik więzienny i sprawca przemocy. Na dodatek stał tam jeszcze jeden mężczyzna – również łatwo rozpoznawalny, bo przypominał kopię Holendra – czekając z ręcznikiem, aż ten wyjdzie z celi. Był niemal nagi, a z jego majtek wystawał wielki mokry członek we wzwodzie, co w paskudny sposób pokazywało, co jeszcze działo się w pomieszczeniu.

„Niech to szlag, wspaniale!” – pomyślał Niels, kiedy zobaczył tego drugiego. Był to młodszy brat Meyersa. Dwie pieczenie na jednym ogniu.

Po wykonaniu ogromnej liczby kopii zapasowych dla bezpieczeństwa zapisał film na pendrivie, którego włożył do teczki. Następnie wysłał plik do obrońcy Meyersa, Goldschmidta, co musiał zrobić. Ten pewny siebie i arogancki drań na pewno zacznie narzekać na późne przedstawienie dowodu i zażąda odroczenia sprawy. To się jednak nie uda. Przewodniczący składu sędziowskiego, zrzędliwy sędzia Brandt, był niezłomny i z całą pewnością nie da się nabrać. Nie żywił ciepłych uczuć do obrońcy, który zarabiał dziesięć razy więcej niż on sam, a do tego nowy dowód zdawał się solidny jak skała. Meyers był załatwiony, niezależnie od tego, ile prawniczych sztuczek zastosowałby jego adwokat.

Na koniec Niels nalał sobie bezwstydnie dużą szklaneczkę whisky z przechowywanej w szufladzie butelki, którą otwierał zazwyczaj wtedy, gdy wygrywał jakąś sprawę. Potem położył nogi na biurku i przyglądał się, jak poranne słońce opromienia Jezioro Świętego Jerzego.

Życie było cudowne. Znowu.

9

Komenda Główna Policji, Vesterbro

Piątek rano

Audytorium Komendy Głównej Policji było wypełnione po brzegi. Mniej ważni goście stali, siedzieli na podłodze i opierali się o parapety okien, podczas gdy wszyscy ozdobieni wymyślnymi złoconymi emblematami na ramionach – przedstawiciele policji, służb zarządzania kryzysowego, Ministerstwa Sprawiedliwości, policyjnej służby wywiadowczej i wywiadu wojskowego – znajdowali się na miejscach dla publiczności przy katedrze podzielonej odpowiednio do rangi.

Sierżant Sandra Wagner, która wśród obecnych plasowała się mniej więcej na poziomie kijanki, znalazła miejsce przy jednym z parapetów razem z garstką posterunkowych w T-shirtach, dżinsach i air jordanach czy innych miękkich butach sportowych Nike. Znała tych mężczyzn ze słyszenia. Nie poruszyli się ani o milimetr, kiedy starszy od nich stopniem śledczy z posterunku Brønshøj zbliżył się i wskazał na parapet. Nie mieli natomiast problemu ze zrobieniem miejsca dla jasnowłosej kobiety z końskim ogonem, której wiek i wygląd utrudniał stwierdzenie, czy jest stateczną matką z domem i rodzinnym samochodem pełnym okruszków żytniego chleba i zaschniętych dziecięcych glutów, czy też może dałaby się skusić na coś grzesznego.

Sandra miała trzydzieści cztery lata, spojrzenie ani naiwne, ani doświadczone, niemal pozbawioną zmarszczek twarz, co oznaczało, że mogła być i dobrą mamą, i grzesznicą, a sama nie zrobiła nic, by ułatwić im odgadnięcie tej tajemnicy. Natomiast poczuła się nieswojo pod wpływem spojrzenia z jednego z parapetów po drugiej stronie pomieszczenia. Jej o dwa lata młodszy kolega z komendy City, Niklas Winther, wpatrywał się w nią jak kretyn, gdy przeciskała się przez zatłoczoną salę. Ten muskularny instruktor walki wręcz sam siebie uważał za dar dla wszystkich kobiet, a ona wiedziała, że jej obojętność w jego obecności jedynie go irytowała. Prawdopodobnie była jedyną tego typu kobietą w komendzie, co na tego zadufanego policjanta, nieprzyzwyczajonego do odmowy, działało jak agresywny środek na potencję. Musiał jednak odwrócić wzrok, kiedy nowy towarzysz Sandry z parapetu, młodzik o imieniu Torben i ciele wielkości dwudrzwiowej lodówki, zauważył ten kontakt i wykazując się niezwykłym terytorializmem, skierował wzrok na drugą stronę sali.

„Zawsze jest jakaś większa ryba” – pomyślała Sandra, siadając na parapecie i obserwując salę.

Atmosfera stała się napięta. Zapach świeżego potu i wody po goleniu z cytrusową nutą unosił się w wysokim pomieszczeniu wypełnionym energią jak psiarnia. Mocno umięśniony mężczyzna na mównicy otrzymał zestaw słuchawkowy i wskaźnik, jednocześnie przyciemniono światła. Sandra go nie znała, ale wydawał się typowym przedstawicielem policyjnej służby wywiadowczej PET. Około czterdziestki, wysportowany i odziany w ciemne obcisłe ubranie. Jego szczupła twarz nadawała mu wygląd chronicznie zmęczonego, oczy pod niemal niewidzialnymi okularami były surowe i zapadnięte, a krótkie ciemne włosy gładko przylizane.

– Nazywam się Henrik Bjerregaard i jestem agentem PET. Dziękuję za przybycie mimo tak późnego zawiadomienia. – Jego głos był pozbawiony barwy i cichy, ale gdy wypowiadał te słowa, wszystkie pozostałe dźwięki w sali umilkły. Bjerregaard patrzył na tłum, nie nawiązując kontaktu wzrokowego z nikim konkretnym. – Dziś rano otrzymaliśmy od naszych amerykańskich kolegów z CIA informację, że przy granicy duńsko-niemieckiej widziany był mężczyzna powiązany z międzynarodową organizacją terrorystyczną… – Zapadła chwila ciszy. – Po duńskiej stronie – kontynuował agent.

W pomieszczeniu, które już było rozgrzane promieniami letniego słońca, temperatura nagle wzrosła, ale obecni siedzieli bez ruchu jak figury woskowe.

– Informacje są dość skąpe, ale w tego rodzaju śledztwach Amerykanie niechętnie wyjaśniają, jak zdobywają dane. W związku z czym nie wiemy również, co konkretnie widzieli i gdzie. Podkreślają jednak powagę sytuacji i przekazali nam tyle informacji, ile się dało. Byśmy mogli zacząć od czegoś konkretnego.

Agent odwrócił się, wcisnął coś na wskaźniku i przywołał pierwsze zdjęcie na ekran o rozmiarach trzy na cztery metry.

– Rzeczą, na którą powinniśmy zwróć uwagę w pierwszej kolejności, jest ten pojazd.

Sala przyglądała się fotografii pokazującej volkswagena transportera w kolorze czarny metalik z przyciemnionymi szybami. Plamy kurzu i brudu uniemożliwiały ocenę wieku i stanu pojazdu, ale sprawiał dziwnie potężne wrażenie. Wydawał się szerszy i cięższy niż transportery, które codziennie kręcą się po całej Kopenhadze z elektrykami i malarzami za kierownicą. Sandra przyglądała się czterem niskoprofilowym oponom na czarnych felgach, które wystawały spod nadkoli jak stopy. Przyszło jej do głowy, że samochód przypomina jej psa sąsiada z klatki schodowej domu, w którym się wychowała.

Buldoga.

Kątem oka zauważyła swojego szefa, komendanta Flemminga Jørgensena. Stary policjant wiercił się na parapecie po drugiej stronie sali, starając się znaleźć jakąś znośną pozycję. Sandra parsknęła bezgłośnie. Mężczyzna o schorowanych kolanach i chronicznych problemach z kręgosłupem, który poświęcił policji czterdzieści lat swojego życia, nie zasłużył na siedzenie na cholernym parapecie.

Gdy agent PET znów spojrzał na publiczność, uniósł brew.

– Druga rzecz, którą przekazali nam Amerykanie, to informacje o powiązaniach tego mężczyzny. Kierowca samochodu według CIA ma związki z organizacją terrorystyczną Al Urthudhuks, co oznacza po naszemu „Prawowierni”.

W sali zaszumiało.

– Tak, wiem, większość z was już słyszała tę nazwę. To właśnie ta organizacja, która wzięła odpowiedzialność za atak na światową paradę równości w Sztokholmie cztery lata temu. Zginęło dwadzieścia siedem osób wraz ze sprawcą, gdy w trakcie pochodu wybuchła potężna bomba.

W głowie Sandry pojawiły się na chwilę potworne obrazy z telewizji. Ogromny chaos i masa krwi. Zdjęcia rozerwanej na strzępy parady. I kultowa dziś prasowa fotografia młodego człowieka z brokatem na twarzy, który przygląda się tej masakrze pustym wzrokiem, nie wiedząc jeszcze, że część jego ramienia od łokcia w dół już nie istnieje. Zdjęcia czegoś potwornego i niemal niepojętego. Czystego zła, które tylko chorzy ludzie mogą opakowywać w religię.

Bjerregaard skierował wskaźnik w tył, nie patrząc na transportera.

– Oczywiście samochód jest poszukiwany w całym kraju, ale jeśli go znajdziemy, trudno oczekiwać, że to rozwiąże problem. Prawowierni znani są z wykorzystywania materiału wybuchowego, którego składniki można znaleźć wszędzie.

Znów nacisnął przycisk na pilocie. Zamiast transportera na ekranie pojawiło się podzielone na trzy części zdjęcie, z trzema kolorowymi reklamami ze sklepu Matas. Sandra znała ten obraz ze szkolenia policyjnego – plastikowa butelka z odplamiaczem, flaszka ze środkiem do wybielania i dezynfekcji oraz pojemnik z płynnym nawozem do roślin doniczkowych.

Bjerregaard użył wskaźnika.

– Nadtlenek wodoru, aceton i kwas siarkowy. Trzy rzeczy, które można kupić dosłownie wszędzie. Niestety. Bo są to trzy składniki bardzo potężnego i niezwykle wrażliwego materiału wybuchowego: peroksyacetonu. Nazywanego też Matką Szatana.

Kątem oka Sandra znów zauważyła, że komendant się poruszył. Ten mężczyzna o srebrzystosiwych włosach po przeciwnej stronie sali również był jednym z jej wykładowców w szkole policyjnej. Przypomniała sobie jego zdjęcia z przedstawicielem wydziału materiałów wybuchowych państwowej policji. Obaj mieli na sobie pokryte kevlarem skórzane uniformy, które sprawiały, że scena przypominała lądowanie na Księżycu. I nie bez powodu. Zaledwie dwa do trzech gramów białej mieszaniny wybuchowej mogło urwać człowiekowi ramię, podczas gdy dwa kilo tej samej substancji zapakowane razem z gwoździami, wkrętami i śrubami, które przy eksplozji wystrzeliwały na wszystkie strony, mogło w zaledwie ułamek sekundy zamienić każde zgromadzenie w krwawą miazgę.

Bjerregaard mówił dalej.

– Znamy wiele osób, które używały peroksyacetonu, jednak w przypadku Prawowiernych ta substancja to niemal znak firmowy. Standardowo w handlu detalicznym należy zwracać szczególną uwagę na sprzedaż tych składników, ale mimo to wykrycie ich jest utrudnione, bo zakupy rozdziela się zazwyczaj na kilka sklepów właśnie po to, by nie wszczynać alarmu. – Bjerregaard przerwał i rozejrzał się po sali. – Tak więc chociaż samochód i składniki nas interesują, szukamy przede wszystkim kierowcy. Informacja numer trzy. – Agent kliknął przycisk. Pojawiło się ostatnie zdjęcie. Sylwetka. – Zdjęcie pochodzi z archiwum CIA, gdzie prawdopodobnie znajduje się więcej fotografii tego mężczyzny, którego dzięki zaawansowanej technologii wykrywania ruchu zauważono w różnych miejscach na świecie. To ma być jego najlepsza fotografia, chociaż nigdy nie widziano jego twarzy. CIA nie ma jednak wątpliwości.

Sandra patrzyła na to z otwartymi ustami, a myśli przelatywały jej bezładnie przez głowę. W panującym na ulicy półmroku jakaś wysoka i szczupła sylwetka oddalała się od budynku, którego fragmenty po eksplozji wyrzuciło na wszystkie strony. Mężczyzna na zdjęciu był ubrany w jakiś bojowy strój z grubego szarego materiału z mnóstwem kieszeni i biegnących w różne strony pasków. Twarz zakrył płócienną maską i kapturem tak mocno naciągniętym na głowę, że widać było tylko mocno zarysowaną szczękę. W ręce w rękawiczce z tego samego grubego szarego materiału trzymał małą czarną kosę z sierpowatym ostrzem na krótkim drewnianym trzonku. Kama – orientalna broń biała niczym z jakiejś mrocznej legendy. Cała postać wyglądała jak połączenie rycerza i wojownika ninja.

Agent Henrik Bjerregaard znów skierował wskaźnik na elektroniczny wyświetlacz, choć sam na niego nie patrzył.

– Oto mężczyzna z terrorystycznej organizacji Prawowierni. Mężczyzna, który najprawdopodobniej przebywa obecnie w Danii. – Wziął do ręki okulary. Założył je. Znów zdjął. Kiwnął głową do zgromadzonych i westchnął bezdźwięcznie całym ciałem. – Interpol nazywa go… Synem Szatana.

10

Plac Ratuszowy

Godzinę później

Ostre poranne słońce przechodziło za wieżą ratusza i ozłacało budynek Industriens Hus oraz bulwar Andersena. Dochodziła dopiero dziewiąta, ale Sandra czuła już zawroty głowy i suchość w ustach, tak jakby dotarła na plac Ratuszowy po szalonej wycieczce po całym mieście. Włożyła do ust gumę Stimorol, by pobudzić pracę ślinianek, po czym spojrzała na telefon.

Aplikacje newsowe donosiły o fali upałów, martwych łasicach, nowym wariancie koronawirusa i mistrzostwach świata w piłce nożnej w Katarze. Przedstawicielka partii Czerwono-Zielonych wyglądała na zdjęciu na rozczarowaną, ponieważ Dania postanowiła grać mimo nieprzestrzegania przez kraj gospodarzy podstawowych praw człowieka. Na pytanie, czy sama będzie oglądać mecze, odpowiedziała parsknięciem i zdecydowanym „nie”. Jak stwierdził dziennikarz, milczała, gdy zapytano, czy oglądać je będzie mąż. Nic jednak nie mówiono na ten temat. Ani o samochodzie, ani mężczyźnie, ani terrorystycznej organizacji. Jeszcze nie. Było tylko kwestią czasu, zanim ktoś z policji albo skądinąd postanowi uzupełnić swoje wynagrodzenie kopertą od dziennikarza. I potwierdzić informację o nowym mrocznym gościu w Danii: Synu Szatana.

Liczba informacji przekazanych w ciągu ostatniej godziny była ogromna. Agent PET, a potem jeszcze dwóch jego kolegów, dość nietypowo dla swoich stanowisk podzielili się wszystkimi dostępnymi informacjami z kraju i zagranicy. W tym wiedzą o Prawowiernych, a konkretnie o dwóch rzeczach.

Bombach.

Gdy Prawowierni opuszczali miejsce zdarzenia, pozostawiali za sobą tylko dymiącą kupę zgliszczy.

I śmierci.

W ciągu ostatniej dekady ataki tej organizacji pochłonęły niemal biblijną liczbę ofiar, mimo że Stany Zjednoczone ściśle współpracowały z nigeryjskim rządem, by zlokalizować i unieszkodliwić jej obozy szkoleniowe, ukryte w lasach i na pustyniach północno-wschodniej Nigerii. Amerykańskie drony podczas uzgodnionych misji rozpoznawczych znalazły sporo takich obozów i, co dość ironiczne, pozbyły się problemu, wykorzystując bomby.

Potem nastąpił czas na swobodne wypowiedzi. Co niezwykłe, przybrało to formę szczerej burzy mózgów. O dostępnych narzędziach. O tym, co należy robić. Podsłuchy, oprogramowanie szpiegowskie, monitoring, inteligentne, samodzielnie instalujące się programy śledzące, przeszukania, rewizje, listy gończe, „umiarkowana presja fizyczna” w pewnych kręgach i wobec pewnych osób. Na stół wyłożono legalne i mniej legalne narzędzia, a uczestnicy byli dość zgodni co do tego, że zwykłe gwarancje prawne zawarte w kodeksie postępowania karnego i konstytucji powinny ugiąć się wobec tego, co w bardzo nieprzyjemny sposób mogło przejść do historii kraju. Krótko mówiąc: należy zastosować wszystkie środki, by uniknąć tego, co ostatecznie nie zostało nazwane.

Terroryzmu w Danii.

Sandra grzała twarz na słońcu, zastanawiając się nad ostrożnymi wnioskami PET. Nie można stwierdzić z całą pewnością, jakie dokładnie cele ma organizacja i zakapturzony mężczyzna. Dla takich ludzi śmierć i zniszczenie często wystarczają same w sobie. Istniały jednak podstawy, by uważać, że kurs na Danię nie był przypadkowy. Chodziło o dwie rzeczy.

Pierwsza była taka, że dziś w południe w kopenhaskim sądzie rejonowym miała zakończyć się największa w historii Danii sprawa dotycząca handlu kobietami. Mężczyzna, którego podczas trzynastodniowego procesu nazywano Holendrem, miał importować i sprzedawać kobiety w Danii, pozostając przez cały czas poza zasięgiem policyjnego radaru. W pierwszej dekadzie przewoził i dostarczał broń dla organizacji terrorystycznych i watażków w Afryce, i prawdopodobnie nauczył się wykorzystywać te same trasy do przewozu kobiet. Niewiarygodne i cyniczne przedsięwzięcie, w którym nawet dwunastoletnie dziewczęta były na specjalne zamówienie porywane lub kupowane od biednych wielodzietnych rodzin, a następnie sprzedawane zachodnim klientom. Do użytku prywatnego i być może dla nabywców z Danii.

Władze zakładały też, że część kobiet wciąż znajdowała się w niewoli u Holendra. Nie powiedział on jednak w więzieniu ani słowa, co w najlepszym wypadku wskazywało, że pod jego nieobecność ktoś inny prowadził działalność. A w najgorszym – że nie obchodził go ich los. Cynizm niemal niepojęty. A co najważniejsze, dane wywiadowcze, mimo że stanowiły zbieraninę wybranych informacji otrzymanych ze Stanów Zjednoczonych, wskazywały, że Holender – którego nazwisko brzmiało Meyers van Juda – niedawno handlował z organizacją terrorystyczną Prawowierni. Kobiety za broń. Wyglądało na to, że kodeks Prawowiernych nie obejmował porywania kobiet i sprzedawania ich. Szczytny cel ma to do siebie, że w takich twierdzach moralności uświęca środki. A tu zgodnie z informacjami mowa była o lukratywnej dla obu stron wymianie.

Biorąc pod uwagę wszystkie te okoliczności, trudno było nie postawić znaku równości między dzisiejszym zakończeniem postępowania sądowego i wydaniem wyroku a przybyciem zakapturzonego terrorysty do Danii. Niezależnie od motywu. Może chodziło o nieudaną transakcję? Może Holender poprosił swoich przyjaciół z organizacji o pomoc? Powszechnie wiadomo, że aresztanci mają w duńskich więzieniach dość swobodny dostęp do telefonów i poczty elektronicznej. A może Prawowierni chcieli zabić swojego byłego partnera biznesowego, ponieważ dysponował niebezpiecznymi informacjami o organizacji?

PET nie wykluczało również, że w kraju mogły znajdować się osoby gotowe pomóc zauważonemu na duńskiej granicy terroryście. Mogli być to „uchodźcy” przyjęci w ramach wędrówek ludów do naszej części świata. Mieszkający tu przedstawiciel organizacji nie wyglądałby jak brodaty talib rzucający hasła o dekadencji zachodu, raczej jak młody mężczyzna bez dokumentów, który przyzna, że przyjechał do Europy, by potem ściągnąć rodzinę, a w rzeczywistości osiadł tu i czekał, aż ktoś wskaże mu cel. Mógł to być nawet rodowity Duńczyk, który dał się kupić.

Tak więc zakończenie procesu Holendra wydawało się możliwym wyjaśnieniem przybycia terrorysty do Danii.

A druga możliwość?

Gdy Sandra myślała o fotografii prasowej młodego Szweda w brokacie z urwaną ręką i o przerażających telewizyjnych obrazach z wybuchu podczas pochodu w Sztokholmie, rozglądała się po starym placu Ratuszowym. W tym roku Kopenhaga została gospodarzem największego na świecie wydarzenia LGBTQ+, a przygotowania do parady równości, która miała ruszyć w najbliższy weekend, osiągały apogeum. Wszędzie na deptaku Strøget, placu Ratuszowym i ulicy Vesterbrogade powiewały tęczowe flagi, autobusy w centrum pokryto wielkimi sercami i banerami, a wzdłuż całej trasy wisiały głównie plakaty z hasłem „Love is love”.

Gmina Kopenhaga wydała osiem milionów koron tylko na to, by przejścia dla pieszych w centrum miasta stały się neutralne płciowo. Na czerwonym świetle widać było dwóch trzymających się za ręce mężczyzn, na żółtym dwie kobiety, a na zielonym osoby o nieokreślonej płci. Parada miała być w tym roku „bardziej dzika, wolna i żywiołowa niż kiedykolwiek”, jak ogłaszali przedstawiciele LGBTQ+ w radiu, telewizji i mediach społecznościowych. Hasło powtarzano wszędzie w nieskończoność. Oczywiście zawsze istniało ryzyko hejtu. Parada jak zwykle, opierając się na życzliwych zaleceniach, omijała główną ulicę Nørrebrogade, ale poza tym organizator nie chciał słyszeć o jakichkolwiek ograniczeniach. Poza tym Duńczycy byli wyczerpani koronawirusem i pragnęli hucznego święta! Z orszaku planowano rozrzucać prezerwatywy we wszystkich kolorach tęczy. Szykowała się fantastyczna, szalona zabawa.

Mogła się jednak skończyć źle. Ogniem i śmiercią.

11

Plac Ratuszowy

Pięć minut później

Sandra potrząsnęła głową, żeby odrzucić potworne, lecz bardzo realistyczne obrazy ataku terrorystycznego na paradę. Udało jej się to dzięki bardziej prozaicznemu dźwiękowi, który usłyszała. Odgłosowi pierdzenia. Był to keczup wyciskany na kawałek papieru spożywczego. Jeśli poranne spotkanie wydawało się pełne napięcia, a wola współpracy przy wspólnym poważnym problemie niemal epicka – tak jak telewizyjne relacje po jedenastym września w Nowym Jorku, gdzie bezdomni pracowali razem z biznesmenami w podartych garniturach i obsypanymi sadzą strażakami, desperacko próbując opanować sytuację – to ogromnie kontrastowało to z sytuacją, w której znajdowała się w tej chwili.

Potknęła się i jeszcze raz sprawdziła telefon. Niecierpliwie. Przyglądała się stadu gołębi, które pojawiło się z nieznanego miejsca na niebie i opadło na bruk pod jej stopami, przy budce z hot dogami.

Kilka z tych kiwających głowami latających szczurów znalazło się już niebezpiecznie blisko jej nowiutkich bielusieńkich butów Nike Air Max, a jej szef, komendant Flemming Jørgensen, powód jej irytacji, przyglądał się jej z coraz bardziej chytrym wyrazem twarzy. Mężczyzna o czujnych szarych oczach pod rzadkimi siwymi włosami z szybkością warana z Komodo i podobnym apetytem pożerał dwie gigantyczne kanapki z wołowiną i cebulką pod daszkiem żółtawej budy, która kiedyś, pod zaschniętymi gołębimi kupami, była biała. O tej porze Birthes Pølser była ulubioną restauracją komendanta, a kobieta w środku, niewiele mniejsza od samej budki, z wystającą dolną szczęką i piersiami wielkości zwiniętych śpiworów, jego starą przyjaciółką.

Sandra patrzyła na niego i się zastanawiała. Czekała. Znała się z Jørgensenem bardzo dobrze, lepiej niż z większością innych kolegów, ale w pewnych kwestiach wciąż stanowił dla niej zagadkę. Dlaczego zabrał ją na spotkanie? Jako szef komisariatu City przy Halmtorvet w sercu Kopenhagi był tam oczywistym gościem, mimo że sam w porównaniu z obecnymi miał stosunkowo niską rangę. Musiał zająć się sprawą z ramienia komendy, wdrożyć polowanie na swoim lokalnym obszarze. Ale ona? Dlaczego nalegał, by przyszła? Gdyby była odrobinkę głupsza, czułaby się zaszczycona. Znała jednak swojego komendanta z palcami upaćkanymi cebulką, wiedziała, że to stary lis.

Sandra pierwszy raz spotkała się z Jørgensenem, kiedy miała trzynaście lat. Chodziła do siódmej klasy i z niepojętych przyczyn wylądowała w komendzie za kradzież w sklepie. Komendant był wtedy mocno po czterdziestce i z tym swoim jasnym spojrzeniem pod zaczesanymi w tył, wtedy jeszcze czarnymi włosami przypominał nieco Elvisa Presleya. Nazywali go Szeryfem. W przeciwieństwie do większości policjantów nie miał gromadki dzieci i w wolnym czasie nie pływał wiosłową łódką po miejskich kanałach. Wcześnie owdowiał, po czym całkowicie poświęcił się pracy. Dzięki temu stał się znaną postacią na ulicach otaczających Halmtorvet.

Tego uczciwego i zawsze uśmiechniętego policjanta otaczała szczególna aura – starał się rozwiązywać codzienne problemy dzielnicy Vesterbro bez spisywania ludzi i wystawiania mandatów. Sandra wielokrotnie widziała go patrolującego z uśmiechem okolice, gdy prostytutki na Skelbækgade rzucały mu dwuznaczne propozycje, nigdy jednak nie marzyła o tym, że kiedyś będzie siedzieć w jego biurze, oskarżona o kradzież w sklepie. Skradziony towar leżący w pudełku na biurku przed Jørgensenem, para butów Adidas Superstar 35, kosztował ponad pięćset koron i zdecydowanie przekraczał jej budżet.

Sandra przeprowadziła się do Kopenhagi z małego miasteczka Gadsbølle na północy wyspy Fionii, kiedy miała osiem lat. Jej ojciec, instruktor jazdy, zmajstrował córkę dwudziestoletniej kursantce i, jak to robią niektórzy bezużyteczni frajerzy, postanowił zostać ze swoją nową rodziną. Przenosiły się więc już same. Matka, okulistka, znalazła pracę w innej części kraju nie tylko dlatego, że dzięki dobrej koniunkturze w pierwszej dekadzie wieku było to łatwe, ale również dlatego, że bardzo chciała wydostać się z Gadsbølle, gdzie sąsiedzi zaczynali plotkować. Poza tym samotni mężczyźni z miasta odwiedzali je stadami, jakby ich bungalow, leżący w pobliżu autostrady E20, był miejscem obsługi podróżnych.

Można więc spokojnie stwierdzić, że w tym okresie zarówno Sandra, jak i jej matka potwornie zmęczyły się facetami. Dlatego fakt, że powodem wizyty nastolatki u Jørgensena był mężczyzna, nie poprawiał sytuacji. A w zasadzie nie mężczyzna, a chłopak. A jeszcze ściślej – zupełny kretyn z jej klasy, który, starając się jej zaimponować, ukradł dla niej buty.

– Co zamierzasz robić po skończeniu szkoły? – zapytał wtedy przyjaźnie Jørgensen, zamknął pudło i postawił je na podłodze, żeby nie drażniło swoim widokiem.

– Pójdę do gimnazjum, a potem do policji – odpowiedziała Sandra, żywiąc słabą nadzieję, że jej to pomoże.

Jørgensen z zainteresowaniem kiwnął głową, a potem jego jasne oczy zwróciły się w stronę siedzącego obok niej kretyna.

– A ty, Janie?

Sandra pamiętała, jak bardzo imponował jej ten mężczyzna w niebieskiej koszuli, siedzący za biurkiem w komendzie City. Mógł zniszczyć jej życie. Tak po prostu. Ale tego nie zrobił. Zamiast tego umorzył sprawę. Całą trójką wrócili do sklepu i oddali buty, a po krótkiej rozmowie z właścicielem udało się skłonić go do wycofania zgłoszenia w zamian za to, że dwójka uczniów będzie przez czternaście dni po szkole rozdeptywać na płasko kartonowe pudełka na podwórzu za sklepem. Sandra nigdy nie zapomniała Flemmingowi Jørgensenowi tej przysługi.

Z tego powodu miała też dużo sympatii dla jego szczególnego podejścia do policyjnej roboty, kiedy sama założyła niebieski mundur. Komendant zadbał o to, by Sandra pojawiła się w City od razu po skończeniu szkoły policyjnej. Był to niezbyt regulaminowy ruch, przeciwko któremu nie zaprotestowała, bo jako mieszkanka Vesterbro nie tylko doskonale znała dzielnicę, ale też zdecydowanie nie miała ochoty walczyć z najbardziej niebezpiecznymi członkami gangów w Vestegnen. W każdym razie nie z początku. Uznała więc taki przydział za przyjacielską przysługę. Nie wiedziała natomiast, że Jørgensen chciał z niej uczynić potencjalną sojuszniczkę w tym, co najlepiej chyba można opisać jako nieoficjalny specjalny oddział City.

Odział bez nazwy i bardzo mały. A dokładniej składający się z buntowniczego i trochę już dziś podstarzałego komendanta i jego sierżantki, która już w szkole policyjnej zdradzała oznaki, że ma w sobie coś, co z czysto formalnego punktu widzenia było źle widziane, ponieważ od świeżo upieczonych funkcjonariuszy oczekiwano przede wszystkim wypełniania rozkazów, a dopiero w drugiej kolejności samodzielnego myślenia. Jørgensen zauważył to jednak u niej i zadbał, by znalazła się w City. Przy jego boku.

– Chodzi o to, żeby robić to, co należy – wyjaśniał jej wielokrotnie, pałaszując czerwoną parówkę przy tej samej budzie, pod którą stali w tej chwili. – Nawet jeśli to nie jest całkiem zgodne z zasadami. Rozumiesz?

Rozumiała. Z czasem powstała między nimi szczególna więź, opierająca się na czymś więcej niż samym zaufaniu. Kiedyś przy świątecznym śniadaniu powiedział jej, że zawsze chciał mieć córkę.

– Bo dziewczyny mają mięśnie w głowie – wyjaśnił.

Można też powiedzieć, że w pewnym sensie Sandra również uważała Jørgensena za członka rodziny.

Ale zawsze był lisem. Zawsze.

Sandra odgoniła gołębia od czubka swojego buta i czekała dalej. Ptak zagruchał urażony i odsunął się o dwa centymetry.

Stojący przy budzie z hot dogami komendant wytarł sos z brody jedną z wielu cieniutkich papierowych serwetek, które dołożono mu do tego niewyszukanego posiłku, spłukał ostatni kęs żółtym napojem gazowanym i zakończył tę ucztę rodem z dziecięcych urodzin stłumionym beknięciem zza zaciśniętej pięści. Za nim Birthe wsadziła rękę do kotła z letnią wodą i wyciągnęła z niego dwie czerwone parówki przeznaczone dla czekającej pary japońskich gejów w maseczkach na ustach, którzy wydawali się nieco speszeni tego rodzaju obsługą. Parówki zostały wrzucone do kałuży keczupu na dwóch kawałkach papieru, a Japończycy skasowani łamaną angielszczyzną na dziewięćdziesiąt pięć koron.

Komendant podciągnął spodnie i kiwnął głową z wyrazem twarzy wskazującym, że decyzja została podjęta.

– Sandra, musimy skontaktować się z twoim starym przyjacielem Janem Rose.

Wbiła w niego wzrok. Poczuła, jak jej serce przestaje bić.

– Nie!

Wybuch ten był spowodowany jednocześnie rozczarowaniem i niechęcią. Nagle kawałki układanki zaczęły do siebie pasować i w duszy Sandry zaczęła narastać irytacja.

– Owszem, owszem. Sama słyszałaś agenta wywiadu. To poważna sprawa! Jeśli istnieje ktoś, kto wie, co dzieje się na ulicy, to jest to Jan. – Jasnoszare oczy w pomarszczonej twarzy nieco pociemniały. – I lepiej zadzwoń od razu. – Jørgensen spojrzał na zegarek. – Bo inaczej będzie już w sądzie. O ile nie odsypia gdzieś wczorajszego picia.

Komendant, kiedy chciał, potrafił wyglądać naprawdę groźnie. A teraz chciał.

Sandra zamilkła. Kiwnęła głową. Zacisnęła zęby i wyciągnęła telefon. Popatrzyła na ptasią kupę na sznurówce jednego ze swoich butów. I wybrała numer. Z lekkimi wyrzutami sumienia.

12

Vanløse

Kiedy Jan trzy lata temu został wyprowadzony w kajdankach z pokoju w hotelu D’Angleterre na placu Kongensnytorv, żałował dwóch rzeczy. Po pierwsze, że tego nie przewidział. Firma Goldschmidt i Partnerzy była najpotężniejszą w Danii kancelarią adwokacką, a sam Simon Goldschmidt wart prawie miliard. Nie byli to ludzie, którym się odmawia. Podzielili się z nim mroczną tajemnicą i poprosili o pomoc, ale on odrzucił ofertę. To czego miał się spodziewać? Że teraz, gdy wiedział to, co wiedział, życie będzie spokojnie toczyć się dalej?

Ostatnią rzeczą, którą pamiętał, zanim tego brzemiennego w skutki wieczoru wszystko stało się czarne, była piña colada. Słodki drink składający się z białego rumu, soku ananasowego i mleka kokosowego. Podobno narodowy napój alkoholowy w Portoryko. Potężne basy z głośników w nocnym klubie w centrum miasta i mrowie ludzi sprawiły, że trudno było cokolwiek usłyszeć, ale telefon w jego kieszeni zaczął wibrować. To jego ojciec. Kolejny raz. Nie odebrał jednak. Jego rodzice chyba nie rozumieli, że on nie może z nimi bez przerwy rozmawiać. Nawet jeśli byli w trudnej sytuacji.

W klubie wznosili toasty i pili. Koktajl w kieliszku na wysokiej nóżce zdecydowanie nie był czymś, co sam by wybrał. Ale tego wieczoru nie mógł zrobić inaczej. Bo zaoferowali mu go właśnie ci ludzie, którym Jan nie mógł odmówić. Ponieważ jego los znajdował się w ich rękach. Trochę się jednak dziwił, kiedy podniósł szkło do ust. Normą było tu czerwone wino po dziesięć tysięcy koron za butelkę albo ekskluzywna whisky takiego rodzaju, że na całym świecie jest tylko dziesięć flaszek. A nie gówniany drink dla tanich dziwek i uczniów gimnazjum na szkolnej wycieczce pociągiem.

Później jednak zrozumiał.

Ten żółty płyn doskonale nadawał się do faszerowania różnymi rzeczami i ukrywania ich smaku. GHB, MDMA lub ketaminy. Albo po prostu silnych środków nasennych. Mogli mu dać cokolwiek, ale dawka była potężna i szybko odleciał. Zapadł w ciężki chemiczny sen.

Kiedy w nocy obudził się i został zatrzymany, pożałował, że tego nie przewidział. To przecież oczywiste, że nie dadzą mu się wywinąć. Gorzko tego żałował. Niebywałe, jaki był głupi…

Drugą rzeczą, której żałował, było to, że nie odebrał telefonu od ojca. Zanim dwóch funkcjonariuszy zapakowało jego komórkę do plastikowej torebki, zdążył jeszcze przeczytać wiadomość.

Zawierała cztery słowa: „Twoja matka nie żyje”.

Później czasami, kiedy budził go telefon, wydawało mu się, że jeszcze zdąży odebrać. Zdąży z nią porozmawiać. Zdąży się pożegnać.

Tak jak teraz.

– Mama?

Głos miał ochrypły i od razu zdał sobie sprawę, że znowu miał ten sam sen.

– Co? – zapytał głos po drugiej stronie, nienależący ani do jego ojca, ani matki.

Janowi wydawało się, że słyszy ptaki. Gołębie? Trzymał telefon przed sobą. W mieszkaniu przy Enghavevej mieli gwarka o imieniu Alfred. Chcieli nauczyć go mówić przeróżne rzeczy, on jednak tylko zaczepiał ludzi i wrzeszczał „orzechy!”.

To nie ten ptak. Jan spojrzał na telefon.

Dziwił się, widząc imię na wyświetlaczu, ale tylko do momentu, aż zobaczył godzinę. Wrzasnął, przerwał połączenie, usiadł i całkowicie otrząsnął się ze snu.

Dziewiąta czternaście.

Niech to szlag!

Na dworze było jasno. Ostre, świeżutkie, żółte jak siki słońce wpadało do mieszkania przez brudne podwójne szyby. Potrząsnął głową. Znów był we własnym domu. Piña colada, hotelowy pokój, matka i ojciec odpłynęli gdzieś daleko. Telewizor w rogu salonu pod wypchaną głową jelenia był włączony. W wiadomościach TV2 wysoki jak wieża meteorolog o wielkich zębach i wąsko osadzonych oczach opowiadał o utrzymującym się wysokim ciśnieniu, pięknej pogodzie na grilla i intensywności promieni ultrafioletowych.

– Kurwa! Kurwa! Kurwaaaa!

Jan w panice błyskawicznie wstał z pasiastej kanapy z Ikei, przeszedł do sypialni od strony podwórza i wciągnął na siebie pogniecioną koszulę i coś w rodzaju garnituru. Musiał jeszcze znaleźć czas na red bulla z przeraźliwie pustej lodówki. Kiedy jednak się podniósł, poczuł zawroty głowy. W czasie tych chwil, w których krew i świadomość powolutku wracały na właściwe tory, próbował podsumować wydarzenia ostatniej nocy. Jak dostał się do domu?

Ostatnią rzeczą, którą pamiętał, był widok kuriera firmy Wolt z pizzą. Kiedy przeszukiwał salon, do jego mózgu wkradł się piekący ból.

Na wytartym eliptycznym stole wypełniającym większość małego pokoju leżała jego teczka i segregator z dokumentami sprawy, w której za niecałe dwadzieścia minut miał uczestniczyć w sądzie rejonowym. Rzeczy niestety nie leżały tam, gdzie zostawił je pół doby wcześniej, zanim wskoczył do taksówki, która zawiozła go do Kennetha w Kødbyen. Część okładki była oderwana i zwinięta w tutkę. Na zdjętym toaletowym lustrze widać było resztki koksu, a wszędzie stały puste puszki po gotowym ginie z tonikiem oraz karton z do połowy zjedzoną pizzą quattro stagioni.

Przesunął wzrok o kilka centymetrów.

Z oparcia jednego z krzeseł typu „mrówka” zwisał brązowy biustonosz zaraz obok krótkiej kurteczki z imitacji skóry lamparta, co przygotowało go na to, czego mógł oczekiwać, gdy w końcu dotarł do sypialni.

Kiedy trzydzieści sekund później, częściowo ubrany, próbował przed lustrem ujarzmić swoje szalone włosy, łącznie z opornym wicherkiem à la Jan Rose, który wymagał wosku i znacznie więcej czasu, sylwetka ukryta pod kołdrą beznogiego łóżka poruszyła się, wymamrotała coś niezrozumiałego i z powrotem zapadła w głęboki sen. Sally Apostle nocowała czasami u adwokata, kiedy życie za bardzo ją bolało.

Poznali się dwa lata wcześniej podczas wypadu do nocnego klubu Benzin i chociaż Jan nie wiedział, czym zajmowała się Sally, kiedy nie szukała schronienia w jego sypialni pod pretekstem remontu w jej mieszkaniu, przeczuwał, że ta praca ma bardzo mało wspólnego z jej katolickim nazwiskiem. Nigdy ze sobą nie spali. Kiedyś się całowali, ale po prostu nie zaiskrzyło. Po obu stronach. Dotrzymywali sobie jednak towarzystwa. W innym, doskonalszym świecie nawet chętnie spróbowałby uratować ją od rzeczy, które ją dręczyły. A Sally miała umysł ostry jak brzytwa. Czasami się wściekała, jeśli znalezienie czegoś w telefonie zajmowało mu dłużej niż trzy sekundy, a do tego była chyba jedyną osobą na świecie, która rozumiała działanie całego tysiąca przycisków pilota do telewizora, który Kenneth dostarczył mu w kartonowym pudle bez instrukcji obsługi.

Na koniec, zanim wypadł z sypialni, ciągnąc za sobą sznurówki, przykrył kołdrą nagie jasnobrązowe ramiona śpiącej.

Telefon pokazywał dziewiątą dwadzieścia jeden, a krótki dźwięk powiadomił go, że na ulicy już czeka taksówka firmy Viggo. Kiedy jednak dziesięć sekund później miał opuścić mieszkanie, z telewizora dobiegła go najświeższa wiadomość, przez którą się na moment zatrzymał:

Najbardziej tajemniczy proces sądowy w historii Danii

W sądzie rejonowym w Kopenhadze zastosowano specjalne środki bezpieczeństwa – dzisiaj po południu, po dwunastu dniach postępowania toczącego się za zamkniętymi drzwiami, ma zostać wydany wyrok w największej w Europie Północnej sprawie dotyczącej handlu ludźmi. Nasz reporter otrzymał informację, że w procesie przeciwko przestępcy…

Ze zdjęcia w telewizorze w kamerę wpatrywał się gniewny człowiek. Fotografię wykonano prawdopodobnie w chwili zatrzymania. Szeroka twarz z głęboko osadzonymi, przenikliwymi ciemnymi oczami i mocno zarysowaną szczęką. Szpakowaty zarost pokrywał jego twarz i łączył się z włosami na głowie. Uniesiony podbródek i lekki uśmiech. Postawa typu „pieprzcie się”.

To o tego mężczyznę chodziło. Mężczyznę, który ośmieszył całą Danię. Mężczyznę z charakterystyczną blizną na czole.

W głowie Jana znów ożyły wspomnienia piña colady, pokoju w hotelu D’Angleterre i zatrzymania sprzed trzech lat.

Bo znał tego mężczyznę. Aż za dobrze.

13

Vanløse

– Kurde, ale ty capisz, Jan!

Wielki mięśniak zmarszczył nos, obrócił się na przednim siedzeniu klinicznie czystej tesli i otworzył wszystkie cztery okna. Zanim do kabiny wpadł zapach gorącego asfaltu i ulicznego ruchu, pachniało tam jak w klinice dentystycznej z delikatną nutką sztucznego aromatu świerkowych szyszek.

Jan uśmiechnął się i oparł wygodnie, patrząc, jak Sallingvej przechodzi w Hillerødgade, a dzielnica Vanløse powoli zaczyna przypominać część Kopenhagi.

– A jak ty byś pachniał, jakbyś właśnie wstał z łóżka, mając w żołądku tylko wódę i starą pizzę?

Brązowe oczy spojrzały na niego z niepokojem z lusterka wstecznego.

– Bracie, za ostro żyjesz!

Wielki mężczyzna przykleił do przedniej szyby samoprzylepne pachnące drzewko.

– Zgadza się. Myślę, że przydałaby mi się żona. Twoja siostra jest wolna?

Oczy w lusterku zmieniły wyraz.

– Odpuść trochę, dobrze?

Jan ścisnął ręką potężne ramię kierowcy.

Muhammed kształtem i rozmiarami przypominał zamrażarkę. Był to niewątpliwie największy po Kennecie mężczyzna, jakiego Jan znał. A do tego zawodnik MMA z niezliczonymi nokautami na koncie. Miejsce na szczycie podium było jednak tylko krótkim przystankiem. Później jego losy potoczyły się tak, jak to zwykle bywa w przypadku urodzonych w Vestegnen mężczyzn jego kalibru. Kiedy po trzydziestce przestał wygrywać, stał się człowiekiem ulicy i przez kilka lat żył z siły swoich mięśni w bardziej przyziemny sposób. W gangu. Pewien cud sprawił jednak, że ten wrażliwy na aromaty kierowca został włączony do programu resocjalizacji.

Jan bronił Muhammeda po związanej z narkotykami strzelaninie w Klampenborgu, kiedy to po pięciodniowej rozprawie taksówkarz cudem dostał tylko trzy miesiące w zawieszeniu. Za kłusownictwo. Pewien nieszczęsny jeleń w rui źle zrozumiał sytuację i wmieszał się do walki. Podobnie jak Jules z Pulp Fiction, Muhammed uznał ten wyrok za boską interwencję. Przebudzenie. Dzięki temu Rose uzyskał wypchaną głowę zwierzęcia, wiszącą teraz w jego mieszkaniu, oraz lojalnego szofera, kiedy sam stracił prawo jazdy.

W radiu ktoś opowiadał, że rzekomo CIA przestrzegło kopenhaską policję przed terrorystą z organizacji stojącej za atakiem na sztokholmską paradę równości cztery lata wcześniej, który miał się teraz przedostać na terytorium Danii.

Na kolanach Jana wylądowała paczka miętówek.

– Zjedz dużo, zanim wejdziesz do środka, okej?

– Tak jest! A teraz przymknę na chwilę oczy. Znasz drogę.

Rose zapadł w drzemkę, ukołysany widokiem rozgrzanego powietrza falującego nad drogą do Nørrebro, podczas gdy przedstawiciel kopenhaskiej policji o nazwisku Holm poważnym tonem wyjaśniał w radiu, że jeszcze za wcześnie na jakiekolwiek wnioski. Poza tym, coś takiego oznaczałoby, że Stany Zjednoczone szpiegują Danię, co oczywiście nie ma miejsca.

14

Niemcy

Pół doby wcześniej

Po szybkiej zmianie ubrania za przyciemnionymi szybami transportera mudżahedin wyszedł z pojazdu w ciemnym dresie z kapturem. W plastikowej torbie trzymanej w pokrytych bliznami rękach znajdowały się najpotrzebniejsze rzeczy do higieny osobistej, które można zakupić na stacji benzynowej. Szczotka i pasta do zębów, bezzapachowy dezodorant i zwykły szampon. W łazience na stacji Shell zapłacił za trzy minuty gorącej wody. Graffiti i wypisane czarnym flamastrem bazgroły na błyszczących ścianach opowiadały o cierpieniu, gniewie i beznadziei, a zakrwawione strzykawki w przepełnionym metalowym koszu na śmieci stojącym obok rozbitej umywalki, a także rozrzucone po podłodze kondomy świadczyły o tym, że łazienkę wykorzystywano do innych celów niż higiena osobista.

Woda ściekała po mudżahedinie, który pierwsze dwie minuty przeznaczył na namydlenie się i umycie włosów. Pozwalał, by niemal wrzący strumień uderzał w jego kark i barki, gdy metalowa kabina wypełniała się parą jak sauna. Nietłukące się akrylowe lustro nad umywalką stawało się coraz bardziej matowe, ale trzydziestosiedmioletni bojownik wciąż mógł w nim podziwiać swoją ciemną wysportowaną sylwetkę. Zwarty, muskularny tułów z wyraźnymi mięśniami na brzuchu i dobrze zarysowaną klatką piersiową. Oraz liczne białe blizny. Nieopatrzone rany, które ciało samo zamknęło. Blizny opowiadające historie, o których mudżahedin nauczył się nie myśleć.

Inszallah.

Pięć minut później mudżahedin przeszedł przed część z dystrybutorami, kierując się w stronę sklepu, który wcześniej był niemal pusty. Kaptur bluzy skrywał jego głowę. Mężczyzna miał też na sobie ciemne okulary przeciwsłoneczne i starał się iść plecami do czterech zainstalowanych w tym miejscu kamer.

Kupił herbatę, napój energetyczny i batony proteinowe. Nie mógł wziąć jedzenia z grilla. Mimo że były to produkty z kurczaka albo wołowiny, ryzykował rozmowę z obsługą – a przez to zwrócenie czyjejś uwagi. To niepotrzebne narażanie się. Mudżahedin doskonale wiedział, że śmierć pewnego dnia przyjdzie i że raczej nie będzie ani zwyczajna, ani miła, ale nie mógł jej na siebie ściągnąć przez coś tak żałosnego jak głód.

Tuż przed dotarciem do kasy zauważył telewizor z wiadomościami internetowymi, migoczący nad szeroką półką z wulgarnymi czasopismami. Główny news sprawił, że wbił wzrok w ekran: tekst mówił o spektakularnym procesie sądowym. O oskarżeniu o regularny handel tym, co opisano jako „Besondere Frauen”. Wyjątkowymi kobietami. Mowa była o sprawie prowadzonej w Kopenhadze. W Danii.

Mudżahedin podszedł bliżej do ekranu i zmrużył oczy. Obraz był ziarnisty i nieco niewyraźny. Nie pozostawiał jednak wątpliwości.

Mężczyzna na zdjęciu. Meyers van Juda, zwany Holendrem, z głęboką blizną na czole w kształcie sierpa.

15

Sąd rejonowy w Kopenhadze, sala sądowa numer 11

Piątkowe popołudnie, dziś

– Sentencja wyroku: oskarżony Rafid Najeeb Halabi zostaje uznany winny wszystkim…

– Houdini!

Na moment zapadła cisza.

– Słucham?

Sędzia Mogesen spojrzał w dół w kierunku klienta Jana. Nastolatek pakistańskiego pochodzenia siedział wygodnie oparty na tanim niebieskim biurowym krześle przy ławie oskarżonych obok swojego obrońcy, mimo że proszono go, by wstał do odczytania wyroku. Tym naruszeniem sąd już dawno przestał się przejmować. Co więcej, przez większość sześciogodzinnej rozprawy chłopak w za dużej bluzie miał naciągnięty na głowę kaptur niczym ciemną zasłonę, a Rose mógłby z zazdrością przysiąc, że kilka razy usłyszał spod materiału chrapanie. Dwa półlitrowe energetyki Monster z kiosku na rogu Strøget i Nytorv, zakupione podczas przerwy przed ogłoszeniem wyroku w sprawie o fałszowanie dokumentów, postawiły Rafida trochę na nogi. Dla typów takich jak on dni zaczynające się przed trzecią po południu to środek nocy.

– Nazywam się Houdini, a nie Halabi. – Chłopak uśmiechnął się szeroko. – Halabi to moje ciapate nazwisko, wysoki sądzie. Nazwisko niewolnika. Naprawdę nazywam się Houdini. To mój artystyczny pseudonim, okej? – Rafid narysował w powietrzu kółko palcem wskazującym. – A poza tym możesz mówić dalej, stary głupku. Nie mam całego dnia.

Jan westchnął, podniósł wzrok znad notatek z postępowania i spojrzał tęsknie w stronę drzwi wyjściowych za prokuratorem, który już spakował swoje rzeczy. W głowie miał obraz piwa z beczki. Wiedział, że powinien wrócić do domu i położyć się do łóżka, ale myśl o krześle w słońcu przed małą restauracyjką na rogu Nytorv i Rådhusstræde wydała mu się nieskończenie kusząca.

Grube okulary na zmęczonej szarej twarzy przewodniczącego składu sędziowskiego przez chwilę się nie poruszały, a Jan dokładnie wiedział, jakie kalkulacje odbywają się pod pomarszczonym czołem. Sąd rejonowy w Kopenhadze przez ostatnie dziesięciolecia stał się fabryką produkującą taśmowo wyroki, osądzając nieprzystosowane dzieci imigrantów, takie jak dziewiętnastoletni Rafid, a zdetronizowany sędzia, który pewnie marzył kiedyś o zasiadaniu w sądzie okręgowym albo najwyższym i tworzeniu historii sądownictwa, nie mógł nic zrobić, by ukarać autora takich komentarzy. Za obrazę sądu groziło tysiąc koron, co w tym przypadku byłoby kroplą w morzu. Poza tym oznaczałoby to pół godziny dodatkowej roboty papierkowej, którą musiałby wykonać ten dojrzały już do emerytury sędzia, marzący pewnie o kieliszku chłodnego chardonnay w swoim ogrodzie gdzieś w Hellerup.

– Młody człowieku – zaczął cierpliwie i monotonnie Mogesen. Wertował przez chwilę akta sprawy. – Mam tutaj twoje prawo jazdy… Ach, nie. Jest przecież sfałszowane. Ale mam też twój paszport. A tu nie ma ani słowa o tym… Houdinim.

– Tym Houdinim? Chcesz obrazić mojego proroka, klaunie? Pierdol się, facet!

– Twojego proroka? Nie uważasz, że…

Sędzia Mogesen nie zdążył powiedzieć nic więcej. Rafid gwałtownie wstał z krzesła, które odtoczyło się pod parapet i przewróciło na bok. Siedzący z tyłu sali woźny sądowy Kim odłożył krzyżówkę i rutynowo podciągnął rękawy. Na jego grubym nadgarstku błyszczał ogromny metalowy zegarek marki Breitling.

– Harry Houdini był królem ucieczek i największym magikiem w historii świata. Prawie tak dobrym jak ja! A ty nie będziesz decydował, jak ja się nazywam, koleś! Jestem, kurwa, większy niż Muhammad Ali. Największy!

Rafid pokazał gest zwycięstwa Janowi, który zdążył już wyobrazić sobie drugie piwo, zastanawiając się jednocześnie, czy dwa energetyki to nie o jeden za dużo.

– To całkiem możliwe – odparł sucho sędzia – ale zgodnie z paszportem nie nazywasz się Houdini. I masz siedzieć cicho, żebym mógł wydać wyrok!

Rafid zaczął tańczyć i boksować w powietrzu.

– Float like a butterfly, sting like a bee! Float like a butterfly, Sting like a bee! Float like a…

Odziany w togę sędzia westchnął ciężko i spojrzał błagalnie na Jana. Okulary zsunęły mu się z nosa i dyndały na sznurku pod brodą.

– Mecenasie Rose, czy mógłby pan uspokoić swojego klienta?

Jan potrząsnął głową i zaczął wyobrażać sobie opromieniony słońcem stolik z trzecią szklanką.

16

Sąd rejonowy w Kopenhadze

Pokój adwokatów obok sali sądowej numer 11

Dziesięć minut później

– Zajebiście poszło, Jan!

Rafid strzepnął niewidzialny okruszek z niskiego stołu z litego drewna, tak zniszczonego, że nawet przytułek nie chciałby go wziąć dla siebie. Niezliczona liczba aresztantów lub skazanych wyładowała na jego blacie swoje frustracje długopisem, spinaczami do papieru lub paznokciami, czekając na powrót do celi w Vestre albo w areszcie Blegdammen. Słowo „kurwa” było tam wypisane z różnymi błędami tyle razy, że archeolodzy, którzy za sto tysięcy lat wykopią ten stół z góry przykrywającej Kopenhagę, nie będą mogli się nadziwić temu wielkomiejskiemu dialektowi z trzeciego tysiąclecia.

Jan z westchnieniem odłożył teczkę na stół.

– Rafid, zostałeś skazany za wszystkie zarzucane ci czyny. Rozumiesz to, prawda?

– Tak, ale kozacko sobie poradziłeś, koleś. Totalny Matt Murdock. Mogliby zrobić o tobie film!

Wyciągnął przed siebie pięść. Jan odwzajemnił ten gest i postanowił nie przypominać Rafidowi, że spał kamiennym snem aż do wydania wyroku.

Z telewizora przyśrubowanego do ściany tuż pod sufitem zamkniętego na klucz pomieszczenia sączyły się wiadomości z rządowego kanału TV2. Mówiono o ataku terrorystycznym na paradę równości w Sztokholmie cztery lata wcześniej i o wciąż niepotwierdzonej informacji, że w Danii widziano przedstawiciela organizacji terrorystycznej Prawowierni.

Napis na pasku brzmiał: „Czy to może zdarzyć się w Danii?”, a reporter opowiadał o światowej paradzie, która jutro, w sobotę, miała odbyć się w Kopenhadze.

– Dzięki. Obiecuję przesłać ci bilety na premierę. Ale bądźmy szczerzy, Rafid. Czy nie nadszedł czas, żeby wymyślić coś nowego? Jesteś przecież inteligentny. A coś takiego? – Jan wskazał na jasnoczerwoną teczkę z aktami sprawy, wystającą z torby. – To przecież trochę poniżej twojego poziomu, prawda? – Pochylił się do przodu i spojrzał w figlarne, ale rozbiegane oczy chłopaka.

Na ustach Rafida zawsze widniał bezczelny uśmiech, tak jakby wymodelowano go operacyjnie. Pod stołem kolano nastolatka waliło jak tłok w blat na potwierdzenie różnych dolegliwości wyrażanych w skrótowcach, które przypisano by mu w szkole, gdyby zdążył go przebadać jakiś psycholog.

– O co ci chodzi, stary?

– Twój… własny numer konta? Daj spokój. To już przegięcie.

Jan reprezentował tego pakistańskiego imigranta od czasu, gdy pierwszy raz spotkał go w areszcie w kajdankach. Rafid miał wtedy zaledwie piętnaście lat i był to jego debiut w systemie, który powinien być przeznaczony dla dorosłych. Mimo że jego przestępcza ścieżka według dokumentów rozpoczęła się w wieku dwunastu lat. Specjalność: skomplikowane gry w karty, ekwilibrystyczne kradzieże, gra w kości i kubki, przy której jego ręce poruszały się tak szybko, że nawet koliber dostałby choroby lokomocyjnej. Chłopak był ulicznym oszustem z Bożej łaski, a Strøget i turyści jego stołem i posiłkami. Dlatego dzisiejszy wyrok również nie miał większego znaczenia.

Rafid wyjął ze skrzynek pocztowych na swojej klatce schodowej wszystkie koperty z okienkiem. W getcie Tåstrupgård w Høje-Taastrup, równie duńskim jak blokowisko w Stambule, dziewięciu na dziesięciu mieszkańców jest obytych z technologią niczym dziewięćdziesięcioletni Duńczycy, a poczta elektroniczna to zjawisko nieznane. Potem otworzył nad parą wszystkie faktury za czynsz, zmienił numer konta wynajmującego na własny i włożył rachunki z powrotem do skrzynek. Cały czynsz z klatki schodowej numer dziewięćdziesiąt osiem przez dwa kolejne miesiące lądował na jego rachunku, aż spółdzielnia mieszkaniowa wszczęła alarm. Działalność opłacalna na krótki czas, ale nieszczególnie mądra. Policja nie potrzebowała dużo czasu, by znaleźć sprawcę.

Jan przekrzywił głowę.

– A może ty sam chciałeś pójść siedzieć?

Teczka chłopaka opowiadała o przemocowym dzieciństwie, zbyt licznym rodzeństwie, a także o nieudanej próbie ożenienia go z kuzynką mieszkającą w górskiej wiosce na północny wschód od Islamabadu. Ta historia była jedną z wielu. Dla ludzi takich jak Rafid dwa miesiące za kratkami były prawdziwym darem. Rodzina to koło młyńskie przywiązane do szyi, jeśli ktoś urodził się i wychował w kraju tak różnym pod względem kultury i wartości niemówiących po duńsku rodziców. W oczywisty i naiwny sposób uważali oni, że przyjmie je również kolejne pokolenie.

Przez młodą twarz przebiegł skurcz przypominający ból.

– Przestań pieprzyć, Jan! – I wszystko natychmiast wróciło do normy. Znów pojawił się uśmiech. – Dobrze nam dzisiaj poszło. Będę cię polecał wszystkim moim kumplom w Vestre. A przy okazji, nie chcesz kupić breitlinga? – Potężny zegarek woźnego Kima podzwaniał teraz na przegubie chłopaka.

Jan uśmiechnął się z rezygnacją, potrząsnął głową i wyjrzał przez okno na Nytorv, gdzie coś uniosło się z dachu budynku po drugiej stronie placu, przy gmachu sądu. Stado gołębi synchronicznie machało skrzydłami, jakby zostało wystrzelone przez jeden z tamtejszych kominów.

Rose kiwnął głową z powagą.

– Pamiętaj tylko, że masz prawo zobaczyć się ze mną, kiedy tylko chcesz. Możemy odwołać się od wyroku w ciągu czternastu dni, a nawet jeśli nie chcesz się odwoływać, to zawsze możesz do mnie zadzwonić, jeśli czegoś ci będzie trzeba. Okej?

Wyciągnął z torby paczkę lukrecjowych cukierków i popchnął ją przez stół.

– Kurde! Te jasnoczerwone z malinową polewą?

Jan się uśmiechnął. Znał gust chłopaka.

Rafid kiwnął głową w podzięce i zrobił dziwną minę, która w smutny sposób potwierdzała, że Rose prawdopodobnie był jednym z najbardziej stabilnych elementów w jego życiu. Chłopak znów wyciągnął przed siebie pięść.

– Dlaczego nie odbierałeś telefonu, kiedy dzwoniłem wczoraj?

Jan przybił żółwika.

– Byłem… zajęty. – Obrazy z nocnej wycieczki do Kødbyen mieszały się gdzieś w jego mózgu z wyrzutami sumienia. – Tak się czasem zdarza, Rafid.

Chłopak kiwnął głową.

– Zostaniesz, aż mnie zabiorą?

– Zawsze.

Halabi znów skinął głową. Tym razem w milczeniu. Jan spojrzał w inną stronę. Dla gościa z pozoru tak twardego jak Rafid utrzymywanie kontaktu wzrokowego, gdy z kącika oka nastolatka zaczęła wypływać łza, byłoby upokorzeniem. Poza tym uwagę adwokata nagle przykuło coś innego. Wpatrywał się w przykręcony do sufitu telewizor, w którym reporter przekazywał pilną informację o wydanym przed chwilą wyroku:

Sprawa Jednorożców: wydano wyrok w najgłośniejszej sprawie handlu ludźmi w Europie Północnej

Otrzymaliśmy właśnie wiadomość, że w tej sprawie ogłoszono wyrok. W południe w sali sądowej numer dwanaście w sądzie rejonowym w Kopenhadze przysięgli wydali jednogłośną decyzję. Sprawa była prowadzona za podwójnie zamkniętymi drzwiami przez wszystkie trzynaście dni, a prasa nie miała do niej dostępu. Krążą jednak pogłoski, że przedstawiono dziś nowe decydujące dowody przeciwko oskarżonemu, co doprowadziło do wyroku, który…

Jan przestał czytać napisy na pasku. Twarz mężczyzny na ekranie była w ostatnich tygodniach i miesiącach synonimem nieprzyjemnego faktu: w tym niewielkim kraju działy się rzeczy, które zazwyczaj łączono z zapomnianymi przez Boga miejscami w zupełnie innych strefach czasowych. Stacja TV2 na podstawie informacji, które wyciekły na temat tej sprawy, opowiadała o cynicznie zaplanowanym imporcie, sprzedaży, a w niektórych przypadkach aukcji „wyjątkowych” kobiet z Afryki Zachodniej, tak zwanych Jednorożców, co stanowiło odniesienie do rzadkich i bardzo poszukiwanych baśniowych zwierząt. Podczas gdy takie kobiety były przedmiotem prześladowania lub wykluczenia w małych wiejskich społecznościach, z których pochodziły, w innych częściach świata traktowano je jako ekskluzywne trofea seksualne. Z tego względu stawały się atrakcyjnym towarem handlowym w tej części darknetu, w której można również zlecić napaść albo morderstwo.

Młodszy brat bohatera reportażu, który zgodnie z dostępnymi informacjami również był oskarżony w tej sprawie i wciąż siedział w areszcie, podobnie jak główny oskarżony nie powiedział policji ani słowa. Co oznaczało, że nie udzielił odpowiedzi na pytania, które zadawali wszyscy.

Gdzie znajdują się dziś sprzedane dziewczyny?

Czy w posiadaniu organizacji wciąż są jakieś kobiety?

A jeśli tak, to gdzie one są?

Ostatnia z kwestii była powodem prowadzenia procesu za zamkniętymi drzwiami. Te szczególne kobiety były warte mniej więcej tyle, co ekskluzywne luksusowe samochody. W podobnej sprawie prowadzonej kilka lat wcześniej w sądzie w Dusseldorfie pewna Nigeryjka o błękitnych oczach została sprzedana w darknecie spekulantowi giełdowemu, który za swojego Jednorożca zapłacił dwa miliony w kryptowalutach. Po to, by odsprzedać ją komuś innemu. Władze obawiały się więc, że informacje, które mogłyby nakierować na miejsce przebywania dziewczyn, doprowadziłaby do cynicznego polowania na ludzi w kopenhaskim półświatku. Krążyły nawet pogłoski, że kilka znanych grup motocyklistów i gangów imigrantów już szukało tych kobiet, bo uważano je za łatwy łup. Jednak po ogłoszeniu wyroku w sali sądowej numer dwanaście wszystkie szczegóły musiały zostać ujawnione.

Jan zmarszczył brwi i spojrzał w stronę drzwi. Sala sądowa numer dwanaście? Sprawa Rafida odbywała się pod jedenastką. Tak więc Rose, nie wiedząc o tym, przez cały ranek znajdował się zaledwie kilka metrów od widocznego na ekranie mężczyzny o szerokiej twarzy i małych przenikliwych oczach. Z charakterystyczną blizną na czole.

Meyersa van Judy. Człowieka nazywanego Holendrem.

17

Pokój dla adwokatów przy sali sądowej numer 12

W tym samym czasie

– Winny?!

Meyers van Juda był przykuty do grzejnika przy stole, co bardzo cieszyło mężczyznę znajdującego się po drugiej stronie blatu, jego adwokata. Holendrowi z wściekłości leciała z ust piana. Znów czuł wodę po goleniu swojego obrońcy. Świeży zapach zielonych jabłek. Irytował go przez trzynaście dni.

– Ale… ja też tego nie rozumiem – jąkał się Goldschmidt, a na czoło wystąpiły mu kropelki potu. – Absolutnie nie mam pojęcia, w jaki sposób prokuratura nagle zdobyła ten film, ale… – Przerwał. – A może ty jednak coś wiesz?

– Ja?!

Meyers przyglądał się swojemu obrońcy. O adwokacie Simonie Goldschmidcie można powiedzieć przynajmniej dwie rzeczy. Był piekielnie zdolnym prawnikiem. Dzięki swoim sztuczkom wielokrotnie wbrew wszystkiemu czynił cuda. Był też dyskretny. Kiedy coś mówił, nigdy nie wypowiadał się bezpośrednio. Ale rzadko się mylił.

– No bo zapewne bardzo niewielu ludzi mogłoby to nagrać. Z waszego… miejsca.

Przez głowę Meyersowi przelatywały trudne do uchwycenia myśli, a także obrazy z filmu, który prokuratura dziś odtworzyła w sądzie. Jego spotkanie z jedną z dziewczyn w klatce. Kontur czegoś zupełnie niezrozumiałego.

Te same myśli, które męczyły go pół doby wcześniej w celi w Vestre, gdy siedział tam w towarzystwie śmierdzącego kartonu mleka kakaowego i telefonu, z którego połączeń nikt nie odbierał. Wydawało się to zupełnie szalone, jednak w tej chwili nie miał czasu się nad tym zastanawiać. Goldschmidt potwierdzał to swoim spojrzeniem. Na szczupłym nadgarstku adwokata błyszczał zegarek ze szczerego złota.

– Za chwilę cię zabiorą, Meyers. Wracasz do więzienia Vestre. Ale oczywiście odwołamy się od tego wyroku. Zaraz wrócę do biura i…

– Zamknij ryj!

– Mam zamknąć ryj?

– Tak. – Meyers nachylił się nad stołem. – Uruchamiamy plan B, Simon.

Bezbarwne oczy adwokata pociemniały.

– Nie! – Na białym czole Goldschmidta pojawiały się wielkie krople potu.

– Odmawiasz?

– Nie, tego nie powiedziałem. Mówię tylko, że istnieje przecież możliwość…

– PLAN B! – wysyczał Meyers.

Na chwilę zapadła cisza. Obrońca potrzebował kilku sekund, żeby to przetrawić. Jego klient w pewnym stopniu to rozumiał, bo chociaż Goldschmidt i jego koledzy prawdopodobnie sypiali w trumnach z rękami skrzyżowanymi na piersi, plan B stanowił krok poza granicę, której adwokat nigdy nie zamierzał przekraczać. Nie miał jednak wyjścia.

– Pamiętałeś o tym, o co cię prosiłem? – naciskał Meyers.

Goldschmidt z kamienną twarzą wyciągnął pewien przedmiot z wewnętrznej kieszeni marynarki. Przesunął płaską paczkę po stole.

Przez chwilę nic się nie działo.

Meyers agresywnie szarpnął się w przypiętych do grzejnika kajdankach.

– Co ty sobie myślisz, Simon? Że będziemy się tylko na to gapić?

Goldschmidt kiwnął głową, otworzył pakiecik i przez następne trzydzieści sekund umieszczał dwie niewielkie białe pigułki w ustach klienta. Meyers skinął głową.

– Dzięki. A transport załatwiłeś?

Adwokat potwierdził. Załatwione.

Z dachu budynku po przeciwnej stronie placu zerwało się stado gołębi. Ptaki na chwilę przykuły uwagę Meyersa. Przyglądał się im, jak rozpierzchały się na wszystkie strony niczym śrut. Najwyraźniej ktoś je przestraszył. Odruchowo schował twarz w skute dłonie, a palec wskazujący znalazł wgłębienie w czole – głęboką sierpowatą ranę, którą na jego twarzy zostawiły poważne porachunki sprzed wielu lat. Bliznę, która czasami piekielnie go swędziała. Tak jak teraz.

18

Na dachu budynku naprzeciwko sądu rejonowego

Mudżahedin bezgłośnie wypuścił powietrze z płuc. Policja najwyraźniej niczego nie zauważyła. Umundurowani mężczyźni i kobiety w ubraniach w niebieskich i czarnych kolorach nadal przechadzali się po bruku, między dziennikarzami wyposażonymi w telefony, mikrofony i kamery.

Gołębie były irytującą niespodzianką. Dziwny i niemal skoordynowany organizm brudnych ptaków, który nagle wylądował przy mudżahedinie, po czym synchronicznie wzniósł się ponownie w powietrze, kiedy zwierzęta zdały sobie sprawę, że zakapturzona postać na dachu przy sądzie nie jest pożywieniem. W świecie, z którego pochodził ten człowiek, takie istoty były z natury lękliwe. Bo same stawały się pożywieniem. Natomiast w tym kraju działo się coś, do czego zachowanie tych ptaków bardzo pasowało.

Dwie godziny temu mudżahedin wjechał na prom, który przewiózł dostawczaka z bronią i materiałami wybuchowymi do jednego z miast na wybrzeżu Danii. Nie było żadnej kontroli ani na niemieckiej, ani na duńskiej granicy. Teraz, trzy godziny później, mężczyzna znajdował się w stolicy tego kraju i ani razu nikt nie zażądał od niego dokumentów. Przez całą drogę na siedzeniu pasażera leżał naładowany glock 17, a mudżahedin nie zawahałby się go użyć. Ale nic się nie zdarzyło. Żadnego pościgu. Żadnego niespodziewanego czarnego cienia unoszącego się nad samochodem, nie było też reflektorów, które ciągle widziałby we wstecznym lusterku, mimo że systematycznie zjeżdżał z autostrady. Nie było blokad dróg, kolczatek, radiowozów ani szlabanów. Nic.

Nikt nawet na niego krzywo nie spojrzał, gdy po zjechaniu z promu musiał zatankować w jakimś małym miasteczku. Młody mężczyzna w jaskrawoczerwonym ubraniu uśmiechnął się do niego i płynnym angielskim poinformował, że mają dwudziestoprocentowy rabat na myjnię samochodową. Plamy kurzu i brudu pokrywały lakier transportera szarym lukrem, a ich zadaniem było zasłanianie czarnego koloru i numeru rejestracyjnego. Mudżahedin zastanawiał się nad swoimi spostrzeżeniami, przecinając krajobraz następujących po sobie zielonych lasów i złotych pól. W tym kraju panował spokój i zaufanie do ludzi, co było na swój sposób piękne.

I jednocześnie beznadziejnie naiwne.

Mężczyzna odciągnął zamek potężnego niemieckiego karabinu snajperskiego i włożył do komory wąski, lśniący mosiądzem nabój. Odsunął pokrywkę celownika i rozejrzał się po placu przed budynkiem. Następnie ostrożnie docisnął kolbę do piersi, przez co lufa poruszyła się w górę. Wejście do sądu w kolorze piasku otaczało sześć rzymskich kolumn. Gmach przypominał gigantyczną willę albo połączenie dworku i więzienia. Mudżahedin przyglądał się zdaniu wykutemu na elewacji. PRAWO BUDUJE KRAJ.

Mężczyzna nie miał pojęcia, co znaczą te słowa, ale przesunął celownik przez litery i wykorzystał do skorygowania ustawień „O”, które miało kształt i rozmiary ludzkiej głowy.

19

Sąd rejonowy w Kopenhadze

Toalety w piwnicy

Jan siedział na sedesie, próbując się odprężyć. Starał się wyobrazić sobie szemrzący potok, który wpada w strumień wiodący do rzeki, by dotrzeć do morza. Tylko poruszającą się wodę, nic innego. Deska pod jego pośladkami była lodowata. Pod poziomem ulicy w sądzie panował chłód, na który zupełnie nie wpływało letnie gorąco na zewnątrz. Niezwykłe uczucie. Niemal nienaturalne. Tak jakby schody prowadziły w dół do przeciwieństwa piekła, w którym szatan zapomniał rozpalić ogień.

Jego klient, skazany za oszustwo sztukmistrz Rafid Houdini, został odebrany i odwieziony do więzienia Vestre. Odbyło się to zaskakująco szybko i Rafida wyprowadzono przez boczny budynek na Slutterigade, co prawdopodobnie miało związek ze środkami bezpieczeństwa, które zastosowano przed głównym wejściem do sądu. Mimo że Jan znajdował się dwie kondygnacje pod poziomem ulicy – pozostałość po starych czasach sprzed wynalezienia pionów kanalizacyjnych – słyszał niepokój na bruku placu Nytorv. Samochody, podniecone głosy, krzyki i bieganie.

Normalnie na odbiór skazanego aresztanta czekało się godzinami. Duńskie więzienia są przepełnione i żadna ze stron nie pragnie towarzystwa tej drugiej. Rafid był więc niemal zawiedziony, gdy woźny Kim – teraz bez zegarka – zabrał go zaledwie pół godziny po ogłoszeniu wyroku. Chłopak miał stracić wolność, szansę na znalezienie sobie dziewczyny i swoje rzeczy, które zostaną zapakowane do plastikowej torebki, i które będzie mógł odebrać za dziewięć miesięcy, chyba że ktoś albo coś sprawi, że zostanie tam dłużej. Janowi było mu go żal. Dlatego z nim został. Razem czekali na transport.

Strumienie, potoki i rzeki wciąż nie działały.

Jan przyzwyczaił się do takiego czekania. W sumie mógł sobie pójść od razu po ogłoszeniu wyroku, kiedy fabryka wydaliła z siebie kolejną standardową decyzję. Jako obrońca z urzędu nie dostawał pieniędzy za nic innego, a jednak czekał. Widział, że dla chłopaka takiego jak Rafid to coś znaczy. Dawał nastolatkowi coś, czego w życiu otrzymywał niewiele. Uwagę. Jeszcze trzy lata temu Jan nie wyobrażał sobie, że mógłby siedzieć w takim miejscu z tego typu klientem. Tym bardziej że nie dostawał za to pieniędzy. Ale w tym momencie jego kariera leżała w gruzach. Po wyroku za narkotyki. Podobnie jak całe jego życie.

Firma Jana, kancelaria adwokacka Rose i Partnerzy, mieściła się w penthousie na placu Ratuszowym. Słowo „Partnerzy” wskazywało na niekonkretną liczbę krwiożerczych adwokatów stojących w gotowości, by walczyć o swoich klientów. Strona internetowa prezentowała bezpośredni widok na wieżę ratuszową, a kiedy ktoś dzwonił, odbierała rezolutna recepcjonistka Mille, Heidi lub Michelle głosem sugerującym, że nie jest to zwykła rozmowa. Wszystko to było doskonale zaplanowane. Drogie. I idealne. Ale jednocześnie całkowicie fałszywe.

Adres kierował do skrytki pocztowej, zdjęcia zakupiono w internecie, a trzy dziewczyny siedziały w call center w Herning. Jan nigdy ich nie widział. Poza tym był jedynym człowiekiem w tej firmie, która w rzeczywistości mieściła się w jego dwupokojowym mieszkaniu w Vanløse o powierzchni czterdziestu dziewięciu metrów kwadratowych. Cała ta mistyfikacja stanowiła niezbyt wyszukaną próbę mydlenia klientom oczu. Tanie rozwiązanie dla początkujących firm, które nie miały ochoty pokazywać, że są słabe. Dla ludzi, którzy nie mieli ochoty pokazywać, że są słabi.

Takich jak Jan.

Wypuścił powietrze z płuc, gdy płyn w końcu przedarł się przez jego ciało i łaskawie zaczął wypływać z podbrzusza. Niemożność oddawania moczu, kiedy mu to pasowało, jak u psa, pojawiła się u Jana właśnie trzy lata temu, razem z inną nieprzyjemną rzeczą: mógł się wysikać tylko wtedy, gdy był sam. Nawet gdyby otworzyły się bramy piekieł, zagrażały mu wszystkie strachy i potworności świata i zależałoby od tego jego życie, nie dawał rady wycisnąć z siebie nawet kropelki, o ile nie był sam. I siedział. Tak jak teraz. Wyglądało to tak, jakby wtrącenie do więzienia trzy lata wcześniej wprowadziło do jego ciała napięcie, które nie znikało.

Przyglądał się strumieniowi między swoimi udami, który bezgłośnie opuszczał ciało i zabarwiał wodę w muszli klozetowej. Jeśli wątroba ma się dobrze, ludzki mocz ma jasnożółty kolor. Jak rozcieńczony sok jabłkowy. Bardziej żółty odcień wskazuje na niedobór jednych albo nadmiar zupełnie innych płynów. Westchnął. Koloru wody w misce ustępowej mogłoby pozazdrościć kurze żółtko.

Jan wstał, spłukał promile i umył ręce. Hałas na Nytorv słychać było teraz głośniej.

Przypadkowo zobaczył swoje odbicie w lustrze wiszącym między odwróconą swastyką a numerem telefonu jakiegoś Pallego Andersena z kopenhaskiej policji, który podobno oferował seks oralny. Czarny garnitur od Hugo Bossa trzy lata temu był nowy i piękny. Teraz przypominał coś, co wstyd byłoby wrzucić do kontenera Czerwonego Krzyża. Stał się wymiętolony i wytarty, podobnie jak jego pozostałe ubrania w szafie w Vanløse. Oraz on sam. Patrząca na niego z lustra twarz wydawała się szara jak u trupa, oczy za to miał przekrwione, a wicherek à la Jan Rose sterczał w górę jak antenka. Aby dopełnić obrazu, Jan zbliżył się do lustra i poczuł własny oddech.

Próbował wyrzucić z głowy pragnienie wypicia piwa na Nytorv. Powinien się porządnie wykąpać i odpocząć kilka godzin. To by mu wystarczyło. Może Sally jeszcze u niego jest. Myśl o tym, że krzątała się po mieszkaniu, kiedy spał, sprawiała mu przyjemność.

Z jednej z kabin doszedł dźwięk spuszczanej wody. Jan nie wiedział, że w piwnicy jest ktoś jeszcze, ale ucieszył się, że nie zauważył tego dwie minuty wcześniej. Facet musiał siedzieć cicho jak mysz pod miotłą.

Rose wyszedł z toalety i od razu usłyszał głosy i wołania. Tym razem wewnątrz budynku.

Ciężkim krokiem wspinał się po płaskich kamiennych stopniach i czuł, jak szybko robi się coraz cieplej i coraz głośniej.

Kiedy po minucie stanął w hali wejściowej, został wciągnięty w tłum ludzi opuszczających salę numer dwanaście w kierunku wyjścia. W końcu zauważył powód tego zamieszania. Mężczyznę w centrum tego wszystkiego. Meyersa van Judę. Holendra.

20

Sąd rejonowy w Kopenhadze, toalety

W tym samym czasie

Adwokat Simon Goldschmidt nie był z siebie zadowolony. A ściślej mówiąc, z sytuacji. Potraktowano go jak lokaja, a teraz schował się w toalecie jak wystraszone dziecko, które miało zaraz zebrać łomot na szkolnym podwórku. On. Czołowy adwokat i partner największej kancelarii w Kopenhadze, która przez całe lata reprezentowała wszystkie wielkie notowane na duńskiej giełdzie firmy, najpotężniejsze banki w kraju i zagraniczne spółki obracające kwotami równymi budżetom niektórych krajów. Goldschmidt i Partnerzy prezentowali nawet państwo i rodzinę królewską i z czasem ze zwykłej kancelarii wyrośli na potężną i wpływową instytucję duńskiej gospodarki. To nie przypadek, że pięciopiętrowa siedziba firmy znajdowała się na Esplanaden i rozciągał się z niej widok na morskie fale, szumiący brzeg i białe gwiazdy kontenerów firmy Maersk. A teraz Simon siedział tutaj. W piwnicznym kiblu. I trząsł się ze strachu.

Nie można powiedzieć, że żałował od samego początku. Sporo pieniędzy zarobili na Meyersie i jego bracie, a kancelaria nie zastanawiała się dwa razy, gdy organizacja po raz pierwszy poprosiła o pomoc. Poza tym z początku były to drobiazgi. Założenie kilku spółek, sporządzenie paru umów, jakaś budowa, dzięki której organizacja miała wyglądać wiarygodnie. Oczywiście słyszeli o różnych działaniach tego mężczyzny, ale Simon i koledzy nie uważali tego za problem. Na powierzchni Meyers prowadził przecież legalne i odnoszące sukcesy przedsiębiorstwo importujące orzeszki ziemne, kakao i olej palmowy z Nigerii.

I owszem, być może dobrze wiedzieli, że czasami w niektórych z licznych kontenerów przybywających do portu Frihavnen znajdowały się inne ładunki. Przez wiele lat często zajmowali się skomplikowanymi sprawami prawnymi związanymi z transportem w firmie Meyersa i czasami zauważali dziwne rozbieżności między miejscem w kontenerze a ilością towaru. Simon zauważył też wielokrotnie, że Meyers dodatkowo płacił za to, by odprawa celna odbywała się w dni wolne, a do tego w ekspresowym tempie. I co ważne – bez otwierania zapieczętowanych kontenerów.

Wszystko dlatego, że Holender dbał, by kontenery zawsze pojawiały się w Europie na greckim wybrzeżu i przechodziły tam przez w sumie zbędną kontrolę. Dzięki przepisom o swobodnym ruchu na rynku wewnętrznym taka „stacja pośrednia” zapewniała, że bardziej dociekliwi celnicy z Kopenhagi nie mieli prawa zrywać pieczęci.

Gdyby Simon chciał być szczery, musiałby przyznać, że pewną część zawartości można by zakwestionować. Meyers często przecież dostarczał im biały proszek do wciągania, gdy imprezowali w hotelach D’Angleterre, Balthazar czy Bistro Boheme, gdzie dotrzymywał im towarzystwa. Jednak mimo nieco surowego wyglądu zachowywał się jak prawdziwy biznesmen. A nie jak przestępca. A kim oni byli, żeby go oceniać? Adwokaci reprezentują, nie oceniają.

Kiedy jednak Simon i pozostali partnerzy zorientowali się, co tak naprawdę zawierały kontenery, pożałowali. Gorzko. Gdyby się wydało, w czym uczestniczyli, byłby to gigantyczny skandal, który mógłby zniszczyć ich firmę. Handel ludźmi! Świadomy czy nieświadomy. Przykleiłoby się to do ich marki jak gorąca smoła, straciliby miejsce na liście Legal 500 i mogliby pożegnać się z reprezentowaniem państwa i rodziny królewskiej.

Podjęli więc decyzję. Nie zgłoszą tego. I tak nie mogli – ze względu na poufność. Nie zamierzali już mieć z tym człowiekiem nic wspólnego. Chcieli, by przestał być ich klientem. Było jednak za późno. Meyers van Juda bezczelnie zignorował niepisaną zasadę, kiedy poprosili go, by znalazł sobie innego przedstawiciela. Po prostu tego nie zaakceptował i złamał żelazną regułę, że to adwokaci decydują o tym, kim będą ich klienci, a nie odwrotnie. Simon wciąż miał gęsią skórkę i nudności, kiedy przypominał sobie tę sytuację.

Pewnego piątkowego wieczoru, kiedy wrócił do swojej willi w Humlebæk z myślą, że za chwilę będzie się rozkoszował wspaniałym włoskim winem La Spinetta Campe, na jego kanapie projektu Arne Jacobsena siedział Meyers z miską popcornu i oglądał z jego rodziną X Factor.

Dwie małe córeczki, Victoria i Amalie, w wieku sześciu i ośmiu lat, siedzące po obu stronach mężczyzny zachowującego się jak miły wujek, na szczęście nie rozumiały sytuacji. Simon natomiast zesztywniał ze strachu i bezsilności. Z początku nie rozumiał, jak on w ogóle dostał się do środka. Ich stary krwiożerczy rottweiler Devil bronił przecież domu z narażeniem własnego życia! Co zresztą wkrótce się potwierdziło. Dosłownie, bo w nocy Simon znalazł zwierzę z raną postrzałową w karku, wystające z pojemnika na odpady organiczne za domem. A gdy Meyers kilka godzin później opuścił ich willę, żona Simona postawiła mu ultimatum.

Simon spotkał Margrete na Herlufsholm w południowej Zelandii, a nie była to kobieta krucha. Fabuła Zabójcy bażantów Jussiego Adler-Olsena o zżytej grupie przyjaciół ze szkoły z internatem nie była daleka od prawdy. Szkoła Herlufsholm promowała zwycięzców, którzy nie przejmowali się takimi szczegółami, jak współczucie i przeszkody moralne, a do tego Margrete pochodziła z dobrej rodziny, która mierzyła wysoko i przekazała wychowanie swoich dzieci ciągle to nowym au pair. Takie przeżycia, a także nieobecność rodziców wyposażyły tę kobietę w potrzebną do życia twardą skórę. A więc to, czego trzeba, by dostać się na sam szczyt. Albo pomóc mężowi dojść na szczyt bez narzekania i myślenia o własnym interesie czy wolności. Jednak ten gość na sofie sprawił, że wyraźnie zobaczyła swoje priorytety. Simon miał zrobić to, co powiedziano. Zadowolić tego mężczyznę. Nie kontaktować się z policją. Niezależnie od tego, o co prosił. A Simon nie śmiał zrobić inaczej.

Drżał, licząc minuty w małej toalecie w piwnicy gmachu sądu. Czuł zimną deskę pod swoimi cienkimi włoskimi szytymi na miarę spodniami garniturowymi. Szybko poczuł, że jest w niewłaściwym miejscu. Przyglądał się graffiti na ścianach kabiny i nie mógł zrozumieć, że ktokolwiek miałby ochotę tu przebywać. A tym bardziej korzystać z toalety, w której na pewno roiło się od wszystkich znanych i nieznanych bakterii czekających tylko na gospodarza, do którego mogłyby wniknąć, wysysać z niego krew albo zarazić chorobami typowymi dla ciepłych krajów i niższych klas społecznych. Później jednak zdał sobie sprawę, że to miejsce jest jednak właśnie dla niego. Niczym się nie różnił od obrzydliwych hord drobnych przestępców, którzy wysrywali do tych kibli swój strach. Bo tym właśnie teraz był. Strachem. Holender zmusił go dziś do przekroczenia granicy, czego nie spodziewałby się nawet w najdzikszych fantazjach.

Serce waliło mu w chudej piersi, czuł jednak również coś innego. Zazdrość. Nie wszyscy w kancelarii rozumieli, kim był człowiek, którego obsługiwali. W kancelarii Goldschmidt i Partnerzy pracowało całe stado adwokatów marzących o partnerstwie. A pod nimi kolejne stado przedstawicieli, sekretarek, studentów i innych administracyjnych niewolników, którzy codziennie stawiali się w pracy z rozkoszną niewiedzą. Simon odczuwał dziecięcą zazdrość, bo chciałby być jednym z nich. Żałował, że nie poskromił swoich przeklętych marzeń o sukcesie. Swoich żądań od życia. Obowiązkowego domu na plaży, letniego domku przy Kystvej w Tisvilde, drugiego na Lazurowym Wybrzeżu, narciarskiej chatki w Kitzbühel w Austrii oraz potwornie drogich samochodów i zegarków stanowiących bilety wstępu do każdego właściwego salonu i klubu, gdzie wszyscy fałszywie i świadomie przekonywali się nawzajem, jak zwyczajne jest ich istnienie. Tak jakby poza ich rezerwatami nie istniał prawdziwy świat.

To, co stało się dzisiaj, nie było zwyczajne. To, czego Holender od niego zażądał, było czymś ekstremalnym. On jednak nie miał wyboru, ale mimo wszystko udało mu się zachować twarz, która nie zdradzała, jak bardzo tak naprawdę się bał. Dziękował swojej szkole z internatem za to, że w chwili, w której przekazał Holendrowi pakiecik z pigułkami, nie wyglądał na śmiertelnie przerażonego.

Bo Simon wiedział, co to było. Wiedział, do czego miało posłużyć. Już za moment.

Nagle usłyszał nieoczekiwany dźwięk. Drgnął i zauważył, jak rozporek w jego spodniach nagle zrobił się bardzo ciepły. W sąsiedniej kabinie ktoś spuścił wodę. Ktoś tam cały czas siedział. I to od dawna. W całkowitej ciszy. Cały czas tam był.

Pomyślał, że musi dać znać o swojej obecności. Że to zbyt dziwne siedzieć tak tutaj i nic nie robić. Jego sąsiad mógłby uznać, że coś jest nie w porządku. Nabrać podejrzeń.

Tak więc on też spuścił wodę. Niczego to nie zmieniło.

Mężczyzna po drugiej stronie wyszedł ze swojej kabiny, umył ręce, a kiedy opuścił toaletę, Simon w końcu został sam. Przyszła mu do głowy pewna myśl. Wspomnienie. O człowieku, który opowiedział o Holendrze i jego biznesie, i jak okropne miało to konsekwencje. Simon się wstydził. Nie pamiętał imienia tego chłopaka, chociaż później zniszczyli mu życie.

Jednak adwokat prawie zazdrościł również jemu. Bo za chwilę coś miało się wydarzyć i będzie to wina Simona.

Pochylił się do przodu i wziął głęboki oddech. Lęk wciąż rozdzierał go od środka, a mroczny cień wypełnił jego zazwyczaj odporną na uczucia głowę.

Holender nie był jednak wcale najgorszy. Ani jego młodszy brat, Marco van Juda, który na wiele sposobów był jeszcze bardziej psychopatyczny.

Fakt, że oboje siedzieli w więzieniu, początkowo zapewnił Simonowi pewien spokój. Nie oznaczało to jednak, że zerwał się ze smyczy, ale mimo wszystko to, co ta dwójka mogła zdziałać, nie będąc na wolności, sprawiało, że poziom stresu u niego i pozostałych zamieszanych w sprawę partnerów znacząco spadł. Pomyślał przez chwilę o kobietach więzionych przez braci. Czy były teraz same? Pozostawione w klatkach albo w innym miejscu, w którym powoli umrą z głodu i pragnienia? Szybko odepchnął od siebie te myśli. Nie mógł przecież nic w tej kwestii zrobić, a przede wszystkim musiał myśleć o sobie. Zwłaszcza teraz, gdy sytuacja wyglądała nieco korzystniej. Simon zaczął nawet rozważać wyjścia, które nie wiązały się z zeznawaniem Holendra przeciwko niemu. Zastanawiał się, jak w tym wszystkim zamieszać, by uszło im to na sucho. Jak można by…

Aż spotkał tego trzeciego mężczyznę, o którym nikt wcześniej nie słyszał.

Simon kiwał się na sedesie w przód i w tył. Nigdy nie wierzył w duchy ani zjawy. Nie wierzył też w karmę i nie był chrześcijaninem. Jego umysł zbudowany był z szufladek i tabelek. Jego religią była logika. Absolutnie nie wierzył w nic nadnaturalnego.

Dopóki nie spotkał jego.

Trzeciego mężczyzny.

Tamtego wieczoru, kiedy on przyszedł, Simon pracował do późna w kancelarii. Wyjątkowo nad czymś innym, nad nową sprawą. Przeniesieniem dużej spółki handlującej maszynami masarskimi w Europie Wschodniej. Jednej z długiego szeregu, ponieważ kancelaria przeznaczyła mnóstwo czasu i wysiłku na poprawienie swojej pozycji w międzynarodowym systemie ratingowym, dzięki czemu firmy były przekonane, że to najlepszy wybór, a faktura mogła opiewać na sumę zbliżoną do ceny bentleya continental. Wreszcie myślał o czymś innym. Nawet poczuł się dość dobrze.

Przez otwarte okno do gabinetu wlatywał słodki i świeży zapach cieśniny Sund, a jego palce optymistycznie tańczyły po klawiaturze. Słyszał, jak za drzwiami strażnik Frank gwiżdże starą piosenkę Otisa Reddinga o tym, że warto się odprężyć i tylko patrzeć na fale. Myśl o wielkim ochroniarzu, który własnym ciałem strzegł drzwi, a także wesoła melodia natchnęły adwokata optymizmem i przez krótką chwilę wszystko wydawało się w porządku. Właśnie tak. Dopóki nie przyszedł. Najbardziej przerażająca istota, jaką Simon kiedykolwiek spotkał. Nagle stał w jego gabinecie. Gwizdanie ustało i zapanowała całkowita cisza.

Goldschmidt na kilka chwil przestał oddychać. Mężczyzna był wysoki, ale w ciągu tych gorączkowych sekund uwagę adwokata przyciągnęły jednak inne rzeczy.

Po pierwsze intruz był ubrany w biały garnitur. Jak bohater starego filmu. Po drugie, był łysy jak pacjent w trakcie chemioterapii. I po trzecie – spojrzenie. Simon nigdy dotąd nie widział tak nieprzyjemnych oczu. Wielkie i niemal kruczoczarne, wpatrywały się bezpośrednio w jego duszę. Mężczyzna zaczął spokojnie mówić. Wyjaśnił, co się zdarzy i czego od niego oczekuje. Nie groził bezpośrednio, ale po tej rozmowie Goldschmidt zaczął mieć koszmary. Czuł się, jakby patrzył w oczy samemu szatanowi! Zrozumiał, że musi posłuchać.

Nie było innego wyjścia. Teraz chodziło o przetrwanie.

Siedząc na desce toalety w sądzie, Simon zaczął płakać. Bezgłośnie. A gdy łzy kapały na jego przemoknięte spodnie, żałował.

Żałował wszystkiego.

21

Sąd rejonowy w Kopenhadze

Główne wejście do gmachu sądu

Holender zbliżał się do głównego wyjścia z budynku – wielkich, zielonych stalowych drzwi prowadzących na plac Nytorv. Pochód dziennikarzy, fotoreporterów i ubranych na niebiesko policjantów w kevlarowych kamizelkach, uzbrojonych w pistolety maszynowe przemieszczał się marmurowym holem jak emeryt z balkonikiem. Powoli i skokami. Stado reporterów sądowych przepychało się agresywnie do przodu mimo ostrzeżeń ustawionych w pierścień funkcjonariuszy, którzy mieli wyprowadzić go z budynku. Dziennikarze obrzucali go pytaniami. Meyers, z rękami skutymi za plecami, nie miał absolutnie żadnej kontroli nad sytuacją, do czego zupełnie nie był przyzwyczajony. Irytowało go to.

Czuł wściekłość.

Kłębiły się w nim pytania, na które odpowiedzi zamierzał znaleźć trochę później. Rzeczy, do których sedna musiał dotrzeć. Jak najszybciej. Jeśli jego brat Marco miał z tym cokolwiek wspólnego, jeśli to on przekazał prokuraturze informacje, żeby uzyskać skrócenie kary albo usunąć go z drogi – a to właśnie sugerował Goldschmidt – to Meyers go zabije. Tak po prostu. Wspólna krew czy nie, wszystko jedno. Coś takiego byłoby niewybaczalne.

A pewne rzeczy na to wskazywały. Pierwszy dowód, zdjęcie Meyersa w kontenerze w porcie Frihavnen, które doprowadziło do aresztowania, mogło zostać zrobione przez osobę trzecią. Ostatecznie port jest miejscem publicznym, chociaż przedsięwzięli wszelkie możliwe środki ostrożności, by pozostać w ukryciu. Tyle że dowód drugi, film zrobiony w miejscu, które znało bardzo niewiele osób, to już zupełnie inna historia.

Ale czy Marco rzeczywiście mógł za tym stać?

To nie miało przecież sensu. Dowód obciążał również jego. Marco też był na filmie, na którym razem wymierzali karę jednej z bardziej upartych suk zamkniętych w klatkach.

Meyers dość krótko zastanawiał się też nad innym wyjaśnieniem. Przed jego oczami pojawiła się inna twarz. Szybko odepchnął ją od siebie. Nie, to wykluczone. Całkowicie wykluczone. Nie on.

Zatrzymanie wstrzymało ich przedsięwzięcie z dziewczynami i nie mogło być gorszego momentu. Tuż przed wielką transakcją. Największą ze wszystkich. Ale to nie wszystko. Na taki interes jak ich, w którym podstawą jest dyskrecja, nic nie działa bardziej destrukcyjne niż utrata reputacji. Klienci rozpierzchną się na wszystkie strony, a przygotowania pójdą na marne. Krótko mówiąc: najbardziej gówniana z gównianych sytuacji!

Meyers pocieszał się jednak, że jego interes jest nietknięty i znajduje się w najlepszych rękach. Mimo że te należały do dość niezwykłej osoby. Wiedział jednak, że facet dba o firmę tak, jak o własną. Bo taki właśnie był. Obowiązkowy i skuteczny. Do szpiku kości. A poza tym bardzo zdolny. Holender patrzył więc przez palce na niektóre jego dziwactwa. Bo ten człowiek kompensował je czym innym.

To on znalazł miejsce na siedzibę ich organizacji. Miejsce, do którego nie mogły dotrzeć żadne stacje bazowe, satelity ani mechanizmy śledzące. Proste i jednocześnie genialne. Meyers często dziwił się, że coś tak doskonałego mogło powstać przypadkowo. Do swoich działań wybrali Danię, bo to łatwy kraj. Między Duńczykami panuje jakieś mistyczne zaufanie. Ale również ze względu na porządek dominujący w tym państwie. Regularność, która działała na ich korzyść.

Przez wszystkie te lata nie został sprawdzony ani jeden kontener, bo nikomu nie wolno było ich otworzyć – zabraniał tego europejski przepis. Coś, na co ten głupi kraj się zgodził. Wybrali Danię również dlatego, że byli ciekawi. Chcieli się dowiedzieć, co stało się z chłopakiem, który po prostu zniknął z ich życia. Z dnia na dzień. Kiedy ta kobieta zniknęła razem z nim, wyprowadziła się z Holandii i wróciła do Danii. Nigdy jednak nie liczyli się z tym, że sprawy przybiorą taki obrót.

Meyers szedł dalej w stronę głównego wyjścia z sądu. Wciąż zatopiony w myślach, starał się ignorować otaczający go rejwach.

Może istniało również logiczne wyjaśnienie licznych nieodebranych telefonów. Może jego połączenia po prostu nie wydostawały się poza więzienie. Niewykluczone, że istniał jakiś zasrany nowy gadżet, używany przez policję do zakłócania sygnału z poukrywanych w więzieniu komórek, których nikomu nie chciało się szukać.

Bardzo potrzebował wyjaśnienia.

Wszystko w nim się gotowało i wciąż się wściekał, gdy powolutku poruszali się do przodu. Mimo to nie mógł nie skorzystać z okazji, by pokazać się publicznie. Taki po prostu był. Zawsze tak miał, od czasu kiedy w dzieciństwie zrozumiał, że jest inny. Wyposażony w dysocjacyjne zaburzenie osobowości, jak je nazywali. Uwielbiał spojrzenia nauczycieli, gdy na podwórzu okładał kolegów z klasy. Spojrzenia pedagogów z instytucji dla młodzieży, kiedy wyciągnął nóż z szuflady kuchennej i pokazywał, kim naprawdę jest. A potem spojrzenia współosadzonych w różnych więzieniach i aresztach, kiedy po napadzie wściekłości na siłowni albo na spacerniaku dopadło go sześciu czy ośmiu strażników i zaniosło do izolatki. Widział w ich oczach strach, który go podniecał. Był na fantastycznym haju. Czuł moc, która w niemal radioaktywny sposób promieniowała z całej jego osoby. Poczucie bycia niezwyciężonym. To on rządził. Był alfą i omegą.

Holender uśmiechnął się do ładnej dziennikarki, która wymachiwała mu przed twarzą swoim iPhone’em.

– Panie Meyers, może nam pan powiedzieć, gdzie są dziewczyny?

Puściła do niego oko. Wykorzystywała swoją kobiecość. Również do tego, by dziennikarze lub strażnicy nie odciągnęli jej od niego. I żeby go oczarować.

Meyers uderzył jak wąż. Chwycił telefon zębami i poczuł, jak szkło poddaje się pod naciskiem jego potężnych szczęk. Kobieta puściła aparat z okrzykiem przerażenia i iPhone pozostał w jego ustach jak upolowana ofiara. Aż jeden ze strażników z kordonu wyrwał mu go, podał z powrotem dziennikarce i popchnął Holendra w stronę drzwi.

– Odsunąć się, do cholery!

Rozkaz nadszedł z tyłu. Inny policjant o budowie Hulka chwycił Meyersa za ramiona i bezceremonialnie pchnął do przodu.

Holender przez chwilę próbował znaleźć w tłumie swojego adwokata, ale Simon Goldschmidt już dawno zniknął. Jak rybik cukrowy w szparze w podłodze.

Jakże by inaczej.

Adwokat nie przejmował się planem. Nie przejmował się tym, o co go poproszono. Prawdę mówiąc, nie interesowało go wiele z tego, czym zajmował się Meyers, a ściślej jego organizacja, reprezentowana przez wspaniałą kancelarię adwokacką… Tyle że ten paskudny mały gówniarz nie miał nic przeciwko wysokim rachunkom, które przez te lata wystawiał, a sam Holender postawił go w sytuacji bez wyjścia. Tak więc taniec ten trwał nieprzerwanie, jak to zwykle bywa w przypadku relacji opartej na uzależnieniu.

Stado ludzi powoli przesuwało się do przodu.

Gdy doszli do wyjścia, uwagę Meyersa przyciągnął pewien młody mężczyzna. On również zmierzał do wyjścia z budynku i utknął bezradnie w wolno rozładowującym się korku ludzi. Widać było, że nie jest ani dziennikarzem, ani policjantem. Ubrany w wyświechtany, pognieciony garnitur przypominał tylko cień adwokata. Meyers znał go skądś, ale nie mógł sobie przypomnieć skąd.

Przy wyjściu przysunęli się do siebie. Stali ramię w ramię. Ich spojrzenia spotkały się na krótką chwilę, po czym facet z przekrwionymi oczami opuścił wzrok. Jego twarz krzyczała głośno: „Jestem pijakiem”.

Mimo całej tej sytuacji Meyers nie mógł powstrzymać się od ironicznego uśmiechu, kiedy razem wyszli na światło dzienne.

– Ciężka noc, kolego?

Facet kiwnął głową i uśmiechnął się sztucznie. Po chwili otworzyły się wrota wiodące na Nytorv.

Popołudniowe słońce wisiało nad budynkiem sądu jak wielka soczysta pomarańcza na letnim kopenhaskim niebie, a Meyers skrzywił się teatralnie, gdy ludzka masa wypłynęła przez bramę i wyległa na schody wiodące na plac.

Dyskretnie rozgryzł dwie tabletki, które Goldschmidt włożył mu do ust.

Funkcjonariusz Hulk popchnął go w stronę opancerzonego pojazdu, który miał zawieźć go z powrotem do więzienia Vestre w celu odbycia wieloletniego wyroku.

Tak przynajmniej się wszystkim wydawało.

22

Na dachu nad sądem rejonowym

Mudżahedin przyglądał się dwóm mężczyznom stojącym przed wielkimi drzwiami u szczytu schodów. Osie krzyża celownika spotkały się najpierw na twarzy tego, który prawdopodobnie był adwokatem. Człowieka w pogniecionym garniturze, pocącego się i wyglądającego źle. Z głowy sterczał mu niesforny kosmyk włosów.

Mudżahedin przesunął karabin płynnie w prawo ku drugiemu mężczyźnie stojącemu w drzwiach. Szerokiemu w barach i muskularnemu, popychanemu przez wielkiego policjanta. Rażące słońce i potężne soczewki celownika sprawiały, że wyraźnie widział to, czego szukał.

Twarz z blizną na czole.

Mudżahedin zaczął kontrolować oddech i położył palec na spuście karabinu.

23

Sąd rejonowy w Kopenhadze

Piana wydobywała się z ust Meyersa, kiedy rzucił się na schody. Trzymał się za pierś, wywrócił oczy tak, że widać było tylko białka, a całe jego ciało poruszało się spazmatycznie. Wokół tej sceny powstał nieopisany tumult. Mężczyzna zauważył, jak nagle między nim a resztą kordonu tworzy się przestrzeń. Słyszał krzyki i wyczuł nagłą panikę wśród policjantów. Nic nie mogli zrobić w tej sytuacji.

Kilka sekund później ktoś zadzwonił po karetkę. Za moment miał wyruszyć pojazd na sygnale, prawdopodobnie ze szpitala krajowego przy Blegdamsvej. Za kilka minut przyjedzie do gmachu sądu, a ratownicy na miejscu prawdopodobnie stwierdzą, że Meyersowi nic nie jest. Że symulował atak serca, a piana w ustach pochodziła od takich tabletek musujących, jakie się bierze przy problemach ze zgagą.

Ale to nie będzie miało znaczenia.

Bo zanim przyjadą, pojawi się inny ambulans i zabierze go stamtąd. Fałszywa karetka, którą załatwił Goldschmidt i jego ludzie. Plan B. Samochód stojący w gotowości dwie ulice dalej.

Meyers cieszył się, udając kolejną falę drgawek i wypluwając z ust następne porcje piany. To fantastyczne, że tak łatwo to szło.

Ostatnią rzeczą, którą usłyszał, był świst.

Pochodzący od czegoś, co z niezwykle dużą szybkością przeleciało między rękami, nogami i ludzkimi ciałami kłębiącymi się dookoła.

Potem jego twarz eksplodowała.

24

Na dachu naprzeciw sądu rejonowego

W tym samym czasie

Mudżahedin wpatrywał się w swój karabin. Przyłożył oko do celownika optycznego i przyglądał się scenie rozgrywającej się przed budynkiem sądu. Znajdujący się na dole mężczyzna – cel – nagle rzucił się na schody, zaczął się cały trząść, a w morzu nóg widać było coś, co przypominało pianę wypływającą z jego ust.

Potem mudżahedin był świadkiem trzech następujących szybko po sobie zdarzeń: pierwsze to znajomy, cichy metaliczny dźwięk. Odgłos strzału z potężnej broni palnej, wyciszony tłumikiem. Dźwięk natychmiast zaczął odbijać się od wielu okolicznych budynków, nie dało się więc stwierdzić, skąd pochodził.

Drugie zdarzenie to huk i plaśnięcie.

I zdarzenie trzecie: mężczyzna na schodach przed budynkiem sądu, którego ciałem wstrząsały drgawki.

Mudżahedin wpatrywał się w lunetę, która znów pokazała mu skąpaną w słońcu scenę na schodach równie wyraźnie, jakby stał tuż obok. Nie było wątpliwości. Rozbryzgi krwi na trzech rzymskich kolumnach, jakby pochodziły z malarskiego pędzla, następujący potem zgiełk, coraz głośniejsze wrzaski zszokowanych ludzi – wszystko to potwierdzało niepojęty fakt, który podświadomość mudżahedina już zrozumiała.

Mężczyzna z blizną, Meyers van Juda, został zastrzelony. Zlikwidowany. Był martwy.

Mudżahedin szybko przesunął zamek. Sprawdził. Błyszczący nabój z ostrym pociskiem wciąż leżał gotowy w komorze karabinu. Strzał nie pochodził z niego. Ale jak to możliwe?

Po dwóch lub trzech długich sekundach instynkt wziął górę. Kilku znajdujących się na placu policjantów zaczęło już patrzeć w stronę budynku, na którym się znajdował.

25

Ulica Brolæggerstræde, po przekątnej od sądu rejonowego

Kilka minut później

Mudżahedin włożył klucz do stacyjki i uruchomił silnik. Najwyraźniej całkowicie nie doceniał znajdujących się na miejscu policjantów, którzy bardzo szybko po wystrzale otoczyli budynek naprzeciwko gmachu sądu i po kilku chwilach wdarli się do wszystkich klatek schodowych jak agresywne zdziczałe psy. Ostatnie dwa piętra napastnik musiał pokonać, schodząc po rozklekotanej rurze spustowej, a potem w pośpiechu ukryć torbę za kontenerem na śmieci, zanim dwóch gliniarzy wbiegło przez bramę.

Z przedniego siedzenia samochodu widać było narastający przed sądem chaos. Chaos, który bardzo mu w tej chwili pomagał. Co prawda istniało ryzyko, że furgon o tak charakterystycznym wyglądzie został opisany w liście gończym, ale volkswagen transporter wciąż był stosunkowo normalnie prezentującym się pojazdem. Z podobnych aut korzystała niezliczona liczba specjalistów we wszystkich miastach. Mudżahedin prawdopodobnie bez przeszkód byłby w stanie opuścić centrum, pojechać na północ, południe albo przez któryś z mostów, by całkowicie zniknąć w plątaninie ulic w jednej z wielu kolorowych dzielnic Kopenhagi.

Ale co teraz? Co robić?

Nie przygotował planu na taką sytuację. Najlepszym sposobem na wykonanie misji było przecież pojmanie mężczyzny z blizną na czole. Wyciśnięcie informacji z bezgłowego obecnie człowieka leżącego w kałuży krwi na schodach po drugiej stronie ulicy. Nikt nie planował morderstwa. Miał zostać zraniony. Poważnie. Nie draśnięcie, tylko rozerwanie ważnej tętnicy. Biodrowej lub udowej. Coś, co wymagałoby natychmiastowej pomocy dostępnej jedynie w szpitalu, gdzie mógłby następnie uderzyć. W takich sytuacjach rzadko stosowano wystarczające środki bezpieczeństwa, a mudżahedin już wiele lat wcześniej wykorzystywał strategię posyłania swoich celów do szpitala, by tam się nimi zająć.

Ale teraz?

Mocniej zacisnął ręce na kierownicy. Wściekłość mieszała się w nim z adrenaliną wydzieloną w wyniku ucieczki. Plan zakładał wyciągnięcie z tego mężczyzny informacji, a następnie…

Mudżahedin od dawna marzył o konfrontacji. O tym, jak będą patrzeć sobie w oczy, aż zobaczy na jego twarzy zrozumienie. Mimo że minęły całe lata. Następnie ostrze kamy, ostrej kosy wiszącej przy boku wojownika, stanie się jednością z ciałem tego człowieka. Powolutku.

Ale teraz…?

Mudżahedin miał ochotę wrzasnąć na cały głos, ale się opanował. Zamiast tego delikatnie puścił sprzęgło i zauważył, że transporter cicho toczy się do przodu. Wciąż patrzył na tłum kłębiący się przed budynkiem sądu.

Kiedy samochód dojechał do skrzyżowania Brolæggerstræde z Rådhusstræde, pojawił się on. Drugi mężczyzna, z dziwnie sterczącą kępką włosów. Miał na twarzy krew i był wyraźnie roztrzęsiony. Wałęsał się po placu wyraźnie bez żadnego celu, po czym zatrzymał go jakiś policjant i wsadził do samochodu.

Z mroków wściekłości i frustracji wynurzyła się nadzieja. To ten człowiek towarzyszył Meyersowi van Judzie, gdy ten wychodził z gmachu. Stali obok siebie na schodach. W tej chwili mężczyzna w samochodzie próbował usunąć sobie z oczu krew.

Adwokat Meyersa.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki