Anna Chomik

coco

© Anna Chomik, 2022

„coco” to poetka i jej wiersze: magiczne, bezkompromisowe, pisane wrażliwością siły. Poezję charakteryzuje moc i emocjonalna gęstość — to całość, która mówi dużo więcej, niż jej poszczególne elementy…

ISBN 978-83-8324-240-8

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. coco

2. O Autorce

3. delta wenus

4. styl gry

5. jak karmazynowy pirat

6. z wiekiem staję się milsza

7. proste równoległe

8. placebo 6.0

9. filtry

10. na tyle, żeby

11. baba żywa

12. o czasie i wodzie

13. liczba pierwsza

14. małe ptaszki

15. lacrimosa

16. ani ani

17. cocaine

18. resztka

19. dla mnie to samo

20. inka

21. diagnosis

22. duch śniegów

23. elizjum

Redakcja: Tomasz Janecki

Okładka: Anna Chomik

Korekta & opieka artystyczna: Katarzyna Mieśnik — Jabłońska

Copyright © Anna Chomik

Wydanie I

Gdańsk, 2022

Ridero

+/- 1354 to STAŁA ENZENSBERGERA czyli szacunkowa liczba czytelników wierszy w każdym kraju, niezależnie od jego wielkości.

Istotą poezji nie jest szelest zadrukowanych kartek, lecz przeżycie, artystyczne doświadczenie powstające na styku ekspresji twórcy i emocji wywołanych w czytelniku.

Niech fatum nałożone na poezję przez Hansa Magnusa Enzensbergera stanowi argument zachęcający do wszelkich działań, by stan rzeczy zmienić.

O Autorce

about.me/chomika

delta wenus

przepuszczane przez algorytmy

gdzie liczby i litery są tym samym

gdzie liczby unieważniają imiona

ctrl + alt + del

esc

del

ruch między bezruchem

jak wąska szczelina w ścianie

drzwi szeroko otwarte

albo zamknięte na głucho

jak silne musimy być

żeby skrywać sekrety

ciało, które to wszystko w sobie mieści

prześwity i zmiany pozycji

wewnątrz

zakończenia nerwowe w ciasnych zakamarkach

sekret ukryty w podbrzuszu

kobiety mające zbyt wiele tajemnic

wychowane na lękliwe i pobożne

nie powinny takie być

styl gry

wszyscy jesteśmy

jak węże czające się w trawie

miotamy się w teraźniejszości

wściekli nie mogąc nic zmienić

zatruci żółcią obłudnych uśmiechów

nie chcę by ten świat

roztrzygał o mym losie

z podniesionym czołem

wystarczająco wolna

ślę pocałunki

gniewnym twarzom

to wszystko kończy się zbyt szybko

by żyć na drugim planie

ta długa podróż

ku przebaczeniu

jak karmazynowy pirat

w dniu trzydziestych dziewiątych urodzin moja twarz

skierowała się do wewnątrz

chyba chodzę w ten sam pełen zmęczenia sposób

co moja babka

kiwam się z boku na bok

jak gdyby lekko popychana przez duchy

z wiekiem nauczyłam się uśmiechać przelotnie

rozciągać wargi

przy pomocy widmowych rąk

co chwytają za policzki

nie płaczę po cichu zmartwieniem i smutkiem

jak moja matka

gdy byłam dzieckiem widziałam

jak płacze

a dzieci nie powinny widzieć

jak płaczą ich matki

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.