Originally published under the title What is Truth by Carver Alan Ames

© 2002 by Carver Alan Ames

Copyright © for the Polish translation by Wydawnictwo Esprit 2021
All rights reserved

Książka ta, podobnie jak inne publikacje C.A. Amesa, zawiera treści pochodzące z objawień prywatnych. Kościół katolicki nie potwierdza zwykle takich objawień pełnią swego autorytetu i nie udziela opisującym je książkom swojego imprimatur.

Należy jednak podkreślić, że działalność ewangelizacyjna i pisarska Alana Amesa – której sednem jest „szerzenie wiary katolickiej i jej przekazu życia i nadziei” – odbywa się za wiedzą i aprobatą jego biskupa, którego list rekomendacyjny zamieszczamy na końcu książki

NA OKŁADCE: Mikołaj Ge, „Cóż to jest prawda?” Chrystus przed Piłatem / Wikimedia Commons

REDAKCJA: Natalia Biegańska
KOREKTA: Krystyna Stobierska

ISBN ISBN 978-83-67291-21-7
Wydanie I, Kraków 2021

Wydawnictwo Esprit sp. z o.o.

ul. Władysława Siwka 27a, 31-588 Kraków

tel./fax 12 267 05 69, 12 264 37 09, 12 264 37 19

e-mail: sprzedaz@esprit.com.pl

ksiegarnia@esprit.com.pl

biuro@wydawnictwoesprit.com.pl

Księgarnia internetowa: www.esprit.com.pl

Bezpłatny fragment

Wprowadzenie

Kościół

Struktura Kościoła

Autorytet Kościoła

Autorytet św. Piotra

Ludzie i Kościoły

Kościół i państwo

Skandale w Kościele

Bogactwa Kościoła

Sakramenty

Chrzest

Bierzmowanie

Eucharystia

Spowiedź

Namaszczenie chorych

Sakrament święceń

Małżeństwo

Homoseksualizm

Antykoncepcja

Zapłodnienie in vitro

Maryja

Modlitwa powtarzalna

Święte figury

Oddawanie czci świętym

Modlenie się do świętych

Czyściec

Rozmawianie z umarłymi

Wiara

Tradycja

Inne religie

Tolerancja międzywyznaniowa

Wojna

Czasy ostateczne

Antychryst

Znaki i cuda

Mały sąd

Podsumowanie

Przypisy

Peterowi Rodwellowi,
który jest dobrym przyjacielem
i prawdziwym chrześcijaninem

WPROWADZENIE

Wielu ludzi zastanawia się nad prawdziwą wiarą, którą dał nam nasz Pan, Jezus Chrystus. Chcą wiedzieć, co dokładnie powinni przyjąć jako prawdę, którą należy kierować się w życiu.

Chrześcijanie rozmaitych wyznań stawiają sobie pytania o różnice między poszczególnymi Kościołami. W tej książce, dzięki Bożej łasce, szczerze omówię niektóre z tych różnic i w duchu prawdy odpowiem na pytania, aby pomóc każdemu czytelnikowi lepiej zrozumieć, co tak naprawdę dał nam Pan i czego od nas oczekuje w tym życiu.

Odpowiedzi zaczerpnę z nauk otrzymanych od Pana[1] oraz z Pisma Świętego. Nie jest moim zamiarem potępianie ani lekceważenie czyichkolwiek przekonań; pragnę tylko, aby wszyscy mogli bliżej poznać całą prawdę naszego Pana i Jego oczekiwania wobec każdego człowieka.

Modlę się, aby wszyscy moi bracia i siostry w Chrystusie Jezusie, bez względu na ścieżkę, którą podążają, przeczytali tę książkę z otwartymi umysłem, sercem i duszą. W ten sposób zaproszą do siebie Ducha Świętego, a On każdemu z nich da wiedzę o tym, co jest prawdą.

KOŚCIÓŁ

Nie ma wątpliwości, że należy zacząć od przyjrzenia się Kościołowi, który Bóg dał ludziom przez swojego Syna, a naszego Pana, Jezusa Chrystusa. Kościół ten jest Ciałem Chrystusa.

Według niektórych Kościół został założony w dniu Pięćdziesiątnicy, kiedy to Duch Święty zstąpił na apostołów. Jednak z racji tego, że Kościół jest Ciałem Chrystusa, z pewnością ma on swój początek w Jego przyjściu na świat.

W tej świętej chwili ludzkość dzięki Bożej łasce mogła ujrzeć pełnię Jego miłości. Wówczas też człowiekowi została wskazana droga życia, którą należy pójść, aby dotrzeć do nieba.

Również wtedy w postaci cierpiącej Maryi, Matki Jezusa, ludzie zobaczyli, że także zostaną wezwani do cierpienia, jeśli chcą, by Chrystus w nich żył. Maryja jest znakiem cierpiącego i ofiarnego Kościoła, który Pan dał ludzkości w samym sobie. Maryja okazała całkowite posłuszeństwo woli Boga, zgodziła się na wszystko, o co Ją poprosił, i zniosła to, co było konieczne, by w Jej życiu dokonała się Boża wola.

To wzór do naśladowania dla wszystkich, którzy naprawdę chcą, by Bóg królował w ich życiu. Podążając za tym znakiem, ludzie mogą sprawić, że będzie w nich żył Jezus Chrystus – tak jak Syn Boży żył w łonie Maryi w czasie ciąży – i mogą się w Nim zjednoczyć. Bóg posłuży się cierpieniem i poświęceniem, jakie ludzie muszą znieść dla Jego miłości, by zbudować swój Kościół, dotrzeć do grzeszników i nawrócić ich. W ramach tego dzieła ludzie są również wezwani do posłuszeństwa woli Bożej – w przeciwnym razie to, co zbudują, nie będzie Boskie, lecz ludzkie.

Później, gdy nasz Pan zaczął swoją działalność publiczną, widziano, jak zstąpił na Niego Duch Święty. W ten sposób Chrystus, który jest Głową Kościoła („I On jest Głową Ciała – Kościoła” – Kol 1, 18)[2], a Kościół – Jego Ciałem, pokazywał, że wszystko, co dokonuje się w Nim, przez Niego i z Nim, dokonuje się w Duchu Świętym, przez Ducha i z Duchem, który stanowi z Nim jedność. Tak oto nasz Pan, Jezus Chrystus, będąc Kościołem, którego my mamy być częścią, częścią Jego Ciała („Wy przeto jesteście Ciałem Chrystusa i poszczególnymi [Jego] członkami” – 1 Kor 12, 27), przypomina ludziom, że to Duch Święty napełnia Kościół i prowadzi go („[…] On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy” – J 16, 13).

Wszelkie działania w Kościele ludzie powinni podejmować w Duchu Bożym, a nie w duchu tego świata. Wszyscy, będąc częścią Ciała Chrystusa, dzięki mocy Jego Ducha powinni czuć pragnienie stania się jak On we wszystkim i we wszystkim być Mu posłuszni. Jak Pan jest jednością z Ojcem i Duchem Świętym, tak wszyscy są wezwani do zjednoczenia się w Nim, aby poprzez Niego mogli doświadczyć jedności z Bogiem oraz nawiązać z Nim bliską więź, której Bóg dla wszystkich pragnie. O to właśnie modlił się nasz Pan („aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno […]” – J 17, 21).

Dziś jednak istnieje wiele Kościołów chrześcijańskich, których wierni często walczą ze sobą, oskarżają, potępiają i odrzucają siebie nawzajem. Nie widzą, że w ten sposób przestają stanowić jedność w Chrystusie, ale stają się podzieleni, zgodnie z tym, co podpowiada im doczesny świat oraz ludzka pycha.

Kościół, który nasz Pan dał swojemu ludowi, z Jego woli miał stanowić w Nim jedność („[…] nastanie jedna owczarnia, jeden pasterz” – J 10, 16). Bóg potwierdził to swym słowem przez św. Pawła („Jedno jest Ciało i jeden Duch, bo też zostaliście wezwani do jednej nadziei, jaką daje wasze powołanie. Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest” – Ef 4, 4–5).

STRUKTURA KOŚCIOŁA

Jak więc doszło do tego, że w imię naszego Pana istnieje wiele Kościołów, choć nie tego On chciał? Należy przyjrzeć się temu, jak Pan zbudował Kościół i jak prosi nas, abyśmy żyli w posłuszeństwie w Jego Kościele, za którym stoi Boży autorytet.

Nasz Pan w swojej Boskiej mądrości i miłości, znacznie przewyższającej wszelką inną mądrość oraz miłość i będącej jej źródłem, wybrał apostołów, na których wzniósł swój Kościół („zbudowani na fundamencie apostołów i proroków […]” – Ef 2, 20; „Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili, i by owoc wasz trwał” – J 15, 16).

Jego Kościół jest więc Kościołem apostolskim – danym przez Chrystusa wszystkim ludziom za pośrednictwem apostołów. Nasz Pan wyznaczył ich do kontynuowania Jego misji miłości („Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam” – J 20, 21), budowania Jego Ciała pełnego miłości – Jego Kościoła dla wszystkich ludzi, aby się stali jednym w Jego miłości, Jego Kościele i królestwie.

Pan w swojej Boskiej mądrości wybrał spośród apostołów św. Piotra, by przewodził temu Kościołowi. Piotr był daną od Boga skałą, na której został zbudowany Kościół („Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr [czyli Opoka] i na tej opoce zbuduję Kościół mój […]” – Mt 16, 18), był namaszczonym przez Boga i zaakceptowanym przez apostołów przywódcą, wyznaczonym do umacniania w wierze swoich braci („Ty ze swej strony utwierdzaj twoich braci” – Łk 22, 32). Nasz Pan, Jezus Chrystus, powiedział wszystkim, że owczarni będzie przewodził jeden pasterz („[…] nastanie jedna owczarnia, jeden pasterz” – J 10, 16), zatem wybierając Piotra jako skałę, na której wzniesie Kościół, i przewodnika umacniającego wiarę, Pan oznajmił wszem wobec: oto pasterz, którego wybrałem („Rzekł do niego Jezus: Paś owce moje” – J 21, 17).

W ten sposób Bóg ustanowił hierarchiczną strukturę swojego Kościoła: św. Piotr został jego zwierzchnikiem, zaś apostołowie – współbracia Piotra – sami także zostali pasterzami, choć jednocześnie to on ich prowadził, umacniał i karmił. Święty Paweł w Liście do Efezjan wspomniał o hierarchii w Kościele („On też ustanowił jednych apostołami, innych prorokami, innych ewangelistami, innych pasterzami i nauczycielami” – Ef 4, 11), w Liście do Tymoteusza zaś przedstawił rolę biskupów, kapłanów i diakonów („[…] jeśli ktoś dąży do biskupstwa, pragnie dobrego zadania” – 1 Tm 3, 1; „Diakonami tak samo winni być ludzie godni […]” – 1 Tm 3, 8; „Prezbiterzy, którzy dobrze przewodniczą, niech będą uważani za godnych podwójnej czci, a najbardziej ci, którzy trudzą się głoszeniem słowa i nauczaniem” – 1 Tm 5, 17). List do Tytusa natomiast zawiera polecenie, aby biskupi wyświęcali kapłanów („[…] byś […] ustanowił w każdym mieście prezbiterów” – Tt 1, 5).

Bóg dał ludziom taki Kościół, ponieważ zna ich słabości i wie, że pycha sprowadzi ich na manowce, jeśli nie zostaną właściwie pokierowani. Ustanowił więc strukturę pełną miłości, wiary i nadziei, którą jest Jego święty i apostolski Kościół – on ma prowadzić ludzkość do wiecznego i wspaniałego królestwa Bożego w niebie („W Nim zespalana cała budowla rośnie na świętą w Panu świątynię” – Ef 2, 21).

[1] Autor od ponad dwudziestu lat otrzymuje objawienia prywatne [przyp. tłum.].

[2] Wszystkie cytaty biblijne podano za: Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu, wyd. 5, Poznań 2013 [przyp. tłum.].