Nawigacja

Spis treści

1. Karta redakcyjna

2. Dedykacja

3. Wprowadzenie

4. 1. Maja

Punkty orientacyjne

1. Spis treści

2. Okładka

3. Strona tytułowa

4. Początek tekstu

Lista stron

1. 7

2. 8

3. 9

4. 10

5. 11

6. 12

7. 13

8. 14

9. 15

10. 16

11. 17

12. 18

Copyright © Aneta Palka
Copyright © 2025 by Lucky

Projekt okładki: Ilona Gostyńska-Rymkiewicz

Źródło obrazu: pisan thailand (stock.adobe.com)

Skład i łamanie: Michał Bogdański

Redakcja i korekta: Katarzyna Pastuszka

Wydawnictwo Lucky
ul. Żeromskiego 33
26-600 Radom

Dystrtybucja:
tel. 501 506 203
48 363 83 54

e-mail: kontakt@wydawnictwolucky.pl
www.wydawnictwolucky.pl

Wydanie I

Radom 2025

ISBN 978-83-68261-75-2

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

Konwersja do formatu ePub 3: eLitera s.c.

Dla Mamy,

która nauczyła mnie kochać słowa,

zanim jeszcze nauczyłam się je pisać.

I choć nie ma Jej dziś przy mnie, wierzę,

że z dumą spogląda na mnie z góry...

Mówili, że w niebie jest pięknie. Nikt nie powiedział, że niebo jest nudne, przesłodzone. Chcąc zachować równowagę, sięgamy po gorycz, która daje nadzieję na wyrwanie się z rutyny, wyzwala pokłady wolności, minimalizuje nieprzyjemny, mdlący smak. Wtedy wkraczamy w głąb prawdziwej ludzkiej natury – dla niej konwenanse są jedynie przeszkodą do ujawniania pierwotnych instynktów – czegoś, co stanowi nieodzowny element człowieczeństwa. Niebo, w zamian za spokój i poczucie bezpieczeństwa, stawia przyciągającą niczym magnes barierę, której przekroczenie powoduje, że ten obiecany spokój zostaje zakłócony przez nieujarzmiony hamletyzm.

Cienka jest granica między niebem a piekłem. Dlaczego więc gorycz przenika do słodkości z taką łatwością? Dlaczego nie da się jej przełamać? Dlaczego nie istnieje nic pomiędzy...?

1

Maja

Pracę zaczynam o siódmej trzydzieści. Jeżeli za moment nie wyjdę z domu, nie zdążę. Spoglądam w lustro, wyjmuję parę kosmyków z koka luźno upiętego na środku głowy, pociągam usta delikatnym błyszczykiem i jestem gotowa.

– Mamuś! Mamuś! Zobacz! – Radosny głos Adama niesie się po całym domu.

Mój trzyletni syn, tupiąc po podłodze bosymi stópkami, zmierza z pokoju dziecięcego do sypialni. W ręce trzyma arkusz papieru, na którym widnieje duża żółta plama. Jego twarz i dłonie są brudne od akwareli.

– Piękne słonko, synku – chwalę dzieło mojego dziecka. – Ale chodź już. Musimy umyć rączki i buzię. Jeżeli spóźnisz się do przedszkola, pani Lidia będzie zawiedziona.

Usta Adama układają się w podkówkę.

– Ale przecież ty się nie spóźnisz, prawda? – dodaję, uśmiechając się pokrzepiająco. – Raz, dwa, trzy, kto w łazience będzie pierwszy?

* * *

Wysoki biurowiec wznosi się nad ziemią niczym strażnik nad swoim terytorium. Góruje nad innymi budynkami. Unoszę wzrok, by spojrzeć w okna. W większości włączone jest światło, co oznacza, że praca wre. A ja znów jestem spóźniona. Wścibskie oczy Zuzki pewnie spoglądają teraz na zegarek, a ona liczy każdą minutę. Jest jak monitoring – rejestruje czas przyjścia i wyjścia. Interesuje ją, co jem na drugie śniadanie, ile minut spędzam w toalecie. Bywa, że mam ochotę ją zrugać, ale dla spokoju odpuszczam – Zuzka jest siostrą szefa...

Wchodzę do biurowca i kieruję się do windy, mijając po drodze stróża. Rzucam krótkie „dzień dobry”, kiedy przechodzę obok, ale on nie zauważa niczego poza stojącą naprzeciwko niego pracownicą jednego z biur. Ewidentnie rozmowa z nią uśpiła jego czujność.

Staję przed drzwiami windy. Kilkakrotnie naciskam przycisk przywołania, jakby miało to cokolwiek zmienić. Elektroniczny wyświetlacz informuje, że dźwig zatrzymuje się na każdym piętrze. Rezygnuję z przejażdżki i wybieram schody. Po pokonaniu trzynastu pięter wpadam do biura zdyszana.

– Cześć. Adam się dzisiaj wyjątkowo guzdrał... – tłumaczę, łapiąc oddech między kolejnymi słowami.

– Już to kiedyś słyszałam – odpowiada Zuzka; nawet nie zerka w moją stronę.

– Zrobię szybko kawę i zabieram się do roboty, okej?

Nie liczę na odpowiedź – wychodzę do kuchni. Przystaję obok ekspresu do kawy. Czekam na cichy dźwięk zwiastujący gotowość napoju. Z radia niosą się dźwięki utworu All I Want for Christmas Is You Mariah Carey. Kilka dni temu zapalaliśmy znicze na grobach, celebrując Wszystkich Świętych, a teraz miejsce świeczek na półkach sklepowych zastąpiły kalendarze adwentowe, mikołaje z czekolady i ozdoby choinkowe. Promocje zachęcają do wcześniejszych zakupów, a ludzie w galeriach kłębią się, jakby jutra miało nie być.

Świat oszalał, myślę i ruszam z parującą kawą. Na moim biurku piętrzy się stos dokumentów. Przesuwam go nieco dalej, by zrobić miejsce dla kubka. Zuzka z krzywym uśmiechem zerka w moją stronę, mrucząc coś niezrozumiałego.

Kiedy siadam w fotelu, dobiega mnie dźwięk dzwonka przy kontuarze. Petent uderza dłonią w przycisk raz po raz. Nerwowo podnoszę się z miejsca i rozlewam kawę na część dokumentów.

– Cholera – bąkam pod nosem, sięgając po chusteczkę.

– Puk, puk. Jest tam ktoś?

– Momencik, zaraz do pana podejdę! – wołam zza biurka.

Wycieram resztki kawy, spod których wyłaniają się beżowe plamy. Zrezygnowana wyrzucam papier do kosza i wychodzę z pokoju.

Przy kontuarze stoi mężczyzna. Nie ma więcej niż czterdzieści lat. Czarne jak smoła włosy okalają twarz, a bystre zielone oczy spoglądają spod wachlarza ciemnych rzęs.

– Dzień dobry, słucham pana. – Staję naprzeciwko.

– Zastałem pana komornika? Mam wyrok, chciałbym...

– Komornik jest na czynnościach w terenie. Pomogę panu. Ma pan klauzulę wykonalności?

– Klauzulę wykonalności? – pyta zaskoczony.

– Klauzula to taki zapis umieszczany w wyroku sądowym. Upoważnia organy egzekucyjne do egzekwowania orzeczenia – wyjaśniam.

Mężczyzna tylko przechyla głowę i zerka na mnie, uśmiechając się z lekka.

– Proszę pokazać wyrok. Zaraz to sprawdzę. – Wyciągam dłoń.

Facet grzebie chwilę w teczce, po czym kładzie przede mną dokument. Sprawdzam orzeczenie pod względem merytorycznym, czy zawiera wszystkie niezbędne elementy. Z wyroku wynika, że stojący przede mną mężczyzna nazywa się Sebastian Kamiński.

– Panie Sebastianie, wszystko w porządku. Będzie mi potrzebny wypełniony przez pana wniosek egzekucyjny.

– Mogę go wypełnić tutaj?

– Jasne.

Wyciągam z tacki formularz, podaję Kamińskiemu i tłumaczę, w jaki sposób uzupełnić poszczególne rubryki.

– W razie potrzeby proszę wołać. – Wskazuję na dzwonek, w który wcześniej tak namiętnie uderzał.

Wracam za biurko i porządkuję papiery. Wypijam resztki zimnej kawy, potem idę z powrotem do petenta. Przeglądam wypełniony wniosek i przybijam na nim pieczątkę z datownikiem.

– W ciągu najbliższych dni otrzyma pan wezwanie do uiszczenia zaliczki na korespondencję i płatne zapytania do urzędów. Są one niezbędne do ustalenia majątku dłużnika – informuję.

Kamiński kiwa głową.

– Ach, zapomniałabym. – Odkładam wniosek na ladę. – Proszę jeszcze wpisać numer telefonu do kontaktu. W razie pytań będziemy dzwonić.

Mężczyzna pochyla się nad formularzem i wpisuje rząd dziewięciu cyfr.

– Mam nadzieję, że uda się wam dopaść drania. – Przesuwa pismo w moją stronę.

– Jeżeli posiada majątek, to z pewnością – odpowiadam, kompletując dokumenty.

– Mogę o coś zapytać? – Opiera się o ladę i przygląda z żywym zaciekawieniem. Jego wzrok kryje w sobie coś niepokojącego.

– Słucham – odpowiadam niepewnie.

– Jak ma pani na imię?

To pytanie mnie zaskakuje. Milknę na chwilę. Wreszcie odzyskuję rezon i odpowiadam oficjalnym tonem:

– Nazywam się Maja Skrzydlewska.

– Maja, ładnie... – wypowiada z rozmarzeniem. – Do zobaczenia, pani Maju. Mam nadzieję wkrótce – mówi i znika za drzwiami kancelarii.

* * *

Biorę do ręki akta jednej ze spraw, do której zabierałam się od jakiegoś czasu. Czekałam na odpowiedni moment. Nie jestem pewna, czy właśnie nadszedł, ale niektórych rzeczy nie można odwlekać w nieskończoność.

Kiedy ślęczę nad sprawą, staje mi przed oczami dłużniczka.

Kilka dni temu w kancelarii stawiła się kobieta, mniej więcej w moim wieku. Jej twarz nosiła ślady ciężkich przeżyć, a z niebieskich oczu wyzierał smutek.

– Moje nazwisko Wilczewska. Chciałabym porozmawiać z komornikiem – powiedziała na wstępie, po czym położyła na ladzie dowód osobisty.

– Szef ma dzisiaj posiedzenie w Izbie Komorniczej. Ale może ja będę mogła jakoś pomóc.

Oczy miała pełne łez. W drżących rękach dzierżyła grubą teczkę. Jej palce nerwowo przesunęły się na sznurek przy krawędzi akt. Po chwili go rozsupłała i na podłogę wysypały się dokumenty. Wyszłam przed ladę i podniosłam plik papierów.

– Proszę powiedzieć, w czym problem? – zapytałam, kiedy wróciłam za kontuar.

– Nie wiem, od czego zacząć... – powiedziała łamiącym się głosem. – Dwa lata temu pochowałam dziecko. Krzyś miał tylko trzy lata, nie zasłużył na śmierć.

– Przykro mi. – Gula ścisnęła moje gardło. Nie tego rodzaju opowieści się spodziewałam.

– Pani jest przykro? Naprawdę? A ja mam iść mieszkać pod most, tak? – Wilczewska położyła przede mną całą dokumentację, która jeszcze przed momentem leżała rozsypana na podłodze. – Kredyt, który wzięliśmy z mężem, nie był przeznaczony na przyjemności. Proszę spojrzeć, mam wszystkie papiery.

Dłużniczka wylała swój żal. Wspomniała dzień, w którym po raz pierwszy jej dziecko trafiło do szpitala z silnym bólem brzucha. Podejrzenia były różne, począwszy od zatrucia pokarmowego, po wyrostek. Zlecono kilka podstawowych badań. Nic z tego nie wynikło. Dopiero gdy Krzyś ponownie wylądował na SOR-ze z krwiomoczem i wysoką gorączką, lekarze pochylili się nad problemem. Badanie USG wykryło guza nerki. Wyniki biopsji były nie do podważenia – zdiagnozowano zaawansowany nowotwór. Taka wiadomość była dla rodziców ciosem. Lekarze już na samym wstępie nie dawali Krzysiowi żadnych szans, zaproponowali hospicjum. Leczenie paliatywne miało przedłużyć życie dziecka o kilka tygodni. Wilczewscy nie dawali za wygraną. Szukali pomocy w Polsce i za jej granicami. Niemiecki profesor o nazwisku Schneider dał im nadzieję. Leczenie było kosztowne. Aby pomóc synowi, Wilczewscy musieli zdobyć sto pięćdziesiąt tysięcy złotych. Część pieniędzy pożyczyli od rodziny i znajomych. Brakowało im stu tysięcy. Wtedy podjęli decyzję, że zaciągną kredyt w banku. Operacja przebiegła pomyślnie, jednak tydzień później pojawiły się komplikacje. Nerki nie pracowały prawidłowo, a dializy nie dawały żadnych efektów. Po ciężkiej walce dziecko zmarło.

Kiedy Wilczewska kończyła opowieść, jej ciałem wstrząsał nerwowy dreszcz.

– Teraz, po tym, co przeszliśmy, chcecie nas pozbawić dachu nad głową? – Głos dłużniczki drżał jak napięta struna. – Gdzie jest ludzka życzliwość? Gdzie komornik ma serce? Gdzie...

– Pani Joanno – weszłam jej w słowo – proszę mnie posłuchać. Rozumiem panią, mam dziecko w wieku Krzysia. – Zatrzymuję się na chwilę, by przełknąć ślinę. – Ale musi pani coś zrozumieć. To nie komornik wystąpił z pozwem do sądu, tylko bank, który udzielił pani kredytu. Bank jako wierzyciel jest dysponentem tego postępowania. Jeżeli wierzyciel wnosi o egzekucję, komornik musi ją wszcząć, jeżeli wniesie o umorzenie sprawy, komornik ją umorzy. Komornik stanowi rolę pośrednika, mówiąc kolokwialnie, jest tylko pionkiem w tej grze. Rozumie pani?

Skinęła nieznacznie głową.

– Proszę udać się do banku – ciągnęłam. – Być może przychyli się do pani prośby i tymczasowo zawiesi egzekucję z nieruchomości. Zyskacie wtedy czas, by zdobyć pieniądze na spłatę długu.

– To na nic. – Machnęła ręką. – I tak nie mam skąd wziąć tych pieniędzy. Nikt nie pomoże ludziom takim jak my. Niektórzy mają wszystko, inni nic. Wyrzucą nas na zbity pysk. – Przetarła grzbietem dłoni zaczerwienione oczy.

Jej słowa uderzały we mnie. Mam wszystko – kochającego męża, cudownego synka, w garażu nowe BMW, wakacje spędzam, zwiedzając najpiękniejsze miejsca na świecie...

– Majka, jesteś tam? Mówię do ciebie. – Zuzka wyrywa mnie z zadumy. W jej głosie wyczuwam irytację.

– Przepraszam, zamyśliłam się. – Spoglądam na nią nieobecnym wzrokiem. – Próbuję się skupić nad sprawą Wilczewskich. To nie takie proste – dodaję na usprawiedliwienie.

– Gruba sprawa, nie? A już myślałam, że marzysz o tym gościu, który tak się wdzięczył do ciebie. – Śmieje się perliście. – Na marginesie: całkiem przystojny.

Zastanawiam się chwilę, zanim dochodzę do wniosku, że mówi o Kamińskim.

– Daj spokój! – Przewracam oczami.

– Wracając do sedna, pytałam, czy zamawiamy coś do jedzenia. Umieram z głodu, a zapomniałam wziąć drugie śniadanie.

– Co zamawiamy? Chińczyka? Chyba że wolisz kebaba z Zahiru. Jedzenie mają tam niczego sobie. – Odrywam z tablicy korkowej ulotkę i podaję ją Zuzce.

– Tak, kebab z serem – mówi z rozmarzeniem, dotykając palcem jednej z pozycji. – Właśnie tego mi trzeba.

Kieruję się do pokoju chłopaków. Piotrek i Rysiek klikają w klawiatury, nie zauważają mojej obecności. Dopiero machająca przed monitorem dłoń zwraca uwagę jednego z nich. Ale nie, nie są głodni, nie chcą ani chińszczyzny, ani kebaba, ani nic innego.

– Majka, czekaj chwilę! – woła za mną Piotrek, kiedy wychodzę z pokoju. – A zołza?

Spoglądam na niego krzywo.

– To znaczy Zuza. W humorze? – pyta, śmiejąc się między słowami.

Moja „współlokatorka” wszystkim już zalazła za skórę. Jej huśtawka nastrojów potrafi doprowadzić człowieka do szewskiej pasji.

– Chyba dzisiejszej nocy miała dobry seks. – Puszczam oko.

Od chłopaków bije luźna aura. Dzisiaj jest czwartek, dziesiąty listopada. Za kilka godzin zacznie się długi weekend.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki