I

SNY I CIENIE

1

Mam jeden z tych snów. Są ich tylko trzy: dwa piękne, jeden zaś brutalny, ale wszystkie sprawiają, że budzę się rozedrgana i samotna.

Ten, który śnię dzisiejszej nocy, dotyczy mojego męża.

Wszystko rozgrywa się mniej więcej w ten sposób: Mogłabym powiedzieć, że pocałował mnie w szyję, i zostawić tę sprawę. Po prostu. Ale byłoby to kłamstwo w najbardziej podstawowym znaczeniu tego słowa.

Bliższe prawdy jest stwierdzenie, że pragnęłam, aby pocałował mnie w szyję – całą rozpaloną sobą, każdą najmniejszą cząstką. A kiedy to zrobił, jego usta były niczym usta anioła, zesłane z nieba w odpowiedzi na moje żarliwe modły.

Miałam wtedy siedemnaście lat, podobnie jak on. Był to czas nienaznaczony ciemnością i nijakością. Istniała wtedy jedynie pasja, skrajności i światło, które płonęło tak jasno, że aż raniło duszę.

Nachylił się w mroku sali kinowej i (o Boże) zawahał się na krótką chwilkę, a ja (o Boże) zadrżałam na skraju wytrzymałości, chociaż udawałam spokój, i o Boże, o Boże, o Boże pocałował mnie w szyję, a ja poczułam się jak w niebie i właśnie w tym momencie zrozumiałam, że zostanę z nim na zawsze.

Był moim jedynym. Większość ludzi, których znam, nigdy nie znajduje tej jedynej osoby. Czytają o tym albo krzywią się na samą myśl. Ale ja znalazłam mojego jedynego, kiedy miałam siedemnaście lat, i nigdy nie pozwoliłam mu odejść – nawet tego dnia, gdy leżał, umierając w moich ramionach. Nawet gdy śmierć wyszarpnęła mi go z serca. Nawet w tamtej chwili.

Wzywanie imienia Boga w dzisiejszych czasach oznacza cierpienie: O Boże, o Boże, o Boże, tak strasznie za nim tęsknię.

Budzę się z cieniem tego pocałunku na mojej zaróżowionej nastoletniej skórze i zdaję sobie sprawę, że nie mam siedemnastu lat i że on przestał się starzeć. Śmierć zachowała go jako trzydziestopięciolatka. Dla mnie jednak zawsze ma siedemnaście lat, zawsze nachyla się ku mnie i muska ustami moją szyję w tym idealnym momencie.

Dotykam miejsca, w którym powinien spać, i nagle przeszywa mnie ból tak oślepiający, że rozedrgana modlę się o śmierć, o skrócenie tego cierpienia. Oczywiście nadal oddycham i wkrótce ból słabnie.

Tęsknię za wszystkim, co było z nim związane w moim życiu. Nie tylko za dobrymi rzeczami. Tęsknię równie mocno za jego wadami, jak za pozytywnymi cechami. Brakuje mi jego niecierpliwości, jego gniewu. Tęsknię za jego protekcjonalnym spojrzeniem, którym obdarzał mnie czasem, gdy byłam na niego wściekła. Brakuje mi denerwowania się faktem, że zawsze zapominał zatankować samochód i zostawiał bak niemal pusty właśnie wtedy, gdy musiałam się gdzieś wybrać. Często sobie myślę, że właśnie takie rzeczy nigdy nie przychodzą człowiekowi do głowy, kiedy zastanawia się, jak to będzie stracić ukochaną osobę – że tak naprawdę tęskni się nie tylko za kwiatami i pocałunkami, ale też za całością doświadczeń; za niepowodzeniami i drobnymi niegodziwościami w tym samym stopniu jak za objęciami ukochanej osoby w środku nocy. Tak bardzo chciałabym, żeby tu teraz był i żebym mogła go pocałować – albo zdradzić. Wszystko jedno, byleby tutaj był.

Ludzie, kiedy się wreszcie odważą, czasem pytają, jak to jest stracić ukochaną osobę. Odpowiadam, że to bardzo trudne, i na tym poprzestaję.

Mogłabym im powiedzieć, że to ukrzyżowanie serca, że większość dni po jego śmierci krzyczałam bez przerwy, nawet gdy przechodziłam przez miasto z zamkniętymi ustami, nie wydając z siebie żadnego dźwięku. Mogłabym im powiedzieć, że każdej nocy miewam sen o nim i co rano znów go tracę. Tylko po co rujnować ludziom dzień? Dlatego mówię im, że to trudne. Taka odpowiedź zazwyczaj wydaje się ich satysfakcjonować.

To tylko jeden z moich snów i sprawia, że wstaję z łóżka roztrzęsiona.

Wpatruję się w pusty pokój, a potem zwracam się w stronę lustra. Nauczyłam się nienawidzić luster. Niektórzy powiedzieliby, że to naturalne, że wszyscy tak robią – studiują siebie pod mikroskopem własnego odbicia i koncentrują się na niedoskonałościach. Piękne kobiety wypracowują sobie zmarszczki, martwiąc się obecnością właśnie tychże. Nastoletnie dziewczęta z pięknymi oczami i figurami do pozazdroszczenia płaczą, ponieważ ich włosy są nieodpowiedniego koloru albo, jak sądzą, ich nos jest zbyt duży. To cena spoglądania na siebie przez pryzmat opinii innych – jedno z przekleństw rasy ludzkiej. Jak najbardziej się z tym zgadzam.

Większość ludzi jednak nie widzi tego, co ja, kiedy spoglądam w lustro. Kiedy patrzę na siebie, dostrzegam to:

Mam poszarpaną bliznę, szerokości mniej więcej centymetra, która zaczyna się na linii włosów na środku czoła. Biegnie prosto w dół, a potem zakręca niemal idealnie pod kątem prostym w lewo, zajmując miejsce mojej lewej brwi. Przecina skroń i leniwym łukiem zbiega na policzek. Wystrzela w kierunku mojego nosa, wdrapuje się na jego grzbiet i nagle zakręca, przecinając po przekątnej lewe nozdrze i po raz ostatni zbiegając w dół, na moją szczękę i szyję, zatrzymując się na obojczyku.

Robi naprawdę niezłe wrażenie. Jeśli człowiek spojrzy na mój prawy profil, wszystko wydaje się normalne. Trzeba się we mnie wpatrzyć en face, żeby wszystko zobaczyć.

Każdy człowiek spogląda w lustro przynajmniej raz dziennie albo widzi swoje odbicie w oczach innych. Zazwyczaj wie, czego się spodziewać – co zobaczy, co zostanie dostrzeżone. Ja nie widzę już tego, czego się spodziewam. Moje odbicie jest podobizną obcej osoby, kryjącej się pod maską, której nie mogę zdjąć.

Kiedy stoję naga przed lustrem, tak jak teraz, widzę całą resztę. Mam coś, co można nazwać naszyjnikiem okrągłych blizn o średnicy cygara. Ciągną się od jednego obojczyka do drugiego. Kolejne pokrywają wzorami moje piersi, mostek i brzuch, kończąc się tuż nad włosami łonowymi.

Są średnicy cygara, ponieważ zrobiło je cygaro.

Pomijając blizny, wyglądam całkiem nieźle. Jestem niska, zaledwie metr czterdzieści siedem wzrostu. Nie jestem chuda, ale utrzymuję się w formie. Mój mąż nazywał to „bujną” figurą. Mówił, że oprócz mojego umysłu, serca i duszy ożenił się ze mną ze względu na moje „jędrne cycki i tyłek w kształcie serca”. Mam długie, gęste czarne kręcone włosy, które zakrywają wyżej wspomniany tyłek.

To również we mnie kochał.

Ciężko jest mi przymknąć oko na moje blizny. Widziałam je setki razy, może nawet tysiące. I nadal, kiedy spoglądam w lustro, to wszystko, co widzę.

Są pamiątką po człowieku, który zabił mojego męża i moją córkę – i który później został zabity przeze mnie.

Czuję potworną pustkę na samo wspomnienie tego wydarzenia. Jest ogromna, ciemna i całkowicie obojętna – jakbym nurkowała w znieczulającej galarecie.

Nic wielkiego. Jestem do tego przyzwyczajona. Tak teraz wygląda moje życie.

Drzemię nie dłużej niż dziesięć minut i wiem, że tej nocy już więcej nie zasnę.

Pamiętam, jak kilka miesięcy temu obudziłam się wcześnie nad ranem, właśnie tak jak teraz. Gdzieś między wpół do czwartej i szóstą, kiedy człowiek po przebudzeniu czuje się jak jedyna żywa osoba na świecie. Jak zwykle miałam jeden z moich snów i wiedziałam, że już nie zmrużę oka.

Założyłam podkoszulek i spodnie od dresu, wsunęłam na nogi wysłużone adidasy i ruszyłam do wyjścia. Biegłam, biegłam i biegłam pośród ciemności nocy. Biegłam, dopóki moje ciało nie pokryło się śliskim potem, który przesiąknął przez ubranie i zaczął chlupotać w adidasach. A ja biegłam dalej. Nie oszczędzałam się i mój oddech stał się bardzo szybki. Płuca bolały mnie od chłodnego porannego powietrza, ale nie zatrzymałam się. Przyspieszyłam tylko, machając zawzięcie nogami i ramionami. Biegłam najszybciej, jak mogłam, nie zważając na nic.

Zatrzymałam się przed wejściem do jednego z licznych sklepików ogólnospożywczych, których pełno było w Valley, pochylona nad krawężnikiem, krztusząc się i wypluwając z siebie kwas żołądkowy. Kilka wczesnoporannych duchów spojrzało na mnie i czym prędzej odwróciło wzrok. Wyprostowałam się, wytarłam usta i weszłam z impetem do sklepu.

– Potrzebuję papierosów – powiedziałam, nadal walcząc o oddech.

Właścicielem był starszy mężczyzna około pięćdziesiątki, który wyglądał na Hindusa.

– Jaki rodzaj?

Jego pytanie mnie zaskoczyło. Nie paliłam od lat. Spojrzałam na rzędy papierosów za jego plecami i mój wzrok padł na moje niegdyś ulubione Marlboro.

– Marlboro, czerwone.

Podał mi paczkę i wystukał cenę na kasie. Wtedy uświadomiłam sobie, że jestem ubrana w dres i nie mam pieniędzy. Zamiast się zmieszać oczywiście się rozgniewałam.

– Zapomniałam portmonetki – powiedziałam wyzywająco, wysuwając brodę do przodu, jakby prowokując go, żeby nie dał mi papierosów lub wyśmiał mnie w jakikolwiek sposób. Mężczyzna przyglądał mi się przez chwilę. Zapadła „znacząca cisza”, jak określają to pisarze. Potem się rozluźnił.

– Biegła pani? – spytał.

– Owszem, biegłam. Byle dalej od mojego zmarłego męża.

Lepsze to niż się zabić, co nie? Ha, ha!

Moje własne słowa wydały mi się śmieszne. Trochę za głośne, nieco zbyt zdławione. Zapewne byłam ciut szalona. Zamiast jednak obdarzyć mnie pełnym zakłopotania spojrzeniem, które tak pragnęłam u niego zobaczyć, jego oczy złagodniały – nie ze współczucia, lecz ze zrozumienia. Skinął głową i wyciągnął do mnie rękę z paczką papierosów.

– Moja żona umarła w Indiach. Tydzień przed naszym przyjazdem do Ameryki. Proszę wziąć papierosy. Zapłaci pani następnym razem.

Stałam tak przez chwilę, wpatrując się w niego. A potem chwyciłam papierosy i wybiegłam ze sklepu tak szybko, jak tylko mogłam, zanim łzy zaczęły toczyć się po moich policzkach. Ściskałam w dłoni paczkę papierosów i biegłam do domu, szlochając.

Ten sklep jest mi trochę nie po drodze, ale od tamtej chwili nigdy nie chodzę do innego, jeżeli chce mi się palić.

Siadam na łóżku i uśmiecham się lekko, znajdując paczkę papierosów na szafce nocnej. Zapalam jednego, wspominając właściciela sklepu. Część mnie zapewne kocha tego małego człowieczka, tak jak tylko można pokochać obcego, który okazał ci wręcz doskonałą życzliwość w momencie, gdy najbardziej jej potrzebowałaś. To głęboka miłość, ściśnięcie serca i wiem, że chociaż nie znam nawet jego imienia, nie zapomnę o nim aż do śmierci.

Zaciągam się głęboko i przyglądam się papierosowi z jego idealną wiśniową końcówką, żarzącą się w ciemnościach mojej sypialni. Na tym właśnie polega pozorna niewinność przeklętych rzeczy. Nawet nie chodzi o nałóg nikotynowy, chociaż z pewnością sam w sobie jest wystarczająco zły. Chodzi o to, jak papieros czasem pasuje do pewnych miejsc i chwil. Jak wczesne poranki przy parującym kubku kawy. Albo samotne noce w domu wypełnionym duchami. Zdaję sobie sprawę, że powinnam rzucić palenie, zanim znów całkiem się nie uzależnię, ale wiem również, że nie zrezygnuję z papierosów. To wszystko, co teraz mi zostało – wspomnienie dobroci, mój komfort i źródło siły, skoncentrowane w jednym.

Wypuszczam dym z płuc i przyglądam się jego kłębkom i strzępkom, wirującym w powietrzu, unoszącym się przez chwilę i znikającym. Zupełnie jak życie. Życie to dym – i wszystko w tym temacie. Jeżeli sądzimy, że jest inaczej, to się oszukujemy. Wystarczy jeden porządny podmuch wiatru i nagle unosimy się i znikamy, pozostawiając po sobie jedynie nikły zapach naszego istnienia pod postacią wspomnień.

Nagle kaszlę, śmiejąc się z moich skojarzeń. Zaciągam się dymem, życie jest dymem i mam na imię Dym. Smoky. Smoky Barrett. To moje prawdziwe imię, nadane mi przez matkę, bo „brzmiało super”. Rechoczę w ciemnościach mojego pustego domu i myślę o tym (nie pierwszy już raz), jak szaleńczo brzmi śmiech, kiedy człowiek jest całkiem sam.

To kolejna rzecz, nad którą mogę się zastanawiać przez następne trzy lub cztery godziny. Nad szaleństwem, znaczy się. Jutro nadejdzie w końcu ten dzień.

Dzień, w którym postanowię, czy wrócić do pracy w FBI, czy też zostać w domu, włożyć lufę pistoletu do ust i palnąć sobie w łeb.

2

– Nadal miewasz te same trzy sny?

To właśnie jeden z powodów, dla których ufam przydzielonemu mi psychoterapeucie. Nie bawi się ze mną w żadne ściemnianie, gierki, podchody i ciuciubabki, tylko uderza od razu w samo sedno. I chociaż narzekam i walczę z jego próbami wyleczenia mnie, respektuję jego podejście do rzeczy. Nazywa się Peter Hillstead i jest niemal zupełnym przeciwieństwem freudowskiego stereotypu psychoanalityka. Ma ponad metr osiemdziesiąt wzrostu, ciemne włosy, przystojną twarz modela i ciało, na którego widok oniemiałam z zachwytu podczas naszego pierwszego spotkania. Najbardziej jednak uderzające są jego oczy w kolorze elektrycznego błękitu, jakiego nigdy nie widziałam u brunetów.

Mimo że wygląda jak gwiazda ekranu, nie wyobrażam sobie, by podczas sesji z nim nastąpiło zjawisko przeniesienia. Kiedy jest się z nim w pokoju, nie myśli się o seksie. Myśli się o sobie. Peter to jeden z niewielu ludzi, którzy autentycznie przejmują się swoimi pacjentami i nie można w to zwątpić w trakcie spotkania z nim. Gdy mówi się coś do niego, nigdy nie ma się wrażenia, że Peter myślami jest gdzieś daleko. Koncentruje na tobie całą swoją uwagę. Sprawia, że człowiek czuje się jak jedyna istotna rzecz w jego małym gabinecie. To właśnie jest dla mnie dużo ważniejsze niż podkochiwanie się w przystojnym terapeucie. Kiedy jest się z nim, nie myśli się o nim jako o mężczyźnie, tylko jako o czymś znacznie ważniejszym: lustrze swojej duszy.

– Te same trzy – odpowiadam.

– Który przyśnił ci się ubiegłej nocy?

Poprawiam się na siedzeniu, nieco speszona. Wiem, że to zauważa, i zastanawiam się, jak to zinterpretował. Zawsze próbuję wszystko ocenić, oszacować. Nie umiem przestać.

– Ten, w którym Matt mnie całuje. Kiwa głową.

– Czy byłaś w stanie ponownie zasnąć?

– Nie. – Wpatruję się w niego, nic nie mówiąc, chociaż czeka na więcej. Dzisiaj nie jestem zbyt chętna do współpracy. Doktor Hillstead spogląda na mnie, podpierając dłonią brodę. Wydaje się nad czymś zastanawiać. Jakby stał na rozstaju dróg, wiedząc, że jakiegokolwiek dokona wyboru, będzie on nieodwracalny. Mija niemal minuta, zanim odchyla się w fotelu i wzdycha, ściskając grzbiet nosa.

– Smoky, czy zdajesz sobie sprawę, że moi koledzy po fachu nie mają o mnie najlepszego mniemania?

Drgam zaskoczona samym pomysłem oraz faktem, że mi o tym powiedział.

– Emm, nie, nie wiedziałam. Uśmiecha się.

– To prawda. Mam wiele kontrowersyjnych poglądów dotyczących mojej profesji. Przede wszystkim w moim odczuciu nie istnieją żadne naukowe rozwiązania problemów zrodzonych w umyśle.

Jak, do diabła, mam na coś takiego odpowiedzieć? Mój psychiatra twierdzi, że jego wybrana profesja nie pomaga w rozwiązywaniu problemów mentalnych? Nie wzbudza to zaufania.

– Rozumiem, dlaczego to może wywoływać niechęć – to najlepsza odpowiedź, jaką jestem w stanie wydusić z siebie w tak krótkim czasie.

– Nie zrozum mnie źle. Nie twierdzę, że moja profesja nie dostarcza żadnych rozwiązań dla problemów mentalnych.

I to właśnie, jak sądzę, jest drugą przyczyną, dla której ufam swojemu psychoterapeucie. Jest nadzwyczaj inteligentny, czasem wydaje się niemal jasnowidzem. Nie peszy mnie to jednak. Rozumiem tę cechę. Posiada ją każdy naprawdę uzdolniony detektyw: to umiejętność przewidywania, co pomyśli przesłuchiwana osoba w odpowiedzi na twoje słowa.

– Nie. Chcę po prostu powiedzieć, że nauka jest nauką. Jest ścisła, wymierna. Grawitacja oznacza, że jeśli coś upuścimy, to coś zawsze upadnie. Dwa plus dwa zawsze równa się cztery. Brak sprzeczności jest esencją nauki.

Zastanawiam się nad tym i kiwam głową.

– Skoro zaś tak, czym zajmuje się moja profesja? – gestykuluje. – Jakie jest nasze podejście do problemów umysłu? Nienaukowe, a przynajmniej jeszcze nie w tej chwili. Nie dotarliśmy jeszcze do punktu, w którym dwa plus dwa równa się cztery. Gdyby tak było, umiałbym wyleczyć każdego pacjenta, który wszedłby przez te drzwi. Wiedziałbym, że w przypadku depresji należy zrobić A, B i C i że to zawsze zadziała. Istniałyby niezmienne prawa i reguły. Wtedy to byłaby nauka ścisła. – Uśmiecha się cierpko i chyba z lekkim smutkiem. – Ale ja nie potrafię rozwiązać każdego przypadku, którym się zajmuję. Nawet połowy z nich. – Milknie na moment, a potem potrząsa głową. – To, co robię, moja profesja, nie jest nauką ścisłą. Jest kolekcją rozwiązań, które najwyżej można wypróbować. Większość z nich zadziałała już wcześniej i to więcej niż raz, a w związku z tym warto zastosować je jeszcze raz, na próbę. To wszystko. Wypowiedziałem się na ten temat publicznie i… dlatego nie cieszę się najlepszą opinią wśród moich kolegów po fachu.

Zastanawiam się nad tym, co powiedział. Doktor Hillstead czeka.

– Chyba rozumiem dlaczego – odpowiadam. – W FBI w niektórych sprawach ważniejszy staje się wizerunek, a nie wyniki. Pewnie to samo dzieje się w przypadku tych psychiatrów, którzy pana nie lubią.

Uśmiecha się znowu ze zmęczeniem.

– Zawsze stuprocentowa pragmatyczka. Masz oczywiście rację, Smoky, a przynajmniej w sprawach, które nie dotyczą ciebie.

Kurczę się w środku na te słowa. To jedna z ulubionych technik doktora Hillsteada: wykorzystuje zwyczajną konwersację jako przykrywkę dla obnażających duszę wtrętów, które serwuje jakby nigdy nic w najmniej spodziewanym momencie. Czuję się, jakby w moim kierunku wystrzelił właśnie miniaturową rakietę Scud: masz wnikliwy umysł, Smoky, ale nie wykorzystujesz go do rozwiązywania swoich własnych problemów. Auć! Prawda boli.

– Niemniej jednak oto jestem, bez względu na to, co kto o mnie myśli. Kiedy chodzi o zajmowanie się przypadkami agentów FBI, jestem jednym z najbardziej zaufanych psychoanalityków firmy. Jak myślisz, dlaczego tak jest?

Spogląda na mnie z wyczekiwaniem. Wiem, że to wszystko do czegoś prowadzi. Doktor Hillstead nigdy niczego nie mówi tak po prostu, dlatego zastanawiam się nad odpowiedzią.

– Jeżeli miałabym zgadywać, to pewnie dlatego, że jest pan dobry. W moim zawodzie to liczy się bardziej niż świetny wygląd.

Znów ten lekki uśmieszek.

– To prawda. Osiągam dobre wyniki. Nie jest to coś, czym się chwalę dookoła. Nie gratuluję sobie również co dzień z tego powodu tuż przed zaśnięciem. Ale to prawda.

Powiedziane w prosty, pozbawiony arogancji sposób, właściwy każdemu znamienitemu profesjonaliście. Rozumiem to. Skromność nikomu tu nie jest potrzebna. W sytuacji taktycznej, kiedy człowiek pyta się kogoś, czy umie dobrze posługiwać się bronią, liczy na szczerość. Jeśli ten ktoś jest kiepski, chcesz to wiedzieć i on również chce, żebyś to wiedział, ponieważ kula zabija kłamcę tak samo szybko jak uczciwego człowieka. Gdy przychodzi czas na akcję, człowiek musi znać prawdę na temat mocnych i słabych stron. Kiwam głową, a on kontynuuje.

– To właśnie liczy się w każdej organizacji militarnej: czy osiągasz wyniki. Sądzisz, że to dziwne, iż uważam FBI za organizację militarną?

– Nie. Prowadzimy wojnę.

– Czy wiesz, jaki jest zawsze podstawowy problem każdej organizacji militarnej?

Zaczynam się nudzić i niecierpliwić.

– Nie.

Spogląda na mnie z dezaprobatą.

– Pomyśl, zanim odpowiesz, Smoky. Proszę, nie lekceważ mnie.

Zganiona, posłusznie wypełniam polecenie. Kiedy odpowiadam, mówię bardzo powoli.

– Zgaduję, że… personel.

Doktor Hillstead celuje we mnie palcem.

– Trafiony zatopiony! A teraz powiedz dlaczego.

Odpowiedź pojawia mi się w głowie w ten sam sposób jak kiedyś, gdy prowadziłam sprawy i kiedy naprawdę myślałam.

– Z powodu tego, co widzimy.

– Tak. To część problemu. Ja nazywam to „obserwacja, uczynki, manko”. To, co widzisz, to, co robisz, i to, co tracisz – wylicza na palcach. – Triumwirat. Pracując w organach ochrony prawa, stykamy się z najgorszymi rzeczami, do jakich zdolne są istoty ludzkie. Robimy rzeczy, do których żaden człowiek nie powinien być zmuszany: od zajmowania się gnijącymi zwłokami do, w niektórych przypadkach, zabicia drugiego człowieka. Tracimy również różne rzeczy: od tych nieuchwytnych, jak niewinność czy optymizm, po coś realnego, jak partner lub… rodzina.

Patrzy na mnie nieodgadnionym wzrokiem.

– W takich momentach pojawiam się ja. Jestem tutaj właśnie ze względu na tę kwestię. A jednocześnie ten sam problem uniemożliwia mi wykonywanie mojej pracy tak, jak powinna być wykonana.

Jestem zaintrygowana. Spoglądam na niego, sygnalizując, żeby kontynuował. Doktor Hillstead wzdycha. Jest to westchnięcie, w którym zawiera się jego własna „obserwacja, uczynki, manko”, i myślę o innych ludziach, którzy zasiadają tu, w tym fotelu naprzeciwko jego biurka. Zastanawiam się nad innymi cierpieniami, o których słucha i które zabiera ze sobą do domu po wyjściu z pracy.

Usiłuję to sobie wyobrazić, spoglądając na niego. Doktor Hillstead w domu. Znam podstawowe fakty, bo sprawdziłam pobieżnie jego dossier. Nigdy się nie ożenił, mieszka w jednopiętrowym pięciopokojowym domu w Pasadenie. Jeździ sportowym audi sedanem – nasz doktorek lubi szybkość, co wskazuje na pewne aspekty jego osobowości. Wszystko to jednak tylko suche fakty. Nic, co mogłoby mi powiedzieć, co dzieje się, kiedy wchodzi przez drzwi do swojego domu i zamyka je za sobą. Czy jest kawalerem, który je obiady z mikrofalówki? A może przyrządza sobie stek, popijając samotnie czerwone wino przy eleganckim stole i słuchając Vivaldiego? A może wraca do domu, rozbiera się do naga, zakłada szpilki na owłosione nogi i jakby nigdy nic zaczyna się krzątać po domu?

Na tę myśl robi mi się wesoło. Taki mały sekretny humor. Obecnie jestem wdzięczna za każdy powód do śmiechu. Potem jednak koncentruję się na tym, co doktor Hillstead chce mi przekazać.

– W zwykłym świecie ktoś, kto przeszedł przez to, co ty, nigdy nie wróciłby do normalności, Smoky. Gdybyś była przeciętną osobą pracującą w przeciętnym zawodzie, trzymałabyś się z dala od broni, morderców i martwych ludzi. Na zawsze. Tymczasem moje zadanie polega na tym, żeby w jakiś sposób spróbować ci pomóc przygotować się na powrót do tego wszystkiego. Tego się po mnie oczekuje. Wysłania zranionych psyche z powrotem na wojnę. Może to melodramatyczne, ale prawdziwe.

Pochyla się do przodu i czuję, że zbliżamy się do finału, jakakolwiek jest ostateczna konkluzja, do której zmierza.

– Czy wiesz, dlaczego podejmuję się takiego zadania? Wiedząc, że być może znów narażam kogoś na sytuację, która wyrządziła mu szkodę? – Przerywa na chwilę. – Dlatego, że jest to coś, czego chce dziewięćdziesiąt dziewięć procent moich pacjentów.

Ściska palcami grzbiet nosa i potrząsa głową.

– Mężczyźni i kobiety, z którymi się spotykam, wszyscy poranieni emocjonalnie, pragną zostać uleczeni, naprawieni, żeby móc wrócić na wojnę. Prawda jest taka, że cokolwiek was napędza przez większość czasu, powrót do czynnej służby jest dokładnie tym, czego potrzebujecie, żeby poczuć się lepiej. Czy wiesz, co dzieje się z większością tych, którzy się na to nie decydują? Czasem udaje im się jakoś z tego wyjść. Wielu z nich wpada w alkoholizm, a niektórzy popełniają samobójstwo.

Spogląda na mnie, wymawiając te ostatnie słowa, i na chwilę wpadam w paranoję. Wydaje mi się, że doktor Hillstead potrafi mi czytać w myślach. Nie mam pojęcia, dokąd to wszystko zmierza. Czuję się wytrącona z równowagi, nieco roztrzęsiona i bardzo niepewna. Wszystko to razem i z osobna niesamowicie mnie wkurza. Na brak komfortu psychicznego reaguję jak typowy Irlandczyk (mam to po mamie) – złoszczę się i obwiniam za wszystko inną osobę.

Doktor Hillstead wyciąga rękę ku lewej stronie biurka, chwyta grubą teczkę z dokumentami, której wcześniej nie zauważyłam, kładzie przed sobą i otwiera ją. Mrużę oczy i ze zdumieniem dostrzegam na okładce moje własne imię.

– To twoje akta personalne, Smoky. Mam je już od jakiegoś czasu i przeczytałem je kilkakrotnie. – Przerzuca kolejne strony, podsumowując zawarte na nich informacje. – Smoky Barrett, urodzona w 1968 roku. Kobieta. Stopień naukowy w dziedzinie kryminologii. Przyjęta do FBI w 1990 roku. Ukończyła szkolenie w Quantico z najlepszymi ocenami.

Przydzielona do asystowania przy sprawie Czarnego Anioła w Wirginii w 1991 roku, w funkcji administracyjnej. – Spogląda na mnie. – Ale nie trzymałaś się w tym dochodzeniu z boku, prawda?

Potrząsam głową, przypominając sobie tamte czasy. Rzeczywiście, nie dałam się posadzić na ławkę rezerwowych. Miałam dwadzieścia dwa lata, byłam kompletnym żółtodziobem, podekscytowanym możliwością pracy jako agent i tym, że stałam się częścią zespołu pracującego nad tak ważnym dochodzeniem, nawet jeśli sama tylko przerzucałam papiery. Podczas jednej z odpraw usłyszałam coś, co utkwiło mi w pamięci. Coś w zeznaniach jednego ze świadków bardzo mi nie pasowało. Położyłam się spać, nadal roztrząsając ten problem, i obudziłam się o czwartej nad ranem z objawieniem, które całe lata później miało stać się dla mnie czymś normalnym. Okazało się, że moja wnikliwość przyczyniła się do całkowitego zwrotu w rozwiązaniu sprawy. Chodziło o kierunek, w którym otwierało się okno. Drobny, pozornie niewart zapamiętania detal, który stał się dla mnie przysłowiowym ziarnkiem grochu pod materacem i w rezultacie doprowadził do schwytania mordercy.

Wtedy nazwałam to zwykłym fartem i zbagatelizowałam mój wkład w śledztwo. Prawdziwe szczęście polegało jednak na tym, że człowiek prowadzący dochodzenie, agent specjalny Jones, był jednym z tych nietypowych szefów, którzy nie przypisują wszystkich zasług sobie i doceniają ludzi za ich zasługi. Nawet jeśli są niedoświadczonymi agentkami. Nadal byłam „nowa”, więc w nagrodę dostałam więcej papierkowej pracy, ale od tamtej chwili moja kariera nabrała rozpędu. Pod czujnym okiem Jonesa przysposobiłam się do pracy w NCAVC[1], czyli w Centrum Analizy Przestępstw Brutalnych – wydziale FBI, który zajmuje się zbrodniami najgorszymi z najgorszych.

– Przydzielona do NCAVC trzy lata później. To dość szybki awans, prawda?

– Zazwyczaj agenci przenoszeni do NCAVC mają dziesięć lat doświadczenia w pracy dla FBI. – Nie mówię tego po to, żeby się chwalić. To fakt.

Doktor czyta dalej:

– Kolejne rozwiązane sprawy, doskonałe oceny pracy. W 1996 roku zostałaś koordynatorem oddziału NCAVC w Los Angeles. Miałaś za zadanie stworzyć wydajną lokalną komórkę i naprawić stosunki z tutejszym wydziałem policji, naruszone przez twojego poprzednika. Niektórzy mogliby to uznać za degradację, ale w rzeczywistości zostałaś wybrana do wykonania trudnego zadania. Wtedy naprawdę zaczęłaś błyszczeć.

Wracam myślami do tamtych czasów. „Błyszczenie” to idealne słowo. W 1996 roku wszystko zdawało się iść po mojej myśli. Urodziłam córkę pod koniec zeszłego roku. Przydzielono mnie do biura w LA, co było dla mnie ogromnym powodem do dumy. Między Mattem i mną wszystko układało się świetnie, naprawdę świetnie. Był to okres, w którym co rano budziłam się wypoczęta i podekscytowana.

Wtedy mogłam sięgnąć ręką w bok i znaleźć go obok mnie, tam, gdzie jego miejsce.

Tamte czasy były wszystkim, czym nie jest teraźniejszość. Czuję gniew na doktora Hillsteada za to, że mi o tym przypomniał i sprawił, że przez porównanie z przeszłością mój dzisiejszy dzień stał się jeszcze bardziej pusty i przygnębiający.

– Czy to ma do czegoś prowadzić? Unosi dłoń.

– Jeszcze chwilę. Oddział w LA nie radził sobie najlepiej. Otrzymałaś wolną rękę w skompletowaniu nowego zespołu i wybrałaś trzech agentów z różnych biur w całych Stanach. W tamtym czasie uważano, że twój wybór był dość nietypowy, ale koniec końców udowodniłaś, że dobrze wybrałaś, prawda?

To akurat, jak sądzę, jest niedopowiedzeniem. Kiwam głową, nadal wkurzona.

– W rzeczywistości twój zespół jest jednym z najlepszych w historii FBI, prawda?

– Najlepszy – nie mogę się powstrzymać. Jestem dumna z moich ludzi i jeśli o nich chodzi, nie potrafię być skromna. Poza tym to prawda. Oddział NCAVC w Los Angeles, znany jako „węzeł koordynacyjny NCAVC”, a wewnętrznie jako

„Centrala Śmierci”, zawsze robił, co trzeba. Koniec, kropka.

– Tak. – Przerzuca kilka stron. – Wiele rozwiązanych spraw, kolejne doskonałe oceny i komentarze. Nawet rozważano twoją kandydaturę na stanowisko dyrektora agencji jako pierwszej kobiety w historii. Niezwykłe.

Wszystko to prawda – i wszystko to nadal mnie wkurza, z nie do końca zrozumiałego powodu. Po prostu czuję, że jestem coraz bardziej wściekła i jeśli tak dalej pójdzie, wpadnę w szał.

– Jeszcze jedna rzecz w twoich aktach rzuciła mi się w oczy. Uwagi na temat twoich zdolności strzeleckich.

Spogląda na mnie, a ja czuję się niemile zaskoczona, chociaż nie wiem dlaczego. Coś się we mnie budzi i rozpoznaję to jako strach. Zaciskam dłonie na podłokietnikach fotela.

– Tu jest napisane, że w strzelaniu z broni ręcznej plasujesz się wśród czołowych dwudziestu procent strzelców na całym świecie. Czy to prawda, Smoky?

Wpatruję się w mojego psychoanalityka, czując, jak cała drętwieję. Mój gniew powoli zanika.

Ja i broń. Wszystko, co powiedział doktor Hillstead, jest prawdą. Mogę wziąć do ręki pistolet i strzelić z niego z podobną łatwością, jak inni jeżdżą na rowerze lub chwytają szklankę wody. To dla mnie odruch i zawsze tak było. W naciskaniu spustu nie ma nic z geniuszu. Nie miałam ojca, który pragnął mieć syna i dlatego nauczył mnie strzelać. W rzeczywistości mój tata nie lubił broni. Po prostu było to coś, co zawsze potrafiłam.

Pamiętam, że kiedy byłam ośmiolatką, mój tata miał przyjaciela służącego w Wietnamie w Zielonych Beretach. Ten to dopiero miał świra na punkcie broni. Mieszkał na zaniedbanym osiedlu domków jednorodzinnych w nędznej dzielnicy San Fernando Valley i pasowało to do niego, bo był wrakiem człowieka. Mimo to do dziś pamiętam jego oczy: bystre, lśniące młodością. Błyszczące.

Miał na imię Dave i kiedyś udało mu się wyciągnąć mojego tatę na strzelnicę w dość nieprzyjemnej okolicy w hrabstwie San Bernardino. Tata zabrał mnie wtedy ze sobą, być może z nadzieją, że dzięki temu uda się skrócić czas tej wycieczki do minimum. Dave przekonał tatę, żeby opróżnił kilka magazynków, a ja stałam obok, przyglądając się, w ochronnych słuchawkach, które były za wielkie na moją dziecinną głowę. Obserwowałam ich obu, gdy celowali z broni, i byłam nią zafascynowana. Przyciągała mnie.

– Mogę spróbować? – pisnęłam.

– To chyba nie najlepszy pomysł, kochanie – odparł tata.

– Och, daj spokój, Rick. Przyniosę jej małą dwudziestkę dwójkę. Pozwól jej trochę postrzelać.

– Proszę cię, tatku. – Obdarzyłam ojca najlepszym błagalnym spojrzeniem, na jakie było mnie stać. Już wtedy wiedziałam, że pod jego wpływem tata zawsze nagnie się do mojej woli. Popatrzył na mnie, wyraźnie zmagając się sam ze sobą, a potem westchnął.

– No dobrze, ale tylko kilka rund.

Dave przyniósł mi dwudziestkę dwójkę – malutki pistolecik, który pasował do mojej dłoni. Znaleźli też dla mnie jakiś stołek. Dave załadował broń i włożył mi ją w dłonie, stając za moimi plecami. Tata przyglądał się temu wszystkiemu z niepokojem.

– Widzisz tę tarczę, o tam? – spytał. Pokiwałam głową. – Najpierw zdecyduj, gdzie chcesz trafić. Nie spiesz się. Kiedy pociągniesz za spust, zrób to powoli. Nie szarp za niego, bo przez to zejdziesz z celu. Gotowa?

Myślę, że coś odpowiedziałam, ale tak naprawdę ledwie go słyszałam. Miałam w ręku broń i coś we mnie kliknęło. Coś właściwego. Coś, co pasowało do całej reszty mnie. Spojrzałam w dal na tarczę w kształcie ludzkiej sylwetki. Nie wydawała się daleko, zupełnie nie. Była blisko, w zasięgu ręki. Wycelowałam w nią pistolet, odetchnęłam i pociągnęłam za spust.

Byłam zaskoczona i podniecona szarpnięciem małej broni w moich dziecinnych dłoniach.

– A niech mnie! – zapiał Dave z zachwytu.

Zmrużyłam oczy, popatrzyłam w kierunku tarczy i zobaczyłam małą dziurkę w samym środku głowy, dokładnie tam, gdzie celowałam.

– Urodzony z ciebie snajper, młoda damo – powiedział. – Spróbuj jeszcze kilka razy.

„Kilka razy” zmieniło się w półtorej godziny strzelania. W ponad dziewięćdziesięciu procentach przypadków trafiałam dokładnie tam, gdzie celowałam. Pod koniec sesji wiedziałam, że będę używała pistoletu do końca życia – i że będę w tym dobra.

Mój tata wspierał to moje hobby przez kolejne lata, pomimo swojej niechęci do broni palnej. Podejrzewam, że wyczuwał, iż stanowi to część mnie, coś, od czego nie będzie w stanie trzymać mnie z daleka.

Prawda? Jestem przerażająco dobra. Nie chwalę się tym i nie popisuję publicznie, ale prywatnie? Jestem Annie Oakley[2]. Potrafię zgasić jednym strzałem świeczkę i zrobić dziurę w dwudziestopięciocentówce podrzuconej w powietrze. Pewnego razu na strzelnicy położyłam piłeczkę pingpongową na wierzchu tej samej dłoni, którą zawsze sięgałam po broń. Piłeczka leżała sobie spokojnie, a potem moja dłoń sfrunęła

w dół, żeby wyciągnąć pistolet. Zdążyłam go podnieść i przestrzelić piłeczkę, zanim spadła na ziemię. Głupi trik, ale dla mnie bardzo satysfakcjonujący.

Wszystko to przebiega mi przez głowę, podczas gdy doktor Hillstead mnie obserwuje.

– To prawda – odpowiadam.

Zamyka akta, składa dłonie i spogląda na mnie.

– Jesteś niezwykłą agentką, z pewnością jedną z najlepszych kobiet w służbie czynnej w historii Biura. Ścigasz najgorszych zbrodniarzy. Sześć miesięcy temu człowiek, którego poszukiwałaś, Joseph Sands, namierzył cię, zabił ci na twoich oczach męża, zgwałcił cię, a potem torturował, na koniec mordując twoją córkę. Wysiłkiem, który można nazwać jedynie nadludzkim, udało ci się odwrócić sytuację i odebrać mu życie.

Czuję się cała odrętwiała. Nie wiem, do czego to wszystko prowadzi, i nic mnie to nie obchodzi.

– A oto ja, przedstawiciel profesji, w której dwa plus dwa nie zawsze równa się cztery i rzeczy nie zawsze spadają na ziemię, kiedy się je upuści. Siedzę tutaj i próbuję ci pomóc wrócić do tego wszystkiego.

Spojrzenie, jakim mnie obdarza, jest tak pełne szczerego współczucia, że muszę odwrócić wzrok. Jego emocje mnie parzą.

– Pracuję w zawodzie od długiego czasu, Smoky. Spotykamy się też już dość długo. Nauczyłem się słuchać pewnych swoich emocji; w swym zawodzie zapewne nazwałabyś je przeczuciami. Oto co moje przeczucia mają do powiedzenia na temat twojej sytuacji. Myślę, że stoisz przed wyborem, czy wrócić do pracy, czy się zabić.

Spoglądam na niego gwałtownie, zszokowana, niechcący przyznając, że to prawda. Odrętwienie spływa ze mnie z bezgłośnym wrzaskiem i pojmuję, że doktor Hillstead mnie podszedł – z ogromną finezją. Krążył wokół tematu, gadał, wypytywał mnie, utrzymywał w nieświadomości, wytrącił z równowagi i wreszcie zadał ostateczny cios – bez wahania, prosto w serce. I podziałało.

– Nie mogę ci pomóc, jeżeli naprawdę nie wyłożysz kawy na ławę, Smoky. Bez ściemniania.

Znów ten pełen współczucia wzrok, jak dla mnie zbyt prawdziwy, szczery i dobroduszny w tej chwili. Jego oczy są niczym dwie dłonie wyciągające się w kierunku moich ramion i potrząsające mną mocno. Czuję piekące łzy w oczach, ale kiedy na niego spoglądam, w moim wzroku płonie gniew. Doktor Hillstead chce mnie złamać, tak jak ja złamałam wielu kryminalistów w wielu pokojach przesłuchań. Pieprzyć to!

Doktor Hillstead wydaje się wyczuwać moje nastawienie i uśmiecha się do mnie łagodnie.

– W porządku, Smoky, nie ma sprawy. Jeszcze tylko jedna rzecz.

Otwiera szufladę w biurku i wyciąga z niej plastikową torbę na dowody rzeczowe. Najpierw nie jestem w stanie dostrzec, co się w niej znajduje, ale kiedy już to widzę, czuję, jak jednocześnie przechodzi mnie zimny dreszcz i oblewają poty.

To mój pistolet. Ten, który nosiłam przy boku przez wiele lat. Ten, za pomocą którego zastrzeliłam Josepha Sandsa.

Nie mogę oderwać od niego wzroku. Znam tę broń jak własną twarz. Glock, śmiertelnie niebezpieczny, czarny. Wiem, ile waży, jak układa się w dłoni – pamiętam nawet jego zapach. Leży teraz w plastikowej torebce, a jego widok napełnia mnie nieopisanym przerażeniem.

Doktor Hillstead otwiera torbę, wyciąga z niej broń i kładzie na biurku przed nami. Spogląda na mnie znowu, ale tym razem twardo, bez krztyny współczucia. Skończyły się żarty. Zaczynam rozumieć, że to, co uważałam za jego ostateczny cios, było tylko przygrywką. Z przyczyn, których nie pojmuję, ale on najwyraźniej tak, to właśnie ma mnie złamać. Moja własna broń.

– Ile razy miałaś w ręku ten pistolet, Smoky? Tysiąc?

Dziesięć tysięcy?

Oblizuję suche jak pieprz wargi. Nie odpowiadam. Nie umiem oderwać wzroku od glocka.

– Weź go, tu i teraz, a ja zarekomenduję cię jako gotową do powrotu do aktywnej służby, jeśli oczywiście tego chcesz. Nie potrafię odpowiedzieć ani nie potrafię oderwać wzroku od pistoletu. Zdaję sobie sprawę, że znajduję się w gabinecie doktora Hillsteada, który siedzi naprzeciwko mnie, ale całe otoczenie wydaje się zawężać do jednego świata: mnie i mojej broni. Dźwięki przestają do mnie docierać, a w głowie mam dziwną, nieruchomą, milczącą pustkę. Słyszę tylko łomotanie mojego serca – szybkie, gwałtowne.

Znów oblizuję usta. Po prostu sięgnij i weź go do ręki, mówię sobie. Tak jak powiedział, robiłaś to dziesięć tysięcy razy. Ten pistolet jest przedłużeniem twojej dłoni. Chwytanie go jest odruchem bezwarunkowym, jak oddychanie lub mruganie powiekami.

Glock leży wciąż na biurku, a moje zesztywniałe dłonie pozostają zaciśnięte na podłokietnikach fotela.

– Dalej. Weź go do ręki. – Jego głos staje się twardy. Nie brutalny, lecz nieustępliwy.

Udaje mi się oderwać jedną dłoń od oparcia fotela i przesuwam ją do przodu z całą siłą woli, na jaką mnie stać. Ręka nie reaguje i część mnie, ta bardzo mała część, która pozostała chłodna, analityczna, nie może uwierzyć w to, co się dzieje. Od kiedy to czynność, która była odruchem, stała się nagle najtrudniejszą rzeczą do wykonania?

Jestem świadoma potu spływającego strumieniami po moim czole. Cała drżę i pole widzenia powoli zaczyna mi się zawężać. Mam trudności z oddychaniem i czuję wzbierającą we mnie panikę – klaustrofobiczne, wypełniające, duszące uczucie. Moje ramię dygocze niczym drzewo szarpane wichurą. Mięśnie kurczą się co rusz spazmatycznie niczym kłębowisko węży. Moja dłoń powoli zbliża się do broni, aż wreszcie zawisa nad nią. Teraz dygoczę jeszcze bardziej, na całym ciele, i pocę się wszystkimi porami skóry.

Zrywam się z fotela, przewracając go do tyłu, i krzyczę.

Krzyczę i biję się dłońmi po głowie. Czuję, że z piersi zaczyna mi się dobywać szloch, i wiem, że doktor Hillstead dopiął swego. Złamał mnie, otworzył, wypruł ze mnie flaki. Fakt, że uczynił to, aby mi pomóc, nie przynosi ulgi, zupełnie nie. W tej chwili wszystko jest bólem, bólem, bólem.

Odsuwam się od biurka w kierunku ściany z lewej strony i osuwam się po niej w dół. Słyszę swój własny jęk, coś w rodzaju żałosnego zawodzenia. To naprawdę okropny dźwięk. Rani mnie jak zawsze. Słyszałam go zbyt wiele razy. To odgłos, jaki wydaje człowiek, który przeżył, gdy tylko zdaje sobie sprawę, że on wciąż żyje, chociaż wszystko, co kochał, zginęło. Słyszałam go z ust matek, mężów, przyjaciół, którzy identyfikowali ciała w kostnicy i gdy słyszeli z moich ust wieści o śmierci najbliższych.

Zastanawiam się, dlaczego nie czuję się zażenowana, ale nie ma we mnie miejsca na wstyd. Ból wypełnił mnie całkowicie.

Doktor Hillstead podchodzi bliżej. Nie przytula mnie ani nie dotyka. To niewłaściwe zachowanie dla psychoterapeuty. Czuję go jednak. Jest przykucniętą rozmazaną sylwetką tuż przede mną, a moja nienawiść do niego właśnie osiągnęła perfekcję.

– Mów do mnie, Smoky. Powiedz mi, co się dzieje.

W jego głosie słyszę tak szczerą życzliwość, że wzbudza to we mnie nową falę cierpienia. Udaje mi się coś powiedzieć, łamiącym się głosem, przerywanym szlochami.

– Nie potrafię tak żyć, nie potrafię tak żyć bez Matta, bez Alexy, bez miłości, bez życia, wszystko zniknęło, wszystko zniknęło i…

Moje usta układają się w kształt kółka. Czuję to. Spoglądam na sufit, chwytam się za włosy i udaje mi się wyrwać dwie pełne garście, zanim tracę przytomność.

1 Ang. National Center for the Analysis of Violent Crime (przyp. tłum.).

2 Amerykańska kobieta strzelec wyborowy, która przez ponad 16 lat występowała w rewii Buffalo Billa Wild West Show. W czasie I wojny światowej organizowała pokazy strzeleckie i szkolenia dla żołnierzy (przyp. tłum.).

3

To dziwne, że demon potrafi przemawiać takim głosem. Stoi nade mną, wysoki na trzy metry. Ma oczy z agatu i głowę pokrytą zgrzytającymi zębami i krzyczącymi ustami. Oblepiające go łuski są czarne i wyglądają jak zrobione z czegoś spalonego. Ale jego głos jest nosowy, niemal z południowym akcentem.

– Uwielbiam pożerać dusze – mówi gawędziarskim tonem. – Nie ma to jak pochłonąć coś przeznaczonego do życia w niebie.

Jestem naga, przywiązana do łóżka srebrnymi łańcuchami, cienkimi, lecz niemożliwymi do przerwania. Czuję się jak Śpiąca Królewna, która przez przypadek znalazła się w historii rodem z H.P. Lovecrafta. Budzi mnie do życia liźnięcie rozdwojonego języka, a nie delikatny pocałunek bohatera. Nie mogę wydobyć z siebie głosu. Usta mam zakneblowane jedwabną chustą.

Demon stoi u stóp łóżka, spoglądając na mnie i mówiąc. Wydaje się jednocześnie swobodny i zaborczy. Wpatruje się we mnie z dumą, z jaką myśliwy przygląda się ustrzelonej sarnie, którą przywiązał na dachu swojego wozu.

Demon macha ząbkowanym żołnierskim nożem, który trzyma w ręku. Broń wydaje się dziwnie drobna w jego ogromnej szponiastej dłoni.

– Ale ja lubię moje dusze dobrze podsmażone i przyprawione na ostro! Twojej czegoś brakuje… może odrobiny agonii i szczypty bólu?

Jego oczy stają się puste, a z kłów spływa mu czarna ślina, wyglądająca jak ropa. Ścieka po brodzie prosto na ogromną łuskowatą pierś. Demon nie zdaje sobie z tego sprawy i to jest przerażające. Nagle uśmiecha się chytrze, pokazując garnitur ostrych zębów, i grozi mi żartobliwie szponiastym palcem.

– Mam tu też kogoś innego, kochanie. Moja słodka, słodka Smoky.

Odsuwa się na bok, odsłaniając mojego księcia, tego, którego pocałunek powinien mnie przebudzić. Mojego Matta. Mężczyznę, którego znałam od siedemnastego roku życia. Człowieka, którego znałam tak dobrze, jak tylko można kogoś znać. Jest nagi, przywiązany do krzesła, pobity, długo, mocno, okropnie. To rodzaj bicia zaprojektowany tak, aby wyrządzić jak największą krzywdę bez spowodowania śmierci. Rodzaj bicia, które wydaje się trwać wiecznie, które zabija wszelką nadzieję, utrzymując ciało przy życiu. Matt ma spuchnięte jedno oko, złamany nos i wybite kilka zębów, po których puste miejsca wyzierają zza zmasakrowanych warg. Jego dolna szczęka jest potrzaskana, bezkształtna. Sands dobrał się do Matta za pomocą swojego noża. Widzę na jego piersi i brzuchu długie nacięcia. I krew. Tyle krwi, wszędzie. Krew cieknąca z ust Matta, pieniąca się, gdy oddycha. Krew, którą demon rozmazał na brzuchu Matta, grając w kółko i krzyżyk. Widzę, że kółka wygrały.

Otwarte oko Matta spogląda na mnie i perfekcja rozpaczy, którą w nim dostrzegam, wypełnia mój umysł przeraźliwym wyciem – potwornym, unicestwiającym duszę dźwiękiem z głębi serca, z samego środka mnie. Głos czystego horroru. Huraganowy skrzek na tyle potężny, że potrafi zniszczyć cały świat. Wypełnia mnie gniew tak kompletny, tak intensywny i wszechogarniający, że niszczy wszelką świadomą myśl z siłą bomby atomowej. To wściekłość obłędu, kompletna ciemność podziemnej groty. Zaćmienie duszy.

Skrzeczę przez knebel jak zwierzę, tak głośno, że moje gardło powinno krwawić, a uszy eksplodować od wibracji.

Rzucam się w łańcuchach tak gwałtownie, że przecinają moją skórę. Oczy wychodzą mi na wierzch, jakby chciały wyskoczyć z oczodołów. Gdybym była psem, pieniłabym się teraz na pysku. Pragnę tylko jednego: zerwać łańcuchy i zabić demona gołymi rękami. Chcę go rozedrzeć na strzępy tak, żeby nie można go było rozpoznać. Chcę rozwalić go na atomy, które go stworzyły, i zetrzeć demona w pył.

Ale moje więzy są zbyt mocne. Nie dają się przerwać ani nawet poluzować. Przez cały czas demon przygląda mi się z fascynacją, opierając jedną rękę na głowie Matta w koszmarnej parodii ojcowskiego gestu.

Rechocze, potrząsa monstrualną głową, a jego liczne usta jęczą w proteście. Znów przemawia głosem, który zupełnie nie pasuje do jego postaci.

– Proszę bardzo! Gotujemy i polewamy, podpiekamy i podsmażamy. – Mruga. – Nie ma to jak odrobina desperacji, żeby wydobyć smak bohaterskiej duszy… – Przerywa, a potem poważnieje na chwilę. Jego głos wypełnia się swego rodzaju perwersyjnym żalem. – Nie wiń siebie za to wszystko, Smoky. Nawet bohater nie może zawsze wygrywać.

Kieruję wzrok na Matta i spojrzenie jego oka wystarcza, żebym zapragnęła umrzeć. Nie patrzy na mnie ze strachem, bólem czy przerażeniem. Spogląda na mnie z miłością. Na krótką chwilę udaje mu się wypchnąć demona poza granice świata tej sypialni i jesteśmy tu tylko my dwoje, patrząc na siebie.

Jednym z darów długiego małżeństwa jest zdolność przekazywania sobie wszystkiego – od lekkiego niezadowolenia do sedna życia – w jednym spojrzeniu. To coś, co człowiek buduje, splatając swoją duszę z duszą małżonka, oczywiście jeśli chce tej wspólnoty dusz. Matt spogląda na mnie właśnie w ten sposób, mówiąc mi trzy rzeczy zawarte w tym jednym, pięknym oku: przepraszam, kocham cię i… żegnaj.

Czuję się, jakbym obserwowała koniec świata. Nie płomienie i ogień, lecz zimne, wszechobecne cienie. Ciemność, która będzie trwać wiecznie.

Demon wydaje się również to wyczuwać. Rechocze znowu i wykonuje mały taniec, wymachując ogonem i ociekając ropą na całym ciele.

– Ach, amore. Jakie to słodkie. Wisienka na czubku mojego deserku ze Smoky: śmierć miłości.

Drzwi do pokoju otwierają się i zamykają. Nie widzę, żeby ktoś wszedł… Dostrzegam za to małą ocienioną sylwetkę na granicy zasięgu wzroku. Coś w tej sylwetce wypełnia mnie rozpaczą.

Matt zamyka oko i znów czuję gniew. Szarpię krępujące mnie łańcuchy.

Nóż opada, słyszę mokry, tnący, rozcinający dźwięk i Matt wyje przez rozbite usta, a ja wrzeszczę poprzez knebel. Książę z Bajki umiera, Książę z Bajki umiera…

Budzę się z krzykiem.

Leżę na kanapie w gabinecie doktora Hillsteada, który klęczy koło mnie, dotykając mnie nie dłońmi, lecz słowami.

– Ciiii, Smoky. Wszystko w porządku, to tylko sen. Jesteś tutaj, jesteś bezpieczna.

Dygocę cała i jestem mokra od potu. Na moich policzkach wysychają łzy.

– Dobrze się czujesz? – pyta. – Wróciłaś? Nie mogę na niego patrzeć. Powoli siadam.

– Dlaczego to zrobiłeś? – szepczę. Skończyłam z udawaniem przed moim terapeutą, że jestem silna. Rozbił mnie, wynicował i teraz trzyma moje wciąż bijące serce w swoich dłoniach.

Nie odpowiada od razu. Wstaje, chwyta krzesło i przysuwa je w pobliże kanapy. Siada na nim i chociaż nadal nie mogę na niego patrzeć, czuję na sobie jego wzrok. Jest niczym ptak uderzający skrzydłami o szybę – nieśmiały, lecz nieustępliwy.

– Zrobiłem to, ponieważ… musiałem. – Milknie na chwilę.

– Smoky, pracuję z FBI i innymi organami ochrony prawa już przez niemal dziesięć lat. Wszyscy jesteście stworzeni z niezwykle odpornego materiału. Widziałem w tym gabinecie najlepsze przejawy człowieczeństwa. Poświęcenie. Odwagę. Honor. Poczucie obowiązku. Oczywiście zdarzyło się też trochę zła czy korupcji, ale to wyjątek, nie reguła. Przeważnie zaś widzę siłę. Niesamowitą siłę. Siłę charakteru, moc ducha. – Przerywa i wzrusza ramionami. – W mojej profesji nie powinniśmy rozmawiać o duszy. Nie powinniśmy właściwie w nią wierzyć. Dobro i zło? To szeroka koncepcja, a nie wąskie definicje. – Spogląda na mnie ponuro. – Ale to nie są tylko pojęcia, prawda?

Nadal wpatruję się w swoje dłonie.

– Ty i twoi koledzy po fachu traktujecie swoją siłę jak talizman. Zachowujecie się, jakby płynęła z niewyczerpanego źródła. Jak Samson i jego włosy. Zdajecie się sądzić, że jeśli się złamiecie i naprawdę przede mną otworzycie, stracicie swoją moc i nigdy jej już nie odzyskacie. – Milknie, tym razem na dłużej. Czuję się pusta, osamotniona. – Robię to już od jakiegoś czasu, Smoky, a ty jesteś jedną z najsilniejszych osób, jakie znam. Mogę z niemal całkowitą pewnością powiedzieć, że żaden z moich byłych pacjentów nie byłby w stanie znieść tego, co wycierpiałaś i przez co nadal cierpisz. Absolutnie żaden z nich.

Udaje mi się wreszcie na niego spojrzeć. Zastanawiam się, czy sobie ze mnie nie żartuje. Silna? Nie czuję się silna. Czuję się słaba. Nie jestem nawet w stanie wziąć do ręki własnej broni. Spoglądam na niego, a on na mnie, tym nieruchomym wzrokiem, który natychmiast, z szokiem, rozpoznaję. Patrzyłam w ten sam sposób na pełne krwi miejsca przestępstwa, na rozczłonkowane zwłoki. Jestem w stanie spoglądać na te horrory bez zmrużenia powieką. Doktor Hillstead obserwuje mnie w podobny sposób i pojmuję, że to jego dar: potrafi spojrzeć na potworność duszy i nie odwrócić wzroku. Jestem jego sceną zbrodni i nigdy nie odwróci się ode mnie z obrzydzeniem czy odrazą.

– Zdaję sobie jednak sprawę, że jesteś u kresu wytrzymałości, Smoky – odzywa się znowu. – A to oznacza, że mogę zrobić jedną z dwóch rzeczy: przyglądać się, jak się załamujesz i umierasz, lub zmusić cię, żebyś się przede mną otworzyła i pozwoliła mi sobie pomóc. Wybieram to drugie.

Czuję prawdę wyzierającą z jego słów, ich szczerość. Obserwowałam setki łżących kryminalistów. Moim skromnym zdaniem potrafię wyczuć kłamstwo, nie przerywając sobie snu. Doktor Hillstead mówi prawdę. Chce mi pomóc.

– Teraz przyszedł czas na twój ruch. Możesz wstać i wyjść stąd, albo możemy pociągnąć to dalej. – Uśmiecha się do mnie, zmęczony. – Jestem w stanie ci pomóc, Smoky. Naprawdę. Nie mogę odwrócić biegu historii. Nie mogę ci obiecać, że nie będziesz czuła tego bólu do końca życia, ale potrafię ci pomóc. Jeżeli mi pozwolisz.

Wpatruję się w mojego psychoterapeutę i czuję walkę rozgrywającą się wewnątrz mnie. Doktor Hillstead ma rację. Jestem żeńską wersją Samsona, a on męską Dalilą, z tym wyjątkiem, że przekonuje mnie, iż tym razem obcięcie włosów nie będzie mnie bolało. Prosi mnie, abym mu zaufała w sposób, w jaki nie ufam nikomu. Poza sobą samą.

I…? – pyta we mnie cichy głosik. W odpowiedzi zamykam oczy. No tak. I poza Mattem.

– W porządku, doktorze Hillstead. Wygrał pan. Spróbuję.

Wiem, że wybrałam dobrze w chwili, gdy wypowiadam te słowa, bo przestaję się trząść.

Zastanawiam się, czy to, co powiedział, jest prawdą. Chodzi o moją siłę.

Czy mam jej wystarczająco, żeby żyć?

4

Stoję przed wejściem do oddziału FBI w Los Angeles, na Wilshire. Spoglądam na budynek, usiłując coś poczuć na jego widok.

Nic.

Nie jest to miejsce, do którego w tej chwili przynależę. Czuję, jak mnie ocenia, spogląda na mnie, krzywiąc twarz z betonu, stali i szkła. Zastanawiam się, czy tak postrzegają to miejsce cywile. Jako coś imponującego i być może nieco głodnego?

Dostrzegam swoje odbicie w szklanych drzwiach frontowych i krzywię się gdzieś w głębi siebie. Zamierzałam założyć garsonkę, ale wydało mi się to nieco zbyt dużym zobowiązaniem do odniesienia sukcesu. Dresy z kolei – nieco za małym. W ramach niezdecydowania postanowiłam założyć dżinsy, koszulę na guziki i buty na płaskim obcasie. Pomalowałam się też delikatnie. Teraz to wszystko wydaje mi się zupełnie nie na miejscu i mam ochotę uciec, pobiec daleko stąd.

Emocje przetaczają się przeze mnie niczym fale sztormu, pieniące się i załamujące z hukiem. Strach, obawa, gniew, nadzieja.

Doktor Hillstead zakończył naszą sesję z jednym poleceniem: Zobacz się ze swoimi ludźmi.

– To nie jest dla ciebie wyłącznie praca, Smoky. To coś, co zdefiniowało twoje życie, co stało się częścią ciebie, tego, kim jesteś. Czym jesteś. Zgodzisz się ze mną?

– Tak, to prawda.

– A ludzie, z którymi pracujesz… niektórzy z nich są twoimi przyjaciółmi?

Wzruszyłam ramionami.

– Dwoje z nich to moi najlepsi przyjaciele. Usiłowali się ze mną skontaktować, pomóc, ale…

Doktor Hillstead uniósł pytająco brwi, chociaż znał odpowiedź na to pytanie.

– Ale nie widziałaś się z nimi od czasu wyjścia ze szpitala. Przyszli mnie odwiedzić, kiedy nadal byłam cała owinięta bandażami niczym mumia. Zastanawiałam się wtedy, dlaczego wciąż żyję, i pragnęłam, żeby to nie była prawda. Usiłowali zostać, lecz poprosiłam, by sobie poszli. Potem telefonowali do mnie wiele razy, ale pozwoliłam rozmowom przełączać się na pocztę głosową i nigdy nie oddzwaniałam.

– Nie chciałam wtedy nikogo widzieć. A potem… – Zawiesiłam głos.

– A potem co? – ponaglił mnie. Westchnęłam i wskazałam na moją twarz.

– Nie chciałam, żeby mnie taką zobaczyli. Nie zniosłabym współczucia w ich oczach. Za bardzo by mnie to bolało.

Rozmawialiśmy jeszcze przez chwilę i doktor Hillstead powiedział, że pierwszym krokiem, abym ponownie mogła chwycić do ręki mój pistolet, jest spotkanie się twarzą w twarz z moimi przyjaciółmi.

Więc jestem tutaj.

Zaciskam zęby, przywołuję ten mój irlandzki upór i wchodzę przez drzwi.

Zamykają się za mną po cichu i przez moment jestem uwięziona między marmurową posadzką i wysokim sufitem. Czuję się odsłonięta niczym królik w szczerym polu.

Przechodzę przez bramkę wykrywaczy metalu i pokazuję moją odznakę. Strażnik pełniący służbę jest czujny, ma twarde, wnikliwe spojrzenie. Jego oczy rozbłyskują lekko na widok moich szram.

– Przyszłam zobaczyć się z ludźmi z Centrali Śmierci oraz z zastępcą dyrektora – wyjaśniam, z jakiegoś powodu czując, że muszę mu wszystko powiedzieć.

Strażnik obdarza mnie uprzejmym uśmiechem, który mówi, że mało go to obchodzi. Mam wrażenie, że jeszcze bardziej się wygłupiłam i obnażyłam. Ruszam w kierunku lobby z windami, przeklinając samą siebie pod nosem.

Ląduję w windzie z kimś, kogo nie znam i kto wprawia mnie w jeszcze większe zakłopotanie (o ile to możliwe), nieumiejętnie ukrywając ukośne spojrzenia rzucane na moją twarz. Staram się to ignorować i kiedy docieramy do mojego piętra, wychodzę z windy może nieco szybciej niż zwykle. Serce tłucze mi się gwałtownie w piersi.

– Weź się w garść, Barrett – warczę do siebie. – Czego się spodziewałaś, skoro wyglądasz jak dzwonnik z Notre Dame? Pozbieraj się wreszcie.

Rozmowa z samą sobą zazwyczaj działa i ta chwila nie jest wyjątkiem. Czuję się lepiej. Ruszam w głąb korytarza i docieram do drzwi, za którymi mieści się moje biuro. Znów wyczuwam, jak wzrasta we mnie strach, wypierając nonszalancję, do jakiej się zmusiłam. Dostrzegam podobieństwa, tak myślę. Przechodziłam przez próg tego pokoju bez zastanowienia więcej razy, niż potrafię zliczyć. Częściej, niż miałam w ręku broń. Czuję jednak podobny strach, tylko w nieco bardziej minorowej tonacji.

Zdaję sobie sprawę, że za tymi drzwiami znajduje się życie, które zostawiłam za sobą. Ludzie, którzy są jego częścią. Czy mnie zaakceptują? A może dostrzegą jedynie złamaną duszę w masce potwora, przywitają się ze mną wylewnie, a potem odeślą mnie do domu? Czy poczuję dziesiątki par oczu wypalających mi dziury w plecach?

Potrafię sobie wyobrazić ten scenariusz z wyrazistością, która mnie przeraża. Czuję panikę. Spoglądam nerwowo na korytarz. Drzwi windy nadal są otwarte. Wystarczy, żebym odwróciła się na pięcie i pobiegła. Pobiegła i nie przestałav biec. Biec, biec i biec, i biec, i biec, aż moje czółenka wypełnią się potem. Kupić paczkę marlboro, wrócić do domu i palić, rechocząc w ciemności. Płakać bez powodu, wpatrywać się w swoje blizny i zastanawiać się nad życzliwością obcych. Ten scenariusz wydaje mi się tak atrakcyjny, że aż przechodzi mnie dreszcz. Chcę zapalić papierosa. Pragnę bezpieczeństwa mojej samotności i bólu. Chcę zostać sama, żeby móc powoli tracić rozum i…

…a potem słyszę Matta. Śmieje się.

To ten jego cichy śmiech, który tak zawsze kochałam, chłodny powiew dobroci i zrozumienia. No taaaaaak, kochanie… usiłujesz prysnąć przed niebezpieczeństwem. Cała ty. To był jeden z jego darów – zdolność besztania kogoś bez jednoczesnego wyśmiewania go.

– Może teraz taka jestem – mruczę. Chcę, żeby zabrzmiało to wyzywająco, ale drżąca broda i wilgotne od potu dłonie utrudniają mi zadanie.

Czuję, jak Matt się uśmiecha – delikatnie, triumfująco i niezupełnie realnie.

Cholera!

– Dobra, dobra, już dobra – mruczę do ducha, chwytając za klamkę.

Wypycham Matta ze swoich myśli i otwieram drzwi.

5

Wpatruję się we wnętrze pokoju, nie wchodząc do niego. Ogarnia mnie czyste, obezwładniające, wywołujące mdłości przerażenie. Przychodzi mi do głowy, że to właśnie jest sednem wszystkiego, czego najbardziej nienawidzę w moim życiu, od kiedy zdarzyła się „wielka zła rzecz”. Nieustająca niepewność. Jedną z cech, które zawsze u siebie lubiłam, było moje zdecydowanie. Wydawało się to takie proste – postanowić coś i wykonać to. A teraz ciągle słyszę w głowie: a co jeśli, co jeśli, co jeśli, nie tak, nie może, idź, zatrzymaj się, co jeśli, co jeśli, co jeśli… a w tle tego wszystkiego jeszcze to: boję się…

Boże, jak ja się boję. Przez cały czas. Budzę się w strachu, chodzę w strachu, kładę się spać w strachu. Jestem ofiarą. Nienawidzę tego, nie mogę od tego uciec i tęsknię za tą wrodzoną pewnością własnej nienaruszalności, która była częścią mnie. Wiem również, że bez względu na to, jak dobrze zaleczą się moje rany, owa pewność siebie nigdy nie powróci. Nigdy.

– Weź się w garść, Barrett – mówię.

To kolejna rzecz, którą teraz robię: snuję się bez celu, nigdy nigdzie nie docierając.

– Więc to zmień – mruczę do siebie. Ach tak, i jeszcze to, że gadam do siebie.

– Jesteś napławdę zwałjowanym kłóliczkiem, Bałłett – szepczę.

Jeden głęboki oddech i przekraczam próg.

Biuro nie jest zbyt duże. Takie, by pomieścić naszą czwórkę, biurka, komputery, mały pokoik konferencyjny, telefony i korkowe tablice, upstrzone zdjęciami przedstawiającymi śmierć. Pomieszczenie wygląda tak samo jak wtedy, gdy byłam tu ostatnim razem, sześć miesięcy temu. Ja jednak czuję, jakbym znalazła się co najmniej na Księżycu.

A potem ich widzę. Callie i Alana, siedzących plecami do mnie, pogrążonych w rozmowie, wskazujących sobie coś na jednej z tablic. James też tu jest, z typową dla siebie zimną intensywnością skoncentrowany na aktach, które leżą przed nim otwarte na biurku. To Alan odwraca się i widzi mnie jako pierwszy. Jego oczy robią się okrągłe jak spodki. Otwiera usta, a ja szykuję się na spojrzenie pełne obrzydzenia.

Alan śmieje się głośno.

– Smoky!

Jego głos jest przepełniony radością i w tym momencie czuję, że jestem ocalona.

6

– O cholera, kochaneczko! Nie będziesz się musiała więcej przebierać na Halloween. – To Callie. To, co mówi, jest szokujące, prostackie i bezduszne. I wypełnia mnie niewymuszoną radością. Gdyby powiedziała lub zrobiła cokolwiek innego, najprawdopodobniej wybuchnęłabym płaczem.

Callie jest wysokim, chudym, długonogim rudzielcem. Wygląda jak supermodelka. Jest jedną z tych pięknych osób, w których wpatrywanie się zbyt długo kończy się tak jak wpatrywanie się w słońce. Ma pod czterdziestkę i stopień magistra medycyny sądowej ze specjalizacją w kryminologii. Jest genialna i kompletnie pozbawiona ogłady. Większość ludzi uważa ją za onieśmielającą. Wielu z nich, po pierwszym rumieńcu zażenowania, decyduje, że Callie jest osobą nieczułą, może nawet okrutną. Nie mogłoby to być dalsze od prawdy. Callie jest lojalna aż do przesady, a jej prawości i charakteru nie złamałyby nawet najgorsze tortury. Jest szczera, prawdomówna, brutalna w swoich obserwacjach i z zasady nie bawi się w żadne gierki, polityczne, PR-owe czy jakiekolwiek inne. Bez wahania zasłoniłaby własnym ciałem przed kulą każdego, kogo uważa za przyjaciela.

Jedną z najbardziej niezwykłych cech Callie jest ta, którą najłatwiej przegapić – jej prostota. Twarz, którą pokazuje światu, jest jedyną, którą posiada. Nie wierzy w coś takiego jak wysokie mniemanie o sobie samej i nie ma cierpliwości do ludzi tego pokroju. Prawdopodobnie to właśnie najbardziej dezorientuje tych, którzy surowo ją oceniają: jeżeli człowiek nie jest w stanie znieść jej niewybrednych żartów, nie będzie jej to spędzało snu z powiek. Rozchmurz się albo zostań z tyłu, ponieważ – jak to lubi powtarzać – „jeżeli nie potrafisz się śmiać z samego siebie, na nic mi się nie przydasz”.

To Callie znalazła mnie po rozgrywce z Josephem Sandsem – nagą, krwawiącą, wrzeszczącą i całą umazaną rzygowinami. Callie jak zwykle była ubrana jak spod igły, ale bez najmniejszego wahania chwyciła mnie w ramiona i trzymała mnie mocno, czekając na karetkę. Jedną z ostatnich rzeczy, które pamiętałam, zanim straciłam przytomność, był widok cudnej, szytej na miarę garsonki Callie zrujnowanej moją krwią i łzami.

– Callie… – gani ją Alan, po cichu, poważnie, bez zbędnej gadaniny. Jak to Alan.

Alan jest wielkim, wzbudzającym strach Afroamerykaninem. Jest nie tyle duży, co gargantuiczny, jak góra na dwóch nogach. Jego skrzywiona mina niejeden raz sprawiała, że podejrzany siedzący w pokoju przesłuchań moczył się w gacie. Ironia oczywiście polega na tym, że Alan jest jednym z najmilszych, najłagodniejszych ludzi, jakich znam. Ma niezwykłą cierpliwość, którą zawsze podziwiałam i której usiłowałam dorównać, i zawsze wstrzykuje ją w dochodzenia. Nigdy się nie męczy lub niecierpliwi przeglądaniem dowodów i sprawdzaniem nawet najmniejszych drobiazgów. Kiedy ściga mordercę, nic nie jest w stanie go zanudzić, a jego oko do szczegółów pozwoliło zakończyć wiele spraw. Alan jest z nas najstarszy, już po czterdziestce, i zanim przyłączył się do naszego zespołu w FBI, przez dziesięć lat pracował jako detektyw w wydziale zabójstw w Los Angeles.

– Co ty tu robisz? – odzywa się nowy głos. Gdyby niezadowolenie było instrumentem, ta wypowiedź byłaby symfonią.

Słowa zostają wypowiedziane bez zbytecznych wstępów lub przeprosin – są bezpośrednie jak Callie, ale pozbawione jej humoru. To James. Za jego plecami nazywamy go Damienem, na cześć bohatera filmu Omen – syna Szatana. Najmłodszy z nas wszystkich, zaledwie dwudziestoośmioletni James jest jednym z bodaj najbardziej irytujących i niesympatycznych ludzi, jakich kiedykolwiek spotkałam. Drażni, doprowadza do granicy cierpliwości i potrafi naprawdę wkurzyć. Jeżeli kiedykolwiek trzeba kogoś porządnie zdenerwować, James jest paliwem, które należy dolać w takiej sytuacji do ognia.

Jednocześnie James jest genialny. Całkowicie, totalnie, wstrząsająco, niewiarygodnie genialny. Skończył liceum w wieku piętnastu lat z najwyższymi ocenami ze wszystkich przedmiotów. Zabiegały o niego uniwersytety, które w jakikolwiek sposób liczą się w naszym kraju. James wybrał college z najlepszą katedrą kryminologii i w ciągu czterech lat dochrapał się doktoratu. Następnie podjął pracę w FBI, co od początku było jego celem.

Kiedy miał dwanaście lat, stracił siostrę przez seryjnego zabójcę, który lubił lampy lutownicze i krzyk młodych kobiet. W dniu, w którym pochował swoją siostrę, James postanowił, że będzie pracował w naszym biurze.

James jest niczym zamknięta księga bez okładki. Wydaje się żyć tylko w jednym celu – żeby robić to, co robimy. Nigdy nie żartuje, nigdy się nie uśmiecha, nigdy nie robi niczego niepotrzebnego. Nie dzieli się z nikim swoim prywatnym życiem ani czymkolwiek, co mogłoby nawet marginalnie odsłonić jego pasje, upodobania czy gusta. Nie mam pojęcia, jaką lubi muzykę i filmy – i czy w ogóle jakieś ogląda.

Byłoby zbyt łatwo i przejrzyście myśleć o nim jako o wydajnym i powodowanym logiką człowieku. O nie – w Jamesie tkwi wrogość, która wydobywa się z niego w krótkich zrywach. Jego dezaprobata potrafi być zajadła, a jego bezmyślność jest wręcz legendarna. Nie mogę powiedzieć, że James syci się wyprowadzaniem z równowagi innych ludzi. Zamiast tego powiem, że Jamesa po prostu nijak to nie obchodzi.

Myślę, że jest zawsze wściekły na świat, w którym mogą istnieć osobnicy tacy jak ten, który zabił jego siostrę. Mimo wszystko dawno temu przestałam mu wybaczać jego zachowanie wyłącznie ze względu na niego samego. Zbyt wielki z niego dupek.

Ale jest genialny i jego geniusz oślepia swym blaskiem ludzi wokół niego niczym na stałe włączony flesz. Poza tym James dzieli ze mną zdolność, która nas do siebie zbliża, tworzy między nami swego rodzaju pępowinę. Zupełnie jakbym miała złego brata bliźniaka. James potrafi przeniknąć do umysłu mordercy. Potrafi wślizgnąć się w najdalsze zakamarki jego umysłu, w jego najmroczniejsze zakątki. Umie dostrzec cienie i zrozumieć zło. Ja też to potrafię i często kończyliśmy blisko, współpracując nad poszczególnymi częściami śledztwa, w bardzo intymnym sensie tego słowa. Przez cały ten czas dogadywaliśmy się niczym dwa bliźniacze umysły – wszystko szło gładko, bez przerywania, idealnie. We wszystkich innych chwilach przebywanie w jego towarzystwie było równie przyjemne jak wyrywanie zębów.

– Mnie też jest miło cię widzieć – odpowiadam.

– Hej, dupku – warczy groźnie Alan.

James zakłada ręce na piersi i obdarza Alana zimnym, niewzruszonym spojrzeniem. Jest to cecha, której nie mogę w nim nie podziwiać. Chociaż ma tylko metr siedemdziesiąt wzrostu i waży niecałe sześćdziesiąt kilo, prawie nie można go zastraszyć. Niczego się nie boi.

– Tylko zadałem pytanie – odpowiada.

– A może napijesz się wody z kubła, w którym powinieneś stulić mordę?

Kładę dłoń na ramieniu Alana.

– Nie przejmuj się.

Obaj wpatrują się w siebie gniewnie jeszcze przez chwilę. To Alan rezygnuje jako pierwszy, z ciężkim westchnieniem. James przygląda mi się długo, taksująco, a potem wraca do przerwanej lektury dokumentów.

– Przepraszam. – Alan potrząsa głową.

Uśmiecham się. Jak mam mu wytłumaczyć, że nawet ten sposób bycia Damiena w tej chwili wydaje mi się dobrą rzeczą? Chodzi o niezmienność pewnych rzeczy. James nadal mnie wkurza i jest to swego rodzaju komfortowa sytuacja.

Postanawiam zmienić temat.

– Co nowego słychać?

Przechodzę przez całe biuro, przyglądając się biurkom i tablicom. Podczas mojej nieobecności Callie szefowała zespołowi i teraz to ona postanawia odpowiedzieć na moje pytanie.

– Nic się specjalnego nie działo, kochaneczko. – Callie nazywa wszystkich „kochaneczkami”. Legenda głosi, że otrzymała nawet pisemną reprymendę za zwracanie się w ten sposób do dyrektora. Oczywiście to tylko afektacja przyswojona w celu rozrywki. W Callie nie ma nic z południowca. Ta jej emfaza strasznie denerwuje niektórych ludzi. Dla mnie to po prostu Callie. – Żadnego seryjnego, dwa porwania. Pracowaliśmy ostatnio nad niewyjaśnionymi sprawami z archiwum. – Uśmiecha się. – Chyba wszystkie bandziory poszły na urlop razem z tobą.

– Jak wam poszło z porwaniami? – Uprowadzenie dzieci to część naszej codzienności, chociaż wszyscy porządni funkcjonariusze organów ochrony prawa wzdrygają się przed tego typu sprawami. Rzadko bowiem chodzi o pieniądze – przeważnie o seks, cierpienie i śmierć.

– Jedna ofiara odzyskana żywa, druga martwa. Wpatruję się w tablice, tak naprawdę ich nie widząc.

– Przynajmniej w obu przypadkach odzyskaliście porwanych – mruczę pod nosem. Nader często to się nie udaje. Ktokolwiek myśli, że brak wiadomości to dobry znak, nigdy nie był rodzicem porwanego dziecka. W takim przypadku brak wieści jest niczym rak – nie zabija od razu, tylko powoli, lecz nieuchronnie pustoszy dusze. Znałam rodziców, którzy odwiedzali mnie z nadzieją, że będę miała jakieś informacje na temat ich dzieci – informacje, które nie istniały. Obserwowałam, jak ze spotkania na spotkanie robią się bardziej wychudzeni i zgorzkniali. Widziałam, jak nadzieja umiera w ich oczach, a na ich głowach pojawiają się siwe włosy. W takich przypadkach odnalezienie ciała ich dziecka byłoby błogosławieństwem, ponieważ pozwoliłoby im przynajmniej odbyć żałobę.

Spoglądam na Callie.

– I jak ci się podoba bycie szefem?

Obdarza mnie opatentowanym przez siebie, pozornie wyniosłym uśmiechem.

– Znasz mnie, kochaneczko. Urodziłam się, żeby być królową, a teraz mam wreszcie koronę.

Alan prycha na te słowa i rechocze głośno.

– Nie zwracaj uwagi na tego wieśniaka, moja droga – mówi Callie z lekceważeniem.

Chichoczę – i jest to dobry śmiech. Prawdziwy – taki, który człowieka zupełnie zaskakuje, jak powinien każdy śmiech. Tylko że ten przeciąga się nieco bardziej, niż powinien, a ja nagle z przerażeniem czuję, że do oczu napływają mi łzy.

– O cholera – mamroczę, ocierając twarz. – Przepraszam za to. – Spoglądam na nich i uśmiecham się słabo. – Naprawdę cieszę się, że was widzę. Bardziej niż zdajecie sobie sprawę. Alan, człowiek-góra, podchodzi do mnie i bez ostrzeżenia obejmuje mnie swoimi masywnymi ramionami. Opieram się tylko przez chwilę, a potem odwzajemniam uścisk i opieram głowę na jego piersi.

– Wiemy to, Smoky – mówi. – Wiemy.

Puszcza mnie i natychmiast Callie odpycha go na bok.

– Wystarczy tych pieszczot – kwituje ostro i spogląda na mnie. – Pozwól, że zabiorę cię na lunch. I nawet nie próbuj odmawiać.

Znowu czuję napływające łzy i potrafię tylko skinąć głową. Callie chwyta torebkę, łapie mnie za ramię i szybko wyprowadza z biura.

– Wracam za godzinę – rzuca jeszcze przez ramię, wypycha mnie za drzwi i zamyka je za nami. Łzy zaczynają toczyć się swobodnie po moich policzkach.

Callie ściska mnie lekko.

– Wiedziałam, że nie chciałabyś się rozryczeć przy Damienie, kochaneczko.

Śmieję się przez łzy i tylko kiwam głową, przyjmując zaoferowaną mi chusteczkę. Pozwalam, aby jej siła prowadziła mnie w tej chwili słabości.

Spis treści

I SNY I CIENIE

1

2

3

4

5

6