Prolog

Chryste.

Przywarłam do muru całymi plecami. Obojczyk palił wściekle, doprowadzając moje zmysły do szaleństwa. Ubranie przykleiło się do ciała od nadmiaru posoki wypływającej z rany. Moja klatka piersiowa poruszała się w zawrotnym tempie, szum krwi skutecznie zagłuszał wszystkie dźwięki dookoła. Miałam wrażenie, że mój oddech niesie się echem po przestrzeni i te bestie zaraz mnie odnajdą.

Cholera jasna!

Przymknęłam powieki. Nieznana substancja szczypała mnie w oczy. Przetarłam twarz dłonią i wciągnęłam ze świstem powietrze, kiedy się jej przyjrzałam.

Adrenalina tak we mnie uderzyła, że nawet nie poczułam, gdy mózg tego gościa rozbryzgał się na mojej twarzy.

Odskoczyłam od muru jak oparzona. Zdusiłam jęk. Czułam, jak chciał wydobyć się z mojej piersi. Desperacko próbowałam zdjąć z siebie kawałki narządu, ale tylko rozsmarowałam krew i mięso po skórze. Żółć podeszła mi do gardła. Zgięłam się wpół, oparłam ręce o kolana.

Zawartość żołądka wyszła ze mnie szybciej, niż się tam znalazła.

– Kurwa mać – zaklęłam i przetarłam usta dłonią.

Torsje wciąż mną targały, a świat przed oczami pociemniał. Do nosa wdarł się metaliczny zapach posoki i ostra woń wymiocin. Wszystko wokół zawirowało, karuzela kręciła się coraz bardziej, a moje ciało wraz z nią.

Padłam na kolana i oparłam się dłońmi o mokre podłoże. Opanujże się – skarciłam się w duchu. Wszystkie moje kończyny drżały jak po wielokilometrowym biegu. Musiałam jak najszybciej doprowadzić się do ładu, inaczej te bestie mnie dopadną.

– Madeleine! – Ochrypły, niski głos odbił się echem od betonowych murów. Moje serce zamarło w ułamku sekundy. – Nie chowaj się, skarbie! Tylko pogarszasz sprawę.

Cichy pisk wydostał się z moich ust. Nie zwracając uwagi na błoto i resztki organów denata, przycisnęłam do nich dłoń i pokracznie wycofałam się na miejsce przy ścianie. Skuliłam się, ściśnięta przerażeniem. Desperacko szukałam wyjścia z tej sytuacji, mój umysł był jednak całkowicie pusty.

Wpatrywałam się szeroko rozwartymi oczami w ścianę lasu znajdującą się dosłownie dziesięć metrów dalej. Problem polegał na tym, że jeśli chciałam się w nim skryć, musiałam przebiec przez szeroką połać krótko przystrzyżonej trawy. Byłam pewna, że od razu zarobię kulkę w plecy.

Biłam się ze swoimi myślami, wahałam się, czy nie zaryzykować, ale ciało odmówiło posłuszeństwa. Strach i stres nie pozwalały na to, żebym wykonała jakikolwiek ruch. Panika jeszcze bardziej rozgościła się w moim organizmie. Jeśli bym tu została, to prędzej czy później i tak by mnie znaleźli.

Szmer z prawej strony zwrócił moją uwagę. Nastawiłam uszu, bałam się jednak odwrócić głowę. Kolejna gula żółci utkwiła mi w przełyku, niemal siłą woli zmusiłam się do przełknięcia jej. Jeszcze chwila i pozbawiłaby mnie tlenu.

Powolnym ruchem zwróciłam się w tamtą stronę i zamarłam równie mocno, co świat wokół mnie.

Tęczówki w kolorze płynnego miodu wpatrywały się we mnie chłodno. Poniżej rozciągał się szyderczy uśmiech odsłaniający rząd równych, śnieżnobiałych zębów. Przydługa grzywka łaskotała mnie w nos, lecz nie miałam odwagi odgarnąć ciemnych kosmyków ręką.

Przełknęłam ślinę, gotowa krzyczeć wniebogłosy, ale przybysz przyłożył do swoich ust palec odziany w czarną rękawiczkę. Wpatrywałam się w niego jak zaczarowana. Naprawdę, odniosłam wrażenie, że przygwoździł mnie tym spojrzeniem do podłoża i wciskał w nie coraz bardziej, gniotąc przy okazji organy.

Wyciągnął rękę w moją stronę i delikatnie ujął brudny policzek. Przeszył mnie niespodziewany dreszcz. Miał tak chłodną dłoń, że uczucie szczypania przyszło niemal natychmiast. Przesunął ją niżej na szyję, a później na kark. Uśmiech nie schodził z jego twarzy, kiedy odrywał moją potylicę od muru.

Nie mrugnął ani razu w tym czasie, ani nawet w momencie, w którym postanowił szarpnąć mnie za włosy, obrócić głowę pod nienaturalnym kątem i uderzyć skronią w betonową ścianę.

A potem.

Ciemność.

Rozdział 1

Wiatr rozwiewał włosy, sprawiając, że właziły mi do oczu. Odgarnęłam kosmyki, przeklinając w duchu, że ich nie związałam. Szarówka popołudnia nie sprzyjała spacerom, więc kiedy tylko się rozpadało, ulice Down Town opustoszały. Neony pobliskich sklepów i barów odbijały się w kałużach rozrastających się leniwie na dziurawym asfalcie. Kilku śmiałków przemierzało Hold Street szybkim truchtem, kulili się pod prowizorycznymi osłonami z gazet lub aktówek. Jednak żadna z tych osób nie zwracała na mnie większej uwagi.

Ot, zwykła dziewczyna, która wybrała się na spacer w brzydką pogodę.

Deszcz zacinał prosto w twarz, był mroźny; miałam wrażenie, że przeszywał mnie na wylot, mimo płaszcza spoczywającego na moich ramionach. Owinęłam się nim szczelniej, po czym postawiłam kołnierz, chcąc ochronić się przed pogodą.

Rozejrzałam się i przecięłam ulicę szybkim krokiem. Przeskoczyłam przez krawężnik i nie zastanawiając się za długo, weszłam między budynki. Uliczka jak zwykle była ciemna, żarówki w latarniach już dawno się przepaliły, a miasto nie było skore do tego, by je wymienić. Uderzył we mnie zapach stęchlizny i wilgoci. Weszłam w mrok bez mrugnięcia okiem, moje kroki odbijały się echem od ceglastych ścian.

Zrobiłam dokładnie pięćdziesiąt osiem kroków, nim stanęłam przed znajomymi drzwiami. Lubiłam je liczyć, wypełniały pustkę w moim umyśle. Pchnęłam drewniane skrzydło. Otworzyło się z cichym jękiem. Ciepło owiało moje ciało, sprawiając, że zmarznięte dłonie zaczęły mrowić. Skierowałam się ku schodom, rozcierając ręce jedna o drugą.

Ciszę mąciło jedynie szuranie papieru o blat. Nie rozglądałam się, nie kiwałam nikomu na powitanie ani nie łapałam kontaktu wzrokowego. Takie były zasady. Nie pytałam dlaczego, po prostu się temu poddałam. Poza tym, w tym wypadku, nie miało to dla mnie większego znaczenia. Nie chciałam mieć nic wspólnego z tymi demonami.

Przeszłam przez szeroki korytarz, z daleka widziałam dwóch rosłych osiłków. Wpatrywali się w ścianę przed sobą, niewzruszeni odgłosami wydobywającymi się zza ściany. Włożyłam wciąż skostniałe ręce do kieszeni płaszcza. Posłałam obu firmowy uśmiech.

– Podobno Jean Luc chciał się ze mną widzieć – oświadczyłam bez ogródek. Ochroniarz spojrzał na mnie znad przyciemnionych szkieł, zlustrował od góry do dołu, po czym zapukał do drzwi.

– Szefie, Russeau już jest!

Wzdrygnęłam się, słysząc doniosły głos. Odgłosy zza drzwi ustały na chwilę.

– Wchodź!

Nie czekając dłużej, nacisnęłam klamkę. Ciężki zapach eteru, potu i seksu wdarł się do moich nozdrzy. Zamrugałam, zamroczona gęstym, papierosowym dymem. Zdusiłam w sobie chęć kaszlu i ruszyłam w głąb pomieszczenia.

Gabinet Jean Luca przypominał bardziej pokój uciech niż miejsce, w którym robiło się poważne interesy. Ściany pokryte miękką, czerwoną tapetą już dawno przesiąknęły tytoniem i alkoholem, eter unosił się w powietrzu, jakby wciąż tu był. Co chwilę zerkałam w dół, by sprawdzić, czy nie sunie między moimi butami. Wściekle różowe, ledowe paski oświetlały jasny sufit. Dookoła paliło się kilka mniejszych, rustykalnych lamp, ale w pomieszczeniu wciąż było mrocznie przez ciemne abażury, które dawały niewiele światła.

Mój pracodawca siedział na eleganckiej kanapie, odwrócony do mnie plecami. Ręce miał szeroko rozciągnięte na oparciu, głowę delikatnie odchyloną do tyłu. Wiedziałam, że gdybym obeszła mebel, to moim oczom ukazałaby się jedna głowa bądź dwie, pochylone nad jego kroczem.

Jean Luc zerknął na mnie przez ramię. Jasne, zaczesane jak zwykle do tyłu włosy opadły mu na czoło. Spojrzenie miał lekko zamglone, wciąż widziałam w nim ten błysk, dozę sprytu, dzięki której zajmował tak wysoką pozycję w półświatku.

– Wzywałeś? – zapytałam, przystając w bezpiecznej odległości. Skrzywiłam się, kiedy kolejny teatralny jęk wydarł się z gardła prostytutki.

– Mam dla ciebie robotę, tropicielko. – Skinął na mnie ręką, bym podeszła bliżej.

Zdusiłam w sobie chęć ucieczki i opanowałam mimikę, by nie było na niej przypadkiem obrzydzenia. Za jakikolwiek grymas inny niż neutralny można w tym gabinecie stracić życie. Przynajmniej tak tu szeptali.

Obeszłam kanapę i stanęłam przed znudzonym obliczem Jean Luca. Lustrował mnie uważnie, a ja walczyłam sama ze sobą, by nie spojrzeć w dół.

– Jaką? – wydusiłam z siebie, zaciskając ręce w pięści, ukryte w kieszeniach płaszcza.

Rytmicznie poruszająca się blond głowa skutecznie uniemożliwiała mi koncentrację. Usilnie starałam się skupić na błyszczących, szarych oczach swojego pracodawcy. Nieopatrznie na jeden krótki moment mój wzrok powędrował w dół, co nie uszło jego uwadze. Prychnął rozbawiony, złapał towarzyszkę za włosy i szarpnął do tyłu. Kobieta pisnęła, zaskoczona tym ruchem, jej nagie piersi zafalowały mi przed oczami.

Mokre plaśnięcie rozległo się w moich uszach. Zacisnęłam mocno usta i spojrzałam w dół, na własne obuwie, akurat w momencie, w którym mętna stróżka spermy postanowiła spłynąć po jego czubku.

– Spierdalaj. – Jean Luc podniósł się z kanapy, by schować przyrodzenie w spodniach. Na obliczu mężczyzny malowały się pogarda i odraza, kiedy patrzył na blondwłosą kobietę w rozmazanym makijażu. Wycofała się pospiesznie z pomieszczenia, zamykając za sobą drzwi, najciszej jak się dało. Poprawił się i wyciągnął z kieszeni marynarki paczkę papierosów. – Nicola Dubois – powiedział, patrząc tym razem na mnie. – Wymyka mi się od lat, choć wydawał się na początku łatwym celem. Pokazałaś, że jesteś godna zaufania, dlatego przydzielam ci jego sprawę.

– Nie miałam za bardzo wyjścia. – Wzruszyłam ramionami, wciąż skupiona na białej plamie na moich czarnych butach. – Co robi ten cały Dubois, że tak bardzo chcesz go wyeliminować?

Jean Luc zaśmiał się głośno i ponownie rozsiadł się na kanapie. Zaciągnął się mocno papierosem. Wypuścił kłąb dymu prosto w moją twarz. Zmarszczyłam oczy, chcąc dać tym samym wyraz swojego niezadowolenia.

– Nie chcę go wyeliminować. Potrzebuję go żywego.

Uniosłam brew. Zostawianie ludzi przy życiu nie było tym, czym się zajmowałam dla Jean Luca na co dzień, dlatego nie zamierzałam ukrywać, jak bardzo zdziwiła mnie ta informacja.

– To chyba nie jest zadanie dla mnie – stwierdziłam, wzruszając ponownie ramionami.

– Jest wyłącznie dla ciebie. – Wycelował we mnie palcem z sygnetem. – Pan Dubois ma prawdopodobnie takie umiejętności jak ty, moja droga. Nie widzę innego wytłumaczenia na to, że jest tak nieuchwytny.

Wydęłam usta i spojrzałam w górę. Wypuściłam powoli powietrze z płuc. Nie lubiłam, kiedy ktokolwiek wytykał mi moje „umiejętności”, miałam wtedy wrażenie, że wciąż żyłam tylko dlatego, że byłam jakimś niewyjaśnionym tworem natury.

– Jakieś wskazówki? – zapytałam w końcu. Nie chciałam dłużej ciągnąć tej rozmowy. Najważniejsze było to, że wiem, jakie mam zadanie, rozwodzenie się nad innymi aspektami nie miało sensu.

– Ktoś podrzuci ci dokumenty. Wyśpij się, przygotuj odpowiednio i znajdź tego człowieka czy demona, czy chuj wie, czym on jest.

Kiwnęłam głową i ruszyłam ku wyjściu. Dopiero kiedy postanowiłam zrobić krok, zorientowałam się, że moja noga cały czas podryguje nerwowo. Widocznie regeneracja po ostatnim zadaniu jeszcze się nie skończyła.

Odpędzane do tej pory bodźce uderzyły we mnie ze zdwojoną siłą. Mieszające się zapachy i ostre neonowe światło sączące się spod sufitu sprawiały, że ból czaił się pod sklepieniem czaszki. Chciałam jak najszybciej opuścić gabinet Jean Luca i zaszyć się w swojej samotni, z której tak bestialsko mnie wyrwał.

– Ach, jeszcze jedno. – Dotarł do mnie jego przytłumiony głos. Zatrzymałam się z ręką opartą o klamkę i spojrzałam w stronę pracodawcy. Przyglądał mi się znudzonym wzrokiem, w kąciku jego ust wisiał kolejny papieros. – Nicola Dubois morduje na potęgę pracujące dla mnie demony. Bardzo niebezpieczny okaz.

W jednej chwili zrobiło mi się bardzo gorąco, miałam wrażenie, że cała krew odpłynęła mi z twarzy i umościła sobie ciepłe gniazdko gdzieś w okolicy trzewi.

Ponownie kiwnęłam głową, nie chciałam dać po sobie poznać, że to mną wstrząsnęło. Przekroczyłam próg gabinetu, nie oglądając się za siebie. Echo szybkich kroków odbijało się w mojej głowie niczym tykanie zegara. W nozdrza wżarł się papierosowy dym. Unosząca się woń czystego eteru sprawiała, że kręciło mi się w głowie. Desperacko potrzebowałam świeżego powietrza, choć byłam pewna, że nie ukoi moich zszarganych nerwów.

***

Wyszłam spod prysznica i otuliłam się miękkim ręcznikiem. Stanęłam przed zaparowanym lustrem, po czym przetarłam dłonią taflę, by móc się w niej przejrzeć. Zamrugałam kilkukrotnie, widząc wściekle złote tęczówki, by wróciły do swojego naturalnego, hebanowego odcienia. Westchnęłam z ulgą, gdy tak się stało, a potem zajęłam się rozczesywaniem mokrych włosów. Kosmyki opadały powoli, ukrywając szeroką bliznę szpecącą mój obojczyk i zgięcie szyi.

To, że w tym świecie istniały potwory i demony, nie było niczym nadzwyczajnym. Od lat ludzie zabijali tych pierwszych, a z drugimi robili interesy. Handel wszelkiej maści narkotykami kwitł w najlepsze, kiedy okazało się, że demony szalały za nimi niczym fanki boysbandów za pięknymi, zniewieściałymi chłopcami pokazującymi swoje wdzięki na scenie. Jednak najlepiej w tej materii miał się eter i fentanyl. Nawet ludzie byli w stanie zabijać dla tych używek, byleby dostać upragnioną działkę.

Świat nieuchronnie kroczył ku zagładzie. Prawo od dawna nie istniało, władze pozostawiły miasta w rękach gangów, a te stały się ogromnymi korporacjami rozprowadzającymi swoje towary nawet w najdalsze zakamarki kontynentu, by zdobyć jak największą liczbę klientów. Państwo zajęło się natomiast walką z potworami. Te również ewoluowały, łącząc się w większe stada, raczej z przypadku, i napadały na społeczności, zatopione w eterze po sam czubek głowy.

Łatwy cel.

Dlatego koncerny zaczęły interesować się wynaturzeniami takimi jak ja. Coś pomiędzy człowiekiem, demonem a potworem. Istota nieprzynależąca do żadnego znanego im gatunku. Ciężka do zranienia, niemal niemożliwa do wytropienia, pozbawiona moralnych zahamowań, rodziny i wspomnień. Każde z nas ich nie miało, a przynajmniej ci, których poznałam, ze mną na czele.

Trimis – tak nazwał mnie Jean Luc Russeau, kiedy stanął w nogach łóżka, w którym się obudziłam. Nie wiedziałam, kim jestem, czym jestem, ani jak znalazłam się w szpitalu. W głowie miałam pustkę, każde wspomnienie było nagrobkiem ze zdartym napisem, a wiatr hulał między nimi, zawodząc złowieszczo. Zabierał okruch po okruchu, aż w końcu pozostało jedynie puste, wyschnięte pole, gotowe przyjąć nowe, niezwiązane z poprzednim życiem.

Tylko przez chwilę miałam potrzebę odnalezienia własnej tożsamości. Zatraciłam się w tym tak bardzo, że w pewnym momencie mój „wybawiciel” postanowił położyć temu kres. Do dziś pamiętam przestraszony wzrok mężczyzny, którego kazał mi odnaleźć i zabić. Każde nerwowe drgnięcie kącików jego ust, gdy błagał o litość, zdesperowany ton głosu, drżące ręce i stróżkę potu spływającą po jego skroni. Wycelowanie broni w jego zmarszczone czoło i naciśnięcie spustu okazało się bardzo oczyszczające.

Odpędziłam wspomnienia w zakurzony kąt umysłu, ubrałam się pospiesznie w czarny dres i udałam się do kuchni. Deszcz przyjemnie bębnił o metalowy parapet, wprowadzając mnie w swego rodzaju trans. Uwielbiałam ten stan, kiedy rytmicznie dudniące krople pomagały ukoić rozszalały umysł. Wpatrywałam się w krajobraz za oknem, choć znałam go na pamięć.

Dziewiąte piętro pozwalało mi na podziwianie Down Town z góry. Miasto było jak pogoda, która zwykle tu panowała – szare, brzydkie i smutne. Przemoc w tym miejscu miała się świetnie, choć za dnia było zdecydowanie spokojniej. Żandarmeria patrolowała ulice nieustannie aż do zachodu słońca, dlatego wtedy Down Town tętniło życiem. Jednak tuż po zmroku wszystkie państwowe oddziały zbierały się na granicach miasta, gotowe bronić je przed potworami.

Wtedy ulice pustoszały, ze wszystkich możliwych obskurnych miejsc wyłaniali się dealerzy, zabójcy, zwykli kieszonkowcy i ci, który potrzebowali towaru. Wtedy też pracę rozpoczynałam ja i inni trimisi. Nocą najłatwiej było wtopić się w tło, ciemność pochłaniała nas, otulała niczym matczyne ramię, gotowe chronić przed niebezpieczeństwem. Jakby sam księżyc był naszym Stwórcą i szedł z pomocą, zmuszając naturę do tego, by nam służyła.

Wzdrygnęłam się, kiedy telefon leżący na blacie zawibrował. Nie sprawdzając nawet, kto to, nacisnęłam zieloną słuchawkę.

– Pracujesz? – Usłyszałam znajomy głos i uśmiechnęłam się pod nosem.

– Nie – powiedziałam zgodnie z prawdą. Oparłam się o krawędź stołu, a moją uwagę przykuła para unosząca się z dzióbka czajnika. Wyłączyłam kuchenkę i sięgnęłam do szafki po słoik z herbatą oraz kubek. Po krótkim namyśle wyciągnęłam też drugi.

– Świetnie. Niedługo będę.

Nim zdążyłam odpowiedzieć, Ezra Cohen rozłączył się, więc odłożyłam telefon i zajęłam się naparem. Zdecydowanie wolałam kawę, ale tym razem potrzebowałam się ogrzać, a nie rozbudzić. Wysunęłam szufladę z przyprawami. Woń cynamonu, kardamonu i szafranu otuliła mój umysł przyjemnie. Zaciągnęłam się tym zapachem, wrzuciłam ulubioną mieszankę razem z herbatą do kubka i zalałam wodą.

Przekroczyłam próg salonu, kiedy rozległ się dzwonek do drzwi. Rozsiadłam się wygodnie na kanapie, odstawiłam jedną herbatę na stolik, a drugi kubek złapałam oburącz, by ogrzać zimne dłonie. Nie musiałam otwierać Ezrze, dawał mi jedynie znak, że już jest. Posiadał swój klucz od pół roku.

Uśmiechnęłam się, gdy ujrzałam jego potargane kasztanowe włosy we wnęce. Mrużył oczy zakryte eleganckimi okularami, na szkłach rozpływały się leniwie deszczowe krople. Zdjął je, ukazując prześliczne, czekoladowe tęczówki. Niemal od razu zrobiło mi się cieplej. Na gładkiej twarzy wykwitł uśmiech, przez który innym kobietom miękły nogi. Mnie zresztą też. Ezra był niesamowicie przystojnym mężczyzną i całkowicie zdawał sobie z tego sprawę.

Pomachał mi białą teczką przed oczami, rzucił ją na ławę i pospiesznie ściągając kurtkę, usiadł tuż obok mnie.

– To dla mnie? – Wskazał drugi napój, a ja kiwnęłam głową w potwierdzeniu. Posłał mi całusa, zanim sięgnął po naczynie. – Dzięki.

– Ależ chłodne przywitanie. – Przewróciłam oczami w udawanym oburzeniu.

Ezra zaśmiał się pod nosem. Zabrał ode mnie kubek i odstawił oba z powrotem. Bez ostrzeżenia objął mnie w talii, niemal natychmiast moje ciało obsypała gęsia skórka w kontakcie z jego zimnymi, mokrymi dłońmi. Przyciągnął mnie bliżej i musnął moje wargi swoimi ustami. Omiótł mnie miętowy zapach pasty do zębów i elektryzująca woń cedrowych perfum.

– Hej, Mad… – szepnął ochrypłym głosem, a mnie nagle opuściły wszystkie pozostałości zdrowego rozsądku. Przejechał językiem po dolnej wardze, zanim wpił się w moje usta. Zachłannie, z pasją, która chwilami sprawiała, że miałam ochotę zerwać z niego ubranie. – Lepiej? Czy przywitać się z tobą bardziej?

Plotę głupoty… Za każdym razem tak jest.

– Hej – mruknęłam, łapiąc oddech. Moje dłonie niebezpiecznie wędrowały po umięśnionym brzuchu mężczyzny.

Ezra się odsunął, sięgnął po napoje i wsunął mi kubek w ręce. Rozparł się wygodnie na kanapie, po czym upił łyk. Lustrował mnie uważnie dużymi, okrągłymi oczami, choć zapewne niewiele mógł dostrzec bez dodatkowych soczewek. Zmieszana, nie wiedziałam, gdzie podziać wzrok, więc sięgnęłam po teczkę.

Ten mężczyzna działał na mnie bardzo odurzająco i nasz szef miał tego pełną świadomość. Jeżeli Jean Lucowi zależało na czymś wyjątkowo mocno, wysyłał Cohena, by uśpił wszystkie świecące na czerwono światełka w moim mózgu i bym czym prędzej wzięła się do pracy, by móc spotkać się z nim ponownie.

To, co nas łączyło, właściwie nie miało nazwy. Nie byliśmy sobie ani wyjątkowo bliscy, ani dalecy. Nie właziliśmy w nasze prywatne sfery zanadto, wiedzieliśmy o sobie nieco więcej niż inni współpracownicy, ale wciąż nie można było nazwać tego żadną relacją. Ot, dwoje ludzi w podobnym wieku, pracujący dla tego samego człowieka, z potrzebą bliskości od czasu do czasu. Nie zmieniało to jednak faktu, że darzyłam Ezrę niesamowitą sympatią i obawiałam się dnia, w którym dostanę zlecenie właśnie na niego.

Przejrzałam akta. Nie było tego zbyt wiele. Kilka notatek o skradzionym eterze, szczegółowe opisy morderstw dokonanych na demonach, parę wpisów, gdzie był ostatnio widziany Nicola Dubois. Żadnych znaków szczególnych, żadnego ulubionego miejsca, adresu – czegokolwiek, od czego mogłabym zacząć. Na ostatniej stronie majaczyło jedynie niewyraźne zdjęcie z miejskiego monitoringu. Przysunęłam akta bliżej i zmarszczyłam brwi. Klasyczna męska sylwetka, ciemne włosy, nic szczególnego.

Spojrzałam na Ezrę.

– To wszystko? – zapytałam z wyczuwalną nutą rezygnacji w głosie.

– Tak. Co więcej, uważam, że wiele z tych dokumentów nie dotyczy Nicoli Duboisa. – Pochylił się nad aktami i położył rękę na moim udzie. – Nawet nie jestem w stanie stwierdzić, czy na tej fotografii rzeczywiście jest on. Ktokolwiek przeżył spotkanie z Nicolą, nie jest w stanie go opisać.

– Jak to? – Zmarszczyłam brwi.

– Wydaje mi się, że może być trimisem tak jak ty. Z tym że opanował manipulację ludzkim umysłem do perfekcji.

Mimowolnie się spięłam, kiedy Ezra wypowiedział słowo „trimis”. Mimo wszystko wolałam wciąż myśleć o sobie jak o zwykłym człowieku, a nie wynaturzeniu, za jakie uważało nas społeczeństwo.

Z posiadaniem nadnaturalnych mocy wiązało się wiele nakazów i zakazów, których należało przestrzegać. Prawo traktowało trimisów zupełnie inaczej niż zwykłych obywateli. Pozwalano nam żyć między ludźmi, ale nie wolno nam było zakładać rodzin, czy wiązać się z innymi trimisami. Wciąż nie wiadomo było, w jaki sposób powstają, dlatego, żeby nie ryzykować, dzieci takich istot były natychmiast eliminowane. Dzieci z mieszanych par również, by nie kusić losu.

Osobiście nie znałam żadnego trimisa, który miałby dzieci. Ani z innym trimisem, ani z człowiekiem. Byłam skłonna uwierzyć, że nie możemy ich mieć, a zapisy w prawie powstały tylko po to, by uspokoić zwykłych śmiertelników.

Zacisnęłam usta w wąską linię. Gdzieś głęboko pod skórą czułam, że to nie będzie zwykłe zlecenie i nie wykonam go tak szybko, jakbym sobie tego życzyła. Szkolenie Jean Luca zrobiło ze mnie wysokiej klasy tropiciela, ale zawsze miałam jakiś punkt zaczepienia: adres, włos, kawałek materiału czy przedmiot należący do celu. Wtedy mogłam użyć swoich nadnaturalnych zdolności i sprawnie pozbyć się problemu, nawet się nie męcząc. Tym razem nie miałam nic, oprócz niewyraźnego screena z kamery.

Kim jesteś, Nicola Dubois? I czy naprawdę masz tak na imię?

Rozdział 2

Jeżeli ja byłam najlepszym tropicielem w oddziałach Jean Luca, to Ezra na pewno należał do czołówki hakerów, których ten mężczyzna posiadał, o ile nie był najlepszym z nich wszystkich.

Nim się podniosłam z ciepłego łóżka, zauważyłam na szafce nocnej plik druków przygotowanych z myślą o moim zleceniu. Dźwignęłam się z cichym stęknięciem i rozejrzałam, jeszcze trochę zamroczona. Zatrzymałam się na szerokich, nagich plecach Ezry. Stukanie palców o klawiaturę odbijało się delikatnie od ciszy. Podpełzłam do niego w momencie, w którym nacisnął enter, a chwilę później drukarka oznajmiła, że rozpoczyna pracę. Objęłam go w pasie i położyłam brodę na ramieniu.

– Która godzina? – wymamrotałam, zerkając na ekran, jednak ciąg cyfr i innych znaków absolutnie nic mi nie mówił.

– Niewiele po trzeciej. – Odwrócił się i cmoknął mnie w skroń. – Możesz jeszcze śmiało spać.

– Przecież ja tego nie przejrzę do wieczora.

– Przejrzysz. Włamałem się do sieci miejskiej w poszukiwaniu tego gościa. Większość dokumentów to zdjęcia z monitoringu.

Sięgnął po kolejny druk, by mi go pokazać. Tym razem mężczyzna z fotografii, na którego patrzyłam, był zdecydowanie wyraźniejszy niż ten w aktach. Stał na przejściu dla pieszych, między mieszkańcami. Górował nad nimi wzrostem dobre piętnaście centymetrów. Na głowie miał okulary przeciwsłoneczne, choć pogoda w tym mieście nie zachęcała, by je w ogóle zakładać, nawet jako element stylizacji. Ciemne kosmyki opadały lekko na równie hebanowe oczy. Gładka, przystojna twarz rozciągała się w nieco przesadzonym uśmiechu. Głowę pochylał nieznacznie w bok, czarny płaszcz wtapiał sylwetkę w tło. Miałam wrażenie, że patrzy prosto w obiektyw, mimo iż kamery były poukrywane na terenie całego miasta.

– To on? – zapytałam, choć wiedziałam, że tak. Ezra kiwnął głową.

Nie mogłam oderwać od niego wzroku. Było w nim coś… hipnotyzującego, przyciągało uwagę, a jednocześnie miałam wrażenie, że jest tak pospolity, jak każdy inny w Down Town. Mogłam całymi godzinami studiować te rysy, zachwycać się nimi, próbować zapamiętać każdy dołeczek i zmarszczkę, jaka tworzyła się na jego twarzy, a jednocześnie, pod koniec dnia nie byłabym w stanie nawet zapamiętać, na kogo patrzyłam. Zupełnie jak…

– Trimis – powiedział Ezra, jakby był w mojej głowie i dokończył myśl. – Cień, jest wszędzie i nigdzie jednocześnie. Sprawdziłem daty i godziny nagrań. Gdyby był człowiekiem lub potworem, nie byłby w stanie tak szybko się przemieścić z punktu a do punktu b. – Odwrócił się, by wziąć papiery leżące na szafce nocnej. Niechętnie się odsunęłam, kiedy rozkładał przede mną najwcześniejsze fotografie. Jedna przedstawiała Nicolę na Hold Street, a druga tego samego mężczyznę, jednak był na drugim końcu miasta. – Spójrz na datę i godzinę.

Pochyliłam się nad zdjęciami. Różnica pięciu minut i dwunastu sekund. Wciągnęłam ze świstem powietrze w płuca, zaskoczona tą liczbą. Zamrugałam, nie dowierzając.

– Przecież to niemożliwe. – Pokręciłam głową. – Trimisi nie poruszają się aż tak szybko. Sama nim jestem.

– Tak, tylko ty jesteś nim prawdopodobnie od dziesięciu lat. Ile lat ma on? I czy urodził się taki, czy został trimisem przez promieniowanie?

Wpatrywałam się w Ezrę oniemiała. Fakt był taki, że mój seksowny informatyk miał fioła na punkcie potworów, demonów i trimisów. Wiedział o nich dosłownie wszystko. To on podsunął pomysł Russeau, by zaczął werbować takich jak ja do pracy. Dzięki temu Jean Luc właściwie wyeliminował konkurencję, jednego po drugim, i nawet nie ubrudził sobie rączek.

Byłam jego ostatnim i chyba najważniejszym nabytkiem. Przygarnął mnie, nauczył wszystkiego, co sam wiedział, dał dach nad głową i otoczył opieką, o jakiej większość nastolatków mogła w tamtym czasie tylko pomarzyć. Mimo moralnie czarnej roboty byłam mu wdzięczna, za wszystko.

W każdym razie, jeśli Jean Luc był moim opiekunem, to Ezra został mentorem i skarbnicą wiedzy na temat trimisów. Straciłam pamięć, więc siłą rzeczy nikt nie był pewny, czy taka się właśnie urodziłam, ale zakładał, że tak. Byłam za młoda, by żyć w czasach wielkiego radioaktywnego wybuchu. Badania krwi nie były w stanie określić, czy posiadam ludzkie geny, dlatego bezpieczniej było założyć, że to nie czynniki zewnętrzne. Przynajmniej według lekarzy.

Ezra miał również teorię, że trimisi byli przez kogoś tworzeni, choć sama w nią nie wierzyłam. To wszystko było jakieś takie… śliskie, niemożliwe. Dzieci wynaturzeń podobno zdarzały się rzadko, w wielu przypadkach rodzice sami je zabijali, jeżeli kobieta donosiła ciążę. Lwią część abortowano zaraz po potwierdzeniu ciąży przez lekarza. Kontrolowanie niczego nieświadomych maluchów byłoby piekielnie trudne i prędzej czy później ich istnienie wyszłoby na światło dzienne, skazując na śmierć całe rodziny.

Dłoń Ezry objęła mój podbródek i uniosła go do góry. Spojrzałam w ciepłe, błyszczące oczy i uśmiechnęłam się mimowolnie.

– Zdjęcia to jedno – zaczął poważnym tonem, kiedy już był pewny, że skupiłam na nim swoją uwagę. – Nicola Dubois nie ma żadnej kartoteki. Nie istnieje żaden akt urodzenia, nigdy nie był w szpitalu, nie ma praw wyborczych, konta w banku, karty kredytowej, nic, co pomogłoby go odnaleźć.

– Chcesz mi powiedzieć, że mam tylko to?

Mężczyzna posłał mi pokrzepiający uśmiech. Westchnęłam przeciągle i wzięłam od niego resztę zdjęć. Przejrzałam je pospiesznie, nic nie przykuło jakoś szczególnie mojej uwagi.

Mimo wszystko Ezra odwalił kawał dobrej roboty. Przecież wcale nie musiał tego dla mnie robić, mógł przynieść mi te akta, spędzić ze mną noc i rano zniknąć, jak miał w zwyczaju. Jednak został, przejrzał godziny materiałów, nawet nie wiem, z jakiego okresu, i przygotował podłoże, które dawało mi jako takie pole manewru.

Pochyliłam się nad dzielącymi nas wydrukami i musnęłam delikatnie jego pełne, kształtne usta. Niemal natychmiast dłoń Ezry wylądowała na moim karku, odbierając mi możliwość odsunięcia się. Rozchyliłam wargi, pozwoliłam mu zatopić się w nich jeszcze bardziej. Przesunął się do przodu, zmuszając mnie tym samym do zmiany pozycji na półleżącą. Ciepła dłoń Ezry sunęła po moim nagim udzie. Przeszedł mnie przyjemny dreszcz.

– Zostawmy to na chwilę – mruknął i zrzucił plik dokumentów na podłogę. Prychnęłam rozbawiona jego nagłą zmianą obiektu zainteresowania.

Zebrał moje włosy i zacisnął na nich pięść. Pociągnął stanowczo do dołu, zmuszając do odchylenia głowy. Z moich ust wyrwał się jęk, którego nie zdążyłam zdusić. Ezra sunął ustami po mojej szyi, zostawiał na skórze mokrą, gorącą ścieżkę. Zadrżałam pod wpływem tej pieszczoty, czułam, jak sutki mi twardnieją, a pożądanie kumuluje się gdzieś w okolicach ud.

Przymknęłam powieki. Chciałam chłonąć jak najwięcej z tych drobnych pieszczot, bo może nasze następne spotkanie będzie bardzo odległe w czasie. Próbowałam zapamiętać każde muśnięcie jego gorących ust, palce zaciskające się na moich udach, to przeszywające, pożądliwe spojrzenie, sprawiające, że po kręgosłupie przebiegał elektryzujący dreszcz.

Dźwięk wibrującej komórki wyrwał mnie z tego cudownego stanu. Uniosłam się na łokciach i spojrzałam na Ezrę. Zaciśnięte w wąską linię usta wskazywały na to, że jest tak samo niezadowolony, jak ja.

– Kurwa – sarknął przez zaciśnięte zęby. Sięgnął po telefon, który zdążył już raz zakończyć połączenie i rozdzwonić się na nowo. Ezra spojrzał na wyświetlacz i opadł obok na materac, przyciskając knykcie do oczu. – To Russeau.

– Jean Luc nie lubi czekać. – Uśmiechnęłam się smutno, zawiedziona takim obrotem spraw.

Ezra podniósł się z posłania i zaczął się ubierać. Opadłam z powrotem na poduszki, podziwiając wyrzeźbiony brzuch, delikatnie zarysowane ramiona i idealne wcięcie na biodrach, zanim zniknęło pod warstwami luźnych ubrań. Przeczesał ciemne włosy i zaklął siarczyście pod nosem, kiedy aparat zawibrował ponownie.

– Już jadę – zakomunikował, przykładając telefon do ucha. Rozłączył się i schował urządzenie do kieszeni spodni. Spojrzał na mnie, lustrując od góry do dołu. Pochylił się nad łóżkiem i pocałował mnie, choć trwało to zdecydowanie zbyt długo jak na pożegnalnego buziaka. – A ty się nakryj, bo nie ręczę za siebie.

Zaśmiałam się i podciągnęłam kołdrę pod brodę. Ezra natychmiast się rozpogodził, gniew w jego ślicznych oczach zastąpił szelmowski błysk.

– Do zobaczenia – szepnął i znów mnie pocałował, po czym szybkim krokiem ruszył ku wyjściu.

Takiego go lubiłam najbardziej. To spojrzenie ciemnych tęczówek ciągle prowokujące do niebezpiecznej gry, w którą mnie wciągnął kilka lat wcześniej. I urocze dołeczki, kiedy się uśmiechał, gdy już doskonale wiedział, że dałam złapać się w pułapkę.

Ezra był delikatnym powiewem normalności w popapranym świecie pełnym przemocy, w jakim przyszło mi żyć. Pozwalał na odrobinę swobody – mogłam odetchnąć pełną piersią, gdy znajdowałam się w jego ramionach, i zapomnieć, choć na chwilę, że nie jestem zwykłym człowiekiem. I mimo że już dawno oboje zostaliśmy całkowicie wyprani z emocji, gdzieś tam w środku tlił się delikatny, nieśmiały płomień pełen ciepła, kiedy haker znajdował się tuż obok.

***

Przykleiłam do ściany ostatnie zdjęcie z monitoringu, które wydrukował dla mnie Cohen. Okazało się, że jest tego znacznie więcej, niż powiedział. Oprócz fotografii zrobił również listę miejsc, gdzie Dubois pojawiał się najczęściej: hotele i punkty spotkań demonów, które zginęły najprawdopodobniej z jego ręki, oraz listę skradzionych dostaw, przypisane dziełu Nicoli. Naprawdę byłam pod wrażeniem.

Rozejrzałam się w poszukiwaniu pinezek. Ostatnie, co miałam na dziś do zrobienia, to oznaczenie tych wszystkich miejsc na mapie i, być może, rozszyfrowanie jakiejś rutyny nieznajomego, która pozwoliłaby mi na dotarcie do celu.

Zastanawiałam się w międzyczasie, jak pochwycić takiego trimisa bez obcinania mu głowy. Eter był całkowitym niewypałem w tym wypadku. Nie działał na mnie i mi podobnych, dlatego dla Jean Luca byliśmy idealnymi pracownikami. Kokaina z kolei była niczym proszki na ból głowy. Najbardziej obiecująca opcja to fentanyl – trudno dostępny po wielkim wybuchu, zresztą jak większość organicznych opioidów, a ten pozyskiwany syntetycznie przynosił marne efekty.

Wychodziło na to, że musiałam go po prostu pozbawić przytomności i zaciągnąć do siedziby, zanim się obudzi. Ciężki przypadek, i to dosłownie: mierzyłam niewiele ponad sto sześćdziesiąt pięć centymetrów, a Nicola wydawał się górować nad większością mieszkańców tego miasta.

Czy to był jedynie efekt iluzji? Ezra wspominał, że zaawansowani trimisi potrafili manipulować nie tylko wolą, swoją siłą czy czasem, ale również materią. Wtedy Nicola musiałby być bardzo, ale to bardzo starym osobnikiem, a z tego, co wyczytałam, te zostały wybite praktycznie do zera zaraz po promieniowaniu.

Wielka wojna mocarstw zdziesiątkowała ludność Ziemi ponad osiemdziesiąt lat temu. Idioci zaczęli zrzucać na siebie atomówki, aż w końcu któryś z nich nacisnął nie ten guzik, co trzeba, i na Eurazję spadła przeogromna bomba biologiczna. Ludzie zaczęli zamieniać się w potwory. Za dnia ciężko było je odróżnić od zwykłych śmiertelników, nocą natomiast zmieniali się w krwiożercze bestie, atakujące wszystko, co popadnie. W końcu przestali przeobrażać się w ludzi za dnia. Nikt nie zwracał wtedy uwagi na tych napromieniowanych, którzy dziwnym trafem przeżyli. Ich DNA mutowało całymi tygodniami, tworząc z nich nadludzi, właściwie niemożliwych do pokonania.

Trimisów zdradzały błyszczące oczy w kolorze płynnego miodu, ujawniające się w momencie użycia mocy. Większość zwieziono w jedno miejsce gdzieś daleko w Stanach i wybito. Części udało się przeżyć i zanim doszło między nimi i ludźmi do porozumienia, władze zdążyły ujawnić znaczne więcej, niż trimisi by sobie życzyli.

Wielu ludzi odkrywało moce dopiero po ukończeniu pełnoletności, dlatego władze przestały ich eliminować, nadali im odpowiednie – według nich – prawa i pozwoliły żyć wśród zwykłych śmiertelnych. I tak została nas na świecie garstka, lepiej było nie pogarszać sytuacji.

To jednak tylko wiedza zaczerpnięta z książek. Wierzyłam w to, bo nie widziałam żadnej innej opcji. Ezra czasem sugerował, że to jedynie propaganda i że ludziom łatwiej żyć ze świadomością, jak powstają różne mutacje, dlatego stworzono publikacje tego typu. Nieśmiało przyznawałam, na razie sama przed sobą, że mi też było lżej, kiedy wiedziałam, skąd się wzięłam. To pomagało radzić sobie z utratą pamięci.

Wkładałam pinezki w odpowiednie miejsca, przypisując konkretny kolor do konkretnej sprawy. Zielone dla miejsc, w których bywał Dubois, czerwone tam, gdzie zginęły demony, niebieskie dla kradzieży eteru. Kiedy skończyłam, cofnęłam się dwa kroki, by móc przyjrzeć się swojemu dziełu. Wydęłam usta z dezaprobatą. Niby układało się to w jakiś sensowny system, ale wciąż nie widziałam absolutnie żadnej zależności.

W moim brzuchu zagrało wygłodniałe tango i w tym samym momencie wyświetlacz telefonu zamigotał niebieskim światłem. Specjalnie położyłam go na kanapie, żeby jego wibracje nie przeszkadzały mi w pracy. Zerknęłam na ekran i westchnęłam przeciągle, kiedy zobaczyłam na nim znany numer.

Nacisnęłam zieloną słuchawkę i ustawiłam głośnomówiący.

– Jakiś progres? – Głos mojego pracodawcy mroził krew w żyłach. Chyba nie był w najlepszym humorze.

– Niewielki – odparłam zgodnie z prawdą. Spojrzałam na zegarek i uświadomiłam sobie, że minęło osiem godzin, odkąd zabrałam się za to przedsięwzięcie. – To jest prawdziwy cień, Jean.

– Lepszy niż ty?

– Tak.

Zaległa niewygodna cisza. Przestępowałam z nerwów z nogi na nogę. Mimo że byłam we własnym mieszkaniu, czułam się, jakbym znów stała w jego gabinecie, sperma tryskała mi na buty, a papierosowy dym wżerał się w nozdrza. Niezadowolony Jean Luc Russeau roztaczał ciężką, mroczną aurę nawet na odległość. Wszyscy podwładni drżeli przed jego spojrzeniem, o konsekwencjach źle wykonanych zadań nikt nawet nie chciał myśleć.

A ja przez pewien czas sunęłam za nim niczym klon i chłonęłam każdy grymas oraz tik, którymi się posługiwał. Wiedział, że tak będzie, dlatego naznaczył mnie własnym nazwiskiem. Mój niemal całkiem pusty umysł chłonął wszystko jak gąbka. Włącznie ze strachem, jakim raczył podwładnych, choć w głębi duszy wcale się go nie bałam. Było zdecydowanie na odwrót.

– Przyślę kogoś do pomocy – powiedział po czasie. Ciche skrobanie długopisu o kartkę dotarło do moich wrażliwych uszu nawet z takiej odległości.

– Nie ma takiej potrzeby. Ezra już mi pomógł.

Właściwie to bardzo chciałam, żeby wrócił do mojego mieszkania, ale Jean Luc wcale nie musiał o tym wiedzieć. Sam fakt, że zaproponował kogoś do współpracy, świadczył o tym, że Nicola nie jest zwykłym zleceniem, i mój szef miał tego pełną świadomość. Niestety, zawsze pracowałam sama i prawdopodobnie nieuchwytny cel nie był dla mnie żadnym wyjątkiem. Odnajdę go prędzej czy później.

Jean Luc zakończył połączenie bez pożegnania. Ból głowy czaił się gdzieś z tyłu, mózg wysyłał już jawne sygnały, że organizm potrzebuje energii. Z trudem oderwałam wzrok od dzieła wiszącego na ścianie i powlokłam się do kuchni. Otworzyłam lodówkę, ale odnalazłam w niej tylko światło. Wpatrywałam się w puste półki jeszcze przez chwilę, zanim doszłam do wniosku, że nie obejdzie się bez wypadu do marketu.

Pogoda za oknem wciąż nie zachęcała. Mimo wczesnej pory było szaro i ponuro, chmury kłębiły się ponad miastem, grożąc kolejnymi, obfitymi opadami. Nie było to coś, z czym mieszkańcy Down Town nie mieli wcześniej do czynienia. Latami kwaśne deszcze siały spustoszenie i nawet kiedy przestały nawiedzać cały kraj, ludzie drżeli na widok czarnych kłębów kotłujących się nad miastem.

Narzuciłam na ramiona płaszcz i przezornie sięgnęłam po parasol. Szybkim krokiem przemierzyłam korytarz, stanęłam przy windzie i guzikiem przywołałam metalową klitę. Głośne, niemal bolesne jęknięcie zakomunikowało, że sunęła powoli do góry. Miałam nieodparte wrażenie, że ktoś cały czas mi się przygląda, odkąd zamknęłam za sobą drzwi mieszkania. Rozejrzałam się dyskretnie, nikogo jednak nie zauważyłam.

Chłodny wiatr uderzył mnie w twarz. Postawiłam kołnierz płaszcza i ruszyłam przed siebie, nie zwracając większej uwagi na przechodniów. Miasto tętniło życiem, przynajmniej tak, jak pozwalały warunki. Harmider wdzierał się do mojej głowy bez zaproszenia. Ryk silników rozbrzmiał wraz ze zmieniającym się na zielono światłem.

Szare, smutne samochody idealnie pasowały do apokaliptycznego obrazu zapuszczonego Down Town, o którym chyba zapomniał nawet sam Bóg. Betonowe bloki dawno oblazły z tynku, ukazując rzędy zapleśniałych cegieł. Większość wieżowców już jakiś czas temu przestała nadawać się do zamieszkania, ale władze nie przejmowały się tym zbytnio. Miały do wyboru dać ludziom dach nad głową albo posłać ich poza granice miasta na pewną śmierć. Chodniki były nierówne, w wielu miejscach brakowało kostki, a dziury pospiesznie zasypywano żwirem z pobliskiej kopalni. Tony śmieci upychane między budynkami przerażały swoimi rozmiarami. Moją uwagę zwracał równy tupot żołnierskich butów, jakby przecinali drogę z niemal szwajcarską precyzją, mimo że Szwajcaria przestała istnieć zaraz po wielkim wybuchu.

Stanęłam na środku chodnika, porażona dziwnym uczuciem niepokoju. Rozejrzałam się, tym razem uważnie, jednak moje oczy nie zarejestrowały nic, co mogłoby wywołać niepożądaną emocję. Ruszyłam dalej, lecz nerwowość przybrała na sile, mrowiła pod skórą, wbijała szpilki pod paznokcie, zaznaczając boleśnie swoją obecność.

Kilka par oczu zwróciło się w moją stronę. Schyliłam głowę i przerzuciłam włosy do przodu, domyślając się, co było tego przyczyną. Sama poczułam to, jak natura trimisa przepływa przez moje ciało, a ja nie byłam w stanie tego opanować.

Postanowiłam podążyć za tym niepokojem. Większość nauk Jean Luca sprowadzała się do jednej prostej zasady: zawsze idź w przeciwną stronę do tej, w którą ludzie uciekają. Wtedy masz pewność, że trafisz na cel, który należy wyeliminować.

Jean Luc Russeau nie był filantropem. Liczyły się dla niego przede wszystkim interesy i pieniądze, jakie na nich zarabiał. A ja byłam jednym z narzędzi, które te pieniądze zarabiało. Niejednokrotnie zlecenia dostawał od samych władz Down Town, szczególnie kiedy żandarmeria nie radziła sobie z napływającymi hordami potworów czy wyjątkowo nieznośnymi trimisami, które nie należały do podwładnych mojego pracodawcy. Za każdą głowę potwora, jaką przyniosłam, był obficie nagradzany, czym szczodrze się ze mną dzielił.

Skręciłam w jedną z uliczek. Przecisnęłam się przez wąski pasek, niezarzucony workami pełnymi śmieci, i czym prędzej oparłam się o betonową ścianę. Niepokój całkowicie zawładnął moim ciałem, czerwona lampka w głowie migała raz po raz, dając tym samym znak, że niedaleko czai się niebezpieczeństwo.

Zmarszczyłam brwi, sondując niewielką przestrzeń. Rytmiczne kapanie odbijało się echem od wysokich ścian. Gwar ulicy jakby przycichł, stłumiony klaustrofobiczną wnęką. Niewiele światła docierało do tego miejsca, mrok pożerał kształty przedmiotów, które znajdowały się w uliczce, pozostawiając jedynie ich niewyraźny zarys.

Spięłam się, dostrzegając ruch w głębi. Automatycznie sięgnęłam do kabury – zwykle przewieszonej przez ramiona – i zaklęłam siarczyście, widząc oczami wyobraźni, jak wisi na haku przy wyjściu z mieszkania.

Trudno, użyję pięści.

Weszłam w głąb uliczki z rękami uniesionymi na wysokości twarzy, gotowa w każdej chwili rzucić się do ataku. Przesuwałam się do przodu, starając się nie odrywać nóg od podłoża; mogłam trafić na jakąś wyrwę, a tracenie koncentracji nie było najlepszą opcją w momencie, kiedy moje zmysły szalały niczym tornado.

Coś zaszeleściło z lewej strony. Spojrzałam w mrok między śmietnikami, spinając się na całym ciele jeszcze bardziej. Pochyliłam się do przodu i wstrzymałam oddech. Chwilę później z niewielkiej wnęki wyłonił się mały, chudy kot.

Stanęłam jak wryta. Moje ramiona opadły z rezygnacją, tak samo, jak naszykowane do walki pięści. Zaśmiałam się z własnej przezorności i pokręciłam głową z niedowierzaniem. Czyżbym była aż tak rozkojarzona przez głód, że mój mózg uznał bezdomne zwierzę za niebezpieczeństwo?

A może zaczynał mutować? Choć wydawało mi się to niedorzeczne, nie słyszałam nigdy o innych mutacjach niż ludzie.

Odwróciłam się ku wyjściu, gotowa wrócić do wyznaczonego sobie zadania zapełnienia lodówki. Czerwona lampka w mojej głowie jednak nie przestawała migać wściekle, wręcz miałam wrażenie, że świeci jeszcze bardziej niż poprzednio. Postanowiłam zignorować alarm i ruszyłam w stronę wąskiego pasma ulicy.

Świdrujące na wylot piszczenie w uszach nie dawało za wygraną. Cichy głosik w mojej głowie stawał się donioślejszy, nakazywał mi spojrzeć w górę. Dla świętego spokoju zadarłam głowę i zamarłam w mgnieniu oka.

Pokraczna, zmutowana bestia wisiała uczepiona ceglanego parapetu. Czarno-żółte ślepia wpatrywały się we mnie intensywnie, twarz już od dawna nie przypominała ludzkiej, bliżej jej było do rozpuszczonej brei, upstrzonej ropnymi wykwitami. Szerokie, rybie usta rozciągały się, prawdopodobnie w złowieszczym uśmiechu, ukazując dwa równe rzędy ostrych zębów. Nienaturalnie wygięte kończyny napinały się pod wpływem poruszanego wiatrem cielska. Całkiem wyraźnie widziałam stróżkę śliny płynącą po zdeformowanej brodzie.

Przełknęłam gulę narastającą w przełyku. Ciało znów się spięło, gotowe do walki. Powolnym ruchem sięgnęłam do kieszeni po jedyną rzecz, którą miałam przy sobie, oprócz telefonu. Nie uszło to uwadze potwora. Z gardłowym skrzekiem odbił się od ściany. Leciał prosto na mnie. Bez zastanowienia wyciągnęłam parasolkę i otworzyłam ją nad głową.

Padłam na ziemię przygnieciona ogromnym cielskiem. Powietrze uleciało z moich płuc, przyprawiając na chwilę o bezdech. Szkielet parasola wbił się głęboko w nadgniłe mięso, przebijając je na wylot.

Potwór ryknął przeraźliwie, miotając się na wszystkie strony. Zamroczona odepchnęłam bydlę i skoczyłam na proste nogi. Adrenalina gotowała się w moich żyłach. Nie myśląc za wiele, przycisnęłam butem mutanta do podłoża. Szarpnęłam za rączkę parasola, ale materiał utkwił zbyt głęboko, bym mogła go wyciągnąć.

– Szlag by to! – zaklęłam, kiedy śmierdząca, czarna breja wylądowała na mojej twarzy, gdy siłowałam się z jedyną bronią, którą posiadałam.

Bestia powoli odzyskiwała siły. Czułam, jak moja noga drży, wkładałam w nacisk tyle siły, ile byłam w stanie. Odnalazłam w sobie pokłady mocy trimisa i wcisnęłam but jeszcze bardziej. Coś pękło, ten dźwięk odbił się echem od ścian. Ciche plaśnięcie świadczyło o tym, że przebiłam się przez warstwy skóry i mięśni. Spojrzałam w dół na swoją stopę, która tkwiła po kostkę w nadgniłym mięsie.

Zdusiłam w sobie odruch wymiotny i sprawnym ruchem złamałam trzon parasola. Potwór wił się i jęczał, ale doskonale wiedziałam, że rany, jakie odniósł, nie sprawią, że zdechnie. Wyswobodziłam nogę z ciała i przełożyłam ją na drugą stronę. Usiadłam na klatce piersiowej przeciwnika. Spojrzał na mnie wściekle, z jego gardła wydobył się bliżej nieokreślony bulgot.

Zamachnęłam się i wbiłam ułamany trzon w oko bestii. Ta ponownie ryknęła, niemal pozbawiając mnie słuchu. Zacisnęłam zęby i z impetem dźgałam głowę potwora raz za razem, celując w oczy, czoło i szyję. Miękkie, zmutowane kości nie miały szans z siłą trimisa. Pękały, wydając przy tym bliżej nieokreślony odgłos. Czułam, jak czarna krew ochlapuje moją twarz, włazi do oczu i ust, ale nie miałam czasu na to, by przetrzeć ją z obrzydzeniem. Jeżeli przestałabym, choć na jeden krótki moment, potwór mógłby mnie zaatakować, a drugi raz nie zamierzałam do tego dopuścić.

W końcu, po długich minutach, głowa niemal całkowicie wsiąknęła w rozmokłe podłoże, błotnista woda z kałuży obmywała resztki zmutowanego mózgu. Dźwignęłam się ciężko do góry. Łapałam powietrze w płuca głośno, jakbym przebiegła właśnie maraton.

Cofnęłam się kilka kroków i padłam przy przeciwległej ścianie, po czym zarzuciłam zmęczone ręce na kolana. Przymknęłam powieki, chcąc uspokoić szalejącą w moim organizmie adrenalinę. W nos wżarł się zgniły odór potwora, przyprawiając mnie o zawroty głowy. Automatycznie żołądek zawiązał się w supeł. Tego dnia raczej już nic nie włożyłabym do ust.

– Jasny gwint…

Uniosłam powieki i odwróciłam głowę w stronę głosu. Zebrał się pokaźny tłum gapiów. Trzech żołnierzy stało we wnęce z szeroko otwartymi oczami. Przenosili spojrzenia raz na mnie, a raz na cielsko bestii podrygujące w ostatnich chwilach agonii.

– W porę – sarknęłam rozeźlona.

Czułam, jak opuszczają mnie wszystkie siły. Pozbywanie się innych trimisów, demonów czy zwykłych śmiertelników nie męczyło tak, jak walka z potworami – były zdecydowanie silniejsze i zwinniejsze niż ktokolwiek, kto żył jeszcze na tej planecie, a ja nie zostałam wyszkolona do tego, by z nimi walczyć bez broni. Nie należało to do puli moich codziennych obowiązków. Szczególnie wtedy, gdy nie byłam do tego odpowiednio przygotowana.

Żołnierze ruszyli ostrożnie w naszą stronę. Kątem oka dostrzegłam, jak jeden z nich wyciąga z kieszeni munduru telefon. Drugi wycelował broń w potwora i obejrzał dokładnie z każdej strony, okrążając truchło. Trzeci natomiast kucnął obok mnie, wyraźnie spięty, jakby podchodził do dzikiego zwierzęcia. Zlustrował mnie od góry do dołu z poważnym wyrazem twarzy. Mój oddech powoli się stabilizował.

– Dane – zażądał tonem nieznoszącym sprzeciwu.

– Madeleine Russeau – wysapałam i splunęłam na ziemię gęstą, ciemną breją, która zalegała mi do tej pory w ustach.

– Ja pierdolę, Russeau, masz jaja.

Uniosłam brew i przechyliłam głowę na bok. Żołnierz sięgnął do przedniej kieszeni munduru, wyciągnął chusteczkę złożoną w równy kwadrat i podał mi ją bez zbędnego tłumaczenia. Przyjęłam kawałek materiału z wdzięcznością i przetarłam nim twarz. Odetchnęłam z ulgą, kiedy zapach rozkładu przestał tak drażnić mój nos.

Nie dane nam było ciągnąć dalej tej wymiany zdań. Chwilę później uliczkę rozświetliło czerwono-niebieskie światło policyjnego radiowozu.

Oznaczało to tylko jedno.

Miałam przesrane.

Rozdział 3

Dwóch skorumpowanych policjantów odprowadziło mnie pod same drzwi gabinetu Jean Luca. Wycofali się, jeszcze zanim ochroniarze mojego pracodawcy rzucili mi pełne współczucia spojrzenie i otworzyli drzwi.

Przywitała mnie dymna ciemność, rozświetlona mdłym, różowym neonem. Zapach papierosów wymieszał się z wonią zgniłego mięsa, przesiąknęło nim całe moje ubranie. Wypuściłam powietrze z płuc i weszłam do środka.

Jean Luc siedział przy biurku, rozwalony wygodnie na krześle. Zmierzył mnie spojrzeniem pełnym obrzydzenia, po czym oparł się łokciami o blat i położył brodę na splecionych dłoniach.

– Potwór w biały dzień? – zapytał bez ogródek. Przejechał językiem po zębach i zanim zdążyłam cokolwiek odpowiedzieć, kontynuował: – I akurat ty musiałaś na niego trafić?

– Uwierzysz, że wyszłam tylko po zakupy? – Uśmiechnęłam się, ale chyba mało przekonująco, bo mój pracodawca zmrużył jedynie oczy.

– Ciesz się, że nosisz moje nazwisko, inaczej skończyłabyś w izolatce – warknął niskim głosem. Wziął głęboki wdech i przymknął powieki, zapewne po to, by powściągnąć swoje emocje. – Masz już zadanie do wykonania, nie pchaj się w kłopoty. Następnym razem masz się odwrócić na pięcie i spierdalać.

– Żeby zaatakował kogoś innego? – Skrzyżowałam ręce na piersi.

– Obchodzi cię to?

Wzruszyłam ramionami.

Szczerze powiedziawszy, nie obchodziło mnie to ani trochę, jednak sam fakt, że w okolicy, w której mieszkam, kręcił się potwór, przyprawiał mnie o zawrót głowy. Przed potworami nie dało się skryć. Nie było możliwości zamknąć za sobą drzwi wieżowca, przejść ciemnym korytarzem, a potem zamknąć się we własnych czterech kątach i udawać, że jest się zwykłym obywatelem. Przed potworami nie bywało się cieniem, postacią owianą tajemnicą tak wielką, że dla wielu jarzyła się jako mityczne stworzenie, które znali jedynie ze słyszenia. Dla potwora każdy żyjący na tym świecie był tylko kolejnym posiłkiem z dwoma nogami, na których ich obiad uciekał. Zwykle za wolno.

Nie chciałam zostać przekąską.

Jean Luc odsunął się od biurka, po czym sięgnął po paczkę fajek. Wyciągnął jednego papierosa, odpalił i zaciągnął się mocno dymem. Jego klatka piersiowa urosła chyba dwukrotnie.

– Następnym razem natychmiast powiadom służby i nie pakuj się w kłopoty. Teraz trafiłaś na naszych – powiedział, kiedy uznał, że nie zamierzam udzielić mu żadnej odpowiedzi. – W innym wypadku moje nazwisko mogłoby pozbawić cię głowy.

Wywróciłam oczami. Doskonale zdawałam sobie sprawę z tego, że kłamał. Macki Jean Luca sięgały dosłownie wszędzie. Nie zliczyłabym, jak wiele razy towarzyszyłam mu na bankietach w domostwach ludzi z naprawdę wysokiego szczebla. Robił interesy z każdym, choć nie każdy o tym wiedział. Lawirował między politykami, urzędnikami i służbami, rozdając im ochoczo eter, uzależniając od narkotyku i swojej osoby. Bawił się władzami niczym lalkarz swoimi marionetkami. Nie ingerował zbytnio w politykę, interesowało go jedynie to, by biznes działał dobrze, a ze strony państwa nie pojawiały się żadne komplikacje.

– Naprawdę bardziej zmartwiło cię to, że widzieli mnie żandarmi, a nie to, że potwór pojawił się w mieście w biały dzień? – zapytałam zniecierpliwiona. Zakrwawione ubranie zaczynało sztywnieć i irytować.

Mój pracodawca zerknął w stronę kanapy. Ponad oparciem wystawała blond głowa jego dziwki. Nie poruszyła się ani razu, odkąd znalazłam się w gabinecie, nawet nie zarejestrowałam tego, że tu była. Prawdopodobnie odurzona eterem odkrywała meandry swojego pustego umysłu.

– To nie jest nasza sprawa. Zajmij się Duboisem. – Stracił zainteresowanie moją osobą. Wziął telefon do ręki, wystukał krótką wiadomość i odłożył z powrotem na blat. Dwa ruchy później jego twarz oświetliło niebieskie światło laptopa. Był nieziemsko wściekły. – Na poziomie minus dwa jest moje prywatne mieszkanie. Idź, ogarnij się i wracaj do domu. Chyba nie muszę ci przypominać o tym, byś nie zwracała na siebie więcej uwagi.

***

Kolejny gburowaty ochroniarz wpuścił mnie bez pytania do prywatnych pokoi Jean Luca. Domyślałam się już, że mój pracodawca poinformował go, że się zjawię.

Przez dziesięć ostatnich lat, które spędziłam u jego boku, ani razu nie byłam w tym miejscu. Nie wiedziałam, że istnieje. Nawet kiedy zadania nie kończyły się dla mnie najlepiej, zawsze – ale to zawsze – Jean Luc kazał odeskortować mnie do mieszkania w centrum. Przez dwanaście miesięcy po wyjściu ze szpitala nawet mieszkał tam ze mną, wprowadzając powoli w tajniki swojej pracy. Wiedziałam, że gdzieś mieszka, ale nie spodziewałam się, że będzie to tak blisko siedziby jego prężnie działającego interesu.

Nie różniło się zbytnio od jego gabinetu. Ciemne, oświetlone jedynie marnym światłem ledowych lampek. Ciężkie, skórzane meble niemal zlewały się z kolorem ścian, przepych wyłaził z każdego zakątka tego mieszkania. Wymacałam na ścianie włącznik światła. Nie byłam w stanie uwierzyć, że można żyć cały czas w takich ciemnościach, i niemal krzyknęłam, gdy pomieszczenie rozjaśniło się od blasku żarówki.

Nie wydawało się już takie ciężkie jak wcześniej. Centralną część mieszkania stanowił sporych rozmiarów salon połączony z kuchnią. Po prawej znajdowało się troje drzwi. Uznałam, że te pierwsze prowadzą do łazienki, bo jako jedyne przyozdobione były prostokątną, mleczną szybką.

Zrzuciłam z siebie ubranie tuż po przekroczeniu progu i wskoczyłam pod ogromną deszczownicę. Odetchnęłam z ulgą, gdy ciepła woda otuliła moje ciało. Brud, krew i kurz spływały szarymi pasmami, tworząc niewielki wir wokół odpływu. Nie pamiętałam, kiedy ostatnio brałam prysznic z takim namaszczeniem, ale zakrawało to niemal o erotyzm.

Nie miałam pojęcia, jak długo tak stałam, ale z tego stanu wyrwało mnie uporczywe pukanie do drzwi. Zakręciłam wodę i sięgnęłam po ręcznik, który leżał na blacie umywalki, starannie zwinięty w rulon.

– Przyniosłem ci ciuchy na zmianę, Madness. – Usłyszałam stłumiony głos ochroniarza.

Powstrzymałam kolejne przewrócenie oczami.

– Dzięki! – odkrzyknęłam, a chwilę później dotarło do mnie trzaśnięcie drzwi.

Madeleine. Maddie. Madness. Mad.

W tym miejscu miałam wiele imion i mimo dekady stażu wciąż nie rozumiałam, dlaczego ci, którzy mnie znali chociaż odrobinę, nazywali mnie szaleńcem. Wykonywałam swoje zadania sumiennie tak jak inni tropiciele i zabójcy, którzy byli na usługach Jean Luca. Nie byłam też jedyną kobietą w tym gronie, ale to właśnie do mojej osoby przylgnęła łatka psychopatki. W głębi duszy liczyłam na to, że to tylko wariacje i skrót od pełnego imienia. I jedynej rzeczy, którą pamiętałam.

Ubrania rzeczywiście czekały na mnie w salonie, a tuż obok nich czarny worek. Jasna bluza i dresowe spodnie nie przypominały żadnej z rzeczy, którą posiadałam w swojej garderobie. Zorientowałam się, do kogo należą, kiedy przeciągałam bluzę przez głowę; przyjemny, cedrowy zapach otulił moje zmysły i mimowolnie uśmiech wykwitł na mojej twarzy.

Zgarnęłam telefon do kieszeni czystych spodni. Pospiesznie pozbierałam stare, zakrwawione ubrania i wrzuciłam je do worka. Zawiązałam go szczelnie, odcinając tym samym możliwość dotarcia zgniłego odoru do mojego nosa i pustego żołądka. Byłam pewna, że jeżeli dzisiaj jeszcze choć raz poczuję ten smród, zwymiotuję na piękne, jasne panele, którymi było wyłożone mieszkanie Jean Luca.

Wyszłam na korytarz, wcisnęłam wór w ręce ochroniarza i zanim zdołał cokolwiek odpowiedzieć, puściłam się pędem w stronę schodów. Poczułam, jak moc trimisa przepływa przez całe moje ciało, jeszcze nim zdążyłam o niej pomyśleć. Przeskakiwałam po dwa schodki, by jak najszybciej opuścić ten przybytek przesiąknięty eterem i innymi substancjami, które mieszały się w jedną wielką chemiczną chmurę.

***

Wypadłam na zewnątrz, witając świeże powietrze z wdzięcznością. Zaciągnęłam się ozonem zwiastującym kolejną burzę i ruszyłam ku głównej ulicy, by zrobić w końcu te przeklęte zakupy. Nie cierpiałam chodzić do marketu w takim stanie, byłam pewna, że będę kupowała oczami. Skręciłam w prawo, by wtopić się między ludzi na Hold Street, choć w tym stroju mogłoby to graniczyć z cudem.

– Mad! – Usłyszałam swoje imię w skróconej formie.

Zerknęłam przez ramię. Ezra machał do mnie, oparty o czarnego SUV-a, o którym większość w tym mieście mogła jedynie pomarzyć.

Odwróciłam się na pięcie i ruszyłam w jego stronę. Obszedł samochód i otworzył drzwi po stronie pasażera. Wślizgnęłam się na miejsce, delektując się ciepłem nagrzanego pojazdu. Dopiero wtedy odczułam różnicę w temperaturze panującej tu i na zewnątrz.

– Odwiozę cię – oświadczył, siadając po stronie kierowcy i zapinając pas. Zlustrował mnie uważnie, a uśmiech, który majaczył na jego przystojnej twarzy, zgasł natychmiast. – Maddie, oczy.

Zerknęłam w lusterko wsteczne i zamrugałam od razu, widząc płynne złoto, wywijające wesoło w tęczówkach. Skupiłam się na trimisie tańczącym w moim organizmie radosne tango, złapałam go za poły wyimaginowanego płaszcza i cisnęłam w otchłań umysłu, by zamknąć w klatce, z której nie powinien wychodzić za dnia. Przyjrzałam się dokładnie ciemnej tęczówce w poszukiwaniu złotych refleksów, ale na powrót wyglądały jak dwie czarne studnie.

Samochód ruszył. Dłoń Ezry wylądowała na moim udzie i ścisnęła je delikatnie. Zerkał na mnie co chwilę, zamiast skupić się na drodze. Robiło się coraz ciemniej, granatowe chmury przysłoniły zwykle smutne niebo, sprawiając, że noc nie jawiła się już jak coś odległego, a jak najbardziej realnego.

– Umieram z głodu – jęknęłam, kiedy mój żołądek po raz kolejny dał o sobie znać. Ezra prychnął wesoło pod nosem i zmienił pas, by zamiast do mojego mieszkania, zahaczyć najpierw o sklep. Jedno nie dawało mi spokoju. – Russeau po ciebie dzwonił?

– Nie. – Mięśnie jego szczęki napięły się nieznacznie. Dopiero wtedy zauważyłam, jak mocno linia żuchwy Ezry jest zarysowana. – Widziałem cię na monitoringu.

– Śledziłeś mnie? – Zmarszczyłam brwi. Mężczyzna zacisnął wargi w wąską linię. Jego dłoń na moim ciele zaczęła palić żywym ogniem, a puls przyspieszył momentalnie. – Ezro Cohenie, odpowiedz!

– Nie! – uniósł się i zatrzymał z piskiem opon, nim nieopatrznie wjechał innemu uczestnikowi ruchu w tył pojazdu. – Szukałem tego całego Duboisa. Zobaczyłem, że wychodzisz z wieżowca i podążyłem za tobą.

– Śledziłeś mnie. – Zmrużyłam oczy i skrzyżowałam ręce na piersi.

Ezra przejechał dłonią po twarzy, wypuszczając z płuc drżący oddech, po czym przeczesał włosy. Grzywka znów opadła mu na czoło.

Nie mogłam uwierzyć, że wykorzystał swoje umiejętności do śledzenia mnie! Do tej pory nasza relacja była dla mnie klarowna i oczywista. Żadnego martwienia się, głębszych uczuć czy jakichkolwiek ruchów, które mogłyby sugerować, że komuś zaczyna zależeć bardziej, niż powinno. Pracowaliśmy w niebezpiecznym środowisku, każdy dzień mógł być naszym ostatnim i nie potrzebowaliśmy dodatkowych zmartwień w postaci drugiej połówki.

Cohen wrzucił pierwszy bieg i ruszył wraz z pojawieniem się zielonego światła. Jechaliśmy w napiętej ciszy. Oparłam się o drzwi i oglądałam krajobraz za oknem. Wjechaliśmy do mniej zniszczonej części miasta. Zresztą, władze regularnie dbały o część handlową. Była motorem napędowym Down Town i to właśnie z handlu pozyskiwano największe podatki. W końcu każdy musiał jeść, ubrać się czy zadbać o higienę osobistą.

Wciąż szare, lecz zadbane budynki przesuwały się przed moimi oczami, rzucając krzykliwymi nazwami sklepów, salonów urody i restauracji. Niemal w każdym oknie wisiał ogromny neon, niektóre z nich migały w równych odstępach, przyprawiając mnie o jeszcze większy ból głowy.

Ezra skręcił w prawo i zaparkował na parkingu przy jednym z większych marketów, do którego ja rzadko zaglądałam. Znajdował się stosunkowo daleko od mojego mieszkania, a ja nie potrzebowałam wiele, dlatego zwykle wybierałam ten skromny, na Hold Street.

Czułam jego spojrzenie, więc zwróciłam się w stronę hakera. Wpatrywał się we mnie tymi czekoladowymi, przenikliwymi tęczówkami, a ja przeklinałam sama siebie w duchu, że nie potrafiłam patrzeć mu w oczy i denerwować się na jego coraz śmielsze poczynania.

– Maddie, posłuchaj – zaczął, ważąc każde słowo. – Po prostu mam wrażenie, że ten Dubois zrobi ci krzywdę. Mam złe przeczucia co do tego zlecenia.

– Przecież nie masz wpływu na decyzje Jean Luca. – Wzruszyłam ramionami. – Poza tym ustaliliśmy na początku, że…

– Tak, wiem, co ustaliliśmy – przerwał mi. Jego ręka znów wylądowała na moim kolanie. Ścisnął je delikatnie. – Nadal uważam, że nie powinnaś wykonywać tego zlecenia sama. Jeśli Nicola cię zabije, to będziesz ogromną stratą dla całej firmy. Nie mamy drugiego takiego cienia jak ty.

W mojej klatce piersiowej coś zakłuło boleśnie. Z jednej strony cieszyłam się, że nie kierował się wyłącznie swoimi uczuciami, a z drugiej, gdzieś tam w środku miałam nadzieję, że nie traktuje mnie jedynie jak idealnej maszyny do eliminowania potencjalnych wrogów Jean Luca Russeau. Mimo tego, co sobie obiecaliśmy, kiedy zaczynaliśmy się spotykać, pragnęłam przy nim czuć się po prostu chciana, nie dlatego, że byłam cennym narzędziem, a dlatego, że komuś zwyczajnie na mnie zależało.

Nie miałam innych bliskich niż Jean Luc. Nikt nigdy się o mnie nie upomniał, nie martwił, nie troszczył, nie zastanawiał się co u mnie i czy przypadkiem nie jestem zmęczona. Byłam prawdziwym cieniem. Trimisem bez korzeni, przyjaciół czy jakichkolwiek innych bliskich. Spotkania z Cohenem to jedyny moment, w którym mogłam zapomnieć o tym wszystkim, poczuć ciepło drugiego człowieka i zatracić się w tym, zapaść po sam czubek głowy.

Ezra chyba wyczuł, że mój zapał do kłótni przygasł, bo pochylił się, ujął mój podbródek w dwa palce i zmusił do ponownego spojrzenia mu w oczy. Wodził miękko wzrokiem po mojej twarzy, powstrzymując uśmiech powoli wpełzający na jego usta.

– Zabiłam potwora trzonkiem od parasolki – powiedziałam w końcu, gdy spojrzenie Ezry zaczęło mnie krępować. Chciałam, a wręcz musiałam mu uświadomić, że nic mi nie grozi ze strony kogokolwiek.

– Widziałem. Właściwie to cała ekipa widziała. – Przechylił delikatnie głowę, prezentując rząd równych, białych zębów.

– Więc o co ci chodzi?

– Kiedy oni „ochali” i „kurwiali”, ja zwróciłem uwagę na coś innego na tym nagraniu i zamierzam ci to pokazać. Może w końcu zrozumiesz, dlaczego uważam, że Dubois stanowi zagrożenie.

***

Może mój gorący informatyk zrobił się nadopiekuńczy w ciągu ostatnich siedemdziesięciu trzech godzin, ale kiedy stanął w mojej kuchni i zaczął kroić warzywa, nie byłam w stanie oderwać od niego wzroku.

Zapomniałam o bożym świecie, nawet o tym, że roztrzaskałam łeb potworowi w biały dzień.

Jak na kogoś, kto całe dnie spędzał przed monitorem komputera, Ezra prezentował się nad wyraz znakomicie. Pod obszernymi ubraniami skrywał idealnie zarysowane mięśnie ramion i płaski, wyrzeźbiony brzuch. Spod pozornie niechlujnie założonej koszulki na ramiączkach wystawały dwa dołeczki u dołu pleców, tuż nad linią jeansów, luźno zwisających z wąskich bioder. Na szyi zawsze nosił srebrną pancerkę i okrągłą zawieszkę na czarnym rzemyku, której historii nigdy nie poznałam, choć wydawała się bardzo stara.

Wiedziałam, że Jean Luc wymagał od wszystkich pracowników niebywałej kondycji, w końcu pracowaliśmy w specyficznych warunkach, jednak żaden z informatyków, których poznałam, nie poświęcał tyle czasu na treningi, co Cohen. Wydawać by się mogło, że robi znacznie więcej niż wyszukiwanie informacji w sieci i usuwanie niewygodnych nagrań, które mogłyby zaszkodzić jego pracodawcy.

Ezra postawił przede mną talerz z parującym daniem. Zamrugałam, zaskoczona tym, jak szybko udało mu się przygotować posiłek, albo to ja tak bardzo zapatrzyłam się na niego, że nawet się nie zorientowałam, jak dużo czasu minęło. Uderzył mnie cudowny zapach ryżu smażonego z warzywami. Nie czekając na nic, wzięłam się za jedzenie i kiedy tylko włożyłam pierwszą porcję do ust, rozpłynęłam się niczym kostka lodu wrzucona do ognia.

– O Boże… – jęknęłam, bliska oralnego orgazmu. – Jakie to dobre!

Ezra zaśmiał się pod nosem, widząc moją reakcję. Siedział naprzeciwko mnie, w spokoju pałaszując swoją porcję.

– Na zdrowie.

– Gdybym wiedziała, że potrafisz tak dobrze gotować, to wykorzystałabym tę wiedzę dużo wcześniej. – Wycelowałam w niego widelcem.

– Gdybym wiedział, że potrzebujesz mnie bardziej w kuchni niż w łóżku, zaprosiłbym cię na kolację, a nie do klubu – odgryzł się, a w jego oczach pojawił się figlarny błysk.

– Trudne się wylosowało. – Wzniosłam oczy ku górze i udawałam, że się nad tym zastanawiam. – Da radę tu i tu?

– Pod warunkiem że zaczniesz z kimś współpracować przy sprawie Duboisa.

Momentalnie jedzenie stanęło mi w przełyku i nie chciało przejść dalej. Użyłam chyba całej swojej woli, by przełknąć narastającą, nerwową gulę. Odłożyłam widelec na blat i spojrzałam na niego z wyrzutem. Mina Ezry była poważna, w żadnym zakamarku gładkiej twarzy nie czaił się zawadiacki uśmiech czy błysk rozbawienia. Miałam wręcz wrażenie, że jego tęczówki pociemniały, a ciało napięło się, gotowe w każdej chwili odeprzeć werbalny atak. A ja wcale nie miałam ochoty go atakować, po prostu nie rozumiałam, dlaczego na to naciskał.

– Ezra, znamy się o tylu lat, dlaczego nagle zapragnąłeś doprowadzić mnie do szewskiej pasji? – sarknęłam. Czułam, że moc trimisa zaczyna majaczyć pod moją skórą. Nawet jeśli nie zamierzałam się wykłócać, to mój organizm miał całkowicie inne plany.

– Dobrze, że to podkreśliłaś. – Jego ton był spokojny. Przetarł usta chusteczką, po czym splótł ręce pod brodą. – Skoro znamy się tyle lat, to powinnaś wziąć pod uwagę moje zdanie, bo wiesz, że nigdy nie naciskam na coś bez powodu.

– Słucham więc. – Opadłam na oparcie krzesła i skrzyżowałam ręce na piersi.

Ezra westchnął i pokręcił głową, następnie podniósł się i ruszył w stronę korytarza. Nie powiodłam za nim spojrzeniem ani się nie odwróciłam. Wpatrywałam się za to w kwadratowe okno naprzeciw. Deszcz uderzał o szybę z taką siłą, jakby chciał ją rozbić. Aura nie sprzyjała dobremu nastrojowi, wręcz przeciwnie. Im dłużej przyglądałam się burzowym chmurom, tym bardziej miałam ochotę powlec się do sypialni i naciągnąć kołdrę po sam czubek głowy.

Po krótkiej chwili Ezra wyłonił się z ciemności korytarza, dzierżąc w rękach swój laptop. Odsunął mój talerz i postawił urządzenie przede mną. Pochylił się ponad moim ramieniem, a mnie omiotła ta obezwładniająca, cedrowa woń jego perfum. Wystukał kombinację cyfr na klawiaturze, ekran rozbłysł niebieskim światłem.

Dwa kliknięcia w touchpada później moim oczom ukazało się nagranie z kamery miejskiego monitoringu z momentu, w którym weszłam w ciemną uliczkę. Kolejne kliknięcie przełączyło na inną kamerę, znajdującą się wewnątrz wnęki między budynkami.

Moją uwagę przykuły wściekle błyszczące oczy. Było ciemno, ale kamera działała na podczerwień, więc obraz był czarno-biały. Błysk trimisowych tęczówek odcinał się wyraźnie od reszty otoczenia. Ba! Byłam pewna, że potwór doskonale je widział, w tym mroku jarzyły się jak latarnia morska wskazująca statkom ich cel podróży.

Ezra odchrząknął, wyrywając mnie z zamyślenia.

– Spójrz tu. – Zatrzymał nagranie i wskazał palcem miejsce naprzeciw jednego ze śmietników.

Zmarszczyłam brwi i przysunęłam twarz bliżej monitora. Z szarówki nagrania powoli wyłaniała się długa sylwetka, oparta o przeciwległy mur. Mężczyzna miał ręce założone na piersi i przyglądał mi się uważnie.

Wciągnęłam ze świstem powietrze w płuca, identyfikując tego człowieka. Przejrzałam dziesiątki zdjęć z nagrań, na których się pojawiał, rozpoznałabym go wszędzie. Tym razem krew odpłynęła mi z twarzy, a serce zwolniło praktycznie do zera.

– Czy to… – Głos uwiązł mi w gardle. Nie mogłam uwierzyć, że Nicola Dubois tam był i nawet się nie zorientowałam!

– Tak, ale poczekaj. – Ezra ponownie puścił nagranie.

Widziałam, jak mały kot wyłazi spomiędzy śmietników. Nicola odbił się od ściany i w dwóch krokach znalazł się tuż za mną. W tej samej chwili zamarłam i rozejrzałam się pospiesznie. Czułam, że coś jest nie tak, a mimo to nie spostrzegłam, że był tam ktoś jeszcze oprócz mnie. Dubois nachylił się ponad moim ramieniem i trwał tak przez moment, po czym się odsunął, a ja… Ja ruszyłam w stronę wyjścia, by po chwili odwrócić się i spojrzeć w górę. Później wszystko potoczyło się tak, jak zapamiętałam.

Mój puls przyspieszył niebezpiecznie, zakręciło mi się w głowie. Doskonale pamiętałam moment, w którym coś kazało mi podnieść głowę do góry. To nie był głos, coś nieznanego w moim wnętrzu niemal zmusiło mnie do tego ruchu.

Z szeroko otwartymi oczami odsunęłam się gwałtownie od blatu. Pokręciłam głową z niedowierzaniem, wpatrując się tępo w prostokątny ekran, w nagranie, na którym Nicola Dubois ze stoickim spokojem się przygląda, jak walczę z potworem, a później, jak gdyby nigdy nic, odchodzi niezauważony przez kogokolwiek.

Nie wiedziałam, ile czasu minęło, ale wyświetlacz w końcu zgasł, a Ezra odsunął się i oparł o blat wyspy z założonymi rękami. Patrzył na mnie z poważnym wyrazem twarzy, ale się nie odezwał. Czekał na moją reakcję, a ja właściwie nie wiedziałam, co ma powiedzieć. Zatkało mnie.

– Jak… – wydukałam w końcu, cały czas odtwarzałam w głowie nagranie niczym zacięta płyta. – Ktoś go widział oprócz ciebie?

– Nikt nie zwrócił na niego uwagi – odparł w końcu, a jego ramiona opadły. – Wydaje mi się, że dostrzegłem go jedynie dlatego, że o nim pomyślałem. Kiedy pokazałem nagranie Russeau, też go nie zauważył, dopóki mu nie powiedziałem.

Przygryzłam wargę skonsternowana. Jak miałam odnaleźć kogoś, kogo nie zauważyłam nawet w momencie, w którym stał obok mnie?

– Czym on, do diabła, jest? – jęknęłam i ukryłam twarz w dłoniach. Czułam wiercenie w skroni, ból głowy zbliżał się nieuchronnie.

– Nie mam pojęcia. Nie sprawdzałem jeszcze, ale jestem pewny, że znajdę go też na nagraniach z dostaw eteru, które zostały rzekomo przez niego skradzione. I uważam, że on doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że dostałaś na niego zlecenie.

Szok powoli zamieniał się we wściekłość. Złość i gniew ogarniały całe moje ciało, łaskotały w koniuszki palców, powoli wypełniały wnętrze, sprawiając, że krew zaczynała wrzeć w żyłach. Powietrze dookoła naelektryzowało się delikatnie, nie byłam pewna, czy to przez moc trimisa, która uwolniła się bez większych przeszkód, czy przez pioruny, które przecięły granatowe od chmur niebo.

Ezra przywarł do mnie w mgnieniu oka, objął mocno silnymi ramionami. Cedr uderzył w moje nozdrza, ale nie miało to większego znaczenia.

Nicola Dubois się mną bawił. Zapewne z tym głupkowatym uśmiechem na ustach przyglądał się, jak byłam zmuszona roztrzaskać łeb zmutowanemu człowiekowi. Silniejszemu ode mnie, większemu. Z zainteresowaniem oglądał, jak walczę z torsjami wywołanymi odorem zgniłej krwi potwora. A ja go nie zauważyłam. Nie wyczułam jego energii, włoski na skórze nie stanęły dęba, tak jak to zwykle miało miejsce, kiedy inny trimis pojawiał się w mojej przestrzeni. Czym on jest, do cholery?!

Nie miałam więcej czasu na zastanawianie się i gotowanie we własnej wściekłości.

Ciepłe, miękkie wargi Ezry wylądowały na moich ustach. Nieświadomie, wręcz machinalnie rozchyliłam je bardziej, zapraszając jego język do gry, którą sam zaproponował. Przesunął ręce w dół i wcisnął je pod moje pośladki, po czym podniósł mnie i oparł o swoje biodra. Unosiłam się w powietrzu, lecz jedno przygryzienie dolnej wargi Ezry później, moje plecy odbiły się od ściany i przywarły do niej niemal w całości. Mężczyzna warknął złowrogo na ten agresywny gest, zacisnął mocno palce na skórze ud, a z mojego gardła wydarł się niekontrolowany jęk. Czułam, jak usta Ezry rozciągają się w triumfalnym uśmiechu, wypukłość między nogami uwydatniła się, jeszcze bardziej niż wcześniej.

Jeżeli Cohen nie był jednym z lepszych hakerów w tym mieście, to na pewno był mistrzem w odwracaniu mojej uwagi od niewygodnych tematów.

Kilka przyspieszonych oddechów później siedziałam na łóżku, pospiesznie pozbywając się kolejnych warstw ubrań z ciała Ezry. Mężczyzna nie był mi dłużny – chaotycznie błądził rękami po całym moim ciele, odrywając od niego usta tylko na chwilę, by pozbyć się niepożądanych części garderoby.

Odchyliłam głowę do tyłu, by dać mu lepszy dostęp do mojej szyi. Przygryzał ją całkowicie niedelikatnie, fragment po fragmencie, a przez moje ciało przepływały przyjemne dreszcze. W ruchach Ezry nie było żadnej delikatności, agresywnie badał każdą część mojego jestestwa, doprowadzając i tak skołatane myśli do szału.

Bez ostrzeżenia wciągnął mnie na swoje kolana i wypełnił mnie całą, nie dając nawet chwili do namysłu. Zacisnął palce na moich biodrach, jakby się bał, że zaraz ucieknę. Z moich ust wydobył się kolejny jęk, poprzedzony przyjemnym dreszczem rozlewającym się po kręgosłupie. Wygięłam się w łuk, wbijając paznokcie w nagie ramiona i poruszyłam biodrami, żądając więcej.

Chciałam jeszcze więcej.

I Ezra mógł mi to w tej chwili dać.

Rozdział 4

Resztę wieczoru, noc i niemal cały następny dzień kotłowałam się w łóżku, uprawiając seks z Ezrą w krótkich przerwach, kiedy akurat nie musiał spędzać czasu przed laptopem, wykonując powierzone mu przez Russeau zadania. Wpatrywałam się długimi godzinami w jego profil oświetlony niebieskim światłem monitora.

Skupiony wzrok wodził po ekranie. Ezra co jakiś czas zerkał na mnie z ukosa. Wtedy na przystojną twarz wypływał ledwo widoczny uśmiech, poprzedzony odgarnięciem przez niego niesfornego kosmyka z mojej twarzy, który usilnie wracał na swoje miejsce, bez względu na to, jak często Ezra zakładał go za ucho.

W końcu zwykła ludzka fizjologia zmusiła mnie do podniesienia się z łóżka. Skierowałam kroki od razu do łazienki, ogarnęłam potrzeby i wskoczyłam pod prysznic, by zmyć z siebie pot i kurz poprzedniego dnia. Wciąż czułam się poirytowana, ale byłam w stanie opanować emocje na tyle, by nie wrzeć z wściekłości. Dostrzegłam na półce żel pod prysznic Ezry, który zwykle znajdował się w szafce pod umywalką. Musiał się odświeżyć, kiedy zasnęłam.

Moje myśli wciąż krążyły wokół Nicoli. Nachodziło mnie coraz więcej wątpliwości co do tego, czy rzeczywiście był trimisem, tak jak twierdzili Jean Luc i Ezra.

Przez dziesięć ostatnich lat poznałam ich wielu i żaden, nawet najstarszy z nich, nie miał tak rozwiniętych umiejętności. Trimisi dysponowali nadludzką siłą i szybkością, potrafili nagiąć czyjąś wolę, owinąć sobie zwykłego śmiertelnika wokół palca, wtapiać się w mrok. Wyczuwali niebezpieczeństwo z wielu kilometrów, bezbłędnie rozpoznawali demony nawet wtedy, gdy te ukrywały swoje moce. W końcu były jedynie kolejną mutacją ujawnioną po wielkim wybuchu, nijak miały się do biblijnych mieszkańców piekieł. Swoją nazwę zawdzięczały jedynie krwiście czerwonym tęczówkom. Potrafiliśmy rozpoznać potwory, kiedy te jeszcze przybierały ludzką postać. Odpowiednio wyszkoleni trimisi pomagali żołnierzom je wyeliminować.

Jednak żaden z moich pobratymców nie był na tyle zdolny, by oszukać któregokolwiek z nas. Czym więc był Nicola Dubois? Może Ezra miał rację i powinnam mieć kogoś do pomocy przy tym zadaniu? Niemniej, co zmieni dodatkowa osoba, skoro facet jest całkowicie poza czyimkolwiek zasięgiem?

Jedno było natomiast pewne – ja nie byłam dla niego żadną niewiadomą. Skoro odszukanie go graniczyło z cudem, należało sprawić, by to on chciał przyjść do mnie. Zabawa w kotka i myszkę nie leżała w mojej naturze, lecz tym razem nie miałam za bardzo wyboru.

Owinęłam się pospiesznie ręcznikiem i wybiegłam z łazienki, pozostawiając na podłodze mokre plamy. Wpadłam do sypialni, ale Ezry w niej nie było. Dopiero po chwili dotarł do mnie cudowny zapach świeżo parzonej kawy. Wytarłam się niedokładnie i zgarnęłam z poręczy krzesła koszulkę, która wylądowała na nim poprzedniego wieczoru. Naciągnęłam ją przez głowę, kierując się w stronę kuchni.

Ezra stał podparty ręką o blat wyspy kuchennej i wciąż wpatrywał się w ekran laptopa. W drugiej dłoni trzymał kubek z parującym naparem. Podniósł na mnie swoje śliczne oczy, podkreślone dodatkowo srebrnymi oprawkami. Przeszedł mnie niepokojący dreszcz, ale postanowiłam go zignorować. Haker uśmiechnął się, a na jego policzkach pojawiły się dwa urocze dołeczki.

– Dla ciebie też zrobiłem – powiedział, wskazując głową blat znajdujący się po przeciwnej stronie.

– Potrzebuję pół kilograma czystego, organicznego fentanylu i litr soli fizjologicznej – oświadczyłam, zanim zaczęło docierać do mnie, jak głupio to musiało zabrzmieć.

Ezra wyprostował się, odstawił kawę na blat, zdjął okulary i przetarł oczy, by na końcu ścisnąć dwoma palcami grzbiet nosa. Milczał, a ja przestępowałam z nogi na nogę, czekając na jego odpowiedź.

– Chcesz pozbawić życia połowę populacji tego miasta? – zapytał w końcu.

– Chcę ukołysać do snu tylko jednego człowieka – odpowiedziałam poważnym tonem.

Jedna brew Cohena poszybowała ku górze.

– Chyba do snu wiecznego.

Nie skomentowałam tego. Ezra parsknął i pokręcił głową z niedowierzaniem. Moja zacięta mina musiała uświadomić mu, że ja wcale nie żartuję, bo natychmiast spoważniał. Usiadł i wskazał drugie krzesło. Bez gadania zajęłam miejsce. Przysunął mi kubek z gorącym jeszcze napojem.

– Organiczne opioidy są bardzo ciężkie do zdobycia. I bardzo drogie – podsumował prawdopodobnie własne procesy myślowe, jakie zaszły w jego mózgu przez tę krótką chwilę, w której delektowałam się kawą.

– Wiem.– Po co ci aż pół kilo?

– Nie wiemy, czym jest Nicola Dubois. Nie wiem, ile będę potrzebowała, żeby go obezwładnić. – Wzruszyłam ramionami.

– Wystarczy niecałe trzy miligramy, żeby uśmiercić człowieka mojej postury.

– Ale on nie jest twojej postury. I prawdopodobnie nie jest człowiekiem. Skoro mnie śmiertelna dawka fentanylu jedynie otumania nieznacznie, to ile będzie potrzebował ktoś taki, jak on?

Ezra wydął usta. Niemal widziałam, jak trybiki w jego głowie się przesuwają, pracują na najwyższych obrotach, żeby tylko odkopać z czeluści umysłu jakiekolwiek dane, które pozwolą odwieść mnie od tego pomysłu.

– Na kiedy? – Wziął do ręki telefon i przesunął palcem po ekranie, zapewne wybierając numer do Jean Luca.

– Na… – Spojrzałam na cyfrowy zegarek znajdujący się przy piekarniku. – Na za cztery godziny.

Palec Ezry zamarł nad ekranem. Mężczyzna spojrzał na mnie jak na wariatkę. Otworzył usta, by coś odpowiedzieć, ale natychmiast je zamknął. Chyba zabrakło mu słów.

– No dobra. Zacznijmy od początku. – Wstał, obszedł wyspę i oparł się o blat jednym ramieniem, zrównując tym samym swoją twarz z moją. – Co się urodziło w tej twojej ślicznej główce?

***

Gdy już wszystko mu wyjaśniłam, mimo obiekcji Ezra zadzwonił do Jean Luca i złożył zamówienie na pół kilograma fentanylu. Nasz szef nie był zbytnio zadowolony z niniejszego pomysłu, a szczególnie z tego, w jakim czasie trzeba było zorganizować towar, obiecał jednak, że postara się zrobić wszystko, co w jego mocy, by dostarczyć narkotyk na czas.

Kiedy mówił, że mam dorwać Duboisa za wszelką cenę i przyprowadzić go żywego, to chyba rzeczywiście nie kłamał.

Ezra siedział na kanapie w salonie i uważnie wsłuchiwał się w każde moje słowo. Na ścianę ze zdjęciami i mapą trafiły kolejne wydruki – te z mojego starcia z potworem i dwa dodatkowe z przerzutów eteru w porcie – na których Cohen rzeczywiście odnalazł Nicolę. Powoli tłumaczyłam całą skomplikowaną siatkę moich podejrzeń.

Wpięliśmy dodatkowe pinezki w mapę. Zgodnie z moimi przypuszczeniami okazało się, że Nicola bardzo często kręcił się przy jednym z klubów w części miasta oddalonej od Hold Street o jakieś dwadzieścia pięć minut jazdy samochodem. Tam zamierzałam go złapać. A raczej się z nim spotkać.

– Jak daleko sięgają te dane? – zapytałam Ezrę, gdy mój wzrok przesuwał się powoli po mapie domniemanych wizyt Nicoli w mieście.

– Ostatni tydzień – odparł haker, stukając w klawiaturę. Ciąg liczb przesuwał się po szkłach jego okularów. – Dane z monitoringu co siedem dni są zrzucane na dyski zewnętrzne i przechowywane w archiwach ratusza.

– I zdołałeś zdobyć tego aż tyle? – Byłam w szoku.

Ezra kiwnął głową.

– Jeśli dobrze poszperam, to pewnie znajdę tego więcej. Dubois beztrosko przechadza się po mieście, pewny, że nikt nie będzie w stanie go odnaleźć.

Zastanowiłam się nad tym. Skoro do tej pory był taki nieuchwytny, to dlaczego nagle tak łatwo można było go namierzyć na kamerach?

– Jak długo Jean Luc próbuje go złapać? – Spojrzałam na niego znad kartek.

– Od lat. Jesteś ósmym zleceniobiorcą. Wszyscy inni albo się poddali, albo zniknęli.

Zacisnęłam usta w wąską linię. Stanęłam naprzeciw zdjęcia z przejścia dla pieszych, na którym Nicola wpatrywał się wprost w oko kamery i uśmiechał złowieszczo. Miałam poczucie, że patrzy wprost na mnie i kpi z moich poczynań. Było w nim coś znajomego, a równocześnie tak odległego, że nie byłam w stanie tego nazwać w żaden sposób.

Czy już się kiedyś spotkaliśmy?

Wydawało mi się, że doskonale znałam ten twór, który patrzył na mnie z kartki, ale nie mogłam sobie przypomnieć skąd. Być może to tylko złudzenie wywołane wieloma godzinami wpatrywania się w te zdjęcia.

Wiedziałam, jak wygląda, gdzie bywa i czym się zajmuje. Powoli stawaliśmy się kompanami w tej chorej grze, mimo że nie było mi dane stanąć z nim twarzą w twarz. Jednak sam Nicola nie miał problemu z tym, aby odnaleźć mnie. Nagranie z uliczki było na to ewidentnym dowodem. Wiedział, że go szukałam. Co, jeśli wiedział o każdym ruchu, jaki wykonywałam? Nie pamiętałam nic sprzed pobudki w szpitalu. Co, jeśli już kiedyś rzeczywiście się spotkaliśmy?

Próbowałam odnaleźć chociaż strzępki wspomnień sprzed wypadku, lecz jedyne, co dostałam, to ćmiący ból w potylicy. Skoro według lekarzy byłam trimisem od urodzenia, dlaczego nie posiadałam żadnych wspomnień? Mimowolnie sięgnęłam ręką do blizny na skroni. Po tylu latach nie była już tak widoczna jak kiedyś, ale pod palcami wciąż mogłam wyczuć wypukłość, którą pozostawiło uderzenie o… właśnie, o co?

– Myślę, że mogłam znać Nicolę Duboisa – powiedziałam w końcu bardziej do siebie niż do mojego towarzysza. Dotarł do mnie świst wciąganego w płuca powietrza. Odwróciłam się ku mężczyźnie. Ezra przyglądał mi się uważnie znad srebrnych oprawek. – Może zabrzmi to tak, jakbym miała ego wyjebane w kosmos, ale tak właśnie uważam. On czekał, aż ja dostanę to zlecenie.

Haker odłożył laptop na ławę i splótł ręce, opierając łokcie o uda. Jeżeli moje wyznanie w jakikolwiek sposób nim wstrząsnęło, nie dał po sobie tego zbytnio poznać. Jego twarz wciąż pozostawała niewzruszona, a oczy patrzyły na mnie przenikliwie.

– Właściwie to Jean Luc zaskoczył mnie, kiedy kazał podrzucić ci dokumenty. Już przy trzeciej próbie zaproponowałem mu, żebyś to ty odnalazła Duboisa, ale bardzo mocno się przed tym wzbraniał. A teraz, gdy już się poznaliśmy wystarczająco dobrze, wolałbym, żebyś tego nie robiła.

Zmarszczyłam brwi.

– Dlaczego?

– Bo widziałem, co robił z demonami. – Poprawił się na kanapie. – Wiesz, że zakres moich obowiązków jest dużo szerszy niż wyszukiwanie informacji.

Nie wiedziałam, choć się domyślałam.

– Po co Jean Luc dzwonił do ciebie wtedy, w nocy? – Mimowolnie wstrzymałam powietrze, choć po tym wyznaniu domyślałam się, jaka będzie odpowiedź.

– Kolejna dostawa eteru została splądrowana, a demony rozsmarowane po całym hangarze. Trudno było określić, kto zginął. Ustalaliśmy to po zebranych włosach i badaniach genetycznych, by władze mogły wykreślić te demony z rejestru obywateli, a i tak część z nich nie została zidentyfikowana. Trochę się obawiam, że możesz skończyć tak samo…

Szczęka opadła mi chyba na samą podłogę. Nie spodziewałam się, że Ezra okaże się taki wylewny w kwestii pracy. Nie miał problemu z opowiadaniem o tym, czym się zajmuje jako haker, ale pełny zakres jego obowiązków do tej pory był dla mnie jedną wielką niewiadomą. Tak samo jak wiedza na temat tego, czym dokładnie zajmuję się ja, nie leżała w obrębie jego zainteresowań.

Zastanawiałam się nad tym, dlaczego ktoś tak potężny jak Nicola potrzebuje eteru. Przecież na trimisów w ogóle nie oddziaływał. Może w dużych dawkach działał podobnie jak alkohol, ale ten przecież był ogólnodostępny. Drugą sprawą było likwidowanie demonów. Nie stanowiły dla trimisów żadnego zagrożenia ani dla ludzi, właściwie dla kogokolwiek. Trochę mniej udana mutacja po promieniotwórczym wybuchu, nic więcej.

Skoro miał jakieś porachunki z Jean Lukiem i wiedział, że jego sprawa została przydzielona mnie, dlaczego nie pozbył się mnie w tej ciemnej uliczce? Może liczył na to, że ten potwór załatwi sprawę za niego?

– O co mu chodzi? – zastanawiałam się na głos.

– Nie wiem, ale mam złe przeczucia. – Ezra wyciągnął rękę w moją stronę. Podeszłam do kanapy i opadłam obok niego, zatapiając się między poduszkami. Nie na długo jednak. Mężczyzna przyciągnął mnie do siebie i objął mocno w pasie. – Olej to, Jean Luc nie wyciągnie żadnych konsekwencji. Jesteś dla niego zbyt cennym towarem, by ryzykował twoje życie.

– Przecież śmierć jest wpisana w zawód tropicieli – mruknęłam, wyczuwając w jego słowach nutę hipokryzji. – Wcześniejszym zleceniobiorcom też to odradzałeś?

– Nie sypiałem z wcześniejszymi zleceniobiorcami – odbił piłeczkę i posłał mi zawadiacki uśmiech. – Nie byli tacy seksowni jak ty.

Zaśmiałam się pod nosem i ukryłam twarz w dłoniach. Ezra potrafił być niesamowicie przekonujący, ale nie tym razem. Im bardziej on namawiał mnie do zrezygnowania z tego zlecenia, tym bardziej ja chciałam je wykonać. Od dekady nie porzuciłam żadnego zadania i tym razem też nie zamierzałam tego robić.

Szczególnie że przez tego faceta zwyczajnie się zagotowałam. Perfidnie stał i mnie obserwował, a mi nawet przez myśl nie przeszło, że mógł być w tamtym miejscu ktoś jeszcze. Zastanawiałam się, czy alarm, który rozległ się w mojej głowie w tym momencie, dotyczył Nicoli Duboisa czy tego potwora, którym użyźniłam ziemię.

Cóż… Miałam nadzieję, że niebawem się tego dowiem.

***

Abbys mieściło się w tej obrzydliwie bogatej części Down Town. Specjalnie rozebrano kilka pobliskich bloków, by był centralną częścią Harper Street. Przyciągał uwagę właściwie każdego, kto tędy przechodził. Niestety, większość śmiertelników nie miała szansy nigdy znaleźć się w środku.

W Abbys bawiła się śmietanka całego podziemia i większość polityków, którzy mieli powiązania z półświatkiem. Lwia część trimisów i demonów również stanowiła nieodłączny element tego miejsca. Tu każdy mógł pozostać sobą, nikt nie pytał o status, bo było wiadomo, że to najwyższe szczeble hierarchii, do której nadludzie się nie zaliczali. Jak wskazywała nazwa, byli „nad”.

Do tego klubu po raz pierwszy zajrzałam, kiedy Ezra zaprosił mnie na drinka. Wtedy stawiał sprawę bardzo jasno: wpisywałam się w jego preferencje wizualne i intelektualne, a jemu czasem przeszkadzało puste łóżko. Wspólne miejsce pracy ułatwiało sprawę, bo nie trzeba było tłumaczyć dziwnych pór, w jakich powinno się czasem tam zjawić. Pasowało mi takie rozwiązanie. Szczególnie że nad naturą trimisa nie dało się do końca zapanować, a lwia część mężczyzn, z którymi się spotykałam, po prostu uciekała, gdy zauważała tęczówki w kolorze płynnego miodu. Ezra nie miał z tym problemu, odniosłam nawet wrażenie, że fakt, iż byłam trimisem, kręcił go bardziej, niż powinien.

Wysiadłam z taksówki niedaleko Abbys i rozejrzałam się niespiesznie. Poprawiłam tren zbyt krótkiej, jak na mój gust, sukienki, po czym przeczesałam włosy, by sprawdzić, czy fiolka z fentanylem wciąż jest w nie wplątana, i ruszyłam w stronę wejścia. Nie usypiałam mocy w swoim wnętrzu, wręcz przeciwnie. Pozwoliłam jej dzisiejszej nocy przepływać przez ciało swobodnie. Nie mogłam zabrać ze sobą żadnej broni, przy wejściu natychmiast zostałaby mi odebrana, dlatego tego wieczoru byłam zmuszona polegać jedynie na swoich mocach i umiejętnościach. O ile w ogóle cokolwiek się wydarzy.

Zgodnie z tym, co obiecał Ezra, moje nazwisko znalazło się na liście VIP-ów i zostałam wpuszczona do środka bez zbędnych pytań. Nie obyło się bez przeszukania, ale tego się przecież spodziewałam. Pracownik odebrał ode mnie płaszcz zaraz za drzwiami. Zlustrował mnie od góry do dołu. Posłałam mu pytające spojrzenie, jednak nie uzyskałam żadnej odpowiedzi.

Otworzył przeszklone drzwi, a we mnie uderzył huk basów, typowy dla takich miejsc. Powstrzymałam się przed zakryciem rękami nadwrażliwych uszu i ruszyłam przed siebie.

Wnętrze Abbys było przemyślanym miksem nowoczesnego designu i klasycznej elegancji. Podłoga z czarnego marmuru połyskiwała w świetle kryształowych żyrandoli. Zwisały z wysokiego sufitu, choć były jedynie dodatkiem do ledowych, niebiesko-różowych pasków rozciągniętych pod sklepieniem. Wzdłuż ścian ciągnęły się aksamitne sofy w głębokich odcieniach bordo i szmaragdu, tworząc intymne zakątki dla rozmów i spotkań. Na środku sali znajdował się ogromny bar z podświetlanym onyksowym kontuarem, za którym stało pięciu niesamowicie eleganckich barmanów.

Trochę głębiej w odosobnionych lożach, ukrytych za ciężkimi zasłonami, toczyły się poważne rozmowy i negocjacje. Szeptane sekrety i podpisywane kontrakty były tutaj na porządku dziennym, a dyskrecja – świętością. Kelnerzy, ubrani w klasyczne, eleganckie uniformy, poruszali się bezszelestnie, dbając o to, by nikomu nie brakowało ani kropli eteru czy najlepszych przysmaków serwowanych przez kuchnię. I nie miałam tu na myśli jedzenia.

Część dla VIP-ów interesowała mnie najbardziej, sądziłam, że tam właśnie mogłabym odnaleźć Nicolę. Jean Luc nie zaopatrywał Abbys w narkotyki, z reguły ich dostawy były owiane tajemnicą, więc uznałam za wielce prawdopodobne, że to właśnie Dubois zarządza tym przybytkiem i jego towarem.

Muzyka zmieniła się na bardziej stonowaną, więc parkiet się przerzedził. Ruszyłam w stronę baru, żeby poobserwować najpierw otoczenie, a potem wślizgnąć się niepostrzeżenie między loże i poszukać swojego celu. Usiadłam na wysokim stołku. Uśmiechnięty barman podszedł do kontuaru i bez pytania o to, co podać, zaczął mieszać różnego rodzaju ciecze. Machnął kilka razy shakerem i przelał drinka do wysokiej szklanki, po czym postawił go przede mną.

– Na koszt firmy. – Puścił mi oczko i uśmiechnął się zawadiacko. – Klasyczna Bloody Mary.

Uniosłam brew i posłałam mu bliżej nieokreślony grymas. Pochyliłam się nad szklanką, wciągnęłam w płuca doskonale wyczuwalną woń eteru. Cóż, jednak nie była tak klasyczna, jak mówił.

Westchnęłam i obróciłam się bokiem do kontuaru, by rozejrzeć się po parkiecie. Muzyka ponownie przyspieszyła tempa, goście znów zbili się niemal w jeden organizm. Poruszali się w rytm piosenki, kobiety ocierały się o swoich partnerów, wyginając się niczym kocice, te ruchy zakrawały niemal na erotyzm. Właściwie nie zdziwiłoby mnie to, gdyby po kolejnych, eterycznych drinkach zaczęli się pieprzyć na środku. Bas dudnił w uszach, wprawiając w ruch nawet krew w moich żyłach.

W klubie robiło się coraz goręcej. Klimatyzatory nie były w stanie przemielić wystarczającej ilości powietrza. Sukienka już po kilku minutach zaczęła przyklejać mi się do pleców. Powoli, metodycznie sondowałam przestrzeń w poszukiwaniu Duboisa. Dostrzegłam kilka znajomych twarzy, ale nie tę, o którą mi chodziło.

Poczułam na plecach czyjąś obecność, nie zamierzałam się jednak odwracać. Sądząc po reakcji barmana na moje przybycie, ktoś najprawdopodobniej zawiesił na mnie oko. Nie byłam w Abbys po to, by się zabawić. Postanowiłam zignorować interesanta, zanim jeszcze cokolwiek zdecydował zrobić.

– Zatańczymy? – szepnął mi do ucha, pochyliwszy się nad moim ramieniem. Omiótł mnie całkiem przyjemny, orzeźwiający zapach cytrusów.

– Nie mam ochoty, poza tym czekam na kogoś – odparłam i odsunęłam się nieznacznie. Chciałam dać mu do zrozumienia, że naprawdę nie jestem zainteresowana.

– Wiem, czekasz na mnie.

Co za arogant!

Zmarszczyłam brwi i zerknęłam w stronę mężczyzny, gotowa zgasić jego entuzjazm. Gwałtownie wciągnęłam powietrze w płuca, zjechałam z hokera i przycisnęłam plecy do kontuaru.

Dobrze mi znana, przystojna twarz rozciągała się w delikatnym uśmiechu, ciemne oczy w kształcie migdałów przyglądały mi się z rozbawieniem. Po lewej stronie nad górną wargą miał niewielki pieprzyk, którego nie zauważyłam na żadnym ze zdjęć monitoringu. I był naprawdę wysoki. Sięgałam mu co najwyżej do piersi.

Nicola zaczesał zdecydowanie zbyt długą grzywkę do tyłu, po czym splótł ręce za plecami. Czarna koszula idealnie przylegała do smukłej sylwetki, w mdłym świetle klubu niemal stapiała się z równie ciemnymi spodniami.

Spięłam wszystkie mięśnie, gotowa się bronić, gdyby mnie zaatakował. Nie wiedziałam, jak daleko sięgają jego macki, więc nie byłam do końca pewna, czy ktokolwiek zwróciłby uwagę, jeśliby wysmarował moimi wnętrznościami podłogę.

– Nie daj się prosić, Madeleine. – Usłyszałam niski głos we własnej głowie, choć Nicola nie poruszył ustami ani razu. – Tylko jeden taniec.

– Chyba żartujesz – wydukałam zdezorientowana. Rozejrzałam się po sali, chcąc sprawdzić, czy ktoś oprócz mnie zauważył Duboisa, ale albo był tak częstym bywalcem Abbys, że nie robił na nikim wrażenia, albo rzeczywiście nikt go nie widział.

– Wszyscy mnie widzą – odpowiedział Nicola na moje wewnętrzne wątpliwości.

Zadarłam głowę do góry i zmrużyłam oczy.

– Wyjdź – warknęłam przez zaciśnięte zęby. Nie byłam pewna, czy naprawdę był w moim umyśle.

Mężczyzna zaśmiał się i potrząsnął głową. Wyciągnął rękę w moją stronę i czekał.

Czy on naprawdę chciał ze mną zatańczyć?

Przygryzłam wargę, zastanawiając się, czy to aby na pewno nie była pułapka i nie wyrwie mi rąk przy pierwszej lepszej okazji. Dotarło do mnie, że moje palce cały czas zaciskały się na krawędzi blatu, aż pobielały kostki. Opuściłam ręce wzdłuż ciała. Cały organizm dawał znać, że w pobliżu czai się niebezpieczeństwo, natomiast alarm w mojej głowie milczał zawzięcie. Nawet jednego czerwonego mignięcia, żadnego wściekłego wycia. Nic, co moc trimisa zwykle wyłapywała w ciągu kilku sekund, kiedy cokolwiek mogło stanowić dla mnie jakiekolwiek zagrożenie.

Dubois westchnął teatralnie i przewrócił oczami. Widocznie zastanawiałam się zbyt długo. Nieznana siła oplotła moje ramiona i posunęła się powoli w dół, by dotrzeć do nóg. Po chwili, ku mojemu ogromnemu zdziwieniu, całe moje ciało przemieściło się do przodu.

Szarpnęłam się, ale jedynie wewnętrznie. Otworzyłam szerzej oczy, kiedy moja ręka sama powędrowała ku wyciągniętej dłoni Nicoli. Ujął ją delikatnie i przyciągnął mnie do siebie. Drugą objął mnie w talii i poprowadził na sam środek parkietu.

Czułam się jak w pułapce. Panicznie próbowałam wydostać się spod jego wpływu, nie byłam jednak w stanie. Chciałam krzyczeć, ale usta się nie otwierały. Żołądek ścisnął się w supeł, serce podeszło do gardła.

Orzeźwiający zapach perfum Nicoli znów uderzył w moje nozdrza, gdy mężczyzna przyciągnął mnie do siebie. Jego dłoń zaczęła powoli sunąć po mojej talii ku górze. Przeszedł mnie dreszcz, kiedy chłodne palce musnęły obojczyk i szyję, by znaleźć się na mojej brodzie i unieść ją delikatnie ku górze. Spojrzał mi w oczy i w tej samej chwili moc trimisa zwinęła się w kłębek w samym środku mojej klatki piersiowej, a uczucie braku kontroli opuściło moje ciało. Zachłysnęłam się tym niespodziewanym doznaniem.

– Co ty… – zaczęłam, ale właściwie nie miałam pojęcia, czym było to doświadczenie.

– Mówiłem, że chcę tylko z tobą zatańczyć, Madeleine. – Sprawnie obrócił mnie o sto osiemdziesiąt stopni i przywarł do moich pleców całym ciałem. Miałam wrażenie, że odbiłam się od betonowego muru. Subtelnym ruchem odgarnął włosy z mojej szyi i pochylił się tak, że nasze twarze były niemal na równej wysokości. – Prosiłem o zbyt wiele?

– Jesteś bezczelny – syknęłam. W środku gotowałam się z wściekłości. – Mam na ciebie zlecenie.

– Owszem.

– Nie boisz się?

– Wiem, że nic mi nie zrobisz – odparł pewnym tonem.

– Niby skąd? – Moja brew poszybowała do góry. Jego ręce niebezpiecznie mocno zaciskały się na mojej talii. Znów obrócił mnie przodem do siebie, po czym wplótł palce we włosy na karku i sprawnym ruchem wyciągnął fiolkę z fentanylem.

– Wiem o tobie wszystko, Madeleine. – Uśmiechnął się, lecz ten uśmiech nie dotarł do jego oczu, ciemniejszych niż sama otchłań. Wyrzucił fiolkę za siebie i na powrót objął mnie obiema rękami.

Przyłożyłam dłonie do torsu Nicoli, by chociaż w niewielkim stopniu zachować dystans. Wciąż nie wiedziałam, jakie ma zamiary. Zacisnęłam usta, całkowicie zbita z tropu.

Niebezpieczny osobnik, złodziej, morderca, trimis, wróg numer jeden Jean Luca. Obracał mnie właśnie po raz kolejny w rytm klubowej muzyki. Wpatrywał się we mnie tymi ciemnymi, przenikliwymi oczami, jakby znał każdą myśl, każdy kolejny ruch, jaki zamierzałam wykonać.

– Skoro wiesz o mnie wszystko, to na pewno wiesz też o tym, że moje zadania zawsze kończą się sukcesem – skontrowałam.

– Nie tym razem, skarbie.

– Czyżby?

Nicola chwycił moją rękę, uniósł do góry i okręcił mnie wokół własnej osi. Ten ruch był tak niespodziewany, że się zachwiałam. Muzyka ustała.

Silne uderzenie w klatkę piersiową wyrwało powietrze z moich płuc. Zrobiło mi się ciemno przed oczami, kiedy desperacko próbowałam je zaczerpnąć. Moje plecy obiły się o ścianę. Bolesne jęknięcie opuściło moje usta, a chłodne palce zacisnęły się na mojej szyi.

Zamrugałam. To nie mnie się zrobiło ciemno przed oczami, tylko w pomieszczeniu naprawdę panował mrok. Mokry zapach wilgoci i chłód zaatakowały wyostrzone zmysły.

– Och, Madeleine… – Szept rozszedł się po moim ciele niczym lodowaty podmuch. – Kiedyś wiedziałaś, na co mnie stać, a teraz mnie nie doceniasz.

– Co ty… – zaczęłam, ale palec wylądował na moich ustach. Ogarnął mnie bezbrzeżny niepokój, całkowicie straciłam orientację, nie wiedziałam, co się dzieje.

– Cii. To ciche miejsce. – Palec z ust zjechał powoli niżej, na brodę.

Coś ciężkiego osiadło w moim umyśle. Jakby Nicola nałożył na moją głowę grube szkło w kolorze karmazynu. Widziałam go wyraźnie, choć w szkarłatnych barwach. Wpatrywał się we mnie z tym głupim uśmiechem, który doprowadzał mnie do szewskiej pasji. Warknęłam zezłoszczona i w tym samym momencie coś poruszyło się nad ramieniem Duboisa. Wyciągnęłam szyję, by sprawdzić, co to było.

Moje serce zwolniło, nogi miałam jak z waty i gdyby nie to, że Nicola przyciskał mnie do ściany, upadłabym na podłogę z głośnym hukiem. Co najmniej tuzin potworów znajdowało się za plecami Duboisa, kiwały się z prawej do lewej niczym w transie. Zgarbione, lekko pochylone do przodu, zdeformowane do granic możliwości. Ich pokraczne, wyciągnięte szpony haczyły o betonową posadzkę, te, które miały oczy, mimo że jak u śniętej ryby, wpatrywały się w bliżej nieokreślony punkt.

Przełknęłam głośno ślinę. Mutanty wyprostowały się natychmiast, a ich głowy skierowały się w stronę dźwięku. Zakryłam usta dłonią, by powstrzymać pisk, chcący wydobyć się z mojego gardła. Krew odpłynęła mi z twarzy i umościła się gdzieś w okolicy stóp.

Pomieszczenie znów ogarnęła ciemność. Nicola zachichotał, dźwięk odbił się echem od wysokich ścian. Jednak zmutowane istoty nie zareagowały. Jego dłoń zniknęła z mojej szyi, pozostawiając po sobie jedynie nieprzyjemne uczucie pustki. Odcięta od najważniejszego w tej sytuacji zmysłu zadrżałam niekontrolowanie.

– Wiesz, Madeleine, wydaje mi się, że powinnaś poważnie porozmawiać ze swoim pracodawcą, bo mam wrażenie, że nie powiedział ci wszystkiego.

Głos Duboisa dochodził zewsząd. Rozejrzałam się, choć wiedziałam, że nie ma to zbyt dużego sensu. Chciałam mu odpowiedzieć lub zadać jakiekolwiek pytanie, widząc jednak, jak bardzo te potwory miały wyczulony słuch, wolałam nie ryzykować.

Jak my się, do cholery, w ogóle znaleźliśmy w tym miejscu?

– Powiem ci coś, kochanie. – Tym razem szept dotarł do mnie z lewej. Odwróciłam głowę w tamtą stronę, a ciepły oddech omiótł moją twarz, kiedy Nicola mówił dalej: – Gdyby nie ja, od dawna użyźniałabyś glebę swoim ponętnym ciałkiem. Myślisz, że Russeau trafił na ciebie przez przypadek? Nic, co od dziesięciu lat działo się w twoim życiu, nie było przypadkiem.

Wielki gwóźdź wbijał się w moją czaszkę, powodując potworny ból. Piszczało mi w uszach, umysł zionął pustką, a klatka piersiowa zacisnęła się dotkliwie, jakby znalazła się w imadle. Dłoń mężczyzny wylądowała na moich ustach, zanim wydobył się z nich koszmarny ryk. Wściekłość odbierała mi zdolność myślenia, kontrolowania swoich odruchów. Niespodziewanie poczułam łzy na policzkach. Spływały powoli, mocząc mankiet koszuli Duboisa.

O czym ten psychopata mówił?! Byłam pewna, że nabija się ze mnie, specjalnie prowokuje, by ogarnęła mnie złość. I udało mu się to. Udało mu się to w momencie, w którym zobaczyłam go na kamerach monitoringu, jak stoi i przygląda mi się bez cienia skrępowania. W jeszcze większy szał wpadłam, gdy podszedł mnie w klubie bez najmniejszego problemu. A teraz… Teraz próbował zniszczyć mój światopogląd, który budowałam przez całą tę dekadę. Pstryknął palcami, jakby moje jestestwo było jedynie domkiem zbudowanym z kart i zburzył go jednym prostym ruchem, wykonanym wręcz od niechcenia.

– Wściekaj się, Madeleine – mruknął mi wprost do ucha. Jego dłoń przesunęła się powoli z moich ust z powrotem na szyję. Jeden spazmatyczny oddech później ciepło ciała Nicoli rozeszło się po moich plecach. Objął mnie szczelnie ramionami, orzeźwiająca bryza zmąciła moje zmysły. Ostre światło oślepiło mnie, lecz już po chwili wyraźnie widziałam przed sobą tuzin powykręcanych, zaropiałych ciał. – Wściekaj się jak nigdy dotąd. Wtedy jesteś najskuteczniejsza, skarbie. Pokaż, na co cię stać.

Dubois wsunął w moją dłoń owalny przedmiot. Chwyciłam go pewnie, palcem wymacałam początek ostrza. Po co Nicola dawał mi nóż?

Nie dane mi było się długo nad tym zastanawiać. Mężczyzna pchnął mnie delikatnie do przodu. Potknęłam się, ale zdołałam utrzymać równowagę. Spojrzałam na niego wściekła i już byłam gotowa go zaatakować, kiedy zrobił coś niespodziewanego.

Klasnął.

Dźwięk poniósł się echem po pomieszczeniu. Ciszę przerwało przeraźliwe szuranie szponów o beton. Przełknęłam głośno ślinę i powoli odwróciłam się z powrotem w stronę potworów. Dwanaście owrzodziałych twarzy wpatrywało się we mnie, a przynajmniej te, które miały oczy. Jednak każda z nich była zwrócona w moją stronę.

Nie wiem, skąd miałam pewność, że Nicola Dubois już za mną nie stoi. Po prostu czułam to w kościach. Tak samo jak moc trimisa rozlewającą się po moim ciele. Moje oczy rozbłysły złotym światłem. Przyjęłam pozycję, wyciągnęłam nóż przed siebie i wzięłam głęboki wdech.

Nicola Dubois właśnie pozostawił mnie sam na sam z tuzinem wygłodniałych mutantów.

Spis treści

1. Prolog

2. Rozdział 1

3. Rozdział 2

4. Rozdział 3

5. Rozdział 4

Table of Contents

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4