Tytuł oryginału: Vulkanvinter

Przekład z języka duńskiego: Edyta Stępkowska

Copyright © Christian Engkilde, 2023

This edition: © Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S, Copenhagen 2023

Projekt graficzny okładki: Manfred Christiansen

Redakcja: Anna Poinc-Chrabąszcz

Korekta: Aneta Iwan

ISBN 978-87-0238-148-1

Konwersja i produkcja e-booka: www.monikaimarcin.com

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S

Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.wordaudio.se

Wszystkim silnym dziewczynom i kobietom mojego życia

Fragment dziennika Tristana Falka

25 sierpnia 2037

Dziś słońce nie wstało. Szara mgła, która od kilku dni przesłaniała niebo, zgęstniała tak, że nie przepuszcza już światła. Jest tak, jakby od rana do wieczora trwał zmierzch. Nie wiem, czy to przez te ciemności, ale pogoda również znacznie się pogorszyła. Najpierw rozpętała się wichura, a później zaczął padać deszcz. Woda, która leje się strumieniami, jest prawie czarna i lepka, ma w sobie cząsteczki popiołu.

Staram się być dobrej myśli. Staram się nie tracić wiary, że to wszystko minie i za parę tygodni znów pokaże się słońce. Ale coś we mnie krzyczy, że to koniec. Erupcja Toby unicestwi nas wszystkich, ludzi, zwierzęta i rośliny. Obawiam się, że to koniec świata.

20 lat po erupcji

Krew barwiła śnieg na czerwono.

– Bolało ją? – spytała Pandora. Głaskała szorstką sierść sarny, jakby chciała ją uspokoić, chociaż zwierzę było martwe. Bardziej chyba próbowała uspokoić samą siebie.

– Nie. Kula trafiła w serce. Wtedy zwierzę umiera od razu – zapewnił ją Tristan i uśmiechnął się do córki.

Podał jej sznur, a ona rozwinęła go ostrożnie, żeby się nie splątał. Uwielbiała swojego tatę i towarzyszyła mu we wszystkim, ale na polowaniu była po raz pierwszy.

– I tak mi jej żal.

Tristan wyjął nóż myśliwski i starannie rozciął brzuch zwierzęcia, żeby wyjąć wnętrzności.

– Przyroda nas karmi i chociaż sarna jest śliczna z tymi wielkimi, ciemnymi oczami, to ona też jest częścią przyrody. Zabiliśmy ją tylko dlatego, że potrzebujemy jej mięsa i skóry. Bez mięsa, które daje siłę, i skór, które chronią przed zimnem, sami umrzemy.

Pandora pokiwała głową i ziewnęła. Wstali przed świtem, a potem długo wędrowali po górach, zanim znaleźli odpowiednie miejsce, żeby się zaczaić. Zaszli tak wysoko, że choć była wiosna, musieli brnąć przez zaspy.

– Świetnie się dziś spisałaś – pochwalił ją Tristan, myjąc w śniegu brudne od krwi palce. – Kiedy się zasadzaliśmy, nawet nie pisnęłaś, chociaż ranek był mroźny. A gdy miałem strzelać, zachowywałaś się ciszej od myszy. Polowanie wymaga cierpliwości i ty się nią wykazałaś. Zresztą co ja mówię, masz sześć lat, jesteś już dużą dziewczynką.

– Siedem! – zaprotestowała Pandora. – Tato, dziś są moje urodziny!

– Dziś? Naprawdę? Rany, całkiem zapomniałem. – Tristan teatralnie klepnął się w czoło. I zaraz się uśmiechnął. – I co? Dostałaś jakieś prezenty?

– Nie-e. Tato, przecież wiesz. – Uwielbiała, kiedy się z nią droczył. – Dostanę, dopiero kiedy spotkamy się z mamą. Sama tak wczoraj powiedziała.

– Ach tak. Czyli nie chcesz dostać prezentu już teraz?

– A mama? – Pandorze nie podobało się, że miałaby zrobić inaczej, niż umawiała się z mamą.

– Powiedzmy, że to taki mały niezapowiedziany dodatkowy prezent za to, że tak dzielnie mi dziś pomagałaś – wyjaśnił Tristan i wyjął podarunek z torby myśliwskiej. Był to podłużny przedmiot zapakowany w starą, pożółkłą gazetę przewiązaną cienkim rzemykiem.

– Wszystkiego najlepszego, Pando.

Pandora zrobiła wielkie oczy, przyjęła prezent i ostrożnie odpakowała. Nóż myśliwski, tak samo duży jak nóż taty. Tylko całkiem nowy. Na lśniącym ostrzu nie dało się zauważyć żadnej rysy, a drewniany trzonek był idealnie gładki. Do tego wykonana ze skóry licowej pochwa, którą można było przypiąć do paska.

Od razu było widać, że ten nóż wykonano w dawnym świecie, przed kataklizmem.

Wcześniej Pandora tylko raz dostała coś nowego, co pochodziło z dawnego świata. Była to lalka w wyblakłym różowym pudełku z okienkiem z przezroczystego plastiku z przodu. Otrzymała ją cztery lata temu i wówczas jeszcze nie rozumiała, jakie to wyjątkowe dostać coś nowego. Chociaż bardzo o nią dbała, lalka szybko straciła włosy. Po tym, jak Toba rozsiała po świecie śmierć i zniszczenie, zachowały się nieliczne rzeczy.

– Dziękuję. – Przymocowała sobie nóż do paska i popatrzyła na niego z dumą. Mocno przytuliła tatę. Poczuła jego siwy zarost na policzku, a w nosie przyjemną woń dymu z ogniska i potu, którymi zawsze pachniały jego ubrania i włosy. To już były najlepsze urodziny w jej życiu.

Kiedy szykowali się do drogi, zabierając zdobycz, słońce wreszcie wyłoniło się znad gór po przeciwległej stronie doliny. Pandora najchętniej trochę by się tu pokręciła, poszukała jakiejś gałęzi, którą mogłaby ponacinać nowym nożem, ale wiedziała, że nie ma na to czasu. Zamiast tego pomagała ojcu na tyle, na ile umiała.

Martwe zwierzę owinęli w starą krowią skórę, którą Tristan związał sznurem, żeby móc ją za sobą ciągnąć po śniegu. Drugą, krótszą linę przywiązał do tłumoka specjalnie dla Pandory, żeby pomogła transportować sarnę.

– Wracamy do domu? – spytała, kiedy wyruszyli.

– Nie. Z mamą spotkamy się przy szklarniach. Podobno wyrosło sporo pysznych warzyw, z których będziemy mogli ci przygotować wyjątkową kolację urodzinową.

– Zjemy potrawkę z królika?

– Tak, to twoje ulubione danie, prawda?

– Prawda! I piernik!

– Właśnie, piernik – przytaknął tata i aż się oblizał.

Wlokąc za sobą sarnę, nie szli już tak szybko jak wcześniej. Ścieżkę schodzącą z góry Pandora znała świetnie. Szklarnie znajdowały się na zboczu, kawałek wyżej niż niewielkie miasto, Citta Bianca, w którym mieszkali.

Przez dłuższy czas szli czymś, co kiedyś było drogą, a teraz przypominało koleinę biegnącą przez las. W wielu miejscach była zarośnięta krzakami i drzewami, a czasem zupełnie przysłaniały ją powalone drzewa. Musieli wówczas obchodzić przeszkody i nadkładać drogi, zanim mogli wrócić na szklak.

Po godzinie dotarli do szerszego traktu. Tristan położył dłoń na ramieniu Pandory. Dziewczynka uklękła i zaczekała obok sarny, a jej ojciec wyszedł na środek zaśnieżonego szlaku.

– To ślady skutera śnieżnego – oznajmił.

– Świeże?

– Z wczoraj. W kierunku doliny. I nie ma śladów powrotnych.

– To może po prostu przejdziemy przez drogę i będziemy schodzić dalej zboczem? – zaproponowała Pandora.

– Dobry pomysł. – Ojciec poklepał ją po plecach. Zmusił się do uśmiechu, ale po zmarszczkach na jego czole dziewczynka zorientowała się, że nie jest tak spokojny, jakiego próbuje udawać.

Chciała zapytać, kto mógł tędy jechać skuterem, ale tego nie zrobiła. Wcześniej tylko dwa razy widziała skuter śnieżny, a w ich mieście nikt takiego nie miał.

Szli dalej przez jakąś godzinę. Tristan przyśpieszył i jego córka co jakiś czas musiała podbiec, żeby za nim nadążyć. Zaczynały ją boleć nogi, ale się nie skarżyła.

Dochodziło południe, kiedy zgrzani i zmęczeni dotarli do szklarni. Tu czuła się jak w domu. Do szklarni zaglądali co najmniej raz w tygodniu. Mama powiedziała, że kiedyś było tu centrum ogrodnicze, gdzie uprawiano rośliny o przepięknych kwiatach. Pandora nie bardzo wiedziała, na co komu rośliny, których nie można jeść. Nie rozumiała wielu spraw dawnego świata. Teraz większość szyb w szklarniach była strzaskana, ale jej rodzice wraz z częścią pozostałych mieszkańców miasta z tych szyb, które ocalały, wspólnymi siłami zbudowali jedną szklarnię. Dzięki temu, choć w tej okolicy przez pół roku leżał śnieg, mogli uprawiać pomidory, ogórki, kapustę, paprykę, winogrona i ziemniaki.

– W sumie nie musimy jej ciągnąć całą drogę, skoro i tak będziemy tędy wracać – zauważył Tristan i wskazał jeden z rozwalających się domów, które mijali po drodze. Dom miał jeszcze dach i drzwi, za to wszystkie okna były powybijane, a ściany od zewnątrz porastały pnącza. Tak wyglądała większość budynków, które Pandora widywała w ich stronach: jak bezużyteczne ruiny, dawno pokonane przez żywioły. Tristan powoli otworzył drzwi i wciągnął zwierzę do miejsca, które dawniej było kuchnią. Zostawił je tam na podłodze.

– Poszukajmy mamy – zaproponował. – Powinna być w szklarni.

Pandora rzuciła się biegiem w tamtym kierunku, pochwa z nowym nożem obijała jej się o udo. Pobiegła przez ruiny miasteczka i skierowała się w górę wąską, krętą ścieżką do szklarni położonych kawałek wyżej. Całkiem zapomniała, że bolały ją nogi. Chciała jak najprędzej pokazać mamie niezapowiedziany prezent-nagrodę.

Dotarła do dużej szopy i stanęła jak wryta. Przy szklarni stało dwóch mężczyzn. Byli ubrani na czarno i mieli ciemne okulary. Z całą pewnością nigdy wcześniej ich nie widziała. W ich mieście nikt się tak nie ubierał. Gdy podeszła bliżej, dostrzegła trzeciego mężczyznę, klęczącego między tamtymi dwoma. Miał na sobie czarną skórzaną kurtkę. Pandora zapamiętała, że kurtka miała lśniące metalowe guziki wzdłuż szwów. To były ubrania z dawnego świata. Na plecach było jeszcze więcej takich guzików. Mężczyzna się poruszył i wtedy się okazało, że guziki układają się w kształt trupiej czaszki. A spodnie miał zdjęte do połowy? Pandora już miała pobiec z powrotem do taty, gdy usłyszała przerażony krzyk mamy. Podeszła bliżej.

Mama leżała na ziemi pod mężczyzną z czaszką. Tamci ją przytrzymywali i rozszarpali jej ubranie.

Naraz Pandora usłyszała ryk wściekłości. Przestraszona, odwróciła się i ujrzała tatę. Nigdy nie słyszała w jego głosie takiego gniewu.

Mężczyźni natychmiast odwrócili się w ich stronę.

– Anna! – krzyknął Tristan w panice i rzucił się w stronę mężczyzn, ale nagle zamarł. Cofnął się kilka kroków w stronę Pandory, klęknął przed nią i przyciągnął ją do siebie. Powiedział coś, czego nie zrozumiała.

Ponad ramieniem taty dziewczynka widziała, jak tamten z czaszką krzyknął coś do pozostałych i machał rękami w stronę Pandory i jej taty. Ale głównie patrzyła na mamę. Na jej twarzy malował się strach. Nawet z takiej odległości było widać, że policzki mamy są mokre od łez.

Kiedy mężczyzna z czaszką patrzył w ich stronę, mama Pandory wyjęła z cholewki buta niewielki nóż. W tej samej chwili mężczyzna ponownie odwrócił głowę w jej stronę. Ona zamachnęła się nożem i na twarzy mężczyzny, od oka aż do ust, pojawiła się czerwona linia.

– Pandoro, słuchasz mnie? – tata lekko nią potrząsał.

Wszystko działo się tak szybko. Chciała sprowadzić pomoc, ostrzec tatę, żeby tam nie szedł, ale nie zdołała powiedzieć ani słowa.

– Schowaj się w tamtym domu. Uciekaj, Pandoro, uciekaj!

Pandora biegła najszybciej, jak umiała. Gdy dotarła do szopy, obejrzała się za siebie.

Mężczyzna z czaszką i czerwoną kreską na twarzy z niebywałą prędkością machał nożem w górę i w dół. Za każdym razem, gdy unosił ostrze, kapały z niego czerwone krople. Ciało mamy już było nieruchome. Jak ciało sarny trafionej prosto w serce.

Pandora poczuła pustkę, jakby to jej rozcięto brzuch i wyjęto z niego wnętrzności. Nic już nie będzie jak dawniej. Mama nie żyje. Nagle przypomniała sobie, co powiedział tata.

Pobiegła dalej.

10 lat później (30 lat po erupcji)

– Kurczę – mruknęła Pandora. Pułapka była zatrzaśnięta, ale pusta. To mogło oznaczać, że albo zatrzasnęła się samoczynnie, albo coś ukradło przynętę. Coś lub ktoś. Pozostało liczyć, że następna pułapka okazała się skuteczna, bo wkrótce zacznie się zima i będzie naprawdę trudno zdobyć mięso.

Pandora zerwała się na równe nogi i pobiegła dalej przez las. Zastawiona pułapka na zwierzynę oznaczała, że ktoś wróci w to miejsce, żeby ją sprawdzić. Już jej się zdarzyło, że została napadnięta od tyłu, gdy zabierała zdobycz, i nie skończyło się to najlepiej.

Biegnąc, tak naprawdę wykonywała serię krótkich skoków z szybkimi zmianami kierunku i zwinnymi wymykami, jakby była uciekającym jeleniem. Patrzyła cały czas przed siebie, żeby widzieć, gdzie stawia stopy i w ten sposób uniknąć skręcenia kostki albo potknięcia się o konar, ale próbowała jednocześnie patrzeć nieco dalej w przód. Chociaż lasy porastające zbocza gór wydawały się nieprzebyte, ona wiedziała, że nie jest tu sama. W ciągu ostatnich dziesięciu lat boleśnie się przekonała, że musi stale mieć się na baczności.

Utrzymywała szybkie tempo, ale pilnowała, żeby nie dostać zadyszki. Gdy znalazła się już blisko następnej pułapki, zwolniła i podeszła do niej niemal na palcach. Dłoń instynktownie powędrowała do noża myśliwskiego przy pasku. Z drugiej strony Pandora miała mały toporek do nieco większych zadań. Przytroczyła też do paska sakiewkę z najpotrzebniejszymi rzeczami: osełką, różnymi sznurkami, krzesiwem i małym zestawem pierwszej pomocy.

W lesie panowała cisza. Niekoniecznie było to dobrym znakiem.

Pandora najczęściej polowała, zastawiając pułapki. Ta była całkiem prosta, składała się z dużego płaskiego kamienia wspartego na kilku patykach. Gdy zwierzę dotknęło przynęty na jednym z patyków, kamień się przewracał i je przygniatał.

Pułapka była zamknięta.

Rozejrzała się po raz ostatni, zanim do niej podbiegła. Pod kamieniem leżał zając. Miał miękkie futro, byłoby dobrze, gdyby kamień nie uszkodził skóry. Mocno przytrzymując zwierzę jedną ręką, drugą nieznacznie uniosła kamień i wyjęła spod niego zająca. Jeszcze żył, więc szybkim ruchem skręciła mu kark, żeby dłużej nie cierpiał.

Dawniej, gdy była mała, na samą myśl o śmierci małego białego zajączka miałaby łzy w oczach. Wydawało jej się, że to było wieki temu. W jakimś innym życiu, takim, w którym tylko włóczyła się za swoim tatą i nie miała żadnych zmartwień. Dziś śmierć stanowiła dla niej naturalną część życia. Zając umarł, żeby ona mogła przetrwać.

Zabrała zwierzę i biegiem oddaliła się od pułapki. Z sakiewki wyjęła pleciony sznur i owinęła nim zdobycz. Zarzuciła ją sobie na plecy, żeby zyskać swobodę ruchów. Młoda kobieta ze świeżym pożywieniem wciąż była łatwym celem.

Pora wracać do domu.

Citta Bianca, miasteczko w dolinie, leżało całkiem blisko, ale Pandora już dawno tam nie mieszkała. Zamiast w dół skierowała się ku górze, gdzie na zboczu stało niewielkie skupisko opuszczonych domów.

Początkowo droga prowadziła przez gęsty las. Należało iść ścieżkami wydeptanymi przez zwierzęta i zrębami wykonanymi w dawnych czasach na potrzeby sieci elektrycznej. Potem Pandora wyszła z lasu na teren usiany skałami, gdzie zdołały wyrosnąć tylko nieliczne drzewa. Zatrzymała się na chwilę przy strumieniu i ugasiła pragnienie. Spryskała twarz zimną wodą i zastanowiła się, jaką trasą pokonać ostatni fragment. Znała tę górę jak własną kieszeń. Każdy występ skalny, każdą szczelinę i każdy zagajnik. Zdecydowała się na bezpieczną drogę przez las.

Po kolejnych piętnastu minutach biegu znalazła się na miejscu.

Kiedyś była to urokliwa osada z zapierającym dech w piersiach widokiem na góry. Obecnie domy były w mniejszym lub większym stopniu zniszczone przez śnieżyce i burze, które przechodziły tędy rok w rok.

Na krętej drodze biegnącej przez środek zabudowań Pandora czuła się zbyt widoczna i bardziej narażona na atak. Lubiła mieć przewagę pozostawania niezauważoną i dlatego zawsze wybierała inną trasę. Domy o mniejszej ekspozycji, położone bardziej w głębi, były w lepszym stanie, a ona znała ścieżkę, która między nimi prowadziła.

Z zającem na plecach wbiegła po kilku stopniach i bezszelestnie zniknęła w pierwszym z domów. W środku kolejne schody prowadziły na piętro. Wyminęła je, przebiegła przez salon i wyszła oknem. Natychmiast uklękła i nasłuchiwała w bezruchu. Nic. Przeszła przez mur, który był prawie tak wysoki jak ona. Miała silne ramiona, bez trudu się podciągnęła i przerzuciła nogi na drugą stronę. Żeby wejść do następnego domu, musiała wskoczyć na metalową beczkę i wejść przez wysoko położone okno. Znalazła się w kuchni. Krzesła leżały na podłodze, a jedna noga stołu była pęknięta. W tych szafkach, które jeszcze się nie rozpadły, nadal stały talerze i filiżanki. Na ścianie wisiały wyblakłe zdjęcia ludzi, o których Pandora nic nie wiedziała i którzy najprawdopodobniej od dawna nie żyli. Pobiegła dalej, do drzwi i do następnego domu.

Weszła do środka i znieruchomiała. Co to było? Coś skrzypnęło? Może to tylko wiatr?

Powoli przeszła korytarzykiem do dużego pomieszczenia, które zajmowało niemal cały parter domu. Za oknem widziała las.

Ledwie ruszyła z miejsca, kiedy kątem oka dostrzegła jakąś postać. Ktoś rzucił się na nią ze schodów i powalił ją na podłogę.

Przewróciła się na plecy i mocno uderzyła napastnika łokciem. Usłyszała cichy jęk i jednocześnie poczuła, jak rozluźnia się ręka, która trzymała ją za ubranie. Pandora poturlała się kawałek i skoczyła na nogi, ustawiając się w półprzysiadzie, przodem do napastnika. Ręce trzymała w pozycji obronnej, gotowa odeprzeć nieuchronny atak.

Przed nią stała szczupła kobieta w wytartych skórzanych spodniach i spranej bluzie. Szybko schyliła się po długi kij, który najwyraźniej upuściła podczas ataku. Stanęła z jedną nogą wysuniętą do przodu, nisko na kolanach i z kijem wyciągniętym w stronę Pandory.

– Angie, to mój zając, nie oddam ci go – powiedziała Pandora stanowczo i powoli się wyprostowała, nie odrywając oczu od kija.

– Wiem, dzikusko. Sama go sobie wezmę.

Pandora miała pełną świadomość, że zarówno siwe włosy, jak i niepozorna postura kobiety były zwodnicze. Angie była szybka i twarda.

– Tylko spró…

Tyle zdążyła powiedzieć, zanim nastąpił nieludzko szybki atak. Kobieta zamachnęła się kijem i Pandora zdołała tylko częściowo sparować uderzenie, zanim oberwała w prawe udo. Kiedy straciła równowagę, padł kolejny cios. Tym razem Pandora dostała w ramię i się zachwiała. Cofnęła się, ale Angie kontrolowała sytuację i zrobiła krok w przód. Za trzecim razem znów uderzyła od lewej, tym razem w kolano Pandory, żeby ją przewrócić. Dziewczyna odskoczyła w ostatniej chwili. Mocno uderzyła w ścianę, ale uniknęła ciosu.

Nie miała żadnej drogi ucieczki.

– Oddaj mi tego zająca albo cię stłukę na kwaśne jabłko. Znowu. – Angie groźnie wymachiwała kijem przed twarzą Pandory.

Dziewczyna westchnęła i powoli opuściła gardę. Złapała za sznurek, na którym wisiała zwierzyna, i zdjęła go przez głowę. Nie zamierzała oddawać zdobyczy. Jeśli Angie chce zająca, to niech go sobie łapie. Rzucone przez Pandorę zwierzę przeleciało łagodnym łukiem ponad głową kobiety, a gdy ta mimowolnie powiodła za nim wzrokiem, Pandora odsunęła kij i z całej siły kopnęła Angie w bark, odpychając ją na bok. Błyskawicznie odwróciła tułów i wykonała kolejny kopniak z półobrotu, tym razem w biodro. Angie upadła i upuściła kij. Pandora kopnęła go dalej i przygwoździła kobietę do podłogi, jedną ręką mocno przytrzymując jej nadgarstki, a kolanem dociskając klatkę piersiową. Wolną ręką wyjęła nóż myśliwski i popatrzyła napastniczce prosto w oczy. Bez trudu mogła teraz przeciąć jej tętnicę szyjną. Angie szybko by zemdlała i w kilka minut umarłaby w kałuży własnej krwi.

– To mój zając – powiedziała i schowała nóż z powrotem do pochwy. Zerwała się, złapała zająca i wyskoczyła przez najbliższe okno. Nie oglądając się za siebie, pognała w las i po kilkuset metrach dotarła do starej stodoły. Zatrzymała się na jej tyłach i usiadła na powalonym drzewie. Wypuściła wstrzymywane w płucach powietrze i sprawdziła, czy nie ma na ciele ran albo zadrapań. Nie chciała nabawić się zakażenia z powodu głupiego zająca.

– Nieźle mi dowaliłaś – oznajmiła Angie i rzuciła kij na ziemię. Usiadła obok Pandory i masowała biodro. To wyznanie musiało ją sporo kosztować, bo Angie była największą twardzielką, jaką Pandora znała. Taką, która nigdy się nie skarżyła, nawet po najcięższym treningu. Choć już dawno skończyła pięćdziesiąt lat, a jej włosy w ostatnich latach zmieniły kolor z brązowego na siwy, nadal była silna i szybka.

Pandora kiwnęła głową i z lekkim uśmiechem wręczyła jej zająca.

– Ale najpierw ty dowaliłaś mnie. Nie sądziłam, że będziesz miała kij. Myślałam, że to zwykła walka bez broni.

– Panda, ile razy mam ci to powtarzać? Nie ma czegoś takiego jak zwykła walka. Gdy ktoś cię atakuje, to nigdy nie jest fair i nigdy nie wiesz, jaką bronią dysponuje albo jakie nieczyste zagrania wymyśli.

Tak, Pandora zdawała sobie z tego sprawę. Angie powtarzała to w zasadzie przy każdym treningu. Bądź gotowa na niespodzianki. Atak może być najlepszą obroną. Obezwładnij wroga i uciekaj. Uciekaj, jeśli tylko możesz uniknąć walki. Oceń swoje szanse i miej zawsze gotowy plan B. Walcz tym, czym dysponujesz. Bronią może być wszystko. Twoje ciało jest bronią. Trenuj, żeby było mocne. Trenuj, żeby było zwinne. Trenuj, żeby było szybkie. Pandora oczywiście wszystko to słyszała, ale niełatwo było o tym pamiętać, kiedy na dobre się rozkręciły.

– Nabrałam cię z tym zającem – zauważyła Pandora i rozciągnęła zmęczone mięśnie ud.

– Tak, to była dobra zmyłka – przyznała Angie. – I pod koniec byłaś szybka z tym nożem. Bałam się, że zapomnisz, że to tylko ja.

– No coś ty! – zaprotestowała Pandora. – Nie wiem nawet, czy umiałabym go użyć, gdybyś była prawdziwym wrogiem.

To była prawda. Pandora zabiła nim i rozczłonkowała setki zwierząt, ale gdyby chodziło o człowieka? Z Angie trenowała od dziesięciu lat, ale przez cały ten czas nigdy nie znalazła się w sytuacji, w której naprawdę musiałaby się bronić.

Może po prostu miała szczęście – a może dlatego, że mieszkała w najbardziej odizolowanym zakątku świata, nigdy nie wpadła w prawdziwe kłopoty. Co nie zmieniało faktu, że zbójcy, podli bandyci, którzy dziesięć lat temu zgwałcili i zamordowali jej mamę w dniu siódmych urodzin Pandory, wciąż gdzieś tam byli. Bali się ich wszyscy. Na ich temat krążyło mnóstwo plotek, choć ona sama nie wiedziała, ile z nich było prawdą. Wiedziała jedynie, że okradali uczciwych ludzi z jedzenia i innych rzeczy.

Tylko co by się stało, gdyby się na nich natknęła? Czy potrafiłaby pokonać trzech zbójców nożem czy jakąkolwiek inną bronią, którą miałaby w zasięgu ręki? Wątpliwe. Przecież nawet na treningach nieraz obrywała.

– Dobra. Chodźmy do mnie i zjedzmy coś, zanim wrócisz do domu – postanowiła Angie i wstała.

Chatka Angie stała w głębi gęstego lasu porastającego zbocza góry, niedaleko szklarni i półtorej godziny marszu od Citta Bianca, a ona mieszkała w niej sama, odkąd Pandora sięgała pamięcią.

Angie rozpaliła w małym piecyku i kuchnię szybko wypełnił aromat ze stojącego na nim garnka. Na łóżku Pandora zostawiła ciepłe ubrania, które zdjęła przed treningiem, ale zamierzała je założyć dopiero przed wyjściem.

Przyjaciółka i mentorka podsunęła Pandorze dużą porcję potrawki. Sobie przygotowała nieco mniejszą. Podzieliły się piętką chleba i piły wodę ze starych butelek po winie. Jedząc, dalej omawiały trening. Pandora jak zawsze musiała zdać relację z ćwiczeń, jakie wykonywała w minionym tygodniu, a Angie tłumaczyła, na których częściach ciała musi się skupić w najbliższych dniach. Trenowały razem przez trzy godziny raz w tygodniu. Dziś trochę pobiegały i zrobiły serię ćwiczeń siłowych, zanim Angie wysłała Pandorę na bieg przełajowy, podczas którego dziewczyna miała opróżnić obie pułapki. Przy okazji tych biegów Angie zawsze wymyślała dla Pandory jakieś niespodzianki.

– Szykujecie się już do zimy? – spytała, gdy po jedzeniu piły herbatę.

– Wolelibyśmy, żeby zima zaczekała jeszcze chwilę. Tata dziś robi salami, a chcielibyśmy też zgromadzić jakieś zapasy mięsa, zanim spadnie śnieg.

– Och, jego salami to coś wspaniałego.

– Następnym razem przyniosę ci pięć tych dużych – obiecała Pandora z uśmiechem.

Choć Angie często stawiała jej naprawdę wysokie wymagania, Pandora ją lubiła za to, że nazywała rzeczy po imieniu. I czasem była dla niej jak matka, chociaż już dawno wyraźnie zastrzegła, że nie jest zainteresowana tą rolą.

Pandora wiedziała, że Angie od początku była prawie całkiem sama. Tristan powiedział, że pochodziła z miejsca o nazwie Australia i w chwili wybuchu Toby miała dwadzieścia kilka lat. Podróżowała akurat z plecakiem po Europie razem z przyjaciółką i tylko dlatego przeżyły katastrofę. Przyjaciółkę rok później zamordowano w obozie dla uchodźców. Podobno pokłóciła się z jakimś mężczyzną o puszkę pomidorów. Po tym Angie wyruszyła na północ i zatrzymała się, dopiero gdy wysokie góry i potężne ilości śniegu nie pozwoliły jej iść dalej.

Przed śmiercią mamy Pandora znała Angie tylko jako tę tajemniczą kobietę, która mieszka wysoko na zboczu góry. Wtedy się dziwiła, że Angie nie chce mieszkać w mieście razem z innymi. Mama Pandory i Angie były rówieśniczkami i Pandora często widywała, jak ze sobą rozmawiały, pielęgnując rośliny w szklarni.

Po tym, jak zamordowano mamę, wszystko się zmieniło.

– Pando, znalazłem dla nas chatę wysoko na górze – oświadczył tata kilka tygodni później.

Pandora nie miała ochoty się wyprowadzać, ale Tristan uważał, że tak będzie najbezpieczniej.

Kolejną wielką zmianą były treningi z Angie. Gdy zadomowili się już w chacie na górze, Tristan zaprowadził Pandorę do domu Angie. Po drodze próbował jej wytłumaczyć, jak teraz będzie.

– Pandoro, obojgu nam brakuje mamy. Od teraz jesteśmy dla siebie wszystkim i zrobię, co w mojej mocy, żeby cię ochronić. Ale masz już siedem lat i pora, żebyś nauczyła się sama o siebie dbać. Masz całe życie przed sobą i ważne, żebyś potrafiła sobie radzić w różnych sytuacjach. Mogę cię nauczyć, jak zdobywać jedzenie i przetrwać w dziczy. Nie umiem jednak pokazać ci, jak się bronić. Za to Angie zna się na tym jak nikt.

Angie przyjęła ich u siebie i natychmiast zaczęła trenować Pandorę, której ani trochę się to nie podobało. Była zmęczona po długiej wędrówce przez las, a podczas wyczerpującego treningu boleśnie uderzyła się w kolano.

– Słuchaj. Mogę ci opatrzyć to kolano, bo widzę, że leci ci krew. Ale jeśli chcesz, żeby cię przytulać i pocieszać, to idź do taty. On siedzi na zewnątrz i sprawia skóry – oznajmiła.

Pandora wytarła oczy i postanowiła nie przeszkadzać tacie.

Przez kilka pierwszych lat trenowały parę razy w tygodniu i Pandora wkrótce poznała Angie bliżej. Szybko też się zorientowała, że jej instruktorka była surowa, tylko gdy chodziło o trening. W tej sprawie nie akceptowała żadnych skarg ani lamentów. Nieważne, czy bolało albo było ciężko. Zawsze powtarzała: „Życie jest bolesne i ciężkie, więc się przyzwyczajaj”.

– Gdzie się nauczyłaś tak dobrze walczyć? – spytała ją Pandora, gdy trochę podrosła.

– To kwestia treningu. Przez całe życie praktycznie mieszkałam w sali treningowej, zanim Toba wysadziła wszystko w cholerę. Ale to, w czym teraz się ćwiczymy, to coś innego. Nam nie chodzi o mistrzostwo świata. Nam chodzi wyłącznie o przetrwanie, na wypadek gdybyś spotkała jakiegoś ponurego typa.

– Ale myślisz, że poradziłabym sobie na mistrzostwach świata? – drążyła Pandora, chociaż nie bardzo wiedziała, co to były te mistrzostwa.

– Moja kochana Pando, rozłożyłabyś wszystkich na łopatki w try miga. Jesteś lepsza, niż ja byłam w twoim wieku. Tylko musisz trochę bardziej w siebie wierzyć.

Dopiły herbatę, Pandora założyła ciepłe okrycie i szykowała się do wyjścia. Chciała wrócić do domu, zanim się ściemni. Jej kozaki miały podeszwy z mocnej, grubej skóry i kożuchowe cholewki. Poprzedniego wieczoru nasmarowała je tłuszczem, więc stały się nieprzemakalne. Miała na sobie również spodnie z koźlęcej skóry, a na górze bluzę z miękkiej skóry jagnięcej. Na wierzch założyła futro z ciężkim kapturem, który sprawdzał się nawet przy gwałtownej górskiej pogodzie.

Jeśli pójdzie w miarę szybko, za godzinę będzie w domu.

– Weź trochę warzyw. – Angie postawiła na stole mały kosz. – Pomidory są naprawdę pyszne.

– Dziękuję. – Pandora zapakowała je do plecaka. Zwykle miała dla Angie mięso. Dziś przyniosła też dwa noże i toporek, które dla niej naostrzyła.

– Jeszcze jedna rzecz, zanim pójdziesz – odezwała się Angie.

Pandorę tak zaskoczyła powaga w jej głosie, że odłożyła plecak na podłogę.

– Wczoraj rozmawiałam z Thomassonem. Doszło do napaści.

– Co? – wypaliła Pandora. – Co się stało?

– Paweł i Marek wracali do domu z czterema nowymi owcami, po które poszli do Wilczogrodu. Weszli już spory kawałek w głąb doliny, gdy ich napadnięto. Ledwie dzień drogi od domu. Możliwe, że bandyci szli za nimi aż od miasta. Na drodze każdy jest narażony, ale co mieli zrobić? Owce nie są w stanie chodzić zbyt daleko, więc musieli je załadować na mały wózek.

– Coś im się stało?

– Thomasson powiedział, że obaj wymagają opieki lekarza. Stwierdził wręcz, że mieli szczęście, że uszli z życiem. Najgorzej jest ponoć z Markiem. Doznał urazu głowy i niewykluczone, że ma złamaną rękę. Musieli wskoczyć do szczeliny, żeby się ratować, i upadając doznali obrażeń. Choć oczywiście gdyby nie skoczyli, byłoby znacznie gorzej.

– To byli zbójcy? – dociekała Pandora.

– Możliwe. Po świecie krąży wielu zdesperowanych ludzi, ale Paweł uważa, że to byli oni, bo byli ubrani w czarną skórę i wydali mu się dość niechlujni.

– Przeklęci zbójcy – powiedziała cicho Pandora. – Pomówię o tym z tatą.

Naciągnęła na głowę futrzany kaptur i ruszyła przed siebie. Chmury wisiały nisko między górami i zaczął padać śnieg.

Jeśli zbójcy znów zapuścili się tak daleko w głąb doliny, to bardzo zły znak.

Zanim Pandora zostawiła za sobą las, zrobiło się całkiem ciemno. „Burzochron”, jak jej tata nazwał ich chatkę, wtapiał się w panujący wokół mrok i widać było tylko ciepłe światło, które wylewało się z małych okien, przypominając jeden z gwiazdozbiorów na nocnym niebie. Całkiem jakby chatka wołała do niej: „Witaj w domu, moja droga!”. Pandora zawsze już z daleka rozpoznawała zapach pyrkającego w garnku jedzenia, suchego drewna i dymu.

Burzochron stał trochę powyżej chatki Angie, na samym skraju lasu, w miejscu, gdzie góra się wypłaszczała, by potem znów piąć się stromo paręset metrów od ich domu. Każdego roku na kilka letnich miesięcy śnieg na równinie topniał i ustępował miejsca trawie i polnym kwiatom. Teraz nie było po nich śladu. Duże płatki śniegu, które miękko kładły się na trawie, i rachityczne krzaczki zapowiadały, że jesień wkrótce przejdzie w zimę, a góra stanie się nieprzystępna, ukryta pod grubą warstwą śniegu.

Chatka była zbudowana z potężnych drewnianych bali, miała szprosowe okna, zadaszoną werandę i dach porośnięty trawą. Tata powiedział, że Burzochron liczy sobie co najmniej sto pięćdziesiąt lat i dlatego jest o wiele solidniejszy niż szmelc, jaki wznoszono później. Obok stała duża stodoła, zbudowana z drewna na fundamentach z dużych kamieni. Pełniła funkcję warsztatu i spiżarni.

Tristan wybrał to miejsce na dom dla nich, ponieważ było ukryte, póki się nie weszło na równinę, oraz dlatego, że góry, które wznosiły się za domem, były niedostępne przez okrągły rok. Mieszkali dosłownie na końcu świata.

Pandora na werandzie strzepnęła śnieg z butów i weszła do ciepłego domu.

– Cześć, tato. – Zrzuciła z siebie ciepłe okrycie i zostawiła na podłodze. Później je rozwiesi, żeby wyschło.

– Witaj w domu, Pando. Jak poszło?

Tristan odłożył rękawicę, którą szył, i wstał z fotela przy kominku, żeby przywitać się z córką. Dobiegający z paleniska ogień wypełniał salon przytulnym ciepłem i światłem.

Tristan był wysoki, miał prawie metr dziewięćdziesiąt wzrostu, więc Pandora, choć była wyższa od wielu mężczyzn z miasteczka, przy ojcu czuła się mała. Objęła go i przytuliła się do jego piersi, a on złożył na jej czole długi pocałunek.

– To był dobry trening. Przyniosłam świeże pomidory. Są też cukinia, marchew i kapusta.

– Brzmi nieźle. Wieczorem możemy zjeść trochę pomidorów. Rano upiekłem dwa chleby. Zostało też trochę mięsa z wczoraj. Daj, zaniosę warzywa do stodoły.

– Tylko załóż kurtkę. Strasznie wieje i zaczął padać śnieg. – Pandora wręczyła tacie torbę.

Tristan uśmiechnął się tak szeroko, że na jego twarzy pojawiły się zmarszczki.

– Teraz ty mnie będziesz wychowywać? – przekomarzał się, zakładając kurtkę.

Pandora przytrzymała mu drzwi i patrzyła, jak znika w ciemności, idąc w stronę stodoły, gdzie trzymali zapasy. Angie często powtarzała, że Pandora jest podobna do swojego ojca, a ona nie miała nic przeciwko temu. Uważała to za komplement. Tata był silny i wysportowany. Dawno już skończył sześćdziesiąt lat i górskie życie odcisnęło na nim swoje piętno. Jego gęste włosy zmieniły kolor na podobny odcień szarości co włosy Angie, a na twarzy z każdym rokiem przybywało mu zmarszczek. Wciąż jednak polował kilka razy w tygodniu, rąbał drewno w lesie, garbował skóry i regularnie wędrował w górę i dół zbocza. Jego broda była niemal całkiem biała. Co tydzień obcinał ją nożyczkami możliwie najkrócej.

– Nie chcę wyglądać jak Święty Mikołaj – mówił za każdym razem.

Pandora zwykle odpowiadała, że Mikołaj przynosi prezenty, więc ona nie miałaby nic przeciwko temu.

Zanim poszła do swojego pokoju, dorzuciła do ogniska kilka polan i powiesiła mokre ubrania na krześle przy kominku. W niewielkiej chatce były tylko trzy izby. Z werandy wchodziło się do największej, która była jednocześnie kuchnią, jadalnią i salonem. Duży kamienny kominek stał w centralnym punkcie chatki. Jeśli paliło się w nim przez cały dzień, kamienie były ciepłe nawet następnego ranka, mimo że ogień dawno wygasł. U siebie Pandora zdjęła resztę ubrań i przebrała się w luźne spodnie z miękkiej owczej wełny i żółty sweter w liście brzozy, który sama zrobiła na drutach. To był jej strój po domu. Zakładała go, gdy nic już nie musiała robić danego dnia.

Kiedy razem z tatą szykowali kolację, Pandora powtórzyła mu niemal słowo w słowo to, co Angie opowiedziała o napaści na Pawła i Marka. Tristan wysłuchał jej z uwagą.

– To niedobrze – skwitował. Pokroił pomidory w ćwiartki i rozdzielił na dwa talerze. – Trzeba przełożyć nasze jutrzejsze polowanie. Muszę zejść do Citta Bianca, żeby do nich zajrzeć.

Jego wzrok stał się nieobecny, jakby już obmyślał, ile bandaży, maści, szyn i narzędzi powinien ze sobą jutro zabrać.

– Jeśli będę miał przy sobie torbę lekarską, to nie dam rady zanieść skór do Thomassona – dodał po chwili.

– Jutro trzeba sprawdzić pułapki – przypomniała mu Pandora. – Ale przecież mogę to zrobić sama, kiedy ty będziesz w mieście. Zresztą może wcale nie jest z nimi tak źle i już jutro wieczorem będziesz z powrotem. A jeśli nie wrócisz, to pojutrze sama zniosę skóry do miasta i wrócimy do domu razem.

– Tak, to rozsądny plan. Tak zrobimy. Pójdź trasą od zachodu, żebyśmy się nie rozminęli, jeśli też będę wracał.

– Angie powiedziała, że chodzi tylko o kilka siniaków i złamaną rękę. To na pewno nic poważnego.

Postawiła jedzenie na stole i usiedli do kolacji.

– Dawno już nie widzieliśmy zbójców tak daleko w dolinie. To równie dobrze mogli być miejscowi. Albo ktoś z Wilczogrodu – zastanawiał się Tristan. Pandora wiedziała dlaczego. Tata próbował ją uspokoić. Zwłaszcza w pierwszych latach po śmierci mamy często miała koszmary o mężczyźnie z rozciętą twarzą. Ojciec starał się ją chronić najlepiej jak umiał. Przeprowadzili się możliwie najdalej od miasta, a Angie zaczęła ją uczyć samoobrony.

– Tato, nie martw się o mnie – zapewniła go. – Już nie jestem małą dziewczynką. Nie boję się rozmawiać o zbójcach.

– Tak, wiem. Ale to nie zmienia faktu, że tylko ty mi zostałaś. Dlatego dla mnie cały czas jesteś moją małą córeczką i będę cię chronił z narażeniem życia, jeśli będzie trzeba.

– Oj, tatku, to raczej ja powinnam chronić ciebie. Angie ci nie mówiła, jakie postępy ostatnio zrobiłam? Dziś pokonałam nawet ją, chociaż mnie zaatakowała od tyłu, i to z kijem.

– Owszem, Angie uważa, że na treningach jesteś świetna. Ale co, jeśli zdarzy się coś, czego nie przećwiczyłyście?

– Nie mogę przecież zostać tu, w górach, do końca życia. Nigdy nie widziałam równiny, która leży na południe od gór. Ani morza. Widziałam tylko jego zdjęcia w jakichś starych książkach. – Posypała solą pomidora, zanim wsunęła go sobie do ust. Sól była jednym z produktów, w które Citta Bianca musiało się zaopatrywać w Wilczogrodzie, chociaż na tyle, na ile to było możliwe, miasto starało się być samowystarczalne.

– To prawda. Za to ci, którzy mieszkają na wybrzeżu, nigdy nie widzieli zaśnieżonych górskich szczytów ani lasów tak wielkich, że można po nich wędrować całymi dniami – przytaknął Tristan. – Ale po południowej stronie gór mieszka wielu ludzi i kilku z nich napadło na Pawła i Marka.

– Przecież wszyscy nie mogą tacy być – zauważyła Pandora.

– Oczywiście, że nie. Ale w ludziach żyjących w ciągłym strachu o własne życie coś się zmienia. Stają się jak zające, które więcej czasu poświęcają na wypatrywanie zagrożenia niż szukanie pokarmu. My na szczęście już się tego strachu pozbyliśmy.

Pandora uśmiechnęła się do niego i pokiwała głową. Czasem zapominała, że tata nie przeżył całego życia wysoko w górach. Że zanim ona się urodziła, zwiedził spory kawałek świata.

Opowieść Tristana

O wulkanie Toba, który był winny wszystkich możliwych nieszczęść, Pandora słyszała, odkąd sięgała pamięcią. Zawsze jednak trudno jej było sobie wyobrazić, co tak naprawdę się stało. Jedynym świadectwem potężnego kataklizmu, jakie widziała, były opuszczone domy, zardzewiałe samochody i przewrócone słupy elektryczne rozrzucone po zboczach góry. Dorośli opowiadali o dawnym świecie rzadko i zawsze tak, jakby był zmyśloną krainą pełną niesamowitych przedmiotów, których nie umiała sobie nawet wyobrazić.

Kiedy była mała, czasem prosiła rodziców, żeby opowiedzieli jej coś o dawnym świecie, ale zawsze odmawiali. Inni dorośli z Citta Bianca zresztą też opowiadali o nim niechętnie, zwłaszcza w obecności dzieci. Pandora nie rozumiała, dlaczego to taka tajemnica. I oczywiście nie przestawała pytać.

– Tato, a nie bałeś się, kiedy Toba niszczyła te wszystkie domy i samochody? – pytała dawniej, a on zawsze mówił, że jest za mała, aby zrozumieć, co się wtedy stało. Tamtego dnia jednak, ku jej wielkiemu zaskoczeniu, tata złapał ją za rękę i gdy wspinali się na zbocze, zaczął opowiadać:

– Dobrze, Pando. Jesteś już chyba dostatecznie duża, żeby poznać moją historię. Pewnie sporej części nie zrozumiesz, bo dawny świat był pełen rzeczy, których dziś nie mamy. Ale zacznijmy od początku. A potem możemy omówić to, co będzie dla ciebie niejasne. Jesteś gotowa?

Kiwnęła głową i w napięciu przygryzła wargę. Miała wtedy dziesięć lat i czuła się bardziej niż dość duża, żeby poznać historię taty.

– Zatem zaczynamy. To był całkiem zwyczajny wtorek, środek lata. Siedziałem w biurze i pracowałem, gdy jeden z asystentów wsunął głowę przez drzwi i powiedział, że gdzieś na Wschodzie doszło do erupcji wulkanu. To było dokładnie po drugiej stronie globu. Miałem trzydzieści pięć lat i mieszkałem w kraju, który nazywał się Dania. Tysiąc kilometrów na północ stąd. Był to kraj spokojny, pełen zielonych pól, lasów i życzliwych ludzi. Bardzo bezpieczne miejsce do życia, gdzie właściwie nigdy nie działo się nic poważnego. Dziś Dania znajduje się w strefie arktycznej, skuta grubą warstwą lodu i śniegu, które nigdy nie topnieją.

Pracowałem w pewnym instytucie, gdzie zajmowaliśmy się opracowywaniem szczepionek. Pisałem właśnie ważny raport, dlatego dopiero po godzinie mogłem otworzyć wiadomości na komputerze i przeczytać o wybuchu wulkanu. Nagłówki krzyczały: „Wielka erupcja Toby. Co najmniej tysiąc ofiar śmiertelnych”. Wcześniej nie wiedziałem nawet, że wulkan o takiej nazwie istniał, a nagle cały świat mówił tylko o nim. Pokazywano nagrania z samolotów przelatujących daleko od wulkanu. Nie było na nich widać ognia ani rozżarzonej lawy. Jedyne, co można było zobaczyć, to olbrzymia, większa niż wszystkie góry szara chmura, która przetaczała się nad krajobrazem i stale rosła. Pamiętam film, na którym widać, jak w kilka sekund pochłonęła całą wioskę. Największą grozę budziły jednak nagrania wykonane z ziemi. Było na nich widać nadciągający obłok popiołu i ludzi pierzchających w panice i szukających schronienia. Ale nie było się gdzie ukryć. Wszyscy, którzy mieszkali w promieniu tysiąca kilometrów od Toby, zginęli w krótkim czasie od początku erupcji.

Potem, z godziny na godzinę, liczba ofiar rosła w zastraszającym tempie. Początkowy tysiąc szybko zmienił się w sto tysięcy, a do końca dnia, gdy chmura dotarła do dużych miast, takich jak Kuala Lumpur, Singapur, Dżakarta i Bangkok, mówiono już o milionach zabitych. W historii ludzkości nie zdarzyła się wcześniej katastrofa, która by pochłonęła tyle ofiar w tak krótkim czasie. Dla mnie niepojęte było, że coś takiego działo się w tym samym czasie, gdy ja siedziałem w biurze i patrzyłem w ekran komputera. Za oknem nadal śpiewały ptaki, świeciło słońce, a ruch na ulicach był taki jak zwykle we wtorkowe popołudnie. Większość ludzi w Danii uważała, że to potworne nieszczęście, ale że ich ono nie dotyczy.

W instytucie wszyscy przerwali pracę, jednak zostali na miejscu do końca czasu pracy. Ludzie nie mówili o niczym innym i byli przerażeni. Tamtej nocy nie mogłem spać. Siedziałem do późna, słuchając radia i czytając na bieżąco wiadomości w telefonie, a w tle cały czas grał telewizor. Nie można się było zbliżyć do samego wulkanu, ale na zdjęciach satelitarnych było widać, że erupcja trwała z niesłabnącą siłą. Jednocześnie w telewizji pokazywano, jak chmura popiołu obejmuje swoim zasięgiem coraz większy obszar.

Prowadzono długie wywody na temat warunków pogodowych i prognozowano, w jakim kierunku chmura będzie się przemieszczać w kolejnych godzinach i dniach. A potem było cięcie i łączono się z reporterem znajdującym się w którymś z miejsc, do których popiół jeszcze nie dotarł, ale miał dotrzeć w ciągu dwunastu godzin. I wszędzie w Azji wyglądało to tak samo: ludzie w panice próbowali chronić się najlepiej, jak potrafili. Barykadowali drzwi i okna, obkładali domy mokrymi kocami i próbowali gromadzić jedzenie, żeby przetrwać katastrofę.

W którymś momencie zasnąłem wyczerpany. Kiedy się obudziłem, dochodziło południe. Gdy spałem, erupcja nie ustała, przeciwnie, przybrała na sile i Toba zaczęła wyrzucać popiół i gazy na jeszcze większą odległość. Jakby kula ziemska otwarła olbrzymie usta i powstała dziura prowadząca wprost do rozżarzonego jądra planety.

Wziąłem prysznic, wyprasowałem koszulę i się ubrałem. Zrobiłem sobie grzanki i wypiłem zimny sok, czekając, aż kawa w ekspresie się zaparzy. Potem wsiadłem do samochodu i pojechałem do pracy. Moje życie toczyło się prawie tak samo jak co dzień, podczas gdy po drugiej stronie kuli ziemskiej świat powoli się kończył. Teraz dziwnie się czuję, gdy o tym pomyślę. Chociaż apokalipsa trwała w najlepsze, większość z nas robiła to, co zwykle. Ludzie zawozili dzieci do przedszkoli i szkół, a potem jechali do pracy. Stawali na czerwonym świetle, szli na siłownię, robili zakupy. W każdym razie w pierwszym dniu po erupcji tak to wyglądało.

W pracy próbowałem dalej pisać swój raport, ale nie umiałem się skupić. Wszyscy byliśmy w stanie rozmawiać wyłącznie o zniszczeniach wywołanych erupcją Toby i o tym, co to w przyszłości może dla nas oznaczać. Byliśmy zgodni, że ta katastrofa zaprowadzi nowy porządek w świecie. Od początku erupcji nie minęła doba, a wiele z ważnych wschodnich ośrodków handlowych i produkcyjnych było przysypanych kilkunastocentymetrową warstwą popiołu. I ten popiół nie przestawał opadać. Nie mieliśmy wątpliwości, że to w taki czy inny sposób dotknie również naszą część świata. Rozumieliśmy, że jeśli te cząsteczki dotrą do nas, to będzie koniec z lataniem i podróżowaniem samochodami, bo popiół dostanie się do silników i wywoła ich samozapłon. Ale poza tym sądziliśmy, że sobie poradzimy.

Nie wszyscy jednak byli takimi optymistami. Wieczorem w telewizji wypowiedział się pewien profesor geologii i stwierdził, że to koniec naszej cywilizacji i ludzie prawdopodobnie wyginą, podobnie jak dinozaury sześćdziesiąt milionów lat temu.

Pandora się zatrzymała. Z tego, co powiedział tata, zrozumiała może połowę.

– Ale jednak ludzie nie wyginęli, prawda?

Tristan kucnął, żeby zrównać się z nią wzrokiem.

– Ja w każdym razie przeżyłem i wszyscy, których znasz, i którzy mają więcej niż dwadzieścia trzy lata, również przeżyli. Bardzo się jednak myliliśmy, sądząc, że sobie poradzimy. Erupcja Toby była potwornym kataklizmem, ale tym, co zniszczyło naszą cywilizację, okazało się coś zupełnie innego.

Pandora nie zorientowała się, kiedy ciemna postać się nad nią pochyliła. A potem poczuła na czole suchy pocałunek.

– Pandoro, muszę już iść. Uważaj na siebie.

– Dobrze, tato. Ty też uważaj – wymamrotała, na wpół śpiąc.

Usłyszała, jak ojciec wychodzi, i zrzuciła z siebie wełniane koce, żeby z powrotem nie zasnąć. Widziała, jak za oknem zaczyna się świt. Wyglądało na to, że śnieżyca minęła i może nawet w którymś momencie pokaże się słońce.

Pandora zagrzała wodę i umyła się szybko w miednicy w kuchni. Na ścianie wisiało małe lusterko.

– Z każdym dniem stajesz się coraz bardziej podobna do mamy – mawiał tata. – A ona była najpiękniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek spotkałem, więc powinnaś się z tego cieszyć.

Sama niezbyt dobrze pamiętała mamę, ale wiedziała w każdym razie, że nie wygląda jak pozostali mieszkańcy Citta Bianca.

– Masz typowo skandynawską urodę – powiedział Tristan, jakby to było coś dobrego.

Pandora uważała, że jest zbyt blada. Jej skóra i włosy są zbyt jasne, a oczy mają kolor sopli lodu na wiosnę. Wolałaby mieć gęste czarne loki i ciepłe brązowe oczy jak większość kobiet z miasteczka.

Wyszczotkowała i jak zawsze zaplotła w warkocz sięgające połowy pleców włosy. Potem zrobiła herbatę i zjadła przy kominku dużą miskę domowego musli. Po śniadaniu ubrała się w strój myśliwski. Żeby nie zmarznąć, pod jasnobrązowe spodnie z koziej skóry założyła długie wełniane getry. Na górę włożyła wełniany podkoszulek z długimi rękawami, który odciągał pot z ciała, na to skórzaną bluzę, kamizelkę z kożucha i na wierzch długi płaszcz uszyty z ułożonych naprzemiennie pasów brązowej skóry kozicy górskiej i niemal białej skóry kozy domowej.

Gdy wychodziła z chaty, było całkiem jasno. Po raz ostatni sprawdziła, czy ma w plecaku wszystko, co potrzebne. Coś do jedzenia, wodę, przynętę i dodatkowe sznurki do pułapek oraz mały szpadel. Przy pasku jak zawsze miała nóż myśliwski, toporek i sakiewkę. Wszystko na swoim miejscu. Wyruszyła.

Śnieg, który spadł nocą, pokrył nierówny otwarty krajobraz miękką pierzyną kryształków lodu mieniących się w porannym słońcu jak diamenty. Było tak pięknie, że co chwila przystawała, żeby nacieszyć oczy widokiem potężnej przyrody. Świat wyglądał, jakby urodził się na nowo.

Zauważyła ślady lisa. Gdyby był z nią tata, mogliby pójść za tropem i spróbować go ustrzelić, ale sama strzelać nie lubiła. Tata co jakiś czas pozwalał jej spróbować, jednak Pandorze daleko było do jego celności. A zwierzę cierpiało, jeśli nie trafiło się go prawidłowo, więc strzelbę bez żalu oddała tacie. Wyspecjalizowała się za to w zastawianiu pułapek. Budowała najróżniejsze, w zależności od miejsca, w którym miały stanąć, i tego, co chciała w nie złapać. Często łapała więcej zwierzyny, niż tata potrafił ustrzelić. On mógł za to polować na zwierzęta większe, takie jak sarny, kozice górskie, lisy, a zdarzało mu się nawet ustrzelić wilka.

Aż do południa Pandora wędrowała od pułapki do pułapki. W lasach na wschód od Burzochronu zbudowała ich osiem. Tyle samo ustawiła po stronie zachodniej, ale do nich będzie musiała zajrzeć dopiero za parę dni. Jeśli w pułapkę złapało się jakieś zwierzę albo jeśli pułapka się zamknęła, choć w środku była pusta, stawiała ją ponownie i umieszczała nową przynętę. Dziś były nią świeże liście sałaty od Angie, ale używała też jabłek albo kuleczek ze smalcu obtoczonych w ziarnach.

Pandora przypomniała sobie o treningach i o tym, ile czasu zajęłoby sprawdzanie pułapek, gdyby przez cały czas musiała uważać, czy Angie nie wyskoczy zaraz z jakimś kijem. Choć wędrując po lasach oraz położonych wyżej pastwiskach, i tak zawsze zachowywała czujność. Nie mogła się pozbyć myśli, że w ich dolinie grasowali zbójcy, chociaż tu, z dala od dróg, powinna być bezpieczna. Większym zagrożeniem były wilki i niedźwiedzie, chociaż one zaraz uciekały, kiedy się na nie krzyknęło.

Skończyła, gdy słońce stało w zenicie. Na dzisiejszy łów składały się zając, bażant i świstak, naprawdę nieźle. Zjadła chleb posmarowany kaczym smalcem i pół kiełbasy. Gdyby było zimniej, rozpaliłaby ognisko i zaparzyła herbatę, ale dziś świeciło słońce i prawie nie wiało. Dlatego wystarczyła jej zimna woda z manierki.

Możliwe, że to był ostatni słoneczny i bezwietrzny dzień przed zimą, kiedy słońce nieczęsto będzie się wyłaniać znad gór. Było jeszcze wcześnie, do zmroku zostało wiele godzin, dlatego zamiast wracać prosto do domu, ruszyła wzdłuż warstwicy na zachód zbocza. Jej celem było małe górskie jezioro.

Idąc, zastanawiała się, jak poszło tacie w Citta Bianca. Miała nadzieję, że był już w drodze powrotnej i zastanie go w domu po powrocie. Pandora mieszkała w miasteczku przez pierwszych siedem lat swojego życia. Wciąż pamiętała domek w kolorze gliny, który zajmowali. Angie powtarzała, że wielu ludzi chciałoby, aby Tristan i Pandora wrócili do miasta, ale on odmawiał za każdym razem, gdy Thomasson mu to proponował.

Pandora wiedziała jednak, że nie mogą zostać w leśnej chacie na zawsze. Kiedyś, gdy tata nie będzie już w stanie znieść trudów życia wysoko w górach, będą musieli się przenieść z powrotem do doliny. Tam łatwiej będzie się nim opiekować. Bo przecież taka była kolej rzeczy. On się nią opiekował, kiedy była mała, a ona zatroszczy się o niego, gdy ojciec się zestarzeje. Ale to na szczęście dopiero za wiele lat.

Po godzinie prawie dotarła na miejsce. Jezioro leżało na małej równinie, przez większość dnia skąpanej w słońcu, dlatego woda była w nim nieco cieplejsza niż w innych górskich jeziorach. Miało prawie sto metrów średnicy, a w jego pobliżu żyło mnóstwo zwierząt. W tamtejszym lesie Pandora też zastawiła kilka pułapek i zamierzała do nich zajrzeć po drodze do domu. Było całkiem bezwietrznie, słońce muskało ją ciepłymi promieniami. Idealny dzień, żeby się przepłynąć, a przy okazji zmyć z siebie pot i brud. Położyła plecak i dzisiejszą zdobycz na kamiennym bloku. Szybko zdjęła buty oraz całe ubranie i naga weszła do chłodnej wody. Zanurkowała i mocno machając rękami, popłynęła na środek jeziora.

Uwielbiała pływać, chociaż nieczęsto miała okazję. Mama ją tego nauczyła, a potem również Angie ją tu przyprowadzała. „To dobry trening”, mówiła i kazała Pandorze przepłynąć pięć razy tam i z powrotem, zanim przechodziły do ćwiczeń z samoobrony między skalnymi blokami na brzegu jeziora. Zwykle kończyły trening, skacząc na główkę ze skalnego występu i chlapiąc się wodą, dopóki nie zrobiło im się zimno.

Pandora pływała od brzegu do brzegu, naprzemiennie kraulem, żabką i stylem grzbietowym, żeby rozruszać wszystkie grupy mięśni. Nie oszczędzała się, utrzymywała podwyższony puls. Gdyby sobie odpuściła, jej ciało szybko uległoby wychłodzeniu, a to byłoby śmiertelnie niebezpieczne, skoro znajdowała się tak daleko od ciepła kominka w ich chacie. Dopiero gdy poczuła, że mięśnie się zakwaszają, zwolniła i już spokojnym tempem popłynęła z powrotem do brzegu.

Na wygiętym od wiatru krzaku siedziało stado wróbli i podniosło raban, kiedy Pandora się zbliżyła. Wcześniej były cicho. Coś musiało je przestraszyć. Podeszła do swoich rzeczy, zostawiając mokre ślady na skałach. Jedną ręką wyjęła z plecaka małą butelkę z naparem z mydlnicy i kwiatów rumianku, a w drugiej ukryła nóż myśliwski, ostrze dociskając płasko do nadgarstka. Wciąż naga, wróciła do jeziora i usiadła na okrągłym kamieniu w miejscu, gdzie woda była płytka. Nóż opuściła na dno i postawiła stopę na rękojeści, żeby nie odpłynął.

Siedząc na kamieniu, zaczęła namydlać ramiona, nogi i tułów, a potem spłukała ciało. Wróble nie przestawały ćwierkać zaaferowane, ale Pandora celowo nie patrzyła w tamtą stronę. Gdyby nagle coś się poruszyło, dostrzegłaby to kątem oka i miała dość czasu, żeby złapać nóż. Pochyliła się i polewała włosy zaczerpniętą dłońmi wodą. Została tak chwilę z długimi mokrymi włosami wiszącymi przed twarzą jak zasłona. Popatrzyła w bok między kosmykami i dostrzegła ciemną czuprynę i dwoje oczu wystające zza bloku skalnego. Uśmiechnęła się do siebie. Rozpoznała te włosy i krzaczaste brwi nad ciekawskimi oczami. Jego wróble nie musiały się obawiać.

Umyła włosy i dokładnie spłukała, żeby nie swędziała jej głowa. Gdy skończyła, położyła na kamieniu butelkę z mydłem oraz nóż i znów weszła do wody. Zaczynało jej być zimno, więc zrobiła szybką rundkę, żeby ponownie się rozgrzać. Gdy podpłynęła z powrotem do płaskiego głazu, pozostała w wodzie.

– To jak, Salamander? – zawołała. – Wskakujesz czy będziesz się tam chował cały dzień?

– Yyy, co? – Zza kamienia dobiegł zalękniony głos. Alexander wystawił głowę i popatrzył na nią. Był od niej pół roku starszy i blisko się przyjaźnili, kiedy jeszcze mieszkała w Citta Bianca.

– Pytam, czy idziesz popływać, czy mam wychodzić. Bo robi się zimno.

– Yyy… to znaczy… Nie, zaczekam tu, aż wyjdziesz – odparł wreszcie.

– Jak sobie chcesz. Woda jest boska. – Pandora wyszła na brzeg i wykręciła mokre włosy. – Ani się obejrzymy, a jezioro zamarznie.

Alexander już nie wystawiał głowy, tylko całkiem się schował za kamień.

Pandora wyjęła z plecaka szmatkę, którą zawsze w nim nosiła, wytarła się i szybko ubrała.

– Już jestem ubrana – ogłosiła.

Alexander wstał zza kamienia i do niej podszedł.

A ona zamarła w połowie ruchu. Spodziewała się zobaczyć chłopca o kędzierzawych włosach i nieporadnych ruchach, a tymczasem ujrzała przed sobą młodego mężczyznę. Chłopięca twarz miała teraz mocno zarysowany podbródek i kości policzkowe. Alexandrowi przybyło też co najmniej dwadzieścia centymetrów wzrostu, odkąd go ostatnio widziała. Zawsze była od niego wyższa. Teraz trudno było w to uwierzyć. Nawet włosy mu urosły. Założył je za uszy, żeby nie opadały na oczy.

Ostatni raz widzieli się dwa lata temu. Rodzina Alexandra zaprosiła ją i Tristana do siebie na kolację. Pamiętała, że wieczór nieznośnie jej się dłużył, bo zupełnie nie wiedziała, o czym ma z nim rozmawiać. Jako dzieci mieli mnóstwo wspólnych tajemnic. Eksplorowali zakazane miejsca, robili wyprawy do lasu wokół miasta albo siedzieli w pokoju Alexandra i czytali książki z dawnego świata. Ale wszystko się zmieniło, kiedy zamordowano mamę Pandory. Razem z tatą wyprowadzili się do Burzochronu i tylko z rzadka zachodzili do miasta.

Wtedy, na tamtej kolacji, Alexander wciąż wyglądał jak chłopiec, za to Pandora czuła się niesamowicie dorosła przez to, że w kolejnych latach ojciec przekazywał jej coraz więcej obowiązków. Potem, na szczęście, więcej proszonych kolacji nie było, a teraz on nagle wyrósł przed nią ze strzelbą na ramieniu i wyższy od niej prawie o głowę. Wcale nie przypominał chłopca. Wyglądał jak młody mężczyzna.

– Poszczęściło ci się z pułapkami. – Kiwnął głową w stronę leżących na skale zwierząt. – Sam miałem nadzieję przynieść do domu kilka kaczek.

Popatrzył na jezioro, jakby wypatrywał kaczki, którą będzie mógł ustrzelić od razu. Pandora natomiast była niemal pewna, że głównie szukał pretekstu, aby nie patrzeć na nią.

– Tak zrób. Ja też już muszę wracać. – Zaczęła zbierać swoje rzeczy. Nagle bardzo jej się śpieszyło do domu. Co jej strzeliło do głowy, żeby się tak kręcić przed nim na golasa? Owszem, gdy byli mali, często kąpali się nago w rzece, ale przecież ona też nie jest już dzieckiem. Pomyślał pewnie, że do reszty jej odbiło od tego mieszkania na odludziu.

– Jak to, już idziesz? – spytał zaskoczony i odwrócił się do niej.

– Tak pomyślałam. Żebyś mógł postrzelać w spokoju.

– Hm, no dobrze… A poza tym dobrze wam się wiedzie tam, na górze?

– Tak, myślę, że tak – odpowiedziała krótko.

– I nie czujesz się trochę samotna?

– Samotna? Coś ty. Mam przecież tatę i Angie. Poza tym tu jest zawsze tyle do zrobienia, że nie mam czasu na samotność. Te pułapki same się nie opróżnią.

– Tak, wiem. Ale nie brakuje ci kogoś, kto byłby… No, trochę młodszy?

Pandora założyła plecak.

– Nie mam czasu się nad tym zastanawiać. A Angie nie jest taka znów stara – zaprotestowała.

– Jest co najmniej trzy razy starsza od siebie – wypalił Alexander i rozłożył ręce.

– No tak.

– Mogłabyś przynajmniej wpaść czasem z wizytą. Nie pamiętam, kiedy cię ostatni raz widziałem.

– Z wizytą? – Pandora przypomniała sobie tamtą milczącą kolację.

– Czemu nie? Raczej trudno powiedzieć, że są miliony ludzi, z którymi da się porozmawiać. Zwłaszcza w naszym wieku. A my, młodzi, powinniśmy się trzymać razem. Wiesz, co mówi mój tata?

Potrząsnęła głową, zarzucając sobie na plecy zdobycz.

– On mówi, że do nas należy Ziemia!

Alexander zamilkł, jakby to było jakieś niesamowicie ważne stwierdzenie.

– Do jakich „nas”? Do ciebie i do mnie? – drążyła Pandora.

– Do naszego pokolenia. Do nas, urodzonych po wybuchu Toby. Ludzi, którzy nigdy nie żyli w dawnym świecie.

Pandora wzruszyła obojętnie ramionami i odparowała:

– Z tego, co słyszałam, posiadanie Ziemi takiej, jak ona teraz wygląda, to nie jest jakiś wielki powód do radości.

– Zawsze mogłoby być gorzej. A teraz to my mamy zapewnić ludzkości przetrwanie.

– Wolę się chyba skupić na własnym przetrwaniu, zanim zacznę się martwić o resztę ludzkości. I tobie radzę to samo. Myślałam, że chcesz ustrzelić jakieś ptaki.

– Uważam tylko, że mogłabyś przynajmniej czasem do nas zajrzeć.

– Zaglądam. Tak naprawdę co chwila jestem w mieście.

– Ja cię nie widziałem – zauważył cicho.

– Przynoszę Thomassonowi nasze mięso i skóry, żebyście nie zostali z pustymi rękami, gdy tamci z Wilczogrodu przyjeżdżają na handel.

– Handel to trochę za dużo powiedziane. – W jego głosie nagle zabrzmiał gniew. – Może kiedyś tak to wyglądało, ale teraz oni biorą sobie, co tylko zechcą.

Pandora zatrzymała się w pół kroku i odwróciła do niego.

– Jak to? Myślałam, że mamy z Wilczogrodem dobre relacje.

Nigdy tam nie była, ale wiedziała, że to najbliższe duże miasto. Odległe o cztery albo pięć dni marszu, jeśli ktoś się odważył iść głównym traktem. Miasto leżało u podnóża wysokich gór na granicy nizin ciągnących się na południe. W Citta Bianca mieszkało tylko dwadzieścia osób, za to Wilczogród był prawdziwą metropolią liczącą ponad tysiąc mieszkańców. Tak przynajmniej słyszała, choć nie umiała sobie nawet wyobrazić takiej rzeszy ludzi naraz.

– Jeszcze kilka lat temu było znacznie lepiej. Wtedy przybywały do nas niewielkie grupki mieszkańców i rzeczywiście przywozili towary na wymianę. My im dawaliśmy mięso, kiełbasy i złom. A od nich dostawaliśmy ziemniaki, zboże, olej, ubrania, narzędzia i inne takie. Ale te czasy minęły. Teraz przysyłają do nas na elektrycznych quadach swoich przedstawicieli, którzy przywożą worki na wpół zgniłych ziemniaków i żądają w zamian co najmniej dwudziestu sztuk dziczyzny. I dają nam jasno do zrozumienia, że musimy się na to godzić, jeśli chcemy żyć. Chodzą po miasteczku i wymachują bronią, jakby byli u siebie.

Pandora była wstrząśnięta. Dlaczego nic o tym nie słyszała? Odpowiedź wydawała się oczywista. Tristan i Angie ukrywali to przed nią, żeby jej nie martwić. Jakby nadal była dzieckiem.

– Nazywają siebie Wilczą Gwardią. Na plecach kurtek mają naszytą dużą literę W, żeby było widać, skąd pochodzą. Sam już nie wiem, czy bardziej należy się obawiać ich czy zbójców – ciągnął Alexander, coraz bardziej wzburzony.

– Widziałeś w mieście mojego tatę? – Pandora nagle zaczęła się o niego bać.

– Nie widziałem, ale mama powiedziała, że jest w mieście i stara się uratować Markowi życie. Dała mu cały sprzęt lekarski, jaki mieliśmy na stanie.

– Czyli on dalej tam jest?

– O tak, na pewno. Jeśli Markowi się poprawi, to może jutro będzie mógł wrócić do domu.

– A możesz mu powiedzieć, żeby tam na mnie zaczekał? Jutro rano zejdę do miasta.

– Naprawdę? – Alexander się rozpromienił.

Najwyraźniej aż tak go nie spłoszyła. Wydał jej się teraz dokładnie taki jak w dzieciństwie. W jednej chwili zamyślony i poważny, a zaraz potem wesoły jak szczygieł.

– Wyruszę wczesnym rankiem. Będziesz w domu, jeśli do was zajrzę?

– Jasne, że będę! I przekażę mu wiadomość.

– No to do jutra. I udanego polowania!

Pomachała mu i ruszyła do domu. Nie obejrzała się za siebie, ale czuła, że Alexander odprowadzał ją wzrokiem, dopóki nie zniknęła w lesie.

Niesamowite, jak bardzo się zmienił. Ciekawe, czy ona też. W porównaniu z tatą, Angie i Thomassonem z miasteczka wciąż wydawała się sobie dziecinna. Wszyscy oni byli od niej zdecydowanie bardziej doświadczeni, a ona wciąż mogła się od nich bardzo wiele nauczyć. Ale gdy teraz o tym myślała, to rzeczywiście w ostatnich latach zaczęli ją traktować bardziej jak równą sobie niż jak dziecko. Przynajmniej czasami. Treningi z Angie nie polegały już na powtarzaniu w nieskończoność podstawowych ruchów i chwytów, a stały się realistycznym odtwarzaniem scenariuszy możliwych wydarzeń, w których Pandora mogła wykorzystać to, czego się nauczyła. To samo tata. Kiedyś zawsze razem polowali albo zakładali pułapki. Tymczasem teraz pułapki właściwie zawsze rozstawiała sama. Wydawało jej się to naturalną koleją rzeczy i potwierdzeniem, że dobrze się spisuje.

Może Alexander miał rację. Może powinni trzymać się razem. Z początku, gdy zamieszkali w Burzochronie, brakowało jej beztroskich zabaw z nim. Ale tamta tęsknota szybko zeszła na dalszy plan, bo spadło na nią mnóstwo nowych obowiązków. A kiedy minęła najgorsza rozpacz po śmierci mamy, Pandora stwierdziła, że właściwie lubi pomagać tacie. On z kolei potrafił sprawić, że czuła się doceniona, i przekonywał, że tylko dzięki jej pomocy byli w stanie całkiem sami przeżyć tak wysoko w górach. Ani przez moment się nie zastanawiała, czy nie brakuje jej towarzystwa rówieśników. Tak naprawdę najlepiej się czuła, kiedy była w górach całkiem sama. Uwielbiała dziką przyrodę i otwarte przestrzenie.

Obiecała Alexandrowi, że go jutro odwiedzi, i zamierzała dotrzymać obietnicy. Nagle poczuła przez to tremę, jak przed spróbowaniem czegoś nowego po raz pierwszy.

Dźwięk dotarł do niej jak mgła rozciągająca się między drzewami. Pandora przystanęła i zaczekała, aż puls jej się uspokoi, a oddech przestanie zagłuszać nietypowy pomruk.

Nie był to żaden z odgłosów natury. Przypominał buczenie szerszenia, ale dochodził z daleka, z miejsca położonego znacznie niżej. Żadne zwierzę ani wiatr w koronach drzew nie mogły wydawać dźwięku tak silnego, ciągłego, niemal monotonnego.

Miała wrażenie, że się nasilał, jakby się zbliżał.

Niedaleko miejsca, w którym stała, niewielki potok płynął w dół zalesionego zbocza. Podbiegła do niego i zatrzymała się przy drzewie o nisko wiszących gałęziach. Zdjęła ciężki plecak i położyła na wysokim konarze, żeby nie dostały się do niego małe, głodne zwierzęta. W plecaku były bowiem mięso, salami i skóry, które niosła do Citta Bianca. Rozejrzała się i zapamiętała kilka charakterystycznych detali tego miejsca, żeby móc je odnaleźć, gdy wróci po plecak. I rzuciła się biegiem w dół potoku. Strumyk z kolei wkrótce wpadał do wąwozu, do którego ona też by wpadła, gdyby dalej gnała przed siebie. Odgłos stał się wyraźniejszy i dochodził z lewej strony. Pobiegła w prawo, skrajem wąwozu, i przez kilka minut utrzymywała szybsze tempo. Wąwóz zaczął się wypłaszczać, a ona biegła dalej w dół góry.

Odgłos był teraz całkiem blisko. Jakby cały rój olbrzymich owadów leciał wprost na nią.

Las się przed nią otwierał. Była nieopodal asfaltowej szosy przecinającej dolinę i Citta Bianca i znikającej dalej w zaspach wiecznego śniegu. Pandora trzymała się w pewnej odległości od drogi, ale biegła równolegle do niej, aż znalazła się obok wysokiej skały, która wyrastała na końcu traktu. Wspięła się na nią i położyła na brzuchu. Widziała stąd spory odcinek szosy po obu stronach skały.

Chwilę później ich zobaczyła. Zza zakrętu wypadły cztery rozpędzone quady, wzbijając tumany kurzu i liści. Na każdym pojeździe siedział człowiek. Widziała wcześniej zdjęcia tych maszyn, ale i tak zaskoczył ją ich widok. Nie pojmowała, że można było zbudować urządzenie, które umiało się poruszać z taką prędkością. Pandora miała wrażenie, że w dawnym świecie każdy posiadał jakiś pojazd, ale teraz, trzydzieści lat po katastrofie, widok sprawnego samochodu czy quada należał do rzadkości. Części zapasowych brakowało, przez co były drogie. Zresztą maszyny, które właśnie oglądała, też wyglądały na wielokrotnie przebudowywane i naprawiane.

Quady minęły ją i jechały dalej w kierunku miasteczka. Wszyscy kierowcy mieli duże motocyklowe gogle i czarne litery W na plecach. Wilcza Gwardia, o której opowiadał Alexander.

Pandora leżała nieruchomo, dopóki nie straciła ich z oczu. Ile czasu zajmie im dotarcie do Citta Bianca w tym tempie? Pewnie nie więcej niż pięć minut. Najchętniej zbiegłaby do drogi i pognała jak najprędzej do miasteczka, do taty. Wiedziała jednak, że to był dziecinny pomysł. Że ślepe podążanie za instynktami było przywilejem dzieciństwa. Jedzenia, które miała w plecaku, wystarczyłoby dla wielu osób na wiele dni. Gdyby zjawiła się w mieście z pustymi rękami, Tristan byłby rozczarowany. Tak naprawdę pewnie wolałby, żeby w ogóle nie było jej w Citta Bianca, kiedy rozpanoszą się tam ci czterej z Wilczogrodu. Pandora wstała, westchnęła i ruszyła z powrotem pod górę po plecak. Miała przed sobą co najmniej godzinę marszu.

Kiedy później zatrzymała się na obrzeżach miasteczka, pot aż z niej kapał. Całą drogę biegła co sił w nogach z ciężkim ładunkiem na plecach. Wokół niej ciągnęły się poletka, z których dawno już zebrano żniwo, i ogrodzone pastwiska z owcami i nielicznymi krowami.

Citta Bianca było osadą złożoną z czternastu domów stojących w odległości kilku metrów od siebie po obu stronach głównej drogi i mniejszej przecznicy. W centrum znajdował się niewielki rynek, którego boczne uliczki stykały się z drogą główną. Większość domów miała dwa poziomy, a zbudowano je z cegieł albo betonu. Pojedyncze niedawno pomalowano na biało lub żółto, ale większość był szara, brązowa lub w kolorze ochry. Wszystkie dachy pokryto czerwoną dachówką, która po latach oddziaływania deszczu, śniegu, mrozu i silnego wiatru w wielu miejscach się wybrzuszyła albo zapadła. Na dachach zwróconych na południe i zachód zamontowano panele fotowoltaiczne, które wytwarzały prąd, i kolektory słoneczne zaopatrujące domy w ciepłą wodę. Między budynkami mieszkalnymi stały prowizoryczne szopy i wiaty wykonane z przeróżnych materiałów. Po każdej wichurze albo wyjątkowo ciężkiej zimie łatano je płytami i deskami, czymkolwiek, co udało się znaleźć.

Z miejsca, w którym Pandora stała, miasto wyglądało na opustoszałe, nie było w nim widać żadnego ruchu i nie dochodził z niego żaden dźwięk. Znów znalazła drzewo, na którym mogła przechować plecak, i szerokim łukiem zakradła się bliżej. Miasto leżało na niewielkim zboczu, a ona zbliżyła się do niego od dołu. Ktoś mógłby ją zobaczyć, gdyby spojrzał przez okno na dolinę. Pośpiesznie schowała się za żywopłotem otaczającym pastwisko i idąc wzdłuż niego, dotarła do pierwszych zabudowań. Teraz słyszała głosy na placu po drugiej stronie domów.

Uklękła i na czworakach, trzymając się blisko muru, pokonując chaszcze i wysoką trawę, dotarła do drewutni między dwoma domami, uważając, żeby czegoś nie strącić i nie narobić hałasu. Ukryła się za stosem drew i spoglądając ponad nim, mogła obserwować większą część placu.

– Aż tyle nie możemy wam dać. Gdybyście przynajmniej przywieźli coś na wymianę, dałoby się to nazwać barterem, ale tym razem zupełnie nic dla nas nie macie.

To był głos Charlesa Thomassona. Złapał się za łysiejącą głowę, nie pojmując, co się dzieje, a potem chwilę zamaszyście gestykulował, jak zawsze kiedy coś mówił. Był przewodniczącym rady miasta i to on podejmował ostateczną decyzję, gdy każdy z mieszkańców wyraził swoje zdanie. Był kilka lat starszy od jej taty i Pandora wiedziała, że obaj darzyli się wielkim szacunkiem. Ona też lubiła Thomassona. Zawsze był dla niej miły, kiedy zachodzili z tatą do miasta. Przy rozdzielaniu żywności między mieszkańców często dochodziło do konfliktów i Pandora podziwiała go za to, że jakimś sposobem za każdym razem udawało mu się znaleźć rozwiązanie.

– Po prostu nam to zapakuj i już. Czasem Wilczogród daje wam więcej, a czasem mniej – odparł niski, krępy mężczyzna z włosami obciętymi tuż przy skórze i długą brodą z siwymi pasmami. Cały czas trzymał w ręce gogle, jakby nie zamierzał długo tu zabawić.

Pandora próbowała ocenić sytuację. Za Thomassonem w zwartej grupie stało siedmioro mieszkańców miasteczka. Między nimi leżała skrzynka z upolowaną drobną zwierzyną. Pewnie tę skrzynkę chcieli zabrać ludzie z Wilczogrodu. Obok mężczyzny z goglami w ręce stał drugi z przyjezdnych. Był nadzwyczaj wysoki, miał szeroki kark i wzrok rozzłoszczonego zwierzęcia. Dłoń trzymał na pasku, zza którego wystawał pistolet. Pozostali dwaj przybysze z Wilczogrodu byli całkiem młodzi, góra parę lat starsi od Pandory. Oni też byli uzbrojeni. Przechadzali się powoli po placu i łypali na boki, jakby się bali tego, co się mogło kryć za oknami domów.

Cztery stare quady stały jeden obok drugiego przy szopie na drugim końcu placu. W budynku znajdował się miejski akumulator, w którym magazynowano prąd wyprodukowany przez panele słoneczne i trzy małe wiatraki na obrzeżach miasta, żeby było czym oświetlać domy wieczorem, napędzać pompę wodną i ładować narzędzia elektryczne i inne sprzęty wymagające zasilania. Teraz quady pożrą pewnie większość zgromadzonej w akumulatorach energii i przez kilka kolejnych dni w mieście nie będzie prądu.

Pandora nigdzie nie widziała taty, co trochę ją uspokajało. Thomasson nadal próbował negocjować.

– Gdyby chociaż Wilczogród chronił nas przed zbójcami. Miguel, pamiętasz przecież umowę, jaką zawarliśmy przed laty, kiedy postanowiliśmy tu osiąść. „Uczciwy handel w zamian za ochronę ze strony Wilczogrodu”. I co się stało z tą ochroną? Właśnie straciliśmy cztery owce, a jeden z mężczyzn ledwie uszedł z życiem. A teraz jeszcze żądasz masy towarów, nie dając w zamian zupełnie nic.

– Thomasson, czasy się zmieniają. – Miguel nieznacznie wzruszył szerokimi barkami, jakby chodziło o coś, na co nie ma wpływu. – Wilczogród ma teraz sporo własnych problemów z Enklawą.

– Enklawa nie jest naszym problemem. Jak myślisz, dlaczego postanowiliśmy zamieszkać aż tutaj?

– Mylisz się. Enklawa to problem nas wszystkich. Jeśli nastręcza trudności nam, to wam również.

– Słuchaj, nie będziemy tolerować… – wypalił Thomasson i już zaczął wymachiwać rękami, ale tamten zaraz mu przerwał.

– Bo co zrobisz?! – wrzasnął Miguel. – Założę się, że gdybyśmy się przeszli po waszych domach, to znaleźlibyśmy sporo świeżego mięsa i innych smakołyków. Chcesz, żebyśmy to zrobili? Chcesz udawać twardziela i zrujnować zaufanie, którym was darzymy?

– Jeśli to zrobicie, to nie będziecie lepsi od zbójców. A gdy my w zimie pomrzemy z głodu, kto wam dostarczy mięso na wiosnę?

– Dość gadania, Thomasson. Ładujecie to mięso czy mam was zmusić? – Miguel poklepał kaburę.

Thomasson długo patrzył na niego z przekorą, ale ostatecznie odwrócił się do stojących za sobą ludzi i kiwnął głową. Dwaj mężczyźni podnieśli skrzynkę stojącą obok szopy, gdzie ukrywała się Pandora, i ruszyli z ładunkiem w stronę quadów.

Pandora wychyliła głowę, żeby lepiej widzieć, co się dzieje na placu. Mężczyźni postawili skrzynkę obok pojazdów i zaczęli przywiązywać zwierzynę do kratek zamontowanych z tyłu. Pomagał im jeden z młodszych członków Wilczej Gwardii. Drugiego nie widziała. Naraz usłyszała coś zza pleców. Natychmiast się odwróciła, lewą rękę odruchowo podniosła się na wysokość twarzy, a prawą złapała nóż myśliwski. Nim go wyjęła, zorientowała się, kto wszedł do szopy.

– Co tu robisz? – syknęła.

Alexander podszedł do niej na czworakach i usiadł obok. Miał na sobie kurtkę z dawnego świata z zielonkawym kamuflażem. Jakby dzięki niej był stawał się niewidoczny.

– Ciii – szepnął. – Jeden z nich właśnie poszedł za domy się wysikać. Chyba mnie nie widział.

– Jak mnie znalazłeś? – spytała również szeptem. Skoro Alexander ją zauważył, to tamci pewnie też mogli.

– Odkąd przyjechali, obserwowałem drogę z naszego domu. Pomyślałem, że przyjdziesz od wschodu. Widziałem, jak się skradałaś.

Pandora miała ochotę go poprosić, żeby sobie poszedł, zanim przez niego oboje zostaną pojmani, ale pewnie narobiłby więcej hałasu, niż zostając. Przytknęła palec do warg, żeby go uciszyć, i ręką pokazała mu, żeby schylił głowę. Zsunął się niżej i wtedy ponownie odwróciła się w stronę placu.

Zobaczyła, jak tamten byk z Wilczej Gwardii szepcze coś Miguelowi do ucha.

– Thomasson, jest jeszcze jedna sprawa – zabrzmiał niski głos Miguela.

Thomasson z rezygnacją oddalił się od grupki mieszkańców szepczących o czymś zawzięcie.

– Lekarz – oznajmił krótko wysłannik Wilczogrodu.

Pandora struchlała za stosem drew. Alexander położył jej dłoń na ramieniu.

– Jaki lekarz? – Thomasson wyglądał na szczerze zaskoczonego.

– Gdzieś w dolinie mieszka ponoć lekarz. Jest nam potrzebny.

– Pierwsze słyszę – odburknął Thomasson.

– Potrzebujemy lekarza i wiem, że wy go macie. Który to? – Machnął goglami w stronę grupki mieszkańców.

– Od jakichś dziesięciu lat nie mieszka tu żaden lekarz. Nie wiem, co się z nim stało. Poza tym macie w Wilczogrodzie lekarza. Od lat dostarczamy mu złom.

Pandora mocno zaciskała wargi. Thomasson naprawdę robił, co mógł, żeby nie zdradzić jej ojca.

– Tamten umarł. – Miguel powiedział to chłodno, jakby mówił o bezpańskim psie. – Wiosną na coś zachorował i umarł. Widocznie nie był zbyt dobrym lekarzem.

– Przykro mi, ale nie mogę pomóc. Zabraliście nam mięso, to musi wystarczyć – odparł stanowczo Thomasson.

Miguel zamierzał powiedzieć coś jeszcze, ale do rozmowy ostrym tonem włączył się byk.

– A jak się czuje ten, o którym mówiłeś? Ten, który ledwie uszedł z życiem po spotkaniu ze zbójcami?

Thomasson patrzył zmieszany to na Miguela, to na byka.

– Myślimy, że się wyliże. Zajmujemy się nim na tyle, na ile jesteśmy w stanie.

– Jakie odniósł obrażenia? – drążył mężczyzna i podszedł całkiem blisko Thomassona. Był od niego o głowę wyższy i znacznie młodszy.

– Ma złamaną rękę i skręcony nadgarstek w drugiej ręce. Uderzył się też mocno w głowę, pewnie ma wstrząśnienie mózgu. – Thomasson mówił tak cicho, że Pandora z trudem rozróżniała słowa.

– Chcielibyśmy zobaczyć pacjenta. Jeśli potraficie pomóc jemu, to nam też będziecie umieli. Domyślam się, że takie złamanie ręki może nastawić tylko lekarz.

– Ale on… śpi.

– Gdzie on jest?! – wrzasnął tamten. Błyskawicznie wyjął pistolet i wycelował nim w głowę Thomassona, który cofnął się przerażony i uniósł ręce.

– Tylko spokojnie – odezwał się nowy głos. Należał do Johana Hangela mieszkającego samotnie w Citta Bianca.

Pandora nigdy za nim nie przepadała. Z dzieciństwa zapamiętała go jako wiecznie rozgniewanego. Tylko jej mama umiała sprawić, że się uśmiechał. „To wina twojego ojca, że twoja matka nie żyje. Powinien był bardziej na nią uważać”, powiedział jej kiedyś. I choć wiedziała, że to nie była prawda, i tak zrobiło jej się przykro.

Hangel wystąpił z grupy i stanął obok Thomassona.

– Może się dogadamy.

– Ale o czym tu gadać? Powiedz mi po prostu, gdzie leży wasz pacjent – zaprotestował byk i przekierował lufę na Hangela.

Ten zupełnie to zignorował i wyjaśnił:

– O lekarzu. Porozmawiajmy o lekarzu.

Pandora poczuła, jak puls jej przyśpiesza, a oddech staje się płytki. Była zła i przestraszona jednocześnie. Co on wyprawiał?

– Więc gadaj o lekarzu – zakomenderował Miguel.

– Widzę, że bardzo wam zależy na znalezieniu lekarza. Może bardziej niż na mięsie?

– Do rzeczy, starcze – niecierpliwił się byk.

– Mówię tylko, że możemy zawrzeć nową umowę, dzięki której każdy dostanie to, czego chce. Jeśli uda nam się załatwić wam lekarza, to może wy w przyszłości będziecie w stanie zaoferować nam rozsądniejszy barter za nasze mięso i skóry?

Hangel uśmiechnął się znacząco do obu przybyszów.

– Johan, nie możesz zawrzeć takiej umowy! – zaprotestował Thomasson.

– Dlaczego nie? – warknął Hangel. – Na co nam lekarz, jeśli Wilczogród i tak nie daje nam żyć? Nie niszczmy dobrych relacji z miastem z powodu błahostki.

Thomasson złapał się za głowę zrozpaczony, a mieszkańcy za jego plecami zaczęli pomrukiwać między sobą.

– Czyli macie lekarza – stwierdził byk.

– Niewykluczone, że znalazłby się jakiś, o ile dojdziemy do porozumienia co do nowej umowy. Myślę, że odtąd powinniśmy…

Johan Hangel tak się zapamiętał w wykładaniu swojej propozycji, że nie zdążył zareagować, gdy byk uderzył go w bok głowy rękojeścią pistoletu.

– Daj nam lekarza, a my ocenimy, ile jest dla nas wart. Jasne? Gdzie on jest?

Hangel się zatoczył. Trzymał się za głowę. Jego pewność siebie zniknęła, kiedy zrozumiał, że ludzie z Wilczogrodu nie zamierzali negocjować. Było jednak za późno. Patrząc w lufę pistoletu, drżącą ręką wskazał na odrapany dom z wyblakłymi zielonymi oknami i drzwiami. Byk z Wilczej Gwardii udał się w tamtą stronę, a Miguel został, żeby przypilnować, aby nikt z pozostałych mieszkańców się nie ruszył.

Chwilę później tamten wyszedł z domu Marka. Popychał przed sobą ojca Pandory i wymachiwał pistoletem, żeby nikt nie miał wątpliwości, kto tu rządzi.

Na widok ojca Pandora zerwała się na równe nogi. Rozpoznała rezygnację na jego twarzy. Przez kilka lat po śmierci mamy często widywała go w takim stanie, choć on myślał, że udawało mu się to przed nią ukryć. Potem jednak tata już niemal zawsze tryskał humorem i energią, przez co teraz kontrast był jeszcze bardziej bolesny.

Gdyby Alexander nie objął jej i nie pociągnął na trawę za szopą, na pewno by ją zauważyli.

– Zostaw. Teraz i tak nic nie możesz zrobić – szepnął jej do ucha.

– Puszczaj! Zabierają mojego tatę. – Próbowała mu się wyrwać.

– Uspokój się! W niczym mu nie pomożesz, wybiegając teraz na środek placu.

Powoli rzeczywiście udało jej się uspokoić, a on rozluźnił uścisk. Leżeli obok siebie w wysokiej trawie.

– Nie znasz tych ludzi tak, jak ja ich znam. Wilcza Gwardia bierze, co chce, i jeśli chcą lekarza, to biorą lekarza – tłumaczył szeptem Alexander.

– Ale dlaczego akurat tatę? Nie mogą wziąć kogoś innego?

– Nie ma zbyt wielu innych. Może w Enklawie, ale nie tutaj. Od trzydziestu lat nie szkoli się nowych lekarzy i większość ich wiedzy przepadła. Znachorów nie brakuje, ale lekarzy owszem.

Usiedli i znowu popatrzyli na plac. Byk z Miguelem prowadzili Tristana w stronę quadów i przeszli tuż obok ich drewutni.

– Wilk nalegał, żebyśmy znaleźli prawdziwego lekarza. Nikomu innemu nie pozwala się zbliżać do swojej córki. Od wielu dni boli ją brzuch i ma wysoką gorączkę, a jej stan się pogarsza – wyjaśnił Miguel Tristanowi, który nie stawiał oporu, lecz szedł dobrowolnie.

– To może być zapalenie wyrostka robaczkowego. Powinniście mieć na miejscu kogoś, kto umiałby się tym zająć.

– Skoro Wilk chce lekarza, to tak ma być. Zrób, co do ciebie należy, i zanim się obejrzysz, będziesz mógł wrócić do domu – zapewnił go Miguel i wskazał na quada. – Usiądziesz z tyłu.

– A narzędzia? Daj mi chwilę, żebym mógł się spakować i zabrać zapas ubrań. Chciałbym się też pożegnać z… z Thomassonem i pozostałymi.

– Pożegnasz się, gdy wrócisz. Vladimir dopilnuje, żeby twoje rzeczy dojechały, ale teraz musimy ruszać. I tak za dużo czasu straciliśmy w tej dziurze.

Tristan rozejrzał się zrozpaczony. Pandora znów poczuła przemożną chęć, żeby podbiec do niego, objąć go i nigdy nie wypuścić z ramion, ale tym razem sama zdołała ją stłumić.

Tristan wsiadł na quada za jednym z młodych mężczyzn.

– Trzymaj się mocno, drogi są dziurawe – uprzedził chłopak i uruchomił maszynę.

Miguel wymienił porozumiewawcze spojrzenie z bykiem, który najwyraźniej miał na imię Vladimir, i ruszył za Tristanem. Pandora ze szklistym wzrokiem słuchała silników obu pojazdów, aż oddaliły się na tyle, że w dolinie znów zapadła cisza.

W ogóle nie zauważyła, że Alexander trzymał ją za rękę, dopóki lekko jej nie ścisnął.

– Tylko spokojnie, Pandoro. On sobie poradzi. Za parę dni wróci.

Pandora i Alexander dalej siedzieli w szopie, kiedy Vladimir i drugi z młodych mężczyzn szykowali swoje quady. Dziewczyna patrzyła pustym wzrokiem na góry. W jej twarzy nie drgnął żaden mięsień. Te góry były jedynym światem, jaki znała. Były jej domem. A teraz zabrano jej ojca i nagle poczuła się, jakby nie miała już domu. Jeszcze przed chwilą Wilczogród był po prostu miejscem daleko stąd. Zupełnie jej obojętnym. A teraz to miejsce całkiem wypełniło jej myśli.

– Hej, Thomasson. Weź skocz po rzeczy tego lekarza. Zawieziemy mu je – ryknął Vladimir przez całą długość placu.

Towarzyszący mu chłopak się wyszczerzył. Zwijał właśnie kable, którymi naładowali swoje quady.

– Mam nadzieję, że Wilk dobrze nas wynagrodzi za znalezienie lekarza – wyznał.

– Na to bym nie liczył. I na twoim miejscu za bardzo bym się nie przyznawał do tego, że brałeś udział w jego sprowadzaniu.

– Niby czemu? – zdziwił się chłopak. – Myślałem, że Wilk będzie zachwycony.

Vladimir oparł się o quada i pojazd zakołysał się na resorach pod jego ciężarem.

– Wilk będzie zachwycony, jeśli Monica wyzdrowieje. Ale jeśli umrze, to trzeba będzie wskazać winnego.

– Winny będzie chyba lekarz?

Vladimir przytaknął.

– Lekarz jako pierwszy wyląduje w rzece z kulką w głowie. Ale z Wilkiem nigdy nic nie wiadomo. Możliwe, że głów poleci więcej.

– Scheisse, o tym nie pomyślałem – mruknął chłopak.

Usłyszeli kroki na placu i Pandora rozpoznała głos Thomassona:

– To jest torba lekarza. Bądź tak miły i mu ją przekaż. Jak myślisz, kiedy z nim wrócicie? Możemy wysłać w góry więcej ludzi i zdobyć dla was mięso. Może za tydzień?

– Tak, pewnie z tydzień zejdzie. Trzymajcie po prostu to mięso w gotowości – odparł chłodno Vladimir.

– No tak, dobrze, to dziękuję – mruknął Thomasson wyraźnie stremowany i zaraz się oddalił. Kiedy tylko sobie poszedł, chłopak skomentował słabym tonem:

– Pozostaje mieć nadzieję, że uda mu się wyleczyć tę małą. Inaczej przecież nie wróci.

Vladimir, który przywiązywał torbę, skwitował westchnieniem naiwność młodego człowieka:

– On nie wróci tak czy siak. Prawdziwy lekarz jest dziś bezcenny. Jeśli wyleczy Monicę, to Wilk pewnie otworzy własną klinikę. Ludzie będą płacili krocie, żeby ich zbadał prawdziwy lekarz.

– Ale tylko jeśli rzeczywiście ją wyleczy. Dobra, możemy już jechać? W tych górach zawsze dostaję paranoi.

Uruchomili silniki i wyjechali z miasta.

Pandora patrzyła na biały porcelanowy talerz przed sobą. Leżały na nim dwie kromki chleba z salami, jabłko i pomidor. Po co ją karmili? Przecież to nie zwróci jej ojca.

Alexander zaciągnął ją na plac do pozostałych krótko po tym, jak tamci odjechali. Wszyscy mieszkańcy miasteczka z wyjątkiem Marka powychodzili z domów i rozmawiali podniesionymi głosami, aż dostrzegli Pandorę. Wtedy rozmowy powoli ucichły.

Zobaczyła, że Johan Hangel trzymał się na uboczu. Natychmiast wezbrała w niej złość i miała ochotę rzucić się na niego tak, jak ją nauczyła Angie. Kopać go w głowę, wybić mu bark ze stawu i dźgać go nożem, aż się wykrwawi. Lecz nie zrobiła nic. Gniew powoli z niej spłynął, a ona czuła, jakby wraz z nim opuściła ją cała energia.

To Thomasson i rodzice Alexandra podeszli do niej i zaprowadzili ją do domu, gdzie posadzili ją przy stole. Rodzice Alexandra, Ulrich i Beate, szybko przygotowali coś do jedzenia i postawili przed nią talerz, a Lola, jego młodsza siostra, gapiła się na Pandorę wielkimi oczami, dopóki Ulrich nie kazał jej iść na piętro. Cały dom był jak muzeum dawnego świata. Na półkach stały pudełka z bezużytecznymi na pierwszy rzut oka artefaktami, które oni jednak pieczołowicie myli, konserwowali i naprawiali, żeby znów mogły im służyć.

Byli złomiarzami. Ich praca polegała na wędrowaniu po opuszczonych miastach i osadach i szukaniu w nich pozostałości dawnego świata, które jeszcze mogą się do czegoś przydać. Bardzo popularnym towarem były okulary. Panele słoneczne, akumulatory z samochodów elektrycznych, kable i części zapasowe do turbin wiatrowych również ceniono w handlu wymiennym, chociaż coraz trudniej było je znaleźć. Przeważnie zwozili narzędzia, sprzęt kuchenny, książki, ubrania i buty, bo na nie było największe zapotrzebowanie. Część z tych rzeczy zostawała w miasteczku, ale większość wymieniali w Wilczogrodzie na jedzenie albo inne towary.

– Na drzewie pod miastem zostawiłam plecak. Jest w nim mięso dla was – Pandora zwróciła się do Thomassona i wskazała kierunek.

Sympatyczny starszy pan siedział na wprost niej.

– Alexandrze, pójdziesz po niego?

Widać było, że chłopak nie ma ochoty opuszczać kuchni zajmującej cały parter domu, ale posłuchał prośby przewodniczącego rady.

Beate przyniosła im wszystkim herbatę i usiedli wokół stołu. Tego samego, przy którym Pandora i Tristan siedzieli dwa lata temu na pamiętnej kolacji. Wtedy dorośli rozmawiali, a ona i Alexander nieporadnie uciekali przed swoim spojrzeniem. Teraz tylko ona unikała kontaktu wzrokowego. Nie mogła znieść ich współczucia, które czuła na sobie, nawet na nich nie patrząc.

– Nie trać ducha – pocieszał ją Thomasson. – Tristan jest mądry i na pewno wróci.

– Nie, nie wróci. – Znów się w niej zagotowało. Najwyraźniej nie zdawali sobie sprawy z powagi sytuacji.

– To świetny lekarz, na pewno uratuje to dziecko – włączyła się matka Alexandra.

– Czy wy naprawdę nie rozumiecie?! – Pandora krzyknęła i uderzyła w stół, aż talerz podskoczył, a herbata wylała się z kubka. – On nie wróci! Kłamali, gdy obiecali, że niedługo przywiozą go z powrotem. Słyszałam, co powiedzieli, zanim odjechali. Mój tata nie wróci, bo dlaczego mieliby się pozbywać lekarza, skoro prawie żaden już nie został? Zadrwili z ciebie, Thomasson!

Nikt się nie odezwał. Jakby potrzebowali czasu, żeby pojąć to, co powiedziała. Pandora zjadła kilka kęsów kanapki, nie czując smaku.

W końcu Thomasson przerwał ciszę. Jego dłonie, jak nigdy, po prostu leżały na stole.

– Być może masz rację, Pandoro. Może dobrowolnie nie pozwolą mu wrócić. Ale nie lekceważ waleczności swojego ojca. Bywał już w gorszych opałach i potrafi sobie radzić w tym dzikim świecie. Musimy tylko uzbroić się w cierpliwość. I postępować z rozwagą. Nie powinniśmy do reszty psuć naszych relacji z Wilczogrodem, nawet jeśli obecnie nie są najlepsze.

Pandora wiedziała, że Thomasson ma rację. Jej ojciec był najodważniejszym człowiekiem, jakiego znała, i wychodził ze znacznie większych tarapatów. Ale to było dawno temu, kiedy był młodszy. I zanim został ojcem. Teraz był jej tatą i bez względu na to, co mówił przewodniczący rady, Pandora nie umiała wyrzucić z głowy słów Vladimira, że „lekarz jako pierwszy wyląduje w rzece z kulką w głowie”.

– Wilk zdobył za dużą władzę – powiedział cicho Ulrich. – Od kilku lat mieszkańcy Wilczogrodu coraz bardziej boją się robić z nami interesy. Wilk stworzył na własny użytek całkiem sprawną małą armię, którą nazywa gwardią i która rekwiruje sporą część towarów trafiających do miasta. Wygląda na to, że teraz uderzają również w nas.

Alexander wrócił zdyszany, bo całą drogę biegł. Wręczył plecak Pandory mamie, a ta zaczęła wyjmować z niego mięso.

Thomasson pokiwał głową.

– Na mieszkańców Wilczogrodu nie możemy już liczyć. Powinniśmy się raczej zastanowić, jak sobie poradzimy bez towarów, które dotąd od nich dostawaliśmy. Możliwe, że w najgorszym razie przyjdzie nam opuścić miasto, jeśli oni nie przestaną kraść naszych zapasów mięsa. Wy najlepiej ze wszystkich znacie okoliczne lasy. Są w nich jakieś miejsca, które nadawałyby się do zasiedlenia?

– Nie wierzę! – wypalił Alexander. – Chcecie po prostu uciec? Nie możemy się im jakoś przeciwstawić?

– Nie, nie możemy się przeciwstawić – westchnął jego ojciec. – Jest nas dwadzieścioro i prawie nie mamy broni. Jak mielibyśmy się przeciwstawić gangsterom z Wilczej Gwardii? Jeśli spróbujemy, rozniosą nas w pył.

– Ale to nasze miasto. Nie wolno nam tak po prostu dać się stąd wygonić.

Ojciec westchnął.

– Alexandrze, naczytałeś się książek z dawnego świata. Dzisiaj nikt już niczego nie posiada, a silniejszy ma zawsze rację. Jeśli skonfliktujemy się z Wilkiem, to będziemy mieli wybór między ucieczką a śmiercią.

Pandora dokończyła jedzenie i wstała.

– Będę się zbierać – oznajmiła i wyjęła z plecaka manierkę, żeby nalać do niej wody. – Tutaj nie chodzi o was. Tu chodzi wyłącznie o mnie i mojego tatę. My nawet nie mieszkamy w Citta Bianca.

Thomasson również wstał i położył dłonie na jej ramionach.

– Ależ tu chodzi o nas wszystkich, Pandoro. Nie mieszkacie w mieście, ale jesteście częścią wspólnoty. Straciłaś już matkę, nie pozwolimy, abyś straciła również ojca! Obiecuję, że zrobimy, co w naszej mocy, aby zawrzeć z Wilczogrodem umowę, gdy następnym razem przyjadą tu przedstawiciele gwardii. Będziemy musieli znaleźć rozwiązanie, nawet jeśli okaże się dla nas kosztowne.

Pandora strąciła dłonie Thomassona i założyła kurtkę.

– Dokąd chcesz iść? – Alexander próbował ją zatrzymać. – Nie wolisz zaczekać tutaj, aż dowiemy się czegoś o twoim tacie? Nie możesz przecież mieszkać tak wysoko całkiem sama.

– Idę za nim. Pójdę do Wilczogrodu i go znajdę.

Wszyscy czworo zaczęli teraz jeden przez drugiego przekonywać ją, jak zły jest ten pomysł, ale ucięła wszelkie dyskusje:

– Wiem, że to mój dom, mieszkałam tu całe życie, ale jakie to ma znaczenie, kiedy nie ma taty? Tylko on mi został. Pewnie wiedział, że tak się stanie. Że któregoś dnia zostanę całkiem sama. Właśnie na to przygotowywał mnie przez te wszystkie lata, odkąd zamordowano mamę. Tylko że on jeszcze nie umarł. Jest w Wilczogrodzie, a ja nie jestem gotowa porzucić nadziei, że go odzyskam. Jeszcze nie.

Zarzuciła sobie plecak na ramię i podeszła do drzwi. Im szybciej wyruszy w drogę, tym lepiej.

– Zaczekaj, Pandoro! Idę z tobą – postanowił Alexander.

– Nigdzie nie idziesz! – zaprotestowała jego mama.

Pandora odwróciła się w progu i popatrzyła na niego. Nie dalej jak wczoraj rozmawiali ze sobą po raz pierwszy od dwóch lat, a teraz on jej proponuje, że wyruszy z nią na wyprawę, której cel dla niej samej był niewiadomą.

– Dzięki, Salamandrze, ale nie możesz ze mną iść. Twoja rodzina jest tutaj i powinieneś się z tego cieszyć.

– Znam świat lepiej od ciebie. Tak wielu rzeczy nie wiesz, Pandoro!

Uśmiechnęła się do niego z wdzięcznością i zamknęła za sobą drzwi.

– W takim razie będę musiała się ich dowiedzieć – powiedziała do siebie.

Opowieść Tristana

– Nikt nie wie, jak długo trwała erupcja Toby. Ale świat, który ludzkość budowała przez tysiąclecia, został w krótkim czasie skutecznie unicestwiony. Wszystko, co uważaliśmy za oczywiste, rozpadło się na naszych oczach.

Pandora zostawiła za sobą zabudowania Citta Bianca. Przypomniała sobie, jak tata opowiadał o czasach, gdy cały świat mu się zawalił. Teraz czuła się, jakby jej własny świat powoli obracał się w pył. Może tata w pierwszych dniach po wybuchu czuł taką samą trwogę, jaka przepełniała ją teraz. Może on też miał wrażenie, że jeśli wydaje się, że znikąd nie ma ratunku, to tym bardziej należy kurczowo trzymać się każdego, nawet najmniejszego okrucha nadziei.

Jego opowieść o upadku świata mocno odcisnęła się w pamięci Pandory, choć tak wielu rzeczy z niej nie rozumiała.

– Trzeciego dnia erupcji, zamiast jechać do pracy, zostałem w domu. Pamiętam, że panował wtedy chaos, bo ludzie wreszcie zrozumieli, że ich życie musi się zmienić. Ale jak? Co właściwie należy zrobić, kiedy Ziemię spotkała tak wielka katastrofa? Nikt nas na to nie przygotował. W wiadomościach powtarzali, że trzeba zachować spokój i czekać na instrukcje od właściwych służb. Tylko że żadne instrukcje nie nadchodziły. Wydaje mi się, że tamtego dnia wielu ludzi uświadomiło sobie, że sprawy mogą przybrać fatalny obrót.

Następstwa wybuchu Toby rozchodziły się po azjatyckich krajach jak kręgi na wodzie. Wszyscy byli w szoku. Ci, którzy mieszkali w Azji, myśleli tylko o tym, jak się schronić przed chmurą, która wkrótce do nich dotrze. Ci, którzy mieszkali dalej od Toby, zastanawiali się, jak bardzo ten pył może się rozprzestrzenić. Czy może uderzyć w wielkie kraje, takie jak Indie, Chiny czy Australia? A co z Rosją i miejscami jeszcze bardziej oddalonymi, obiema Amerykami czy nawet Europą, która znajdowała się najdalej od wulkanu?

Kraje położone najbliżej Toby zamykały się jeden po drugim i nie było o nich żadnych wieści. Ale tym, co ludzi martwiło najbardziej, było to, jak sami sobie poradzą. Wszystko powoli przestawało działać, ponieważ coraz więcej osób przestawało przychodzić do pracy. Pozamykano szkoły, z czego dzieci pewnie się cieszyły. W innych obszarach konsekwencje były poważniejsze. Na wsiach rolnicy musieli wylewać mleko na pola, bo mleczarnie przestały je od nich odbierać. Zamykano sklepy z powodu braku nowych towarów oraz nieobecności pracowników. Przestały kursować pociągi i autobusy.

Pod koniec trzeciego dnia chciałem kupić parę rzeczy w lokalnym sklepiku. Już wtedy brakowało wielu produktów. Konserwy, ryż, makaron, mąkę i inną żywność o długim terminie ważności dosłownie wymiotło z półek. A kiedy chciałem zapłacić kartą, nie działała. Nagle nikt nie był w stanie zapłacić za zakupy. Oczywiście wywoływało to mnóstwo napięć, bo różne rzeczy były ludziom potrzebne, a sprzedawcy nie zgadzali się, żeby klienci po prostu je sobie brali. Grupa młodzieży tak właśnie zrobiła – wzięła produkty z półek i wyszła bez płacenia. Sprzedawca wpadł w amok. Próbował ich powstrzymać, ale dzieciaki odepchnęły go i przewróciły na podłogę. Potem mężczyzna mniej więcej w moim wieku również wybiegł z siatką pełną zakupów i wkrótce wszyscy tak zrobili. Sprzedawca wstał i patrzył oniemiały, jak całkiem zwykli ludzie okradali jego sklep.

Chwilę z nim postałem. Upadając, rozciął skórę nad okiem, opatrzyłem mu ranę i spróbowałem go uspokoić. Ten człowiek nie wiedział, co począć. Takim kradzieżom nie dało się zapobiec. Chciał zamknąć drzwi, ale ludzie cały czas wpychali się do środka, więc nie było na to szans. Ostatecznie odpiął identyfikator z kieszeni na piersi i po prostu wyszedł. Ja zabrałem swoje zakupy i też wyszedłem bez płacenia.

Po powrocie do domu dowiedziałem się, że wszystkie światowe banki i giełdy zostały zamknięte do odwołania z obawy przed całkowitym załamaniem globalnej gospodarki. To oznaczało, że nikt już nie mógł używać pieniędzy jako środka płatniczego.

Czwartego dnia zaczęły się przerwy w dostawach prądu, a dzień później wyłączono prąd w całym kraju. I już go nie włączono. Nastała ciemność. Komputery, telewizory, telefony, cała elektronika, od której tak się uzależniliśmy, przestała działać. Bez prądu jedzenie w lodówkach i zamrażarkach stawało się niezdatne do spożycia. Nie mogliśmy też przygotowywać posiłków w kuchniach, bo wszystkie sprzęty były na prąd. Woda przestała lecieć z kranów, a kaloryfery zrobiły się zimne.

Na koniec opustoszały ulice, bo nikt nie miał ochoty wychodzić z domu. Totalne załamanie systemu dotarło do Danii.

Jedną z ostatnich rzeczy, jakie usłyszałem, zanim odcięto prąd, była informacja, że erupcja Toby trwa w najlepsze i nic nie wskazuje na to, aby miała się wyciszać. Nie wiem, ile się to ciągnęło, ale sądzę, że długo.

– A ty? Jak udało ci się przetrwać? – spytała Pandora z obawą w głosie.

Tristan z bolesną szczerością opowiedział córce o swoich przejściach:

– Na resztkach prądu, jakie mi zostały w samochodzie, dojechałem do domu rodziców. Wielu tak wtedy robiło. Zamiast siedzieć w samotności, ludzie woleli być razem i większość chciała spędzić ten czas z bliskimi.

Moi rodzice, czyli twoja babcia i twój dziadek, mieszkali na wsi. Mieli owce, kury i niewielki las. Sami uprawiali warzywa i owoce, zbierali jagody, a mój tata polował. Z zawodu był lekarzem, tak jak ja, ale wtedy przeszedł już na emeryturę. Mama nadal pracowała jako księgowa w małej firmie. Żałuję, że ich nie poznałaś. Niestety, oboje zmarli krótko po wybuchu. Pokochałabyś ich, a oni pokochaliby ciebie.

Oczywiście nie wszyscy wracali na łono rodziny. Niektórzy spotykali się w gronie przyjaciół albo po sąsiedzku. A byli i tacy, którzy łączyli się w gangi. Już w pierwszym tygodniu od wybuchu ludzie zaczęli opowiadać o bandach, przeważnie młodych mężczyzn, które grasowały po okolicy jak dzikie zwierzęta. Policja nie reagowała, więc robili, co chcieli. Kradli, co się dało, ale głównie jedzenie, broń i to, co wartościowe. Jeździli od miasta do miasta skradzionymi samochodami i brali, co chcieli. Przemocą, jeśli ludzie nie zdążyli się ukryć.

Byłem u rodziców od kilku dni, kiedy starym dżipem wjechali na ich podwórko. Robiliśmy właśnie zapasy żywności, bo stało się dla nas jasne, że minie sporo czasu, zanim wszystko wróci do normy. Wyszliśmy z tatą przed dom zobaczyć, kto przyjechał. Zdarzało się, że któryś z sąsiadów przychodził podzielić się najnowszymi plotkami. Ale to nie był nikt znajomy. Z samochodu wysiadł młody człowiek o zaciętej twarzy i ze strzelbą myśliwską w ręce. Kiedy zajrzałem do jego samochodu, zobaczyłem w nim skrzynki pełne jedzenia i kanistry z benzyną. On nie przyjechał na pogawędkę, ale żeby zabrać nasze jedzenie.

Próbowaliśmy z nim rozmawiać, ale w kółko powtarzał tylko, że mamy mu przynieść mięso. Stał ze strzelbą na ramieniu i kazał sobie pakować rzeczy, jakby przyszedł do sklepu mięsnego na zakupy. Oczywiście nie chcieliśmy mu niczego dawać, ale gdy ktoś ma broń, to człowiek robi to, co ten ktoś każe. Strzelba mojego taty stała zamknięta w sejfie w sypialni, a amunicja leżała w szufladzie w salonie, więc byliśmy bezbronni. Tata wytłumaczył tamtemu człowiekowi, że jedyne mięso, jakie mamy, leżało w zamrażarce, która od wielu dni nie była podłączona do prądu, ale jeśli chce, to niech je sobie weźmie. Tyle że bardzo szybko się zepsuje. Lecz tamten mężczyzna chciał dostać jedną z naszych owiec. Powiedział, że ma dość miejsca w samochodzie.

Ostatecznie nie było wyjścia, musieliśmy zrobić, co kazał. Tata szedł przodem, ja za nim, a na końcu tamten, ze strzelbą. Szliśmy w stronę obory i zagrody za domem. Ledwie przeszliśmy przez drzwi między warsztatem a oborą, w której nocowały owce, kiedy usłyszałem nieprzyjemny, głuchy dźwięk. Odwróciłem się, akurat żeby zobaczyć, jak mężczyzna osuwa się na podłogę, wywracając oczy białkami na wierzch. Mama przyczaiła się za drzwiami i teraz stała, nadal trzymając oburącz ciężką żeliwną patelnię. Wyglądała, jakby była gotowa uderzyć ponownie, jeśli tamten da najmniejszy znak życia. Nie dał. Zmarł na miejscu od ciosu zadanego przez moją mamę, która nie chciała się zgodzić, aby ktoś okradał nas z jedzenia.

Mnie zaraz obleciał strach, bo jakkolwiek by patrzeć, zabiliśmy człowieka, ale rodzice byli w pełni opanowani. Tata poprosił, żebym mu pomógł zabrać zwłoki. Zakopaliśmy je w lesie. Potem wypakowaliśmy wszystko, co było w samochodzie, a auto zaparkowaliśmy w stodole sąsiedniego gospodarstwa, z którego już i tak wszyscy wyjechali.

To, że zabiliśmy tamtego mężczyznę, było oczywiście straszne, nawet jeśli był pospolitym złodziejem. Ale tamto zdarzenie otworzyło mi oczy. Dopiero wtedy tak naprawdę do mnie dotarło, wobec jakich wyzwań stoimy, jeśli chcemy przeżyć. Nie chodziło tylko o to, że trzeba się zabezpieczyć przed popiołem i ciemnością. Ale również o to, że cała produkcja żywności się zatrzymała i wkrótce jej zabraknie.

Alexander stał na skraju miasta i patrzył za Pandorą, jakby do końca liczył na to, że dziewczyna zmieni zdanie i wróci, żeby zamieszkać z nim i jego rodziną.

A Pandora szła swoim zwykłym żwawym tempem przez otwarte pola na dnie doliny, aż dotarła do lasu, gdzie zaczynała się wspinaczka. Od tej chwili Alexander nie mógł jej widzieć i nagle poczuła się straszliwie samotna. Zwykle bez trudu utrzymywała równe, szybkie tempo, także wspinając się na palcach, czujnie obserwując otoczenie i wyszukując najdogodniejsze ścieżki. Teraz góra wydała jej się pionową ścianą. Nogi zrobiły się ciężkie jak po wielogodzinnym biegu i co chwila potykała się o kamienie i konary.

Była całkiem sama.

Jej mamę zamordowano, gdy Pandora była mała, a teraz tata stał się niewolnikiem władcy Wilczogrodu. Tamci dwaj z Wilczej Gwardii mówili, że Wilk zabije Tristana, jeśli nie uda mu się wyleczyć jego córki. A Pandora, nawet nie będąc lekarką, wiedziała, że gdy ktoś choruje, to istnieje spore ryzyko, że umrze, ponieważ nie było już tego, co nazywano szpitalami czy przychodniami. Co, jeśli córce Wilka dolega coś, co po prostu jest nieuleczalne?

Rodzicom Alexandra i Thomassonowi powiedziała, że wyrusza za ojcem. Że chce go znaleźć i sprowadzić do domu. I naprawdę chciała to zrobić, ale czy nie przemawiała przez nią po prostu mała, zbuntowana dziewczynka? Czy nie był to tylko dziecinny, nieprzemyślany wybuch emocji?

Nie zauważyła gałęzi, która uderzyła ją w policzek, aż zapiekło. Miała ochotę usiąść na ziemi i wykrzyczeć frustrację, ale stłumiła to w sobie i skupiła się na stawianiu kroku za krokiem.

Jak właściwie miałaby znaleźć tatę? Często wędrowali razem, nocowali w głuszy i wracali do domu następnego dnia. Wspólnie odkrywali otaczające ich góry i w tej chwili znała każdy skrawek lasu w promieniu jednego dnia wędrówki od ich chatki. Ale Wilczogród leżał nieskończenie dalej, niż Pandora kiedykolwiek się zapuściła. Czy w ogóle trafi do miasta? Czy wcześniej sto razy nie zgubi się w górach? A jeśli w końcu tam dotrze, to jak wśród tysiąca mieszkańców odnajdzie tatę?

Wszystko wydawało się beznadziejne i przytłaczające. Alexander się nie mylił. Nie miała pojęcia, jak wygląda świat i jacy ludzie w nim żyją.

Czy na to właśnie tata przygotowywał ją przez większość jej życia? Czy od początku przewidział, że któregoś dnia zostanie sama i będzie musiała sobie radzić? Możliwe, ale jednak zawsze przy niej był i zawsze mogła go zapytać, co i jak powinna zrobić. Razem wszystko planowali i tata pomagał jej pokonywać wszelkie przeszkody. Nie, absolutnie nie była gotowa dokądkolwiek wędrować na własną rękę.

A co, jeśli po drodze kogoś spotka? Co sobie ten ktoś pomyśli o dziewczynie, która poszła w świat całkiem sama? Czy powinna w ogóle ufać ludziom, których nie zna? Może wszyscy są tacy jak Johan Hangel, który myślał tylko o sobie i był gotów zaryzykować życie drugiego człowieka, byle tylko dobić targu?

Albo jeśli się natknie na zbójców? Owszem, intensywnie trenowała samoobronę, ale co innego trening z Angie, a co innego starcie z grupą zbójców. Potężne, umięśnione byczki kontra samotna młoda kobieta. Może skończy tak jak mama, zanim w ogóle się zbliży do Wilczogrodu. Będzie leżała na ziemi, bezradnie próbując się bronić, zanim bandyci z zimną krwią tak po prostu ją zabiją.

Pandora z ciężkim sercem brnęła naprzód. Gdy się rozejrzała, stwierdziła zaskoczona, że wcale nie idzie do domu. Że obrała kierunek na szklarnie, salę sportową i chatkę Angie.

Zastała ją w szklarni, gdzie kobieta podlewała rośliny.

– Cześć, Panda. Nie spodziewałam się ciebie dzisiaj. Przyszłaś po pomidory czy chcesz sobie zrobić dodatkowy trening? – Angie odstawiła konewkę.

Pandora nie ruszyła się z miejsca. Patrzyła w ziemię przed czubkami swoich butów, a jej ramiona wisiały bezwładnie wzdłuż zrezygnowanego ciała.

– Boże, co się stało? – Angie zaraz do niej podeszła.

Pandora chciała coś odpowiedzieć, nawet otworzyła usta, ale nie dobył się z nich żaden dźwięk. Za to po policzkach popłynęły jej łzy, a ciało zaczęło drżeć jak osika, gdy próbowała powstrzymać głośny szloch. Nieudolnie starała się nie płakać. Wiedziała, że Angie nie ma ochoty wysłuchiwać jej lamentów.

– Ależ Pandoro!

Zdumiała się, gdy Angie objęła ją i mocno przytuliła. Sprawiło to jedynie, że łzy popłynęły jeszcze obficiej i Pandora jeszcze mocniej pociągała nosem. Nie rozumiała, skąd wezbrały w niej tak silne emocje. Nawet śmierć mamy nie wywołała tak gwałtownej reakcji. Dobrze jednak było poczuć wokół siebie ramiona Angie.

– Chodź, usiądziemy. – Angie wyjęła składane krzesło i posadziła na nim Pandorę, jakby była staruszką. Zaraz przyniosła też drugie krzesło i usiadła obok.

– Wybacz, że płaczę – udało się Pandorze wychlipać. Wciąż pociągała nosem, a rękawem kożucha stale wycierała łzy, ale one nie przestawały płynąć.

– Nie masz za co przepraszać. Powiedz, co się stało. – Angie wzięła jej dłonie w swoje i położyła sobie na kolanach.

– Angie, oni wzięli tatę! Zabrali tatę!

Twarz kobiety pociemniała.

– Opowiedz mi wszystko od początku i razem się zastanowimy, co robić. Na pewno znajdziemy jakieś rozwiązanie.

Pandora wzięła się w garść. Pociągnęła nosem jeszcze dwa razy i opowiedziała po kolei, co się stało po tym, jak tata dowiedział się o napadzie na Pawła i Marka przed dwoma dniami.

– I co ja mam teraz zrobić? – spytała na koniec. Nadal miała czerwone oczy, ale już nie płakała.

– Przede wszystkim musisz pamiętać, że twój tata jest wyjątkowym człowiekiem. Znam Tristana wystarczająco długo, aby wiedzieć, że on nie ugina pokornie karku i nie pozwala innym sobą rządzić. W tej chwili jedyne, o czym myśli, to jak wrócić do domu i do ciebie. Pandoro, ty jesteś światłem, które rozjaśnia jego mrok. Ale on jest również bardzo cierpliwy i na pewno nie będzie działał pochopnie. Zaczeka na odpowiedni moment.

– Ale przecież on nie wie tego, co ja wiem. On myśli, że ma tylko pomóc tej dziewczynie, a potem pozwolą mu wrócić. Co, jeśli nie będzie mógł jej uratować i go zabiją?

– Nie wiem, co się stanie, jeśli dziewczyna umrze. Zresztą na to niewiele możemy poradzić. Możemy tylko mieć nadzieję, że tacie jednak się uda. A tymczasem uważam, że powinnaś zamieszkać u mnie. Rozumiem, że nie chcesz się przenieść do miasta, ale jeśli zostaniesz u mnie, będziemy mogły kontynuować treningi, a ty nadal będziesz na tyle blisko, żeby opróżniać pułapki i doglądać waszego domu.

– Dziękuję – powiedziała Pandora i zamilkła, rozważając propozycję Angie. Zamieszkać z nią byłoby cudownie. Ale nie, nie mogła. – Dziękuję, ale nie mogę. Nie mogę tu zostać. Ani w Citta Bianca, ani u ciebie, ani u nas w domu, kiedy tata jest w niebezpieczeństwie. Muszę za nim pójść. Nigdy bym sobie nie darowała, gdyby go zabito, a ja nawet bym nie spróbowała go ostrzec.

Kobieta pokiwała głową. Pandorze się zdało, że dostrzegła wokół jej ust cień uśmiechu, jakby Angie spodziewała się po niej właśnie takiej odpowiedzi.

– Więc chcesz wyruszyć do Wilczogrodu i ostrzec tatę?

Pandora kiwnęła głową.

– Sama?

Znów przytaknęła.

– Chyba że chcesz iść ze mną.

– Pando, nawet nie wiesz, jak bardzo cię kocham. To, że cię poznałam, jest chyba najlepszą rzeczą, jaka mi się przytrafiła w moim pokręconym, pokiereszowanym życiu. I chyba nigdy nie byłam szczęśliwsza niż wtedy, kiedy jestem z tobą. Ale nie mogę iść z tobą do Wilczogrodu. Jestem reliktem dawnego świata, próbuję tylko jak najlepiej wykorzystać resztkę czasu, który mi został na tej ziemi. Tutaj jest moje miejsce i nigdzie indziej. Ale ty nie będziesz całe życie mieszkała w dolinie. Pora, żebyś wyszła do świata, zobaczyła coś więcej. Ta wyprawa to dobry początek.

– Ale… co, jeśli kogoś spotkam? Albo nie będę umiała znaleźć drogi?

Pandora tak naprawdę nie oczekiwała, że Angie zechce jej towarzyszyć, po prostu nagle znów przeraziło ją to, jak wielu rzeczy nie wie.

– Jeśli kogoś spotkasz, to albo z tym kimś porozmawiasz, albo się przed nim schowasz, w zależności od tego, co wyda ci się właściwsze. Wiem, że sobie poradzisz w świecie, bo widziałam, jak radzisz sobie tutaj. Doskonale umiesz się poruszać w lesie i znajdować drogę. Czy zdarzyło ci się kiedykolwiek zgubić? Świat jest wielki, ale jeśli umiesz przetrwać w tych zimnych, surowych górach, to wszędzie dasz sobie radę. Musisz tylko w siebie uwierzyć!

Pandora słuchała krzepiących słów Angie i nie wierzyła w ani jedno z nich. Lecz jeśli miała pomóc tacie, to będzie musiała się przełamać i podjąć wyzwanie.

Angie zaprowadziła ją do swojego domu i wręczyła jej mapę okolicy. Mapa była stara i zniszczona, ale było na niej widać profil ich góry, a także rzeki i drogi jeszcze z dawnego świata. Angie zakreśliła miasto, które obecnie nazywało się Wilczogród.

– Zasady znasz. Trzymaj się z dala od głównych traktów. Do tej rzeki powinnaś dotrzeć po jednym dniu wędrówki. Gdzieś tutaj jest dobre miejsce, żeby ją przekroczyć, mimo że będziesz musiała się zbliżyć do głównej drogi. Pamiętaj tylko, żeby nie podchodzić do drogi za blisko, podobnie do mostu, bo to najbardziej oczywiste miejsca, w których mogą czyhać zbójcy i inni bandyci. Chociaż i tak nie sądzę, żebyś jakichś spotkała tak daleko w głębi doliny.

Pandora zapamiętała wskazane miejsce i przez chwilę studiowała mapę. Góry, które miała pokonać, i te leżące kawałek dalej do złudzenia przypominały jej własną dolinę. Schowała mapę do plecaka, jakby ten skrawek papieru był cennym skarbem. Miała wrażenie, jakby dzięki mapie część Angie wyruszała razem z nią.

A potem się pożegnały. Krótkim uściskiem. Żadna z nich nie miała ochoty na łzawe sceny. Ale kiedy Pandora się odwróciła, zanim weszła w las, Angie nadal stała w drzwiach i patrzyła za nią, dokładnie tak, jak wcześniej Alexander.

Było szaro i wiał zimny wiatr.

Przed Pandorą jak okiem sięgnąć ciągnęła się ząbkowana linia gór. Szła tuż nad linią lasu, bo tak łatwiej jej było orientować się w terenie. Gdyby zeszła niżej, pewnie byłoby cieplej i miałaby większą osłonę przed wiatrem, ale również łatwiej byłoby jej zgubić drogę.

Jej tata gdzieś tam był.

Wczoraj wieczorem znów uważnie przeczytała mapę, którą dostała od Angie. Razem z tatą często oglądali mapę ich okolicy, kiedy planowali polowanie albo szukali najlepszych miejsc do zbierania jagód, malin, śliwek czy jabłek. Ale mapę przedstawiającą większy obszar Pandora miała przed sobą po raz pierwszy. Obliczyła, że z Burzochronu do Wilczogrodu jest sześćdziesiąt kilometrów, gdyby mogła lecieć jak ptak ponad górami. Ona jednak musiała nadłożyć spory kawałek. Góry były zbyt wysokie, żeby iść w linii prostej. Wyznaczyła sobie drogę biegnącą niemal cały czas z dala od doliny, gdzie ryzyko spotkania innych ludzi było największe. Jej trasa prowadziła równolegle do rzeki przez jakieś trzydzieści kilometrów do miejsca, gdzie rzeka łączyła się z większą rzeką. Potem kolejnych czterdzieści kilometrów zamierzała iść wzdłuż tej większej rzeki, aż do samego miasta. Przy odrobinie szczęścia pokonanie całości powinno jej zająć cztery dni.

Sam Wilczogród był dla niej tylko kółkiem na mapie. Wciąż nie wiedziała, co zrobi, kiedy tam dotrze. Jak odnajdzie tatę wśród tylu domów i ludzi? Nie liczyła, że pozwalali mu spacerować swobodnie po ulicach. Raczej trzymali go gdzieś w zamknięciu.

Wyrzuciła z głowy ten obraz i skupiła się na górach, które przed nią wyrastały. Próbowała zobaczyć w nich trasę, którą miała pokonać. Cały czas pod górę. Musiała też brać pod uwagę ukształtowanie górskich zboczy i pamiętać, że nie jest górską kozicą. Planowała stale trzymać się granicy lasu, aby nie spowalniały jej gęste zarośla.

Szła już od paru godzin i na razie tempo miała niezłe. Nadal znajdowała się jednak w okolicy, w której każdą ścieżkę znała na pamięć. To wkrótce się skończy i będzie potrzebowała więcej czasu na orientowanie się w terenie. „Śpiesz się powoli”, powtarzał zawsze tata. Chociaż w tej chwili miała ochotę śpieszyć się jak najprędzej. Żal jej było każdej godziny, kiedy byli z ojcem rozdzieleni. Jednocześnie wiedziała, że jeśli będzie szła za szybko, to wkrótce straci jeszcze więcej cennego czasu, bo zgubi drogę albo, co gorsza, coś sobie zrobi przez nieuwagę.

– Cierpliwości! – powiedziała na głos i ruszyła dalej.

Odkąd wczoraj pożegnała się z Angie, bardzo się starała skupić na przygotowaniach do drogi. Pod wieloma względami było tak, jakby wybierała się razem z tatą w jedną z tych wypraw, podczas których mieli dzień albo dwa nocować w naturze. Założyła swój najlepszy strój do wędrówek, przejrzała sprzęt, który zamierzała zabrać, i zapakowała prowiant. Obowiązywały zasady takie jak zawsze. Ubranie musiało być odporne na zniszczenia, ciepłe i nieprzepuszczające wiatru ani wody. Pandora miała na sobie kilka warstw, żeby móc regulować temperaturę, kiedy się rozgrzeje podczas marszu. Zabrała narzędzia do budowania prostych pułapek, na wypadek, gdyby potrzebowała więcej jedzenia, i oczywiście pasek z nożem myśliwskim, toporkiem i sakiewką.

Dopiero gdy zapadła noc, znów zaczęły ją nawiedzać złe myśli, a ona nigdy jeszcze nie czuła się w Burzochronie tak samotna. Spała niespokojnie i śniło jej się, że widzi tatę, bardzo daleko, zamkniętego w dużym czarnym domu. Wołał o pomoc, a ona próbowała do niego biec, ale miała wrażenie, jakby brodziła w wodzie po pachy i nie była w stanie się do niego zbliżyć. Wstała o świcie i od razu wyruszyła. Już miała poczucie, że straciła za dużo czasu na sen.

Zrobiła przystanek, kiedy poczuła, że słońce ukryte za wiszącymi nisko chmurami stoi w zenicie. Usiadła przy małym potoku, napiła się zimnej wody i zjadła trochę chleba i sera. W wysokiej trawie beztrosko kicało kilka zajęcy, ale nie chciała tracić czasu na polowanie. Na razie jedzenia jej nie brakowało.

Z godziny na godzinę góry stawały się coraz bardziej obce. Zeszłej wiosny Pandora co prawda wędrowała po tej okolicy, ale prawie tego nie pamiętała. Uderzyło ją, jak bardzo jej życie różniło się od życia taty i Angie. Oni oboje przemierzyli tysiące kilometrów i widzieli niesamowite rzeczy. A ona tylko z rzadka zapuszczała się dalej niż dziesięć kilometrów od domu. Nigdy nie widziała równiny, która ciągnęła się za górami na południe, chyba że na zdjęciach w wyblakłych gazetach. Nigdy też nie widziała morza. Czytała, że czasem bywa całkiem nieruchome i gładkie jak górskie jezioro, ale przeważnie jest w ciągłym ruchu, przetaczają się po nim wysokie fale i uderzają o brzeg. Czy kiedykolwiek zobaczy je na własne oczy?

Angie tak samo jak Tristanowi nie podobał się świat po drugiej stronie gór. Już nie. Nie po tym, jak Toba wszystko zmieniła. Czy naprawdę było tak źle, jak mówili? Rodzina Alexandra żyła przecież jako złomiarze. Szukając przedmiotów na handel, często zapuszczali się daleko od doliny. To była jedna z rzeczy, które Pandora zapamiętała najlepiej z ich wspólnego dzieciństwa – to, jak Alexander przynosił z domu przedziwne przedmioty i próbował jej tłumaczyć, do czego służyły. Ona przeważnie tylko kiwała głową i do dziś nie pojmowała, na co komuś były jakaś „deskorolka”, „iPad” czy „telewizor”. Dawny świat brzmiał jak czarodziejska kraina.

Której już nie ma. W jej miejsce powstał świat nowy, zbudowany na ruinach dawnego. Świat, przed którym Tristan próbował Pandorę chronić. I do którego właśnie szła całkiem sama.

Opowieść Tristana

Minęła kilka przewróconych słupów, które w dawnym świecie podtrzymywały grube kable elektryczne. Ciekawe, skąd wtedy brano prąd.

Kiedy była młodsza, często się zastanawiała, jak wyglądał świat, zanim Toba w ciągu kilku tygodni właściwie doszczętnie go zniszczyła. Od czasu do czasu pytała tatę o rzeczy, których nie rozumiała, na przykład „do czego służył komputer?” albo „jak udawało się wykarmić tych wszystkich ludzi, którzy mieszkali na Ziemi?”. A ojciec cierpliwie jej to wszystko tłumaczył.

Tym jednak, co interesowało ją najbardziej, było to, jak jej tata przeżył, skoro niemal cała ludność Ziemi zginęła. Często słyszała, jak dorośli mówili, że szare lata były najgorszym okresem po wybuchu Toby, ale nigdy nie rozumiała, czym te lata były.

– Tato, a kiedy zaczęły się szare lata? Co w nich było szarego? I co się stało z babcią i dziadkiem? – spytała, bo chciała, żeby mówił dalej.

Siedzieli przed kominkiem w Burzochronie. Tristan nalał im obojgu herbaty i kontynuował swoją opowieść:

– W pierwszym tygodniu erupcji byliśmy bez ustanku bombardowani informacjami, choć nawet bez nich czuliśmy, że sytuacja stale się pogarsza. Całe społeczeństwo się załamało, nie było prądu, nic nie działało, a moja mama zabiła człowieka. Możliwe, że zginęły już miliardy ludzi, a pozostali żyli w ciągłej niepewności, czy przetrwają. Ale na tym bynajmniej nie kończyły się skutki Toby.

Wybuch wulkanu sam w sobie nie był niczym niezwykłym. Toba zaliczała się jednak do superwulkanów i jej erupcja była o wiele potężniejsza niż inne w historii. Jeśli wybuch zwykłego wulkanu porównamy do upuszczenia sobie na stopę groszku, to Toba była jak upuszczenie głazu. Taki wybuch wywoływał wiele skutków, z których każdy był przerażający. W pobliżu wulkanu pojawiła się płonąca lawa, a w powietrze wyrzucane były niepojęte ilości popiołu i wulkanicznych gazów z wnętrza Ziemi. Dla nas, mieszkających po drugiej stronie globu, te gazy okazały się najgorsze. Erupcja Toby była tak silna, że gazy zostały wypchnięte aż do stratosfery, znajdującej się siedemdziesiąt kilometrów nad Ziemią. I tam zaczęły krążyć wokół planety, aż utworzyły wokół niej nieprzepuszczalną powłokę. Problem z gazami wulkanicznymi jest taki, że odbijają światło słoneczne.

Niebo z każdym dniem wyglądało coraz dziwniej. Jego błękit nabrał chorobliwie szarego odcienia i ten odcień stopniowo ciemniał. Na koniec w ogóle już nie widzieliśmy słońca i przez cały czas było ciemno. Środek dnia stał się czarny jak najczarniejsza noc. Później ten czas, w którym byliśmy pozbawieni światła słonecznego, zaczęliśmy nazywać szarymi latami, ale on zaczął się już wtedy, krótko po wybuchu.

Do Europy prawdziwy popiół nigdy nie dotarł. Trochę się go unosiło w powietrzu, ale nie sposób tego porównać do zdjęć z Azji, blisko Toby, które widziałem. Tam, gdzie mieszkałem, spadło zaledwie kilka milimetrów popiołu, a już to oznaczało, że na zewnątrz trzeba było nosić maseczkę, aby do płuc nie dostał się popiół, którego cząsteczki unosiły się w powietrzu. Najlepiej było to widać, gdy padało, bo deszcz był prawie czarny.

Moi rodzice i ja większość czasu spędzaliśmy w domu. Wychodziliśmy tylko po wodę albo nakarmić zwierzęta. Je zresztą też trzymaliśmy w oborze, a część zarżnęliśmy, żeby mieć świeże mięso.

Mama nie czuła się najlepiej po tym, jak patelnią zabiła człowieka, a kiedy Ziemię spowił wieczny mrok, jej stan psychiczny jeszcze się pogorszył. Na ogół nie zastanawiamy się nad tym, jak ważne jest dla człowieka światło słoneczne, dopóki ono nie zniknie. Mama niemal cały czas siedziała w fotelu w salonie i płakała. Zdarzało się, że przy świeczce przeglądała stare albumy ze zdjęciami, ale przeważnie tylko siedziała nieruchomo i pusty wzrok wbijała w jakiś punkt przed sobą. Kiedy świeczka się dopalała, mama siedziała dalej, tylko w ciemności. Przestała jeść i bardzo schudła.

Z tatą było lepiej. Wspólnymi siłami gromadziliśmy jedzenie i picie, żebyśmy mieli jakieś zabezpieczenie do czasu, gdy sytuacja się poprawi. Bo przecież wciąż mieliśmy nadzieję, że wszystko odmieni się na lepsze, że znowu wyjdzie słońce. Nie mogliśmy wiedzieć, że nasze położenie było całkowicie beznadziejne.

Liczyliśmy się jednak z tym, że jeszcze długo przyjdzie nam tak wegetować, i w ciągu paru tygodni zgromadziliśmy prowiant na co najmniej pół roku. Dzięki temu mieliśmy zajęcie, a przy okazji cieszyliśmy się, że możemy spędzać razem tyle czasu.

Lecz jeśli nam się wydawało, że będziemy musieli jedynie siedzieć w domu i czekać na lepsze czasy, to bardzo się pomyliliśmy. Sądziliśmy, że gdy tylko erupcja Toby się zakończy, wszystko powoli wróci do normy. Boże, ale byliśmy naiwni. Nikt wtedy nie pomyślał o zmianach klimatu, jakie spowoduje tak długi i gwałtowny wybuch. Popiół i ciemność okazały się najmniejszymi z naszych problemów. W Europie największym zabójcą okazała się pogoda.

Najpierw zrobiło się zimno. O tamtej porze roku powinno być około piętnastu stopni ciepła, tymczasem kiedy niebo pociemniało, temperatura szybko spadła i każdy dzień był zimniejszy od poprzedniego. Któregoś ranka za oknami zobaczyliśmy śnieg, a przymrozki występowały każdej nocy, chociaż był koniec lata. Ubieraliśmy się grubo, jak w zimie.

Potem zaczęły się burze. Pierwsza przyszła po trzech tygodniach i trwała nieprzerwanie przez dwa dni. Wichura przewróciła mnóstwo drzew wokół domu moich rodziców. Nie dało się wyjść na zewnątrz, ponieważ powietrze było zbyt gęste od pyłu poderwanego z ziemi. Opuszczałem budynek tylko wtedy, gdy trzeba było zajrzeć do zwierząt, i zakładałem wszystkie najgrubsze ubrania, a oczy chroniłem starymi goglami narciarskimi, które znalazłem w pudle z ubraniami na narty na strychu rodziców.

Po burzy, przez kilka dni, zużywając resztkę benzyny, która nam została, pocięliśmy z tatą powalone drzewa, żeby mieć opał w ten zimny czas. Teraz mieliśmy jedzenie, wodę i mogliśmy się ogrzać, więc w końcu uwierzyliśmy, że sobie poradzimy. Minął bodaj tydzień albo dwa, zanim pogoda znów się zepsuła. Tym razem nie była to zwykła wichura. Nigdy jeszcze nie przeżyłem huraganu tak silnego jak ten, który przeszedł nad naszym domem. Nie było wątpliwości, że to przez nagły spadek temperatury pogoda zwariowała. Przez całą dobę wiatr stale się wzmagał. Dom trzeszczał głośno, a wichura wyrywała drzewa z korzeniami jak zapałki. W powietrzu fruwały konary, płyty dachowe i inne rupiecie. W oknach powybijało mnóstwo szyb, a my musieliśmy się zabarykadować wokół pieca, żeby nie zamarznąć. Ciemność sprawiała, że trudno było ocenić zasięg szkód, ale byłem pewien, że przy tak silnym wietrze cały kraj rozpadał się na kawałki.

W pewnym momencie jedno z zabudowań gospodarczych nie wytrzymało – silny podmuch zerwał dach. W tamtej oborze były zwierzęta, więc pomimo niebezpieczeństwa wyszedłem na zewnątrz. Chciałem sprawdzić, czy zwierzęta przeżyły, i jeśli tak, to musiałem wypuścić je z budynku, zanim się na nie zawali. Czołgałem się przez podwórko, bo nie sposób było iść wyprostowanym, zwłaszcza w tylu warstwach zimowej odzieży i goglach. Na koniec musiałem pokonać gruzy, jakie zostały ze ścian obory. Zginęły wszystkie zwierzęta z wyjątkiem dwóch owiec. Z trudem je wyciągnąłem, a one same znalazły schronienie pod kawałkiem krokwi i tam się położyły.

Nagle rozległ się kolejny huk, jakby ziemia się pod nami rozstępowała.

Wyszedłem zza ruin obory i zmroziło mnie, gdy zobaczyłem, że zawalił się nasz dom, gdzie przy piecu zostali rodzice. Większość dachu leżała w ogrodzie, a niemal wszystkie ściany były zburzone. Chciałem natychmiast poszukać rodziców w gruzach, ale musiało mnie uderzyć coś ciężkiego, co akurat przelatywało, bo nagle zorientowałem się, że leżę na ziemi z potwornym bólem głowy i poczułem, że krew płynie mi po twarzy. Musiałem być nieprzytomny przez jakiś czas, a gdy się ocknąłem, pomyślałem, że za moment znowu zemdleję. Ostatnimi siłami doczołgałem się do tamtych dwóch owiec, które się schroniły za resztką ściany i krokwią. Przytuliłem się do nich. Wiedziałem, że muszę zatamować krwotok z rany na głowie, ale straciłem przytomność, zanim zdążyłem to zrobić.