Ewa Seno

Cena odwagi

Antilia 02

Saga Egmont

Cena odwagi

Zdjęcie na okładce: Shutterstock, Midjourney

Zdjęcie na okładce: Shutterstock, Midjourney

Copyright © 2025 Ewa Seno i Saga Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788727246437

1. Wydanie w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Żadna część niniejszej publikacji nie może być powielana, przechowywana w systemie wyszukiwania danych lub przekazywana w jakiejkolwiek formie lub w jakikolwiek sposób bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy, ani rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie oprawy lub z okładką inną niż ta, z którą została opublikowana i bez nałożenia podobnego warunku na kolejnego nabywcę. Zabrania się eksploracji tekstu i danych (TDM) niniejszej publikacji, w tym eksploracji w celu szkolenia technologii AI, bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy.

www.sagaegmont.com

Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 13,4 miliona euro.

Vognmagergade 11, 2, 1120 København K, Dania

Moim kochanym rodzicom, którzy nauczyli mnie, jak walczyć o swoje marzenia i nie ulegać chwilowym niepowodzeniom.

Dziękuję za Wasze wsparcie, miłość i dobre rady.

Dzięki Wam mała część mnie wciąż pozostała rozmarzonym i ciekawym świata dzieckiem. Kocham Was.

Prolog

Jako dziecko kochałam baśnie i ten ich cudowny świat: jednorożce, elfy – wszystko takie niewiarygodnie piękne i niewinne. Gdy miałam piętnaście lat, w głowie zawrócił mi Edward Cullen – seksowny bohater sagi Zmierzch. Co dzień przed snem wyobrażałam sobie, jak by to było być Bellą – obiektem uczuć takiego faceta. W porównaniu z fabułą książki moje własne życie wydawało mi się takie nudne.

Gdy skończyłam siedemnaście lat, wzdychałam do Damona – złego brata Salvatore’a z serialu Pamiętniki Wampirów. Wtedy zdecydowanie zaczęli mnie kręcić niegrzeczni chłopcy, łamiący wszelkie zasady. Komuś takiemu jak on z przyjemnością dałabym się ugryźć.

W życiu jednak nie spodziewałam się, że z dnia na dzień zostanę osadzona w świecie rodem z moich ukochanych książek, baśni czy seriali. Problem polega na tym, że wcale nie jest to świat niewinny i ciepły, a „źli chłopcy” naprawdę są źli. Świat ten przepełniony jest kłamstwami, walką i bólem, a ja sama – zamiast decydować o tym, którego z braci kochać – zmuszona zostałam do wyruszenia w misję, od której zależeć będą losy wszelkich istnień we Wszechświecie.

Mam na imię Nina, choć teraz raczej powinnam już przedstawiać się jako królewna Antilia – ostatnia z rodu Mendelaview, władającego cudowną planetą – Mandorą. Choćbym chciała, nie mogę już nazywać siebie zwykłą nastolatką, mimo że przez większość życia tak właśnie o sobie myślałam. W ciągu zaledwie kilku miesięcy straciłam najbliższych, ojciec i macocha zginęli w wypadku samochodowym, a ukochana ciotka – podobnie jak wcześniej mama – została brutalnie zamordowana. Jakby tego było mało, dowiedziałam się, że ludzie, których przez całe życie uważałam za rodziców, w rzeczywistości nimi nie byli. Moi biologiczni rodzice – potężni władcy Mandory – zginęli, broniąc mnie przed śmiertelnym wrogiem.

Poznałam też kilku całkiem fajnych chłopaków. Jak się okazało, jeden z nich był moim osobistym, niestarzejącym się strażnikiem, będącym przy mnie od dnia narodzin. Drugi, mimo iż wcześniej upierał się, że coś dla niego znaczę, był gotów mnie ukatrupić (oczywiście dla wyższego celu, więc jestem skłonna mu wybaczyć). No i ten najważniejszy, mój – jak mi się wydawało – ideał, któremu bez reszty oddałam serce (i nie tylko). Niestety, okazał się psychopatycznym wodzem, mordercą, wykorzystującym mnie wyłącznie po to, by odzyskać swoich równie popapranych towarzyszy. Nawiasem mówiąc, to właśnie moi biologiczni rodzice uwięzili całą tę jego armię w pustym wymiarze, ratując tym samym Wszechświat przed ich tyranią. A ja, omamiona przez boskie ciało i czułe słówka, pomogłam ich uwolnić (moi biedni rodzice zapewne przewrócili się w grobach). Choć naprawdę chciałam naprawić swój błąd (wbiłam sobie kawał metalu w klatkę piersiową, sądząc, że lepiej, bym umarła ja niż miliony niewinnych), wroga armia jednak powróciła.

Teraz muszę wyruszyć w nieznane w poszukiwaniu typa mieszkającego na nieznanej nikomu planecie Purnei, – który ma nauczyć mnie walczyć. Tak, tak – walczyć! Mnie, potulną jak baranek dziewczynę, która w życiu na nikogo ręki nie podniosła. No, może z wyjątkiem mojego eks, ale on przespał się z moją najlepszą przyjaciółką, i to w dodatku na mojej imprezie urodzinowej – zdecydowanie mu się należało!

Wracając do tematu, nie dość, że mam się nauczyć walczyć, to jeszcze muszę stanąć naprzeciw najpotężniejszej armii, jaka kiedykolwiek istniała. Jakby tego było mało, mam walczyć nie mieczami czy jakąkolwiek inną bronią, lecz magią. No właśnie – bo o tym nie wspomniałam – okazało się bowiem, że podobno posiadam ogromną moc, do której nikt niestety nie dołączył instrukcji obsługi. Gdy byłam niemowlęciem, rodzice uśpili tę magię, chcąc dać mi normalne życie. Niestety, trochę z własnej głupoty dałam sobie zrobić tatuaż – kwiat antilii (choć wtedy myślałam, że to zwykła lilia) – i tak to się zaczęło: moc stopniowo powracała. Na razie nie mam pojęcia, jak z niej korzystać. Wystarczy, że ktoś mnie wkurzy, a od razu deszcz, grad, wichura murowane. Stopień ich intensywności jest wprost proporcjonalny do furii, która mnie opanowuje. Można powiedzieć, że jestem żeńską wersją Pottera – fenomenu, który nie miał pojęcia, że ma jakąkolwiek moc. Dobrze tylko, że nie muszę nosić kretyńskich okularków, a jedyna blizna, którą mam, to pokaźna rysa na mojej niewinności. Nie owijając w bawełnę: straciłam dziewictwo z potworem, który z zimną krwią zabił zarówno moich rodziców, jak i tysiące innych istot. Fakt – był zabójczo przystojny, niespotykanie słodki i naprawdę świetny w te klocki, niestety w ogólnym rozrachunku niewiele to zmienia.

Podsumowując, moje obecne życie jest jedną wielką katastrofą i coś czuję, że może być tylko gorzej.

Rozdział 1

Co za cudo – wyszeptałam, rozglądając się wokół. Od chwili, gdy doszłam do siebie po opuszczeniu portalu (mój żołądek zdecydowanie nie lubi takiego sposobu przemieszczania się), nie mogłam wyjść z podziwu dla piękna planety, na której się znaleźliśmy. W życiu nie widziałam czegoś tak fantastycznego. Wokół nas rosły wszędzie drzewa, ale nie takie normalne, znane wszystkim drzewa. Wielkością przypominały duże dęby, na tym jednak kończyło się ich podobieństwo do jakiegokolwiek znanego mi gatunku. Początkowo sądziłam, że są ze szkła, gdy jednak dotknęłam ich dłonią, poczułam coś miękkiego i ciepłego. Pień składał się z połączonych ze sobą pnączy, a ich misterne sploty były istnym arcydziełem. Wewnątrz wiły się drobne żyłki, w których pulsowała zielona, fluorescencyjna ciecz. Korona drzew była jeszcze bardziej niesamowita. Na cienkich gałązkach zamiast liści połyskiwały drobne, zielone kryształki w kształcie sopli, które – odbijając światło słoneczne – tworzyły wokół niesamowitą poświatę. Stałam z otwartymi ustami, nie mogąc uwierzyć, że to, co widzę, faktycznie istnieje.

– Prawdziwy bajer zobaczysz, jak się ściemni. – Nick mrugnął do mnie z uśmiechem, popychając w stronę małego, drewnianego domku ukrytego między drzewami.

– Co my tu właściwie robimy? – spytałam, stając w progu.

– To nasze schronienie, nikt nie wie o istnieniu tego miejsca – rzuciła Kate, wchodząc do środka.

– No ale wydawało mi się, że mamy szukać tego czarodzieja, a nie się ukrywać. – Stałam skołowana, nie wiedząc, co o tym myśleć.

– Zanim wyruszymy, musimy poczekać na resztę chłopaków i opracować jakiś konkretny plan – wyjaśnił z powagą Christian.

– Nie zaszkodzi też coś wszamać. – Nick szturchnął mnie ramieniem, ponaglając, bym weszła do środka.

Gdy tylko Kate pokazała mi mój pokój i łazienkę, z ulgą wskoczyłam pod prysznic. Nie miałam pojęcia, skąd mieli tu ciepłą wodę, ale w tej chwili jakoś niespecjalnie mnie to obchodziło. Wytarłam szybko włosy ręcznikiem, po czym wskoczyłam w świeże spodnie dresowe i prostą koszulkę bez rękawów, którą wcześniej przyniosła mi Kate.

Siedząc na łóżku i szczotkując włosy, zaczęłam myśleć o minionych wydarzeniach. Nadal nie mogłam pogodzić się z tym, co mnie spotkało. Na samo wspomnienie bliskich, których utraciłam, poczułam bolesny ucisk w piersiach. Mama, tata, moi biologiczni rodzice, ciotka Mandy – przeżyłam tyle tragedii w tak krótkim czasie! Co ja takiego zrobiłam, że los doświadczył mnie tak okrutnie?! – huczało mi w głowie. Na domiar złego przerażała mnie perspektywa czekającego mnie zadania. Jak miałam stanąć do walki z Alexusem i jego armią, skoro na samą myśl o tym trzęsłam się ze strachu? Ze złością cisnęłam trzymaną w ręku szczotką przez cały pokój. Mój wzrok przykuł tatuaż na nadgarstku. Gdybym wtedy wiedziała, do czego doprowadzi mnie ten niepozorny prezent, kazałabym się Tediemu bujać. Potrząsnęłam głową, starając się odgonić dręczące mnie myśli.

Zamierzałam zejść na dół, ale gdy zauważyłam, że zaczyna się ściemniać, szybko wyszłam na maleńki balkon. Powietrze było ciepłe, przesycone jakimś słodkawym zapachem. Zamknąwszy oczy, starałam się uspokoić oddech i wyciszyć. Gdy w końcu mi się to udało, ponownie spojrzałam na drzewa otaczające dom. Już wcześniej byłam pod ich ogromnym wrażeniem, ale teraz ich widok zupełnie mnie powalił. Im ciemniej się robiło, tym intensywniej świeciły. Przypominały wielkie zielone neony. Miałam wrażenie, że z nastaniem zmroku cały las ożył.

– Lepsze niż Las Vegas, co? – Drgnęłam przestraszona, słysząc głos Nicka.

Okazało się, że na balkon prowadzi jeszcze jedno wyjście z sąsiedniego pokoju. Niechętnie oderwałam wzrok od przepięknego widoku, by spojrzeć na Nicka. Muszę przyznać, że ten widok również był niczego sobie. W słabym świetle sączącym się z wnętrza pokoju mogłam mu się dokładniej przyjrzeć. Z niemądrym uśmieszkiem patrzyłam na mięśnie, widoczne pod dopasowaną czarną koszulką i jeszcze mokre włosy, przeczesane zapewne tylko palcami. Był typowym niegrzecznym chłopcem, od którego należało się trzymać z daleka. Chyba to najbardziej mnie w nim przerażało – już raz poleciałam na takiego niegrzecznego chłopca i niezbyt dobrze na tym wyszłam.

– Więc – chciałam przerwać krępującą ciszę – kiedy wyruszamy do tego czarodzieja?

– On jest magiem, nie czarodziejem – poprawił mnie.

– A co to za różnica? – prychnęłam. Nick zaśmiał się, mówiąc:

– Najpierw musimy się dowiedzieć, gdzie go szukać.

– Co? – rzuciłam wściekle. – Chcesz powiedzieć, że nie macie pojęcia, gdzie on jest? Gdzie jest Purnea?

Widząc wzruszenie ramion i niewinny uśmiech, poczułam, jak wzbiera we mnie złość. Wiatr wzmógł się momentalnie, poruszając lekko kryształkami na drzewach.

– Kiedy zamierzaliście mi powiedzieć? – mówiłam coraz głośniej. – Jak mogliście kazać mi zostawić wszystkich, wiedząc, że ta cała podróż jest jak szukanie igły w stogu siana? Oni mogą tam zginąć, a my tu siedzimy bezczynnie na tyłkach!

Chciałam coś jeszcze powiedzieć, lecz Nick bez ostrzeżenia wziął mnie w ramiona i mocno pocałował. Starałam się opierać, czując jednak jego język, napierający na moje zaciśnięte usta, w końcu oddałam pocałunek. Smak jego ust sprawił, że na chwilę zapomniałam o tym, o co jeszcze przed chwilą tak się wściekałam.

– Dlaczego to zrobiłeś? – spytałam, gdy udało mi się odzyskać oddech.

– Ale co? – uśmiechnął się łobuzersko, udając, że nie wie, o co mi chodzi.

– Dlaczego mnie pocałowałeś? – Patrzyłam na niego naprawdę zła.

– Bo to najlepszy sposób, żeby cię uciszyć – uśmiechnął się szerzej. Widząc moją zaciętą minę, dodał po chwili: – Niepotrzebnie panikujesz. To, że teraz nie wiemy, gdzie szukać maga, nie znaczy, że go nie znajdziemy. Trochę wiary, kobieto!

– Mam nadzieję, że masz rację. – Zrobiłam krok w kierunku pokoju, rzucając jeszcze przez ramię: – I proszę cię, nie rób tego więcej! – Uprzedzając jego oczywiste pytanie, od razu dodałam: – Nigdy więcej mnie nie całuj.

– Niby dlaczego? – szybko spoważniał.

– Myślałam, że podczas ostatniej rozmowy wszystko sobie wyjaśniliśmy. Mam wystarczająco dużo problemów, by jeszcze pakować się w jakiś związek. – Spojrzałam mu w oczy. – Postanowiliśmy, że będziemy tylko przyjaciółmi.

– Nie, kwiatuszku! To ty tak postanowiłaś. Ja tylko przyjąłem to do wiadomości. Nigdy nie mówiłem, że się z tym zgadzam, a tym bardziej, że się dostosuję. – Zaczął powoli do mnie podchodzić z błyskiem w oczach. Nie byłam świadoma tego, że się cofam, dopóki nie dotknęłam plecami ściany. Przydusił mnie do niej swoim ciałem, szepcząc przy tym do ucha:

– Możesz sobie wmawiać, że nic do mnie nie czujesz, ale oboje wiemy, że to nieprawda. – Przejechał koniuszkiem języka za moim uchem. Gdy tylko poczułam jego gorący oddech na szyi, od razu zrobiło mi się duszno. – Widzę, jak reagujesz, gdy tylko się do ciebie zbliżam… – uśmiechnął się zadowolony.

– Nick, proszę… – wyszeptałam, odwracając głowę na bok. – Nie mam na to siły ani czasu. Zbyt wiele do zrobienia przede mną.

– Właśnie dlatego nie powinnaś marnować ani chwili na analizowanie wszystkiego! – Zaczął mnie delikatnie całować po szyi. – Nie wiesz, ile jeszcze czasu nam zostało, więc nie myśl, tylko czuj.

Zanim zdążyłam cokolwiek odpowiedzieć, znów mnie pocałował. Chciałam mu się oprzeć, naprawdę! Tylko ten dotyk jego ust był taki przyjemny… Zanim się zorientowałam, co robię, zarzuciłam mu ręce na szyję, przyciągając go do siebie jeszcze mocniej. Jego dłonie powędrowały na moje pośladki. W chwili, gdy unoszona przez niego oplotłam go nogami w pasie, usłyszałam jego cichy jęk.

– Jestem za ciężka? – spytałam speszona.

– Kotku, twoja waga jest ostatnią rzeczą, o której teraz mógłbym myśleć – uśmiechnął się, po czym znów wpił się w moje usta.

Nim się obejrzałam, znaleźliśmy się w moim pokoju, a ja ściągałam z niego koszulkę. Zafascynowana, błądziłam rękoma po jego nagim torsie.

– Pachniesz tak bosko – wyszeptałam przy jego uchu. W chwili, gdy już zamierzałam pozbawić go reszty garderoby, ktoś głośno zapukał do drzwi.

– Wszystko w porządku? – usłyszałam zmartwiony głos Kate.

– Tak, już schodzę – rzuciłam szybko, odskakując od uśmiechniętego Nicka. Oddech miałam przyśpieszony, ciało rozpalone i – wstyd się przyznać, ale chciałam więcej.

– Następnym razem, gdy będziesz próbowała wmówić sobie, że nic do mnie nie czujesz, przypomnij sobie tę chwilę – powiedział Nick, zakładając koszulkę.

Z łobuzerskim uśmiechem podszedł do mnie i dając mi szybkiego buziaka, oświadczył:

– Wrócimy do tego. – Przejechał palcem po moich nabrzmiałych od pocałunków wargach. – A na razie chodź poznać chłopaków.

Miałam ochotę udusić go za tę pewność siebie. Zamiast tego grzecznie ruszyłam za nim, mijając w korytarzu zdziwioną Kate.

W kuchni zastaliśmy ekipę w komplecie. Wszyscy byli zajęci wypakowywaniem jedzenia z brązowych toreb.

– Hej! – Nick szybko podszedł do stołu. – Znajdzie się coś dla mnie?

– Te głupki po drodze wykupiły pół Burger Kinga, więc chyba coś tam znajdziesz – rzuciła ze śmiechem Kate, stając obok mnie. – Ej! Buraki! Może tak grzecznie się przedstawicie, zamiast rzucać się do koryta jak jakaś banda wieprzy! – zgromiła ich z udawaną powagą.

– No właśnie! – Nick próbował wepchnąć całego burgera do ust. – Za grosz dobrego wychowania.

Dostałam napadu śmiechu.

– Wybacz, królewno. – Podszedł do mnie wysoki chłopak o krótkich blond włosach i przyjaznym uśmiechu. – Tak długo musieliśmy udawać, że cię nie znamy, że chyba weszło nam to w nawyk – uśmiechnął się przepraszająco. – Mam na imię London. – Ukłonił się nisko. – Jeśli będę mógł ci czymkolwiek służyć, daj tylko znać.

– Mów mi Nina – uśmiechnęłam się przyjaźnie.

– Już chyba czas zapomnieć o tym imieniu. – Kate spojrzała na mnie poważnie. – Tamto życie to przeszłość i musisz się z tym pogodzić, Antilio. – Celowo podkreśliła moje prawdziwe imię.

– Wątpię, abym umiała się przestawić – burknęłam. Nie chciałam rezygnować ze swojego imienia, było częścią mnie, jedynym dowodem na to, że kiedyś żyłam normalnie. Jako Nina miałam zwykłe, niewyróżniające się niczym szczególnym życie. Chodziłam do szkoły, na dyskoteki, na zakupy. Miałam typowe dla nastolatek problemy. Gdy w moim życiu pojawiła się „Antilia”, jedna katastrofa zaczęła gonić drugą, a każdy następny tydzień był gorszy od poprzedniego.

– Z czasem przywykniesz. – Kate uśmiechnęła się lekko, wyrywając mnie z zamyślenia.

– Więc, Antilio, masz na coś ochotę? – znów odezwał się London.

Gestem wskazał na stół, a ja – sama nie wiem dlaczego – od razu spojrzałam na Nicka. Na moje nieszczęście on akurat też na mnie patrzył, najwidoczniej podłapując dwuznaczność słów kolegi. Widząc jego pełen zadowolenia uśmiech, upewniłam się, że z miejsca skojarzył, co mi chodzi po głowie.

– No właśnie, kwiatuszku. – Mrugnął do mnie. – Powiedz tylko, na co masz ochotę, a natychmiast to dostaniesz.

Spiekłam raka, lecz na szczęście nikt poza Kate nie załapał podtekstu. Ona jako jedyna patrzyła na nas z niespecjalną miną, kręcąc z rezygnacją głową.

– Tam są rzeczy, o które prosiłaś – przerwał niezręczną ciszę wysoki chłopak o czarnych włosach, niedbale zaczesanych za ucho. – Jestem Ethan, do usług! – Chciał się ukłonić, ale powstrzymałam go gestem dłoni.

– Proszę cię, nie rób tego – powiedziałam speszona. – Strasznie mnie to krępuje.

– Powinnaś zacząć się do tego przyzwyczajać, królewno – odezwał się rudzielec siedzący przy stole. – Każdy właśnie w ten sposób będzie ci okazywał szacunek.

– James ma rację – wtrącił się przystojniak o najbardziej zielonych oczach, jakie w życiu widziałam. Już wiem, co w nim tak pociągało Lisę. – Jestem Mason, miło mi cię poznać! – Uścisnęłam wyciągniętą w moją stronę dłoń, po czym usadowiłam się przy stole pomiędzy dwoma brunetami obżerającymi się frytkami.

– Tych dwóch neandertalczyków to Caleb i Jack – wyjaśniła Kate, patrząc na nich krzywo.

– Hej – rzucili jednocześnie z pełnymi ustami.

– Justin – przedstawił się szybko i bez cienia uśmiechu chłopak siedzący na końcu stołu.

– Widzę, że poznałaś już naszą wesołą gromadkę? – W drzwiach stanął Christian.

Odniosłam wrażenie, że atmosfera stała się trochę bardziej napięta, więc spojrzałam pytająco na Nicka.

– Christian to nasz szef – wyjaśnił – który w dodatku ma zajoba na punkcie dyscypliny i odpowiedniego zachowania. – Z udawaną powagą poderwał się z krzesła i skłonił z przesadną elegancją. Mimo starań nie potrafiłam powstrzymać uśmiechu.

– A ty jak zwykle masz gdzieś to, co do ciebie mówię!

Mimo ostrego tonu Christiana uśmiech nie znikał z twarzy Nicka.

– Cieszę się, że się rozumiemy. – Nick mrugnął do niego, po czym skupił się ponownie na swojej porcji frytek. Byłam pewna, że Christian mu nie daruje i zacznie sprzeczkę, ale szybko zmienił temat.

– Jakieś wieści?

– Armia kilka godzin temu opuściła Mandorę – jako pierwszy odezwał się London. – Wszystko wskazuje na to, że ruszyli w pościg.

– Ale czego oni jeszcze chcą? Przecież są wolni – spytałam nieco naiwnie, ściągając tym na siebie spojrzenia wszystkich obecnych.

– Alexus nie lubi przegrywać. – Christian spojrzał na mnie z powagą. – Nie odpuści, dopóki cię nie odzyska.

Kątem oka zauważyłam, że Nick wprost zesztywniał.

– Zatarłeś ślady? – Christian spojrzał na Caleba.

– Nie ma szans, by nas znaleźli – odpowiedział szybko.

– Mocą Caleba jest zacieranie śladów. Potrafi ukryć wszystko, co mogłoby nas zdradzić – zaspokoiła moją ciekawość Kate.

– Nieźle. – Uśmiechnęłam się do Caleba, a on odpowiedział tym samym.

– Już się tak nie nadymaj! – London szturchnął go w ramię ze śmiechem.

– Więc każdy z was ma jakieś moce? – spytałam zaciekawiona.

– No jasne! –odpowiedzieli wszyscy jednocześnie. Christian i Kate przewrócili oczyma, po czym wyszli z kuchni, rozmawiając o czymś cicho. Zauważyłam, że po ich wyjściu atmosfera znacznie się rozluźniła.

– No, dalej, pochwalcie się – rzucił ze śmiechem Nick. – Przecież widzę, że aż was świerzbi.

– To może ja zacznę. – London znów odezwał się jako pierwszy. – Moja moc może nie jest zjawiskowa, ale mam niespotykaną łatwość przyswajania i zapamiętywania informacji.

– To taka chodząca encyklopedia – wszedł mu w słowo Nick. – Wie wszystko o wszystkich.

– Lepszy niż Google – dodał Caleb. – A jeśli czegoś nie wie, wystarczy, że dotknie książki, i pamięć zaktualizowana.

– Szkoła to dla ciebie pikuś, co? – spytałam żartobliwie.

– Raczej męczarnia. – Zrobił zbolałą minę.

– Jak zwykle przynudzasz – rzucił ze śmiechem Mason, po czym jednym ruchem dłoni sprawił, że wszystkie pakunki z jedzeniem rozjechały się na boki, robiąc miejsce na samym środku stołu. – Teraz zobaczysz prawdziwy bajer! – Mrugnął do mnie, wysypując paczkę orzeszków na stół. Zauważyłam, że London nieznacznie się skrzywił.

Uwagę moją szybko jednak przykuły drgające orzeszki. Zafascynowana patrzyłam, jak zaczynają wirować wokół siebie. W chwilę potem wszystkie ułożyły się w dobrze mi znany kwiat antilii.

– Niesamowite – szepnęłam, nie mogąc oderwać wzroku od powstałego obrazu.

– Raczej przeciętne – parsknął Caleb, pstrykając palcami. W tej samej chwili stół, przy którym siedzieliśmy, po prostu zniknął. Osłupiała patrzyłam to na niego, to na pustą przestrzeń znajdującą się wewnątrz ustawionych w krąg krzeseł.

– Ej – warknął Nick, połykając jedzenie, które nadal miał w ustach. – Nie skończyłem jeszcze!

Kolejne pstryknięcie i wszystko powróciło na swoje miejsce.

– Zacieranie śladów, tak? – Mrugnęłam do Caleba.

– Nowicjusze. – Ethan nachylił się nad stołem, kładąc dłonie na orzeszkach. W tej samej chwili w powietrze wzbiło się kilkanaście wielkich motyli. Ich kolory były niesamowicie intensywne. Róż mieszał się z fioletem i bielą. Patrzyłam urzeczona, jak wirują w zawiłym tańcu nad naszymi głowami.

– Piękne – szepnęłam.

– Jeszcze nic nie widziałaś. – Jack wziął w dłonie stojącą przy mnie szklankę wody i szybkim ruchem chlusnął nią w stronę Ethana. Byłam pewna, że chłopak będzie cały mokry. Jakież było moje zdziwienie, gdy cała ta woda gdzieś po drodze zatrzymała się w locie. Miałam wrażenie, że ktoś nagle nacisnął stopklatkę, ale w miejscu stanęła tylko woda. Szybko podniosłam się z krzesła, wyciągając dłoń w stronę zastygłej masy.

– Nie krępuj się – zachichotał Jack. – Możesz dotknąć.

Powoli wsunęłam w nią palec. Wrażenie było takie, jakbym włożyła go do szklanki z wodą, tyle że mój ruch nie wywołał żadnej reakcji – woda ani drgnęła. Jack, nie spuszczając ze mnie wzroku, zaczął delikatnie wodzić palcem nad stołem. Woda błyskawicznie zareagowała na jego polecenie, tworząc lej przypominający trąbę powietrzną. Gdy myślałam, że wszystko już widziałam, James rzucił czymś w wir, a w chwilę potem całe pomieszczenie skąpane było we wszystkich kolorach tęczy.

– To moc światła – wyjaśnił szybko. – Mogę panować nad słońcem i elektrycznością.

– Nie wierzę w to, co widzę. – Patrzyłam przed siebie oczyma wielkimi jak spodki.

– Gdybyś wychowała się na Mandorze, takie popisy byłyby dla ciebie czymś oczywistym. – Mason uśmiechnął się przyjaźnie.

– A ty się nie pochwalisz? – Nick popatrzył na Justina, który przez cały czas siedział w milczeniu. – Zaczynam się martwić, że jesteś chory, zazwyczaj pierwszy popisujesz się swoją mocą. – Tym razem spojrzał na mnie. – Justin panuje nad ogniem.

– Nie mam ochoty się popisywać – burknął Justin, skupiając się ponownie na swoim kubku z kawą.

Wszyscy patrzyli na niego zdziwieni, nim jednak ktokolwiek zdążył coś powiedzieć, do kuchni weszła Kate.

– Koniec przedstawienia, robota czeka – rzuciła, podchodząc wprost do mnie. – Ustaliliśmy z Christianem, że najbezpieczniej będzie, jeśli zmienimy nieco twój wygląd.

– Nie rozumiem. – Spojrzałam na nią przestraszona.

– Jeśli faktycznie Alexus cię szuka, to rozesłał już wszędzie szpiegów z twoim rysopisem – wyjaśniła cierpliwie. – Musimy więc sprawić, by nikt się nie domyślił, że Antilia to ty.

– Czyli co? Mam się przebrać czy ufarbować? – spytałam niepewnie.

– To raczej nie pomoże, ale na szczęście mamy Ethana. – Chłopak uśmiechnął się podchodząc do nas. – Jego umiejętnością jest przekształcanie jednej rzeczy w inną.

– Nie rozumiem. Co to ma wspólnego ze mną?

– Zmienimy ci długość i kolor włosów, przyciemnimy karnację, zmienimy kolor oczu. To powinno zmylić wrogów – wyjaśniła z powagą.

– Oszalałaś?! – Przejęłam się chyba bardziej, niż sprawa była tego warta.

– To tylko tymczasowe. – Kate spojrzała na mnie z kwaśną miną. – Potem wszystko cofniemy. Poza tym powodzenie naszej misji zależy od twojego bezpieczeństwa, więc jeśli ktoś cię pozna, wszystko przepadnie.

Przez chwilę patrzyłam na nich w milczeniu, w końcu jednak, wzdychając ciężko, przyznałam im rację.

– Obiecuję, że nie będzie bolało. – Ethan mrugnął do mnie z uśmiechem.

Mina Nicka wskazywała na to, że jemu również ten pomysł się nie spodobał. Na szczęście tym razem postanowił zachować swoje uwagi dla siebie.

– Usiądź sobie wygodnie. – Kate posadziła mnie na krześle, robiąc miejsce Ethanowi.

Chłopak podszedł i chwycił mnie za rękę. Widząc moją zdziwioną minę, szybko wyjaśnił:

– By cokolwiek zmienić, niezbędny jest kontakt.

Przytaknęłam, dając mu znak, by robił, co trzeba.

Poczułam, jak fala ciepła rozchodzi się po moim ciele. Kate stanęła obok i dawała chłopakowi instrukcje.

– Włosy zrób tak do połowy pleców. Gdyby szukali jakichś zmian, w pierwszej kolejności pomyślą, że je ścięła.

Przez chwilę się nad czymś zastanawiała.

– Kolor zmień na czarny, oczy zielone, niewyróżniające się. Przyciemnij też trochę karnację.

Nie ukrywam, że żadna z tych zmian nie przypadła mi do gustu. Gdybym to ja miała taką moc (nieświadomie mocniej ścisnęłam dłoń Ethana), sprawiłabym sobie idealnie gładką, jasną cerę i jakieś niesamowite oczy – z miejsca pomyślałam o turkusowym spojrzeniu Loony – to byłaby dopiero bomba. Moje rozmyślania przerwał cichy syk Ethana. Nie wiedzieć czemu zarówno on, jak i cała reszta patrzyli na mnie z nieskrywanym przerażeniem.

– Wiedziałam, że ta zmiana to kiepski pomysł – rzuciłam szybko. – No co? Pewnie wyglądam jak jakiś oszołom?

– Coś ty zrobił, kretynie?! – Kate trzepnęła Ethana z całej siły w głowę.

– To nie ja! – Szybko wyszarpnął rękę z mojego uścisku, patrząc na mnie tak, jakbym była jakimś wcieleniem zła.

– Co jest grane? – Zaczęłam się nerwowo kręcić na krześle. – Dajcie mi lustro.

Ponieważ nikt nie odważył się do mnie zbliżyć, szybko wstałam i podeszłam do dużego lustra, wiszącego na ścianie obok. Czując na sobie wszystkie spojrzenia, starałam się nastawić na najgorsze, nic nie mogło jednak przygotować mnie na to, co zobaczyłam. Z lustra patrzyła na mnie jakaś przerażona dziewczyna. Nie mam pojęcia, kim była, bo na pewno nie byłam to ja. Turkus jej oczu był tak niesamowity, że nie można było odwrócić od nich wzroku. Długie do pasa, jasne, niemal białe włosy spływały wokół jej alabastrowej twarzy. Patrzyłam na nią jednocześnie przerażona i zafascynowana. Drżącą ręką dotknęłam pasma włosów, chcąc się upewnić, że są prawdziwe, i co najważniejsze – sprawdzić, czy nieznajoma w lustrze zrobi to samo. Nagle obok mojego odbicia pojawiła się uśmiechnięta twarz Nicka.

– Jak dla mnie bomba. – Mrugnął do mnie kpiąco. – Ty to dopiero wiesz, jak nie rzucać się w oczy.

Spojrzałam na niego ze złością i już otwierałam usta, by rzucić jakąś ciętą ripostę, gdy w całej kuchni zagrzmiał głos Christiana.

– Co wyście, do jasnej cholery, jej zrobili?! – Nieczęsto widywałam go tak wściekłego.

– To nie my! – wyjąkała przestraszona Kate. – Jak to się stało? – Christian szybko podszedł do mnie, przyglądając mi się dokładnie. – To ma być jakiś głupi dowcip? – Spojrzał gniewnie na Ethana. Ten stał cały czas w tym samym miejscu, patrząc na mnie z przerażeniem.

– Wszystko robiłem tak, jak chciała Kate – odezwał się po dłuższej chwili drżącym głosem. – Nagle ona chwyciła mnie mocniej za rękę i poczułem – tu popatrzył na mnie z wyrzutem – jakby odbierała mi moc. Nie miałem wpływu na te zmiany, to ona jest wszystkiemu winna.

– Ale ja nic nie zrobiłam – zaczęłam się bronić, całkiem spanikowana.

– Chwila, chwila – wtrącił się London – Sami mówiliście, że jej moc jest niezbadana. Może to jedna z jej zdolności, która właśnie się uaktywniła.

– To w ogóle możliwe? – zdziwiła się Kate.

– Nie wiem. – Christian spojrzał na mnie z powagą. – Nikt nie wie, jak potężną mocą dysponuje.

– O czym myślałaś, gdy Ethan cię zmieniał? – spytał London niespodziewanie.

– O niczym – odpowiedziałam szybko, jednak po chwili namysłu dodałam niepewnie: – Chociaż przeszło mi przez myśl, że te wasze zmiany są do dupy i zrobiłabym to lepiej po swojemu.

– No i tu jest pies pogrzebany. – Nick uśmiechnął się szeroko. – Wygląda na to, że zrobiłaś to podświadomie – wyjaśnił zadowolony.

– Nie rozumiem, z czego się tak cieszysz? – Christian nie krył złości.

– Nie wiem, z czego robicie taki problem. – Nick wzruszył niedbale ramionami. – Chodziło o to, by wyglądała inaczej, i tak jest. Jak dla mnie wygląda świetnie. Zupełnie jak bohaterka tych japońskich animowanych pornosów.

Wszyscy patrzyli na niego zdumieni, a ja miałam ochotę go zatłuc.

– Możesz to cofnąć? – Christian nie skomentował wypowiedzi Nicka, patrząc wprost na Ethana.

– Nie wiem – powiedział niepewnie. Było widać, że nie uśmiecha mu się ponowne podchodzenie do mnie.

– Więc się dowiedz! – Krzyk Christiana postawił wszystkich do pionu.

Ethan z zaciętą miną podszedł do mnie i drżącą ręką chwycił mnie za przedramię. Najwyraźniej wolał nie ryzykować kontaktu z moimi dłońmi. Wszyscy czekali w napięciu, patrząc jak się skupia.

– I co? – spytał Christian już spokojniej.

– I nic! – Ethan odsunął się ode mnie wściekły. – Odebrała mi moc!

Zapadła pełna napięcia cisza.

– Gościu, wyluzuj – jako pierwszy odezwał się Nick. – Zanim zaczniesz kogoś oskarżać, sprawdź dokładnie – powiedział, rzucając mu jabłko. Chłopak niepewnie obracał je w dłoniach, a po chwili jabłko zamieniło się w puszkę coli. Ethan odetchnął z ulgą.

– Widzisz! – Nick nie krył satysfakcji. – Niepotrzebnie panikowałeś.

– Ale jej nie mogłem zmienić! – Spojrzał na mnie trochę spokojniej.

– Bo cię zablokowała. – London patrzył na mnie z zachwytem, jakbym była jakimś eksponatem w muzeum.

– Przecież to niemożliwe! – Caleb wbił wzrok w kolegę.

– Najwidoczniej jednak możliwe – odezwał się po chwili Christian. – To jedyne logiczne wyjaśnienie.

– Nasza dziewczynka zapewne zaskoczy nas jeszcze niejednym! – Nick ze śmiechem szturchnął mnie w ramię.

– Chyba muszę się przewietrzyć – wyszeptałam, idąc w stronę drzwi.

– Pójdę z tobą! – Nick ruszył za mną, ale Christian zatrzymał go w pół kroku.

– Nie. Zostajesz tutaj. Musimy pogadać.

– Ja z nią pójdę – zaoferował się Justin. Widziałam, że nie tylko mnie to zaskoczyło.

Ponieważ nie było innych chętnych, Christian skinął mu tylko na zgodę, po czym skupił się na Nicku. Bez słowa wyszłam na dwór, nie zwracając uwagi na idącego za mną Justina. Świeże powietrze działało kojąco na moje skołatane nerwy. Gdy odeszłam już spory kawałek od domu, stanęłam z zamkniętymi oczyma, rozkoszując się ciszą. Nagle poczułam, że Justin stanął tuż za mną.

– Wiem, że masz mnie chronić, ale z tą bliskością to chyba przesadziłeś – rzuciłam wściekle i odwróciłam się w jego stronę. – Mógłbyś dać mi trochę przestrzeni.

– Innym razem. – Uśmiechnął się złośliwie. Widząc złowieszczy błysk w jego oczach zdążyłam pomyśleć, że coś tu jest nie tak – po czym pochłonęła mnie ciemność.

Rozdział 2

Świadomość wracała do mnie powoli. W głowie mi szumiało, a powieki miałam ociężałe. Czułam się, jakbym miała gigantycznego kaca. Niepewnie otworzyłam oczy, ale początkowo niewiele widziałam, bo w pokoju panował półmrok. Przerażona, szybko zerwałam się z niewielkiego łóżka, na którym leżałam.

– Ostrożnie, efekty uśpienia mogą ci jeszcze dokuczać.

Dopiero teraz zdałam sobie sprawę, że nie jestem sama. Na fotelu przy drzwiach siedział jakiś mężczyzna, ubrany na czarno. Nerwowo zaczęłam się rozglądać w poszukiwaniu drogi ucieczki.

– Spokojnie, Antilio. – Uśmiechnął się lekko. – Nic ci nie grozi.

– Wybacz, ale jakoś ci nie wierzę – rzuciłam niepewnie.

Gdy moje oczy przyzwyczaiły się do słabego światła, mogłam przyjrzeć mu się dokładniej. Miał chyba około trzydziestu lat, ciemne włosy przystrzyżone na jeżyka, ciemną skórę i oczy – jak mi się wydawało – całkiem czarne. Gdyby się nie poruszał, byłby w tym ciemnym kącie całkowicie niedostrzegalny.

– Kim jesteś? I czego ode mnie chcesz? – Spojrzałam mu w oczy.

– Konkretna. To lubię. – Znów się uśmiechnął. – Jestem Bajnok i możesz uważać mnie za swojego nowego sojusznika.

– Nie rozumiem. – Przyjrzałam mu się uważniej. – Skoro uważasz się za mojego sojusznika, dlaczego mnie porwałeś, zamiast przyjść i się przedstawić?

– Słuszna uwaga. Powiedzmy, że zależało mi na prywatnej rozmowie z tobą. Bez obstawy.

– Jak widać, moja obstawa nie jest zbyt lojalna, skoro jeden z jej członków bez skrupułów przeszedł na stronę wroga. – Skrzywiłam się.

– Czuję się w obowiązku wyprowadzić cię z błędu – powiedział Bajnok. – To nie był twój strażnik, tylko jego wierna kopia.

Ponieważ patrzyłam na niego zdziwiona, ciągnął dalej ze słabym uśmiechem:

– Moja rasa ma pewną bardzo przydatną umiejętność, mianowicie potrafimy przybrać dowolnie wybraną postać.

Dawniej uznałabym go za jakiegoś wariata i zapewne zwiałabym gdzie pieprz rośnie, ale teraz mało co mogło mnie już zaskoczyć.

– Twój strażnik – mówił dalej Bajnok – w rzeczywistości zginął podczas walki w magazynach. Wtedy też jeden z moich ludzi przybrał jego postać. To był najlepszy sposób, by do ciebie dotrzeć.

Słysząc wzmiankę o magazynach, mimowolnie zesztywniałam.

– Byłeś tam? – spytałam niepewnie.

– Owszem. – Spoglądał na mnie z powagą – Walczyliśmy w swojej pierwotnej postaci.

– Jesteś gifretem! – Ze świstem wciągnęłam powietrze, patrząc na niego z przerażeniem.

– No popatrz – skrzywił się złośliwie. – Kto by pomyślał, że drzemie w tobie intelekt.

– Rozumiem, że porwałeś mnie, by dokończyć to, co planowałeś wcześniej. – Czułam, jak serce zaczyna mi coraz szybciej walić.

– Wprost przeciwnie – odpowiedział szybko. – Chciałem zaproponować ci rozejm.

– Chyba cię pogięło! – parsknęłam. Gdzieś z oddali usłyszałam huk grzmotu.

– Widzę, że twoje moce nadal rosną. – Uśmiechnął się lekko. – To dobrze, będą ci potrzebne.

– Zabiłeś moją matkę, omal nie zabiłeś mnie, a teraz chcesz rozejmu?! – krzyknęłam, trzęsąc się ze złości.

– Uspokój się! – Jego ryk momentalnie mnie uciszył. – Wrzaski tu nic nie pomogą. Co do twojej matki, był to raczej niefortunny wypadek. Moi ludzie mieli nikogo nie krzywdzić, ale ona rzuciła się na jednego z nich, chcąc cię chronić. Zadziałał instynkt drapieżnika, to nie było zamierzone – tłumaczył poważnie.

– I to ma mnie pocieszyć? – Rzuciłam mu wściekłe spojrzenie. – Masz szczęście, że nie panuję jeszcze nad mocami, bo usmażyłabym na miejscu twoje dupsko!

– Wracając do wydarzeń w magazynach… – Zbył moją groźbę uśmiechem. – Cóż, uznajmy, że moje priorytety uległy zmianie. Bardziej przydasz nam się żywa niż martwa.

– Bardzo wspaniałomyślne z twojej strony!

– Ujmę to tak – niespodziewanie wstał i podszedł do mnie – lepiej mieć we mnie przyjaciela niż wroga. Mamy jeden cel: zgładzić armię Alexusa. Możemy sobie przeszkadzać albo działać wspólnie. Poza tym bez wsparcia nie poradzisz sobie z nimi.

Nim zdążyłam cokolwiek odpowiedzieć, Bajnok odwrócił się i bez słowa wyszedł z pokoju. Patrzyłam ogłupiała na drzwi, nie wiedząc, co o tym wszystkim myśleć. Wykorzystując chwilę samotności, zaczęłam się zastanawiać nad złożoną mi propozycją. Targały mną sprzeczne uczucia. Serce krzyczało, że to najgłupsza z możliwych opcji, że komuś takiemu jak gifreci nie można ufać. Rozum zaś podpowiadał, że w walce z Aleksem każdy sojusznik był na wagę złota.

Nie miałam pojęcia, co mam zrobić, nie mogłam też liczyć na to, że ktoś mi cokolwiek doradzi. Jak mogłam walczyć u boku kogoś, kto zabił mi matkę? Z drugiej strony, wiadomo: wróg mojego wroga jest moim przyjacielem. Na samą myśl o przyjaźni z tymi włochatymi bestiami skrzywiłam się z odrazą. Dźwięk otwieranych drzwi wyrwał mnie z tych rozważań. Bajnok zajął miejsce na fotelu przy drzwiach, mówiąc:

– Co zdecydowałaś?

– Nawet gdybym przystała na twoją propozycję – powiedziałam niepewnie – to i tak niczego nie zmieni. Nadal cię nienawidzę.

– Nie musimy się lubić, by współpracować. – Uśmiechnął się lekko. – Chcę jedynie, byśmy stanęli wspólnie do walki, oczywiście kiedy już będziesz gotowa.

– Widzę, że jesteś na bieżąco – stwierdziłam kwaśno.

– Staram się. – Znów się uśmiechnął. – Mam też mały warunek, czy też, jak wolisz, prośbę. Nikt nie wie o naszych zdolnościach; dzięki temu tak wiele osiągnęliśmy. Wolałbym, by tak pozostało.

– Mam dla ciebie okłamywać przyjaciół? – spytałam zaskoczona.

– Ja bym to raczej nazwał pominięciem małego szczegółu. – Mrugnął do mnie.

– Nie mogę ci tego obiecać – powiedziałam twardo. – Jeśli w jakikolwiek sposób będziecie nam zagrażać, wyjawię prawdę.

– Na to mogę się zgodzić. – Wyciągnął w moją stronę dłoń.

Uścisnęłam ją niepewnie.

– Chciałbym też, jeśli pozwolisz, osobiście zatroszczyć się o twoje bezpieczeństwo – dodał po chwili.

– To znaczy?

– Przydzielę ci mojego najlepszego i zarazem najbardziej zaufanego wojownika.

– Raczej szpiega. – Spojrzałam na niego ostro. – To nie będzie konieczne.

To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.