Redakcja

Natalia Bartnik

Projekt okładki

Maksym Leki

Fotografie na okładce

© Zoomstudio / shutterstock.com | bonga1965 / shutterstock.com |

kim404 / shutterstock.com

Redakcja techniczna, skład i łamanie

Damian Walasek

Przygotowanie wersji elektronicznej

Maksym Leki

Korekta

Krzysztof Oremus

Marketing

Kinga Ucherek

promocja.videograf@gmail.com

Wydanie I, Siemianowice Śląskie 2023

Wydawca: Wydawnictwa Videograf SA

41-100 Siemianowice Śląskie, ul. Olimpijska 12

tel. 600 472 609, 664 330 229

office@videograf.pl

www.videograf.pl

© Wydawnictwa Videograf SA, Chorzów 2021

tekst © Elżbieta Downarowicz

ISBN 978-83-8293-079-5

BABOM — WY pierwsze we mnie Uwierzyłyście

Dlaczego akurat dziś drży jej dłoń? Robiła to setki razy. Składanie i rozkładanie broni to fundamentalny element każdego szkolenia. Jednak co innego mocno dyskusyjna szybkość realizacji zadania na teście praktycznym, dokonywana raczej w celach popisowych niż merytoryczno-technicznych, a co innego stanięcie z obiektem oko w oko. Choć popisywać się lubiła, często biła na głowę swoich kolegów precyzją, spokojem i ponadprzeciętnym opanowaniem. Uwielbiała oglądać tę zazdrość w ich oczach, ale nie dlatego, że jej drugie imię brzmiało Rywalizacja, tylko dlatego, że wówczas miała poczucie wypełnienia dwustu procent normy na każdym etapie zadania. Motywowało ją to do pokonywania kolejnych barier i słabości.

Od tak dawna oddawała się tajemnemu zajęciu, że niektóre praktyki weszły jej w krew. Spokojnie mogłaby je wykonywać z zamkniętymi oczami. Tak jak teraz, stojąc na puszystej wykładzinie w pokoju na najwyższym, dwudziestym piętrze stylowego gmachu hotelu. Miękkość pod nogami skutecznie zagłuszała stawiane kroki. Nie musiała bezszelestnie chodzić na palcach, co oczywiście byłoby w innym przypadku wielce pożądane.

„Żadnego śladu bytności” — tak przecież brzmiała najważniejsza zasada każdego zlecenia! Nic. Zero. Choćby najdelikatniej odciśniętej linii papilarnej najmniejszego palca, papierka po cukierku, nawet okruszka. Nikt nie mógł jej zobaczyć ani usłyszeć. Miała udawać ducha. Stać się na ten czas istotą, która nie posiada cienia. Opanowała tę sztukę podczas morderczego szkolenia wiele, wiele lat temu…

Poruszanie się bezszelestnie jak kot wpisała na stałe w charakter pracy, a każde odstępstwo od normy, zwłaszcza to łatwo dostrzegalne i nieprzewidziane, traktowała z należytą uwagą, bo mogło ją kosztować wiele, jeśli nie wszystko. Utrata życia stanowiłaby wówczas przyjemny dodatek do cierpień, których niewątpliwie by doświadczyła. A póki co miała jeszcze wiele marzeń do spełnienia.

Otrząsnęła się z tych myśli, powracających ostatnio dość często. Wyciągnęła mocno ręce do tyłu, dając jednocześnie mięśniom pleców przyjemne rozluźnienie. Przekrzywiła głowę najpierw na lewą, potem na prawą stronę. Pracę nad ciałem kontynuowała od lat z taką samą intensywnością. Dbanie o kondycję fizyczną stało się jej rutyną, a przebieganie kilku kilometrów dziennie normą. Boksowanie i kopanie worka treningowego dodała do listy przyjemności. Już nie pamiętała, jak po budowaniu bicepsów i wzmacnianiu obręczy barkowej bolały krwiaki rozlane wokół kostek zaciśniętej pięści. Jak na udach i łydkach siniak zahaczał o siniaka. Śmiała się wówczas, że nie ma jasnej, ciemnej czy oliwkowej karnacji, tylko zieloną, miejscami przechodzącą w fiolet o wielu odcieniach.

Trzydzieści minut oczekiwania przeznaczyła wyjątkowo na głupoty. Skłonność do nostalgii nie powinna zdominować jej charakteru. Za długo pracowała nad sobą w drodze do perfekcji, by teraz pozwolić podstępnie nadejść coraz bardziej natrętnym myślom. Ma zadanie do wykonania! Dyscyplina i zorganizowanie to priorytetowe zasady towarzyszące jej od bardzo dawna.

Na środku pokoju otworzyła długą walizkę. Sako TRG-21 towarzyszył jej w podróżach od dwóch lat. Ten powtarzalny wyborowy karabin, wyposażony w czteroaktowy zamek suwliwo-obrotowy, posiadał wiele zalet. Ciężar sześciu kilogramów wraz z dwójnogiem i celownikiem może i był dla kobiet mało komfortowy, ale ona lubiła czuć tę wagę na obojczyku oraz chłód metalu na prawym policzku. Magazynek pudełkowy na dziesięć nabojów pozostawiał otwartą furtkę na ewentualne poprawki. Ponadmetrowa długość dodawała broni majestatu, a samonośna, gwintowana na końcu lufa pozwalała na instalację niezbędnego tłumika czy wielofunkcyjnego urządzenia wylotowego. Pełniło ono jednocześnie funkcję kompensatora podrzutu, tłumika płomienia i hamulca wylotowego. Nigdy jej nie zawiodło.

Wszystkie zadania wymagały bezgłośnego działania. Precyzji co do mikrometra. Sako TRG-21 sprawdzał się w tym idealnie. Niemal z czcią wzięła do ręki trzy rygle i umocowała je na czole zamka, rozstawiając równo co sześćdziesiąt stopni. W tylnej części napięła iglicę. Lufę, swobodnie pływającą, osadziła w komorze zamkowej tak, by nie stykała się ze stałymi elementami Bronka. Takie imię otrzymało przedłużenie jej rąk i oczu. Na misje wyjeżdżali sami, tylko ona i Bronek.

Wyregulowała siłę i drogę spustu, biorąc pod uwagę znaczną odległość dzielącą ją od celu. Ustawiła bezpiecznik chroniący przed przypadkowym strzałem. Zawsze tak robiła.

Pozostało jeszcze przymocowanie dwójnogu i celownika optycznego. Czasem radziła sobie bez niego, ale nie tym razem. Dziś musiała uwzględnić wiele niesprzyjających okoliczności. Wysokość budynku, siłę wiatru, odległość od celu, zachmurzenie, słabą widoczność.

Założyła okulary przeciwsłoneczne, chociaż nadchodził wieczór. Mogła co prawda nosić soczewki zmieniające kolor oczu, ale po co ryzykować? Idealnie pasowały do czarnego firmowego ubrania. Nie liczyła, ile razy miała na sobie okrywający całe ciało kombinezon z kapturem. Nawet kosmyk włosów nie mógł spod niego wyjść. Ciągle nosiła na głowie inny kolor. Dzięki częstemu farbowaniu unikała zakładania uciążliwych peruk.

Powolnym krokiem pokonała schody na dach. Na krawędzi wieżowca umocowała sprzęt i zajęła wygodną pozycję. Poczuła powiew wiatru… Delikatny, jakby ktoś pogłaskał ją po policzku. Bronek idealnie wpasował się w swoje stałe miejsce, dokładnie na obojczyku, w niemym oczekiwaniu na jeden cichy, cichuteńki strzał oddany z lekkim odrzutem. Czy odczuwała zdenerwowanie? Już nie! Na samym początku, podczas pierwszych wyjazdów, niezmiennie towarzyszyło jej uczucie ściskania w żołądku, ale z czasem, dzięki pracy nad skupianiem się na celu, odłożyła emocje na bok.

Czy należała zatem do osób bez uczuć? Przy jej robocie obojętność zdecydowanie musiała wyjść na prowadzenie. Na tych kilka wyjątkowych godzin, raz na kwartał, cztery razy w roku zakładała maskę i powoli zmieniała się w robota. Częściej zleceń nie przyjmowała… Inaczej wpadłaby w szaleństwo.

Te akcje wymagały niemyślenia, stalowych nerwów i bezwzględnego opanowania.

Nigdy nie poznawała nazwisk obiektów.

Nie pytała, co robią na co dzień, z czego żyją, a przede wszystkim — dlaczego ma dokonać na nich egzekucji.

***

Nieubłaganie nadchodziła godzina zero. To dziwne, ale dotąd ostatnie sekundy przed strzałem jej się nie dłużyły. Tylko delikatne mrowienie w koniuszkach ułożonych na spuście palców zwiastowało nadejście nieuniknionego.

Wreszcie dostrzegła obiekt. Rozmawiając przez telefon, wszedł ociężale na teren wypielęgnowanego i bogatego w roślinność ogródka na szczycie świata, tuż pod samymi chmurami. Już z daleka odpychał… nie, nie znaczną nadwagą, tylko obleśnym wyrazem twarzy i irytującą arogancją w zachowaniu. Żywo gestykulował, przesadnie wzruszał ramionami i wysoko unosił podbródek, jakby rozmówca mógł go zobaczyć.

Na szczęście był sam…

Przekonany, że akurat tu, na szczycie budynku, nic mu nie grozi. Podchodził leniwie do misternie wykutego ogrodzenia, które wskazywało na jego wysoki „status zarobkowy”, bo na pewno nie społeczny. W świetle zachodzącego słońca błysnęły jakby na potwierdzenie grube złote bransolety na nadgarstku mężczyzny.

Takie akcje lubiła.

Tylko Ona, Bronek i Cel.

Zero świadków.

I jeden jedyny strzał oddany dokładnie w sam środek czoła.

Bronek jeszcze nigdy jej nie zawiódł…

Tydzień później — piątek 16 lipca — 15.00

Cecylia ledwo wytrzymała ostatni w tym tygodniu dzień pracy. Temperatura powietrza wyjątkowo szalała, ciągle przekraczając trzydzieści stopni. Nawet najstarsi górale nie pamiętali tak ciepłego lata. Klimatyzacja firmy, która pośredniczyła w sprzedaży nieruchomości, ledwo nadążała z ochładzaniem ustawionych jeden tuż obok drugiego boksów. Kobieta miała za sobą udaną połowę miesiąca, co gwarantowało dodatkową prowizję na wakacje. Jakże o nich marzyła. O oazie spokoju w głuszy z dala od całego świata. Uwielbiała wyjazdy w stare, klimatyczne miejsca. Zwiedzanie zamków południowej części Polski wypełniało jej każdy wolny dzień. Spanie w wyremontowanych, dostępnych dla gości komnatach i przejażdżki konne stanowiły luksus, którego sobie nie odmawiała.

Miłość do zwiedzania zaszczepili w niej rodzice. Kiedyś we czwórkę, z siostrą jeszcze, przemierzali pieszo setki kilometrów, zawsze na wybranych trasach napotykając odkryte ruiny. Teraz na swoje eskapady wyjeżdżała sama. Rodzice Cecylii, Wanda i Jakub, na czas emerytalnego odpoczynku przenieśli się na mazurską wieś, by prowadzić gospodarstwo agroturystyczne. A Celina? No cóż, ich drogi rozeszły się prawie dziesięć lat temu. Siostra pewnie już nie pamiętała dlaczego. Cecylia wręcz przeciwnie, pamiętała bardzo dobrze, choć nieustannie szukała nowych powodów tej nagłej decyzji, bo nadal nie mogła zrozumieć, jak w tak ważnym dla niej momencie siostra po prostu zwinęła swój majdan i przeprowadziła się bez uprzedzenia do innego miasta, zrywając systematyczne stosunki z rodziną.

„Nie muszę tego słuchać! Nie zmusisz mnie do zmiany zdania!” — wykrzyczała podczas ich ostatniej wspólnej kolacji, która miała miejsce także w lipcu, choć nie w tak ciepłym dniu jak ten.

***

— Pani Cecylia Ułańska?

Zatopiona we wspomnieniach niemal wpadła na wysokiego faceta w idealnie dopasowanym garniturze. Pierwszym, na co zwróciła uwagę, były przeciwsłoneczne okulary, które skutecznie utrzymywały w tajemnicy kolor jego oczu. Przez niefarbowane kasztanowe włosy bez śladu siwizny, o takim samym odcieniu jak delikatny zarost na brodzie, założyła, że są brązowe. Gdy na niego spojrzała, zmienił swą protekcjonalną pozę. Wcześniej stał oparty o drzwi wypasionego samochodu z rękami założonymi na piersi, a teraz gwałtownie się wyprostował, wyciągnął z wewnętrznej kieszeni marynarki jakąś legitymację i pokazał ją Cecylii. W tym samym czasie od strony kierowcy wysiadł jeszcze jeden, nieco niższy od niego mężczyzna w identycznym ubraniu.

— Klony? — Głupie pytanie, ale faktycznie wyglądali jak wycięci z jednej matrycy. — Przepraszam — dodała szybko, zwracając się w kierunku tego o włosach w barwie jasnego brązu.

Sama również należała do osób obdarzonych wysokim wzrostem, często podkreślała swoje ponad sto siedemdziesiąt centymetrów dziesięcioma dodatkowymi z ulubionych czerwonych szpilek, które obowiązkowo miała na stopach.

— Zaraz nie będzie pani do śmiechu. — Kierowca szybko przejął inicjatywę, zresztą z wyrazu twarzy tego drugiego wywnioskowała, że nie pierwszy raz. — Gerard… — Zawiesił głos na ułamek sekundy. — Nazwiska lepiej niech pani nie poznaje i nie zapamiętuje — dokończył tajemniczo.

— Tobiasz. — Ten pierwszy posiadał przynajmniej na tyle przyzwoitości, by wyciągnąć rękę na powitanie.

— Musi pani jechać z nami!

Gerard swoim zachowaniem wysyłał jednoznaczne sygnały, że przyjmowanie odmowy nie wchodzi w grę. Złapał Cecylię za łokieć i już otwierał tylne drzwi samochodu, kiedy usłyszał zdecydowany sprzeciw:

— Hola, hola, nigdzie z wami nie jadę! Przecież was nie znam! — Wyrwała łokieć, licząc po cichu na pomoc któregoś z przechodniów. Przecież to środek miasta! Porwanie w centrum, i to w biały dzień, jest możliwe wyłącznie w filmach, myślała zdenerwowana. Planowała jak najszybciej wrócić do domu, spakować walizkę i wyruszyć na upragniony odpoczynek, a ci dwaj nie dość, że gadali od rzeczy, stawiając na tajemnice, to jeszcze niemal na siłę pakowali ją do samochodu, rzucając wyłącznie imionami.

— Przecież już się znamy. — Tobiasz trzymał ją nieco delikatniej z drugiej strony i płynnie przejął stery, udając tego lepszego gliniarza. — Znamy częściowo swoje personalia. — Włączył spokojny tryb mówienia. — A to już połowa sukcesu.

— Nigdzie z wami nie jadę! — Zaparła się w drzwiach i warknęła w kierunku Gerarda: — Jeśli użyjecie siły, zacznę krzyczeć. Narobię takiego zamieszania, że z pewnością wzbudzę zainteresowanie.

— To nie będzie konieczne — odparł coraz bardziej poirytowany mężczyzna, zaczerpnąwszy powietrza. — Chodzi o pani siostrę.

— Celinę? — Zbladła natychmiast, nadal oparta o drzwi. — W co ona znowu się wpakowała?

— Może znajdźmy jakieś dogodniejsze miejsce, by cokolwiek wytłumaczyć. — Tobiasz, partner Gerarda podczas służby od ponad dekady, najczęściej stawiał na dyplomację. — Wsiądźmy chociaż do samochodu, bo to zamieszanie szkodzi i pani, i nam, a zwłaszcza sprawie, z którą przyjechaliśmy.

— Nigdzie z wami nie wsiądę! — krzyknęła wkurzona. — Nawet nie wiem, kim jesteście! Świstki, którymi mi zamachaliście przed oczami, o niczym nie świadczą, mało tego, wcale nie muszą być prawdziwe. Podrobić teraz można wszystko…

— Kod dostępu.

Te dwa słowa wypowiedziane przez Gerarda spowodowały, że Cecylia momentalnie zakryła dłonią usta, a w jej oczach pojawiło się przerażenie. Doskonale wiedziała, co oznacza to hasło i z jakiego powodu zostało wypowiedziane. Kiedyś ją o tym uprzedzono, choć mocno wierzyła, że nigdy do takiej sytuacji nie dojdzie.

— To nieprawda — wyszeptała i z niedowierzaniem pokręciła głową.

— Jeśli o nim słyszałaś, a słyszałaś na pewno… My to wiemy i ty to wiesz. — Wzniósł palec wskazujący. — Zyskujesz w tym momencie pewność, że to, co za chwilę powiemy, jest prawdą.

— Nie wiem, o czym mówicie!

Zaprzeczyła wbrew sobie, spoglądając jednocześnie w dół, na swoje szpilki. Nigdy w nich nie biegała, a jeśli uczyni choćby najmniejszy ruch sugerujący, że zamierza je ściągnąć, od razu się wszystkiego domyślą.

— Dobrze wiesz! — Gerard przekroczył granicę cielesną jeszcze bardziej i złapał ją pod brodę, szukając kontaktu wzrokowego. — Pięć cyfr! Przypomnij je sobie! — Płynnie przeszedł z formy per „pani” na „ty”.

— Nie wiem nic o żadnych…

— Wiesz! — przerwał Tobiasz. — Pewnie uczono cię w tej kwestii ostrożności, ale tu chodzi o życie twojej siostry. — Rozejrzał się nerwowo, tracąc szybko cierpliwość.

— Za dużo mówisz. — Gerard położył dłoń w uspokajającym geście na ramieniu partnera.

— Nie wierzę wam — wyszeptała Cecylia, potrząsając głową. — Celina nie mogłaby… ona nie… nawet gdyby… to nie ona… — bełkotała.

— OK. — Tobiasz podniósł obie dłonie w geście pojednania. — Może w taki sposób nam zaufasz. My znamy kod dostępu. Abyś miała pewność, że jesteśmy tymi, za których się podajemy, powiemy cyfry po kolei. Ty zdradzisz tylko dwie, my trzy.

— Nie… — Nie dokończyła wypowiedzi, zawieszając ją w próżni.

Mętlik w głowie nie pozwalał jej na racjonalne myślenie. Jeśli to prawda, to ona, jedyna podpora Celiny, traci teraz horrendalnie cenny czas. Jeśli nie, narazi całą organizację. A przede wszystkim siostrę.

Dziesięć lat wcześniej…

To spotkanie pragnęła jak najszybciej wymazać z pamięci. Gdyby wiedziała, że ostatnie godziny spędzą na nieustającym płaczu, nagminnie rzucanych przekleństwach, wyzwiskach i oskarżeniach, zrobiłaby wszystko, by wybrać kogoś innego. A tak w najgorszych koszmarach natrętnie powracały wypowiedziane wówczas słowa.

— Jak mogłaś? Jak mogłaś zrobić to w tajemnicy przed wszystkimi? Nawet nie zapytałaś mnie o zdanie. Zawsze wszystko robiłyśmy razem. OK, chciałaś iść do wojska, w porządku, ale po co ci jednostki specjalne? Przecież ja nigdy nie będę wiedziała, gdzie jesteś! Dostaniesz rozkaz wyjazdu na te swoje pseudomisje, a ja nigdy, przenigdy nie będę miała pewności, że z nich wrócisz! Nie rób mi tego! — Zdenerwowana wierzchem dłoni ocierała łzy. — Ja nie chcę tej odpowiedzialności. Nie chcę zostać pośrednikiem pomiędzy tobą i rodzicami. Nawet mnie o to nie proś! To nieludzkie obarczać mnie taką odpowiedzialnością. Życie w ciągłym strachu, a na koniec to ja… Ja… Nie! Nie powiem im, że zginęłaś… gdzieś tam!

— Nie będziesz musiała — odpowiadała cicho i spokojnie na oskarżenia siostry. — Oni już tak wszystko zorganizują, że nikt się niczego nie domyśli i nie będzie zadawać pytań.

— Nie padną żadne pytania? Nie padną pytania?! Co ty bredzisz?! — prychnęła wściekła. — Ale to mnie przekażą cię w czarnym worku! — Wciąż pokazywała palcem na siebie, chodząc po kuchni tam i z powrotem. — Ja! Ja odbiorę ten cholerny telefon jako twój łącznik! Bo chyba przez telefon powiadomią mnie o twojej śmierci? To ja dostanę twoje osobiste rzeczy!

— Nie można ich zabierać na misje. — Do uszu siostry dobiegł kolejny wypowiedziany szeptem argument. — Wszystko, co musisz zrobić, to tylko zapamiętać pięć cyfr — błagała, składając dłonie jak do modlitwy. — To nieodwracalny proces. Nie mogę się z niego wycofać. Proszę cię. Tylko ty możesz zostać moim łącznikiem. Nikt inny…

— Nie zrobię tego! — krzyczała z odzyskiwaną wciąż od nowa mocą. — Nie każ mi tego robić! Nie chcę! Rozumiesz? Nie chcę! — W końcu, zrezygnowana, usiadła przy stole.

— Miałam nadzieję… Wierzyłam, że ty mnie zrozumiesz. Ty jedna!

— Ja? Jak możesz wymagać, bym się na to zgodziła? Tracić cię każdego dnia? Przecież nawet nie będę wiedzieć, co i kiedy. Żyć niby w nieświadomości, ale w ciągłym napięciu!

— Kiedy tak… — szepnęła.

— Co?

— Kiedy dostanę — powiedziała głośniej — zlecenie na wyjazd, będziesz wiedziała. Nie powiem ci tego wprost z wiadomych przyczyn, ale po braku dostępności telefonicznej, a tak naprawdę wyłączonej komórce… odgadniesz powód.

— Nie chcę tego! Kolejny raz ci powtarzam: nie chcę! — warczała. — Nie zmuszaj mnie do tego! Nie zmuszaj!

— Nie masz wyjścia. Przeszłam szkolenie… Cholernie ciężkie szkolenie. Skończyłam je jako jedna z najlepszych. To rokuje na zostanie dobrą agentką, wiem to! A bardzo nie chcę zawieść.

— Gówno mnie to obchodzi! Słyszysz?! Gówno mnie to obchodzi, bo ja chcę, żebyś żyła! Rozumiesz? Przecież jesteś młoda! Cały świat stoi przed tobą otworem. Tyle możesz zdziałać! Co cię podkusiło?! Co z naszymi marzeniami?!

— Przepraszam.

Nad niełatwą, podjętą jakiś czas temu decyzją, myślała bardzo długo, wciąż rozpatrując wszelkie „za” i „przeciw”. Przeważyła strona „za”, zanim dokończyła wypisywać listę, dlatego przy samej mecie nie miała zamiaru podkulać ogona i rezygnować z pracy w agencji tylko dlatego, że siostra nie akceptowała tego wyboru.

— Proszę… — kontynuowała nad wyraz spokojnie negocjacje. — Zapamiętaj tylko pięć cyfr. Pięć cyfr. Jeżeli w przyszłości ktoś do ciebie podejdzie, pokaże licencję i zapyta o kod dostępu, nie zwlekaj, bo to oznacza wielkie niebezpieczeństwo. Każda sekunda będzie wówczas cenna. Dla mnie na wagę złota. Nie zawsze pytanie o kod musi oznaczać to najgorsze — dodała łagodniej.

— Nie zgadzam się! Nie chcę tego słyszeć! — Zatkała uszy, kiedy siostra uczyła ją tych pięciu ratujących życie cyfr.

— Nie mam nikogo innego. — Podeszła i złapała ją za dłonie. — Mam tylko ciebie. Na nikogo innego nie mogę liczyć… Nikogo innego nie mogę już mieć.

Patrzyła jej głęboko w oczy z nadzieją i szczerością.

***

— Cecylia! — Gerard ponownie złapał ją za łokieć, przywracając do rzeczywistości. — Pierwsza cyfra — zakomenderował.

— Siedem — wyszeptała ze wzrokiem utkwionym w przestrzeń, mając przed sobą obraz ust Celiny, powtarzających w nieskończoność te cholerne cyferki.

— Dwa — dodał Tobiasz.

— Siedem — powtórzył po Cecylii Gerard, dostrzegając w oczach kobiety rosnące przerażenie.

— Jeden — załkała.

— Trzy — zakończył Tobiasz.

— „Siedem, dwa, siedem, jeden, trzy” — szeptała już sama. — „Nie siedemdziesiąt dwa tysiące siedemset trzynaście, a siedem, dwa, siedem, jeden, trzy”. — Łzy kapały jej po policzkach. — „Zapamiętaj je, bo one mogą mnie uratować”. — Wpadła w trans, ciągle szepcząc.

Agenci mieli dość robienia z siebie widowiska na w miarę zatłoczonej ulicy. Oszołomioną Cecylię teraz z łatwością posadzili na tylnym siedzeniu w samochodzie. Nie zadawali żadnych pytań, tym bardziej o adres zamieszkania, bo doskonale go znali. Wszystko wiedzieli o siostrach. To należało do ich podstawowych obowiązków, ponieważ niewiedza w ich fachu zbyt wiele kosztowała.

— Zapakujesz tylko najpotrzebniejsze rzeczy osobiste — poinformował krótko Tobiasz. — Musimy działać szybko i tak, by nie wzbudzać niczyich podejrzeń. Czas nas nagli.

— Gdzie ona jest?

Jak mogła o to jeszcze nie zapytać? Przecież przez te dziesięć lat ciągle myślała o Celinie. Kiedyś nierozłączne, stanowiły niemal dwie połówki jednej całości. Wszystko robiły razem, wyczulone na swoje nastroje, dlaczego więc Cecylii nie dopadło żadne przeczucie sugerujące nadejście niebezpieczeństwa?

— Prawdopodobnie w Grecji, tam zanotowaliśmy ostatnie logowanie jej telefonu.

— „My”?

— Im mniej wiesz, tym lepiej. — Gerard spojrzał na Cecylię we wstecznym lusterku.

— Jednak cokolwiek powinnam chyba wiedzieć. — Utrzymała kontakt wzrokowy, poddając się całkowicie hipnotycznemu działaniu jego zielonych oczu do czasu, kiedy agenci łypnęli na siebie wymownie.

— Cokolwiek tak. — Tobiasz wyciągnął w jej kierunku bilety lotnicze. — Porwanie Celiny…

— Porwanie?! — przerwała z krzykiem, zaskoczona. — Mówiliście o zniknięciu, a nie o porwaniu!

Jak nienawidziła ich w tej chwili za ukradkowe spojrzenia, jakby wciąż oceniali, na ile mogą jej zaufać. A przecież podobno tylko ona może pomóc.

— Ostatni raz widziano Celinę w towarzystwie nowo poznanego mężczyzny…

— To może najzwyczajniej w świecie gdzieś zabalowała. — Teatralnie wypuściła nagromadzone w płucach powietrze i zaczęła się śmiać.

— To nie jest śmieszne. — Gerard spróbował przywołać ją do porządku, jednocześnie gwałtownie hamując.

— No co? Ty się nigdy nie zakochałeś? — wypaliła. — Pewnie, że nie, sądząc po piorunach w twoich oczach. Nieczułe dranie — dodała pod nosem.

— I wyłączyła telefon na całe dwa dni? — spytał retorycznie Tobiasz, by rozwiać wątpliwości Cecylii, ale uspokoił ją tylko na sekundę.

— Może się zwyczajnie rozładował? Może nie zabrała ze sobą ładowarki z hotelu? Wy zawsze nosicie ładowarki przy sobie? — przekonywała, wciąż mając nadzieję, że to nieporozumienie.

— Cecylia… Agent i telefon wyłączony poza misją? — Pokręcił głową z powątpiewaniem.

— No co? Niemożliwe? Wam się nigdy to nie zdarzyło? Naprawdę? — Nie potrafiła zinterpretować ich milczenia.

W międzyczasie Gerard znowu odpalił samochód.

— Pewnie siedzi gdzieś na plaży i opala się w najlepsze! — prychała jak rozłoszczona kotka. — Cała Celina, najważniejsze jest tylko to, czego ona chce! Niezmiennie stawia siebie na piedestale potrzeb. Zaraz, zaraz, jaki dziś dzień?

— Szesnasty lipca, a po…

— No i wszystko jasne! — Walnęła dłonią w czoło. — Przecież dziś są nasze urodziny! Obchodzimy trzydziestkę. Pewnie baluje na całego. Jak ja mogłam zapomnieć?

— Ty naprawdę nic nie czujesz? Myślałem, że bliźniaczki odczuwają niepokój, kiedy coś dzieje się z tą drugą. Przecież jesteście jednojajowym potomstwem. — Gerard mówił, sprawnie prowadząc samochód po krętych uliczkach.

— Jesteśmy. I co z tego? Ja nawet jestem pięć minut starsza. — Dumnie uniosła podbródek, jakby uznała to za najważniejszą teraz informację. — Ale przestań wierzyć w stereotypy…

— To ty przestań. — Gerard ponownie spojrzał na kobietę we wstecznym lusterku. — Przestań udawać, że nie wiesz, o co chodzi!

— Nie widziałam Celiny od dziesięciu lat. — Z wielką trudnością wypowiedziała te słowa na głos.

— Wiemy to — dodał Tobiasz. — Ale to nie zmienia faktu, że zostałyście nierozerwalnie połączone w przeszłości nie tylko więzami krwi.

— To właśnie ta sprawa nas rozdzieliła — niemal krzyknęła. — Gdyby nie te bzdury, nadal miałabym siostrę przy sobie. Nadal mieszkałybyśmy razem.

— Nikt tego nie mógł przewidzieć. — Gerard łypnął przez ramię wprost na Cecylię.

— To nie moja wina.

Spuściła wzrok i skupiła go na swoich dłoniach, równo ułożonych na kolanach. Panujące w samochodzie milczenie nie pomagało w pozbyciu się wyrzutów sumienia, które mimo upływu lat były tak samo silne.

— Nie ma teraz czasu, by to roztrząsać. — Tobiasz usiadł na fotelu pasażera w pozycji umożliwiającej patrzenie na kobietę. — Fakty są takie, że od dwóch dni Celiny nie widziano w hotelu. Zabrała ze sobą klucze, więc obsługa musiała skorzystać ze swojej karty, by sprawdzić jej pokój. Został splądrowany. Nie wiemy, czego szukano i co mogła ze sobą zabrać na urlop. Zhakowanie i rozszyfrowanie danych z jej telefonu jest praktycznie niemożliwe. Poza nim nie powinna mieć przy sobie niczego, co wskazywałoby na powiązania z agencją, chyba że… — Zawiesił głos.

— Chyba że…? — podjęła po chwili roztrzęsiona Cecylia.

— Robiła na swój własny użytek jakieś notatki.

— A co one mogą im dać? — wypaliła.

— To zależy od tego, kto i po co ją porwał, bo że tego dokonał, nie ma najmniejszych wątpliwości — wtrącił Gerard.

— Ja nie wiem, jak to działa, ale to wy o sobie nawzajem wiecie? Myślałam, że jesteście zobowiązani do bezwzględnej tajemnicy?

— Bo jesteśmy. — Gerard zahamował przed blokiem, w którym mieszkała Cecylia i dodał, zanim wysiadła: — Coś jednak musimy o sobie wiedzieć, nie bacząc na to, że dla innych to bardzo cenne informacje.

— Musimy się pospieszyć. — Tobiasz otworzył drzwi i już miał wyjść na zewnątrz, ale powstrzymały go słowa Cecylii:

— No, nie! Tylko mi nie mówcie, że idziecie ze mną?

— Mamy stracić też ciebie? — zapytał Gerard głosem pozbawionym emocji.

— Bez jaj! Będziecie patrzeć, jak pakuję bieliznę? Nie ma mowy! — Wyszła pospiesznie z samochodu, trzasnęła drzwiami i stanęła niezdecydowana, bo zapomniała, że ma szpilki na nogach, a w nich przecież nie potrafiła biegać.

— Cholera, zaczekaj! — syknął Tobiasz, obejmując kobietę w pasie.

— Gdzie z tymi łapskami? — Zaczęła wyrywać się z uścisku.

— OK, przepraszam. — Tobiasz odszedł na odległość jednego kroku. — Ty naprawdę nie zdajesz sobie sprawy, z czym lub kim masz do czynienia. Pomyśl, że też możesz być w niebezpieczeństwie.

— No właśnie, à propos… — Stuknęła go palcem wskazującym w klatkę piersiową. — Sami tego nie możecie załatwić? Przecież posiadacie odpowiednie siły i środki, by uratować moją siostrę. Po co ja wam jestem potrzebna?

— Nie zachowuj się jak idiotka. — Gerard wykazał zdecydowanie mniej dyplomacji, chwytając Cecylię za ramię. — Jeśli nie rozumiesz grożącego wam niebezpieczeństwa, przynajmniej nie rzucaj zbędnych komentarzy i posłusznie wykonuj polecenia.

— Nie rozumiem, będziecie mnie targać ze sobą?

— Będziemy! — Przybliżył swoją twarz do twarzy oszołomionej kobiety.

— Po co? — zapytała ciszej.

— Żeby chronić was obie — warknął.

***

Zanim pozwolili wejść Cecylii do mieszkania, obejrzeli drzwi wejściowe i okna, poszukując śladów ewentualnego włamania.

Celina nie wie, gdzie mieszkam. Nagle zakiełkowało w niej przekonanie o swoim bezpieczeństwie, którego z wiadomych tylko sobie powodów nie wyjawiła agentom. Nie zostałam w nim oficjalnie zameldowana.

A mimo to…

Skoro, jak sugerują buszujący po pomieszczeniach mężczyźni, pozostaje na celowniku wrogów agencji i faktycznie śledzą oni każde jej poczynanie, to chyba z łatwością odnaleźli to jedno małe mieszkanie w gąszczu sześciopiętrowych blokowisk.

Na przemian uspokajała myśli, by za chwilę znów dopadało ją zwątpienie. Bo to, co uznawała za bezpieczne, niekoniecznie musiało takie być. Zresztą powinna teraz na skrzydłach niepokoju i z ogromnym zniecierpliwieniem pakować walizkę, nieustannie zasypywać agentów pytaniami o jakieś nowe, nawet mało istotne wiadomości, a ona więcej czasu poświęcała na kłótnie z nimi niż na adekwatne do wydarzenia działania.

Przecież porwano jej siostrę! JEJ SIOSTRĘ! CELINĘ! A Cecylia, niczym marionetka na zwolnionych obrotach, chodziła po swoim mieszkaniu. Nie wierzyła im, czuła, że coś jeszcze jest nie w porządku, ciągle coś nie dawało jej spokoju. To takie nierealne, nierzeczywiste, że aż… możliwe? Nagle jej poukładany od dawna dorosły świat stanął na głowie. Nie znajdowała w nim miejsca na te rewelacje. Agenci? Służby specjalne? Szukanie Celiny gdzieś w Grecji? Na kontynencie czy na jednej z wysp?

To przypominało dość tanią produkcję telewizyjną… Gdyby kazali ją jej oglądać i, nie daj Boże, byłby to jeszcze serial, to nie dobrnęłaby do końca pierwszego odcinka z powodu tak infantylnie przewidywalnej akcji, że zakrawało to na kpinę. Ruszą zaginionej na ratunek, odnajdą ją w jakiejś ruderze, uwolnią po kilku akcjach ze strzelaniną, a potem nastąpi happy end, oczywiście z namiętnym romansem w tle…

Co taka fikcja mogła mieć wspólnego z rzeczywistością? A może trafiła do programu Ukryta kamera? Cecylia nerwowo obróciła głowę w poszukiwaniu najmniejszego dowodu na potwierdzenie wymyślonej naprędce teorii. Nieraz go przecież w dzieciństwie oglądały razem, przytulone do siebie na szerokiej kanapie. Tyle rzeczy robiły wspólnie. Ba, można by wręcz rzec, że wszystko.

Urodzone z pięciominutową przerwą od pierwszego wspólnego oddechu jednocześnie sikały, jadły, płakały, zasypiały. Gęste blond włosy już w przedszkolu ozdabiały jednakowymi kokardkami, nie mówiąc o zakładaniu identycznych ubranek. Funkcjonowały jak dwie krople wody. Tylko mama potrafiła je odróżnić. Wyłącznie ona u statecznej od najmłodszych lat Cecylii dostrzegała pod lewym kącikiem niebieskiego oka maleńką plamkę przypominającą serduszko. Taką samą plamkę, ale przy prawym oku, miała Celina, żywiołowa ulubienica dziadków.

Tata nigdy w niczym ich nie wyróżniał. Niezmiennie powtarzał: „Otrzymałem podwójny dar, jak mógłbym jeden z nich kochać bardziej od drugiego?”. I one kochały się bardzo. Energiczność Celiny równoważyło rzeczowe podejście Cecylii. Obu z łatwością przychodziła nauka, ale wykonywanie codziennych obowiązków już mniej przypadało im do gustu. Jeśli wychodziły na randki, to razem. Nie z tym samym chłopakiem oczywiście, tylko na podwójne. Jak jedna mogłaby miło spędzać czas, gdy druga w samotności siedziała w pokoju?

Myślały tak samo, mówiły to samo, chorowały w tym samym czasie, jednocześnie odczuwały smutek i jak na zawołanie tryskały radością, roztaczając wokół siebie szczęście. Jak jednokomórkowy organizm funkcjonujący w symbiozie. Osobno nie potrafiły żyć, nawet nie chciały dopuścić do siebie myśli o rozstaniu.

Skąd więc ta dziesięcioletnia przerwa? Skąd upór, by nie utrzymywać ze sobą choć najmniejszego kontaktu? Nawet do rodziców na święta nie jeździły w tym samym czasie. Unikały się na wszelkie możliwe sposoby. Wanda i Jakub nigdy nie zdołali wyciągnąć ani od jednej, ani od drugiej córki, dlaczego stały się dla siebie zupełnie obce.

Ale przecież mimo wszystko Cecylia powinna coś czuć. Coś więcej poza niepokojem wywołanym słowami: „Twoja siostra została porwana”. Dwa dni temu faktycznie chodziła nieco rozdrażniona, ale w pracy miała tak gorący okres, że nie połączyła właściwie faktów. A jeśli Celina cierpiała? Dlaczego więc serce Cecylii nadal bije normalnym rytmem?

— Boże… — Ateistka z przekonania dawno nie wznosiła choć dłoni do modlitwy. — Jeżeli coś się stanie Celinie, nigdy sobie tego nie wybaczę! Celina! Gdzie jesteś, siostro? Nawiąż ze mną ponownie zerwaną więź, proszę… — Przełamała w końcu pozorną tamę obojętności.

***

— Cecylia? — Tobiasz stanął w drzwiach sypialni, zastając kobietę siedzącą na skraju łóżka, z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała. — Cecylia? — ponowił pytanie zaniepokojony brakiem kontaktu.

— Dość tego cackania. — Z impetem do pokoju wpadł Gerard. — Spakowana? Cecylia, pobudka! — Pstryknął palcami przed jej oczami. — Pośpiech…

— Tak, wiem. — Nagle wstała energicznie, odzyskawszy chęć do działania w oczach i w ciele. — Znaczenie ma każda minuta… Zostaw! — Walnęła Gerarda po dłoniach, kiedy zaczął otwierać szuflady w komodzie. — Nie będziesz mi pakować majtek. — Odepchnęła go na bok. — Sama to zrobię i skoro musicie na to patrzeć, trudno, tylko od razu uprzedzam, na ekstrawagancję i koronkową bieliznę nie macie co liczyć.

Wściekła wrzucała co popadnie z szuflady do małej podręcznej walizki. Wkurzali ją samą swoją obecnością. Pragnęła chwili spokoju, choć doskonale wiedziała, że jej nie otrzyma.

— Weź ubrania tylko na dwa dni — podpowiedział Tobiasz.

— Co chcesz mi przez to powiedzieć? — Oniemiała zawiesiła dłoń nad zamkiem bagażu.

— Nic… absolutnie nic. — Za późno przyszła refleksja.

— Tobiasz… — Podeszła do niższego agenta, opartego o framugę sypialnianych drzwi. — Czy to znaczy, że za dwa dni może być za późno? To jakaś granica?

— Od dwóch dni jej szukamy… — urwał zakłopotany.

— No i? — dopytywała przestraszona.

— Koniec! — Gerard dokończył zapinać zamek w walizce i spojrzał ostrzegawczo na Tobiasza.

Znał słabość swego partnera do płci żeńskiej i nie zamierzał właśnie dziś pozwolić, by wzięła górę nad rozsądkiem. Szczupła, wysoka Cecylia z pewnością na brak zainteresowania ze strony mężczyzn nie narzekała, ale w wianuszku jej adoratorów niekoniecznie powinien znaleźć się Tobiasz. W kryzysowych sytuacjach był niezawodny, jeśli nic nie zakłócało jego skupienia i tak winno pozostać, dlatego dość zdecydowanym tonem dodał: — Ona nie musi znać naszych zasad.

— Naszych zasad? — Od razu doskoczyła do niego Cecylia, łapiąc za klapy marynarki. — Dla ciebie to są tylko zasady? Otóż dla mnie NIE! — wrzasnęła. — To moja siostra, na Boga! Jak mam pomóc ją uratować, skoro ciągle rzucacie tymi swoimi tajemniczymi sloganami?

— Masz rację jedynie w jednym… — Po raz drugi w krótkim czasie złapał ją pod brodę i popatrzył jej w oczy. — Tak, to twoja siostra jest w niebezpieczeństwie… Więc rusz tyłek, ściągnij ze stóp te cholernie niepraktyczne szpilki, załóż coś wygodnego, w czym przede wszystkim będziesz mogła biegać, bo z tą czynnością nie powinnaś mieć kłopotu. — Otaksował Cecylię wzrokiem od góry do dołu, potwierdzając swoje przypuszczenia.

— Niech cię szlag, Gerard. — Odtrąciła jego rękę i zniknęła w łazience.

— No i co wyprawiasz? Teraz przez godzinę stamtąd nie wyjdzie. Przesiedzi ją, rycząc — prychnął Tobiasz. — Gratuluję.

Sarkastycznie poklepał przyjaciela po ramieniu. Tak, to najwłaściwsze określenie dla ich relacji, bo bez przyjaźni nie istniałoby między nimi bezgraniczne zaufanie, niezbędne do przeprowadzenia udanych misji. Pracowali od dawna w duecie, mając pod swoją pieczą głównie europejski kontynent. Niewielu kolegów z agencji mogło się poszczycić tak dobrymi wynikami jak ta dwójka. Nie tylko wizualnie byli do siebie podobni, z czasem i sposób działania zmienili stosownie do potrzeb, ze szczególnym naciskiem na bezbłędne szacowanie zysków i ewentualnych strat. Myśleli, wyprzedzając każde posunięcie o kilka kroków, rozpatrując wiele wariantów. Nie zawsze bowiem „góra” podejmowała ostateczne decyzje, z konieczności i braku czasu musiała stawiać na właściwe przeszkolenie i niezawodność agentów. W tej machinie wszystkie trybiki jak na razie działały niezawodnie.

— Musiałeś to zrobić? — zaczął drążyć po chwili Tobiasz. — Musisz udawać takiego nieczułego drania? Wiem, przy naszej profesji zakładanie rodziny nie jest wskazane, ale nie musimy tacy być. W końcu siedzimy w tym samym bagnie. Jeśli sobie nawzajem nie pomożemy, to kto stanie po naszej stronie?

— Ja muszę…

Nie skończył zdania, bo przy drzwiach wejściowych zauważyli czekającą na nich w sportowym ubraniu Cecylię. Nie zobaczyli łez na jej twarzy. Nie dam wam tej satysfakcji, pomyślała.

Piątek 16 lipca — 21.00

Wczesnym wieczorem wylądowali na lotnisku w Atenach. Zegarki przestawili o godzinę do przodu na czas lokalny. Dwuipółgodzinny lot samolotem czarterowym spowodował, że do hotelu, w którym zameldowana była Celina, dotarli już po zapadnięciu zmroku. Temperatura letniej pory roku robiła jednak swoje. Otwarte na oścież okna w apartamencie zapewniały choć minimalny dopływ chłodnego powietrza. Już podczas podróży mieli dość klimatyzacji.

Agenci jeszcze w samolocie opracowali plan działania. Telefony rozgrzane były do czerwoności. Ciągle z kimś rozmawiali, bez ustanku coś ustalali, rzucali terminami trudnymi do rozszyfrowania. Przeprowadzili wstępne przesłuchanie personelu oraz analizę zdjęć z monitoringu, który wcześniej kilkakrotnie przejrzeli inni miejscowi pracownicy polskiej agencji, wiecznie sprawdzający bilingi rozmów z telefonu Celiny. A ten z kolei nadal wymownie milczał. Zero sygnału oznaczało zero kontaktu, zaś brak powtarzających się numerów w spisie połączeń jednoznacznie wskazywał, że żaden nie należy do porywacza.

Czy Cecylia wiedziałaby, od czego zacząć, gdyby przyleciała do Grecji sama? Jeszcze w Polsce zadała sobie to pytanie, ogarnięta nagłą bezradnością, dlatego pozwoliła, by ktoś inny całkowicie przejął dowodzenie. Sama siedziała teraz sztywno w miękkim fotelu i patrzyła na pochylone nad stołem głowy mężczyzn, doceniając jednocześnie ich skupienie nad rozłożonymi dokumentami.

Ekskluzywny hotel wybrała sobie siostrzyczka na czas odpoczynku, pomyślała wciąż poirytowana.

Nagle poczuła silny niepokój. By nie zobaczyli łez w jej oczach, podeszła do otwartych drzwi balkonowych. Wyszła na szeroki taras budynku górującego majestatem nad innymi obiektami w centrum stolicy Grecji. Ten przepych nijak się miał do zamków, które lubiła zwiedzać. Pięciogwiazdkowy hotel to nie jej bajka. Wcześniej, przy wejściu, ze skrępowaniem obserwowała obsługę w uniformach ze spodniami wyprasowanymi w kant, boyów hotelowych donoszących posiłki do pokojów. Do tego wyposażenie o zdecydowanie ponadprzeciętnej jakości i wielka łazienka z ogromną wanną, która według niej stanowiła wręcz fanaberię.

W wysokim standardzie pragnęła świętować swoją trzydziestkę Celina, tylko dlaczego przyjechała tu sama? rozmyślała Cecylia, błądząc wzrokiem po panoramie miasta. Czyżby tak jak ja nie znalazła dotąd nikogo, kto czekałby w domu, by ją przytulić i ukoić w ramionach po ciężkim dniu? A może musiała, znów podobnie do mnie, skazać się na samotność, dokuczającą z dnia na dzień coraz bardziej?

Miała nadzieję, że podtrzymanie postanowienia o życiu w pojedynkę będzie łatwiejsze. Kiedy składała tę deklarację, beztroska przeważyła nad rozwagą i znacznie mniejszym doświadczeniem. Ba, można by rzec: nad totalnym jego brakiem. A dodatkowo jeszcze na własne życzenie z czasem straciła możliwość wypowiadania licznych wątpliwości na głos, choćby do przyjaciółki, której nigdy nie miała. Unikała kontaktów z ludźmi również w pracy, co z upływem lat coraz bardziej jej przeszkadzało. Nie przewidziała do końca konsekwencji decyzji podjętej pod wpływem emocji, bo też nie przyszło jej do głowy, że Celina odejdzie na zawsze z jej życia. Zamknie za sobą drzwi i ponownie w nich nie stanie…

— To nie tak miało być. — Łkała cicho, zaciskając pięści tak mocno, że aż wbiła sobie w skórę i tak krótko obcięte paznokcie.

Potarła obolałe wnętrze dłoni i czerwone ślady. Przynajmniej jakiś kolor się na nich pojawił, westchnęła w myślach. Malowania paznokci też sobie notorycznie odmawiała…

— Mamy to! — Tobiasz wpadł na taras z okrzykiem radości.

— Co? — Cecylia szybko powróciła do rzeczywistości.

— Znamy miejsce przetrzymywania Celiny!

Sprawiał wrażenie, jakby chciał ją uściskać, ale zatrzymał się w pół kroku i nagle zmarkotniał.

— Ale jak? Skąd? Czy to pewne? Gdzie? Jedziemy? Nie czekamy na posiłki? Ruszamy? Żyje? Jest cała? — Grad pytań padł niczym salwa z karabinu maszynowego.

— Powoli. — Do dwójki na balkonie dołączył Gerard. — Odpowiemy na wszystkie pytania, oczywiście we w miarę dostępnym zakresie, ale jednocześnie zajmijmy się też naszymi obowiązkami. — Sprowadził Tobiasza na ziemię.

— Tak, oczywiście. — Ten przybrał minę niewiniątka.

Gerard od kilku godzin go nie poznawał. Zazwyczaj zagadywał kobiety spontanicznie, prowadząc z nimi dość luźne rozmowy, dopiero w ostateczności wyciągając od nich niezbędne informacje, ale dziś, wyjątkowo, postawił na małomówność. A przecież nie przepuściłby okazji zbajerowania „obiektu” dokładnie w swoim typie, więc coś było nie tak. Z zaskoczeniem przyłapywał go na ciągłym obserwowaniu Cecylii, momentami wręcz na wgapianiu się w jej smukłą postać, ale tej konkretnej sytuacji nie wytrzymał i z wściekłością zadał pytanie, kiedy zniknęła w pokoju:

— Co z tobą? Tylko mi nie mów, że nic, bo znam ten wyraz twarzy.

— Za dużo sobie wyobrażasz. — Wzruszył ramionami. — Nic się nie dzieje.

— „Nic się nie dzieje”? Powstrzymaj swoje zapędy, bo żadne miłostki nie są nam teraz potrzebne. Najważniejsze jest wykonanie zadania.

— Wiem, stary! Wiem… — dodał już ciszej — ale ja… — miotał się i w końcu wybuchnął: — Od dawna mam do niej słabość!

— Znasz ją tylko ze zdjęć. — Gerard popatrzył na przyjaciela podejrzliwie. — Dobra, nie neguję tego twojego nagłego zauroczenia. — Podniósł dłonie w uspokajającym geście. — Ale może jednak odłożyłbyś te amory na później, bo to nie służy powodzeniu akcji.

— No i co z tego? — burknął Tobiasz, jakby nie dosłyszał drugiej części wypowiedzi. — Poza tym nie ze zdjęć, tylko z obserwacji. Przecież od dwóch miesięcy śledzimy każdy jej krok, koczujemy na jej osiedlu jak menele. To niewystarczający okres na poznanie?

— To prawda… — Zapatrzony w dal agent intensywnie rozmyślał. — Dlaczego zatem przegapiliśmy tak wiele istotnych szczegółów? Dwa miesiące temu dotarły do agencji sygnały o krecie. Mieliśmy na celowniku obie siostry, jak jedna nam się tak po prostu wymknęła? Ciągle szukam odpowiedzi na to pytanie. Przecież wszyscy jesteśmy wiecznie sprawdzani, za każdym poszedłbym w ogień i ręczył swoim życiem. Ja wiem, że w tym fachu stuprocentową pewność zyskujesz dopiero po zakończonej powodzeniem akcji, ale przecież musimy sobie ufać nawzajem, do cholery. A może tak nas skutecznie przeszkolono w sztuce kłamania, że już nie potrafimy sami siebie rozgryźć? Gdzie popełniliśmy błąd?

— Teraz nie czas, by to roztrząsać — uciął przygaszony Tobiasz. Chodź, przejrzymy broń i ilość zapasowej amunicji.

***

Coś jednak ciągle Gerardowi nie pasowało. Nie chciał rzucać bezpodstawnych oskarżeń, ale miał pewne podejrzenia. Czy faktycznie dokonał tak fatalnego wyboru? Czy to właśnie spod jego ręki wyszedł donosiciel? Szkolił rekrutów od piętnastu lat, to niemożliwe, by dał się zwieść pozorom. Przecież nieprzypadkowo objął funkcję specjalisty od budowania w adeptach odporności fizycznej i psychicznej.

Trudne do przejścia testy zostały w taki sposób pomyślane, by wyłapać najmniejszą słabość i zauważyć każde kłamstwo. To, że sami uczyli, jak oszukiwać, stanowiło sprawę drugorzędną. „Dla dobra i bezpieczeństwa agenta wszystkie chwyty dozwolone” — powtarzali często, ale czy to zadziałało także w drugą stronę? W stronę agencji, przeciwko nim samym? I na taką ewentualność zostali teoretycznie przygotowani, choć w rzeczywistości podobne sytuacje występowały sporadycznie.

Gerard wszedł za Tobiaszem do pokoju i otworzył długą, czarną walizkę. Wyciągnął z niej złożony HK PSG1, samopowtarzalny karabin wyborowy niemieckiej produkcji. Wyregulował kolbę oraz sprawdził teleskopowy celownik optyczny. Trójnożna podstawa dziś nie była mu potrzebna, za to za niezbędne uznał trzy pełne magazynki, każdy o pojemności dwudziestu nabojów. Potem wyciągnął kamizelki kuloodporne i jedną z nich rzucił w kierunku Cecylii. Z zaciekawieniem i zniecierpliwieniem patrzył, jak niezdarnie nakłada ją na siebie. W końcu podszedł do kobiety i mocno naciągnął zaczepy.

— To boli! — syknęła i cofnęła się o kilka kroków.

— Ma boleć. — Przyciągnął ją ponownie do siebie. — Chociaż przede wszystkim ma cię ochronić.

— Sama kamizelka? — W głosie kobiety usłyszał wyraźne powątpiewanie.

— Kamizelka i to. — Wyciągnął zza paska spodni krótki pistolet.

— Ja nie… — Nim zdążyła dokończyć, rozległo się zgrzytnięcie.

— Tak się go odbezpiecza i zabezpiecza. — Podniósł broń na wysokość jej twarzy. Cecylia skinęła głową na znak, że zrozumiała. — A teraz patrzysz i ekspresowo kodujesz, bo pokażę tylko raz. — Robił wszystko tak szybko, że każdy, nawet doświadczony strzelec, miałby problem z zapamiętaniem kolejności. — Zresztą jedyne, co musisz umieć, to wyciągnąć go przed siebie i strzelić. — Zrezygnował z tłumaczenia, widząc jej zniesmaczoną minę i brak jakiegokolwiek skupienia. — Nawet oka do celownika nie musisz przykładać, magazynek też załaduję sam, już na miejscu.

— Zimny jest. — To jedyne, co przyszło jej do głowy.

— HK USP ma cię bronić i ci służyć. — Patrzył na Cecylię jak na dziecko, zaskoczony jej absolutną ignorancją. — Ważne, że kiedy stracimy cię z oczu, on pozostanie twoim jedynym przyjacielem.

— „Stracimy cię z oczu”?

Nareszcie wyczuł w jej głosie emocje. Może niekoniecznie stawiał na strach, ale jednak coś osiągnął. Wpadnięcie w marazm należało do najgorszych reakcji, a strach przynajmniej spowoduje, że Cecylia nie odstąpi ich na krok. Wystarczy, że Celinę stracili z zasięgu monitorów.

— Przecież zdajesz sobie sprawę, że może być różnie. — Gerard jeszcze raz sprawdził zapięcie jej kamizelki kuloodpornej. — Jak dojedziemy na miejsce, masz się trzymać mnie, słyszysz? Popatrz mi w oczy, żebym wiedział, czy kodujesz polecenia.

— Mam się trzymać ciebie — powiedziała z mocą, ale drżąc na całym ciele.

— Tak. Chodzić za mną krok w krok. Zostać moim cieniem. Nie wychylać z żadnymi głupimi samodzielnymi interwencjami. Słuchać każdego rozkazu. Nie wyrywać w kierunku Celiny, kiedy ją zobaczysz. Do momentu, aż ci pozwolimy. — Rozumiesz? Cecylia, rozumiesz? — Patrzył na opuszczaną powoli głowę.

— Rozumiem — szepnęła.

— Głośniej! Muszę mieć pewność, że sens słów do ciebie dotarł. To bardzo ważne. — Złapał ją za ramiona.

— Rozumiem — powtórzyła wyraźnie i podniosła dumnie głowę na kilka sekund, ale Gerard i tak zdążył zobaczyć łzy w jej oczach.

— Idziemy — zakomenderował, podnosząc z podłogi załadowaną broń.

***

Tobiasz zawsze pierwszy sprawdzał obserwowany teren. Teraz też otworzył bezszelestnie drzwi i wyjrzał na hotelowy korytarz. Odcinek do przejścia ewakuacyjnego był bardzo krótki, ale niebezpiecznie wąski. Zbiegli pięć pięter po schodach. Najpierw Tobiasz, w środku Cecylia i na końcu Gerard. Cała trójka w ciemnych ubraniach i czarnych kamizelkach kuloodpornych. W zaułku podziemnego garażu czekał na nich podstawiony wcześniej samochód. Kluczyki odebrali na recepcji tuż po przyjeździe.

Dochodziła godzina dwudziesta trzecia. Tym razem za kierownicą zasiadł Tobiasz. Niezbyt szerokimi uliczkami Aten prowadził ich ustawiony wcześniej przez centralę GPS. Gerard zajął z Cecylią miejsce na tylnym siedzeniu. Sprawdzał, czy dodatkowe magazynki są pełne. Uzupełniał naboje w tych, które potem włożył w kieszenie kamizelki Cecylii.

— Skąd wiecie, gdzie przebywa Celina? — To pytanie wybiło go z rytmu.

— Centrala namierzyła faceta z kawiarni, w której widziano twoją siostrę ostatni raz — odpowiedział z ociąganiem po bardzo długim milczeniu.

— Myślicie, że jest z nim?

— To ostatnia osoba, z którą miała kontakt, więc nawet jeśli nie, to musi coś wiedzieć.

— A jeśli to jakiś przypadkowy gość? Przecież nie musieli siedzieć przy jednym stoliku, w ogóle ze sobą rozmawiać.

— Nie nazwałbym go… przypadkowym, jak to określiłaś.

— Dlaczego ciągle mówisz półsłówkami?

— Bo nie wszystko musisz wiedzieć, a już na pewno nie to, w jaki sposób zdobywamy informacje.

— Coś jednak chciałabym…

— Nie ma takiej potrzeby — przerwał ostro.

Wiecznie z nią tak rozmawiał, jakby był zły i obrażony. Faktycznie, ciągnięcie dodatkowego balastu w trudnej misji niekoniecznie ułatwiało sprawę, ale nie do tego stopnia, by z aż taką niechęcią do niej podchodzić. A wystarczyło, że Cecylia otworzyła usta, by wybuchał irytacją o mocy wulkanu.

— Zabraliście mnie ze sobą, więc coś powinniście mi powiedzieć! — krzyknęła, całkowicie wyprowadzona z równowagi.

— „Zabraliśmy”, bo musimy cię chronić! Zostawienie twojej skromnej osóbki w Polsce to za duże ryzyko.

— Ryzyko? Mogliście mi załatwić ochronę, a jednak przytargaliście mnie ze sobą aż do Grecji. Po co, skoro wszystko przede mną ukrywacie, a każde moje pytanie działa, szczególnie na ciebie jak płachta na byka? — wkurzona kopała nogą przednie siedzenie.

— Gdyby dorwali was obie… — urwał i odwrócił głowę w kierunku okna.

— Czego jeszcze mi nie mówisz?

— Patrzyłaś kiedyś, jak twoim bliskim ktoś robi krzywdę? — spytał agresywnym tonem.

— Do tej pory nie musiałam…

— I obyś tego nie doświadczyła.

— Choć nie wiem, co jest gorsze, widzieć czy wyobrażać sobie, co mogą jej robić.

— Uwierz mi, patrzenie na to to najgorsza tortura.

***

Nadal trzymał głowę odwróconą. On też kiedyś jechał na ratunek bliskiej osobie. Do dziś wyrzucał sobie, że dopuścił do siebie tę cholerną słabość, jak traktował miłość, chociaż minęło tyle lat. Zaczynał wówczas pracę jako świeżo upieczony agent. Dopiero co zakończył szkolenie, pełen zapału do realizacji stawianych przed nim zadań. Wszedł w grupę doświadczonych kolegów. Całkowicie zdał się na przydzieloną mu partnerkę. Słuchał jej we wszystkim, chłonął wiedzę, spijając z ust każde słowo.

Tylko w jednej kwestii postawił na rozterki, a one niestety zaważyły na cennym życiu coraz bardziej związanej z nim kobiety. Prosiła, by pod żadnym pozorem nie ujawniał kiełkującego uczucia, ale nie posłuchał, a wróg poznał i wykorzystał tę informację. Gdyby odsiecz nie dotarła na czas, zdradziłby wszystkich, byleby oszczędzić jej cierpienia, które obserwował z udręką. Przeżyła tortury, jednak powikłania po nich ją pokonały. Na łożu śmierci wybaczyła Gerardowi, ale co z tego, skoro on sam sobie nie pozwolił na wybaczenie. Na zawsze zapamiętał tę lekcję.

Gdyby nie Tobiasz, zrezygnowałby z pracy marzeń. Ten obdarzony zdrowym optymizmem mężczyzna zastosował jedyną skuteczną w jego przypadku terapię — wstrząsową. Doskonale wiedział, że adrenalina towarzysząca każdemu zleceniu zdziała cuda, a by jej zakosztować, wystarczyło jedynie wystawić nogę za próg domu. Od dziesięciu lat żyją jak bracia, doskonale znają swoje zalety, wady i słabości, których nie zdoła pokonać najcięższe szkolenie.

***

— Na kogo ty musiałeś patrzeć? — spytała cichutko, kładąc dłoń na jego ramieniu.

— Na nikogo — strącił ją. — Na nikogo — dodał ciszej i nieco spokojniej.

— Dojeżdżamy na miejsce — oznajmił Tobiasz, który nieświadomie uratował Gerarda z trudnej sytuacji. On sprawy przeszłości dawno pozostawił za sobą.

Zaparkowali na obrzeżach miasta, w miejscu nieoświetlonym przez latarnie. O tej porze spotkanie przechodnia na terenie małego, ekskluzywnego osiedla graniczyło z cudem. Cisza na ulicy z domkami jednorodzinnymi wręcz ogłuszała, a to dodatkowo motywowało trójkę uzbrojonych osób do bezszelestnego przemieszczania. Namiar, wciąż pulsujący na nawigacji, wskazywał jedną z posiadłości, schowaną z dala od głównej drogi. I ją spowijał mrok nocy. Agenci pomogli Cecylii przejść przez wysokie ogrodzenie. Kamery monitoringu na strzeżonym osiedlu tego miejsca nie obejmowały, o czym zapewniono ich po drodze. Podeszli bardzo ostrożnie do dużego, parterowego budynku. Gdy Tobiasz dał znak, że w środku nie dostrzegł żadnego ruchu, przekroczyli uchylone drzwi tarasu niemal bezgłośnie, z odbezpieczoną bronią w wyciągniętych przed siebie rękach.

Może gdyby założyli noktowizory, zauważyliby migający w oddali czujnik ruchu. Może gdyby świecił na czerwono, a nie granatowo, w kolorze wszechobecnej ciemności, zdążyliby zmienić taktykę.

Ale nie otrzymali na to ani sekundy. Strzały najpierw dosięgły Gerarda, który przewracając się na podłogę, zdążył złapać i pociągnąć za sobą Cecylię, ale i tak trafiły ją trzy kule. Kolejne uderzyły w ciało Tobiasza. Po błyskach z karabinu rozpoznał, gdzie znajduje się wróg. Napierał na niego, nie zważając, że z lewego ramienia tryska krew. Gerard przycisnął Cecylię plecami do podłogi i ochraniał własnym ciałem. W wyniku szoku nie odczuwała bólu. Jedynym, co słyszała, były ciągłe wystrzały z karabinów wyposażonych w tłumik.

Tobiasz nie miał szans na dorwanie przeciwnika żywcem. Stał teraz nad podziurawionym trupem, w nienaruszonej twarzy szukając potwierdzenia, że jest mężczyzną z fotografii, ostatni raz widzianym razem z Celiną pod kawiarnią w centrum Aten. Gerard wstał, zmuszając się do zignorowania bólu lewego uda, które drasnął nabój. Ruszył na przeszukiwanie skromnie, nieadekwatnie do standardu osiedla, wyposażonego domu. Przeczesał go dokładnie, nie znajdując jednak ani Celiny, ani żadnego śladu wskazującego na jej pobyt w tym miejscu. Potem szybkim krokiem podszedł do wstrząśniętej Cecylii i zaczął ją dotykać, sprawdzając, czy nie odniosła ran.

— Nic mi nie jest. — Siedziała na podłodze oszołomiona. — Gerard, przestań! — Nagle wstała i odepchnęła mężczyznę. — Nic mi nie jest! Wszystkie kule trafiły w kamizelkę.

— Nie ma jej tu? — Tobiasz w kółko chodził po dużym salonie, przygotowany na odkrycie kolejnych przykrych niespodzianek.

— Nie ma… — Gerard musiał usiąść, bo z rany na nodze coraz szybciej płynęła krew.

Cecylia znalazła w łazience ręczniki i apteczkę. Zatamowała krwawienie, a potem owinęła bandażem udo Gerarda. W przypadku Tobiasza kula szczęśliwie przeszła na wylot, omijając tętnicę. Zdezynfekowała ranę, nie bacząc na syczenie agenta.

— I co teraz? — Już nie potrafiła opanować łez. — Co teraz? — Obiema rękami uderzała Tobiasza w pierś. — Jeśli zabiłeś jedynego świadka, to jak ją znajdziemy?

Z coraz większą trudnością odpierał atak. Tak naprawdę nie miał nawet jak odepchnąć kobiety, bo jego lewe ramię pulsowało z bólu, a w drugiej ręce trzymał broń. Zresztą jakiej oczekiwała odpowiedzi? Przecież gdyby nie zabił napastnika, na podłodze domu leżałyby teraz trzy trupy, a nie jeden.

— Uspokój się! — Gerard złapał Cecylię od tyłu i zablokował szalejące ramiona, zamykając je w szczelnym uścisku.

— Jak mam się uspokoić?! — Pobudzona przez rozpacz i wściekłość, próbowała wyswobodzić swoje ciało. — Teraz już nigdy nie znajdziemy Celiny! Nigdy!

— Nie krzycz! Świadkowie nie są nam potrzebni. Wrócimy do hotelu i obmyślimy nowy plan.

— Jaki nowy plan?! Zdradziliśmy się! Pokazaliśmy, kim jesteśmy i jak wyglądamy! — krzyczała, dokładając nogi do wierzgających rąk.

— O czym ty mówisz? Nie masz zielonego pojęcia…

— A właśnie, że mam — weszła mu w słowo. — Nie zauważyłeś kamery w telewizorze? Dzięki niej wszystko o nas wiedzą. Nigdy mi nie oddadzą Celiny — załkała. Gdyby Gerard jej nie podtrzymywał, z bezsilności upadłaby na kolana.

— Skąd ty…? Skąd o niej wiedziałaś? — Tobiasz, mimo absolutnego zaskoczenia, pozostał na tyle przytomny, że jednym kopnięciem rozwalił urządzenie.

— Jeden z klientów mojego biura, posiadający chyba tak samo drogie domy, ma fioła na punkcie zabezpieczeń. Pokazywał mi ostatnio swój najnowszy nabytek. Identyczny jak ten, nagra i obraz, i dźwięk, poda datę i godzinę zdarzenia, dostosowano do niego bardzo dobry noktowizor. Teraz wszystko stracone. Jeśli wiedzą, kto jej szuka…

— Jeśli wiedzą, to pewnie zażądają okupu. — Gerard wstał z kanapy i podszedł do ściany, na której wisiał duży telewizor.

— I ty oczywiście mówisz to tak spokojnie i kalkulujesz na zimno?

Cecylię złość rozsadzała od środka. Podchodzili do tematu ze stoickim spokojem, który ją doprowadzał do szału, ale dawała jeszcze radę nie pokazywać całej gamy swoich negatywnych uczuć.

— A jak chciałabyś, bym to powiedział? Mam naśladować ciebie? — burknął w odpowiedzi.

— Musisz być takim draniem bez emocji?

— Emocje w mojej pracy…

— „Emocje w mojej pracy”… — Wyrzuciła energicznie ręce do góry. — Robotami cholera jesteście, a nie ludźmi! — warknęła.

— Uspokój te nerwy, bo one faktycznie do niczego nie prowadzą. — Tobiasz kolejny raz wsparł przyjaciela. — Musimy wrócić do hotelu i poszukać kolejnych powiązań.

— A tymczasem moja siostra jutro może już nie otworzyć oczu. — Zrezygnowana, usiadła na podłodze.

— Tak bez żadnego sygnału jej nie zabiją.

Z niewiarygodną siłą i szybkością rzuciła się z pięściami na Gerarda, który wyłącznie dzięki dobremu przeszkoleniu potrafił uniknąć nagłego gradu ciosów. W końcu refleks w ich fachu to podstawa.

— Ty nieczuły draniu! Ty bestio! Kurwa! O śmierci mówisz jak o spacerze przy księżycu w nowiu!

— Przecież po coś to zrobili! Z jakiejś przyczyny ją przetrzymują. — Tobiasz podszedł do Cecylii. — Pomyśl logicznie.

— Właśnie myślę logicznie! — wrzasnęła i gwałtownie odepchnęła dłoń, którą agent położył na jej ustach. — Skoro przez dwa dni centrala nie zarejestrowała żadnego sygnału od porywaczy, to oznacza, że chcą czegoś… — Nabrała powietrza — ale tylko od niej. Tylko od niej! Nie od was. Więc skąd będziecie wiedzieć, czy jeszcze trzeba prowadzić tę akcję, czy może już Celina nie leży w jakimś rowie?!

— Nadzieja pozostaje tylko w tym, że tego nie dostaną i w konsekwencji zostaną zmuszeni, by zwrócić się do nas, bo jakoś nie przypuszczam, że łatwo odpuszczą. — Gerard obserwował przez okna teren na zewnątrz.

— A jeśli nic od was nie chcą, a ona przez głupią lojalność straci życie?

— Cecylia, jeśli przestaniemy w to wierzyć, to już teraz możemy się pakować i wracać do Polski. — Tobiasz dłuższy czas patrzył w oczy kobiety. — Nie możesz się poddać… Ona na ciebie liczy.

— Raczej na was… Mnie nie chce znać — odparła z westchnieniem.

— Nie wierzę ani w to, że ktoś obcy zainteresował się nią przez przypadek, ani w to, że gdzieś zabalowała. — Gerard ruszył w stronę drzwi tarasowych, za nic mając rozterki Cecylii.

— Nawet jeśli dawno temu utraciła z tobą kontakt — łagodnie za to stwierdził Tobiasz — to teraz z pewnością marzy, by go odzyskać.

Nie do końca dawała wiarę tym słowom, znała przecież charakter swojej upartej siostry. Tyle razy próbowała i tyle samo razy odbiła się od ściany. W tej chwili żywiła jedynie nadzieję, że dawna kłótnia pójdzie w zapomnienie, a one zyskają maleńką szansę na odbudowanie relacji. Cecylię załamywała myśl, że miałaby już więcej nie zobaczyć Celiny, choćby tylko po to, by ją objąć i powiedzieć, jak bardzo ją kocha.

***

Wrócili do hotelu godzinę później. Nawet na kąpiel w wielkiej wannie z hydromasażem zabrakło im siły. By dalej skutecznie działać i logicznie myśleć, musieli choć kilka godzin przeznaczyć na sen. Tylko jak tu zasnąć, kiedy u Gerarda postrzelone udo rozgrzane było do czerwoności, a naderwany mięsień ramienia Tobiasza palił żywym ogniem? Ledwo wytrzymali zmienienie opatrunków. A zastrzyki przeciwbólowe co prawda pomagały, ale nie przynosiły całkowitej ulgi.

Z dwóch sypialni do uszu Cecylii najczęściej dobiegał dźwięk skrzypienia łóżkowych materaców i przewracania się z boku na bok. Krótkie drzemki nie przynosiły upragnionego spokoju. Przynajmniej za oknem mocno świecił jej księżyc, na który patrzyła z nostalgią, chociaż i on nie zsyłał ukojenia.

Dziesięć lat wcześniej…

Z głębokiego snu na wojskowej pryczy wyrwał ją odgłos lądującego helikoptera. Nie po raz pierwszy budzono rekrutów w środku nocy, wyciągano z ciepłego posłania wśród pokrzykiwań przełożonych i przy wtórze niewybrednych ponagleń zmuszano do ekspresowego nałożenia umundurowania. Plecak z podstawowym wyposażeniem: menażką, kocem, zapasowym ubraniem, peleryną przeciwdeszczową, lornetką, niezbędnikiem i kamizelką kuloodporną niezmiennie stał spakowany u wezgłowia łóżka.

Tu nikt nie patrzył, czy obok śpi kobieta, czy mężczyzna. Koedukacyjne szkolenie nie uznawało podziałów na rodzaj płci. Szkolili się razem, jedli w tej samej stołówce, spali w wielkim hangarze w łóżkach rozstawionych jedynie na odległość metra, tarzali się w błocie i przeskakiwali przez wysokie przeszkody. Limity ocen też dla wszystkich określono jednakowe, absolutnie zakazując pobłażania.

Agenta miała cechować bezgraniczna odporność na stres, uciążliwe warunki atmosferyczne, ból fizyczny i psychiczny. W chwili akcji wchodzili w role robotów bez uczuć, pragnień, z nakazem kontrolowania myśli, a nie kierowania ich ku najbliższym. Odradzano im zakładanie rodzin i sami też zwykle z tego rezygnowali. No bo w jaki sposób wytłumaczyć leżącej przy twoim boku ukochanej osobie: „Kochanie, muszę wyjechać na dwa dni, by kogoś zabić na zlecenie”? Życie w kłamstwie i ciągłym napięciu dostarczało wystarczającej adrenaliny, by dodatkowo tracić cenny czas na szukanie wiarygodnych wymówek. Niewielu podjęło to wyzwanie.

***

— Dwie pierwsze osoby do helikoptera, reszta biegiem na miejsce akcji! — wykrzyczał jeden z kapitanów, otwierając z hukiem drzwi hangaru.

To oznaczało, że dla dwóch najszybszych adeptów zaplanowano w nagrodę podwózkę, a reszta przemierzy wiele kilometrów biegiem, w deszczu, brodząc w głębokim błocie. Odpadła, dobiegając do drzwi jako trzecia. Nie notowała, ile razy zaliczyła upadek podczas dziesięciokilometrowego marszu, ile usłyszała wyzwisk wykrzyczanych przez megafon. A to stanowiło dopiero początek morderczego pierwszego etapu. „Ścieżka wzlotów i upadków”, tak nazywali skomplikowany tor przeszkód w wojskowym małpim gaju. Czołganie wśród łatwych do zerwania kabli pod napięciem, przechodzenie przez dwumetrowe mury, wspinanie po linach, zjeżdżanie po rynnach, a na końcu strzelanie do celu.

I tak wciąż od nowa i od nowa, przez całą noc, wśród pokrzykiwań, szturchania kolegów, popędzania przełożonych, aż do pierwszych, wyczekiwanych promieni słońca na horyzoncie. Potem powrót tą samą drogą, oczywiście biegiem, do nagrzanego hangaru, ekspresowa kąpiel pod wspólnym prysznicem i kilkugodzinne testy psychologiczne. A kiedy tylko adeptowi długopis wypadał z ręki albo gdy jego głowa ze zmęczenia opadała na stół, dostawał uderzenie w plecy drewnianą linijką. I to był jeden z łagodniejszych rodzajów kary.

Każdy tylko raz zaliczył stanie w kącie przez godzinę z podniesionymi rękami.

Każdy tylko raz przeżywał to upokorzenie.

Potem robił wszystko, by utrzymać i długopis, i głowę na odpowiednim miejscu.

Godzinne strzelanie należało do jednej z największych i nielicznych przyjemności. Najgorsze doświadczenie to porażanie prądem. Tak, porażanie prądem właśnie i te słowa:

„Przynajmniej wiecie, czego możecie się spodziewać po przeciwniku, kiedy wpadniecie w jego łapy. A gwarantuję, że w rzeczywistości będzie o wiele gorzej. Uwierzcie, są ludzie, którzy robią specjalizację z wymyślania tortur. Lubują się w zadawaniu innym cierpienia. Lepiej teraz poznajcie to, co z pewnością spotkacie w przyszłości. Przesuwajcie granice, wykorzystując to, że my w odpowiednim momencie naciśniemy przycisk STOP”.

Więc przesuwali je miesiąc po miesiącu, aż do dnia uściśnięcia dłoni przez przełożonych i wręczenia legitymacji. Dokumentu okupionego morzem wylanych łez, hektolitrami potu, setkami siniaków, dziesiątkami ran. Milionami oddanych do celu strzałów z pistoletów i karabinów, wyścigami w składaniu i rozkładaniu broni, pakowaniem ekwipunku na czas i niekończącym się testowaniem gotowości bojowej.

***

Cecylia obudziła się z krzykiem przerażenia i gwałtownie usiadła na łóżku. Za oknem dostrzegła pierwsze promienie słońca.

Celina nie doświadczyła podobnego komfortu, skazana na ciemność piwnicy, wyrwana z kolejnej krótkiej drzemki chluśnięciem zimnej wody z wiadra.

Sobota — 17 lipca — dziewiąta rano

Gerard w końcu, po wielokrotnym przekładaniu z boku na bok, zasnął kamiennym snem. Tobiasz na drugim łóżku drzemał na prawym, zdrowym boku. Pomimo weekendu Ateny od rana tętniły życiem, dlatego wzmożony hałas za oknem spowodował, że zerwali się jednocześnie jak na odgłos wystrzału, czego ze względu na rany natychmiast pożałowali. Niemal odruchowo pognali do sypialni Cecylii, choć Gerard przez swoją nogę dotarł tam jako drugi.

— Cholera! — krzyknął Tobiasz, zrzucając pościel na podłogę. — Cholera! Sprawdź w łazience!

— Pusto! — Z innej części apartamentu usłyszał głos Gerarda. — Kurwa! — Wpadł ponownie do pokoju zajmowanego przez kobietę. — Nogi jej z dupy powyrywam, jak ją dorwę!

— Najpierw to musimy ustalić, gdzie polazła. — Tobiasz wyszedł na taras. — Kurwa! — powtórzył przekleństwo po Gerardzie i walnął w barierkę postrzeloną ręką. Ból ze zdwojoną siłą dotarł do mózgu. — Kurwa! — krzyknął znowu, osłaniając ranę drugą dłonią, jakby to miało pomóc.

— Jedź na parter, może widzieli ją na recepcji. Ja pójdę na dach — zakomenderował Gerard.

***

Niech no tylko wpadnie w moje ręce! złorzeczył w myślach, przeskakują po dwa stopnie naraz. Mieliśmy być niewidoczni, ale z tą ignorantką cały misternie ułożony plan może spalić na panewce.

— Plan? — prychnął już na głos w wąskiej klatce schodowej.

Plan, który niczym bańka mydlana pękł w nocy, kiedy zabili jedynego świadka. Teraz, bez żadnego punktu zaczepienia, pozostało im tylko czekanie. Ale na co? Na wiadomości o porzuconych gdzieś na peryferiach miasta zwłokach? Nie, taka opcja w ogóle nie wchodziła w grę! Przynajmniej jeśli chodzi o dwóch wysłanych na poszukiwanie agentów. Chociaż… analizowali dostępne informacje już tyle razy, że chyba wyczerpali wszystkie możliwości. A więc co teraz? Z przykrością przyznał w duchu, że nieopatrznie drugiej stronie oddali możliwość wykonania kolejnego ruchu.

Gerard z głową pełną rozbieganych myśli wpadł na dach i stanął jak wryty. Na leżaku, przy pokaźnych rozmiarów basenie, leżała Cecylia ubrana jedynie w bieliznę i koszulkę na krótkich ramiączkach. Odniósł wrażenie, że śpi. Podszedł do niej, zdyszany i wściekły, ale zanim zdążył cokolwiek wyartykułować, usłyszał:

— Zasłaniasz mi słońce.

— Zasłaniam ci CO?! — ryknął.

— Zasłaniasz mi słońce — powtórzyła odważnie, przysłaniając oczy dłonią.

— Ja ci, kurwa, dam słońce! — Złapał mocno kobietę za ramiona i zmusił do wstania.

— Zostaw mnie! — Odskoczyła zdenerwowana.

— Co ja ci wczoraj mówiłem?! Krok w krok masz chodzić za mną! Nigdzie nie wychodzisz sama!

— Spaliście, a mnie na słońcu lepiej się myśli.

— „Na słońcu lepiej mi się myśli”! — warknął z wściekłością.

— A co? Mam czekać z założonymi rękami? Muszę coś robić!

— Do twoich obowiązków należy siedzenie na swoich kształtnych czterech literach w zasięgu wzroku! — Potrząsał nią gwałtownie. — Nie rozumiesz, do czego mogłaś doprowadzić?!

— Przestań mną walić w powietrze! — Teraz to ona ryknęła, wzbudzając w Gerardzie jeszcze większą agresję.

Niewiele myśląc, przerzucił ją sobie przez ramię i z impetem wrzucił do basenu. Cecylia wraz z okrzykiem zamiast powietrza wciągnęła w płuca wodę, a Gerard, sam zaskoczony swoim zachowaniem, zobaczył, że kobieta zadziwiająco szybko osiada na dnie. Tak śpiesznie, jak wrzucił ją do wody, sam w niej wylądował i wyciągnął krztuszącą się Cecylię na kafelkowy brzeg. Na zmianę wymiotowała wodą i łapczywie próbowała nabrać powietrza.

— Oszalałeś?! — wrzasnęła, gdy odzyskała zdolność mówienia.

— Przepraszam. Nie pomyślałem, tak mnie wkurzyłaś. — Usiadł obok kobiety i złapał ją za dłoń.

— Zostaw mnie. Jesteś nienormalny.

Zamierzała wstać, więc Gerard w geście pomocy podtrzymał ją w talii. Cecylia syknęła z bólu i skuliła się.

— Pokaż mi to! — Znów brzmiał tak, jakby wydawał rozkaz.

— Nie dotykaj mnie! — powiedziała z trudem, odpychając jego dłonie.

— Pokaż mi to — powtórzył, nieznacznie schodząc z agresywnego tonu.

— Połamałeś mi żebra, wariacie…

— Podnieś do góry koszulkę — poprosił łagodniej.

— Chyba cię powaliło!

Wstała energicznie, udowadniając jednocześnie, że to nienajlepszy pomysł. Od razu zakręciło się jej w głowie. Upadłaby na posadzkę, gdyby tuż nad powierzchnią nie złapał jej Gerard.

— Nie waż się…

Nie zdążyła dokończyć, bo błyskawicznie odsłonił bolące miejsca. Te, w których pociski zatrzymała kamizelka kuloodporna.

— Dlaczego nic nam nie powiedziałaś? — zapytał zmieszany, wlepiając wzrok w trzy wielkie siniki na piersiach i brzuchu Cecylii.

— Bo nie.

Opuściła ubranie i skrzyżowała ręce na piersi. Jak miała się do czegokolwiek przyznać, skoro wiedziała, że Gerard jej nie znosi? Jeszcze by drwił, że musi ją niańczyć i wysłuchiwać żali. Wszystko, co mówiła i robiła, odbierał ze znaczną nadinterpretacją. Fakt, nie pozostawała mu dłużna, rzucając ciętymi ripostami, ile wlezie, ale nawet ona nie dolewałaby oliwy do ognia. Dlatego w tej chwili marzyła tylko o tym, by jak najszybciej odejść. Z wciąż założonymi rękami ruszyła w stronę wyjścia, kiedy Gerard złapał ją za przedramię i przyciągnął do siebie.

— Przepraszam — szepnął tuż przy jej uchu.

— Ty i „przepraszam” — prychnęła pogardliwie, choć zdradliwe łzy, oczywiście w najmniej odpowiednim momencie, poleciały po jej policzku.

— Przepraszam. — Intensywnie wpatrywał się w oczy Cecylii, a kciukiem prawej dłoni najpierw delikatnie starł łzę z policzka, a potem przesunął nim po jej ustach.

— Nigdzie jej… — Wpadł na dach Tobiasz — nie znalazłem… — Zamilkł zaskoczony niecodzienną sceną.

Cecylia natychmiast wykorzystała rozkojarzenie Gerarda. Szybkim krokiem minęła Tobiasza stojącego w wejściu z dość głupią miną i wróciła do środka. Gerard nie widział innej możliwości niż pójście jej śladem. Próbował podjąć rozmowę w apartamencie, ale zatrzasnęła drzwi do łazienki tuż przed jego nosem.

— Co to było? Dlaczego jesteście mokrzy? — Zaciekawiony Tobiasz stanął za nim. Wyczuł towarzyszące sytuacji napięcie.

— To długa historia — uciął nieco zażenowany Gerard.

***

Co go podkusiło, by przejechać kciukiem po jej policzku? Gdyby jeszcze na tym skończył, ale nie, on musiał skupić całą uwagę na jej ustach… Wkurzała go bezgranicznie. Od pierwszej minuty spotkania irytowała swoim zachowaniem do tego stopnia, że bezwiednie przekraczał granice opanowania, wypracowywanego latami. Obserwował ją tak długi czas, że znał jej zachowanie na pamięć, dlaczego więc wystarczyło, że powiedziała słowo, a uruchamiała w nim lawinę niekontrolowanych, agresywnych reakcji?

Tobiasz stał przy ścianie z rękami włożonymi do kieszeni spodni i cierpliwie czekał na wyjaśnienie. Na szczęście Gerard nie musiał naprędce czegoś wymyślać, bo z kłopotliwej sytuacji wybawił go dzwoniący telefon.

Jednocześnie rozmawiał i wycierał mokre włosy ręcznikiem. Słuchał w skupieniu głosu po drugiej stronie linii. Przełożeni z centrali posiadali nowe informacje. Cecylia, oceniając nocną eskapadę, trafiła w samo sedno. Łatwo zostali namierzeni i zidentyfikowani, niemal na tacy podali wrogom swoje twarze. Odpowiedni program do identyfikacji nie pozostawiał złudzeń porywaczom. Oni także posiadali dostęp do najnowszych technologii i dysponowali bogatą bazą kontaktów. Gerard z nietęgą miną zakończył połączenie i ponownie opatrzył swoje udo, które dodatkowo ucierpiało podczas skoku.

Zanim zdążył zrelacjonować przyjacielowi rozmowę, na telefon Cecylii zaczęły ekspresowo przychodzić jakieś pliki. Tobiasz bezzwłocznie je otwierał na podłączonym do urządzenia laptopie. Były to trzydziestosekundowe filmiki ukazujące Celinę z dłońmi skrępowanymi kajdankami, zawieszoną na długim łańcuchu w taki sposób, by czubki palców stóp ledwo dotykały podłogi. Pokazano je z bliska, okaleczone i mocno krwawiące, nie wiadomo, czy od bicia prętem, czy jakimś innym narzędziem. Gdy usłyszeli pisk uciekających przed światłem szczurów, Tobiasz natychmiast wyłączył dźwięk, patrząc przez ramię, czy przypadkiem z łazienki nie wychodzi Cecylia. Drugi film w znacznym zbliżeniu prezentował udręczoną twarz Celiny, zmęczony, zdezorientowany wzrok osoby, która nie wie, za co jest przetrzymywana. Tobiasz powiększył fragment obejmujący oczy akurat w tym samym momencie, w którym za jego plecami stanęła Cecylia.

— Wyłącz to! — syknął Gerard siedzący od dłuższego czasu obok niego.

— Cecylia, to nie musi oznaczać najgorszego — Zaskoczony Tobiasz próbował ratować sytuację.

— A co? Co to… — pokazała palcem na monitor — ma twoim zdaniem oznaczać? — pytała niepokojąco spokojnie.

— Najważniejsze, że…

— Że co?

— Że coś wiemy, a na kolejnym nagraniu pewnie powiedzą, czego chcą. — Tobiasz już kliknął w nowy plik.

Ale ten nie był filmem, a kadrem zatrzymanym na górnej połowie ciała Celiny, którą zamaskowany porywacz trzymał za czarne…

— Czarne włosy? Ona nigdy nie farbowała włosów na czarno — szepnęła ledwo słyszalnie Cecylia.

Zrozpaczona patrzyła na opuchniętą i posiniaczoną twarz bliźniaczki, z wyraźnym dużym krwiakiem pod lewym okiem. Jedynie kilka ostatnich sekund filmu zostało uruchomionych, po to, by popękane wargi Celiny bezgłośnie wypowiedziały jedno jedyne słowo: Cecylia.

— Ona już do mnie nie wróci. — Zrezygnowana opadła na miękkie krzesło.

— Zawsze jest nadzieja. — Tobiasz położył jej uspokajająco rękę na ramieniu.

— Jaka nadzieja? — Wstała i zaczęła nerwowo krążyć po pokoju. — Jaka nadzieja? Nadal nie wiemy, kto ją porwał i po co. Nie nagrali twoich przewidywanych żądań. Nic nie wiemy, poza tym, że wciąż jest torturowana! Tylko po co?! Pytam was, po co?! — Już nie baczyła na to, że krzyczy.

— Dopóki nam nie powiedzą… — Tobiasz znów popatrzył na zatrzymany kadr.

— A jeśli nigdy nam nie powiedzą?!

— Musimy spokojnie pomyśleć. — Gerard wodził wzrokiem za Cecylią.

— Odkrywca! „Musimy spokojnie pomyśleć”! A co niby robimy od wczoraj? — Nawet na chwilę nie przystanęła, tupiąc po panelach. — Co robicie od kilku dni? Tylko czekacie! Czekacie i czekacie, aż do porzygania, a ona… a ona… — Głos jej się łamał. — Biją ją coraz mocniej, zadają pytania, na które nie zna bądź nie chce udzielić odpowiedzi. Jak długo wytrzyma? No?! Jak długo wytrzyma waszym zdaniem?!

— Nie zabili jej dotąd. — Gerard próbował ją zatrzymać, ale odtrąciła jego rękę. — Po coś trzymają ją przy życiu.

— Co? Coś ty powiedział? — Przystanęła tuż przed jego twarzą. Siedział, więc by na nią spojrzeć, musiał unieść głowę.

— Nie zabili jej dotąd — powtórzył po przyjacielu Tobiasz.

— I co, ja mam z tego tytułu skakać pod sufit z radości? — Pytanie wzmocniła wątpiącą miną. — To nieważne, że może umrzeć od odniesionych ran, a ja nawet nie będę wiedzieć, gdzie szukać jej ciała, by ją przewieźć do Polski w czarnym plastikowym worku! Nieważne, bo jeszcze żyje! Tylko po co, skoro organizacji zupełnie na niej nie zależy?!

— To nieprawda. Nie byłoby nas tutaj, gdybyśmy ją sobie odpuścili — Tobiasz mówił wciąż zwrócony twarzą do ekranu komputera.

— Na co możemy liczyć? Nawet jeśli chodzi o jakieś tajemnice organizacji, to kto przy zdrowych zmysłach poświęci życie jednostki dla dobra ogółu? Skazaliście ją na śmierć już trzy dni temu! — rzucała celnymi argumentami, a ich milczenie to potwierdzało. — Po co my tu w ogóle przyjechaliśmy?! No po co?!

— Nie chcemy jej poświęcać. — Gerard nie potrafił jednak spojrzeć Cecylii w oczy. — Jest dla nas cenna, nigdy nie zawiodła, każdą misję przeprowadziła z sukcesem. Będziemy o nią walczyć.

— Boże, jaka jestem głupia! — Nagle wszystko do niej dotarło ze zdwojoną siłą. — Przecież w ostateczności zawsze cel uświęca środki! A Celina jest waszym środkiem do celu. Przypadkową i jedyną ofiarą… Nikt o niej nie wspomni po akcji… Nikomu nie będzie można o niej powiedzieć, prawda? Ważny jest tylko sukces. Jeden agent w tę czy w drugą stronę nikomu nie zrobi różnicy. Już na jego miejsce szkoleni są kolejni! — Gerard wciąż nie podnosił głowy, więc ruszyła w kierunku Tobiasza. — Prawda? Po co nam te dwa dni? Pakujmy walizki i wracajmy do Polski! Nic tu po nas! Nic nie zależy od mojego chcenia czy niechcenia. Ja i tak odbiorę zwłoki siostry w czarnym worku, o ile będę miała szczęście! — Poszła do swojej sypialni i trzasnęła drzwiami.

***

— Najgorsze, że ona ma rację — stwierdził Tobiasz po chwili milczenia, wpatrzony w Celinę na ekranie.

— I to mówi agent? — zapytał wściekle Gerard. — Chłopie, myślisz, że ja bym ciebie kiedyś tak… cholera, pozostawił samemu sobie?

— My to…

— „My to co innego”? To chciałeś powiedzieć? „My to co innego”? — Wstał gwałtownie, przewracając krzesło i, jak wcześniej Cecylia, zaczął chodzić po pokoju. — Każdy z nas przechodzi szkolenie. Wie, jakie akcjom towarzyszy ryzyko. Został poinformowany, że każdy wyjazd to loteria, tak naprawdę chora zabawa w rosyjską ruletkę. Niespodziewana śmierć to niemal gwarancja otrzymywana razem z legitymacjami — mówił beznamiętnym głosem.

— I ty to mówisz tak spokojnie?

— Przecież obydwaj szkolimy rekrutów, powtarzamy im te słowa jak modlitwę przed snem — podsumował Tobiasz.

— Pilnowałeś Cecylii dwa miesiące. Nic nie skruszyło twojej obojętności? Tak samo długo pilnowałem Celiny, a…

— Przecież wiesz, że mam słabość…

— Słabość do kobiet to nie to samo, co głębsze uczucia.

— Sam w mieszkaniu Cecylii powiedziałeś, że na taki komfort nie możemy…

Nie dokończył myśli, bo w głębi trzasnęły drzwi wejściowe.

— Cecylia!

Obaj jednocześnie za nią ruszyli. Wąski hotelowy korytarz znacznie utrudniał szybkie poruszanie, szczególnie że akurat, jak na złość, szła przed nimi rodzina z dziećmi. Nie zdążyli przytrzymać zamykających się drzwi windy, więc zbiegli po schodach po trzy stopnie naraz. Gerard syczał przy każdym kroku stawianym przez poranioną nogę. Przebiegli przez obszerny hol recepcyjny i w drzwiach obrotowych dostrzegli uciekającą Cecylię. Zdążyli zobaczyć tylko jej białą koszulkę, gdy nie wiadomo skąd z piskiem opon podjechał samochód i ktoś załadował zaskoczoną Cecylię na tylne siedzenie. W ułamku sekundy znaleźli się na zewnątrz. Zza paska spodni wyciągnęli pistolety, ale ich strzały nie miały szans dosięgnąć ani opon uciekającego pojazdu, ani jego tylnej szyby.

Głośne przekleństwa Gerarda zatrzymywały zaskoczonych przechodniów. Rozglądał się nerwowo wokół w poszukiwaniu czegokolwiek, co pozwoliłoby podjąć pościg. Na końcu podjazdu dostrzegł sportowo-turystyczny jednoślad. Schodziła z niego kobieta ubrana w kombinezon motocyklowy. Machnął jej przed oczami zawieszoną na smyczy legitymacją, odepchnął lekko i ruszył z piskiem opon, nie czekając na Tobiasza. Kluczył zgrabnie pomiędzy pojazdami, podjeżdżając coraz bliżej granatowego volkswagena golfa, w którym siedziała Cecylia. Przez tylną szybę samochodu widział, jak walczy z napastnikiem głównie przy użyciu nóg.

Wszystkie samochody zostały na chwilę zatrzymane przez sygnalizację świetlną. Tylko pojazd porywaczy nie zastosował się do przepisów, ograniczając jedynie wysoką prędkość. Cecylia jeszcze raz mocno kopnęła mężczyznę, tym razem bezbłędnie trafiając w krocze, i wyskoczyła z pędzącego samochodu. W ostatnim momencie uskoczyła przed kolejnym. Tę jedyną szansę natychmiast wykorzystał Gerard. Zahamował, podniósł oszołomioną Cecylię i posadził na motocyklu, na tylnej części siedzenia.

Ruszyli z powrotem do hotelu, w tyle zostawiając zdezorientowanych porywaczy. Nie wiedzieli, czy zaniechano pościgu, czy to oni zdołali uciec. Mężczyzna z piskiem opon wyhamował przed głównym wejściem, prawie najeżdżając na stopy Tobiasza. Wyjaśnienia musiały chwilę poczekać, bo to, co niespodziewanie zrobił Gerard, wprawiło pozostałą dwójkę w osłupienie.

— Kajdanki? Spiąłeś nas kajdankami?! — syknęła Cecylia.

— Dość już tych wygłupów i samotnych akcji.

Gerard swoim nosem niemal dotknął nosa kobiety. W jego oczach zobaczyła ledwo powstrzymywany gniew. Doskonale zdawała sobie sprawę, że chwilowo uniknęła awantury jedynie dlatego, że stali na podjeździe i brawurowym wjazdem wzbudzili bardzo duże zainteresowanie. Wciągnęła głęboko powietrze i spokojniej dodała:

— Chciałam tylko odetchnąć świeżym powietrzem! Proszę cię, Gerard. Przecież to śmieszne…

— Dość! — warknął. — Śmieszne?! To jest dla ciebie śmieszne?! Jesteś samolubną… totalnie nieodpowiedzialną… IGNORANTKĄ! O czym ty myślałaś?!

— Chciałam tylko spokojnie odetchnąć… — powtórzyła ze wstydem irracjonalne wyjaśnienie. — Kiedy zobaczyłam na końcu filmiku twarz Celiny i to, jak wypowiada moje imię… ścięło mnie… tak mocno, że nie mogłam złapać tchu.

— To trzeba było wyjść na balkon! — Wkurzony ruszył do hotelu i pociągnął ją za sobą, zupełnie nie zwracając uwagi, że Cecylia ma problem z jego szybkim tempem. — Co ci mówiłem?! Miałaś za mną chodzić krok w krok, a ty samotnie wychodzisz z hotelu?! To teraz już nigdzie beze mnie nie pójdziesz!

— Gerard, a jak…

— Dwa razy! — wrzasnął. — Dwa razy cię szukałem! O trzecim zapomnij, rozumiesz?!

— Ale do toalety też pójdziemy razem? — Zażartowała i walnęła twarzą w jego plecy, gdy nagle przystanął. Odwrócił się powoli.

— Tobiasz, trzymaj mnie, bo ją zaraz własnoręcznie uduszę.

We wzroku miał tyle nienawiści, że aż się cofnęła. Po chwili poczuła szarpnięcie i znów podążyła za mężczyzną.

— Zwolnij, to boli. — Prawie biegła.

— Cecylia, lepiej zrobisz, jak przestaniesz się odzywać. — Tobiasz szedł za nimi w niewielkiej odległości. — Przez ciebie łamiemy jedną z najważniejszych zasad!

— Wy macie jakieś zasady? Nie zauważyłam — parsknęła śmiechem.

— Przeginasz! — Złapał ją za przegub dłoni i przytrzymał, zapominając, że jednocześnie zatrzymuje Gerarda. — Przed chwilą zostałaś uratowana z rąk porywaczy!

— Sama się uratowałam. — Dumnie podniosła głowę.

— Sama to ty zaraz podejdziesz do ściany i walniesz o nią głową! Mamy być niewidoczni. Nikt nie może o nas wiedzieć. Od tego zależy życie twojej siostry! Cholera, czego nie rozumiesz?!

— Wy już ją skazaliście. — Z udawaną skruchą spuściła głowę. — Nie wykazujecie żadnej inicjatywy, by ją uratować.

— A ty jak sama chciałaś tego dokonać? Jaki opracowałaś plan? Masz w ogóle jakiś poza robieniem nam pod górkę?! Poza wiecznym komentowaniem?!

Pytania wypowiedziane przez Tobiasza zawisły w powietrzu. Niczego sama nie zdziała, to fakt. Wcześniej nie dopuszczała do siebie myśli, że ustalenie lokalizacji Celiny oraz jej odbicie nastręczy samych kłopotów, jeśli to działanie, a nie cierpliwość postawi się na pierwszym miejscu. Ona zdecydowanie wolała działać, ale jak tu cokolwiek przedsięwziąć, skoro poszukiwania siostry nie polegały na infiltracji zatłoczonych turystami ulic?

Gdyby tak proste zadanie przed nimi postawiono, pewnie już siedzieliby razem z Celiną w samolocie powrotnym. A w tym przypadku musiała zaufać doświadczeniu agentów i im samym. Zbyt samolubnie dotąd postępowała, odciągała ich od głównego problemu, zamiast pomagać, w głupi sposób przeszkadzała. W końcu dopadł ją wstyd, a tuż za nim wyrzuty sumienia, bo przecież najbardziej w całej tej sytuacji liczył się czas. Szła skruszona za mężczyznami, ogłaszając niemo zawieszenie broni, z nastawieniem tymczasowej współpracy. Więcej na razie nie potrafiła obiecać, bo dobrze znała swój wybuchowy charakter.

***

Ledwo mężczyźni przekroczyli próg apartamentu, przystąpili do działania. Na telefonie Tobiasza zauważyli dziewięć nieodebranych połączeń. Na komputerze pięć nieodczytanych wiadomości. Wszystkie z centrali.

— Gdzie byliście? Co tam się, do cholery, u was dzieje? — zapytał Gerarda basowy głos w słuchawce, podczas gdy Tobiasz analizował przesłane dane.

Przełożony agentów należał nie tylko do grona zwierzchników doświadczonych latami służby. Pułkownik, znany pod pseudonimem Hardy, zapisał na swoim koncie dowodzenie wieloma zakończonymi sukcesem akcjami.

W tajnych służbach wywiadowczych posługiwanie się prawdziwymi nazwiskami nie wchodziło w grę. Każdy przybierał nową tożsamość i wymyślał wiarygodny życiorys. Im mniej jeden agent wiedział o innych, tym większe zapewniano im bezpieczeństwo i szanse na powodzenie operacji.

— Sytuacja chwilowo wymknęła się spod kontroli — odpowiedział bardzo spokojnie Gerard. Całe zdenerwowanie ulotniło się albo wraz z wjechaniem na ostatnie piętro, albo dzięki przypomnieniu sobie motta ze szkolenia: „W każdej sytuacji należy powstrzymywać emocje”.

— Tobie?

Hardy współpracował z agentami od momentu ich powołania. Nie pamiętał, by Gerard kiedykolwiek stracił panowanie nad którymkolwiek etapem akcji. Jeden z najlepiej wyszkolonych narybków agencji nieprzypadkowo został wybrany, by nauczać innych i rozpoznawać tych, którzy ukończą morderczy kurs. Już po pierwszym teście doskonale odgadywał, kto odejdzie, zanim na dobre przystąpi do walki z samymi sobą. Przyswajanie wiedzy to jedno, ale kiedy nadchodził czas pokonywania swoich słabości i ograniczeń, wielu bardzo szybko mówiło „pas”.

— Cel pozostający pod opieką jest, jakby to delikatnie określić… nietypowy — mówiąc to, spojrzał srogo na Cecylię. — Nie przepada za zachowaniem ostrożności.

— To dość dziwne…

— Dziwne? Nie. — Przeniósł wzrok na wiadomości po kolei otwierane przez Tobiasza. — Raczej cholernie wkurzające.

— Musicie współpracować, inaczej marne zyskacie szanse na naprawienie tego… incydentu. — Hardy ciągle nie dopuszczał do siebie myśli, że faktycznie doszło do porwania.

— Ja to wiem, a ona to ponownie przeanalizuje. — Popatrzył przenikliwie w oczy Cecylii, która mimowolnie kuliła się coraz bardziej na dźwięk każdego z tych słów. — Ale my musimy omówić ważniejsze rzeczy niż zachowanie podopiecznej.

— Tak, zdecydowanie. Widzę, że Tobiasz już otworzył pliki. Dysponujemy niestety za małą ilością punktów zaczepienia. Stacjonarni specjaliści szukają wszelkich możliwych powiązań pomiędzy Tasso a naszą agentką…

— Tasso? — zdziwiony Gerard wszedł w słowo przełożonemu.

— Takie imię nosi facet z kawiarni — Hardy wrócił do monologu niezrażony tym, że agent mu przerwał. — Musimy od czegoś wyjść, zresztą to nasz jedyny ślad. Sprawdzamy jego powiązania rodzinne, towarzyskie i służbowe. Przejrzeliśmy wszelkie dobra, nieruchomości, współwłasności, ale wygląda na to, że poza domem, w którym zginął, nie posiadał nic więcej. Przynajmniej w papierach.

— Czyli utknęliśmy?

— Wiesz, że nie ma sytuacji bez wyjścia. W końcu znajdziemy jakiś ślad, tylko potrzebujemy dodatkowego czasu.

— Ten dodatkowy czas może spowodować, że dla Celiny będzie za późno.

Prowadzenie rozmowy przy głównej zainteresowanej należało do znacznie utrudnionych zadań. Zwłaszcza że nadal towarzyszyło mu przekonanie, iż ujawnienie zbyt dużej ilości szczegółów operacji to błąd, który wiele może ich kosztować. Fakty zaczynały wyglądać bardzo niekorzystnie dla obu sióstr. Obserwacja obserwacją, ale nikt nie mógł zapewnić, że Cecylia niczego nie ukrywa. Zależało jej na odzyskaniu siostry, jednak… no właśnie, pozostawało to cholerne „jednak” dowodzące, że każdego można kupić i to niekoniecznie za pieniądze. To niby irracjonalne stwierdzenie w przypadku bliźniaczek, ale jednak możliwe, choć Gerard za wszelką cenę starał się odsunąć od siebie te natrętnie powracające myśli.

— Na razie przeanalizujcie z Tobiaszem to, co zdobyliśmy — kontynuował Hardy. — Może wy dostrzeżecie szczegół, który nam gdzieś umyka. Członkowie rodziny czyści — wymieniał, jakby wyliczał na palcach. — Telefony wyłącznie na kartę, bez długiej historii połączeń. Zero SMS-ów, MMS-ów, zdjęć w galerii, notatek w kalendarzu. Nic — mówił krótko i konkretnie. — Tak jakby nie posiadał żadnego życia.

— Może powinniśmy drugi raz przeczesać dom? W nocy nie mieliśmy zbytnio na to czasu. Zresztą oczekiwaliśmy interwencji z zewnątrz.

— Nikt nawet nie pokusił się o zabranie zwłok, to kolejna zagadka. Dlaczego go zostawili? Oczekują, że ktoś przypadkowy to zrobi i zawiadomi policję? My zacieramy wszelkie ślady, to niemożliwe, by oni sami ściągali na siebie zainteresowanie. Ten dom na strzeżonym osiedlu na pewno prędzej czy później wzbudzi czyjąś ciekawość.

— Albo upłynęło jeszcze zbyt mało czasu — rozważał Gerard, jednocześnie analizując przesłane przez centralę dane. — Tasso wyjątkowo solidnie przygotował się na nasze przyjście. Skąd wiedział, że jesteśmy w Grecji? Musiał nas obserwować od dawna. Przecież nie każdy grecki obywatel posiada pod ręką arsenał broni i amunicji. Tylko…

— Co „tylko”?

— Jedno nie daje mi spokoju. Dlaczego tak łatwo wystawił się na cel?

— Liczył na element zaskoczenia? Nie spodziewał przewagi liczebnej? Obstawił dom czujnikami ruchu, dobrze to wszystko zorganizował, więc podszedł do zadania z nastawieniem, że jednak wyjdzie z niego cało.

— Może… — Gerarda to nie przekonywało. — Dzisiejszego uprowadzenia Cecylii też nie należy uznawać za przypadek. Ktoś dobrze wie, kim jesteśmy i gdzie mieszkamy. A skoro próbowano nas zabić i pozostajemy pod obserwacją, należy zmienić, i to szybko, miejsce kwaterunku. Jeśli byli na tyle bezczelni, że podjechali pod same drzwi hotelu, nic nie stanie im na przeszkodzie, by wejść do apartamentu… Zbieramy się, szefie! Nie mam co oczekiwać, że ucieczka naszej podopiecznej na długo zatrzyma ich dalsze działania. Musimy zmienić samochód, najlepiej na kampera.

— Dacie mi pół godziny? Podstawimy go od tyłu. — Hardy nawet nie zapytał, skąd taki wybór pojazdu.

— Myślę, że powinniście podstawić go od wejścia głównego. Na pewno obserwują oba, a oszczędzimy parę sekund na powrocie na ulicę.

— Obyś miał rację. Nie traćmy zatem czasu. Zbierajcie manatki — Pułkownik szybko zakończył połączenie.

Gerard poderwał się z krzesła, nie myśląc o Cecylii. Jej głośny jęk i zgięcie się w pół sprawiło jednak, że znieruchomiał. Spojrzał na nią pytająco, ale kiedy ta uparcie unikała jego wzroku, nie wytrzymał.

— Co znowu? Co tym razem wymyśliłaś? Przecież słyszałaś, musimy się spieszyć!

— Ja nic nie mówię — szepnęła ze spuszczoną głową.

— Cholera, Cecylia, nie każ mi się ze sobą cackać! Mów, do cholery, o co ci chodzi. — Złapał ją za ramiona, ale zaraz puścił, gdy skuliła się jeszcze bardziej. — Spokojnie, nie mam zamiaru cię bić.

— To boli…

— Nie przesadzaj, nawet cię mocniej nie złapałem.

— Bolą mnie żebra! — wypaliła ostrzej, niż zamierzała, wbrew wcześniejszej deklaracji o zmianie zachowania. — Podczas wyskoku z samochodu coś mi gruchnęło.

— I mówisz to dopiero teraz?

— A kiedy miałam powiedzieć? Podczas zakładania naszych obrączek? — Podniosła rękę za wysoko i ponownie z bólu złapała się za klatkę piersiową.

— Pokaż mi to. — Widząc pioruny w jej oczach, od razu dodał: — Czas, Cecylia, czas, on mija nieubłaganie i coraz szybciej.

— Nie maż się, kobieto — wtrącił Tobiasz, który rozłożony na części sprzęt ładował do przygotowanych walizek.

— No, pięknie. — Gerard pomacał palcami bolące miejsca, na szczęście przez ubranie. — Wyprostuj się — zakomenderował. — Nabierz głęboko powietrza. Możesz swobodnie oddychać?

— Nie do końca…

Peszyło ją to badanie. Incydent na dachu hotelu i zachowanie Gerarda po wyciągnięciu z basenu nie dawały jej spokoju. Bezustannie czuła ciepło jego oddechu na skórze przy uchu i słyszała szeptem wypowiedziane „przepraszam”. Zwyczajne słowo, a nabierające jakby nowego znaczenia przez przyjazny, wręcz zmysłowy ton. Zazwyczaj kontrolowała każdą minutę swojego życia ułożonego pod raz obrane dyktando. Ale od wczoraj nie panowała nad niczym, a w szczególności nad emocjami, nie wspominając o dość irytującym zachowaniu, które i ją zaskoczyło.

— Muszę cię obwiązać. Nie wydaje mi się, żeby uraz dotyczył żeber. Ale na pewno jesteś solidnie potłuczona, masz naciągnięte mięśnie, wyczułem też kilka krwiaków i nowych siniaków — Z poważną miną patrzył na okolice jej biustu. — Najpierw kule uderzające w kamizelkę… Potem ten twój wyczyn…

— Nie będę się przed tobą rozbierać! — krzyknęła, przypominając sobie poranną reakcję swojego ciała, kiedy Gerard oglądał ją przy basenie.

— Chyba raczej musisz, żeby założyć bandaże uciskające. W niczym nie zaszkodzą i z pewnością przyniosą ulgę. — Tobiasz z powątpiewającą miną popatrzył na towarzyszy.

— Więc ty to zrób — zadecydowała, nie czekając na odpowiedź Gerarda.

— To do dzieła! — Klasnął w dłonie Tobiasz, zadowolony bardziej z postępu sprawy niż zainteresowania atrakcyjnym ciałem Cecylii. — Ale niech Gerard stanie tyłem — zażądała, patrząc wyłącznie na Tobiasza.

— Dlaczego? — zapytał Gerard.

— Dlatego — odpowiedział przyjaciel, odwracając go plecami i w ekspresowym tempie owinął Cecylię białym materiałem. Potem rozdysponował środki przeciwbólowe.

Tego samego dnia — 17 lipca — 12.00

Pakowanie zajęło im mniej niż pół godziny. Z niecierpliwością czekali na sygnał o podstawieniu samochodu, jednocześnie uważnie obserwując ulicę przed hotelem oraz wyjście na korytarz. I do Cecylii w końcu dotarła powaga sytuacji, bo wyjątkowo milczała. Prawie bez mrugania całe skupienie skierowała na zdjęcie Celiny w telefonie. Jej spokojne zachowanie jednak ani na chwilę nie uśpiło czujności agentów ani nie skłoniło Gerarda do rozpięcia kajdanek. Wręcz przeciwnie, obserwował ją z rosnącym zainteresowaniem. Rozdysponował bagaże w taki sposób, by każdy niósł tylko niezbędny sprzęt, dlatego zostawili część rzeczy osobistych Cecylii. Jeśli mężczyźni spodziewali się ostrego protestu, to miło ich rozczarowała swoim milczeniem.

Punktualnie po upływie trzydziestu minut, jakby ktoś nastawił budzik, przyszła SMS-em wyczekiwana wiadomość. Drzwi apartamentu otworzył Gerard. Cecylia szła między agentami, bezpieczna na tyle, na ile osłaniały ją ich przygotowane na ciosy ciała. By nie wzbudzić ciekawości wśród gości hotelu, zrezygnowali z kamizelek kuloodpornych, które i tak odznaczałaby się pod ubraniami. Bardzo chcieli, by incydent opuszczenia hotelu zarejestrowały kamery, dlatego postanowili przejść przez główny hol i obok kontuaru recepcji. Ale najpierw musieli dotrzeć do windy. Tuż przed domknięciem metalowych drzwi dostrzegli poruszenie na końcu długiego korytarza.

Z przejścia ewakuacyjnego klatki schodowej wyszło dwóch mężczyzn. Wolnym krokiem podeszli do jedynego na piętrze apartamentu. Odblokowali drzwi kartą magnetyczną i z przygotowanymi do strzału pistoletami weszli bezszelestnie do środka. Sprawdzili każde pomieszczenie, obejrzeli nawet taras i ulicę na dole. Zajęło im to około trzydziestu sekund, dokładnie tyle, ile potrzebowała trójka uciekinierów na zjazd windą i przejście przez hol z recepcją. Tyle, by akurat po zejściu porywaczy z tarasu mógł podjechać kamper. Polecenie do ateńskiej wypożyczalni samochodów poszło jasne i klarowne: „Punktualnie o godzinie dziesiątej podjazd pod hotel Hermes w centrum i przekazanie kluczyków mężczyźnie, który wypowie krótkie hasło: Grecja”. Notabene pod takim właśnie kryptonimem zarejestrowano całą międzynarodową akcję.

Wskoczyli do samochodu, nie czekając na rozwój wypadków. Czas i tak uciekał coraz szybciej, również niedoszłym porywaczom. Stali na podziemnym parkingu, patrząc z dezorientacją na samochód agentów. Jego wcześniejsze zlokalizowanie kosztowało ich sporo trudu. Jeden z mężczyzn, bardziej śniady i nieco wyższy od kolegi z zarostem, już składał przez telefon sprawozdanie. W panice odpowiadał na zadawane nerwowo pytania. Kiwał przy tym energicznie głową, jakby to miało pomóc w wytłumaczeniu, dlaczego obserwowani im zbiegli. Dopiero udzielenie twierdzącej odpowiedzi na kluczowe pytanie uspokoiło głos w słuchawce.

***

Tobiasz zaparkował blisko strzeżonego osiedla, tego samego, które niedawno poznali. W blasku dnia i na niezbyt gęsto zabudowanym terenie trudno byłoby ukryć poszukiwany kamper, chyba że w miejscu, gdzie stało ich naprawdę sporo. A Gerard już w nocy zwrócił uwagę na usytuowane obok pole kempingowe, dlatego poprosił dowódcę o ten konkretny model. Na tę chwilę udawanie turystów musiało im wystarczyć za kamuflaż. Jedynie kajdanki ich zdradzały, dlatego Gerard i Cecylia spletli dłonie i ukryli je pod długimi rękawami.

Bez problemu znaleźli właściwy budynek. Już nie skakali przez płot jak za poprzednim razem, tylko spokojnie przeszli przez bramkę. Przez nowe okna zauważyli, że usunięto wszelkie dowody nocnej strzelaniny. Zniknął trup, starto krew z mebli, dziury na ścianach zagipsowano i pomalowano na biało. Przez wciąż otwarte tarasowe drzwi weszli ostrożnie do środka.

— No, trzeba przyznać, błyskawiczną akcję zaliczyli. A jeszcze godzinę temu Hardy zapewniał, że ciało leży na miejscu. — Gerard z niedowierzaniem pokręcił głową.

— To może nic tu po nas? — Tobiasz jakby na przekór własnym słowom rozpoczął przeszukiwanie.

— Musieli działać bardzo szybko. — Gerard intensywnie szukał śladów na podłodze, a Cecylia, chcąc nie chcąc, uklękła razem z nim. — Dlatego pozostaje nadzieja, że o czymś jednak zapomnieli.

— Czego tak naprawdę szukamy? — zapytała Cecylia po godzinie milczenia, co stanowiło jej niekwestionowany rekord.

Mężczyźni nie odpowiedzieli jej od razu. Wystarczająco napsuła im krwi, by zasłużyć na lepsze traktowanie. Zapracowała sobie na to swoim bezmyślnym zachowaniem, ale mimo wszystko dodatkowa para rąk i oczu bardzo by się przydała.

— Wszystkiego, nawet włosa o innym kolorze niż miał nasz trup — Tobiasz mówił i jednocześnie przerzucał kartki w książkach.

— Tego, co twoim zdaniem istotne i tego, co nieważne. — Gerard także po cichu liczył na jej jedną pomocną, i wolną, dłoń.

— Zdjęcia, listu, listy zakupów, notatek, aktów notarialnych, rachunków, bilingów — wyliczał Tobiasz. — Jakiegokolwiek cholernego najmniejszego śladu, który podpowie nam, gdzie przetrzymują Celinę.

— Przejrzeć trzeba dosłownie wszystko. Informacje mogą być ukryte wszędzie, nawet w najbardziej absurdalnym miejscu. — Gerard w międzyczasie podsunął jej pod nos jakiś notatnik.

Na przeszukanie domu poświęcili godzinę, każdą rzecz oglądali i odkładali na to samo miejsce z dokładnością co do milimetra. Musieli wziąć pod uwagę i to, że dom jednak może pozostawać pod obserwacją, choć niewiele na to nie wskazywało.

Niczego nie znaleźli. Dosłownie nic. Zrezygnowani usiedli na okazałej kanapie w salonie. Żadnego śladu, najmniejszego punktu zaczepienia. Niczego, dzięki czemu zdołaliby powiązać Tasso z Celiną. A przecież w akcji porwania uczestniczyło kilka osób. Tasso nie żył, a ktoś nadal przetrzymywał kobietę. Dwóch innych gości deptało im po piętach.

— O co tu, do cholery, chodzi? — Nie rozumiał Gerard. — Okupu nie zażądali. Jeśli celem była Celina, to prędzej czy później wyciągną z niej jakieś informacje. Torturami zmuszą do gadania. — Spojrzał na spuszczoną głowę siostry porwanej. — Jeśli chcą czegoś od niej, to po co próbowali porwać również ciebie? Dlaczego wysłali do ciebie te filmy?

— Mnie pytasz? — Zdezorientowana podniosła wzrok.

— A kogo? Kogo mam, do cholery, pytać? — Wstał gwałtownie, ale zapomniał o kajdankach i poderwał do góry także Cecylię. — Przepraszam — dodał na widok grymasu bólu na jej twarzy. — Nie wiemy, co robić, walimy o pręty w zamkniętej klatce. Nic, do cholery, nie wiemy!

— Pomyślmy… Jak się dowiedzieliście o zaginięciu Celiny? — zapytała.

— A jakie to ma znaczenie? — prychnął Tobiasz, podchodząc do wyjścia.

— Skoro nic nie wiemy, to może zacznijmy do początku — zaproponowała rozsądnie. — Nie widziałam siostry od dziesięciu lat, nie znam jej dotychczasowego życia. Wy wiecie o niej znacznie więcej niż ja.

— Nie no tego, to już za wiele…

— To wcale nie jest taka zła opcja — podkreślił Tobiasz. — Tak naprawdę to co my wiemy? Poza tym, co powiedział Hardy?

— Tobiasz! — Gerard zmroził go wzrokiem.

— Jesteśmy w tym bagnie zatopieni we trójkę. Jeżeli będziemy mieć przed nią tajemnice, to może nie ciągajmy jej ze sobą. Zamknijmy w kamperze i każmy czekać na efekty.

— Przesadzasz, chłopie…

Cecylia przenosiła wzrok z jednego na drugiego. Do tej pory odnosiła wrażenie, że są jednomyślni. Jak synchronicznie działające połówki.

— Ja przesadzam, „chłopie”? — Tobiasz skrzyżował ręce na klatce piersiowej. — A co, czyżbyś wiedział coś, o czym ja nie wiem? — zapytał nagle oskarżającym tonem.

— Wiesz o wszystkim — Gerard szybko odwrócił głowę.

— Ale na jej pytanie też nie znam odpowiedzi, a więc jednak nie wiem wszystkiego.

— Powiedz nam — poprosiła Cecylia. — Dlaczego robisz z tego tak wielką tajemnicę?

— Bo to nie ma znaczenia. — Wciąż stał tyłem do wyczekującej odpowiedzi dwójki.

— Przed chwilą powiedziałeś, że wszystko może mieć znaczenie, i to, co istotne, i to, co twoim zdaniem nieważne — wyszeptała błagalnie.

— Tak powiedziałem — przyznał bez emocji, wciąż nad czymś rozmyślając.

— Proszę, może to nam choć trochę rozjaśni sytuację.

— To było tylko jedno zdjęcie z podpisem — szepnął Gerard.

— Jakim podpisem? — zapytali jednocześnie.

— „Już nie jest wasza”.

— I co w tym takiego tajemniczego? — Tobiasz niemal prychnął.

— Nie rozumiesz? Ty nie rozumiesz?

— O czym on mówi? — spytała go Cecylia.

— Nie, stary! Ja wiem… cuda i te inne sprawy się zdarzają, ale nie ona. — Mężczyzna wyglądał na zszokowanego. — Od dziesięciu lat nie nawaliła przy żadnej akcji.

— O czym wy, do cholery, mówicie? — zawołała Cecylia. — O co chodzi z tym „Już nie jest wasza”?

— Nie! Powtarzam jeszcze raz: nie! To nieprawda! Niemożliwe! Nierealne, wykluczone! Jakiego synonimu mam jeszcze użyć?! — Tobiasz nabrał ochoty, by w coś walnąć. Padło na ścianę.

— A jednak istnieje takie prawdopodobieństwo. — Gerard wytrzymywał groźne spojrzenie przyjaciela.

— To znaczy, że nikomu już nie możemy ufać? NIKOMU?! Nawet najlepszym z nas?!

— Zaufanie w naszej profesji? — zakpił. — Tobiasz! Ufać to my możemy tylko sobie.

— Może bylibyście tak łaskawi i w końcu wtajemniczyli mnie w swoje rozważania? — warknęła coraz bardziej zagubiona Cecylia.

— Gerard chce powiedzieć… — Spojrzał spod byka na przyjaciela. — Że twoja siostra przeszła na stronę wroga.

— Co?! — Wolną ręką walnęła Gerarda. — Jak możesz?!

— A ty?! Co ty możesz w ogóle wiedzieć?! Sama powiedziałaś, że nie masz z nią kontaktu od dziesięciu lat! Nic o niej nie wiesz!

— Nic o niej nie wiem, bo nawet gdybym dalej utrzymywała z nią bliskie relacje, to i tak o niczym nie mogłaby mi powiedzieć! Te wasze cholerne tajemnice! Pakty lojalności! Skazanie na samotność! Co jej to przyniosło?! Samo cierpienie!

— Wiedziała, na co się pisze. — Gerard nie chciał przyznać jej racji. — W chwili odbioru legitymacji każdy dostaje możliwość powiedzenia „nie”. Wręczamy je po teście w realnych warunkach…

— Chcesz powiedzieć, że zanim… że zanim została agentką, przeszła swoją pierwszą misję?

— Przeszła i to wzorcowo. Spodobało jej się… — zamilkł w porę.

Mimo wszystko Cecylia nie powinna znać prawdziwej profesji siostry.

— Nie wierzę ci! Słyszysz?! Nie wierzę, że nagle stanęła przeciwko wam!

— Bo co? Bo jesteście bliźniaczkami i doskonale wiesz, co myśli i czuje?

— Czy tak wygląda ktoś, kto przeszedł na drugą stronę? — Podetknęła mu pod oczy zdjęcia zmaltretowanej Celiny. — Sama to sobie zrobiła? Sama się skuła, przywiązała do sufitu, poraniła stopy, biła do krwi? A, jeszcze zapomniałam o szczurach, na które reaguje panicznym strachem! — wykrzyczała.

— Istnieje możliwość gruntownie przygotowanej mistyfikacji — zasugerował. — Mało jest specjalistów od charakteryzacji? Nie wiesz, na co ich stać.

— Jak możesz?! Ty skurwysynie! — Nie wyprowadziła ciosu do końca, bo Gerard złapał ją za rękę.

— Uspokójcie się! — Tobiasz nie podzielał podejrzeń Gerarda, jednak musiał rozważyć wszystkie możliwości. — Podobne przypadki odnotowała historia… W przeszłości wielu podkupywano albo zmuszano do zmiany barw…

— Boże! W takim razie wy… wy… — Nagle do Cecylii dotarła brutalna prawda. — Wy jej nie uratujecie! Wy ją zabijecie! To wasze prawdziwe zadanie! Znalezienie Celiny i zabicie na tyle szybko, by nie zdążyła powiedzieć za dużo!

— O ile już nie powiedziała im wszystkiego — zwrócił uwagę Gerard.

— Nie wierzę. — Tobiasz wciąż walczył z myślami. — Może wyciągamy pochopne wnioski?

— A jeśli nie? Dotąd nie poznaliśmy ani jednego powodu porwania. Nie wpłynęło ani jedno żądanie. Nie możemy pertraktować, bo nie wiemy z kim. Dla mnie sprawa jest jasna.

— Ty draniu!

Tym razem nie zdążył uciec przed pięścią.

— Ty draniu! Tak spokojnie mówisz o jej śmierci?! A ja?! Jaką odgrywam rolę?! Przynęty?! — krzyczała i biła, aż zabrakło jej tchu.

Upadła na podłogę u stóp niewzruszonego Gerarda. Przyciągnęła kolana pod brodę, płakała i kołysała się jak małe, zagubione dziecko. Tobiasz próbował ją podnieść, ale odepchnęła jego ręce. Kopała tak długo, aż odszedł na bezpieczną odległość. Wściekłość i rozpacz sprawiły, że nie czuła bólu w klatce piersiowej.

Zabrakło jej siły, by wycierać lecące po policzkach łzy. Czegokolwiek nie zrobi, Celina i tak umrze. Skoro więc i przez jedną, i przez drugą stronę skazana została na śmierć, to ona nie weźmie w tym udziału. Jak mogli tak perfidnie ją wykorzystać? Jak mogli… Nie dokończyła myśli, bo jej wzrok przyciągnął wystający spod kanapy kawałek papieru, idealnie zlewający się z jasnym kolorem dywanu, do którego niemal całkowicie przylegała kanapa. Podeszła do niej na kolanach, ciągnąc za sobą Gerarda. Wsunęła szczupłe palce w wąską szczelinę i po sekundzie wyciągnęła spod mebla pudełko po płycie gramofonowej. Kto w tych czasach trzyma jeszcze w domu winyle? pomyślała irracjonalnie.

W środku nie znalazła czarnego krążka, a kilkanaście czarno-białych zdjęć uśmiechniętej kobiety i mężczyzny. Czy to…? Serce zabiło jej mocniej, ale postanowiła nie okazywać emocji. Nie tym, których już zakwalifikowała do grona morderców. Niczego im nie powie. Najdrobniejszym gestem nie zdradzi swojej tajemnicy, bo to — jedyna szansa na uratowanie Celiny. Nie dała wiary stwierdzeniu, że ją przekupili. Mogli każdego, ale nie ją, ręczyła za to.

— Ten facet to Tasso. — Tobiasz oglądał powoli każdą fotografię.

— Tak, to nasz gość z kawiarni — dodał Gerard. — Ale kim jest ta kobieta? I czy może mieć związek z naszą sprawą?

— Cecylia, gratuluję. — Tobiasz poklepał kobietę po lewym ramieniu, zupełnie nie zwracając uwagi na jej wyraz twarzy. — W końcu wpadliśmy na jakiś ślad. Musimy je jak najszybciej zeskanować. Nareszcie nastąpił przełom.

— Nie zachłystuj się tak szybko. Prześlijmy je do centrali. — Gerard w dalszym ciągu wykazywał albo nadmierny sceptycyzm, albo przesadną ostrożność. — Niech wrzucą je w program identyfikujący twarze.

Szukajcie, szukajcie, pomyślała Cecylia. Tylko łut szczęścia przybliży was do rozwiązania. Dla mnie to już oczywiste. Ja wiem, co robić. Wystarczy zgubić ogon, bo ani ona nie była już im do niczego potrzebna, ani tym bardziej oni jej.

Dalej 17 lipca — 15.00

Przestawili samochód na drugą stronę pola kempingowego. Centrum dowodzenia Tobiasz urządził w tylnej części kampera. Nie za wiele miejsca potrzebował na zainstalowanie stacji przekaźnikowej. Zdjęcia w ekspresowym tempie przekazał do centrali, ale sam też nie zamierzał próżnować. Posiadał dostęp do bazy danych z podobnym algorytmem, umożliwiającym rozpoznanie większości osób za pomocą rozstawu brwi i koloru oczu, rozmiaru i położenia nosa, ust czy podbródka. Pod warunkiem jednak, że nie wykonali operacji plastycznej.

Gerard recytował listę ostatnich rozmów telefonicznych Celiny niczym wyuczony wiersz. Najczęściej wybierany numer należał do rodziców, kilka kolejnych do znajomych z pracy, choć tak naprawdę sporadycznie do nich dzwoniła. Jak zatem znaleźć kogoś, o kim inni nie wiedzą prawie nic? Kto nie ma nikogo, przed kim wyjawia najskrytsze tajemnice? Podobnie jak w przypadku porywacza. Człowiek znikąd, przykładny obywatel, członek wielodzietnej i wielopokoleniowej rodziny. Samotny, bezdzietny, dobrze zarabiający, z domem w drogiej dzielnicy. Przynajmniej na niego zapisany w akcie kupna-sprzedaży, bo transakcji potwierdzającej zakup do tej pory nie znaleźli. Zresztą to bez znaczenia, skoro płatności widocznie dokonano w gotówce.

Fotograficzna pamięć Gerarda pozwalała na analizowanie powiązań rodzinnych Tasso bez patrzenia na wydruki. On stanowił centrum ich uwagi. Tylko dzięki niemu istniała możliwość wykonania kolejnego kroku, bo znowu utknęli w punkcie wyjścia.

— Kurwa! — krzyknął nagle Gerard, stawiając na nogi Tobiasza i Cecylię. — Dopadli nas! — W oddali rozpoznał samochód, do którego wciągnięto niedawno Cecylię.

— Poczekaj! — Tobiasz już siedział za kierownicą, spoglądając jednocześnie we wsteczne lusterko. — Może to przypadek, przecież znają ten adres, pewnie zapomnieli czegoś przy akcji sprzątania domu.

— Nie byłbym taki pewny. — Gerard z daleka widział, jak jeden z porywaczy sprawdza coś na czarnym urządzeniu. — Czekaj! — zawołał zanim Tobiasz zdążył odpalić samochód. — Czego on tam szuka? Dlaczego nie wychodzą z tej cholernej bryki?

— Bo nie wpadli na to, że jeździmy takim badziewiem? — Cecylia zbyt długo siedziała cicho, poza tym zamierzała w końcu wygłosić opinię o kamperze. Szybko jednak ugryzła się w język, bo przecież zależało jej na zmyleniu przeciwnika, dlatego postanowiła nie wychodzić ze swojej roli.

— Chyba jednak wpadli — stwierdził ponuro Gerard, obserwując przybyłych. Mężczyźni wodzili wzrokiem po zaparkowanych samochodach, szczególnie w okolicy miejsca, w którym stał kamper.

— Ale skąd… — Tobiasz nie dokończył pytania i od razu przycisnął pedał gazu do samej podłogi.

— Ja chyba wiem skąd. — Domyślił się Gerard i ni stąd, ni zowąd zaczął bezpardonowo dotykać najpierw nóg, potem brzucha Cecylii.

— Zabieraj te łapy! Trzymaj je przy sobie!

Nie za wielkie miała szanse na obronę jedną ręką i z obolałym ciałem. Westchnęła zatem ciężko i pozwoliła na to upokarzające przeszukanie.

— Masz? — zapytał Tobiasz, nie odwracając głowy od krętych uliczek.

— Co „masz”? — zażądała odpowiedzi Cecylia. — O co wy mnie znowu podejrzewacie?

— Jak to „o co”? Przecież jakoś nas namierzyli! I to bardzo szybko… za szybko. — Gerard przeniósł dłonie na jej klatkę piersiową i z miejsca poczuł uderzenie na policzku. — Uspokój się! — wrzasnął, rozpinając w końcu kajdanki. — Przypomnij sobie, co z nimi robiłaś w samochodzie.

— Naprawdę jesteś bezczelny!

— Myśl, kobieto! Dotykali cię gdzieś? Coś mówili?

— Nie znam greckiego…

— A wiesz na pewno, że mówili po grecku? Myśl!

— Ciągle myślę… Już mnie od tego… — urwała i odepchnęła ręce Gerarda. — Zaczekaj — powiedziała. — Zaczekaj, mówię — prawie krzyknęła, kiedy jego ręce wróciły do dotykania jej ciała. — To prawdopodobnie wetknęli mi we włosy. — Spróbowała sama sprawdzić, ale Gerard już przekładał kosmyk za kosmykiem.

— A to dranie! Mam! — Triumfalnie podniósł dłoń. — Nad karkiem przyczepili jej pluskwę. — Rozdeptał urządzenie. — Teraz musimy tylko ich zgubić.

— Jakbym nie wiedział. Takiego nam mustanga załatwiłeś, że z pewnością ciągle będą nam siedzieć na ogonie. Przecież tym kolosem nie osiągnę nawet setki.

— To może gdzieś trzeba się schować.

— Jasne! — Tobiasz walnął w kierownicę. — A widzisz gdzieś na horyzoncie gęsty las?

Wjechali na niezamieszkałą część obrzeży, na jedną z dróg międzymiastowych. Wzmożony ruch pojazdów w niczym nie ułatwiał im zadania. Diabelnie trudne kluczenie między nimi jeszcze bardziej ich spowalniało.

— Tylko nie na czteropasmówkę! — krzyknął Gerard, niestety za późno.

— A niby gdzie? Przecież to jedyna droga.

— Zbliżają się! — Cecylia pierwsza ich zobaczyła, bo siedziała przy tylnym oknie kampera.

Tak nimi huśtało, że ledwo dawała radę siedzieć prosto. Obrażenia i nałożony na klatkę piersiową bandaż zdecydowanie w tym przeszkadzały i przypominały o sobie przy gwałtowniejszych ruchach.

Stracili jakąkolwiek możliwość ucieczki przed granatowym volkswagenem. Wszystko niespodziewanie zadziałało na ich niekorzyść. Kamper, który miał im pomóc wtopić się w tłum, teraz zdecydowanie przyciągał niepotrzebną uwagę. Również innych kierowców, przypominających im wściekłym rykiem klaksonów, że łamią niejedną zasadę ruchu drogowego. Poza tym osiągnięcie odpowiedniej prędkości i pozostawienie wroga daleko za sobą okazało się z oczywistych względów niemożliwe.

— Nie uciekniemy im — wyszeptała Cecylia bez złudzeń. — Będziemy tak się ścigać, aż któremuś zabraknie paliwa. Patrzcie! Wyprzedzają nas! — Tobiasz nie miał żadnego pola manewru, z jego lewej strony akurat jechał sznur samochodów.

Volkswagen znalazł się centralnie przed nimi i zaczął hamować. Agent nie zwolnił, w wyniku czego uderzył twardym przodem w granatowy bagażnik, który po otwarciu ukazał bogaty arsenał. Postanowił pokierować pojazdem tak, by porywacze zjechali na boczny pas. Sam wybrał zewnętrzny, by odzyskać stabilność. Nagle ostro skręcił i cała trójka poczuła mocne szarpnięcie.

— Wiesz co, stary? Jednak to, że jedziemy kamperem, zaliczam na plus. Takiego kolosa niełatwo przewrócić. — Znów skręcił w lewo, rzucając towarzyszami po wnętrzu samochodu. — Za to łatwiej zepchnąć tych bydlaków. — Atakował napastników raz po raz, nie dając im czasu na reakcję. — Kurwa! — wrzasnął na widok rozpędzonych samochodów, którym zostawili dość miejsca, by mogły ich ominąć. — Zjeżdżaj! — Machał dodatkowo ręką, jakby to miało pomóc. — Trzymajcie się! — krzyknął tuż przed ostatecznym zderzeniem.

Kamper przejechał w poprzek czteropasmówki, powodując chaos. Rozległy się piski opon i trzaski uderzających o siebie karoserii. Szczęściarzem był ten, kto zdążył ostro zahamować na poboczu, w nikogo i nic nie uderzając. Napastnicy nie mogli mówić o farcie. Nie zdążyliby czegokolwiek skomentować, bo volkswagen eksplodował wciągając kolejne samochody w ognistą pułapkę. Tymczasem kamper mimo hamowania walnął w barierkę i potoczył się w dół niewielkiego zbocza.

Dziesięć lat wcześniej

Czuła niesamowite podniecenie. Czekał ją test lojalności! Dzięki niemu niezbicie udowodni, że przyznanie jej najlepszej oceny to nie przypadek, lecz efekt ciężkiej pracy. Zostanie prymuską na zajęciach to jedno, ale nie oceny przecież decydują o właściwej pracy w terenie. Misja w brutalnych i niepewnych warunkach, kiedy akcję trzeba przewidzieć na trzy kroki do przodu, stanowiła ostateczną weryfikację. Dopiero po niej agent otrzymywał legitymację i przydział.

W ciągu dwóch miesięcy od powrotu z bazy nic się nie wydarzyło. Początkowe podniecenie szybko zastąpiła coraz większa irytacja. Co prawda wiedziała, że sprawdzają jej cierpliwość, wierność i prawdomówność, ale ona pragnęła zacząć w końcu działać. Dziś, teraz, już. Z czasem ostudziła swe zapędy i skupiła na codzienności, choć chodziła wszędzie z szeroko otwartymi oczami i wyczulonymi ponad miarę zmysłami. Wtedy ubzdurała sobie, że ktoś wiecznie za nią chodzi, że doczepiono jej ogon, którego oczywiście nie dostrzega. Wszędzie wietrzyła spisek i intrygi. Czy słusznie? Nigdy nie zyskała ani twierdzącej, ani przeczącej odpowiedzi na to pytanie. Nigdy nikogo nie przyłapała, więc zaczęła się zastanawiać, czy przypadkiem natura nie obdarzyła jej zbyt bujną wyobraźnią.

Szkolenie owszem, zmuszało do intensywnego myślenia, ale z pewnością nie do fantazjowania. Fakty i realia, te dwa wyrażenia powtarzano im wielokrotnie na sali wykładowej, wciąż od nowa analizując ich znaczenie. Fakty, bo tylko nimi należało się kierować w podejmowaniu akcji i realia, gdyż jedynie w nich należało się poruszać. Żadnych działań na własną rękę, nadinterpretacji poleceń, a jedynie ścisłe przestrzeganie krótkich i zwięzłych rozkazów.

Szkolenie szkoleniem, akcje akcjami, ale jakieś codzienne życie każdy agent musiał jednak prowadzić. Pracować na swoje utrzymanie, nie obnosząc się zbytnio dodatkowymi wpływami finansowymi. Bo nie ma co tu ukrywać, za wierność, lojalność i wykonywanie rozkazów tajniaków sowicie gratyfikowano. Półroczny kurs może i wycinał kawałek z życiorysu absolwentów, nie zwalniało ich to jednak z konieczności powrotu do normalnej rzeczywistości. Coś niecoś na start otrzymywali, ale tylko w takiej wysokości, by zmobilizować każdego adepta do znalezienia pracy w cywilu. Agencja wiele oczekiwała od swoich podwładnych, a tych, którzy zawiedli, można było policzyć na palcach jednej ręki.

Stała praca choć na krótki czas dostarczała jej poczucia normalności. Kurs nadszarpnął mocno jej nerwy. Fanów Demi Moore i filmu G.I. Jane nie trzeba przekonywać, że przekraczanie swoich psychicznych granic i fizycznych ograniczeń jest jak zdobywanie szczytów gór — możliwe pod warunkiem wykonania ciężkiej pracy. Tylu facetów po drodze odpadało. Każdego dnia następował moment, w którym z mdlejącej ręki wypadał długopis, a rekrut wypowiadał słowo „odchodzę”. Ile przy tym niewybrednych epitetów padało, nikt nie liczył. A jednak kobiety w tej „słabszej grupie” stanowiły zdecydowaną mniejszość. Przez swoją systematyczność, stawianie na poziom umiejętności, a nie szybkość ich przyswajania i wykonywania ćwiczeń, każdego dnia nabywały coraz większą wytrzymałość i odporność na ból.

A nie chciała wierzyć w te zapewnienia, kiedy podczas kursu przygotowawczego do służby wojskowej stanął przed nią kpt. Marcin Adamski i zaproponował werbunek. Dostrzegł na poligonie niezwykle ambitną młodą kobietę o jasnych włosach. Przez kilka dni obserwował, jak wykonuje rozkazy, a przede wszystkim podziwiał jej wyjątkowy talent do strzelania. Jakby urodziła się z karabinem w ręce, a nie miała z nim do czynienia po raz pierwszy na kursie. Taki dar wzbudzał szacunek. Taki diament wymagał oszlifowania.

Na docenienie zasługiwała również jej łatwość przyswajania języków obcych. Biegle mówiła po angielsku, niemiecku i francusku. Podczas szkolenia doskonaliła grecki, hiszpański i turecki. Dlaczego turecki? Bo za jego pomocą porozumiewali się ludzie mieszkający w Iraku, Bułgarii, Grecji, Macedonii Północnej, Kosowie i Albanii, a także wielu emigrantów w Europie Zachodniej.

Wróciła myślami do teraźniejszości. Do średniej wielkości miasta, stałej pracy oraz dopiero wynajętego i jeszcze nie do końca urządzonego mieszkania na wciąż rozbudowywanym osiedlu. Przy drzwiach wejściowych zajrzała do skrzynki na listy. Leżała tam koperta, a w niej mikrych rozmiarów telefon. Do uruchomienia potrzebowała kodu. Pięciu cyfr przypisanych do agenta, których nigdy nie podawano w tej samej kolejności.

„Podaj drugą, trzecią i piątą cyfrę ze swojego identyfikatora” — brzmiało polecenie.

Wystukała: dwa, siedem, trzy. Każde oddzielnie. Nie jako liczbę dwieście siedemdziesiąt trzy, tylko właśnie dwa, spacja, siedem, spacja, trzy. Po akceptacji odczytała współrzędne lotniska, na które musiała dotrzeć w ciągu najbliższych dwunastu godzin. Po wpisaniu kolejnej cyfry, tym razem czwartej — jedynki — otrzymała numer skrzynki pocztowej na dworcu, bo w niej czekały pieniądze. Dzięki ostatniej cyfrze, czyli szczęśliwej siódemce, po wylądowaniu następowało przekazanie broni. Z upływem lat, po wielu eksperymentach i wypróbowaniu różnych modeli karabinów, jej stałym i jedynym towarzyszem podróży został Bronek. Nieoceniający, milczący kompan i pozbawiony oczu świadek.

***

Samej podróży niemal nie pamiętała. Wylądowała w Amsterdamie. Od czasu pierwszej misji „rytuał” w ogóle nie uległ zmianom. Czekał na nią nieoznakowany samochód z zamaskowanym kierowcą, od którego oddzielała ją przyciemniana szyba. Od niego odbierała torbę, a w niej czarny, przylegający do ciała kombinezon z kapturem. Sama wymyśliła to służbowe ubranie. Szczupła, wysoka, zawsze z uniesioną dumnie głową, wzbudzała respekt wyglądem i bezbłędnym trafianiem w cel. Skrupulatnie przestrzegała także zasad zakazujących posiadania podczas misji rzeczy osobistych, a zwłaszcza jakiegokolwiek urządzenia pozwalającego na lokalizację. Dlatego telefon, dokumenty i bilet powrotny na samolot leżały zdeponowane w wynajętej na lotnisku skrytce.

Kiedy składała wtedy, dziesięć lat temu, pierwszy raz bez szkoleniowej publiki, karabin wyborowy TOR, dreszczyk emocji nie chciał jej opuścić. Gęsia skórka wywołana uczuciem ekscytacji nieznacznie wpłynęła na stabilność rąk. Ale lekcje medytacji, w których uczestniczyli podczas kursu i które zalecono im do praktykowania w życiu codziennym, nareszcie do czegoś się przydały. Rzeczywistość w każdym aspekcie przerosła jej wcześniejsze wyobrażenia. Zamknęła oczy i skoncentrowała na swoim oddechu. Głęboki wdech, głęboki wydech, powtarzała w myślach, uspokajając szalejące serce. Do tej pory oddawała strzały do papierowych postaci na strzelnicy albo podczas symulacji komputerowych. Dziś sprawdzała także wytrzymałość psychiczną, celując bezpośrednio do człowieka.

Celując i trafiając…

Trafiając i zabijając…

Zabijając tylko jednym, niesłyszalnym strzałem.

***

— Fuck — wyrwało jej się na widok obiektu uwiecznionego na zdjęciu.

Żywiła nadzieję, że kierowca za plastikową szybą jej nie usłyszał. Szlag by to trafił, źle zaczęła, ujawniając emocje. Za niepożądane uznawano myślenie o tym, że człowiek, który za chwilę zginie ma żonę, męża, rodzinę, dzieci, przyjaciół, plany, marzenia. Musiała diametralnie zmienić perspektywę. Ten, na kogo padł wyrok, należał z pewnością do osób, które nie powinny już posiadać przywileju chodzenia po tym świecie. Zwyrodnialcy, pedofile, zboczeńcy, członkowie mafii, handlarze bronią, żywym towarem, zasługiwali na karę za bestialskie czyny. Jeśli karą miała być śmierć, to w ramach bezpieczeństwa narodowego i współpracy międzynarodowej wysyłano ich — agentów do zadań specjalnych.

Gdy dotarli do punktu docelowego, w pobliże luksusowej posiadłości, całkowicie opanowała emocje. Postawiła na obojętność. Kierowca przekazał jej notatkę z zaszyfrowanym miejscem i dokładną godziną wykonania zadania. Sprecyzowano je bardzo klarownie: doprowadzić sprawę do ostatecznego końca, niedostrzegalnie dla otoczenia. Weszła do opuszczonego, pełnego złomu magazynu. W absolutnej ciszy dotarła do okna bez szyb na drugim piętrze. Szybkim spojrzeniem omiotła luksusową posiadłość za nim. Ustawiła trójnóg, uklękła i ułożyła wygodnie kolbę karabinu na ramieniu. A potem spojrzała w celownik. Nie musiała go uregulować, wystarczyło poszukać obiektu za okazałym żywopłotem.

Na leżaku przy basenie siedziała około czterdziestoletnia kobieta. Jej długie kasztanowe włosy lekko falowały pod wpływem wiatru, a ładna, zadbana twarz z pewnością przyciągała uwagę mężczyzn. Czytała rozłożone u stóp dokumenty i co chwilę sprawdzała telefon. Agentka zamarła, zatrzymując wzrok na oczach Holenderki. Bardzo złych… wręcz okrutnych. Zahipnotyzowały ją, a przecież otrzymała bardzo jasne zadanie, w którym brak emocji wysuwano na pierwsze miejsce. Z zawieszenia wyrwało ją nagle radosne wołanie małej dziewczynki.

Ale obiekt nie zdążył usłyszeć płynących z lekkim wiatrem słów. W jego czoło wbił się pocisk. Krew zalewała złe oczy do czasu, gdy ciało upadło na białą, lśniącą w promieniach słońca posadzkę. Krzyk dziecka niepotrzebnie przyciągnął na ułamek sekundy jej uwagę.

A ona nie chciała widzieć, jak podbiega do swojej matki, ciotki, babki czy kim tam dla niej była kobieta o kasztanowych włosach. Błyskawicznie spakowała broń, świadoma, że tych kilka sekund wahania mogła przypłacić życiem.

„Bez świadków!” — tak brzmiała wielokrotnie powtarzana maksyma przełożonych. „Świadek to koniec waszej kariery. Przekreśla całą pracę wielu zaangażowanych w zadanie osób”.

Widok przerażonej dziewczynki bardzo długo towarzyszył jej w koszmarach. W dodatku pierwsza wpadka została odnotowana, tak jakby ktoś śledził każde jej posunięcie, zapisywał w notesie najdrobniejszy ruch. Nie zdradzono jej, w jaki sposób ta wieść dotarła do centrali. Zapamiętała lekcję na długo, a po reprymendzie dodatkowo postanowiła, że już nigdy nie pozwoli, by coś ją rozproszyło i zabrało tych kilka cennych sekund uwagi. Tylko te oczy… Te złe oczy prześladowały ją do dziś.

Tego samego dnia — 17 lipca — 17.00

— Szlag! Kurwa mać! Co za durnie! Dali się tak po prostu zepchnąć z drogi! Idioci! Skończeni idioci!

Celina nie miała siły, by podnieść głowę i zobaczyć, z jakiego powodu oprawczyni wykrzykuje po angielsku te wszystkie słowa. Czwarty dzień wisiała pod sufitem, licząc tylko na duże palce u stóp, które jakimś cudem znajdywały oparcie na betonowej posadzce. Pierwszej nocy pozwolili jej spać na starym, śmierdzącym materacu, ale z samego rana przystąpili do właściwego zadania. Było ich dwoje. Kobieta, która na progu zdewastowanego domu przywitała ją mocnym uderzeniem w twarz, oraz mężczyzna. Tasso.

Poznała go w klimatycznej greckiej kawiarence. Podszedł, gdy samotnie siedziała przy stoliku w rogu. Tasso momentalnie wpadł jej w oko i od razu ją zauroczył. Myślała, że los w końcu się do niej uśmiechnął. Ich rozmowa była taka naturalna, szczera i pełna śmiechu, którego brakowało Celinie od dawna. Wszystko to skutecznie uśpiło jej instynkt samozachowawczy.

Jak mogłam tak łatwo dać się zwieść? Nie liczyła, ile razy zadała sobie to pytanie podczas okrutnych tortur. Nie znajdowała na nie odpowiedzi, tak samo jak i na te zadawane wciąż od nowa wściekłym głosem przez kobietę.

— Kto wie o akcji na Bliskim Wschodzie? Jacy agenci w niej uczestniczą? Od kiedy jesteśmy pod waszym obstrzałem? Kto jest czyim ogonem? Podaj kryptonimy pozostałych agentów! Mamy w organizacji kreta, kto to jest? Kogo jeszcze miałaś zabić? Po co wysłali cię do Grecji? Gdzie jest wasz łącznik? Gdzie znajduje się punkt przekaźnikowy? Mów, do cholery! Mów! Twoje prawdziwe nazwisko! Kryptonim! Numer identyfikacyjny! Mów, kurwa, bo cię zabiję! — darła się wniebogłosy, uderzając biczem po wszystkich częściach ciała i w desperacji nie zauważając, że Celina często nie odpowiada również dlatego, że traci przytomność.

— I tak mnie zabijesz. — Uwięziona w przebłyskach świadomości powtarzała cicho tylko to samo zdanie.

Porzuciła wszelką nadzieję. Nikt nie miał pojęcia, gdzie ją przetrzymują, a ona, czy ktokolwiek wie o porwaniu, skoro nadal tkwiła w tej piwnicy. Jeśli w ogóle do kogoś dotarła wieść, bo i tę hipotezę bardzo szybko wybiła sobie z głowy, biorąc pod uwagę upływający czas i dalsze przebywanie w niewoli.

***

Na pomysł wyjazdu do Grecji wpadła niespodziewanie. Nikomu o nim nie wspomniała. Sama nie wiedziała, dlaczego tak jej zależało na utrzymywaniu w tajemnicy nazwy miejscowości, w której świętowała swoje trzydzieste urodziny. Wielką radość sprawiło jej już samo pakowanie walizki i rezerwacja wycieczki w biurze podróży. Dokładnie w takiej kolejności, bo wyjechać zamierzała tak czy siak, oddając losowi wybór dokładnej lokalizacji. Opłaciła wyjazd od razu, byleby nie dopadły ją wątpliwości. Choć raz chciała zrobić coś szalonego. Choć raz poczuć, że żyje, a nie egzystuje.

Ostatnie dziesięć lat przeznaczyła wyłącznie na pracę, tkwiąc w bezgranicznej samotności. Zawsze żyła niebywale ostrożnie. Przyjaciół, nie, to za duże słowo, znajomych, dobierała po wnikliwej selekcji. Nie za wiele o sobie mówiła, większość pytań zbywała lekkim uśmiechem bądź milczeniem. Jedynie podczas pracy wykazywała inicjatywę. W małej firmie produkującej klimatyzatory odpowiadała za kontrakty krajowe i międzynarodowe. Biegle władała trzema językami: niemieckim, angielskim i szwedzkim, stąd niejednokrotnie podczas spotkań biznesowych pełniła funkcję tłumacza. Szef z czasem uczynił z niej swoją prawą rękę. A że pracowników biurowych nie zatrudniał zbyt wielu, Celina dostała wgląd niemal we wszystko. Dlatego na samym początku przypuszczała, że porywacze zamierzają poznać dotyczące ogromnych kwot tajemnice handlowe.

Tasso opuścił kobiety następnego dnia rano po porwaniu i to wówczas zaczął się koszmar. Ręce w nadgarstkach spięto kajdankami, a te zawieszono na haku pod sufitem. Na nic zdały się krzyki w ciemnej piwnicy, w ruderze usytuowanej na dalekim pustkowiu. Razy batem poleciały tak nieoczekiwanie, że aż zachłysnęła się powietrzem. Potem padły wykrzykiwane wściekle pytania. Na początku próbowała jeszcze tłumaczyć, że nic nie wie. Nagminnie powtarzała: „To pomyłka… Z kimś mnie pomyliliście… Nie jestem w żadnej agencji… Nikogo nie znam”. Ale te odpowiedzi powodowały coraz mocniejsze bicie, zatem ich zaniechała i wybrała milczenie.

Porywaczka nie dawała Celinie ani chwili spokoju. Kiedy musiała wyjść na przerwę, do zamkniętego pomieszczenia wpuszczała szczury. Z uśmiechem na twarzy obserwowała na monitorach, jak ostrożnie podchodzą do stóp Celiny, łakome świeżego, pokrytego krwią mięsa. Jak atakują, wspinając się po jej ciele coraz wyżej. Dopiero gdy zbliżały się do głowy, oprawczyni odganiała je łopatą, przy okazji z całej siły waląc w Celinę. A ona nawet nie reagowała, bo wykańczały ją tortury, wybudzanie polewaniem brudną, zimną wodą z wiadra i karmienie suchą bułką. Wyłączyła się na wykrzykiwane ze złością pytania, na które nie znała bądź nie chciała udzielić odpowiedzi.

Rozsierdzała tym zachowaniem jeszcze bardziej i zachęcała do wymyślania kolejnych okrutnych tortur. Jeżeli ktoś myśli, że porażanie prądem to najgorsze z doświadczeń, to pozostaje w wielkim błędzie. Stosowane powszechnie wyrywanie paznokci, nacinanie skóry i posypywanie ran solą stanowiło już przeżytek. Za to polewanie alkoholem i podpalanie przynosiło oprawczyni niezwykle satysfakcjonujące doznanie.

To wtedy Celina kolejny raz przekroczyła granice wytrzymałości, a z jej ust padło: „Cecylia”. Gdy dotarło do niej pytanie: „Kim jest Cecylia?”, wraz z uciekającym oddechem wykrztusiła: „Siostrą”.

***

Kolejny raz wzięła do ręki paszport Celiny Ułańskiej. W bazie odnalazła personalia rodziców, ich akt małżeństwa, akt urodzenia więźniarki oraz… jej siostry.

— Już rozumiem — powiedziała do siebie, wpatrując się w ekran komputera, w tę samą datę urodzenia bliźniaczek.

Jak mogła tak się pomylić? Jak mogła tego nie wiedzieć? Przegapić tak istotny szczegół? Nie sprawdzić do końca kwestii teraz tak oczywistej jak powiązania rodzinne? Okazać nonszalancję porównywalną z głupotą? Zmarnowała trzy dni! Trzy cenne dni. Przez nią tkwili w martwym punkcie, skazani na podejmowane pod wpływem paniki decyzje, a tymczasem wróg nie próżnował.

— On mi tego nie daruje! — szeptała do siebie kobieta, siedząc z opuszczoną głową w pokoju pełnym monitorów, na których pod różnymi kątami nagrywano Celinę. — On zabije nas obie, jeśli nie dostanie tych informacji. — Gdyby uwięziona stała przy porywaczce, ze zdumieniem dostrzegłaby jej przerażone oczy.

Od dwóch miesięcy kręcili się w kółko. Zbadali już wszystkie ścieżki i wypróbowali wszelkie możliwości rozszyfrowania wroga. Ciągle napotykali mur nie do przebicia, bez nawet najmniejszej szczeliny. Dlatego widok Celiny na hotelowym korytarzu najpierw wprawił ich w zdumienie, a potem w zachwyt. Zyskali pewność, że pracuje jako polska agentka wywiadowcza. W końcu znaleźli jakiś punkt zaczepienia! Tylko przez ludzi krążących w pobliżu nie przystąpili do natychmiastowego działania.

Decyzję o uwiedzeniu i uprowadzeniu kobiety podjęli jednomyślnie. Porywaczka kochała Tassa od dawna, stanowili dość zgraną parę. Wielokrotnie dowiódł swojej wierności, więc nie miała obaw przed powierzeniem mu zadania. Zresztą to przecież tylko mały, nic nieznaczący epizod, udawanie dla wyższego celu. Tak sobie powtarzali, opracowując plan.

Czy zatem mogło dojść do głupiego, kardynalnego i tak groźnego w skutkach nieporozumienia? By rozwiać wątpliwości, postanowiła złapać siostrę kobiety. Kto długo wytrzyma w milczeniu, patrząc jednocześnie na torturowanie bliskiej osoby? Nikt! Nawet najlepiej wyszkolony i odporny na stres agent. Nawet największy twardziel. W końcu jedna z nich zacznie udzielać satysfakcjonujących odpowiedzi! Nie miała już czasu na dodatkowe konsultacje z Szefem. Sama doprowadzi sprawę do końca.

Wróciła do piwnicy i strzałami z pistoletu pozabijała wszystkie szczury. Zrobiła zdjęcia Celinie i wysłała na zarejestrowany na Cecylię numer telefonu, licząc, że jest aktualny. Uzyskała potwierdzenie odbioru wiadomości i dała jej dwanaście godzin na reakcję. Co do tego, że przybędzie na ratunek bliźniaczce, nie miała wątpliwości.

Był siedemnasty lipca, godzina ósma rano. Pierwszy dzień pobytu polskich agentów na greckiej ziemi. Rozpięła kajdanki i przerzuciła bezwładne ciało na śmierdzący materac w kącie. Nadal potrzebowała Celiny żywej, więc postawiła tuż przy jej głowie talerz z jedzeniem i kubek z czystą wodą. Podała jej też zastrzyk z delikatnym znieczuleniem. Przynajmniej przez chwilę nie będzie musiała słuchać jej jęków. Niech cieszy się jeszcze kilkoma godzinami w miarę przyzwoitego życia, pomyślała, wybierając numer do dwóch pomocników. Nie przewidziała jednak, że znów zostaną przechytrzeni. Mało tego, że zginą podczas pościgu…

W tym samym czasie — koło autostrady

— Gerard, Gerard, obudź się, do cholery! — Tobiasz mocno potrząsał przyjacielem, kompletnie ignorując potworny ból głowy oraz ramienia. — Szlag! Gerard! Kurwa, nie odjeżdżaj! Otwieraj te cholerne oczy i rusz tyłek! Tak, właśnie tak!

Ranny agent wyprostował się bardzo powoli, zaciskając mocno zęby z bólu. Tobiasz tymczasem próbował ocucić nieprzytomną Cecylię. Nie miał sumienia bić jej po twarzy, a pewnie tą metodą zdecydowanie szybciej by ją otrzeźwił.

— Cecylia! Wstawaj! No, wstawaj! Dawaj, dziewczyno! Walcz!

Tobiasza i Gerarda uratowały poduszki powietrzne i latami ćwiczona kaskaderka. Cecylia nie miała tyle szczęścia. Całym ciałem przylgnęła do łóżka, mocno łapiąc za nie od spodu, ale uderzyła głową o ramę tak mocno, że straciła przytomność. Ostatecznie Gerard wybił nogą resztki tylnej szyby i podał Cecylię Tobiaszowi, który czekał po drugiej stronie. Oby tylko uniknęła wstrząśnienia mózgu, pomyślał, kładąc ją na ziemi. Agenci sprawdzili swoje opatrunki, ale, poza dodatkowymi siniakami i otarciami, nowych ran nie zauważyli. Kobieta nagle otworzyła oczy i zdezorientowana spojrzała w błękit nieba nad sobą.

— Rany, co się stało? — Ledwo wydobyła z siebie głos.

— Straciliśmy samochód. — Tobiasz opadł na kolana obok Cecylii. Ucierpieli w tej wywrotce nie tylko ludzie. Z komputera zwisał uszkodzony twardy dysk, monitor przedstawiał mniej więcej widok przypadkowo rozrzuconych puzzli. Tylko telefony agentów ocalały.

— I co my teraz… — Cecylia nie dokończyła, bo akurat zadzwonił ten Gerarda.

— Hardy? Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że cię słyszę!

— Co wy tam, do cholery, wyprawiacie?! Potrzebne wam to widowisko?! Mieliście być…

— Tak — Agent westchnął teatralnie, nie dopuszczając przełożonego do głosu. — Mieliśmy być niewidoczni, ale nie zawsze sprawy przebiegają zgodnie z naszymi zamierzeniami. Ogon zlikwidowany… — Wziął głęboki wdech. — A to był priorytet.

W tym czasie Tobiasz wykorzystał ciągłą dezorientację Cecylii i upewnił się, czy nie odniosła poważnych obrażeń.

— Jaki, kurwa, priorytet?! Gerard! — krzyczał w słuchawkę Hardy. — Priorytetem było wyciągnięcie z nich wiadomości o lokalizacji Celiny!

Słysząca wyraźnie każde słowo przerażona Cecylia przyłożyła dłoń do ust, tłumiąc jęk rozpaczy.

— Musieliście robić pokazówkę na jednej z najbardziej uczęszczanych dróg pod Atenami?!

— Szefie… — wtrącił się Tobiasz. — To nie do końca wina Gerarda.

— Zamknij się! — Hardy jakimś cudem go usłyszał, choć to Gerard trzymał przy uchu słuchawkę. — Obaj nauczcie się milczeć, a nie wiecznie dyskutować! Nie jesteście na sali wykładowej, choć dochodzę do wniosku, że tylko tam znajdujecie odpowiednie pole do popisu, bo w terenie jesteście raczej bezużyteczni!

— Hardy! — Ale Gerard nie dostał szansy na obronę.

— Żaden „Hardy”! Wysyłam do Grecji swoich najlepszych agentów, a wy okazujecie się patałachami! Zabijacie po drodze wszystkich kluczowych świadków! Nic już nie mamy! Nie rozumiecie?! Jak ją teraz znajdziemy?! Kurwa, jak?!

— Szefie! — Tobiasz wyrwał Gerardowi telefon. — Szefie!

— Czego?! — ryknął przełożony.

— Potrzebujemy samochodu i zdjęć z aparatu Cecylii.

— No i co jeszcze?! Trzydaniowy obiad i spa w najlepszym hotelu?! Ja pierdolę. Same zachcianki, a efekty zerowe!

— Mamy działać czy siedzieć?

— Nie rozumiesz?! Ci dwaj Grecy…

— Przepraszam, ale to szef nie rozumie. Coś zobaczyłem na zdjęciach Celiny, ale muszę to jeszcze raz przeanalizować.

Zadziwiła go reakcja Cecylii, bo zamiast nadziei w jej oczach, zobaczył… rozczarowanie? Zapobiegliwie nie wypowiedział tych słów na głos. A potem, gdy raptownie opuściła głowę, doszedł do wniosku, że to przecież niemożliwe, by jej nie zależało na odnalezieniu siostry.

— Na których zdjęciach? Nie macie ich? — Głos Hardego przywrócił go do rzeczywistości.

— Wszystko zniszczone. A na nasze ich nie pobrałem.

— No dobrze. — Tobiasz usłyszał w słuchawce głębokie westchnięcie. — Macie pięć minut. Jeśli po tym czasie nie usłyszę konkretów, wracacie do Polski.

— Nie… — szepnęła Cecylia.

Żaden z mężczyzn nie potrafił spojrzeć jej w oczy.

***

Tobiasz kilka razy oglądał każde zdjęcie, analizując szczegóły na maksymalnym zbliżeniu. — Przecież gdzieś to widziałem — mruczał pod nosem. — Kurwa! — krzyknął, coraz bardziej zniecierpliwiony. — Widziałem to! Kilka liter… Na którym to było… zdjęciu? — wyszeptał ostatnie słowo prawie bezgłośnie. — Jest! Mam to! Popatrz tu. — Stukał paznokciem w wyświetlacz. — Patrz na dłoń trzymającą włosy Celiny.

— Jest w rękawiczce — odparł zdziwiony Gerard.

— I o to tu chodzi, bo te litery są na rękawiczce. Szlag, jakie malutkie. Ledwo widoczne. Poczekaj, poświeć latarką ze swojego aparatu, wtedy staną się wyraźniejsze.

— Masz rację. Czekaj… Mam, to E… Cholera, druga to chyba Y, a ta ostatnia?

— P — dodała cichutko Cecylia, która udawała, że patrzy na ekran małego telefonu przez ramię Tobiasza. — Ethniki Ypiresia…

— EYP? To nie może być prawda. — Tobiasz z trudem zapanował nad szokiem.

— A jednak. — Gerard przyjął tę wiadomość z jakimś wewnętrznym spokojem, jakby nic już nie było w stanie go zaskoczyć.

— Ethniki Ypiresia Pliroforion. — Tobiasz, wypowiadając te słowa, patrzył w oczy Cecylii, wypatrując jakiejkolwiek reakcji. — Grecka Narodowa Służba Wywiadowcza.

Liczył na cokolwiek, ale nie na zupełną obojętność kobiety. Sprawiała wrażenie, że to nieistotna dla sprawy informacja, tak jakby… poznała prawdę wcześniej? To absurd, odgonił nieprzyjemne myśli, bo akurat zadzwonił Hardy.

— I co? — zapytał bez ogródek.

— Grecy ją mają — odpowiedział, nadal obserwując Cecylię.

— Ale mi nowość! Odkrywcami to wy nigdy nie zostaniecie.

— Szef nie rozumie, Grecka Służba Wywiadowcza przejęła Celinę.

— Niby po co? To niemożliwe! Stosunki między naszymi agencjami są wzorowe. Nawet teraz z nami współpracują. Myśleliście, że niby skąd ten cały sprzęt, co? Tak na zawołanie? Tobiasz, wykaż choć odrobinę rozsądku.

— Na rękawiczkę porywacza naszyto litery EYP. — Tobiasz wolał walczyć faktami niż założeniami.

— Kolejny raz powtarzam: nie ma między nami konfliktu, współpracujemy od miesięcy. Rozpracowujemy wspólnie szajkę…

— Może właśnie to jest powód. — Słuchawkę przejął Gerard. — Może właśnie nasza wspólna misja stanowi pretekst tego porwania. Może to ktoś od nich przeszedł na drugą stronę, a nie Celina?

— To jest… — Hardy uspokoił się i na chwilę zamilknął — Całkiem racjonalny wniosek. Zrobimy tak: za chwilę dostaniecie na SMS-a współrzędne punktu odbioru. Macie trzydzieści minut. Tam podstawimy nowy samochód i od razu uprzedzę twoje sugestie, Gerard, osobowy. Oczywiście z całym niezbędnym sprzętem. Jeśli nie uda się dzisiaj znaleźć powiązania, noc spędzicie w najbliższym pensjonacie. Sami go poszukacie za pomocą GPS-a. Zresztą sorry, chłopaki, ale wysłałem do Grecji agentów specjalnych. Z latami doświadczenia, więc lepiej, żebyście sobie poradzili — zakończył połączenie.

— Skąd wiedziałaś? — Na Cecylię nagle napadł Tobiasz.

— O czym? — spytała, marnie udając zdziwienie.

— Chłopie, co ty? — Gerard był szczerze zaskoczony.

Tobiasz dotąd się tak nie zachowywał, szczególnie wobec kobiet. W wielu wspólnych misjach uczestniczyli, ale w żadnej nie stracił kontroli, nawet działając pod presją czy w bezpośrednim zagrożeniu życia.

— Nie udawaj, od razu poznałaś ten znak! Kim ty, kurwa, jesteś?

— Siostrą Celiny. — Spuściła głowę, by nie widzieli jej oczu.

— „Siostrą”, „siostrą”! — krzyczał coraz głośniej. — Nie każda siostra zna nazwy organizacji wywiadowczych.

— Ale taka, która ma w rodzinie agentkę, chyba raczej powinna. — Odważnie spojrzała na Tobiasza i oparła ręce na biodrach.

— Spokój! Tylko spokój! — Gerard wszedł między nich. — Co nam da to wzajemne oskarżanie?

— A to, że marnujemy czas, prawie zginęliśmy, uciekając Grekom, podczas gdy ona doskonale wie, kim jest kobieta na zdjęciu! Wie to od pierwszej chwili! Myślałaś, że nie zauważyłem, jak na nią patrzyłaś?

Odsunął Gerarda i podszedł do Cecylii. Stracił do niej zaufanie już w domu, w którym zabili Tasso. Zauważył zmianę w jej zachowaniu, choć robiła wszystko, by nadal utrzymywać pozory normalności.

— To prawda? — zapytał Gerard, stając za przyjacielem.

— Nic nie wiem. Nie znam jej. — Próbowała odejść, ale Tobiasz złapał ją za łokieć i przytrzymał w mocnym uścisku.

— Czy ty, kurwa, nic nie rozumiesz?! Tu chodzi o życie twojej siostry! Twojej siostry! — Dźgnął ją palcem w klatkę piersiową. — Tak chcesz ją uratować? Udawaniem, że to ciebie nie dotyczy?

— Puść mnie! Ja naprawdę nic nie wiem!

— Nie kłam! Ja pierdolę! Zaraz jej przywalę! — Odszedł na odległość kilku kroków. — Pierwszy raz uderzę kobietę!

— Powtarzam ci jeszcze raz: nie znam tej kobiety. Skąd niby miałabym ją znać?

— Kim ty jesteś?

— To ty nie wiesz? Obserwujesz mnie od dwóch miesięcy… — urwała, ale za późno.

— Skąd wiesz o obserwacji? — Złapał ją za ramiona i potrząsał, nie zważając na grymas bólu na twarzy kobiety. — Skąd TO wiesz?!

— Podsłuchałam — odpowiedziała cicho. — Po incydencie na basenie.

— Nie wierzę ci! Niech do ciebie dotrze, że ci, kurwa, nie wierzę! — Wciąż ją trzymał za ramiona i zmuszał, by utrzymywała kontakt wzrokowy. — Kręcisz! Prędzej czy później i tak powiesz nam prawdę, więc może lepiej zrób to teraz! Przynajmniej tyle zrób dla Celiny! — Poczuł mocne uderzenie na policzku.

— Jak śmiesz?! Jak śmiesz mnie szantażować Celiną? A wy co zrobiliście dla niej do tej pory?! Przecież on chce ją zabić! — Pokazała palcem na Gerarda. — Takie otrzymał zadanie do wykonania! Powstrzymasz go przed nim?!

— Nie bądź głupia.

Gerard wolał milczeć, stojąc z boku i poczekać, aż ta dwójka wykrzyczy sobie wszelkie zarzuty, bo on i tak wiedział swoje. Znał prawdę od dawna, ale nawet przyjacielowi nie mógł jej wyjawić. Informacja wymagała bezwzględnej lojalności względem przełożonych.

— „Nie bądź głupia”? — powtórzyła z sarkazmem. — Tylko mi na niej zależy, więc mnie nie obrażaj.

— Kto to jest?

— Nikt.

— Kto to jest? — Siłą nic nie wskórał, więc zmienił ton na błagalny.

— Sam już znalazłeś odpowiedź na to pytanie: agentką greckiego wywiadu.

— Tylko wciąż nie znajduję odpowiedzi na pytanie, skąd ty o niej wiesz. — Zdenerwowany popchnął ją tak mocno, że upadła na wyschniętą ziemię.

***

Trochę później, nieczuli na zawroty głowy kobiety, ruszyli do punktu wskazanego przez współrzędne z kolejnej wiadomości tekstowej. Kluczyki, schowane pod jednym z większych kamieni, znaleźli bez trudu. Sprawdzenie nowej broni, ale o znajomych modelach, to pestka w porównaniu ze skupieniem, które musiał wykazać Tobiasz, pokonując nieznaną trasę. Zanim wyruszyli, wymienili magazynki, zapasowe umieszczając w torbie w bagażniku. Kamizelki kuloodporne również otrzymali we właściwych rozmiarach. W tej kwestii Hardy zapinał wszystko na ostatni guzik.

Dodatkowe informacje od niego otworzyły nowe możliwości, przybliżając ich do rozwiązania nurtującej wszystkich zagadki. Zamaskowaną osobę na zdjęciu rzeczywiście zidentyfikowano jako agenta greckiego wywiadu. Czy przeszedł na stronę wroga? Tej pewności nie mieli. Niezaprzeczalny natomiast pozostawał fakt, iż cztery miesiące temu Grecy stracili kontakt z kobietą, która pozowała na fotografii z Tassem. Nie dawała znaku życia. Nie odpowiadała również na kontakt z przełożonym, a to należało przecież do obowiązków każdego pozostającego w czynnej służbie funkcjonariusza.

Polski wywiad, przy współpracy z greckim i dzięki wglądowi w jego materiały, przeanalizował status do niedawna anonimowej agentki. Po burzliwej dyskusji wzięli pod uwagę wyłącznie jedną możliwość. Jeśli doszło do przejęcia cennego członka wywiadu, to tylko w następstwie szantażu. Grecy za nic nie chcieli przyznać, że wyszkoleni przez nich superszpiedzy dali się łatwo przekupić wrogom. Ale by tego dowieść, przedstawicieli obu krajów zobowiązano, by dotarli do miejsca, w którym prawdopodobnie przebywały obie kobiety. Porywaczka i porwana. W aktach tylko jedna posiadłość była zapisana na podejrzaną.

Z dwóch różnych miejsc do tego samego punktu wyruszyły ekipy ratunkowe. Każdą z nich czekał dwustukilometrowy dystans do pokonania. Tylko od rozwiniętej po drodze prędkości zależało, kto dojedzie pierwszy.

Za kierownicą SUV-a zasiadł Tobiasz, tak jakby do jego głównej profesji należało kierowanie pojazdami. Już dawno uzgodnili taki podział: on ich transportował, a Gerard sprawował funkcję obserwatora. Żadnego ogona nie zauważyli, więc podróż nie nastręczała trójce żadnych problemów.

Na czole Cecylii coraz bardziej widoczna była czerwona rana. Ból głowy nie ustępował, więc zamknęła oczy. Gerard odniósł wrażenie, że odpoczywa, przeładowana emocjami z ostatnich wydarzeń, a tymczasem jej mózg pracował na najwyższych obrotach. Analizowała swoje szanse na ucieczkę, traktując ją jako jedyną możliwość, by w pojedynkę dotrzeć do Celiny i ją uratować. Oni tego nie zrobią, do tego wniosku doszła już dawno. Nie musiała podsłuchiwać ich rozmów, by zrozumieć, że dla agentów i ich przełożonych zyskała nieodwracalną pozycję bezwartościowego bagażu. Teraz należało tylko nabrać pewności, że Celina nie narobiła szkód, choć to i tak nie dawało gwarancji na jej bezpieczny powrót do Polski.

Dziesięć lat! Minęło dziesięć długich lat, od kiedy ostatni raz słyszała głos bliźniaczki. Czy teraz umiałaby go rozpoznać?

Nie mogła na niczym dłużej skupić myśli. A do tego bliskość tego mordercy, jak w myślach nazywała Gerarda, wiecznie ją rozpraszała. Po co przejechał palcem po jej ustach, budząc dawno uśpione pragnienia?

Cecylia w swoim skromnym trzydziestoletnim życiu na palcach jednej ręki mogła wyliczyć poważniejsze incydenty z mężczyznami. Za młodu nie szczędziła sobie flirtów i przygód, choć w granicach rozsądku, ale jakiś czas temu postawiła na życie w samotności. Nikt nawet nie próbował skruszyć jej bezemocjonalnego pancerza, bo zwyczajnie nikogo do siebie nie dopuszczała, z dnia na dzień coraz bardziej lubiąc swoją oziębłość. Egzystencja w pojedynkę dawała jej przede wszystkim nieograniczoną swobodę. Nie zobowiązywała do szukania argumentacji dla podejmowanych działań, a to było jej bardzo na rękę.

Czy czasami nie brakowało jej kogoś obok, choćby po to, by po męczącym dniu najzwyczajniej w świecie wtulić się w męskie ramię? Nigdy na głos nie zadała sobie tego pytania. Nigdy też nie zyskała możliwości, by spytać o to Celinę. Niewiele wiedziała o siostrze, a o jej ostatnich latach wręcz zupełnie nic. To dość dziwne, bo przecież kontakt z rodzicami utrzymywała stały, więc gdyby szykowano w rodzinie wesele, mama na pewno by ją o tym poinformowała. Trudne przed rodzicami postawiły zadanie, by żyli jednocześnie z obiema córkami w zgodzie, ale tak, jakby urodziły się dwie adoptowane jedynaczki. Identyczne wizualnie, a tak odmienne w ustalaniu priorytetów życiowych. Choć nie, jak się okazało, przy jednym z nich mogły postawić znak równości — przy samotnym życiu.

A teraz, gdy opierała w samochodzie głowę o siedzenie, tak blisko Gerarda, jakby zapomniała o wszystkich swoich postanowieniach. Jej ciało absolutnie nie korelowało z umysłem. Dostała gęsiej skórki na skutek przypadkowego muśnięcia włosków na przedramieniu mężczyzny. Pojawiło się pragnienie, by poczuć bicie jego serca, usłyszeć szybszy oddech. Pogłaskać nieogolony policzek, zarysowaną wyraźnie linię szczęki.

Zdenerwowana niespodziewaną reakcją swego ciała, gwałtownie odwróciła się w stronę okna, co tylko niepotrzebnie naraziło żebra na jeszcze większy ból. Sen nie nadchodził. Mętlik w głowie i strach o Celinę uniemożliwiały odpoczynek. Na przemian widziała przed oczami twarz siostry i greckiej agentki. Tkwiły w jej umyśle, jak przerażające kadry filmowe i to z najgorszego koszmaru. Jeśli przeboje kinowe, choćby te mniej brutalne z Jamesem Bondem, jakkolwiek przekładały się na rzeczywistość, to przewidywała najgorsze. Cztery dni torturowania bezsprzecznie pozostawią skazę w psychice Celiny na lata. Ale najważniejsze, by wyszła z tego żywa…

Cecylia nie zamierzała się poddawać. Pokona przeciwności, choćby czekało ją zbratanie z wrogiem. Już nigdy nie pozwoli, by żyły osobno, jak obcy ludzie. Ten głupi epizod i bezsensowną kłótnię muszą ponownie przedyskutować. Przecież tyle je łączyło. Jak mogły nie utrzymywać ze sobą kontaktu przez dziesięć lat? Jak mogły stracić poczucie więzi wyłącznie dlatego, że jedna pragnęła działać na rzecz swojego kraju?

Gdyby nie wieczny strach o to, czy siostra wróci żywa, pewnie ich relacja wyglądałaby inaczej. Mało rozsądnie postawiły na niewiedzę i zasadę przytaczaną w przysłowiu o trzech mądrych małpach. „Nie mówię, nie widzę, nie słyszę”. Nie widzę i nie słyszę, więc nie wiem i nie czuję, a zatem na pewno wszystko jest w porządku. Inaczej pewnie ktoś wykonałby ten cholerny telefon albo wysłał posłańców, jak w tym przypadku. Ten ustanowiony nieopatrznie brak kontaktu długo chronił przed trudnymi emocjami.

Dostrzeżenie siostrzanego zaniechania i strach odbierający zdolność racjonalnego myślenia spowodował, że żołądek Cecylii ścisnęła niewidzialna nić. Narastająca panika coraz mocniej zaciskała swoją pętlę. Zbierało jej się na wymioty i to nie tylko z powodu uderzenia w głowę. Ciągle dręczyło ją przeczucie, że nie zdąży, że kiedy dotrze na miejsce, będzie już za późno. Że Celina może właśnie teraz, w tej chwili wydaje swoje ostatnie tchnienie. Albo że męczona do granic możliwości mówi „dość”, bo najzwyczajniej w świecie jej organizm nie daje rady wytrzymać ciągłego bólu.

— Stop! — krzyknęła niespodziewanie dla samej siebie. — Zatrzymaj się! — Złapała Tobiasza za ramię. — Zaraz zwymiotuję…

Przejeżdżali akurat koło stacji benzynowej. Musiała wykorzystać tę szansę. Musiała wysiąść z tego cholernego samochodu, zmylić przeciwnika i ruszyć w pojedynkę na ratunek bliźniaczce. Uprzedzić jego prawdziwe zamiary i zareagować szybciej niż wystrzelona z pistoletu kula.

— Spokojnie. — Tobiasz ledwo zahamował, a Cecylia już otworzyła drzwi i pobiegła w kierunku budynku.

— To może dobra okazja, by cokolwiek przekąsić, bo od śniadania nie mieliśmy nic w ustach — po kilku minutach spędzonych w milczeniu stwierdził Gerard i wysiadł z samochodu.

W tym samym momencie na stację podjechał identyczny samochód. Dwaj mężczyźni w garniturach szybko przyciągnęli uwagę Tobiasza. Wyglądają jak my, pomyślał. A jednak ich dogonili. Greccy agenci weszli za Gerardem do sklepu, w drzwiach mijając bladą Cecylię. Błyskawicznie spuściła głowę. Chciała ukryć twarz? przemknęło przez głowę Tobiaszowi, który po chwili ponownie skupił uwagę na analizowaniu mapy w telefonie. Szukał możliwości, by zwieść Greków, a w efekcie zostawić ich w tyle przynajmniej o kilka potrzebnych do przeprowadzenia akcji minut. Choć tak naprawdę znaczenie miały nie minuty, a sekundy.

Cecylia spokojnie podeszła do tylnych drzwi samochodu, otworzyła je i wykorzystała niepowtarzalną szansę. Tobiasz nawet nie zdążył poczuć, że uderzyła go w punkt witalny tylnej części szyi. Nie za mocno. Jedynie tak, by doprowadzić do utraty przytomności, a nie trwałego uszkodzenia kręgosłupa.

Sprawdziła puls, po czym wyciągnęła z przedniego siedzenia bezwładne ciało i ułożyła je w bezpiecznej pozycji na poboczu blisko podjazdu. Telefon Tobiasza położyła obok. Kluczyki tkwiły w stacyjce, jakby na nią czekały. GPS wyraźnie wskazywał punkt docelowy. Wystarczyło odpalić i ruszyć.

Tego samego dnia — 20.00

Słońce powoli schodziło za horyzont, kiedy podjechała pod uginający się pod swoim ciężarem wielki, biały dom. Cecylia ukryła samochód między gęstymi krzewami i drzewami oliwnymi. Piękno zielonego gaju zupełnie nie pasowało do tej rudery. Połamane niebieskie okiennice zwisały luźno, drzwi otwarto na oścież. Tylko zabłąkane koty dodawały rozległemu terenowi życia.

Podeszła do bagażnika i przejrzała zapasy broni. Kiedy założyła kamizelkę kuloodporną, klatka piersiowa natychmiast zabolała mocniej. Spakowała trzy zapasowe magazynki z nabojami kalibru 9 mm. Do lufy samopowtarzalnego pistoletu Heckler&Koch USP przykręciła tłumik i bezszelestnie przeszła przez uchylone drzwi. Najpierw na parterze, a potem na piętrze sprawdziła każde pomieszczenie. Puste, białe pokoje nawet bezdomnych nie zachęciłyby do koczowania. Wszędzie królował beton, na ścianach, podłogach i wbudowanych w nie łóżkach. Przynajmniej schody nie trzeszczały, co przy drewnie byłoby nieuniknione. A tak, prawie sunąc nad powierzchnią podłogi, bez zdradzających ją odgłosów zeszła do piwnicy. Zobaczyła przed sobą cztery pary zamkniętych drzwi.

Już pierwsze skrzypnęły głośno, zdradzając obecność intruza. Kwestii czasu pozostawiła moment, kiedy porywaczka przystawi jej pistolet do głowy. Puste pomieszczenie doskonale odzwierciedlało wydarzenia ostatnich dni. Krew na podłodze, pozabijane szczury i zwisający z sufitu łańcuch jasno wskazywały, że właśnie w tym pokoju torturowano jej siostrę. Cecylię przerażała panująca tu cisza. Nie wiedziała, czy zwiastowała dobre czy złe wieści, a tego nie lubiła. Oznaczała na pewno oczekiwanie. Oczekiwanie na ruch którejś ze stron.

Drugie drzwi już nie wydały charakterystycznego dźwięku. Poświata z trzech włączonych ekranów komputerowych zdradzała, że urządzono tu tymczasowe centrum dowodzenia. Cecylia nie zdążyła przyjrzeć się rejestrowanemu obrazowi, bo kątem oka dostrzegła jakiś ruch.

W tym samym momencie kobiety wymierzyły do siebie z krótkiej broni, każda celowała w czoło drugiej. Tylko od refleksu zależało, która strzeli pierwsza. Od setnej ułamka sekundy, która szybciej pociągnie za spust. Od mgnienia oka, która wyjdzie z tego bez rozwalonej głowy i rozpryśniętego na ścianie strzępka mózgu, a jedynie z kulą w twarzy. Kilka sekund! Tyle trwało rozpoznanie drugiej osoby. A może właściwsze byłoby „osadzenie przypuszczeń w rzeczywistości i oszacowanie szans”.

— Kopę lat, Selena — odezwała się Cecylia po grecku, ani o milimetr nie opuszczając pistoletu.

— Calineczka! — Greczynka przywołała na twarz coś w rodzaju uśmiechu. — No, no, no… Kto by pomyślał? — Nawet nie mrugała, by nie przegapić jakiegoś drobnego ruchu przeciwniczki. — Już wiem, dlaczego tak się pomyliłam. Wy nawet głosy macie identyczne.

— Ale życie zupełnie inne.

— Co mnie obchodzi wasze życie?

— Nie wiem, ale mnie twoje bardzo. Razem przechodziłyśmy szkolenie… Jak mogłaś przejść na stronę wroga? Przecież ukończyłyśmy kurs jako najlepsze, Selena. — Robiła wszystko, by głos nie zdradził targających nią emocji. Nie chciała dać jej żadnej przewagi. W kontakcie z wrogiem trzeba być jak skamielina. Tak często to powtarzały, pokonując schody szkolenia…

— To prawda! Szłyśmy łeb w łeb. W każdej dziedzinie nokautowałyśmy facetów. Jacy oni byli na to źli. Ciągle podnosiłyśmy im poprzeczkę. — Zachichotała na to wspomnienie.

— Więc dlaczego? Dlaczego wystąpiłaś przeciwko mnie? Przeciwko swoim? Przekupili cię? Kto? Dla kogo teraz pracujesz?

— Calineczka, Calineczka, permanentnie niecierpliwa. — Selena zacmokała. — Na co ci odpowiedzi na te pytania, skoro i tak za chwilę będziesz martwa?

— Właśnie dlatego. — Ręka trzymająca pistolet zaczęła jej nieznacznie drżeć, więc podtrzymała ją drugą. — Zanim umrę, mam prawo wiedzieć, nie uważasz? W końcu po coś maltretowałaś moją siostrę. Coś zamierzałaś z niej wyciągnąć.

— Myślałam, że z ciebie. — Głośny śmiech wypełnił piwniczny pokój. — Nawet podziwiałam cię… ją… za hart ducha, wytrzymałość, świetną grę aktorską, bo tak udawać nieznajomą to prawie oscarowa rola. A tu… a tu… taka niespodzianka.

— Przecież wiesz, jak to jest. Na własnej skórze doświadczyłaś szyfrowania wiadomości o agentach.

— Ale żeby tak? Jesteście identyczne! Już teraz wiem, skąd te wielkie, zdziwione oczy, kiedy z moich ust padały rozmaite pytania! — Kiwała głową ze zrozumieniem.

— To dlatego tak się nad nią znęcałaś?

Doskonale wiedziała, że Celina przedstawia teraz obraz nędzy i rozpaczy. Jeśli Selena wykorzystała choć część studiowanych kiedyś metod, to dojście do siebie zajmie jej bardzo dużo czasu. W przeciwieństwie do zapomnienia, które nigdy nie nadejdzie.

— Nad tobą, Calineczko, nad tobą. Ale nic straconego, zawsze możemy sobie zafundować powtórkę z rozrywki. Kiedy siostrunia znów zawiśnie na haku, wtedy ty wyśpiewasz wszystko, co wiesz. — Uśmiech Greczynki zmienił się w grymas nienawiści.

— Nic ci nie powiem. Dobrze o tym wiesz. — Cecylia coraz wyraźniej odczuwała zmęczenie i ucisk w klatce piersiowej.

— Wytrzymałość na ból nie ma tu nic do rzeczy. Zawsze przychodzi przełomowy moment, wtedy i najtrwalszy agent zaczyna sypać.

— Selena, przeszłaś inne szkolenie niż ja? Śmierć to jedyna metoda na przetrwanie, nie pamiętasz?

— Zawsze jest coś gorszego od śmierci… — wyszeptała Greczynka.

— Nie ma nic gorszego…

— Zaraz się przekonasz! — krzyknęła. — Patrz! — Wskazała głową środkowy monitor, broń nadal trzymając na właściwej wysokości.

— Żeby zobaczyć, muszę podejść do ekranu, a wtedy ty strzelisz mi w głowę. — Cecylia cały czas utrzymywała kontakt wzrokowy.

— Zanim to zrobię, muszę wyciągnąć z ciebie odpowiednie informacje… Dlatego proponuję chwilowe zawieszenie broni.

— I ufasz, że ja na to przystanę? No, no, no, Selena, o to cię nie podejrzewałam. — Cmoknęła kilka razy jak wcześniej Greczynka. — Musisz być bardzo zdesperowana. Co z twoim racjonalnym myśleniem? Fundowanie tortur zmęczyło cię do tego stopnia, by nie rozpatrywać opcji, że mi przyświeca zupełnie inny cel?

— Dojdziemy do porozumienia.

— My? My dojdziemy do porozumienia? — zapytała kpiąco. — Zmaltretowane ciało mojej siostry rzuciłaś w kąt śmierdzącej, zimnej piwnicy. — Zerknęła na ekran, by potwierdzić, co zrobiła oprawczyni. — Przez cztery dni zamęczałaś ją myśląc, że to ja, a teraz chcesz jakiegoś pokręconego porozumienia? Dla kogo niby korzystnego? Bo z pewnością nie dla mnie.

Cecylia, jadąc do zdewastowanego domu, nadal wierzyła, że podejrzenia co do zdrady Greczynki nie są prawdziwe. A teraz ponad wszelką wątpliwość pozbawiono ją złudzeń. Jedyną szansą, jaką widziała w tej sytuacji, była prowokacja. Rozsierdzenie dawnej koleżanki do tego stopnia, by przypadkiem wyznała prawdę.

— Dla nas obu! Ty odzyskasz siostrę, ja otrzymam potrzebną dawkę wiedzy.

— Oszalałaś!

— Powiedz mi tylko, kto jest następny na liście! — Nerwy jej puściły, a czas biegł nieubłaganie. — Powiedz tylko to! Oni tu za chwilę przyjadą! Minęło już dwanaście godzin…

— Selena, na jakiej liście? Jacy oni?

Czyżby zobaczyła strach w oczach niezłomnej dotąd kobiety? Nic nie złamało przez tyle lat agentki słynącej z wnikliwego spojrzenia orzechowych oczu i ponętnych ust. Te walory szybko jednak schodziły na drugi plan, kiedy przystępowała do przesłuchania. Jej bezkompromisowe metody pokonywały niejednego twardziela. A i żartów z każdym zadawanym pytaniem im się odechciewało, bo natychmiast zapominali o rzucanych wcześniej komplementach. Skąd więc teraz ten brak opanowania?

— Nie udawaj! — warknęła Greczynka, odzyskując wcześniejszą pewność siebie. — Tydzień temu w Berlinie odstrzeliłaś na dachu wieżowca jednego z szefów międzynarodowej organizacji. A tak na marginesie, jak wam się udało wyczuć moment, kiedy będzie sam? Zawsze chodzi w towarzystwie obstawy. Na krok go nie odstępują, zamykając w szczelnym kordonie. Nawet w tym swoim wypasionym apartamencie tuż pod chmurami.

— Dobrze wiesz, że nie poznajemy personaliów obiektów.

— Przestań! — wrzasnęła. — Przestań — dodała ciszej. — Coś na pewno ci zdradzili… Przecież przez dwa miesiące pracowaliście nad ich rozpracowaniem.

— Powtarzam ci jeszcze raz, nic nie wiem ani o akcji, ani o innych agentach, ani o innych obiektach. Wytyczne otrzymujemy jasne…

— Mów, do cholery! Mów, bo cię zastrzelę! — Nie pozwoliła jej dokończyć.

— I tak mnie zastrzelisz. Mnie i moją siostrę. Kolejna nieunikniona i niepodlegająca dyskusji zasada: zero świadków. Jak nie ty, to ci twoi „oni” mnie zabiją, więc może to dla ciebie ostatnia szansa. Puść nas wolno i odzyskaj utracone poczucie honoru. Cholera, Selena, wpojono nam zasady, stawiałyśmy wierność i uczciwość ponad wszystko. Gdzie to straciłaś? Daj sobie szansę, by odkupić chociaż dobre imię. OK, przekupili cię, porwałaś Celinę…

Porywaczka i tak poznała imię jej siostry, więc unikanie jego używania straciło sens.

— Torturowałaś, próbowałaś uzyskać wiedzę… Nie dałaś rady, więc odpuść. Uwolnij ją — dokończyła niemal błagalnym tonem.

— Nie mogę. — Nieznacznie spuściła wzrok, wypowiadając te dwa słowa z rezygnacją.

— Możesz! Seleno, możesz! Może i przez chwilę zwątpiłaś w nasze agencje. Może twoi „oni” dali ci coś więcej, ale przecież nikt tak nas nie ochroni jak nasi.

— Nic nie rozumiesz!

— Nie rozumiem, bo nic nie chcesz mi powiedzieć.

— Bo to ty masz mówić, a nie ja! Nazwiska, pseudonimy, kontakty! — wyrzucała słowa szybko i chaotycznie, jakby łapała ostatnią deskę ratunku. — Kto jest kretem? Kto kolejny idzie do odstrzału? Gdzie uderzycie tym razem? W kogo?

— „Kto jest kretem?”? — Cecylia z sarkazmem powtórzyła pierwsze pytanie. — Selena, ty jesteś kretem!

— Ja nie jestem kretem! Oni mnie… oni mnie… — Oprzytomniała nagle. — Muszę im coś dać, cokolwiek, wtedy was wypuszczę.

— Zabijesz nas!

— Calineczko, uratuję was, obiecuję. Tylko powiedz coś. — Gdyby nie trzymała pistoletu, zapewne złożyłaby ręce w błagalnym geście.

Cecylia natychmiast wykonała krok do przodu, mierząc dokładnie w środek czoła kobiety. Lekko nacisnęła spust, kiedy jej uwagę zakłócił hałas na parterze. Błyskawicznie oszacowała swoje możliwości. Nie znała napastników, więc wzięcie Seleny za zakładnika nie gwarantowało przewagi, a z kolei jej zabicie sprowadzało do zera szansę na uratowanie siostry.

— To twoi „oni”? — zapytała, wskazując głową w stronę, z której dobiegł dźwięk.

— Cicho bądź — szepnęła Greczynka.

— Selena?

— Zamknij się — syknęła i podeszła do agentki, absolutnie nie bacząc, że wymierzony w nią pistolet może za chwilę wystrzelić.

Oniemiała Cecylia pozwoliła się zaskoczyć. Jej prawa ręka z bronią została podrzucona do góry i unieruchomiona. Selena złapała ją od tyłu, a lewą dłonią zakryła Cecylii usta.

— Nic nie mów — szeptała do ucha. — Ani mru-mru. Milcz — mówiła, pchając ją lekko w kierunku korytarza.

Drzwi do pomieszczenia naprzeciwko były otwarte szeroko, ich kant przylegał do ściany.

— Wejdź za nie — powoli tłumaczyła Selena. — Tam znajdziesz szeroką szczelinę i skrytkę, skrzynkę w podłodze. Nie wydawaj żadnego dźwięku.

— Ale moja siostra… — Głos nie chciał wyjść zza zaciśniętej na ustach dłoni.

— Musisz ją poświęcić… Każda z nas musi kogoś poświęcić… dla dobra organizacji. — dokończyła w ostatniej chwili, gdy akurat na schodach rozbrzmiały głośne kroki.

— Szefie — Selena płynnie przeszła z greckiego na angielski.

— Dość tego czekania. Co masz?

Przed Greczynką stanął blondyn średniego wzrostu, dobrze zbudowany, ze starannie ułożoną fryzurą. Aparycją i dumnie wyprostowaną sylwetką przypominał Dolpha Lundgrena, ale z późniejszego okresu jego aktorskiej świetności. Trzech osiłków z opuszczonymi karabinami trzymało się blisko przełożonego. Z pewnością nie reprezentowali narodowości greckiej, bo ich blond włosy i nordyckie rysy wskazywały na niemieckie pochodzenie.

— Gdzie ona jest? — zapytał Szef, wchodząc do pokoju.

— W swojej celi. Leży nieprzytomna.

***

Cecylia, ukryta pod podłogą, wyraźnie słyszała każde słowo. Długimi oddechami uspokajała szalejące serce. Mózg pracował intensywnie, analizując ostatnie zaskakujące sekundy. Konkluzje prowadziły do jednego: Selena ofiarowała jej szansę na ratunek. Nie mogła tego pojąć. Chyba że tym zabiegiem została właśnie złapana w pułapkę? Postanowiła wyjść ze skrzynki i walczyć w pojedynkę. Policzyła w myślach zapasowe naboje, bo po ilości kroków przypuszczała, że do piwnicy zeszły cztery osoby. Gorączkowo obmyślała plan, licząc przede wszystkim na efekt zaskoczenia.

Czy mogę liczyć na ponowną pomoc Seleny, czy to z jej pistoletu wystrzeli w moim kierunku pierwsza kula? To pytanie natrętnie do niej wracało. A jeśli stanie po mojej stronie, czy otwarcie zademonstruje to rzekomo tymczasowym sojusznikom, a jednocześnie dawnym wrogom? Wątpiła.

Skąd nagle w głowie Cecylii zabrzmiały słowa kapitana Marcina Adamskiego ze szkolenia wojskowego, nie potrafiła wytłumaczyć.

„Cierpliwość”, powtarzał najczęściej. „Agent musi okazywać na każdym kroku cierpliwość, nawet wtedy, kiedy sprawa przyjmuje niekorzystny obrót i zmierza w kierunku ostatecznej przegranej. Tylko cierpliwość pozwoli na racjonalne myślenie, a wówczas myślenie ponowi szansę na znalezienie dodatkowej opcji. Rozwiązanie, którego nikt na początku nie zakładał, nie zaplanował, nie przewidział. Cierpliwość…”.

Cecylia zamknęła oczy i rozluźniła ciało, by wyostrzyć słuch. Łowiła każdy dźwięk, zwracała baczną uwagę na każde wypowiedziane słowo i niedokończone zdanie.

— Odsuń się, kobieto! — Szef nie zważał na maniery. Przyzwyczajony do wydawania rozkazów, oczekiwał bezwzględnego ich respektowania.

— To na nic. — Selena, nie wiedzieć czemu, broniła dostępu do swojego więźnia. — Była tak wykończona, że przerwałam tortury. Śpi głęboko. Nie słychać nic poza jej oddechem.

— Od kiedy? — Padło szybkie pytanie ze strony jednego z goryli.

— Od pół godziny…

Nie dokończyła zdania, brutalnie popchnięta na ścianę przez Szefa.

— I dobrze! Dość już mam tego ich biadolenia, płakania i krzyków po drodze. — Kopnięciem otworzył drzwi tymczasowej celi Celiny. — Ta przynajmniej będzie milczeć aż do stacji końcowej. To mi bardzo na rękę.

— Gdzie ją zabieracie? — Selena nie zdążyła złapać go za łokieć, została uderzona w twarz przez ochroniarza.

— Nie waż się mnie dotykać! Nigdy! — Szef podszedł do kobiety tak blisko, że poczuła kwaśną woń jego oddechu. — Nigdy! — wrzasnął. — Zresztą — Machnął ręką — ty też mi już nie jesteś potrzebna. Sami się nią zajmiemy, nieudacznico. — Osobiście wyprowadził uderzenie pięścią w brzuch. — Zmarnowałaś zbyt wiele mojego cennego czasu.

Selena, zgięta wpół, niepostrzeżenie wyciągnęła zza paska broń. Wyprostowała się, ignorując ból i wycelowała w mężczyznę. Do tej chwili posłusznie wykonywała każde polecenie, nawet poświęcając w imię sprawy życie swojego ukochanego. Informację o śmierci Tassa przyjęła z ust Szefa tak spokojnie, że sama na moment zwątpiła w tę miłość, doceniając poświęcenie, którego dokonał w znacznie wyższym celu.

— Nie bądź śmieszna. — Tubalny głos zabrzmiał w betonowych murach. — Tą jedną pukaweczką chcesz rozwalić naszą czwórkę?

— Ich nie! Ciebie! — Mierzyła precyzyjnie w mężczyznę. — Niech zrobią tylko krok, a odstrzelę ci ten głupi łeb! — Przestała już mieć jakiekolwiek skrupuły.

— Chyba o kimś zapomniałaś? — zapytał z obleśnym uśmiechem na do tej pory obojętnej twarzy.

— Nie zapomniałam. Każ im ją oddać! — rozkazała.

— Bo co? — Uśmiechnął się nazbyt przymilnie.

— Zawarliśmy umowę.

Doprowadziła go do wściekłości tymi słowami. Nie przywykł do negocjowania z kobietami, a tym bardziej do słuchania ich poleceń. Miał je za nic, nawet wówczas, gdy zostawały towarem, za który otrzymywał sowite wynagrodzenie. Lubił, kiedy wszystko od niego zależało. Uwielbiał ten strach w ich oczach, gdy pełne lęku o przyszłość walczyły o utraconą wolność jak lwice. Nie inaczej traktował Selenę. Stanowiła narzędzie służące dotarciu do celu. Przypominała mu jednorazowy przedmiot, który wyrzuca się zaraz po użyciu. Zamierzał pokazać tej krnąbrnej Greczynce jej miejsce. Zrobił krok do przodu, ale gwałtownie przystanął na dźwięk odbezpieczanego magazynku.

— Tak, zawarliśmy umowę, ale to ty jej nie dotrzymałaś. Niczego z niej nie wyciągnęłaś! — Znowu włączył ten swój jednostajny ton.

— Oddaj mi moją córkę! — Podeszła szybko do Szefa. — Oddaj mi moją Chloé! — krzyknęła.

Popełniła kardynalny błąd: przestała zwracać uwagę na innych. Jeden z goryli błyskawicznie wypuścił salwę w kierunku kobiety. Drugi natychmiast osłonił swoim ciałem przełożonego. Kiedy odgłosy wystrzałów umilkły, ten poderwał się na nogi i doskoczył do ochroniarza, który strzelał.

— Zwariowałeś?! — Potrząsał nim za ramiona. — Po co ją zabiłeś?! Ona była nam jeszcze potrzebna!

— Ale szef mówił…

— „Ale szef mówił” — przedrzeźniał go mężczyzna. — „Szef mówił”, „Szef mówił”. Między wierszami naucz się czytać! Kurwa! — Kopnął ze złością bezwładne ciało Greczynki. — Kurwa! Mamy przejebane! Możemy wystawić pozostałych jak tarcze na strzelnicy. Dopadną nas w każdej chwili. Ewakuacja! — zarządził, wychodząc na korytarz. — Zabierajcie stąd tę drugą. Może jak zakosztuje nowego fachu, to wszystko nam wyśpiewa! Agentki, kurwa! Przeszkolone jebane suki! Trzeba ją przehandlować! A jak nie zechcą tej przechodzonej wywłoki odzyskać jej mocodawcy, dostarczy nam odpowiedniej gratyfikacji przy negocjacjach w Arabii Saudyjskiej!

Żaden nie bawił się w kurtuazję. Nieprzytomna Celina wylądowała na ramieniu jednego z ochroniarzy, przerzucona jak worek z kartoflami. Dla nich nie była człowiekiem, a jedynie towarem. Niezwykle cennym. Kartą przetargową, bo jeśli agencja zechce ją wykupić, oni w zamian odzyskają spokój i możliwość dalszego rozwoju. Tak to widzieli.

***

Kasa płynęła do nich nieprzerwanym strumieniem. Liczyli na zysk w każdej postaci, wciąż poszerzając teren działania, najczęściej za pomocą siły. Wszystkie chwyty uważali za dozwolone, a gdy któremuś przyszło na myśl postawić uczucia na pierwszym miejscu, momentalnie poddawano go weryfikacji. Jest albo z nimi, albo przeciwko nim. W tym drugim przypadku najczęściej delikwent kończył w rynsztoku lub zatopiony z przyczepionym balastem w akwenie. Dlatego płacz dziewczynek, nastolatek i kobiet wszelkich narodowości nie robił na nich żadnego wrażenia. Traktowali go jako wliczony w koszty niedogodny dodatek. Gdy nie udawało się go spacyfikować milczeniem, srogim spojrzeniem, czasami wyzwiskami, używali siły. W ostateczności jednak, bowiem za najcenniejszy towar uznawano ten nienaruszony i pięknie ubrany.

Tak to wyglądało w założeniach, bo w rzeczywistości sprawy często wymykały im się spod kontroli. Nadzieja na odzyskanie wolności dodawała kobietom skrzydeł. A wówczas potrafiły walczyć, wzmacniane w swych wysiłkach świadomością, że gdzieś tam pozostawiły swoje rodziny. Rozpaczające nad zniknięciem bliskiej osoby, ale nieustające w poszukiwaniach. Choć nie wszystkie mogły mówić o szczęściu i w miarę godnych warunkach poniżającej profesji sprzedawania swojego ciała, z zyskiem wyłącznie dla bezwzględnych handlarzy.

Większość trafiała na bezlitosnych skurwieli, nieczułych na łzy, krzyki, błagania i niewiarygodne cierpienie. Tu panowała zupełnie inna zasada przywoływania do porządku. Im więcej „towar” sprawiał kłopotu, tym częściej odurzano go narkotykami i rzucano na pożarcie bestiom w najbardziej obskurnych spelunach. Klientowi było wszystko jedno, czy leżące pod nim dziecko, dorastająca dziewczyna czy kobieta posiadała jakiekolwiek doświadczenie seksualne. Czy oczekiwali współpracy? Nie zawsze. Nie przyszło im do głowy, by spytać, czy dobrowolnie, czy pod przymusem świadczą usługi najstarszego zawodu świata.

***

To wszystko powoli docierało do umysłu Cecylii. Zaczęła kojarzyć fakty. Przed oczami znów stanęła jej postać obleśnego typa z dachu wieżowca w Berlinie. Ten, który zastrzelił Selenę i zabrał Celinę, pewnie nie wyglądał lepiej. Odczekała minutę, wstrzymując powietrze w płucach. Kiedy poza odgłosami z monitorów nic więcej nie usłyszała, odsunęła deski ze skrytki w podłodze. Zobaczyła otwarte drzwi więzienia Celiny. Była tak blisko siostry podczas rozmowy z Greczynką. Dzieliło ją tylko kilka kroków. Już mogła trzymać ją w swoich ramionach, tulić, całować, uspokajać, opatrywać rany. Padła na kolana, bo obezwładniła ją przychodząca nagle rozpacz. Odebrała możliwość racjonalnego myślenia.

— Jeszcze nic straconego — usłyszała biegnący po podłodze szept.

Zaskoczona podczołgała się do ciała Seleny. Wcześniej odniosła wrażenie, że agentka nie żyje, ale powieki Greczynki zadrgały.

— Selena? Selena? — szeptała, jednocześnie sprawdzając puls na szyi.

— Przestań i słuchaj. — Kobieta z wysiłkiem otworzyła oczy. — To austriacko-niemiecko-serbska organizacja handlu żywym towarem. W Grecji uruchomili punkt przerzutowy. Za tydzień z nabrzeża peloponeskiego w okolicach miejscowości Nauplion wypłynie transport dzieci i kobiet do Arabii Saudyjskiej — mówiła z coraz większym trudem. — Od dwóch miesięcy… — Kaszlnęła, a z ust popłynęła krew.

— Zaczekaj, ucisnę ranę.

— To bezcelowe. — Zamilkła na krótką chwilę, by zebrać siły. — Nasze agencje ulokowały w organizacji kreta… Dali mu wystarczająco dużo czasu, by zebrał potrzebne dowody. On musi… on musi pomóc je wyciągnąć.

— Celinę i Chloé?

Selena potwierdziła lekkim skinięciem głową.

— Tak długo zdołałam ukrywać ją przed światem… Uratuj je… obie — dodała, wydając ostatnie tchnienie.

Cecylia zadziałała odruchowo. Przytuliła do siebie zakrwawione ciało koleżanki. Zbyt późno zrozumiała ukryte intencje Seleny. Dotarło do niej, ile musiała poświęcić, ratując kogoś, kogo mieć im nie było wolno. O tylu rzeczach marzyły, wśród nich o pracy na rzecz służby wywiadowczej. Żadna w chwili składania przysięgi nie wzięła pod uwagę wyrzeczeń, przed którymi staną, i tego, z jaką trudnością przyjdzie im je zachować. Nikt oficjalnie nie zakazywał zakładania rodziny, jednak każdy musiał rozważyć ryzyko z tym związane. Dlatego Cecylia nie szukała nigdy bliskich relacji. Nie wtajemniczyłaby nikogo w swoje zajęcie, o nie, ale niepotrzebnie ryzykowałaby narażaniem drugiej osoby na niewyobrażalne cierpienie.

Kiedy zobaczyła w domku w Atenach zdjęcia Seleny z Tassem, w pierwszej chwili poczuła zazdrość. Teraz świadomość, ile kobieta złożyła w ofierze, przytłoczyła Cecylię swym ciężarem. Przeraziło ją, w jakim kłamstwie i ciągłym napięciu musiała żyć. Do tego odeszła z tego świata nie z własnej woli, a jedyne kochane dziecko skazała na fanaberie innych. To koszmar, którego rozmiar rozdzierał serce. Na kogo teraz mogła liczyć Chloé, skoro w tej nierównej walce straciła jedynych obrońców? Oboje rodziców?

Cecylia otarła z policzków lecące łzy. Położyła ostrożnie ciało Seleny i wstała z wysiłkiem. Klatka piersiowa bolała przy najmniejszym ruchu. Czekał ją ciąg dalszy podjętej walki, a poddanie się nie wchodziło już w grę. Z wyciągniętą przed siebie bronią wchodziła powoli po piwnicznych schodach. Przystanęła na dźwięk najpierw oddanych pojedynczych strzałów, a potem serii z karabinu. Krzyżowa akcja zdecydowanie zwiększyłaby powodzenie w starciu przeciwko mafii, uznała, niewiele dając sobie czasu na przemyślenie strategii. Na miejsce przecież musieli już dotrzeć polscy i greccy agenci, chyba że mocniej, niż zakładała, uderzyła Tobiasza.

Ktoś jednak przed zdewastowanym domem strzelał do porywaczy. Weszła bezgłośnie na parter. Już na progu dawnej kuchni zobaczyła jednego z ochroniarzy. Strzelał w przestrzeń nocy, niekoniecznie skupiając uwagę na celu. Założone na broń tłumiki uniemożliwiały zlokalizowanie strzelców zarówno z jednej, jak i z drugiej strony. Panująca cisza nocy nie wskazywała na ofiary. Na sekundę przytrzymała palec na spuście, myśląc, że jeśli oszczędzi Szefa, może wyciągnie z niego informacje, których nie posiadała Selena. Ale tu czas nie zadziałał na jej korzyść. Akcja przed jej oczami przybrała zupełnie inny obrót.

Kula, która zabiła Szefa, została wystrzelona spod drzewa przy domu. Posłał ją jeden z greckich agentów, nieświadomy, jaką funkcję pełnił mężczyzna. Cecylia nie miała innego wyjścia niż strzelenie do ochroniarza. Nigdy jeszcze nie stała tak blisko celu. Na twarzy poczuła ciepło cudzej krwi i miękkiej tkanki mózgowej. Oszczędzono jej tego doświadczenia, kiedy zabijała obiekty ze znacznej odległości. Teraz martwe oczy patrzyły wprost na nią, wywołując niepotrzebny niepokój…

Niemal pełzając, minęła trzeciego napastnika, który leżał martwy na brzuchu z szeroko rozłożonymi ramionami. Nareszcie dotarła do wyjścia.

— Nie strzelać! — krzyknęła.

Przekroczyła próg zdewastowanego budynku akurat w tym samym momencie, gdy grecki agent rzucał w kierunku drzwi wejściowych granat. Gerard nie zdążył zareagować. Wszyscy spodziewali się zobaczyć w nich Selenę, a Grecy otrzymali wyraźne rozkazy. Agent, który zdradził, nie miał prawa dalej żyć. Polscy szpiedzy odczekali kilka sekund i ruszyli biegiem do leżącej kobiety.

Błyskowo-hukowy granat nie doleciał bezpośrednio do celu. Jego podstawowym zadaniem było zdezorientowanie przeciwnika. Na chwilę oślepił i ogłuszył Cecylię, która przed upadkiem zdążyła zasłonić głowę ramionami. To one przyjęły na siebie gorące powietrze powodujące oparzenia skóry. Grecy wbiegli do budynku, zanim Gerard podszedł do kobiety i obrócił ją na plecy. Pospiesznie ocenił obrażenia, rozpiął kamizelkę kuloodporną i zaczął szukać źródła krwawienia.

— To nie moja — wychrypiała Cecylia, gdy zrozumiała, co robi.

— Calineczko.

Odetchnął z wyraźną ulgą i usiadł tuż przy jej głowie, wyprostowując nogę, która po postrzale nadal mu dokuczała. Zbyt późno dotarło do niego, co powiedział.

— Cali… co? — Tobiasz złapał przyjaciela za ramię.

— Calineczko.

Gerard nie widział już sensu w ukrywaniu prawdy. Przez dwa dni sprawiało mu to ogromny problem. To wieczne udawanie doprowadzało go do irytacji, którą oczywiście wyładowywał przy każdej nadarzającej się okazji na Cecylii, ale do końca musiał zachować lojalność.

— Od kiedy wiesz?

Cecylia nie miała siły mówić głośno. Poza tym specjalnie rozmawiali po polsku, by nie zdradzić tajemnic przed Grekami.

— Od początku.

— Mogłyśmy dokonać zamiany… miałyśmy czas.

— Calineczko, powiedziałem „od początku”, nie „od wczoraj”.

— Testowałeś mnie? Nadal jestem na cenzurowanym?

— Może łaskawie i mnie wyjaśnicie o co chodzi? Choć nie! — Wkurzony Tobiasz uniósł ręce niby w pojednawczym geście. — Doskonale wiem, co usłyszę. I wiesz, co ci powiem… przyjacielu… partnerze… kolego? Wkurwiające jest to, że i my musimy mieć przed sobą tajemnice. Ja pierdolę! Do czego to doszło?! My też sobie nie możemy ufać?! Naprawdę?!

— Taki już nasz los. — Gerard próbował wstać, ale Tobiasz położył stopę na jego ramieniu i przytrzymał w miejscu.

— Nie przerywaj mi! Tylko mi nie przerywaj! Kurwa! Obserwowałem ją przez dwa miesiące! — Wskazał na Cecylię. — I co? I nie zauważyłem, która siostra jest nasza? Nie! To niemożliwe! Tylko na jeden dzień straciłem ją z oczu, tylko na jeden dzień! Przymusowy urlop dostałem. To wtedy dokonaliście zamiany?

— Nikt nie dokonywał żadnej zamiany. — Cecylia postanowiła wyjawić całą prawdę, bo jej, w przeciwieństwie do Gerarda, nie zobligowano do milczenia w tej konkretnej sprawie. — Jak mnie poznałeś? Przecież pilnowałeś Celiny. — Zaatakowała Gerarda.

— Nie obrażaj mnie! — prychnął. — Jestem twoim opiekunem od pierwszej akcji. W Amsterdamie stałem kilka kroków za tobą.

— To byłeś ty? Czułam czyjąś obecność… Aż tak nas pilnujecie?

— Już po szkoleniu mi ciebie przydzielono.

— Ale zawsze mogłam namieszać, dokonać zamiany, namówić Celinę do współpracy. Dopiero od niedawna sprawujecie nad nami szczególny nadzór.

— Cecylia… — Gerard przekrzywił głowę z dezaprobatą. — Może i za pomocą soczewek zmieniłaś kolor oczu z niebieskiego na brązowy, ale znamienia przy lewym oku jakoś nie usunęłaś.

— Bo wygląda jak maleńki pieprzyk, nikt na nie nigdy nie zwracał uwagi.

— Ja nie jestem nikt. Musiałem cię poznać jak samego siebie, nauczyć się przewidywać twoje ruchy o kilka do przodu.

— I ty tak od dziesięciu lat? — Tobiasz nadal nie wychodził z szoku. Jako szkoleniowiec i agent terenowy nie dostał nikogo pod personalną ochronę aż do czasu rozpracowywania akcji rozbicia międzynarodowej siatki handlarzy żywym towarem. — Zaraz, to dlaczego mnie ją przydzielono pod obserwację?

— Bo przypuszczaliśmy, że celem tej cholernej organizacji może być Celina — odpowiedział spokojnie Gerard.

— No jasne! Super! To znaczy, że ja nie jestem godzien najlepszych. Góra traktuje mnie jak agenta do dupy? Co, może nie dałbym rady? — Tupnął nogą jak rozkapryszony i obrażony bachor.

— No, przecież w ostateczności pilnowałeś agentki. Jednej z najlepszych. — Gerard wstał i poklepał przyjaciela po ramieniu, tym zdrowym, i wyciągnął rękę w kierunku Cecylii.

— Skoro Tobiasz pilnował mnie — zaczęła po głębszym zaczerpnięciu powietrza, kiedy już stanęła na drżących nogach — to dlaczego ty nie upilnowałeś mojej siostry? — Wbiła w niego podejrzliwe spojrzenie, licząc, że odzyska ostrość widzenia w niedługim czasie.

— Bo… bo… poprosiłem o zastępstwo, by pojechać za tobą, Calineczko, do Berlina — wyznał jednym tchem, by i ta tajemnica ujrzała światło dzienne. — Wtedy Celina niespodziewanie wykupiła tę cholerną wycieczkę i zniknęła mojemu zastępcy. To nieodpowiedzialny młody rekrut… Nigdy sobie tego nie wybaczę. Przekazać twoją „drugą połówkę” nieopierzonemu agentowi…

— Podaj moje agencyjne hasło — zażądała cicho, sama zaskoczona swoją podejrzliwością.

— Sprawdzasz mnie? Nie wystarczy, że znam twój przydomek?

— Nie. Nie wystarczy — odparła wyzywająco. Próbowała skrzyżować ręce na piersi, ale piekły ją niemiłosiernie.

— To śmieszne. — Wzruszył ramionami.

— W naszej profesji nic nie jest śmieszne.

Tobiasz tymczasem poparł Cecylię i stanął za jej plecami. Nadal nie potrafił zrozumieć i wybaczyć tego, że partner ukrył przed nim tak ważne szczegóły akcji.

— I ty przeciwko mnie? — Gerard skupił srogie spojrzenie na wieloletnim przyjacielu.

— Taki już nasz los. — Tobiasz wykorzystał wcześniej wypowiedziane przez niego zdanie.

— Celina, zero, dwa. — Zdenerwowany Gerard wypuścił słowa z nadętych ust wraz z oddechem.

— To teraz mi powiedz, pod jakim kątem sprawdzaliście moją lojalność. — Cecylia bez ogródek zażądała, by wszystkie karty wyłożyli na stół.

— O, tutaj to trochę nadszarpnęłaś struny cierpliwości naszych przełożonych. Nie chciałbym być w twojej skórze, kiedy wpadniesz w łapy Hardego.

Tobiasz szybko zaakceptował nowy status swojej podopiecznej. I w tej jednej kwestii niezaprzeczalnie przyznawał rację Gerardowi, swoją niesubordynacją nieźle dała im popalić.

— Chcemy cię przekwalifikować na agenta działającego w terenie. Rutyna nie sprzyja rozwojowi. Marnujesz swój talent tylko strzelając. Udowodniłaś, że jesteś też dobra w analizie. — Gerard spuścił głowę w wyniku natarczywego wzroku kobiety.

— I czekaliście, aż porwą mi siostrę, by wystawić mnie na ten cholerny sprawdzian? Super! — Oparła dłonie na biodrach. Powiew wiatru lekko łagodził ból po oparzeniu, na razie nikt z nich nie zwracał uwagi na coraz wyraźniejsze zaczerwienienia. — Świetną okazję sobie wybraliście! Rewelacyjną wręcz! Pojebało was?! — wrzasnęła. — Innego sposobu nie znacie? Specjalnie to zrobiliście?

— Nie przesadzaj.

Tobiasz odnotował niby absurdalność płynącą z ust Cecylii, ale i taką ewentualność przez ułamek sekundy wziął pod uwagę. Choć nie chciał wierzyć, że przełożeni są aż tak bezwzględni.

— To nie było zamierzone. — Wyłącznie Gerard, znający kulisy całej akcji, mógł rozwiać wszelkie wątpliwości. — Od dwóch miesięcy pracujemy nad rozpracowaniem tego gangu. Cel w Berlinie zlokalizowaliśmy dość łatwo. Utknęliśmy w martwym punkcie już dawno. Nasz człowiek wniknął co prawda w struktury organizacji, ale siedzi na wiecznym świeczniku. Dostajemy same płotki. Najwyższe organy, zarządzające tym chorym procederem, wciąż nie są nam znane. Sprawa przybrała niespodziewanie dla wszystkich niekorzystny obrót. Pilnowaliśmy agentów podobnych do ciebie, takich którzy akcje wykonują sporadycznie, bo kontakt usłyszał o nagonce na naszych ludzi. Nie wiedzieliśmy, że po to na was polowali, by was przekupić. Dopóki nie wyszła ta sprawa z Greczynką…

— Z Seleną — weszła mu w słowo Cecylia.

— Z kim? — Gerard rzadko okazywał zaskoczenie.

— Nosiła pseudonim „Selena”, prawdziwego imienia raczej już nie poznamy.

— Ok, z Seleną. — Wyrzucił ręce do góry. — Szukaliśmy po omacku punktu zaczepienia. Czego od niej chcieli też nie wiemy… Znowu tkwimy w punkcie zerowym. Zero! Wielkie beznadziejne puste jajo…

— Nie tkwimy.

Bardzo cicho wypowiedziała to zdanie. Może liczyła na to, że wiatr je poniesie i w konsekwencji nie dotrą do uszu agentów, a może powiedziała tak dlatego, że Grecy po sprawdzeniu domu dołączyli do nich. Nie ufała już nikomu, choć z drugiej strony patrząc, sama sobie z uratowaniem siostry nie poradzi.

— Jedna kobieta i trzech mężczyzn, wszyscy martwi — zrelacjonował jeden z nich po angielsku.

— Nic tu po nas — dodał drugi. — Nasza misja wraz z jej śmiercią zostaje zakończona. Odzyskaliście samochód… z kierowcą, jak mniemam. — Spojrzał na obolałą Cecylię i puścił do niej oczko — więc z pewnością traficie na lotnisko. Dostaliśmy rozkaz, by wam towarzyszyć w tej akcji, ale za wasze dalsze bezpieczeństwo nie odpowiadamy, jednak…

— Pewnie jeszcze się spotkamy, skoro razem rozpracowujemy tę szajkę — podsumował Tobiasz i uściskiem dłoni przypieczętował zamknięcie dyskusji. — My też powinniśmy rozważyć jak najszybszą ewakuację.

— Jeszcze nie. — Gerard przytrzymał odchodzącego przyjaciela za łokieć. — Cecylia, dokończ to, co chciałaś nam powiedzieć. Czego dodatkowego dowiedziałaś się od Seleny?

— Nie będę gadać… z wami. — Dumnie podniosła głowę. — Jedna kobieta, trzech mężczyzn, sami słyszeliście.

— I co z tego?

Tobiasz tracił cierpliwość. Ciągłe napięcie, dwa dni na pełnych obrotach i tempo pościgu, oczywiście z niespodziankami po drodze, nie sprzyjały logicznemu myśleniu. Poza tym zwyczajnie i po ludzku doskwierał mu głód. Przez utratę przytomności i późniejszy ból głowy nic nie potrafił przełknąć. Dojazd do miejsca przetrzymywania Celiny, wbrew wcześniejszym założeniom i po skradzeniu samochodu przez Cecylię, pokonali z Grekami w ekspresowym tempie. A potem szybka akcja wymiany ognia podniosła poziom utraconej adrenaliny. Dlatego Tobiasz marzył, by w końcu siąść na tylnym siedzeniu i oddać się tak przyziemnym czynnościom, jak jedzenie i spanie.

— A to, że słyszałam więcej par nóg wchodzących po schodach z piwnicy i gdzieś tu brakuje jeszcze jednej kobiety, mojej siostry. Zabrali ją ze sobą, więc jeśli nigdzie nie leży jej trup…

— Kurwa! — Tobiasz uderzył się w czoło otwartą dłonią. — To ten samochód! W domu musiało być jeszcze jakieś tylnie wyjście. Dlatego nie widzieliśmy żadnego pojazdu przed budynkiem.

— Chcę ją odzyskać! Ją i Chloé!

— Kim jest Chloé? — zapytali obaj jednocześnie.

— Jak wam wszystko wyśpiewam, odsuniecie mnie od akcji. Zamierzam gadać tylko z Hardym. Powiem co usłyszałam, w zamian za bezpośredni udział w rozpracowaniu szajki i powstrzymaniu przerzutu.

— Chyba wiesz więcej po jednej rozmowie z Greczynką, niż my przez dwa miesiące zdołaliśmy wysondować od wroga. — Gerard podszedł do samochodu i wyciągnął z bagażnika swoją dużą torbę. — Pokaż te ręce. — Popatrzył na Cecylię.

— Nie ma czasu, daj mi telefon.

— Jasne, a ty za chwilę zawyjesz z bólu. Pokaż te oparzenia, trzeba je posmarować maścią.

— A można po telefonie?

— A można przed? A rozmowę przeprowadzić podczas jazdy?

***

Od dziesięciu lat traktował Cecylię, jak swoją drugą „biznesową połówkę”, a nigdy nie zamienił z nią bezpośrednio ani jednego słowa, poza sporadycznymi i bardzo rzeczowymi krótkimi rozmowami przez telefon, zanim przeszli na tryb zaszyfrowanych wiadomości. Znał ją na wylot. Wiedział o niej prawie wszystko. Nawet ona nie żyła w pełnej świadomości, że na stałe wprowadzono w jej ciało lokalizator. Mikroczip w prawym oku traktowała jako urządzenie służące do wyostrzenia wzroku, a w rzeczywistości pełnił on funkcję pomocnika Gerarda, „towarzysza cienia”, jak zwykł o sobie mówić, przy każdej z blisko pięćdziesięciu misji.

Już na szkoleniu wojskowym zwrócił uwagę na samozaparcie Cecylii. Samodyscyplinę, którą potrafiła sobie narzucić oraz walkę z mężczyznami pod względem sprawności fizycznej i gibkości. Wtedy oddał pole działania kapitanowi Marcinowi Adamskiemu, bo nikt tak dobrze nie przygotowywał młodych rekrutów jak niegdysiejszy funkcjonariusz GROM-u.

Gerard od samego początku wiedział, że przyjmie funkcję jej cienia. Zresztą, upatrzył sobie wysoką dziewczynę, kiedy jako jedyna, bez żadnego upadku, przeszła wpław rwącą rzekę z całym ciężkim ekwipunkiem na plecach. Pokonała innych dwudziestu uczestników szkolenia na survivalowym obozie. Dysponowała świetną koordynacją fizyczną i ponadprzeciętną wytrzymałością na ból. Strach był jej obcy, a ciemność nocy nie wprowadzała w panikę. Szkoda, że Marcin Adamski nie może dzisiaj zobaczyć swojej ulubionej podopiecznej. Trzy lata temu zginął podczas ostatniej planowanej misji w Afganistanie. Pożegnał się ze służbą wojskową, wjeżdżając na co prawda sprawdzony, ale nie do końca rozminowany teren. Jego śmierć spowodowała olbrzymią stratę dla wojska i polskiego wywiadu.

Tym większy dopadł ich żal, że w tak ważnym wydarzeniu nie wszyscy mogli uczestniczyć. Obce agencje wywiadowcze tylko czekały na podobne okazje, szczególnie na pogrzeby, by móc później za pomocą zrobionych zdjęć rozszyfrować tożsamość tych, których dane nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego. Gerard odwiedził cmentarz i grób kolegi po fachu przypadkowo ubiegłej jesieni. Z daleka zobaczył Cecylię układającą kwiaty na pomniku swego mentora. Minęli się na wąskiej uliczce, jak zupełnie obcy ludzie. Tak jak powinno to wyglądać.

Ona nawet nie podniosła na niego spojrzenia, idąc zamyślona ze spuszczoną głową.

On miał nadzieję, że nie usłyszała przyspieszonego bicia jego serca i to nie tylko z powodu przypadkowego spotkania.

Teraz też, opatrując oparzenia na dłoniach i przedramionach kobiety, nie chciał zdradzić swoich uczuć, choć dotyk gładkiej skóry przypomniał mu poranną scenę przy basenie. Wściekał się na nią, ale tak naprawdę powinien wściekać się na siebie. Co go podkusiło, by przejechać palcem po jej ustach? Miała stanowić dla niego wyłącznie obiekt szczególnej ochrony. Nigdy, nawet w snach na jawie, nie dopuścił do siebie myśli, by mogła zostać partnerką. Wolał już swój niezawodny rytuał i realizację drobiazgowo opracowanego planu postępowania z płcią przeciwną. Kobieta na jedną noc bez możliwości powtórki randki, bo przecież oprócz zabawy w agenta pozostawał mężczyzną i to mężczyzną z nieuśpionymi potrzebami. Przystojnym, wysokim i zadbanym szatynem, za którym słaba płeć wciąż wodziła wzrokiem.

Nigdy nie odczuwał najmniejszych wyrzutów sumienia, że nie ma im niczego więcej do zaoferowania, poza jedną wspólną namiętnie spędzoną nocą. Zakochanie, przywiązanie i miłość, te pragnienia zepchnął na stronę uczuć nieakceptowanych, a zwłaszcza niemożliwych do przeżycia. Tylko wielki desperat, takim określeniem nazywał tego, którego dosięgła jednak strzała Amora, podejmował decyzję o założeniu rodziny. Jednak równała się ona z odejściem z czynnej służby. Poznał agentów, którzy na tak zwanej „emeryturze” czerpali radość z ciepła domowego ogniska, choć tylko do czasu. Brakowało im adrenaliny i tego specyficznego dreszczyku emocji. Praca w jednostkach wojskowych, bo w takich znajdowali zatrudnienie, nie przynosiła już tej satysfakcji, jeśli ktoś zakosztował wcześniej doznań „wiecznie towarzyszącej gęsiej skórki”, wywołanej gorączkowością i nieprzewidywalnością stawianych nowych wyzwań.

Gerard nigdy nie myślał o odejściu ze służby. Dotąd też nie pomyślał dwa razy o tej samej kobiecie. Aż do dziś to uczucie było mu obce.

***

— Przepraszam za to uderzenie.

Cecylia usiadła na tylnym siedzeniu z Tobiaszem, kierowanie pojazdem przekazując przyjacielowi. Jechali od dłuższego czasu pogrążeni w swoich myślach i zapatrzeni w czerń nocy.

— W pierwszej chwili miałem ochotę cię udusić. — Skierował głowę w jej stronę. — Ale po przeanalizowaniu twojego postępowania wciąż nie mogłem znaleźć odpowiedzi na pytanie, po co ci to było? Gerard wciąż milczał. Wkurzał mnie tym jeszcze bardziej. A teraz, kiedy znam już powód, chciałbym powiedzieć, że jestem pod wrażeniem. Gdyby ktoś porwał bliską mi osobę, a ja dodatkowo walczyłbym o utrzymanie swojej tożsamości w tajemnicy, też nie siedziałbym z założonymi rękami. Tylko następnym razem nie wal tak mocno. — Potarł swój kark.

— No wiesz, kto wie, co nas jeszcze czeka? — Zażartowała, ale widząc gromy w oczach Tobiasza, szybko dodała: — Mam nadzieję, że nie nadarzy się kolejna okazja. Marne przeprosiny… ale jednak. — Cecylia położyła dłoń na jego przedramieniu i poczuła rosnący ból oparzeń, skupiła więc momentalnie myśli na najistotniejszych sprawach. — Gerard, możemy teraz zadzwonić?

Nawet na nią nie spojrzał, tylko odruchowo wybrał numer na telefonie i bez słowa podał aparat.

— Co znowu? — usłyszała w słuchawce tubalny głos. — Niczym mnie nie zaskoczysz, wiem już wszystko od Greków, chociaż pozostaje do wyjaśnienia pytanie, dlaczego od nich, a nie od ciebie?

— Z tej strony Cecylia.

Wyszeptała, najpierw głośno przełykając ślinę, co dodatkowo podkreśliło opanowujący ją znienacka strach. Nie znała Hardego, a jego głos nie zachęcał do współpracy.

— No pięknie… pięknie. — Dokładnie odnotowała brak akceptacji w tym irytującym cmokaniu, a ton ewidentnie wskazywał, kto w jakiejkolwiek konwersacji zawsze ma rację.

— Nie zrażaj się. — Szturchnął ją ramieniem Tobiasz, dodając potrzebnej otuchy.

— Co też panienka, a może raczej przydomek „Zosia Samosia” lepiej by tu pasował, ma nam do powiedzenia? — Hardy ani na moment nie wychodził ze swojej roli. — Zresztą nieważne! Weź na głośno mówiący. — Po czym, nie czekając na wykonanie polecenia, ryknął. — Patałachy jesteście i tyle. Agenci od siedmiu boleści. Spierdoliliście na całej linii! Znowu ją straciliśmy! Jak mogliście do tego dopuścić! Nawet nie warzcie się dyskutować. Niech wam do głowy nie przyjdzie, by choć na milimetr otworzyć gęby! Na lotnisku czeka samolot i radzę się pośpieszyć, bo przekroczyliście limit mojej cierpliwości kilkukrotnie. Wasza akcja jest zakończona. Zostajecie odsunięci od sprawy, przejmują ją inni agenci…

— Nie przejmują — Cecylia przerwała ten słowotok nadal cichym, ale teraz nieco spokojniejszym głosem.

— Po tym, co nawyprawiałaś, masz czelność dyskutować?

— Niczego złego nie zrobiłam. — Walka na argumenty z góry skazana była na niepowodzenie. Zresztą teraz największe znaczenie miał czas, więc pragnęła uciąć dyskusję jednym zdaniem. — Robiłam to, co do mnie należy.

— Nie, no pewnie… jasne… — prychał coraz bardziej wkurzony. — Może ci przypomnę twoją listę przewinień, skoro dla ciebie to nic. Samowolka, znikanie z pola widzenia, porwanie, potem kolejna ucieczka, totalny brak odpowiedzialności i zabijanie cennych świadków. Mam ciągnąć dalej?

— Takie przeszłam szkolenie…

— Nie wyjeżdżaj mi tu z takimi dyrdymałami! Kurwa, „takie przeszłam szkolenie”! — Oddech z nerwów przyspieszył Hardemu. — Na tyle zostałaś przeszkolona, by siedzieć w domu, czekać na instrukcje i przewozić w ekskluzywnych warunkach swoją dupę na misje. Wykonujesz ją bezbłędnie i wracasz do ciepłego domku, a nie ganiasz z giwerą po mieście, wprowadzasz w błąd wyszkolonych agentów i doprowadzasz do śmierci jedyne osoby, które miały nas doprowadzić do celu!

— Sami przecież chcieliście mnie sprawdzić. — Potraktowała to jako ostatnią deskę ratunku, choć najlepiej zrobiłaby zwieszając głowę i przyznając Hardemu rację, ale takie cechy charakteru oczywiście nie znalazły miejsca w jej osobliwej naturze.

— Miałaś trzymać za rączki Gerarda i Tobiasza, a ty co? — Już ryczał w słuchawkę. — Przez ciebie dowiedzieli się o nas Grecy! Kurwa! Oby tylko oni! Zdradziłaś prawie wasze tożsamości! Zniszczyłaś dwa miesiące ciężkiej pracy.

— Która gdzie was doprowadziła? — warknęła, sama zaskoczona swoją reakcją.

— Co? Ty masz czelność?

— No, dokąd was ona doprowadziła? — kontynuowała w tym samym tonie, skoro już i tak ta rozmowa poszła zupełnie innym torem. — Nie znaleźliście żadnego ważnego punktu zaczepienia. Same poszlaki i domysły. Szukaliście po omacku, jak dzieci we mgle. Nikt nie wiedział, dlaczego i po co porwano Celinę!

— Bo jest taka sama jak ty, nie do okiełznania.

— Nawet nie wiedziała, że przydzielono jej ochronę, więc proszę nie obarczać jej winą za to, że prowadziła normalne życie, pozwalając sobie na chwilę luksusu i zwykły wyjazd na wczasy.

Dłuższe milczenie Hardego jasno wskazywało, że trafiła w czuły punkt, a argument upartego charakteru jej siostry wykorzystał tylko po to, by jej dodatkowo dokuczyć.

— Więc, pani Mądralińska, wnioskuję, że ty, nowicjuszka przez wielkie N, w jeden dzień rozpracowałaś organizację, nad którą dwa wywiady wyposażone w najnowocześniejszy sprzęt pracują od kilku miesięcy — stwierdził nie bez ironii.

— Może nie rozpracowała, jakbyście sobie tego życzyli — odparła zbyt przymilnie — ale przynajmniej poznała jej pośredni finał.

— Nie bądź śmieszna! — Hardego zdecydowanie irytowała ta rozmowa, tym bardziej że po pierwsze nie lubił pracować z kobietami, a po drugie, dotąd nie musiał. — Mamy tam swojego człowieka, dzięki niemu…

— Dzięki niemu jedynie sprzątnęłam faceta w Berlinie — przerwała bezczelnie przełożonemu, choć przecież nie jemu oficjalnie podlegała i tak naprawdę do końca nie wiedziała, z kim rozmawia.

Odczuwała jakieś podskórne obawy, że to kolejna mistyfikacja. Marcin Adamski tyle razy jej powtarzał: „Nie ufaj nikomu”. Po dwóch dniach zwątpiła, nie w sens działalności agencji, ale w prawdę. Wydarzenia ostatnich godzin bezapelacyjnie dowiodły, że każdy ma swoją cenę, stąd prawda straciła na swym znaczeniu. Pozostała sucha definicja, wątpliwa słuszność i korzyści płynące w zależności, z której strony na nią spojrzeć.

— To nie czas, by przeprowadzać wykład na temat konspiracji i długości jej trwania.

— Nie potrzebuję lekcji, szefie. — Za szybko użyła tego określenia, gdyż tak samo Selena nazwała bandytę w piwnicy. — Nie wiem, jak mam się do pana zwracać, a słowo „szef” nie brzmi po dzisiejszych wydarzeniach zbyt dobrze, więc powiem jak inni: Hardy. Nie umniejszam zasług agentowi, który wniknął w struktury mafii, wręcz przeciwnie liczę na to, że potwierdzi moje dane i dzięki temu stanę się dla was wiarygodna.

— Mów!

— Znam miejsce i datę punktu przerzutowego dziewczynek i kobiet do agencji towarzyskich w Arabii Saudyjskiej.

— Szczegóły!

— Pod warunkiem…

— Pod warunkiem?! — Odruchowo odsunęła słuchawkę od ucha, bo Hardy zanadto stracił nerwy, co wyrażał niepotrzebnym krzykiem. — Zaraz mnie rozniesie! Pod warunkiem! — wrzeszczał. — Trzymają twoją siostrę w swoich nieobliczalnych łapskach, a ty stawiasz warunki.

— Właśnie o nią chodzi.

— Czego chcesz?

— Chcę dalej pracować z chłopakami. — Spojrzała na Gerarda i Tobiasza. — I szczegółowo poznać dotychczasowe ustalenia oraz zebrane materiały.

— Nie ma mowy! — Hardy zakończył połączenie.

Patrzyła oniemiała w wygaszający się aparat telefoniczny. Nie może wrócić do Polski, by tam czekać bezczynnie, podczas gdy Celina zostanie w Grecji zdana na pastwę losu swych oprawców. Nie może siedzieć w bezpiecznych czterech ścianach mieszkania i myśleć o tym, jak ją faszerują narkotykami, gwałcą, biją, torturują, przekazują sobie po kolei do sprawdzenia, jak rzecz, a nie jak człowieka. Odczuwać niepokój na myśl o cierpieniu, jakie przyjdzie jej znosić, by wytrzymać kolejny dzień, identyczny jak poprzedni, bez nadziei na jakąkolwiek zmianę. Nie da rady siedzieć z założonymi rękami, kiedy Celina nadal liczy na jej pomoc. Dla nich ona jest nikim. Dla niej całym światem. Oni chcą rozbić siatkę. Ona przede wszystkim uratować siostrę.

— Nie łam się. — Tobiasz szturchnął Cecylię łokciem. — On tak ma. Najpierw krzyczy w niebogłosy, potem działa. Pewnie ustala z górą warunki. Przemyśli sprawę. Tak naprawdę nigdy jeszcze nie miał okazji zweryfikowania nas w tak poważnym zadaniu.

— Jesteś z nami od dziesięciu lat, ale nikt nie zna twojej pracy w terenie. — Pierwszy raz w drodze powrotnej Gerard zabrał głos.

— A nie mówiłem? — Tobiasz uderzył dłońmi w kolana. — Odbierz. — Zobaczyli na wyświetlaczu kontakt „Hardy”.

— Na razie ja mówię, ty milczysz. — Bez wstępów przeszedł do sedna. — Na lotnisku wojskowym w Gdańsku czekać będzie na was transport. Pojedziecie pod wskazany adres, tam nad rozpracowaniem tych mafiosów pracuje nasz trójmiejski oddział. Powiedzą wszystko, co do tej pory potwierdziliśmy. Zostali powiadomieni o waszym udziale w zadaniu w Grecji, więc nie ma potrzeby niczego przed nimi ukrywać. Zweryfikujecie to, co usłyszałaś od Greczynki, z przez nich uzyskanymi wiadomościami. A teraz mów, data i miejsce?

— Ale…

— Co jeszcze?

— Po co wracamy do Polski? Nie lepiej zostać tu?

— Może jeszcze mam ci przekazać dowodzenie? — Ewidentnie znużony rozmową, kąsał przy każdej możliwej okazji.

— Nie. Oczywiście, że nie…

— Więc gadaj w końcu!

— Noc z dwudziestego czwartego na dwudziesty piąty lipca. — Najpierw mocno wciągnęła powietrze, bo coś jednak musiała im dać, by zyskać znacznie więcej. — Zatoczka koło portu Areopoli na Peloponezie.

— Przekaż telefon Gerardowi.

Posłusznie wykonała polecenie podając do przodu aparat.

— Tak… Ale… Oczywiście… Tak jest — bąkał, a Tobiasz z Cecylią niewiele zrozumieli z tych kilku słów.

Noc z soboty na niedzielę 18 lipca — 2.00

Spali głębokim snem małych dzieci na rozłożonych siedzeniach w samolocie, nieczuli na ból odniesionych ran. Zmęczenie ich pokonało, wrażenia w końcu odnalazły chwile wytchnienia w odpoczynku. Lot trwał tylko dwie godziny, ale siły zregenerowali jakby przespali całą noc. Tak jak obiecał Hardy już na płycie lotniska czekał na nich sześcioosobowy SUV z przesuwnymi drzwiami. Obowiązkowo czarny. Dobrze, że w samolocie byli jedynymi pasażerami, bo cała trójka przedstawiała swym widokiem obraz nędzy i rozpaczy, w przeciwieństwie do wymuskanych agentów w garniturach i pod krawatem, po których zupełnie nie było widać, że zostali wyrwani z łóżka w środku nocy.

W Polsce nocna temperatura nie osiągała ciepłego greckiego poziomu, więc Cecylia poczuła drżenie ciała, wywołane nie tylko ostatnimi przeżyciami, lecz przede wszystkim złym przeczuciem. Usiedli na tylnym siedzeniu, pole do działania oddając nowym opiekunom. Pół godziny zajęło im dotarcie do zabudowań miejskich Sopotu. Samochód nagle skręcił i stanął w ciemnej uliczce.

— Powodzenia — niespodziewanie odezwał się kierowca i wyciągnął w kierunku Gerarda swoją dłoń.

— Nie dziękujemy. — Ten w odpowiedzi jedynie pokiwał głową i otworzył drzwi.

Drugi agent w międzyczasie wysiadł z SUV-a. Tobiasz ledwo zdążył zabrać nogę z wnętrza samochodu, kiedy z trzaskiem zamknięto tylnie drzwi, tuż przed nosem wychodzącej Cecylii.

— Co jest? — Coraz bardziej irytowało go, że nie jest we wszystko wtajemniczany.

— Takie mamy rozkazy — odpowiedział nie Gerard, tylko średniego wzrostu blondyn.

— Wiedziałeś? — Tobiasz doskoczył do drzwi i zaczął szarpać klamkę, nie czekając na odpowiedź Gerarda.

— Zostaw. — Przytrzymał przyjaciela za zdrowe ramię.

— Zostaw? Co z tobą? Mieliśmy umowę.

Widział, jak z drugiej strony Cecylia szukała możliwości wyjścia, ale było za późno. Kierowca, nie bacząc na walkę kobiety odjechał tak cicho, jak podjechał w zaułek.

— Nie może być żadnych umów, Tobiasz. Dobrze o tym wiesz. Nikt nie ma prawa Górze stawiać warunków, a szczególnie ktoś, za kim przemawia wyłącznie prywatny interes.

— Tak spokojnie mogłeś patrzeć jej w oczy? Kurwa! Gerard znam cię od tylu lat, a jakbym w ogóle cię nie znał! To my też już nie mamy zasad? Nawet między sobą? — pytał, coraz wścieklej wyrzucając z siebie słowa.

— To dla jej dobra.

— Dla jej dobra? Doszła tak daleko. Znalazła się tak blisko siostry… Ja pierdolę! Niemal na wyciągnięcie ręki, a jednak nie uratowała Celiny! Wiesz, jak ona się teraz czuje? Wiesz? To była jej jedyna szansa! Gerard, kurwa, co z ciebie za człowiek?!

— Uspokój się! Powtarzam Ci, mamy rozkazy! Bez niej akcja ma większe szanse powodzenia. Z nią niekoniecznie. — Ostatnie słowa wypowiedział jakoś bez przekonania.

— Bo co? Bo co? — Zdenerwowany Tobiasz omal nie popchnął Gerarda. Opanował wzburzenie, bo inaczej doszłoby do bójki. — A z resztą nie tłumacz. — Machnął rękami tuż przed oczami przyjaciela. — I wiesz co? Skurwiel z ciebie!

— Tobiasz? My nie możemy… Zaufaj… — Chciał dokończyć zdanie, ale przyjaciel nie zważając na tłumaczenia ciągnął dalej.

— Przestań! Słyszysz sam siebie? Czego my nie możemy? My właśnie możemy wszystko!

— Po akcji nam podziękuje.

— Do akcji rozpadnie się na kawałki. — Popatrzył mu w oczy. — Chyba że na tym wam zależy.

— Wiesz, że najważniejsze jest dobro organizacji i rozpracowanie szajki.

— Wiesz co… kolego? — Palcem wskazującym dotknął jego klatki piersiowej. — Nie chce mi się z tobą gadać! — Odszedł kilka kroków i wsiadł do podstawionego samochodu, do którego kluczyki wcisnął mu wcześniej nowy ochroniarz Cecylii.

***

— Cholerni agenci! Znacie w ogóle definicję pojęcia „zaufanie”? — Cecylia z założonymi rękami siedziała naburmuszona na tylnym siedzeniu SUV-a, ignorując ból w przedramionach.

— Proszę nam wybaczyć, ale takie otrzymaliśmy rozkazy. — Kierowca w przeciwieństwie do siedzącego obok blondyna miał czarne włosy, ale głos znacznie przyjemniejszy. — Mam na imię Karol.

— Nie chcę znać waszych imion! — krzyknęła wzburzona. — Nic nie chce wiedzieć! Po co mi to? Dla mnie pozostaniecie oszustami.

— A mimo wszystko byłoby miło, gdybyśmy zwracali się do siebie po imieniu. Spędzimy razem trochę czasu.

Karol spojrzał we wsteczne lusterko, jednakże w tym samym momencie Cecylia odwróciła głowę w stronę okna i skupiła uwagę na pogrążonym w ciemności mieście. Tylu przeszkód na swojej drodze nie przewidziała i to denerwowało ją jeszcze bardziej. Zamiast myśleć strategicznie i opracować długofalowe działania, ona błędnie postawiła na spontaniczność i improwizację, co oczywiście nie na wiele się zdało. Nie usprawiedliwiało jej też dość skromne dotychczasowe doświadczenie pracy w terenie.

Zwerbowali ją jako doskonałego strzelca, ale to przecież nie zwalniało z myślenia. Nawet przy tak prostych misjach, jak dojechanie na miejsce, niezauważalne unicestwienie obiektu i powrót do normalności, musiała potrafić na czas ocenić zagrożenie. Kiedy straciła tę umiejętność? Nie ufała im od samego początku, ale na coś w rodzaju lojalności liczyła i popełniła kolejny kardynalny błąd.

— Wypuście mnie! — Znowu szarpnęła za klamkę, aż syknęła z bólu.

— Dobrze wiesz, że nie możemy tego zrobić — dodał blondyn. — Na marginesie, Mateusz. — Wyciągnął prawą rękę przez swoje ciało w celu przypieczętowania znajomości, napotykając bezwzględną odmowę.

— Wiecie chociaż, dlaczego zostałam waszym więźniem?

— Wiemy i ty też dobrze to wiesz. — Karol chyba przewodniczył w tej dwójce, takie przynajmniej odniosła wrażenie po sposobie prowadzenia tej oszczędnej jak na razie konwersacji. — Poza tym nie jesteś naszym więźniem, tylko pozostajesz pod naszą szczególną ochroną.

— Kurwa! — W tym jednym wysyczanym słowie zawarła większą część złości. — Skoro tak, to mnie wypuście.

— I co zrobisz sama? Pojedziesz w pojedynkę do Grecji i staniesz przeciwko największym bossom? Zwyrodnialcom bez skrupułów, połykających takie ładne dziewczynki, jak ty, na śniadanie? Pozwól nam działać.

— Ale wy nie uratujecie Celiny. A dla mnie tylko ona jest ważna — powiedziała jakby do siebie nabrzmiałym od emocji głosem.

— A dla nich cała ta popieprzona międzynarodowa siatka. — Mateusz wciąż patrzył w jej stronę. — Tylko złapanie przywódców da nam szansę na przerwanie tego chorego procederu handlu żywym towarem.

— Nic mnie to nie obchodzi — prychnęła jak małe rozkapryszone dziecko.

— Proszę samej siebie nie obrażać. Znamy twoje dotychczasowe zasługi. — Karol odwrócił wzrok od wstecznego lusterka, skupiając uwagę na zjeździe z głównej drogi łączącej trzy wielkie miasta. — I nie pierwszy raz wyrażamy godny podziw dla kunsztu wykonywanej pracy.

— To w przeciwieństwie do mnie, bo ja ani o moich rzekomych kolegach z wycieczki po Grecji, ani o was nic nie wiem.

— A my o tobie, Calineczko, bardzo wiele. — Mateusz usiadł na wprost do kierunku jazdy. — Zaczynają w agencji krążyć o tobie legendy, jesteś podawana za wzór dla nowych adeptów. — Dlaczego Cecylia podejrzewała, że chcą ją przekupić? — Oczywiście nikt nie zna twojego imienia ani nazwiska, twoją twarz ujawniano wyłącznie wybrańcom, takim jak my, ale to ma miejsce.

— Nie udobruchacie mnie pochlebstwami.

— Nie mamy takiego zamiaru. — Karol wjechał w zalesiony teren zabudowany domkami jednorodzinnymi. — Dla nas to zaszczyt pełnić funkcję twojej osobistej ochrony przez te kilka dni.

— Ochrony? — parsknęła śmiechem.

— A ty sobie z tym rób, co chcesz. — Niezrażony dokończył wcześniejszą myśl.

— I z góry uprzedzamy — Mateusz kontynuował, patrząc na drogę. — Znamy twoje wyczyny z Aten. Pewnie nie skujemy cię kajdankami, ale otrzymaliśmy rozkaz chodzić krok w krok za tobą. Willę, w której zamieszkamy, wyposażono w najnowocześniejszy monitoring. Niczego nie kombinuj, bo i tak kamery to zarejestrują. Poza tym… — Złapał nagle jej prawą nogę tuż nad kostką i coś na niej zatrzasnął.

— To żart?! — Zaskoczona obserwowała pulsującą bransoletę.

— Niestety nie. — Mateusz usiadł w taki sposób, by ponownie nawiązać kontakt wzrokowy z Cecylią. — Ostrzegam, dwadzieścia metrów, to przewidywana odległość, na jaką odchodzisz.

— Cały czas? — spytała wkurzona.

— W wilii, kiedy wszystkie okna i drzwi zostaną zamknięte i zakodowane, będziemy ją ściągać, ale tylko wtedy, kiedy wykażesz wolę współpracy. — Karol, skupiony na pokonywaniu trasy w nocy, kluczył sprawnie wąskimi uliczkami. — Wtedy do swojej wyłącznej dyspozycji otrzymasz przestrzenną sypialnię z osobną łazienką.

— Jeśli nie?

— Sama pomyśl. — Karol z szerokim uśmiechem na twarzy wzruszył ramionami. — Choć osobiście twojego towarzystwa dwadzieścia cztery godziny na dobę wcale nie zaliczę do kary. — Puścił do niej oczko, szukając możliwości nawiązania nici porozumienia w jedynym możliwym w tej chwili komunikatorze, we wstecznym lusterku.

— Jak długo ma to trwać? — Zrezygnowana oddała walkę walkowerem. A może takie tylko sprawiała wrażenie?

— Tak długo, aż złapią wszystkich pomysłodawców, mocodawców i wykonawców przerzutu. — Mateusz wyrzucił na jednym oddechu.

— Aż wyłapią wszystkich… — powtórzyła z sarkazmem. — To może trwać nawet lata.

— Więc współpracuj. — Tym razem Mateusz puścił do niej oczko.

***

Cholera, żartownisie mi się trafili, narzekała w myślach. To niemożliwe, by nie słyszeli, jak trybiki w jej głowie pracują na wysokich obrotach. Musi znaleźć jakiś sposób, by wrócić po Celinę. Musi! Na razie główny nacisk położy na zmylenie przeciwnika, uśpienie jego czujności i poszukiwanie szczelin, które wykorzysta, by uciec.

Życie bliźniaczek nagle zostało wywrócone do góry nogami. Czy to możliwe, że w ciągu zaledwie kilku dni sytuacja tak mocno wymknęła się spod kontroli? Pracowała w agencji od dziesięciu lat, a w ogóle nic o niej nie wiedziała. Mało tego, nie tylko o niej, ale także o innych agentach i ich zadaniach. Jednorazowe misje, w jakich uczestniczyła, były takie klarowne. Dopiero teraz poznawała całe, dotąd niedostępne zaplecze. Kulisy pracy wywiadowczej nawet wzbudzałyby zainteresowanie, gdyby nie okoliczności w znacznej mierze niesprzyjające ciekawości, a przede wszystkim racjonalnemu myśleniu. Bo jak skupić uwagę na dobru ogółu, kiedy walczyć pragnie się jedynie o jednostkę?

Nie interesował jej przepych panujący w domu, do którego dotarli. Nie zaskoczyła ani wyposażona po brzegi lodówka i pełny barek, ani wysokiej klasy sprzęt elektroniczny, ani najnowocześniejsza baza obserwacyjna, ukryta wśród gęstych i niezbyt wysokich drzew. Nie zachęcił do odwiedzin szeroki taras, a już tym bardziej nie skusił do spaceru szum fal. Ani morze, dostępne niemal na wyciągnięcie ręki, gdyby tylko przyszła jej ochota zanurzyć się w chłodnej wodzie. Nic nie robiło na Cecylii wrażenia, bo ona myślała wyłącznie o tym, jak perfidnie została oszukana.

Szukała błędów w swoim postępowaniu, wiecznie od nowa analizując każdy swój przemyślany, choć częściej jednak nieprzemyślany, ruch. Jeden zbędny krok w tył bądź w przód, który zadecydował o życiu jej siostry. Ta niewiedza, gdzie przetrzymują Celinę i co z nią robią, doprowadzała do szaleństwa. Niemoc rozszarpywała od środka każdy jej najcieńszy nerw. Myślenie przypominało najgorszy rodzaj tortur. Jej fizyczne rany przy tym to nic nieznaczące zadrapania.

Pierwszą noc pozwolili jej spędzić samej. Długo udawała sama przed sobą, że nie potrafi płakać. Tama, jaką nagle przerwała, przyniosła bezgraniczną rozpacz. Dopiero z pierwszymi promieniami słońca jej oddech odnalazł rytm, pozwalając w końcu odpocząć opuchniętym oczom.

***

Celina czuła wokół siebie obecność innych ludzi, a jedyne, czego pragnęła, to w końcu zostać samej i by wreszcie dano jej święty spokój. Wolała nic nie czuć, obudzić się znowu w swoim wygodnym łóżku w małej wynajmowanej kawalerce, a nie słyszeć zewsząd te szepty, kłótnie, a czasami nawet cichy płacz docierający z odległych kątów. Czego oni od niej jeszcze chcą? W nikłych przebłyskach świadomości dopuszczała do głowy wyłącznie to jedno natrętnie powracające pytanie i wzdrygała się przy nim z obrzydzeniem.

Docierały do niej też inne, niektóre wypowiadane ze złością, a niektóre z troską, ale że padały one sporadycznie, szybko o nich zapominała, co chwilę odchodząc w sen. Wegetowała w wiecznym odrętwieniu i tylko co jakiś czas wychodziła z letargu, najczęściej wtedy, kiedy wkłuwali jej igłę w zgięcie łokcia. Ktoś wówczas zawsze podnosił do góry powieki Celiny i zadawał dokuczliwy ból, wzmagany ostro świecącym światłem.

Po jej ciele chyba znowu chodziły szczury, bo ich małe drapiące łapki łaskotały nieprzyjemnie, aczkolwiek na szczęście już nie wgryzały się w rany. One nadal piekły niemiłosiernie, choć już nie tak mocno jak wtedy, kiedy tamta kobieta polewała je alkoholem. Odganiała dłońmi tych natrętów, którzy powracali szybciej, niż zdołała wykonać kolejny wyczerpujący ruch. I jakieś dziwne syczenie temu towarzyszyło. Jakby ktoś bardzo niewyraźnie i uspokajająco mówił „ciiiii” i „już dobrze”. W każdym razie nie po polsku. Nie rozpoznawała tych słów. Chwilami miała wrażenie, że wstrętne szczurze odnóża zamieniały się małe dziecięce rączki.

Nie, to nieprawda. Momentalnie w mózgu zmaltretowanej kobiety zamigotała czerwona lampka. To niewiarygodne, że ktoś doświadczał podobnego losu do mojego, a zwłaszcza niewinne dziecko.

Nie starczyło dziś Celinie sił, by to sprawdzić. Nie odzyskała ich nawet w ilości potrzebnej do podniesienia powiek. Zresztą to i tak nie miało znaczenia, bo przez panującą w piwnicy ciemność w żaden sposób nie dało się odgadnąć, czy jest właśnie dzień, czy może już noc. A sporadycznie włączanemu światłu, czyli jednej wiszącej pod sufitem żarówce, zawsze towarzyszyło nieprzyjemnie ukłucie igły. Po nim wpadała w bezgraniczną niemoc. Mogli z nią robić, co chcieli, a ona i tak niczego by nie pamiętała. Miała szczęście, że jej poparzone i okaleczone ciało napawało oprawców odrazą.

Bo na pewno nie z powodu litości zostawili ją w spokoju przez pierwsze dni spędzone w nowym więzieniu.

Trzy dni później — środa 21 lipca

Nigdy jeszcze nie doznała tak dojmującego uczucia, że stoi nad przepaścią i nikt nie jest w stanie jej uratować. Przeszła mordercze szkolenie, to prawda, uodporniła się na ból fizyczny, potrafiła powstrzymać pędzące z nadmiaru wrażeń serce, opanować stres za pomocą różnych sztuczek, podchodzić do zadania bez emocji, ale to, z czym przyszło jej teraz walczyć, wykraczało poza schematy i tematykę szkoleń. Tu żadne medytacje nie pomagały. Wręcz przeciwnie, natłok myśli oraz brak możliwości działania niemal doprowadzały umysł Cecylii do destrukcji.

Ileż można chodzić brzegiem morza, patrzeć na rozbijające się fale, jeśli zanurzenie w chłodnej wodzie możliwe jest wyłącznie w towarzystwie innej osoby i to na znacznie ograniczoną odległość. Z nudów wpadła na pomysł, by zmęczyć swoich ochroniarzy bieganiem po piasku, ale przecież oni także dysponowali ponadprzeciętną sprawnością fizyczną i wytrzymałością. Po dobrze ukształtowanej sylwetce łatwo dało się wywnioskować, iż należą do stałych bywalców wszelkiej maści siłowni. W willi nad morzem również nieustannie zabijali wolny czas, pracując z ciężarkami nad bicepsami i muskulaturą klatki piersiowej.

Cecylia, pozostając wciąż pod baczną obserwacją, nie potrafiła na niczym porządnie skupić myśli, przeświadczona, że agenci nawet mimikę jej twarzy poddają wiecznej weryfikacji. Kiedy tylko gdzieś utkwiła nieruchomo wzrok, niezwłocznie w jej kierunku leciał tekst „nie kombinuj”. Gdy rozglądała się wokół posesji, padało: „Nie licz. Jeśli zapytasz, my ci powiemy, ile rozlokowano punktów obserwacyjnych”. Kiedy znikała w sypialni, co pięć minut sprawdzali, co robi, jakby nie wystarczyły otwarte drzwi i wszędobylskie kamery. Według nich chyba nawet kraty na tarasie planowała przepiłować szczoteczką do zębów, bo przecież na coś takiego jak pilniczek musiała specjalnie zasłużyć. Nawet w nocy trwała kontrola. Zmiana dyżurów następowała co kilka godzin.

Dwa dni chodzenia w marazmie zaczęły ją wkurzać. Do tej pory bezczynność stanowiła dla Cecylii bardzo odległe pojęcie, więc teraz przeszła w etap kombinacji. Liczyła, ile pieniędzy ma odłożonych na koncie i jak je podjąć, by mocodawcy o niczym nie wiedzieli. A to niełatwe w przypadku tak daleko posuniętej inwigilacji. Samochód, który posiadała… cóż, był niedostępny, mieszkanie zapewne pozostawało pod baczną obserwacją. Przestała dostrzegać choćby najmniejszą możliwość złapania końcówki nitki i rozwinięcia mocno ściśniętego kłębka.

A przecież nie ma sytuacji bez wyjścia, tak ją uczyli. Gdyby zdobyła broń, to wraz z nią odzyskałaby nadzieję, ale Chłopcy, jak nazywała Karola i Mateusza, z jakiegoś powodu jej nie posiadali. To dziwne, że znalazła w rezydencji wymyślne akcesoria w postaci bransolet elektrycznych i paralizatora, a krótkiej broni u nich nie zauważyła.

Stojąc tyłem do wilii, zapatrzona w miękko płynące morskie fale, nagle usłyszała skrzypienie kroków na piasku. Chłopcy zazwyczaj pozwalali jej kontemplować do woli, choć na wyznaczoną bezpieczną odległość. Zaakceptowali, że potrzebuje chociaż pozorów prywatności. Więc musiało się wydarzyć coś ważnego, że złamali dotąd niepisane prawo. Już otwierała usta, by zadać pytanie, ale głos uwiązł jej w gardle. Tego osobnika za nic w świecie nie chciała widzieć.

— Calineczko — wyszeptał Gerard, kiedy dzieliła ich odległość jednego kroku. Bezwiednie, jakby dłoń nie stanowiła części jego ciała, podniósł ją i położył na policzku Cecylii.

— Zostaw mnie, ty draniu — syknęła, odpychając mężczyznę.

— Posłuchaj mnie! — Przytrzymał ją w żelaznym uścisku, omijając oparzenia na rękach.

— Puszczaj! — Szarpnęła z taką mocą, że oboje wylądowali na ciepłym piasku, ogrzanym już słońcem poranka.

— Zaufaj mi. Proszę. — Sapał ciężko, walcząc z wierzgającym ciałem.

— Tobie?! Tobie?! Nikt mnie tak nie zawiódł jak ty!

— To daj mi szansę to naprawić. Auuuć… — krzyknął, gdy kopnęła go w piszczel.

— Co tu się dzieje? — Nad ich ciałami stanął Karol.

— Nic. Taka mała kłótnia… — urwał, bo otrzymał cios łokciem w bok brzucha — kochanków — dokończył, z trudem łapiąc powietrze.

— Zostaw ją. — Karol wyciągnął dłoń w kierunku kobiety, która momentalnie skorzystała z jego pomocy.

— Dobra, już dobra. — Wstał z ociąganiem.

— Co to miało być?

Do grupki dołączył Mateusz i własną piersią zasłonił podopieczną. Niezapowiedziane pojawienie się Gerarda wzbudziło w nich niepokój.

— Mam powtórzyć?

Wyglądał śmiesznie, stojąc z pięściami przygotowanymi do ciosu między wysoką Cecylią i jeszcze wyższym Gerardem.

— Nie do końca przyjęte przeprosiny — odezwała się kobieta.

— Przeprosiny za co? — dopytywał Karol.

Otrzymali klarowne instrukcje: „Nie spuszczać jej z oczu, nie wypuszczać z terenu przylegającego do willi pod żadnym pozorem. Obserwować zachowanie i przede wszystkim nie pozwolić zrobić jej krzywdy”. A sytuacja na plaży nie dość, że wyglądała na jawne wtargnięcie, to jeszcze na pseudobijatykę.

— Za to, że trafiła na banicję i została odsunięta od sprawy.

— Że niby co? — Oniemiały Mateusz oparł dłonie na biodrach.

— Wraca do gry.

Gerard posłał jej długie spojrzenie. Liczył na to, że odczyta polecenie: „Nie wygłaszaj żadnych komentarzy”.

Karol od samego początku sugerował Mateuszowi, że cała akcja ma podwójne dno. Często między sobą poruszali ten temat. Z natury obaj nie lubili niespodzianek, a rozkazy traktowali bardzo poważnie. Dotąd ich nie podważali, ale w przeciwieństwie do dzisiejszego przychodziły one bezpośrednio z centrali.

— Nie otrzymaliśmy żadnego nowego rozkazu — powiedział stanowczo Mateusz.

— Bo ja wam go przywiozłem. — Gerard wyjął z kieszeni spodni równo złożoną i nieco już pogniecioną kartkę.

— Ale Hardy nigdy by nie wydał rozkazu na piśmie!

— Przecież odłączyli wszelkie połączenia telefoniczne, by nikt was nie mógł namierzyć. — Gerard złożył ręce na piersi.

— Skąd ty… — urwał Karol — A połączenie internetowe?

Co chwila patrzył na papierek pod słońce, jakby szukał zaszyfrowanej dodatkowej wiadomości. Nie potrafił pozbyć się nieprzyjemnej myśli, że po tylu latach nienagannej służby nie otrzymuje rozkazów wprost tylko przez pośrednika.

— Hardy już nie ma zaufania do nowinek technicznych po tym, jak ktoś dokonał włamania do systemu.

— O czym, do cholery, mówisz? — Mateusz doskoczył do Gerarda.

— O tym, że i my w organizacji nieświadomie zatrudniamy kreta! Nikomu nie można już ufać.

— Nam też nie? — Chłopcy zadali to pytanie jednocześnie.

— Nie otrzymałem prawa do oceny waszej pracy. To zadanie góry. Mnie przydzielono inne: przejmuję Cecylię.

— Tak po prostu? — Karol spojrzał na Gerarda spod byka.

— Tak po prostu…

Cała czwórka ruszyła do willi, choć Chłopcy z wyraźną niechęcią. Spakowanie małych walizek nie zabrało im wiele czasu. Zdjęli agentce bransoletę lokalizacyjną, uścisnęli bez słowa jej dłoń i odjechali. Wtedy Gerard zaczął dezaktywować system monitoringu oraz podsłuchów.

***

Znowu dopadł ją strach, ale tym razem o siebie. Stanęła przy stole w kuchni, szukając jakiegokolwiek narzędzia do obrony. Zamiast tego natknęła się na pismo z Agencji. Utkwiła wzrok w urzędowych nadrukach. Analizowała logo i czcionkę. Przeniosła spojrzenie na podpis Hardego.

To niemożliwe, by w tak głupi sposób ujawnił swoje imię i nazwisko, pomyślała. Wszędzie byłoby to dopuszczalne, tylko nie w konspiracji. Sam pseudonim przecież by wystarczył, ale pełne dane? Jej nigdy nie pozwolili niczego zapisywać. „Żadnych notatek, zero śladów” — wiecznie to słyszała i sama powtarzała jak jedno z przykazań. Wątpiła, by w najwyższych strukturach obowiązywały inne zasady.

— To nie jest podpis Hardego — powiedziała z przekonaniem, wchodząc do salonu w tym samym momencie co Gerard. Za plecami trzymała korkociąg, jedyne ostre narzędzie, jakie znalazła, bo noże i widelce już dawno usunęli poza jej zasięg.

— A ty niby skąd to wiesz? — Najpierw stanął w progu oniemiały, a potem zaczął bardzo powoli iść w jej stronę.

— To pismo w ogóle nie pochodzi z agencji.

— Nie kłamałem, przejmuję cię. — Zatrzymał się w bezpiecznej odległości.

— Po co? Czego znowu ode mnie chcesz? Jaki test przechodzę tym razem?

— Teraz to ja potrzebuję twojej pomocy.

— Oszukałeś mnie! — Odepchnęła go i wyciągnęła przed siebie dłoń z ostrym narzędziem.

— Calineczko, myśl rozsądnie…

— Nie mów do mnie „Calineczko”! — warknęła, wykonując kilka kroków do przodu. Za to Gerard nie poruszył się nawet o milimetr. — Tyle razy mnie okłamałeś! Jak mam ci wierzyć?! Zaufać?!

— Już dość niedomówień. Od teraz stawiamy tylko na prawdę. — Złapał ją za ramiona i wyrwał z dłoni korkociąg. Zaczęła okładać go pięściami, Nie unikał ciosów, bo wolał, by szybko opadła z sił.

— Nie będę cię słuchać! — krzyczała. — Przez ciebie musiałam zostawić Celinę! Przez ciebie ona tkwi uwięziona w Grecji! — Waliła na oślep, nie dbając o bandaże na przedramionach. — Gdyby nie ty, uwolniłabym ją!

— Wtedy jeszcze nie wiedziałem…

— Milcz! Milcz! — zdzierała gardło, jednocześnie zatykając dłońmi uszy. — Nie chcę słyszeć tych kłamliwych słów. Już nigdy… nigdy…

Nie dokończyła, bo złapał jej twarz w swoje dłonie i zaczął namiętnie całować. Zaskoczona, szeroko otworzyła oczy, po chwili odepchnęła Gerarda z całą mocą i trzasnęła otwartą dłonią w policzek. Nie zraziła ani nie zaskoczyła go ta reakcja, wiedział, że na nią zasłużył. A mimo to chwilę później z wielką determinacją przytrzymał Cecylię w swoich ramionach. Zatopił palce w jej półdługich włosach i całował najpierw policzki, potem oczy a na koniec upragnione usta.

Topniała wbrew sobie. Tęskniła za tym uśpionym uczuciem równie mocno jak on. Jej jedna dłoń masowała szyję, kark i tył krótko ostrzyżonej głowy Gerarda, a druga głaskała klatkę piersiową, wyczuwając przyspieszone bicie serca. Cecylia gorliwie oddawała pocałunki i pozwalała rękom mężczyzny na wędrówkę po swoim rozgorączkowanym ciele. Zapragnęła poznać dotyk i smak ukrytej pod koszulką skóry.

***

Zdjął górne części ubrania najpierw z siebie, a potem z niej. Delikatnie i powoli, czekając na przyzwolenie w jej niebieskich oczach. Zauważył, że pozbyła się maskujących soczewek, by oczy odzyskały właściwą barwę. Kiedy trzymał w dłoniach jej jędrne piersi, a wargami pieścił sutki, przeżyła swój pierwszy orgazm. Pozbyli się reszty ubrań. Gerard nie chciał czekać dłużej. Chciał jak najszybciej znaleźć się w niej. Oparł długie nogi Cecylii na swoich biodrach i usiadł na kanapie. Poczuła gotową męskość i z równie wielką intensywnością oczekiwała połączenia. Kiedy w nią wszedł, wydała głośne westchnienie zadowolenia.

— To najbardziej erotyczne i zmysłowe przyjęcie przeprosin — powiedział, patrząc jej w oczy. — Nie zamykaj ich — szepnął. — Chcę widzieć wszystkie twoje emocje. — Poruszał się leniwie i powoli doprowadzał oboje do szaleństwa.

Odkrył, jak spragniona była jego ciała. Pragnął wierzyć, że nie tylko z powodu atrakcyjnej powłoki cielesnej. Od pierwszego oficjalnie zamienionego z Cecylią słowa czuł potrzebę bliższego poznania tej kobiety, posiadania jej tylko i wyłącznie dla siebie. Nikomu nie pozwoli zabrać tego uczucia. Nawet Cecylii. Zawalczy o nie wbrew wszelkim zasadom i przede wszystkim przeciw swoim wątpliwościom. Kiedy tak płynnie podążała za nim w coraz śmielszych i ostrzejszych ruchach, odzyskał pragnienie miłości, z którym walczył uparcie przez całe swoje dorosłe życie.

Miał trzydzieści dwa lata, wiek piękny nie tylko na eksperymenty, ale również predestynujący do pewnej stabilizacji. Czy Cecylia obierze ten sam kierunek? Czy zechce wprowadzić do swojego życia pewien porządek? Na odpowiedzi musi niestety poczekać, bo przecież w tej wyjątkowej chwili o to nie zapyta. Nie wówczas, gdy niebieskie oczy zachodziły powoli mgłą zapomnienia. Odlatywała w czasie i w przestrzeni do zupełnie innego wymiaru. On również pozwolił sobie na uczucie sytości. Pełności zakończonej jednoczącym pocałunkiem oddania. Dwóch splecionych, ciasno do siebie przylegających, usatysfakcjonowanych ciał.

— Dlaczego to zrobiłeś? — wyszeptała w okolice jego szyi, kiedy uspokajali oddechy.

— Musiałem sprawdzić pewne informacje, bo coś ciągle nie dawało mi spokoju.

Głowa Cecylii spoczywała na ramieniu Gerarda, a jej nos doskonale wpasował się w zagłębienie obojczyka. Przyspieszony puls doskonale potwierdzał, że zadowoliła kochanka, choć to określenie brzmiało obco nawet w myślach. Jeszcze przed momentem siedzieli po przeciwnych stronach barykady, by pozwolić eksplodować namiętności i pod jej wpływem zewrzeć szeregi i wspólnie stanąć na froncie.

— Nie o to pytam. — Pogładziła delikatnie jego pierś.

— Bo… — Żywił nadzieję, że właśnie o to, więc mocniej splótł na ciele Cecylii swe ramiona. — Prawda — powiedział z głębokim westchnieniem. — Od teraz tylko prawda. — Cierpliwie czekała na wyznanie. — Zakochałem się w tobie, Calineczko.

— Nie możesz jeszcze tego wiedzieć. — Próbowała usiąść, ale ją przytrzymał.

— Mogę i wiem to na pewno — odpowiedział zadziwiająco mocnym głosem. — Chcę cię otoczyć opieką. Strach mnie oblatuje na myśl o tym, że wiecznie obcujemy ze śmiercią. Pragnę dożyć dnia, w którym wspólnie przywitamy poranek bez tego całego szajsu wokół. Bez agencji i misji, co do których nie znamy dnia ani godziny powołania. Z jakiś planem na życie, a nie wiecznie z zapalnikiem bomby w ręce. Dosłownie i w przenośni. Ja nieśmiało mówię „dość”. Na razie jeszcze w sferze marzeń, ale liczę, że do mnie dołączysz.

Twardziel i romantyk w jednym ciele to trochę za dużo jak na nią i ich dotychczasowe perypetie. To kolejna rzecz do błyskawicznego zweryfikowania. Czy może Gerarda obdarzyć zaufaniem i przyjąć te słowa za szczere, jeśli wcześniej ją perfidnie oszukał?

— Jestem morderczynią — zaznaczyła pomimo intymnej atmosfery i swoich pragnieniom, by od tej sekundy świat nabrał dla nich zupełnie innych barw.

— Tak, jesteś, nie zaprzeczam, ale akurat w naszej profesji ważniejszy jest cel. — Uniósł jej podbródek i nawiązał kontakt wzrokowy. — Skaziła nas nasza profesja… ale nikt nas tak nie zrozumie, jak my siebie nawzajem. Jesteśmy sobie potrzebni. Nas już nie rozdzieli ani przeszłość, ani zatajanie prawdy. A pewnie musielibyśmy to zrobić, gdybyśmy znaleźli miłość w innych związkach.

— Moja siostra nie potrafiła zrozumieć mojego powołania, dlatego przez dziesięć lat nie utrzymywałyśmy ze sobą kontaktu. — Tama puściła i nareszcie mogła wyjawić bratniej duszy ukrywane dotąd tajemnice. — Podczas naszej ostatniej rozmowy ciągle krzyczała: „Nie odbiorę cię w czarnym worku, nie każ mi tego robić. Dlaczego ja muszę rodzicom przekazywać informację o twojej śmierci?” — łkała — Te jej słowa „nigdy się nie dowiem, kto i dlaczego cię zabił” tak mi utkwiły w głowie… A teraz… a teraz to ona gdzieś tam siedzi zamknięta przez Bóg wie kogo i to jej grozi śmierć, a nie mnie! To ja stanę przed koniecznością powiedzenia rodzicom, że zginęła przeze mnie… bo nie potrafiłam jej ochronić.

— Nie musi tak być. — Przez cały czas gładził jej nagie plecy.

— Kto ją teraz uratuje? Jeśli w agencji jest kret…

— Ty.

Przerwał Cecylii tak cicho, że odniosła wrażenie, że się przesłyszała.

— Dlaczego ja? — usiadła sztywno, z niepokojem patrząc mu w oczy.

— Bo tylko ty wiesz, gdzie wyznaczono punkt przerzutowy.

Nie zdążył przytrzymać jej w pasie, bo gwałtownie odskoczyła na podłogę i się wyprostowała. Nagle ogarnął ją wstyd, spowodowany wcześniejszą intymnością i nagością. Nałożyła koszulkę, na szczęście na tyle długą, by zasłoniła najintymniejsze części ciała.

— Skąd… — Urwała, zdając sobie sprawę, że to niemożliwe, by ją przejrzał.

— Podałaś złą nazwę portu. Celowo? — zapytał spokojnie, podejrzewając, jakie rozterki nią targają.

— Ja nie…

— Kiedy zamierzałaś wykorzystać swoją kartę przetargową?

— Skąd pewność, że ją posiadam?

— Bo sprawdził to nasz człowiek.

— Jemu wierzycie? — prychnęła, wracając do sposobu rozmowy sprzed intymnego zbliżenia. — A mnie? Matko, musiałeś posunąć się aż do… seksu — wysyczała z niesmakiem — by poznać prawdę?

— Nie obrażaj siebie.

— Nie siebie obrażam, tylko ciebie! — Próbował wstać, ale popchnęła go z powrotem na kanapę. — Nie wystarczyło zwyczajnie zapytać?!

— Calineczko… — Zaczął się ubierać.

— Nie wyskakuj mi tu z „Calineczką”! O, ja głupia! Utknęliście w martwym punkcie! Teraz w końcu zrozumieliście, że jestem wam potrzebna! — mówiła coraz głośniej, wciągając nerwowo kolejne części garderoby. — Najpierw banicja w luksusowych warunkach, a teraz niezbędna pomoc informacyjna! Takie zadanie otrzymałeś? Wszelkimi możliwymi sposobami zdobyć nazwę portu? Nawet wmawiając głupiej, naiwnej… — Machnęła ręką w powietrzu — babie — wypluła — głębokie uczucie?

— To wszystko, co mówisz, to nieprawda. Nie uwiodłem cię dla jakiegokolwiek zysku! Pragnąłem tego od pierwszej chwili. — Podszedł do Cecylii i złapał za ramiona.

— I to pragnienie wykorzystałeś? Postawiłeś na miłostki? Zamydliłeś oczy łzawymi historyjkami tylko w jednym celu? Dla nazwy portu? — ironizowała.

— To nie łzawe historyjki. Wiem, że teraz i tak cię do nich nie przekonam, ale przede wszystkim chciałem, byś mi zaufała, więc nieco w swoich zabiegach odwróciłem kolejność. Przyznaję, źle to wyszło. A może nie tyle źle, co spontanicznie, bo taka wściekła działasz na mnie zdecydowanie bardziej niż potulna kotka.

— Kolejny raz mnie oszukałeś. — Nie zareagowała na wyciągniętą i zapraszającą dłoń. Wręcz przeciwnie, cofnęła się kilka kroków.

— To wszystko, co zrobiłem i powiedziałem, jest szczere. Do ciebie należy decyzja, czy mi uwierzysz i czy… dasz nam szansę. Ja…

— No, co tak długo? Ile mam jeszcze siedzieć ukryty w lesie? — Do willi wpadł zdenerwowany Tobiasz i momentalnie oszacował sytuację. — OK — Podniósł ręce w uspokajającym geście. — Rozumiem, kolejna kłótnia, którą jednak lepiej przeczekać w zaroślach. — Źle zrozumiał, powód ostrej wymiany zdań. — Też bym się wkurzył, gdybym ponownie usłyszał elaborat Gerarda. — Podszedł do Cecylii i objął ją w przyjaznym geście. — Kiedy mi to powiedział, najpierw zamierzałem obić mu mordę, ale w ostateczności uznałem, że to ekstra pomysł, bo znowu podziałamy razem.

— Ej, o co tu chodzi? Co on ci powiedział? Bo mnie chyba co innego. — Cecylia wyswobodziła się z uścisku i stanęła na środku salonu, opierając dłonie na biodrach.

— No to, że działamy od wczoraj na własną rękę i…

— Dlaczego? — Nie pozwoliła dokończyć Tobiaszowi. — Odeszliście z agencji?

— Nie do końca. — Zrobił minę niewiniątka. — Na razie musimy pod podwójną przykrywką zakończyć greckie działania i zdemaskować kreta po naszej stronie.

— Więc to nie był blef? — Podeszła do Gerarda. — Możesz mi w końcu wszystko na spokojnie wyjaśnić?

— Próbowałem, ale trudno przebić twój monolog. — Ruszył w kierunku wyjścia. — A teraz przepraszam, czas ucieka, idę pakować cały potrzebny majdan. Tobiasz zrelacjonuje ci ostatnie rewelacyjne i przełomowe wydarzenia. — Choć w ten sposób chciał pokazać, że go uraziła.

***

Zszedł energicznie po schodach do piwnicy, a ona tuż za nim. Z pewnością w willi nie gościł pierwszy raz, bo swobodnie się po niej poruszał. Kartą magnetyczną otworzył metalowe wielkie drzwi, a Cecylia wtedy zrozumiała, dlaczego Karol i Mateusz nie nosili przy sobie broni. Imponujący arsenał najnowocześniejszych karabinów i pistoletów lądował właśnie w przygotowanych wcześniej walizkach.

Miała mętlik w głowie. To nagminnie powtarzane pytanie, komu ufać, zaczynało ją zdecydowanie przerastać. Ale z drugiej strony, kiedy już raz się sparzyła, to dlaczego miała ponownie wkładać do ogniska całą rękę? Zawiódł ją w Grecji niejeden raz, więc teraz musi poczekać, zanim odbuduje utracone zaufanie. Postawił na szczerość w swoich wyznaniach, przynajmniej tak argumentował tę niecodzienną sytuację sprzed kilkunastu minut. Oby zrobił to również w trakcie służbowej poniekąd rozmowy.

— Co musiałeś sprawdzić? — Spojrzeli sobie w oczy na ułamek sekundy. — To powiedziałeś, kiedy zapytałam, dlaczego to zrobiłeś.

— Myślałem, że pytałaś o to, dlaczego pozwoliłem cię zamknąć w tym domu. — Kiedy wyczekująco milczała, dodał, opuszczając głowę z rezygnacją: — Od momentu, kiedy straciłem z oczu Celinę, coś ciągle nie dawało mi spokoju. To fakt… Sam prosiłem, by towarzyszyć ci w Berlinie, ale…

— Ale? — Podeszła i tym razem to ona uniosła jego brodę.

— To nowy rekrut, sam go szkoliłem, nie mogłem popełnić takiego błędu… — tłumaczył zakłopotany. — Nie, jeśli chodzi o was.

— Ktoś go odwołał? Dlatego mogła swobodnie podróżować?

— Miałem wrażenie, że ktoś wystawił ją na tacy… Ta oferta, nie uwierzysz, ale ona wyskoczyła na komputerze w biurze podróży zupełnie przypadkowo. Nie miałem czasu tego sprawdzić przed naszym wyjazdem, ale przez dwa ostatnie dni nadrobiłem zaległości. To ktoś, kogo zapoznano również z wiadomościami o Selenie. Jej brak kontaktu z grecką agencją odnotowano w polskich strukturach. To mi wygląda na całkiem zgrabnie opracowaną konspiracyjną historyjkę. Jakby specjalnie zamiast ciebie podsunięto im o niczym niepoinformowaną Celinę. Nie mogę tego pojąć! Pracuję z tymi ludźmi od tylu lat, ufaliśmy sobie bezgranicznie… Kto po drodze zatracił nasze ideały?

— Kogo podejrzewasz? — Objęła jego szyję.

— Nie mogę i na razie nie chcę rzucać oskarżeń. — Westchnął z rezygnacją. — Na pewno nie do czasu, dopóki nie zyskam pewności co do swoich przypuszczeń.

Cecylia zaskoczyła Gerarda krótkim, aczkolwiek namiętnym pocałunkiem.

— Ale skąd wiesz o podanej przeze mnie błędnej nazwie portu, możesz zdradzić?

— To tak. Nasz kontakt przepytał Austriaków, bo to u nich siedzi. Kiedy wspomniał o Areopoli w luźnej rozmowie przy kartach, zbyli go śmiechem. Dowiedział się z oszczędnie wydawanych instrukcji, że dwa razy do tego samego portu po transport wypasione jachty nie zawijają, a w Areopoli już zaliczyli przeładunek i to całkiem niedawno.

— No to jakie punkty przerzutowe do wykorzystania pozostają?

— To wiedzą tylko ci najważniejsi. Lokalizację ustalają szefowie grupy austriackiej, niemieckiej i serbskiej. Trzy osoby znają wcześniej dokładne dane miejsca przeznaczenia. Trasę podają kierowcom po zapakowaniu kobiet do busa. Niemców wyeliminowałaś. Najpierw w Berlinie, a potem współpracownika Seleny.

— To on był bossem?

— Tak. Bossem i porywaczem córki Seleny, którą uprowadził w tym samym czasie, kiedy Celina wsiadała w Polsce do samolotu. Widocznie, aby ją zmobilizować do działania albo wykorzystać dodatkową kartę przetargową, powiedział Selenie więcej, niż chciał. Złamał zasadę i największą tajemnicę organizacji, to od niego wiedziała o przerzucie kobiet do Arabii.

***

Gerard zamknął Cecylię w ramionach. Zrobił to z premedytacją, by nie widziała jego oczu. Wolał, by nie odkryła w nich bezgranicznej rozpaczy. Porażka, z którą nie potrafił sobie poradzić, załamałaby ją podwójnie, a całe skupienie musiała wykorzystać w celu odzyskania siostry.

Wszystko, w co do tej pory wierzył, właśnie rozpadało się na kawałki. Ideałom i regułom odebrano brutalnie znaczenie. I to w imię czego? Wciąż nie dowierzał, że dla tak materialnej rzeczy jak pieniądze można zdradzić wpajane przez lata przekonania. Że nagle przesłoniły cel: rozpracowanie siatki gangsterskiej. Niezłomni i nieustępliwi, powinni walczyć o życie jednostki i utrzymanie zasad, a tymczasem ktoś z nich został pokonany przez odpowiednią ilość zer na koncie.

— Wiem, że zawiodłem twoje zaufanie i to niejeden raz — podjął po chwili. Drgnęła przestraszona, spodziewając się, że usłyszy to, czego nie chciała usłyszeć. — Ale powiedz mi tylko, czy znasz nazwę portu?

— Znam — szepnęła wtulona w jego pierś.

— Powiesz mi? Jeśli ci obiecam… — Nie dokończył, bo weszła mu w słowo.

— Nie potrzebuję obietnic. Chcę uwolnić Celinę i Chloé. Obie przywieźć do Polski i pielęgnować każdą z ran, jakie odniosły. — Wyprostowała sylwetkę. — Powiem, ale dopiero w Grecji. Nie pozwolę znowu zamknąć się w luksusach, kiedy one muszą znosić najgorsze poniżenia. Kiedy nie wiem, gdzie przebywają i co z nimi robią.

— No, dość już tych miłosnych schadzek. — Tobiasz posiadał wyjątkowy dar wyczuwania odpowiedniej chwili. Tak jakby specjalnie czekał na właściwy moment. — No co? — zapytał, kiedy odskoczyli od siebie. — Gołąbeczki. — Uszczypnął Cecylię w policzek. — Od samego początku moje zabiegi zdane były na niepowodzenie. — Trzepnął Gerarda w plecy. — Stary, wybaczam, choć odrobinę jestem urażony, bo wiedziałeś, że mi też na jej widok szybciej bije serce — teatralnie zaakcentował koniec wypowiedzi.

— Jak dla mnie podwójnie wyeksponowany romantyzm to zdecydowanie za dużo. — Cecylia dziwnie spojrzała na obu mężczyzn. — Do niedawna wrogowie, teraz… hmmmm, chyba coś więcej niż przyjaciele, przynajmniej jeśli chodzi o jednego… A rzekomo tacy z was twardziele.

— Ej, a niby w czym przeszkadza twarda skorupa?

Zaczynała lubić to przekomarzanie z Tobiaszem.

— Ważne to, co w środku, a nie na zewnątrz. — Udał obrażonego. — Pęknie mi mój rytmicznie funkcjonujący organ wewnętrzny, bo Gerard zawsze zabiera mi sprzed nosa najlepsze partie.

— Nic straconego, zapomniałeś, że mam siostrę bliźniaczkę? — palnęła i w jej oczach momentalnie dostrzegli łzy. — O ile przeżyje — dodała już ciszej i bez cienia uśmiechu na twarzy.

— Przeżyje. — Tobiasz dotknął policzka Cecylii i poczekał, aż wejdzie w jego ramiona. — Spokojnie, to się dzieje na jego oczach, więc najwyżej zabije nas oboje. — Nawet nie spojrzała na Gerarda, chętnie korzystając z zaproszenia. — Jednym strzałem — dorzucił i puścił do niego oko.

— Dobra, już dobra, ale nie za długo — westchnął teatralnie.

Choć nie pochwalał jego wiecznego zakochiwania się w coraz to nowszych kobietach, to miał pewność, że panują między nimi nienaruszalne zasady. Nie wchodzili sobie w drogę, chociaż lubili ten sam typ. Poza tym jeśli kiedykolwiek miałby komuś powierzyć opiekę nad bliźniaczkami, to tylko Tobiaszowi. Szkoda, że ten jeden raz, kiedy Celina zniknęła, podjęto decyzję o zmianie pilnującego jej agenta wbrew jego sugestii.

— Ma rację. — Tobiasz delikatnie odsunął od siebie Cecylię. — Dość czasu zmarnowaliście na te swoje miłostki. Trzeba ruszać. O naszym odejściu nikt jeszcze nie wie, ale odwołanie twoich niedawnych ochroniarzy z pewnością wzbudzi zainteresowanie, więc w drogę.

***

Pod białymi podkoszulkami ukryli kamizelki kuloodporne w tym samym kolorze. Tobiasz przeniósł do bagażnika SUV-a walizkę z bronią, Cecylia zapasy amunicji, a Gerard torbę z granatami i niewielki plecak z pieniędzmi, który wyjął ze skrytki w podłodze. Przewidywał kłopoty, więc w samochodzie wydał jasne dyspozycje. Przed sobą mieli prawie dwa tysiące sześćset kilometrów do pokonania i ponad dobę siedzenia za kierownicą. Choćby ze względu na broń oraz nadzór zwierzchników samolot nie wchodził w rachubę, a agencja transportu im nie zorganizuje, skoro swoje działania częściowo utrzymywali w tajemnicy. Jeśli nie zaliczą po drodze żadnych niespodzianek, zostanie im cały dzień na szczegółowe opracowanie akcji.

Wyjechali z Trójmiasta, bacznie obserwując okolice. Za terenem zabudowanym zauważyli znajomy samochód. Ze stuprocentową pewnością obstawili, kto siedzi w środku. To nie był zbieg okoliczności, przewidywali taką opcję, ale żeby już na początku wpaść w zastawioną pułapkę? Gerard zwiększył prędkość i momentalnie rozwiał wątpliwości. Czarny sześcioosobowy SUV podjechał pod tylny zderzak, wyminął ich lewym pasem i z piskiem opon wymusił zjazd na pobocze międzymiastowej dwupasmówki.

Tobiasz odbezpieczył i rozdał pistolety. Chłopcy podeszli powoli z podniesionymi rękami i przed maską samochodu wykonali obrót, pokazując, że nie mają przy sobie broni. Dopiero wtedy agenci i Cecylia wysiedli z bronią gotową do strzału. Na szczęście nikt obok nie przejeżdżał, bo wzbudziliby niemałą sensację.

— My nie mamy broni, więc może wy też ją odłożycie? — zaproponował Karol.

Co prawda w przeciwieństwie do nich nie należał do mężczyzn obdarzonych słusznym wzrostem, ale swoją charyzmą potrafił wzbudzić respekt, no i nie musiał wysoko podnosić głowy, by spojrzeć Cecylii w oczy.

— Chcemy pogadać — dodał Mateusz.

Czy ich zawsze dobierają parami pod względem wskazanej wysokości? przemknęło przez głowę Cecylii, która przypomniała sobie słowa o „klonach”, jakie wypowiedziała przy pierwszym spotkaniu z agentami.

— Nie mamy czasu na gadanie, poza tym poziom zaufania ostatnio został u nas znacznie zachwiany. — Gerard opuścił nieznacznie pistolet. — Wspominałem o krecie.

— Dajcie nam przynajmniej szansę udowodnić, że nim nie jesteśmy. Wrogami też nie. — Karol nadal trzymał ręce z otwartymi dłońmi nad głową.

— Nie za bardzo wiemy, kto jest teraz naszym wrogiem, a kto nie. — Tobiasz stał nieruchomo w pozycji przygotowanej do strzału.

— Dobra, nie będę tu wyjeżdżał z banałami o lojalności, bo i u nas znajdują się mendy. — Mateusz zrobił krok do przodu. — Ale my chcemy pomóc.

— O czym ty mówisz? — spytał zaskoczony Gerard.

— Wiemy o przecieku i o krecie. Ostanie dni z Cecylią spożytkowaliśmy również na dogłębną analizę zdarzeń w Grecji. Za dużo tu przypadków i wątpliwych zbiegów okoliczności.

— Poza tym pismo od Hardego wcale nie pochodzi od Hardego. — Karol przysiadł na masce swojego samochodu i skrzyżował ramiona na piersi, pokazując tym samym, że ich groźna postawa nie robi na nim wrażenia.

— To dlaczego odeszliście bez słowa? — Tobiasz też odpuścił pokazówkę, a Cecylia w ślad za nim schowała broń do kabury przy pasku spodni.

— Sprawdzaliśmy was. — Karol wzruszył ramionami.

— Sprawdzaliście nas? — Tobiasz przesylabizował słowa i podszedł bliżej Karola, nadal utrzymując bezpieczny dystans.

— Tak. A wy nas nie? Chcieliśmy uzyskać potwierdzenie, czy bardziej wam po drodze z nami, czy nadal z nimi. Trochę wam nie ufaliśmy. Sorki. — Karol podniósł ręce w pojednawczym geście. — Ale jak zobaczyliśmy w samochodzie Cecylię, nadzieja powróciła.

— Czego chcecie?

Gerard opuścił broń, ale jej nie schował. Nigdy nie zapominał o tym, że podejrzliwość nie raz uratowała mu życie. Jak dowiodły ostatnie dni, tak zwane dobre znajomości i przyjaźnie w ich fachu należały do rzadkości. Nawet przed Tobiaszem zataił częściowo plan działania, więc tym bardziej zaufanie względem dopiero poznawanych agentów musiało przejść przez właściwe testy.

— Jechać z wami do Grecji. — Karol utrzymywał kontakt wzrokowy.

— Więc skąd przekonanie, że tam właśnie jedziemy? — Cała czwórka zdziwiona spojrzała na stojącą z tyłu i do tej pory milczącą Cecylię.

— No, nie obrażajcie nas! — Karol wybuchnął gromkim śmiechem. — Przecież im nie odpuścicie? Musimy przejąć transport i ukarać tych drani. A wy nie tego chcecie?

— Tego też chce agencja — odpowiedziała rzeczowo Cecylia. — Więc czemu zakładasz, że już „nie po drodze nam z nimi”, jak to ładnie określiłeś?

— Agencja? — prychnął. — Właśnie o to chodzi! O to, czy im zależy na tym samym, bo istnieje w tej kwestii mnóstwo wątpliwości. Poza tym, oni nie wiedzą tego co ty i… my — dodał ciszej.

— A co ja wiem, czego oni nie wiedzą?

— Znasz nazwę miejscowości, w której nastąpi przeładunek kobiet i dziewczynek na jachty.

— A wy co dodatkowego wiecie, Chłopcy?

— Że podana przez ciebie nazwa miejscowości wcale nie oznacza docelowego punktu, szczególnie że po zabiciu jednego z przywódców z pewnością ulegnie zmianie.

— To wiemy i my. — Gerard wrócił do rozmowy. — Nie zaskoczyliście nas. — Podszedł do drzwi samochodu od strony kierowcy.

— Podałaś złą nazwę. — Niezrażony Karol podszedł do Cecylii na odległość kroku, a Tobiasz natychmiast zasłonił ją własną piersią. — Areopoli na początku działalności organizacji było na topie. Nauplion nie wchodzi w grę, bo ciężko tam o dyskrecję, kiedy w miejscowości turystycznej wciąż krążą po plaży ludzie, poza tym…

— Ja nikomu nie… — Cecylia nie dokończyła. — Gdzie usłyszałeś tę nazwę?

Naprężyła mięśnie ze zdenerwowania. Karol długo patrzył jej w oczy. Nie odnalazła w nich negatywnych emocji.

— Zaufam ci, bo wiem, jak ci zależy na uwolnieniu siostry. Gdyby nie twój prywatny interes, nigdy nie ujawnilibyśmy tych informacji. Choć dzięki nim, mam nadzieję, zyskamy przyjaciół, a nie wrogów. Utrzymujemy bezpośredni kontakt z naszym agentem w Austrii. To przez nas przechodzą wszystkie informacje od niego.

— Ale… — Gerard bezskutecznie próbował się wtrącić.

— Wiem, co chcesz powiedzieć: że miejsce znają tylko przywódcy grup poszczególnych państw. Tylko że po podwójnym wyeliminowaniu Niemców u Austriaków i Serbów wybuchła panika. Dzień i miejsce przerzutu zostaną na bank zmienione. A wiedzieć będzie o tym wyłącznie nasz kontakt.

— Niby skąd? — naskoczył na niego Tobiasz.

— A niby stąd — Mateusz stanął przed Karolem — że awansował na kierowcę jednej z ciężarówek.

— A to oznacza, że dostanie aktualną i szczegółową mapę przejazdu — dokończyła zamyślona Cecylia.

— Potrzebujecie nas. — Mateusz poklepał po plecach Tobiasza.

— Weź się! — Zareagował zbyt nerwowo na ten niby gest sympatii. — A do czego wy potrzebujecie nas w takim razie? Moglibyśmy przeprowadzić dwie niezależne akcje. Może obie z sukcesem?

— Nie żartuj. — Karol odszedł w kierunku ich samochodu. — Jesteście świetnymi agentami terenowymi z doświadczeniem nie zza biurka, a z bezpośrednich akcji, w przeciwieństwie do nas. My potrzebujemy waszej swobody, a wy naszej analizy. Razem zdziałamy więcej niż osobno.

— No to co, sztama? — Mateusz w ostatniej chwili zrezygnował z powtórnego klepnięcia Tobiasza.

— W końcu przyświeca nam ten sam cel. — Gerard wsiadł za kierownicę i odpalił silnik.

— Najpierw my prowadzimy, Chłopcy. — Tobiasz celowo użył określenia Cecylii i z uśmiechem na twarzy zajął miejsce na przednim siedzeniu.

— Są starsi niż wy — zauważyła kobieta, mając do swojej dyspozycji cały tył.

— Nie słyszałaś? Ale mniej doświadczeni. — Tobiasz puścił do niej oczko.

***

No i w końcu zaczyna to wyglądać w miarę ciekawie, podsumowała wydarzenia Cecylia. Choć wolałaby pracować jak dotąd. Akcje przeprowadzane w pojedynkę nikogo niepotrzebnie nie narażały, jednak zdana wyłącznie na siebie dysponowałaby znacznie ograniczonymi możliwościami. Agenci nie doprowadzili co prawda do złapania szefów gangu, ale z przyczepionym ogonem, wysłanym przez Selenę, poradzili sobie całkiem dobrze. Natomiast Chłopcom nie można odmówić wnikliwej analizy, co z pewnością udowodnią podczas szukania zdrajcy. Niecodzienna sytuacja zaskoczyła obie strony po równo, bo nieczęsto zdarzały się takie przetasowania w agencji. Cecylia dopiero z czasem także doszła do wniosku, że nawet zamknięcie w willi to w ostatecznym rozrachunku całkiem korzystny zabieg, który pozwolił jej opanować niekontrolowany temperament. Teraz już nie miała wyjścia. Musiała im zaufać, by wspólnymi siłami dopadli międzynarodową szajkę porywaczy, a tym samym — uwolnili nie tylko Celinę i Chloé.

Dwa dni później — piątek 23 lipca —

późny wieczór

— Wstawać, leniwe kurwy! Dość już tego wylegiwania! Nareszcie zaczniecie na siebie zarabiać i oddacie nam kasę za żarcie! Ja pierdolę. No, ruszać się! Podnosić z podłogi te śmierdzące zwłoki! A za ten piękny hotel kto nam odda? Mamałygi cholerne! Tylko by leżały i odpoczywały. A czas leci! Kurwa, jak zapaskudziły materace! Do wiadra za daleko miałyście?! No, suki, koniec z pobłażaniem, już wam pokażą, do czego się nadajecie!

Wyzwiska i krzyki słychać było jeszcze zanim oprawcy przekręcili klucze w drzwiach cel oraz podczas zapalania świateł jarzeniowych w długim korytarzu zawilgoconej piwnicy. Kobiety nie rozumiały słów wymawianych w kaleczonym języku angielskim z dziwnym akcentem, więc dopiero po szarpaniu ich za ubrania i kopaniu gdzie popadnie domyśliły się, że przyszedł czas, by wreszcie opuścić to śmierdzące lokum. Dziewczynki ze strachem chowały się za plecami starszych „koleżanek”, jakby dzięki temu mogły zniknąć nie tylko z pola widzenia swych oprawców. Ciągle płakały i krzyczały, bo nie chciały wiecznie śnić tego samego koszmaru, pragnęły obudzić się ponownie w swoich bezpiecznych domach, wśród najbliższych, a nie nieustannie zdenerwowanych i krzyczących mężczyzn.

Siedziały zamknięte od kilku dni, tak przynajmniej przypuszczały po ilości marnych posiłków, jakie im dostarczano. Panujące wokół ciemności zwiększały strach, który w pewnym momencie przechodził w panikę. Kobiety wrzeszczały, płakały i łomotały w zamknięte drzwi, ale nawet bicie nie skłaniało uwięzionych do zaprzestania tych prostych czynności, z których uczyniły swoją jedyną broń. Mało skuteczną w ostateczności, bo wzbudzającą dodatkową złość porywaczy, wyładowywaną oczywiście podczas szarpania, walenia pięścią w brzuch i kopania po nogach. Ale dzięki temu lamentowaniu wiedziały, że żyją i że w tej zatęchłej norze nie przebywają same. Nie widziały swoich twarzy, ale przynajmniej ciepło trzęsących się ze strachu ciał potwierdzało obecność drugiego, przechodzącego to samo człowieka.

Trzymanie kobiet i dorastających dziewczynek w egipskich ciemnościach miało bardzo prozaiczne uzasadnienie. Nie pozwalały zapamiętać twarzy osadzonych, a co za tym idzie nawet jeśli któraś by uciekła, co do tej pory zdarzyło się zaledwie kilka razy, to nie zdradziłaby, z kim dzieliła swój parszywy los. Większość i tak odgadywała, w jakim celu została uwięziona. Jak doszło do tego, że okrutnie je oszukano i rzucono na żer draniom pozbawionym skrupułów?

W tylu filmach, książkach i reportażach poruszano tematykę handlu żywym towarem. Jednak jak każdy żyły w przekonaniu, że im podobna historia nigdy się nie przydarzy. Jechały za chlebem na zachód Europy, kolejny raz pokazując, jak łatwo możemy zostać omamione przez oszustów, ich czułe słówka, brzmiące rozsądnie obietnice, umowy o pracę podpisywane w schludnym biurze i przy sekretarce niewzbudzającej najmniejszych podejrzeń. Każda wierzyła w „tę szczególną okazję”, powtarzając swoim bliskim, że ją na pewno ominie paskudny los, o którym szeptano po kątach. Ufały nieznajomym, czytając rzetelnie przygotowany kontrakt, nie mając pojęcia o coraz wymyślniejszych metodach organizacji handlujących żywym towarem. Łapano z łatwością w sidła kolejne nic niepodejrzewające ofiary, które za późno uświadamiały sobie swój błąd.

W przypadku dzieci natomiast o losie często decydował pech. Po prostu znajdowały się akurat w niewłaściwym miejscu o niewłaściwym czasie. Je porywano prosto z ulicy, nierzadko sprzed nosa zdezorientowanych i zrozpaczonych opiekunów. Wystarczyło, że porywacze odjechali za róg gęsto porozmieszczanych budynków w średniej wielkości mieście, by wszelki ślad po nich zaginął. Rodzicom zostawały łzy, obgryzanie paznokci, wyrywanie włosów, ponaglanie nieskutecznie działającej policji oraz próba poszukiwania na własną rękę, kończona szantażem czy wręcz groźbami, że oprócz córki zginą także inni członkowie pokrzywdzonych rodzin.

Ofiary nawet w zamknięciu żyły nadzieją na ocalenie, podczas gdy ich bliskim po pewnym czasie pozostawała jedynie modlitwa.

***

Ktoś ciągle trzymał Celinę za rękę. Czuła to przez nieskończenie długi sen i teraz, kiedy kazano im wreszcie wyjść z tego dusznego i cuchnącego pomieszczenia. Kobiety ustawiono jedna przy drugiej w taki sposób, by nie widziały swoich twarzy. Każdą kolejną naprzemiennie obracano w lewą lub prawą stronę, kazali im patrzeć prosto przed siebie lub nisko schylać głowę. Te, które nie rozumiały polecenia, dostawały cios kolbą w brzuch, a potem pokazywano im gestami, co mają robić.

Stały na obskurnym podwórku pełnym złomu i starych zdewastowanych samochodów, przy małym, długim pomieszczeniu, w którym urządzono prowizoryczne łazienki. Czuły, jak śmierdzą ich niemyte przez kilka dni ciała oraz zasklepiające się niezdezynfekowane rany. Przywykły do niego w zamknięciu, ale po podmuchu wiatru nagle każda poczuła wstyd wobec samej siebie, spotęgowany dodatkowo tym, że w podróż życia wyruszały w najlepszej ulubionej garderobie.

Celina jako jedyna miała ubranie w strzępach, a ciało najbardziej poranione. Żadnemu z porywaczy nie przyszło do głowy, by podrzucić jej choćby bandaże. „Skoro wiecznie leżała nieprzytomna, to kto niby miałby je założyć?” — argumentowali, kiedy jedna z kobiet odważyła się o nie poprosić. Na wyjaśnienie, że przecież któraś z nich, odpowiadali, iż wystarczająco dużo otrzymuje zastrzyków wzmacniających, by dojść do jako takiej kondycji. A na tym im nie zależało, bo dobra forma „podopiecznych” przysparzała wyłącznie kłopotów. Nie tylko oprawcom, ale i tym, którzy kupowali kobiety dla swych uciech. Im mniej miały sił, tym mniejszy stawiały opór.

W pewnym sensie dopisało Celinie szczęście, bo ze względu na poranione ciało nie faszerowali jej, w przeciwieństwie do pozostałych, narkotykami. A podawali je również w innym celu — stłumienia „wyolbrzymionych lamentów”, „krzyków bez przyczyny”, „biadolenia”, wyzwisk i płaczu. W swoim chorym mniemaniu na współczucie zasługiwali wyłącznie oni. Dźwigali przecież niebotyczny ciężar, utrzymując cały proceder w ścisłej tajemnicy.

Dlaczego ciągle ktoś trzyma mnie za rękę? pomyślała Celina, jakby teraz to stanowiło największy problem ze wszystkich.

Spojrzała w bok ukradkiem, wbrew zakazowi i dzięki chwilowej nieuwadze dziesięciu muskularnych facetów z bronią gotową do strzału. Akurat podpalali sobie papierosy, stojąc w zwartej kupie, bokiem do dwudziestu kobiet i siedmiu dziewczynek. Na wysokości swojego wzroku nie zobaczyła żadnej twarzy, więc opuściła głowę i dopiero wtedy dostrzegła czarne, półdługie, skołtunione włosy.

Matko, ile ona może mieć lat? Nie odważyła się zadać tego pytania na głos, ale w geście solidarności ścisnęła mocniej maleńką dłoń.

— Jak masz na imię? — zapytała po angielsku szeptem nie głośniejszym od szumu wiatru. Wpatrując się przy tym w dal wyglądała tak, jakby mówiła sama do siebie.

— Ch… Ch… Chloé… — odszepnęła dziewczynka, przełamując strach.

Dobrze, że dzieci od najmłodszych lat przyswajają ten język w szkole, ucieszyła się Celina.

— Chloé, cokolwiek się wydarzy, bądź blisko mnie.

— OK. — Mała zdążyła odpowiedzieć, zanim powrócili na swoje pozycje.

Kobiety przerażały przygotowane do strzału karabiny, dlatego milczały i posłusznie wykonywały polecenia. Mężczyźni nawet już nie potrzebowali broni, bo strach emanował z całych wynędzniałych postaci, nie tylko z oczu. Napięte, zwykle skulone do granic możliwości, wyłącznie pod bieżącą ciepłą wodą kosztowały chwilowego rozluźnienia. Kiedy nadeszła kolej Celiny, Chloé za nic nie chciała puścić jej ręki. Zawodziła tak rozpaczliwie, że jeden z pilnujących nie wytrzymał i zamachnął się kolbą pistoletu w kierunku główki dziewczynki. W ostatniej chwili powstrzymał go inny, a do Celiny dotarły wypowiedziane ze złością po niemiecku słowa:

— Oszalałeś?! Nienaruszony towar! Nie pamiętasz, debilu?! Najcenniejszy ładunek!!

Dziewczynka ze łzami w oczach gładziła każdą z ran na okaleczonym ciele Celiny. Ślady na plecach po biciu pejczem, poukładane w chaotyczny wzór. Nacięcia na nogach, w które zatapiały zęby szczury. Ręce od góry do dołu pokryte poparzeniami.

Jakiś czas później siedmioletnia dziewczynka opowiedziała jej swoją historię. Rozpieszczana przez rodziców darzących ją i siebie nawzajem wielką miłością nigdy nie oglądała takich okropności. Świat, jaki do tej pory znała, był czysty, zrozumiały i pełen pozytywnych niespodzianek. Mama wyjątkowo dbała o jej wychowanie i edukację. Tata zapewniał swoim księżniczkom życie na wysokim poziomie.

Celina nie posiadała umiejętności Cecylii nabytych podczas szkolenia. Nigdy nie trzymała broni ani nie próbowała celować w nikogo nawet podczas zabawy. Nie znała sztuki samoobrony i nie potrafiła odeprzeć ciosu. Gdyby ktoś ją zaatakował, zwinęłaby się w kłębek i czekała, aż skończy bić. Do tej pory nie musiała walczyć. Do chwili, w której obmywała ciało małej, bezbronnej dziewczynki, mogła myśleć jedynie o sobie. Wśród pokrzykiwań i ponagleń zmieniła nastawienie, jednocześnie postanawiając, że dla niej zrobi wszystko.

Nie pozwoli, by Chloé dotarła do miejsca przeznaczenia, do równie jak piwnica obskurnego burdelu, gdzie ją wieziono. Znajdzie sposób, by ocalić to dziecko nawet za cenę życia. Swojego lub jej. Śmierć przy tym, co ją czeka w świecie pozbawionym zasad i nastawionym na spełnianie najbardziej perwersyjnych zachcianek, może okazać się wybawieniem.

Nagle przez drzwi kabiny wpadły dwie kolorowe sukienki. Porywacze podrzucali je wykąpanym więźniarkom. Makijażu i wymyślnej fryzury nie kazali robić, bo i tak podczas długiej podróży by nie wytrzymały. Tę pielęgnacyjną i upiększającą część zaplanowano na kolejny postojowy etap, kiedy „towar” przejmą na jachty Saudyjczycy.

Po dwóch długich godzinach na podwórko wjechały cztery busy transportowe. Wpakowano do nich po osiem osób. Każdy z kierowców otrzymał inną instrukcję z trasą przejazdu do miejsca docelowego. Do ostatniego trafiły Celina i Chloé. Podchodziły do samochodu przyklejone do siebie całym bokiem ciała. Przy wsiadaniu wyjątkowo kobietom pomagał kierowca. Muskularny szatyn w czarnym kombinezonie o blisko stu osiemdziesięciu centymetrach wzrostu. Wyciągnął w kierunku Celiny rękę i zamarł na kilka sekund. Spojrzał na kobietę wzrokiem, którego nie potrafiła rozszyfrować. Nawet w trakcie zamykania drzwi wciąż patrzył na nią z nadmierną uwagą.

***

Cecylia długo nie mogła zasnąć po czasochłonnej i męczącej podróży. By jak najszybciej dotrzeć do celu, unikali zbyt wielu postojów, w czym pomagało zabrane na zapas do bagażnika paliwo, a zmiana za kierownicą podzielona na trzech prowadzących zachowywała ciągłość jazdy. Mniej uprzywilejowani pod tym względem Chłopcy radzili sobie we dwójkę, ale ich dodatkowo niosła adrenalina związana z pracą w terenie.

Pod Atenami wynajęli skromną kwaterę na uboczu jednego z gospodarstw w niewielkiej wsi. Cała piątka, nastawiona na merytoryczną współpracę przy planowaniu niebezpiecznej akcji, nie prowokowała między sobą niepotrzebnych zatargów. Także kwestia całkowitego zaufania wciąż pozostawała nierozstrzygnięta, skoro po odbiciu porwanych w Grecji czekało ich zadanie numer dwa — ujawnienie agenta, który zdradził. Słowo to nabierze należytego znaczenia wówczas, kiedy pomyślnie zakończą obie interwencje.

W ekstremalnych warunkach przyjdzie im zdawać test lojalności. To już nie szkolenie, a brutalna rzeczywistość, w której ryzykowali także życiem osób postronnych. O sobie jakoś nie pomyśleli, ewentualną śmierć wpisując w ryzyko zawodowe. Podzielili zadania i z niecierpliwością czekali na sygnał od informatora.

Cecylia znalazła sobie wygodne miejsce i oparła głowę na piersi Gerarda. Przytuliła policzek do gołej skóry, wsłuchując się w rytmiczne bicie serca. Zgięła nogę w kolanie i oparła na podbrzuszu mężczyzny, a on położył rękę na jej udzie. Zasypiał bardzo powoli.

— Łaskoczesz — szepnął po dłuższej chwili.

— Co?

— Masz otwarte oczy i łaskoczesz rzęsami — wyjaśnił.

W odpowiedzi głęboko westchnęła.

— I na dodatek wzdychasz. Zaśniesz w końcu?

— Nie mogę — odparła, gładząc jego piersi i brzuch.

— Dlaczego?

— Bo przez sen nie czuję ciebie. — Zawstydzona wyznaniem zatrzymała dłoń i pocałowała miejsce tuż obok niej.

Przytulił ją mocniej, próbując uspokoić oddech. Uniosła głowę tak, by oprzeć czoło o brodę Gerarda. Wytrzymała bez ruchu sekundę. Podrapała delikatnie miękki zarost. Pocałowała pulsującą tętnicę na szyi i nieruchome jabłko Adama. Przeszła na mocno zarysowaną linię szczęki i kości policzkowe. Zanim doszła do ust, po drodze ucałowała każde zamknięte oko. Potem smakowała wargi, włączając język w cielesną rozmowę.

— Nie możemy — wyszeptał w jej usta, zatrzymując twarz w obu dłoniach.

— Wiem, musimy czuwać, ale ogromnie trudno się oprzeć. — Pocałowała go raz jeszcze i odwróciła się tyłem.

— Wznieciłaś ogień… — Gerard zsunął spodnie i objął, a następnie energicznie przyciągnął Cecylię do siebie.

— Przepraszam…

Wszedł w nią z łagodną naturalnością. Głębokie westchnienie zadowolenia uruchomiło lawinę. Przyciskała dłonią jego pośladki, a on w odwecie pieścił nabrzmiałe piersi. Całował szyję i miejsce za uchem, barki i plecy. Kiedy wygięła w łuk wygłodniałe ciało, podążył za nią. Nienasycony, przyspieszał i spowalniał ruchy, by jak najbardziej oddalić moment eksplozji. Wiła się pod wpływem dotyku rąk i ust, oczekując spełnienia. Nie czekała, aż wspólnie do niego dotrą. Egoistycznie wyszła naprzeciw rozkoszy pierwsza, a on z satysfakcją patrzył na jej reakcję do chwili, aż sam pozwolił się jej ogarnąć.

— Kiedy dojedziemy na miejsce, masz chodzić za mną krok w krok — poinformował, ziewając.

Nie takiego zakończenia miłosnego uniesienia oczekiwała.

— Ale… — Jej próbę negocjacji z góry skazano na niepowodzenie.

— Bo cię skuję kajdankami — wyszeptał w szyję kochanki i zaraz po tym zasnął.

Następnego dnia — sobota 24 lipca

Od rana świeciło intensywne słońce. Typowo letnia pogoda bez jednej zabłąkanej chmurki na niebie bardziej zapraszała do wylegiwania na leżaku nad brzegiem lazurowego Morza Śródziemnego niż do dobrze zorganizowanej akcji zbrojnej. W nocy Mateusz dostał SMS-em potwierdzenie. Transport wyruszył w dziesięciogodzinną podróż z Serbii, ale ze znacznie zmienionymi zasadami. Już nie jechali kolumną jak dotąd. Każdy z czterech zapełnionych busów otrzymał inne wytyczne dotyczące trasy. Ostateczny punkt przerzutu kierowcy poznają tuż przed samym dojazdem.

To znacząco utrudniało całą operację i pod znakiem zapytania stawiało jej powodzenie, ponieważ nie zyskali pewności, czy wszystkie uwięzione kobiety trafią do jednego przewoźnika i w to samo miejsce. Liczyli na cud i, oczywiście, na swojego informatora. Nawet gdyby akcja nie potoczyła się po ich myśli, to przynajmniej osiem osób uwolnią od przymusowej prostytucji.

— Oby wśród tej ósemki była moja siostra i córka Seleny. — Mężczyźni z bólem serca słuchali Cecylii, która co jakiś czas powtarzała to samo zdanie.

O godzinie siedemnastej z niecierpliwością przeczytali wyczekiwaną informację. Jedno słowo „Tolo” powiedziało im wszystko. Mocodawcy porywaczy niezbyt daleko przesunęli punkt przeładunku, wybierając miejscowość bardzo blisko Nauplion. Grecka agentka dobrze zapamiętała nazwę małego miasta.

Czekała ich prawie dwugodzinna podróż samochodem. Dokładniej dwoma pojazdami z po brzegi zapakowanymi bagażnikami. Spodziewali się ostrej walki, dlatego liczyli na posiłki ze strony greckiej, które zorganizował Karol. Potwierdziła ona tym samym, że jej także zależy na współpracy, szczególnie że terytorium ich państwa wybrano nieprzypadkowo. Stamtąd bowiem odległość morska między portami przerzutu była najbardziej dogodna.

Podenerwowanie nie opuszczało całej ekipy. Cecylia stale stukała w coś nogą albo zaciskała dłonie w pięści. Skupiona na swoim ciele, próbowała powtarzać w myślach wszystkie dawno temu opanowane chwyty samoobrony. Tobiasz, zajęty prowadzeniem samochodu, nie zwracał na nią uwagi, a Gerard po raz dziesiąty sprawdzał zawartość magazynków.

— Masz się trzymać blisko mnie.

Przypomniał Cecylii nocną rozmowę. Zbyła komentarz milczeniem.

— Calineczko… — szepnął i spojrzał na nią. Zerknęła wyłącznie na ułamek sekundy i gwałtownie odwróciła głowę.

— Niczego nie kombinuj na własną rękę. — Tobiasz nieoczekiwanie stanął po stronie przyjaciela. — Wiemy, że dla ciebie głównym celem jest uwolnienie Celiny, ale nie zapominaj o całej akcji. Postaw choć w tej jednej kwestii na priorytety. Odłóż na bok prywatę, bo spieprzymy na całej linii.

— Calineczko, milczeniem z nami tego nie załatwisz, masz nas słuchać, rozumiesz?

W odpowiedzi skinęła nieznacznie głową.

— Nie pomagasz ani sobie, ani nam. Pamiętaj, że to nasza jedyna szansa — dodał Tobiasz zdecydowanie łagodniejszym tonem. — Nie damy rady czuwać nad całością, kiedy któregoś z nas odetniemy, by skupić jego uwagę wyłącznie na tobie.

— Poradzę sobie — odparła buńczucznie, patrząc niewidzącym wzrokiem przed siebie.

— W to nie wątpimy.

Tobiasz zręcznie przejął rolę przywódcy. Doszedł do wniosku, że jemu bardziej wypadało wydawać polecenia niż zaangażowanemu uczuciowo Gerardowi. Przez niego już przestał przemawiać profesjonalizm.

— O co chodzi? — zapytał ten po chwili, pozwalając jej odrobinę ochłonąć. — Nie oszukuj! Widzimy, że coś cię męczy.

— Nic — odpowiedziała zbyt szybko.

— Calineczko! — Tobiasz także z łatwością zaczął używać jej pseudonimu.

— Wiem, wciąż to powtarzam… Ale… Ale jeśli nie ma jej w tym busie? Może przewożą ją w innym? A co, jeśli nie zdążymy wówczas dojechać do miejsca drugiego przerzutu? — wyrzucała z siebie słowa gwałtownie i nerwowo, powstrzymując łzy. — Kolejny raz będę zmuszona ją zostawić?!

— Nie zrobimy tego — zadeklarował Gerard.

— Już raz prawie trzymałam ją za rękę. — Cienkie strużki popłynęły po twarzy Cecylii.

— Jeśli zamierzasz wyłącznie histeryzować, to należało zostać w domku na wsi i pozwolić nam działać bez twojego udziału! — brutalnie, aczkolwiek spokojnie zauważył Tobiasz. — Dość tych sentymentów i biadolenia. Przy przeprowadzeniu operacji potrzebny nam zmobilizowany agent. Skupiony na wspólnym celu, a nie rozmemłana mimoza.

Obdarzyła go morderczym spojrzeniem, ale nic sobie z tego nie zrobił. Za to Gerard momentalnie uciekł wzrokiem w bok. Tobiasz przestał się z nią certolić już podczas ich pierwszego pobytu w Atenach, stawiając misję na pierwszym miejscu. Ale kiedy było to potrzebne, stawał w obronie Cecylii.

— Jeśli planujesz siedzieć i szlochać, to zostajesz w samochodzie — kontynuował tym samym tonem. — Sama zdecyduj, czy na miejscu wysiądzie z niego agentka z krwi i kości, czy siostra ogarnięta przerażeniem. Bo jeśli tę drugą opcję bierzesz pod rozwagę, to zamykam samochód z tobą w środku, daleko od miejsca konfrontacji. Nie zepsujesz nam tej akcji. Zbyt dużo czasu poświęciło zbyt wielu ludzi, by ją zaplanować. Otrzymaliśmy niepowtarzalną okazję złapania przywódców i przynajmniej kilka mend zamierzamy wsadzić za kratki. Jeśli z czymś wypalisz, obiecuję, choć muszę przyznać, zdążyłem bardzo cię polubić, że wówczas zabiję cię własnoręcznie. Strzelę w potylicę z zimną krwią i nawet Gerard mi w tym nie przeszkodzi.

Cecylia potrzebowała zimnego prysznica. Nie współczucia i pocieszania, tylko twardych reguł i schematycznego działania. Najgorsze, co teraz mogłoby ją spotkać, to odsunięcie od sprawy. Dlatego nie pozwoli, żeby akcja ratunkowa przebiegła bez jej udziału. Drugi, a tak naprawdę trzeci raz nie straci siostry. Musi ją odzyskać, a potem podjąć trud odbudowania kiedyś tak bliskiej relacji. To bardzo ważne dla ich dalszej wspólnej egzystencji. Całej trójki. Celiny, Cecylii i Chloé.

***

Koło godziny dwudziestej pierwszej czekali przygotowani na pozycjach. Czarne ubrania z długimi rękawami, stopione z czernią nadchodzącej nocy, doskonale maskowały postaci usytuowane w znacznej odległości od brzegu morza. Leżeli na wydmach wyposażeni w długie karabiny, z pistoletami przypiętymi do paska na plecach. Zobaczyli w oddali dwie pulsujące smugi światła. Po kilku nieskończenie długich minutach kolejne. To oznaczało dwa nadjeżdżające pojazdy.

— Przynajmniej tyle — szepnęła Cecylia w ciemność nocy.

Po drugiej stronie zatoki stacjonowali Grecy, by w razie konieczności natychmiast wyruszyć do kolejnego portu nielegalnego przeładunku. Przez lornetki noktowizyjne jedni obserwowali teren lądowy, drudzy szukali najmniejszego ruchu na morzu. Po swój bezcenny towar płynęły z nadmierną prędkością luksusowe jachty. Tyle samo, co busów, ale w standardzie znacznie przewyższającym twardą, zimną, brudną podłogę. Ich rażąca biel na horyzoncie przyjmowała coraz wyraźniejsze kształty. Zacumowały w odpowiedniej odległości od brzegu. Pozostałą drogę uzbrojeni śniadoskórzy porywacze przebyli na samopompujących pontonach.

Agenci czekali, aż wszyscy znajdą się w odpowiedniej odległości. Z rosnącym niepokojem patrzyli, jak dwa busy parkują jeden obok drugiego, a tuż za nimi staje czteroosobówka, z której wysiadają kolejni mężczyźni. Nie zdążyli otworzyć klap od bagażników, kiedy padł pierwszy strzał. Karol od początku optował za tym, by uwięzione kobiety jak najmniej widziały i na czas akcji zostawić je w samochodach. Uznał to za jedyny rozsądny sposób na uniknięcie przypadkowych ofiar i paniki wśród porwanych. Nikt przecież, podczas jatki, nie będzie szczególnie na nie uważać.

Nastąpiła wymiana ognia. Od strony morza strzelali przybyli na brzeg Saudyjczycy. Na lądzie przewagę chwilowo osiągnęli Serbowie. Polacy podzielili się na dwa zespoły, z których każdy atakował inną grupę, podobnie jak Grecy. Tłumiki nie ułatwiały lokalizowania przeciwników, do tego piasek zdecydowanie utrudniał bieganie i możliwość znalezienia dodatkowej kryjówki.

Nagle nastała cisza. Szum dużych fal skutecznie zagłuszał krzyk przestraszonych, zamkniętych w busach kobiet. Na szczęście żaden z polskich agentów nie ucierpiał. Strzelanina skończyła się dla nich tylko małymi draśnięciami. Postanowili chwilę odczekać, gdyby jednak któremuś z bandytów udało się gdzieś schować.

Mijające sekundy doskonale korelowały z przyspieszonym biciem serca, ale w tym przypadku niecierpliwość musieli zepchnąć na boczny tor. Wszyscy, tylko oczywiście nie Cecylia, która po dwóch nieskończenie długich minutach wyrwała się gwałtownie w kierunku samochodów. Przy pierwszym wyciągnęła rękę, by otworzyć tylne drzwi, kiedy poczuła mocne kopnięcie w brzuch i upuściła karabin. Przygotowana na powtórkę złapała nogę mężczyzny, pozwalając, by siła uderzenia przewróciła ich oboje. Napastnik nie pozostał dłużny, bo dzięki chwyceniu za rękę przerzucił agentkę przez siebie.

Cecylia momentalnie wykorzystała tę sprzyjającą okoliczność, odskakując na bezpieczną odległość. Oboje zastygli na kolanach, w pozycjach przygotowanych do strzału. Utkwili w sobie nawzajem nieruchome spojrzenie, mierząc prosto w czoło z wyciągniętego z kabury pistoletu. Już otwierała usta, by coś powiedzieć, kiedy poczuła, jak jej lewe ramię przeszywa ostry ból. Zanim zdążyła zareagować, strzelający do niej mężczyzna otrzymał kulkę między oczy od swojego współpracownika. Oszołomiona bólem i zdezorientowana wstawała z kolan bardzo powoli. Uparcie szukała w twarzy tego, który ją ocalił, znajomych rysów. Trybiki w jej mózgu pracowały na bardzo wysokich obrotach. Gdzie i kiedy go widziałam? zadawała sobie nieme pytanie.

On tak samo uparcie patrzył na nią. Czekał z cierpliwością godną pozazdroszczenia, aż go rozpozna. Sama, bez podpowiedzi. Wręcz na to liczył, bo zauważyła ironiczny uśmieszek w kącikach jego ust.

— To niemożliwe — wydukała w końcu po polsku, nadal trzymając przed sobą przygotowaną do strzału broń. — Nie żyjesz… — Wpatrywała się uparcie w znajomą twarz. — Zginąłeś na misji trzy lata temu. Kapitanie, odwiedzałam ostatnio twój grób. — Pod wpływem szoku na milimetr opuściła dłoń, ale zaraz poprawiła pozycję. — Przeszedłeś na ich stronę? — spytała głosem pełnym bólu i niedowierzania.

Jeśli ktoś, kto tyle mówił o uczciwości i respektowaniu zasad, przeszedł na stronę wroga, to czy komukolwiek można wierzyć?

— Cecylia! — W ich stronę biegł zdenerwowany Gerard. — Co ci mówiłem?!

Stanął osłupiały na widok przeciwnika kobiety i po chwili, tak jak ona, przyjął pozycję obronną, gotową do oddania celnego strzału.

— Kurrrrrwa, zabiję cię! — Tobiasz dotarł chwilę po nim i zamarł w podobnej pozie.

— No, nareszcie! Myśleliśmy, że nie wyjdziesz z tego żywy! — W ramiona nieznajomego wpadli bez ostrzeżenia Mateusz i Karol. — Stary! Jak dobrze cię widzieć! Co wiesz o pozostałych busach? Gdzie jadą? Tą samą trasą? Jaki jest kolejny port? — zasypywali nieznajomego pytaniami, jakby ostatnie dni spędzili razem.

— No, co jest? — Dopiero po chwili Karol dostrzegł niezręczność sytuacji. — Przecież to jest…

— Wiemy, kto to jest. — Pierwszy oprzytomniał Gerard. Opuścił broń, podszedł do mężczyzny i zasalutował. — Kapitanie! — Oddał honor, a potem dodał: — Jestem pod wrażeniem, wszystkich nabrałeś.

— Musiałem — Marcin Adamski w końcu zabrał głos. — By przeniknąć do ich organizacji, w naszej przyszło mi grać rolę trupa.

— To zaszczyt. — Tobiasz wyciągnął w kierunku Marcina dłoń, a ten uścisnął ją energicznie.

— Jeśli ty stoisz przede mną, to kogo załadowałem na pakę? — Marcin podszedł do Cecylii. — Poczekaj, nic nie mów. Dawno to było, ale nie zapomniałabym tak ważnego szczegółu, jeśli chodzi o moją ulubienicę. — Walnął się w czoło. — Dlatego mnie nie poznała! A ja, jak cię „niby” zobaczyłem, już nabrałem obaw, że akcja spali na panewce. Choć przyznam, nawet mnie nie byłoby stać na takie opanowanie. Oczy nie potrafią kłamać. W nich widać wszystko. Calineczko… — Wyciągnął rękę w kierunku kobiety i czekał na reakcję.

— Pseudonim przyjmowaliśmy długo po odbyciu szkolenia, mój tak naprawdę zaczął funkcjonować dopiero przy pierwszej akcji. Skąd go znasz? — pytała agresywnie, wciąż niedowierzając.

— A myślisz, że po szkoleniu puszczamy rekrutów samopas? Dobra, ale teraz nie o tym… — Machnął ręką. — Na wspomnienia jeszcze przyjdzie czas. Lećże do niej. Widzę, jak przebierasz nogami. — Uśmiech zupełnie zmienił jego zmęczone rysy twarzy. — Siedzi w tamtym busie.

Otworzyła tylne drzwi samochodu. Stali w oczekiwaniu na jedyny możliwy finał dzisiejszej akcji. Spodziewali się łez radości, uścisków i wyznań padających ze strony obu sióstr. Zmęczone i zdezorientowane kobiety wyskakiwały z samochodów z taką szybkością, jakby nadal stali przed nimi porywacze. Dopiero po chwili dotarło do nich, że otwarcie drzwi faktycznie oznacza wolność. Z ogromną wdzięcznością przystąpiły do dziękowania wyzwolicielom. W tylu różnych językach usłyszeli słowo „dziękuję”, że przeszło to ich najśmielsze oczekiwania.

Ostatnia z samochodu Marcina Adamskiego wyszła Celina z przyklejoną do jej ciała Chloé. Mała czarnowłosa dziewczynka stanęła w nieruchomej pozie i wielkimi, szeroko otwartymi oczami patrzyła na twarz taką samą jak jej nowej opiekunki, wstrząśnięta ziejącą z oczu Celiny nienawiścią. Ten stan trwałby w nieskończoność, gdyby w końcu nie potrząsnęła za rękę Celiny i nie zapytała po angielsku: „Kto to?”.

Wyrwana z zadumy kobieta wypowiedziała tylko jedno słowo. Jedno jedyne czteroliterowe słowo, raniące okrutniej niż wbity prosto w serce sztylet:

— Nikt.

Dobiegło to do Cecylii wraz z powiewem morskiego wiatru i poruszeniem powietrza, które wywołała jej siostra, odchodząc z dziewczynką szybkim krokiem w kierunku polskich agentów. Spodziewała się wszystkiego. Krzyków, wyzwisk, płaczu, atmosfery podobnej do tej z ich ostatniej rozmowy. Znała temperament bliźniaczki i wiedziała, że jej nie odpuści za czas rozłąki porwanie, które zepsuło podróż życia, za tortury, oraz to, że zostałaby zmuszona do prostytucji. Spodziewała się wszystkiego, tylko nie tego, co nastąpiło. Nie tego, że z ust najbliższej jej sercu osoby usłyszy tak okrutne słowo „nikt”. Usiadła zrezygnowana na piasku i ukryła twarz w dłoniach. Nie zważała ani na ból w oparzonych obu przedramionach, ani po niedawnym postrzale w lewe ramię. Kula nadal tkwiła w mięśniu, ale to nic w porównaniu z bólem serca i zmierzeniem z bezwzględnością Celiny.

Gerard klęknął naprzeciwko Cecylii i zamknął ją w swoich ramionach. Pozostała czwórka bez komentarza odprowadzała zdumionym wzrokiem młodą kobietę z siedmioletnią dziewczynką, ściskającą jej dłoń.

***

Dzięki bezpośredniemu kilkumiesięcznemu udziałowi Marcina Adamskiego w międzynarodowej organizacji handlu żywym towarem przynajmniej ten przerzut zaliczył niepowodzenie. Dwadzieścia kilometrów od Tolo zaparkowały dwa kolejne busy. Uczestnicy tamtej części transportu również stoczyli zażartą walkę o swój cenny ładunek. Na szczęście Grecy na czas otrzymali wsparcie, no i nie wszyscy porywacze zginęli na ciepłej plaży. Jakie informacje uda się wyciągnąć z kilku złapanych przestępców i czy dzięki temu dotrą do najwyższych struktur, pozostawało na razie pod dużym znakiem zapytania zarówno dla polskiej, jak i greckiej strony, odpowiadającej za operację.

Wieść o nieudanym przerzucie przynajmniej do rana powinni zdołać utrzymać w tajemnicy, by te kilka godzin wykorzystać na intensywne przesłuchania. Liczyli na to, że przyniosą one pożądane efekty, tym bardziej że Mateuszowi, Karolowi i Tobiaszowi pozwolono w nich uczestniczyć. Na większą ilość polskich agentów nie wyrazili zgody Grecy, co za bardzo im nie przeszkadzało. Zadowoleni z takiego obrotu sprawy, radowali się podwójnie, gdyż mieli jeszcze jedną dodatkową przewagę nad siatką przestępczą. Wróg nadal nie posiadał pełnej wiedzy na temat tajnego udziału Marcina Adamskiego w operacji. Koledzy, co prawda, nie życzyli mu rychłego powrotu do bandytów, ale kto wie, do czego jeszcze zdołają wykorzystać nawiązane kontakty.

Reszta ekipy przyjęła na siebie zadanie organizacji powrotu pokrzywdzonych kobiet i dziewczynek do domów. W kryjówce EYP, Narodowej Służby Wywiadowczej Grecji, urządzono punkt medyczny. Wiele przetrzymywanych w piwnicy więźniarek głodzono i bito. I tak obrażenia cielesne nijak odzwierciedlały psychiczną traumę, której doświadczyły, chociaż w tej chwili zdecydowanie największe znaczenie miała odzyskana wolność. Nie skupiały zatem uwagi na siniakach, na które zbyt wiele i tak by nie zdziałano, tylko na chęci do działania, zmierzającego w kierunku jak najszybszego dotarcia do bliskich. Zresztą jedyną osobą, która faktycznie potrzebowała opieki medycznej, była Celina. Jej siostra przez okno weneckie obserwowała, jak pielęgniarka przemywa każdą z licznych głębokich ran i nakłada na nie opatrunki.

Chloé nie odstępowała przyjaciółki na krok. Dziewczynka wbrew pozorom wykazywała dobrą kondycję fizyczną i psychiczną. Pozwoliła tylko na pobieżne oględziny, ale one jednoznacznie potwierdziły, że podczas uwięzienia oszczędzono jej zarówno bólu fizycznego, jak i, czego najbardziej się obawiali, gwałtu. Na początku nie rozumieli, co mówi, kiedy poprosili ją, by położyła się na łóżku. Dopiero za którymś razem dotarło do nich, powtarzane określenie „nienaruszony towar”. Odetchnęli z ulgą, kiedy słowa siedmiolatki odnalazły odzwierciedlenie w rzeczywistości.

Po kobietach przyszedł też czas na opatrzenie Cecylii. Doczekała się w końcu fachowej pomocy, gdyż do tej pory zdana była wyłącznie na samodzielne aplikowanie zastrzyków przeciwzakrzepowych i przeciwbólowych. Na ramieniu założono jej kilka szwów, które wywiezie jako trwałą pamiątkę przygody w Grecji, ale kto podczas bitwy nie zdobywa mniej lub bardziej widocznych blizn.

Celina nadal traktowała siostrę jak niewidzialną. Kiedy kapitan Adamski z Gerardem przeprowadzali ich wewnętrzne przesłuchanie, Cecylia cały czas stała za ich plecami, ale i wówczas siostra ani na milimetr nie poszerzała obszaru swego spojrzenia, uparcie przebiegając od twarzy jednego do drugiego agenta. Odpowiadała krótko i rzeczowo na wszelkie pytania, nie za wiele jednak przekazując szczegółów z tej prostej przyczyny, że w wyniku podawanych zastrzyków pozostawała większość czasu w nieprzytomnym stanie.

Zdecydowanie więcej informacji wyciągnęli od nadal przestraszonej Chloé. Ona podczas uprowadzenia zobaczyła twarze porywaczy. Wśród pokazywanych zdjęć bezbłędnie wskazała szefa niemieckiego oddziału i pomogła narysować portret pamięciowy towarzyszącego mu mężczyzny. Ta inteligenta, bystra osóbka, kropka w kropkę podobna do matki, oczarowała agentów dobrą pamięcią do drobiazgów. Aż dziw, że podobieństwa do rodzicielki nie zauważyła Celina.

A może od początku wiedziała, z kim przyszło jej dzielić los, tylko udawała?

***

Serbscy twardziele długo nie ulegali presji przesłuchujących. Do czasu, aż kilku znaczących niuansów nie podpowiedział Marcin i nie powiązał istotnych faktów. To skruszyło gruby mur oporu i przyniosło efekty w postaci nazwisk bossów o niższym stopniu w hierarchii siatki. Automatycznie przekazywano informacje do poszczególnych oddziałów kontrwywiadów serbskiego i austriackiego oraz z niecierpliwością czekano na dalsze działania. Czas miał tu ogromne znaczenie, bowiem każdy niekontrolowany przeciek umożliwiał ucieczkę. Jedną z nich w ostatniej chwili udaremniono. Serba, czołowego polityka tego kraju, pojmano, gdy opuszczał w pośpiechu swoją rezydencję. Fiasko zaliczyli niestety na austriackim terenie, bo tam potentata nieruchomości ktoś zdążył ostrzec. To straszne, że ludzie, którzy na zajmowanych przez siebie stanowiskach zarabiali krocie, dodatkowo czerpali zyski z handlu ludźmi.

Kiedy doszło do pierwszych aresztowań, komentarze medialne obiegły całą Europę. Z jednej strony odczuwano radość z rozbicia siatki przestępczej, z drugiej z przerażeniem słuchano o potwornościach, których doświadczały uwięzione. Prosperująca od lat na terenie kontynentu organizacja handlem ludźmi odpowiadała za setki zaginięć. Wiadomość o schwytaniu przestępców dała więc większości rodzin zaginionych nową nadzieję.

Polska grupa po wielu wyczerpujących godzinach otrzymała propozycję powrotu do kraju podstawionym samolotem. Najpierw uznali, że to zdecydowanie wygodniejsza opcja dla rannych bliźniaczek, jednak nawet po wejściu na pokład, coś ciągle nie dawało im spokoju. Podróż wzbudzała w agentach duży niepokój, głównie z powodu jej oczywistości, ale także zbyt dużego grona osób za niego odpowiedzialnych. Dotarli do Grecji poniekąd w wielkiej tajemnicy, a teraz na płycie lotniska witano ich jak bohaterów? Dlatego w ostatniej chwili wysiedli z samolotu i poprosili o podwózkę do swoich pozostawionych koło Tolo samochodów.

W dalszym ciągu nie znali personaliów polskiego donosiciela. Gerard po wielokroć omawiał te kwestie z Marcinem Adamskim. Wiele do sprawy wnieśli swoimi przemyśleniami Mateusz z Karolem. Tylko Tobiasz wciąż kręcił z niedowierzaniem głową, kiedy kolejno z ust kolegów padało wciąż jedno i to samo nazwisko. Ten niezaprzeczalny fakt uparcie uznawał za absurd. Prosił o dowody, które w żaden sposób go ostatecznie nie przekonywały. Po kilku ostrych wymianach zdań doszli do kompromisu, postanawiając przeprowadzić kolejny tajny eksperyment.

O istnieniu bliźniaczek, a raczej o tym, że ich agentka ma siostrę bliźniaczkę, wiedzę posiedli w wyniku pomyłki prominentni działacze międzynarodowej organizacji, którą dopiero co rozpracowali i doprowadzili do rozłamu. Jeden z przywódców umknął agentom, a to sprowadzało na ich głowy kolejne zagrożenie. Tym bardziej że zemsta to jedyny motyw przyświecający chwili porażki. Tego byli stuprocentowo pewni. Ktoś, kto traci wszystko: pozycję, dochód, prestiż i tak zwane „dobre imię”, nie ma już przecież nic do stracenia. To, że z czasem poszukają odwetu na bliźniaczkach, nie podlegało dyskusji. „Kiedy” pozostawało natomiast kwestią czasu.

Dlatego kolegialnie i jednogłośnie podjęli decyzję o ich ukryciu przynajmniej na jakiś czas, razem z Chloé oczywiście. Córką w ich mniemaniu największej zdrajczyni, co do której stracili wszelki szacunek, nie bacząc na motywy postępowania, które zmusiły ją do chwilowej zmiany frontu i wyciagnięcia z wątłej kobiety najpotrzebniejszych informacji. Niesprawiedliwi w swej ocenie, pewni, że ich nikt by do współpracy z wrogiem nie zmusił. Jedynie Marcin Adamski powstrzymał się od komentarza, a pozostali jakoś specjalnie nie zwrócili na to uwagi. On poznał ten okrutny świat z drugiej strony i sam na własne oczy widział, jak cienka jest ta granica i jak łatwo ją przekroczyć w chwili zagrożenia.

W podróż do kraju udali się w dwóch odrębnych grupach. Celina nikogo nie pytając o zdanie i nie pozostawiając innym możliwości decydowania za nią, zajęła miejsce na tylnym siedzeniu samochodu Mateusza i Karola. Aż do przesady unikała jakiegokolwiek kontaktu z siostrą. Mówiła przez nią, widziała przez nią, traktowała z wielką nonszalancją i ignorancją. Nawet Chloé przyjęła podobne do przyjaciółki zachowanie.

***

Kiedy minął pierwszy szok, a strach nie musiał już towarzyszyć każdej nadchodzącej chwili, kobietom zaczęły dokuczać dolegliwości bólu fizycznego. Zaopatrzone na drogę w zastrzyki przeciwbólowe często z nich korzystały.

Celina z zaciśniętą szczęką spędziła podróż w ciszy, Cecylia natomiast wykorzystała leniwie płynące godziny, by nareszcie porozmawiać otwarcie z kapitanem Adamskim. Niezbyt długo skupiając uwagę na głównym problemie, czyli sfingowanej śmierci, choć na tyle wyczerpująco, by rozmówca rozwiał wszelkie nurtujące ją wątpliwości. A potem z autopsji w zabawnych anegdotach Marcin zdradził pozostałym kilka dodatkowych ciekawych aspektów pracy agenta w terenie.

Do siedziby w górach dotarli w środku nocy niewiarygodnie zmęczeni. Nie zaimponowało im, podobne jak w willi nad morzem, bogate wyposażenie, choć docenili fakt ukrycia budynku w znacznym oddaleniu od zabudowań, w otoczeniu gęstej zasłony z drzew iglastych i z dala od szlaków turystycznych. Pasjonat przyrody musiałby bardzo mocno się postarać, by tam trafić.

Kilka godzin w pierwszej kolejności przeznaczyli na sen Marcin, Gerard i Mateusz. Cała trójka już następnego dnia, rozpoczynającego nowy tydzień, znów musiała zasiąść za kierownicą SUV-a, aby osobiście złożyć raport z ostatnich wydarzeń i stanąć przed przełożonymi. Osobistą ochronę bliźniaczek i dziewczynki scedowali na Tobiasza i Karola. Tego pomieszania do tej pory niewspółpracujących ze sobą agentów dokonali celowo. Zamierzali działać jako zespół i pracować nad jednością przekazywanych wiadomości oraz ich bezpieczeństwem. Nawet wbrew poleceniom najwyższych stopniem pracowników agencji.

Następnego dnia — poniedziałek 26 lipca

Celina uparcie nie wychodziła z przydzielonego jej pokoju nawet na posiłki. Chloé za to odwrotnie, tak długi czas spędziła w zamknięciu, że powiew świeżego powietrza i kojące ciepłe promienie słoneczne zachęciły ją do przebywania w dużym, pięknie zagospodarowanym ogrodzie. Po wcześniejszym wycofaniu, szczególnie podczas podroży i pod wpływem zachowania Celiny, nieśmiało próbowała przełamać lody i nawiązać znajomość z Cecylią, odpoczywającą na tarasie na rozłożonym leżaku.

Dziewczynka odczuwała ogromną potrzebę mówienia, zwłaszcza że w końcu mogła swobodnie rozmawiać w ojczystym języku, którym dobrze władała bliźniaczka. W jej długich opowieściach najczęściej występowali rodzice i jakże jasny przekaz z nich przebijał. To z nimi Chloé do czasu porwania spędzała każdą chwilę. Nawet gdy Selena wyjeżdżała na dzień lub dwa, towarzystwa nie szczędził jej tata. Słowem nie wspomniała, by opiekę nad nią roztaczał ktoś z rodziny albo wynajęta opiekunka, a to dowodziło, pod jaką presją wszyscy żyli.

— Dziwne drzewa tu są. Takie zielone jak drzewa oliwne, ale bez owoców. — Zamyśliła się Chloé. — I coś z nich brązowego wystaje.

— To szyszka. — Cecylia dotąd słuchała dziewczynki z uwagą i za nic nie potrafiła jej przerwać. — A to drzewo to sosna.

— Jest tu tak ciepło jak w Grecji, ale chyba to już nie jest mój kraj?

— Nie, jesteśmy w polskich górach. Dlaczego pytasz?

Poczuła mocne ukłucie w sercu. Poniekąd wcześniej czy później spodziewała się tego pytania, jednakże wciąż nie przygotowała sobie gotowych odpowiedzi na te, które w jego konsekwencji zada dziewczynka.

— Po nic… — Spuściła główkę zasmucona. — Chciałabym już wrócić do mamy. — Kobieta drgnęła słysząc szeptem wypowiedziane zdanie. — Bardzo za nią tęsknię.

Cecylia dostrzegła, jak na małe, złożone na kolanach rączki Chloé, kapią łzy. Podczas rozmowy bardzo grzecznie siedziała na rozkładanym krzesełku blisko jej leżaka. Snuła opowieści z lekkim uśmiechem na swojej ślicznej twarzyczce. Nie gestykulowała przy tym zbytnio ani się nie wierciła. Ten jej spokój i opanowanie zadziwiły cały zespół.

— Ty o niczym nie wiesz? — palnęła, najpierw głośno przełykając ślinę. Zupełny brak doświadczenia w rozmowie z dziećmi utrudniał tę konwersację. Zresztą nawet gdyby je posiadała, też nie wiedziałaby, jak w miarę delikatnie przekazać złe wieści.

— A o czym?

Błagalny zaszklony wzrok powędrował gwałtownie do góry, zatrzymując się na źrenicach Cecylii. Strach, że dziecko zbyt szybko wyczyta z nich prawdę, sparaliżował kobietę. Wbrew rozsądkowi odwlekała w czasie nieprzyjemną chwilę.

— A nie chciałabyś zamieszkać tutaj? — próbowała zmienić temat.

— Po co? Mamy piękny dom. Tatuś zbudował mi w ogrodzie domek na drzewie i zawiesił huśtawkę. Tam chodzę do szkoły, a poza tym… Przecież mamusia będzie za mną tęsknić… Zawsze, kiedy gdzieś wyjeżdżała, mówiła, że na bardzo krótko, bo jakby na długo, to ona z pewnością umrze z tęsknoty. A ja… — Policzyła coś cicho na paluszkach — sama nie wiem, ile dni minęło, ale bardzo dużo, od kiedy ze spaceru zabrał mnie ten pan. Mama wtedy pierwszy raz przy mnie płakała. Chciałam ją pocieszyć, ale ten pan trzymał mnie tak mocno o tu. — Pokazała na przedramię. — Bolało… ale byłam dzielna, bo mamusia wciąż powtarzała: „Bądź dzielna, córeńko”… Mówiła: „Nic ci nie grozi, niedługo znów będziemy razem… Tylko wytrzymaj kilka dni”.

Cecylia nie miała sumienia jej przerwać.

— A potem on, no ten nieznajomy pan, wsadził mnie do samochodu… Zdążyłam tylko usłyszeć, jak mamusia mówi: „Kocham cię, Chloé”. A teraz… teraz — załkała cichutko. — Jestem z wami. Czy mamusia mnie tu znajdzie? Tatuś ma przecież samochód. Kiedy przyjedzie?

Cecylia z trudem przyswajała to wyznanie. Dotąd ślepo wykonywała każde klarowne zadanie, bez dodatkowego ciężaru bliskich ofiar na swoich plecach. Jedno zdjęcie, wyznaczona godzina, dokładne współrzędne, celnie oddany strzał i powrót do domu.

Nie zabiła Seleny. W niczym nie ponosiła winy. To nie ona stanęła przed wyborem pomiędzy lojalnością do agencji a miłością do swoich bliskich, a jednak czuła się winna. Bo teraz to ją przypadkowo obsadzono w roli posłańca tragicznych wieści. Przekazania dziecku, na które nigdy prywatnie się nie zdecyduje, tego, że zostało sierotą. Żadne słowa nie ukoją paraliżującego bólu. Najpiękniej przekazana wiadomość nie zmieni znaczenia wypowiedzianych treści.

— Oni nie żyją. — Wstając z leżaka, Cecylia na jednym oddechu wyznała okrutną prawdę i stanęła do dziecka plecami.

— To nieprawda — szepnęła dziewczynka i podeszła do stojącej kilka kroków przed nią, poniekąd obcej, kobiety. — Chyba nie zrozumiałam, coś musiała pani źle powiedzieć. — Szarpnęła za wiszącą bezradnie dłoń. — Ja nie rozumiem. Proszę, niech pani powtórzy.

— Oni nie żyją. — Cecylia ze zdenerwowaniem odwróciła się i uklękła przed dzieckiem.

— Nie, oni po mnie przyjadą, jeśli tylko pani do nich zadzwoni. Ja znam numer, naprawdę. — Potakiwała przy tym główką, a czarne rozpuszczone włosy falowały do rytmu. — Proszę niech pani wyciągnie telefon. — Chloé przyciągnęła dłoń Cecylii do siebie i zaczęła ją całować. — Ja podyktuję numer, znam go — błagała. — Na pewno odbiorą… — mówiła coraz cichszym głosem, jednocześnie rejestrując, jak Cecylia przecząco kręci głową. — Proszę, tylko jedno połączenie…

— Nie mogę. — Kobieta z wielkim trudem wypowiedziała przez zaciśnięte gardło te krótkie słowa.

— Błagam panią. Oni po mnie przyjadą, jeśli im powiemy gdzie. — Wciąż walczyła z okrutną rzeczywistością.

— Kochanie, widziałam, jak umierali twoi rodzice.

— Nieeeee! — Głośny krzyk wywołał poruszenie w środku domu.

— Przepraszam. — Nie wiedziała, co powiedzieć, by uspokoić zrozpaczone dziecko.

— Kłamiesz!

Nagle Chloé odepchnęła Cecylię, przebiegła po równo skoszonym trawniku i pod gęstym płotem zwinęła się w kłębek. Cały czas zawodziła i powtarzała „kłamiesz, to nieprawda”.

— Co jej zrobiłaś?! — Tymczasem na balkon usytuowany tuż nad tarasem wyszła Celina i wrzasnęła po polsku. — Wszystkich musisz do siebie zniechęcać? Ile osób jeszcze przez ciebie zapłacze?

— Celina! — Tobiasz wyrósł przed Cecylią.

— Nic nie wiesz, to się nie wtrącaj! — Zniknęła w pokoju. Słyszeli, jak zbiega po schodach głośno stukając bosymi stopami.

— Jesteś niesprawiedliwa. — Tobiasz próbował złapać ją za łokieć, ale wyrwała go z nadmierną siłą i pobiegła do Chloé

— Ktoś w końcu musiał powiedzieć dziecku prawdę — krzyknęła za siostrą.

— Prawdę, jaką prawdę?! Ty się z nikim nie liczysz! Mówisz tylko to, co chcesz! — W odwecie ona także krzyczała, jednocześnie obejmując zrozpaczoną dziewczynkę.

— Nie domyśliłaś się, kim był Tasso.

Bardziej stwierdziła, niż zapytała Cecylia podchodząc do obu. Celina zrobiła duże oczy, w których nie ukrywała rosnącego przerażenia, a Chloé wręcz odwrotnie, na dźwięk imienia okazała radość.

— Pani naprawdę zna mojego tatusia? — Wystarczyło, że usłyszała imię, by zrozumieć o czym rozmawiają, pomimo tego, że nadal prowadziły konwersację po polsku.

— Nie! — Celina przyłożyła dłoń do ust, nie zwracając uwagi na dziewczynkę. — Nie… to nie może być prawda… że to niby on? On mnie porwał? A jej matka? To ona? Ona mnie… ona mnie tak… torturowała? — Odsunęła zaskoczona dziecko od siebie na odległość ręki. — To niemożliwe.

— Celina, ta dziewczynka nie jest… — Cecylia nie dokończyła, bo jej siostra wstała i z obrzydzeniem w oczach wycofała się kilka kroków.

— Nie jest? Skąd wiesz, czy nie wyrośnie z niej taka bestia jak jej matka? — szeptała, półprzytomna z przerażenia.

— To tylko dziecko.

Cecylia już nie wiedziała, kogo ma bronić, po czyjej stronie stanąć, a najważniejsze, czy ma odczuwać radość z faktu, że w końcu rozmawia z siostrą czy wręcz przeciwnie, spodziewać się kolejnych oskarżeń wysuniętych w stosunku do swojej osoby.

— Nie chcę nic więcej słyszeć! Nie chcę jej widzieć! — Ruszyła biegiem do wilii, ale przechwycił ją Tobiasz.

— Co wyprawiasz, kobieto?

— Milcz! Ty milcz! — krzyczała. — Jakim prawem się wtrącasz? Kto ci pozwolił?

— Spokojnie. — Puścił ją i rozłożył ręce. — Nie widzisz, że wystraszyłaś małą? Nie dość, że w taki sposób dowiedziała się prawdy o rodzicach, to jeszcze dodatkowo straszysz ją swoim zachowaniem?

— Czy wy nic nie rozumiecie? Jej matka, jej matka — podeszła, wskazując palcem na dziewczynkę — mi to zrobiła. — Wyciągnęła przed siebie poranione ręce, a po chwili pokazała na nogi.

— Ale nie ona.

Tobiasz patrzył z powątpiewaniem na Celinę. Nie wierzył w to, co słyszał i nie akceptował takiego obrotu sytuacji.

— Nie chcę jej znać! — wrzasnęła Celina.

Mała wstała z kolan zadziwiona i zdezorientowana. Nie rozumiała słów, ale nerwowość, jaka zapanowała i jej zaczęła dodatkowo dokuczać. Próbowała odnaleźć schronienie, jak podczas ostatnich dni, w ramionach przyjaciółki. Odepchnięcie zabolało ją mocniej niż gdyby otrzymała uderzenie.

— No pewnie. — Tobiasz nie przebierał w słowach. — Jak coś idzie nie po myśli szanownej panienki, to najlepiej odstawić to w kąt! Odsunąć, schować i zapomnieć. Jak na lata o swojej siostrze. Teraz chcesz to zrobić tej biednej dziewczynce? No, rozkapryszona panienko, to masz zamiar zrobić?

— Jakim prawem? — warknęła.

— Tobiasz, nie pomagasz. — Cecylia próbowała wystudzić emocje.

— Nie pomagam? — Najpierw agent spojrzał na jedną, a potem na drugą siostrę. — Zawsze tak postępuje. Kiedy przychodzi jej stanąć naprzeciw kłopotom, od razu ucieka! No co? Może to nieprawda?

— Tobiasz… — Cecylia nie ustępowała, dodatkowo składając dłonie w błagalnym geście.

— Ty chamie!

Celina zawsze była tą mniej cierpliwą z sióstr. Teraz też niewiele myśląc wystartowała z pazurami gotowymi do walki. Tobiasz udaremnił jej wysiłki w ułamku sekundy.

— Nie w ten sposób! Weź lekcje u siostry z dyplomacji i zasad negocjacji! — Przytrzymał ją mocno od tyłu w szczelnym uścisku i mówił prosto do ucha: — Nie wiem jak inni, ale ja mam dość twoich fochów. Możesz nas ignorować, obrazić na cały świat, ale nie na Cecylię, która nadstawiała za ciebie karku i ryzykowała własnym życiem.

— Nikt jej o to nie prosił! — Bezskutecznie walczyła o wyswobodzenie z jego silnych ramion.

— Pewnie, bo przecież mogła cię zostawić na pastwę losu tak samo, jak ty ją, dziesięć lat temu!

— Nic o tym nie wiesz. — Dotarł do niego głos Cecylii.

— Wiem więcej, niż wam się wydaje. — Tylko na chwilę spojrzał na Cecylię, dalej skupiając uwagę na jej siostrze. — A jednak pojechała do Grecji i wzięła udział w akcji poszukiwawczej.

— Bo jej kazaliście! Zabraliście jako jednego ze swoich. — Celnie trafiła Celina. — W przeciwnym razie o niczym by nie wiedziała. Obrońcy od siedmiu boleści!

Tobiasz, zaskoczony, puścił kobietę.

— Przez tyle dni… tyle dni czekałam na ciebie. — Podeszła do Cecylii i wbiła w nią nienawistne spojrzenie. — A ta kobieta dokładała mi coraz większych cierpień. I za co? Nie odwracaj wzroku, kiedy cię pytam! Za co, siostrzyczko?! Od początku nie chciałam mieć z tym nic wspólnego! Powiedziałam ci to wyraźnie dziesięć lat temu. Dziesięć lat temu! Twoje fanaberie to nie moje zobowiązania! Zobacz do czego to doprowadziło? No popatrz! — Podsuwała okaleczone ręce pod oczy siostry. — A może i to? — Podciągnęła koszulkę, by pokazać opuchnięte i pręgowane plecy. — Wiesz, co zrobiłaś? Zabiłaś mnie swoją decyzją! — Stuknęła palcem wskazującym w pierś siostry. — Od dziesięciu lat tylko egzystuję. Nie mogę mieć przyjaciółki, przyjaciela, faceta… — łkała. — Zabrałaś mi możliwość normalnego życia.

— Dlaczego? Co takiego zrobiłam?

— Jeszcze pytasz? Wiesz, kiedy ostatnio odwiedziłam rodziców? No wiesz?

— Nie jeździsz tam za często…

— Za często? — prychnęła. — Często! — Wydała dźwięk przypominający śmiech. — Od dziesięciu lat ich nie widziałam, bo nie jestem w stanie spojrzeć im w oczy! Bo nie umiem kłamać tak jak ty! Bo to wieczne wypytywanie doprowadzało mnie na skraj… — urwała, a potem natarła na Tobiasza. — A ty mi insynuujesz, że uciekam. Jak miałabym powiedzieć przyjaciółce albo facetowi, z którym planuję spędzić życie, że moja siostra pracuje dla tajnej rządowej agencji? — wypowiedziała te słowa z wielką pogardą. — Jak miałabym normalnie funkcjonować z tą wielką tajemnicą? Jak miałabym wytłumaczyć najbliższym mi osobom jej śmierć? Uciekam, bo nie chcę, by moja siostra przeżywała to co ja!

— Przeżywam to co ty. Rozłąka… — Cecylia zrobiła krok w stronę Celiny, ale ta wyciągnęła dłoń przed siebie, zatrzymując ją w bezpiecznej odległości.

— Rozłąka to dla mnie błogosławieństwo. Jedyny możliwy sposób, by o tobie zapomnieć.

— Nie musisz być taka okrutna — zwrócił jej uwagę Tobiasz i otoczył ramieniem płaczące obok dziecko.

— Okrucieństwo to obarczenie najbliższej sercu osoby odpowiedzialnością, na którą w żaden sposób nie ma wpływu. Co bym zrobiła, gdyby to ciebie porwali? Czekanie i niewiedza o losie kochanej siostry, to największa tortura. Rany na ciele to przy tym nic.

— Wiem, ostatnie dni to niewyobrażalna męka…

— Nic nie wiesz! — Stanęła tak blisko siostry, że ich twarze prawie się stykały nosami. — Wisiałam pod sufitem trzy dni! Chodziły po mnie szczury! Gryzły moje ciało! Patrzyłaś kiedyś w oczy tak pełne nienawiści jak tej… tej… nawet nie wiem, jak ją nazwać, bo słowo kobieta w jej przypadku, to zbyt niesprawiedliwa pojemność pojęcia. Porównanie z największymi zbrodniarzami to za duży komplement! I za co?

— Celina, nikt tego nie przewidział…

— Nikt? Czyżby? — Zgrzytała w uszach ta płynąca ze słów ironia. — Ty mogłaś. A wręcz powinnaś. Dziesięć lat temu. — Wykonała kilka kroków w tył i zmalała nagle, kuląc ramiona. — Podejmując swoją snobistyczną decyzję.

— Bardzo cię przepraszam, że przeze mnie tyle wycierpiałaś, ale ja też odchodziłam od zmysłów…

— I bardzo dobrze! — Znowu jej przerwała. — Nawet nie wiesz, jaka to radość, że tego doświadczyłaś. — Odzyskała utraconą na chwilę pewność siebie i wyzywająco spojrzała w oczy bliźniaczce. — Bo teraz przynajmniej wiesz, co ja przeżywałam przez tyle lat. Im bardziej starłam się o tobie nie myśleć, tym częściej wracałaś do mnie każdego dnia. Nieustannie myślałam o tobie i umierałam ze strachu, każdego cholernego dnia! — Popchnęła lekko Cecylię i ruszyła szybkim krokiem w kierunku wilii.

— No wiesz, może i macie tę samą twarz, identyczne brzmienie głosu i podobne osobowości, ale koniec końców…

— Niczego nie zrozumiałeś? — Cecylia zaatakowała nieoczekiwanie mężczyznę, odsunęła go od Chloé i zamknęła ją w swoich ramionach.

— Zrozumiałem, zrozumiałem.

— Chyba niekoniecznie.

— Uważam, że obie przesadzacie. Nikt nie może żyć życiem drugiej osoby, ale też nikt nie może narzucać nam stylu życia, więc gdyby siostra naprawdę cię kochała, to uszanowałaby twój wybór, zamiast się od ciebie odwracać.

— A jeżeli ktoś to czyni z miłości tak jak ona?

— A można łączyć miłość z brakiem zrozumienia i akceptacji? Zanim odpowiesz — podniósł ostrzegawczo dłoń — to pomyśl nad jeszcze jednym pytaniem: Czy ty zostawiłabyś Celinę tak, jak Celina zostawiła ciebie? Ja wszystko rozumiem, siostry, bliźniaczki, odczucia, więź i te inne pierdoły, ale nie rozumiem całkowitego zerwania kontaktu. Możesz mówić, co chcesz i usprawiedliwiać jej zachowanie godzinami, ale to niepojęte, żeby odstawić na boczny tor całą kochającą rodzinę.

Nie czekał na odpowiedź. Podążył za Celiną do willi, by przekazać opiekę nad dziewczynami odsypiającemu uciążliwą podróż Karolowi. Uznał, że to najlepsza ku temu pora. On też w końcu zasługiwał na chwilę odpoczynku.

***

Co by nie mówić, trzeba przyznać Tobiaszowi rację, myślała Cecylia, tuląc płaczącą na jej kolanach Chloé. Dziewczynka z trudem przyjęła prawdę o rodzicach i na pewno dużo czasu upłynie, zanim się z nią pogodzi. Poczuła wyrzuty sumienia. Tobiasz nie powiedział tego wprost, ale uświadomił jej, ile sama popełniła błędów. Jak zaskoczyła Celinę swoją nieodwracalną decyzją i odpuściła po ostatniej wspólnej kolacji. A wystarczyło, by pokazała, jak jej zależy na kontakcie z siostrą, bombardując ją od początku telefonami. Wtedy wzięła ją na tak zwane „przeczekanie”, potem, rozżalona i rozgoryczona, nawet nie spróbowała zdobyć nowego numeru telefonu, gdy okazało się, że go zmieniła.

Postąpiła egoistycznie. Bardzo egoistycznie. Nie wykazała ani odrobiny chęci, by zwrócić uwagę na argumenty drugiej strony konfliktu. Postąpiła identycznie jak siostra, zamykając się w swoich żalach i niewypowiedzianych nigdy na głos pretensjach. Wolała oddalić wyrzuty sumienia i przenieść całą uwagę na stawiane przed nią zadania. Przez tak długi czas wykonywała je bez zarzutu, za każdym razem z tak samo wysokim poziomem adrenaliny. Po ustaleniu zasad i częstotliwości akcji ani razu nie odmówiła, nie zlekceważyła rozkazu, nie zawiodła, nie zmarnowała kuli, nie poczuła niczego więcej prócz satysfakcji i zimnej kalkulacji.

Twarz, w którą patrzyła przez celownik, traktowała jak fotografię, podróż samolotem jak kolejną wycieczkę, dojazd do celu potwierdzał, że odczytała przekazane współrzędne. Jeden dzień wycięty z „normalnego życia” i powrót do pracy po misji jakby nic się nie wydarzyło.

Lubiła te swoje dwie odrębne egzystencje. Jedną z moralnymi zasadami nie do końca akceptowanymi przez społeczeństwo, ale czy warto nad nimi rozmyślać? Kiedy już podjęła jakąkolwiek decyzję, nie spędzała kolejnych godzin na analizowaniu, czy postąpiła słusznie, czy też nie. Traciło to wówczas na znaczeniu. Tego właśnie nauczyła ją siostra. Kiedy jeszcze mieszkały razem, a w trudnych chwilach dopadały ją wątpliwości, Celina niezmiennie powtarzała:

— Już o tym nie myśl, to się wydarzyło. Należy do nieodwracalnej przeszłości. Idź do przodu.

I szła, rozpychając się łokciami, nie dopuszczając do siebie niepotrzebnych refleksji. Aż do dziś. Musiała poddać analizie już nie swoje decyzje, ale ich skutki. Nie dla siebie, bo świadomie przeszła szkolenie i odebrała legitymację, ale dla siostry. Jeśli już została między nimi przypadkowo zerwana cisza, nie pozwoli, by na nowo zagościła w ich relacjach. Zostawiła śpiącą Chloé na kanapie w salonie i weszła do sypialni na piętrze. Siostra leżała na łóżku, zwrócona w stronę okna.

— Nadal „nie chcę z tobą rozmawiać”? — Celina nie wykonała żadnego ruchu, by zobaczyć, kto stoi na progu.

— Skąd wiedziałaś? — Zaskoczona Cecylia zatrzymała się.

— Znam cię od urodzenia, nie pamiętasz? Wszystko o tobie wiem… — Na sekundę zawiesiła głos — przynajmniej kiedyś wiedziałam, choć chodzisz o wiele ciszej i delikatniej.

— Lata szkolenia. — Ton, po którym można rozpoznać, że na twarzy pojawił się uśmiech, to ostatnio rzadkość u Cecylii, ale teraz wyszedł zupełnie naturalnie. — Wiem, że nie chcesz ze mną rozmawiać, ale skoro mur milczenia został zburzony…

— Nie lubię cię od dawna, nie mówiąc o głębszych uczuciach, więc się nie wysilaj.

— Nie mam takiego zamiaru, myślę bardziej o chłopakach niż o nas i o… Chloé. Nie możemy postronnych osób wciągać w nasz konflikt.

— To już nie ma znaczenia. Siedzą w tym, czy tego chcą, czy nie. — Cały czas leżała odwrócona plecami. — Poza tym to przez ciebie, więc teraz nie udawaj świętej.

— Nie mam takiego zamiaru. Celina, spójrz na mnie — poprosiła, ale nie doczekawszy się najmniejszej reakcji kontynuowała: — Nie będę cię też przepraszać. — Zaskoczona siostra jednak odwróciła głowę w jej stronę.

— Teraz to już jesteś bezczelna! — Usiadła zdenerwowana. — A może postąpiłabyś w końcu właściwie? Korona ci z głowy spadnie, gdyby z twoich ust wyszło słowo „przepraszam”! Ty nie masz w sobie za grosz skruchy, ani jednego grama jebanej przyzwoitości! — Cecylia nigdy nie słyszała, by Celina przeklinała.

— No dobrze. — Próbowała skrzyżować ręce na piersi, ale zbyt silny ból w ramieniu jej to uniemożliwił, więc oparła dłonie na biodrach. — Za co mam cię przeprosić?

— Jak to „za co”? — Celina wstała i stanęła w identycznej pozie.

— Hej, wszystko w porządku? — usłyszały z dołu głos Karola. — Nie pozabijacie się?

— Nie! — wrzasnęły jednocześnie.

— Chyba wolałem, jak milczałyście. I może pomyślcie o śpiącej Chloé — rzucił, odchodząc w głąb domu.

— No więc za co? — powtórzyła ciszej Cecylia.

— Nie wiesz? — Słowa Celiny zabrzmiały jak syk.

— Nie. Nie wiem.

— I ja mam ci wszystko wyliczać?

— A tak dużo tego jest?

— Zaczynasz być bezczelna jak Tobiasz.

— Tobiasz nie miał nic złego na myśli. Tak samo jak ja jest agentem i nieraz pewnie tłumaczył się komuś ze swojego wyboru, więc wie, co czuję.

— Oczywiście, ty! Znowu ty! Najważniejsza osoba pod słońcem! Wszystko musi się kręcić wokół ciebie i tak, jak ty sobie zaplanujesz!

— Nie wrzeszcz. To nieprawda i dobrze o tym wiesz. Poza tym mogłabym odbić piłeczkę i powiedzieć to samo o tobie.

— Nie chcę tego słuchać!

— Tak jak nie chciałaś dziesięć lat temu. Drugi raz rozmowy nie zakończymy, trzaskając drzwiami. — Cecylia zrobiła kilka kroków do przodu. — Oczywiście możesz się wściekać, masz do tego prawo…

— Nie ty będziesz mi mówić…

— Ciągle musisz mi przerywać? Nigdy nie dasz dokończyć myśli? Atak to twoja jedyna broń? Może powalczmy na argumenty?

— Jakie ty możesz mieć argumenty na zabijanie ludzi? — Celina odwróciła się plecami.

— Nie zmienię tego. Kiedy otrzymałam propozycję na szkoleniu, nie wahałam się ani chwili. Wiem, że trudno to zrozumieć, ale nie zabijam dla przyjemności. To są ludzie po międzynarodowych wyrokach, którzy nigdy nie trafią do aresztu. Zbrodniarze otoczeni zgrają skorumpowanych prawników i sędziów. Co z tego, że wpakujemy ich do więzienia, skoro i tak z niego bardzo szybko wyjdą. A jeśli nawet trafią za kratki, to i tak kontrolują swoje chore interesy. Ja inaczej na to patrzę.

— Zabijasz ich! — Zauważyła nienawiść w oczach siostry.

— Masz rację. W twoim mniemaniu jestem morderczynią, w agencji wykonawczynią wyroków…

— Czy ty w ogóle śpisz spokojnie? Dobra, nie mów! Ty nic nie czujesz. Jesteś robotem.

— Nie dlatego zerwałaś ze mną kontakt. Poza tym podczas naszej ostatniej rozmowy nie wiedziałam, co mi przydzielą, więc skąd o tym wiesz? — Zaskoczyła siostrę pytaniem.

— Karol z Mateuszem coś wspomnieli… — wymyśliła na poczekaniu. — Tak naprawdę podsłuchałam twoją rozmowę z kapitanem jeszcze w Grecji — przyznała ze wstydem.

— I postanowiłaś to dołożyć do moich przewinień, dlaczego?

— Dlaczego? Bo jestem na ciebie wściekła!

— Za teraz czy za wtedy?

— Za… — Nie wiedziała, co odpowiedzieć.

— Celina, powtórzę raz jeszcze, nie przeproszę ani za wtedy, ani za teraz. To mój wybór. Miałam nadzieję, że zrozumiesz, ale się pomyliłam. Jedynie za jedno mogę przeprosić, że wybrałam na swój kontakt ciebie, a nie kogoś innego. Wówczas nie wiedziałabyś o moich zadaniach i nadal utrzymywałybyśmy bliskie stosunki. Przypuszczałam, że misje zbyt obciążą mnie psychicznie. Myślałam… — westchnęła głęboko — że twoja miłość pomoże mi zdjąć choć część ciężaru z barków, jaki przyjęłam. Liczyłam, że twoje słowo po każdej akcji, o której mówić mi nie wolno, ukoi mnie i pozwoli wymazać z pamięci te wszystkie twarze. Że przytulisz jak mama w chwilach słabości i pozwolisz znosić wątpliwości w milczeniu, wiedząc, dlaczego to robię. Nie chcę uchodzić za słabeusza, to nie przystoi, zaraz to powiesz i przyznam ci rację. Nie chcę znów debatować nad zasadnością naszych — podkreśliła wyraźnie ostatnie słowo — wyborów, ale przynajmniej do czasu naszego pobytu tutaj zachowajmy pozory uprzejmości względem siebie. Chłopcy otrzymali nakaz naszej ochrony. Wieczne kłótnie ich rozpraszają. I nie odsuwaj od siebie Chloé.

— Ciągle mi mówisz, co mam robić! — Usiadła na łóżku zrezygnowana. — Teraz, kiedy wiem, co zrobiła jej matka… nie umiem…

— To niewinne dziecko. Przestraszona, zagubiona i zrozpaczona mała dziewczynka. Straciła wszystko i nawet nie rozumie, dlaczego ją to spotkało. Może kiedy dorośnie, ktoś postara się jej to wytłumaczyć. Na razie potrzebuje odrobiny spokoju i stabilizacji. Tyle przeszła w trakcie porwania. Nikt tak dobrze tego nie rozumie jak ty. To ona siedziała koło ciebie, kiedy byłaś nieprzytomna. Opatrywała rany i pilnowała oddechu. Potrzebowała cię wtedy dla równowagi psychicznej i potrzebuje dziś. Obie cię potrzebujemy — wyznała, zanim wyszła i zamknęła za sobą drzwi.

***

Rozmowa przyniosła o wiele korzystniejszy skutek, niż Cecylia zakładała. W dalszym ciągu uważała, że ciągłe szukanie usprawiedliwień to droga prowadząca donikąd, ale przynajmniej przez jakiś czas mogą przecież poudawać i zaznać odrobiny normalności. Chloé było to bardzo potrzebne. Jej sytuacja uległa destabilizacji do tego stopnia, że odesłanie jej do Grecji uznano za nierealne. Zabrali dziewczynkę nielegalnie, nikogo nie pytając o zdanie. Czekali, aż tamtejsze służby się o nią upomną, chyba że uznają ją za zmarłą, skoro rodzice w niesprzyjających okolicznościach, a także w niechwalebnej atmosferze odeszli z tego świata. Jednak ta najbardziej przewidywalna opcja rodziła kolejne pytania, bo jeśli faktycznie w Grecji uznają ją za zmarłą, to kto teraz i na jak długo weźmie za nią odpowiedzialność?

Przełom nastąpił podczas pory obiadowej. Celina wyszła ze swojej samotni z nieśmiałym uśmiechem na bladej twarzy i postanowiła w ramach przeprosin coś ugotować. Zapasy w lodówce pozwalały przypuszczać, że ktoś systematycznie je uzupełniał, jakby codziennie przyjmowano tu nieoczekiwanych gości, a w rzeczywistości to Gerard zdążył uprzedzić dyskretną obsługę wilii o ich przyjeździe i podać listę najpotrzebniejszych rzeczy.

Nadal nie nawiązali kontaktu z trójką delegatów wysłanych do centrali. Poprosili o dwadzieścia cztery godziny na wyjaśnienie spraw i przez ten czas nikt im nie przeszkadzał. Karol i Tobiasz naprzemienne pilnowali dziewczyn i okolicy. Sen nawet w pełni blasku słońca, po wyczerpującej akcji w Grecji, stanowił dla każdego towar z najwyższej półki, tym bardziej że i Chloé, i Celina często budziły się z krzykiem na ustach, zlane potem, stawiając resztę domowników na nogi.

Cała piątka zachowywała wzmożoną czujność, zdając sobie sprawę, że to jeszcze nie koniec ich wspólnej historii. Ale chociaż na ten jeden krótki moment postanowili zapomnieć o świecie zewnętrznym i zjeść wykwintny posiłek w spokoju. Celina lubiła gotować, czego dowód otrzymali na pięknie przystrojonych talerzach, a i konwersacja pomiędzy dorosłymi przybrała w końcu luźny ton.

Niestety sielankową aurę zakłócił dźwięk telefonu. Wyrwany ze snu Tobiasz natychmiast wstał z posłania i z aparatem przy uchu wszedł do salonu, gdzie zasiedli, by zjeść obiad. Od progu wyczuli powagę sytuacji, zwłaszcza że agent cały czas uważnie słuchał rozmówcy, sporadycznie odpowiadając na pytania, a i wtedy rzucał bardzo krótkie i rzeczowe informacje.

Cecylia z wyrazu jego twarzy wyczytała złe wieści.

Karol, nie czekając na wyjaśnienia, poszedł pakować walizki.

Celina na wyraźny rozkaz Tobiasza zabrała z pokoju Chloé.

Dopiero wtedy Cecylia szepnęła:

— Już tu nie jest bezpiecznie?

— Nie.

Tobiasz patrzył głęboko w oczy kobiety. Momentalnie zrozumiała przesyłane sygnały, by zadawać jak najmniej pytań, a najlepiej od razu przystąpić do działania.

— Mamy zabrać tylko osobiste rzeczy? Wszyscy?

Najpierw skinięcie, a potem pokręcenie głową wystarczyło jej za odpowiedź.

— Musimy się pospieszyć — dopowiedział jedynie, choć Cecylia już wchodziła po schodach do sypialni siostry i dziewczynki.

***

Po dziesięciu minutach pakowali bagaże do samochodu. Żegnani przez Karola w progu willi nie znali jeszcze ostatecznego miejsca dojazdu. Zniszczyli komórki i wszelkie urządzenia umożliwiające ich odnalezienie. Agent ze łzami w oczach najpierw uściskał Celinę, a potem bliźniczkę.

— Uważajcie na siebie — poprosił mocno zachrypniętym z emocji głosem. — Miałem nadzieję, że dadzą nam więcej czasu na poznanie.

— A ja mam nadzieję, że to nie nasze ostatnie spotkanie — powiedziała Cecylia, równie wzruszona nagłym rozstaniem. — Praca z panem — specjalnie użyła oficjalnej formy — należała do wielkiej przyjemności.

— Kto wie, czy kiedyś nie staniemy znów ramię w ramię przy jakiejś misji.

— Kto wie?

Tak mało ostatnio miała okazji do uśmiechu. Zasalutowała i, ponaglana przez Tobiasza, wsiadła na przednie siedzenie SUV-a.

— Czy teraz w końcu wytłumaczysz mi, o co chodzi?

— Teraz tak — Tobiasz położył nacisk na słowo „teraz” i wyjechał na leśną drogę.

— A więc? — niecierpliwiła się Cecylia.

— Twoje dane zostały wykasowane z systemu.

— To znaczy, że w agencji już nie istnieję?

— Mniej więcej… ktoś… — Zawiesił głos.

— Wy wiecie kto — rzuciła stwierdzenie, a nie pytanie.

— Podejrzewamy. Wiesz przecież i słyszałaś na ten temat wiele rozmów.

— Ale nazwisko kreta nigdy w nich nie padło.

— Bo paść nie mogło, choć nasze typy pokrywają się w stu procentach. To tylko kwestia czasu, by donosiciel nie wytrzymał i sam się ujawnił.

— Ale póki co moja przynależność do agencji stała się białą plamą, a to oznacza, że jestem zdana tylko i wyłącznie na siebie. Pomocy w ukryciu z pewnością nie dostanę, ale może chociaż nową tożsamość…

— Nie galopuj tak! — Tobiasz ostudził niepotrzebne emocje. — Jeśli zaczniesz popadać w paranoję, zero z ciebie pożytku.

— Jak możesz? Życie moje i Celiny stoi pod znakiem zapytania. Jeśli nie agencja, to kto mi pomoże?

— Agencja to nie jeden człowiek. Jeśli go złapiemy, a dojdzie do tego szybciej, niż myślisz, tobie przywrócą należną pozycję. Słuch o agentach nie zanika tak: o, na pstryknięcie palcami.

— Chyba że to skończony agent… Wymazany gumką z wszelkich struktur… Osądzony bez procesu i zapomniany, jak ja. — westchnęła głośno z uzasadnioną irytacją.

— Nikt nie mówi o twoim końcu. No… — Z uwagą kluczył po wąskich górskich uliczkach. — Może o karierze tak, ale nie o tobie.

— To jedno i to samo! Wiesz to równie dobrze jak ja!

— Gerard na to nie pozwoli.

— Gerard nie ma władzy w najwyższych strukturach, nie za wiele zdziała sam. Zresztą kto go posłucha?

— Mylisz się i to bardzo. — Odwrócił wzrok od drogi i spojrzał na Cecylię. — Poza tym masz po swojej stronie jeszcze kogoś.

— Kogo?

— Marcina.

— Marcina? — prychnęła. — Z grobem postawionym na cmentarzu, odciętego od najbliższych, żyjącego w ukryciu i wiecznym strachu. Też mi wsparcie.

— Zważaj na słowa! — Wkurzony, przycisnął ostro hamulec, i stanął na poboczu. — Każdego z nas to czeka! W naszym fachu żeby żyć, najpierw trzeba umrzeć. Czego ty jeszcze nie zrozumiałaś? Rozpieściły cię jednorazowe akcje raz na kwartał, a praca agenta odeszła do lamusa? Może lepiej przypomniałabyś sobie odbyte szkolenie, bo jakoś mało wniosków wyciągnęłaś z miesięcy ciężkiej pracy. Wiedziałaś od początku o stawianych warunkach i wszelkich możliwych konsekwencjach. Nawet tych najgorszych. Marcin zasługuje na szacunek, nie tylko dlatego, że jako jeden z nielicznych agentów wniknął w struktury mafii. Dałabyś radę tak się kontrolować? Poddać takiej samodyscyplinie? — Skruszona spuściła głowę. — Tak myślałem.

Wrócił na drogę, zdziwiony ciszą panującą na tylnym siedzeniu. Celina ze skupionym wyrazem twarzy słuchała rozmowy, Chloé na szczęście nic nie rozumiała, ale nie umknęła jej powaga sytuacji, więc nie zadawała pytań.

— Marcin to bardzo zasłużony agent. Nie znajdziemy lepszego kandydata na naszego dowódcę. Chyba że Gerarda.

— Przepraszam — szepnęła zawstydzona. — Masz rację. Moje… — Jej policzki pokryła purpura. — Podróże samolotem, jak to nazywałam przez lata, nijak nie odzwierciedlają akcji w terenie. Grecja pokazała moje wyraźne braki w tym zakresie. Bezbłędne strzelanie to za mało.

— Tak, to za mało. Przeprosiny przyjęte. Dasz radę prowadzić? — Zerknął we wsteczne lusterko i nawiązał kontakt wzrokowy z milczącą dotąd Celiną.

— Dam — odpowiedziała wraz ze skinieniem głową. — Tylko zastanawiam się, po co, skoro kierownica to twój żywioł.

— Ja za sto kilometrów wysiadam. — Zamyślony Tobiasz utkwił spojrzenie przed sobą.

— Jak to? — jednocześnie spytały bliźniaczki.

— No, nareszcie czuć między wami jakąś rodzinną więź — zaśmiał się, choć rozwiązanie przekazane przez Gerarda nie zadowalało go. — Mam wam przekazać samochód i poczekać na transport z agencji. Cecylia, wybierz bezpieczne dla was miejsce schronienia, aby przeczekać tę burzę.

— Ale to może potrwać dni, miesiące… — próbowała negocjować, a po chwili refleksji poprawiła się: — Tak, oczywiście, wykonam rozkaz.

— Dokąd pojedziemy? — Celina w końcu poczuła potrzebę włączenia się do rozmowy.

— Nie możecie mi tego powiedzieć.

— Nawet tobie? — spytała zaskoczona Cecylia.

— Nikomu.

— Gerardowi też nie? — Przestraszyła ją ta nagła odpowiedzialność, jaką na siebie nieświadomie przyjęła.

— Gerard znajdzie cię nawet na końcu świata! — Śmiech wypełnił małą przestrzeń samochodu. — Możesz być tego pewna. A teraz prześpijcie się chwilę. Za półtorej godziny Celina siada za kierownicą. Ty — popatrzył na Cecylię — z tymi szwami na ramieniu długo nie pociągniesz. Ale spania podczas waszej samotnej podróży nie polecam. Odpowiedzialność za waszą trójkę to nieustannie otwarte oczy i uszy.

Przez moment odniosła wrażenie, że wróciła na szkolenie, ale nie przerywała wywodu, maksymalnie skupiona na słowach Tobiasza.

— Nawet podczas snu uruchom czuwanie. Sprawdzaj teren pod każdym kątem, szczególnie śladów wokół. Zapamiętaj wzory z podeszw waszych butów, zabezpiecz dodatkowo okna i drzwi. Uruchom czujniki ruchu wokół budynku. W bagażniku schowałem niezbędny sprzęt, zapas broni i pieniądze. Wiem, że to niezgodne z zasadami, ale naucz Celinę strzelać. Ten, kto na was poluje, za nic ma reguły. Dla pozbawionego skrupułów człowieka liczy się jedynie cel, a jest nim wasza śmierć. Całej trójki! Musisz zrobić wszystko, byście wyszły z tego bez szwanku. Słyszysz, Cecylia?

— Tak, słyszę, „bez szwanku”.

— Szkolenie nie uczy przetrwania, ale daje podstawy umożliwiające przeżycie. Przypomnij sobie wszystko, co Marcin wbijał ci do głowy. Sposoby maskowania i ukrywania, niezdradzania obecności. Czy to miejsce, do którego pojedziecie, jest na uboczu?

— Raczej tak…

— Co to znaczy „raczej tak”?

— Jest blisko jeziora, a tam często chodzą przypadkowi ludzie.

— Więc dodatkowo trzeba uważać, szczególnie na początku. Pewne zasady wejdą wam w krew. Nikt nie wie, ile to potrwa. Obyśmy szybko złapali kreta na gorącym uczynku, wtedy choć pewien zakres waszego życia wróci do jako takiej normy. O normalności zapomnijcie. To do ciebie, Celina, rozumiesz? — Tylko poprzez wsteczne samochodowe lusterko korzystał z możliwości nawiązania kontaktu z naburmuszoną siostrą.

Pokiwała głową z niechęcią.

— Od tego zależy twoje życie. To nie zabawa, rozumiesz?

— Rozumiem — odpowiedziała cicho, zdyscyplinowana na krótką chwilę ostrym spojrzeniem Tobiasza.

— Przestań się ciągle spierać z Cecylią i słuchaj jej we wszystkim, co mówi…

— Bo co? — odpyskowała szybciej, niż pomyślała. — Nie będzie mną znowu rządzić, już nie!

— Otóż będzie. — Mężczyzna głęboko odetchnął, zanim wypowiedział kolejne słowa: — Masz jej słuchać we wszystkim — powtórzył dobitnie. — Nie interesują mnie wasze waśnie. Twój brak doświadczenia, co przez przypadek wyszło podczas nieroztropnego wyjazdu na wakacje…

— To nie moja wina. — Obrażona odwróciła głowę na bok.

— Nie, to nie twoja wina, przyznaję, ale posiadając wiedzę o profesji Cecylii, powinnaś wykazać większą ostrożność. Nie przerywaj mi, bo wiem, co chcesz powiedzieć. I gówno mnie obchodzi, że nie akceptujesz siostry jako agentki, ale dla nas to cenny nabytek i zrobimy wszystko, by ją ochronić. Nawet kosztem ciebie.

— Ciągle coś robicie kosztem kogoś! — prychnęła obrażona.

— Jakoś przez dziesięć lat nie narzekałaś. I nie odczuwałaś żadnego dyskomfortu, poza faktem posiadania niewygodnej wiedzy. A wystarczyło wspierać siostrę, a nie uciekać.

— A ty znowu…

— Tak, ja znowu. — Nie pozwolił jej dokończyć. — Jesteś siostrą Cecylii, do cholery! Obudź się, królewno, z przymusowego snu, jaki sobie wybrałaś. Zostań w końcu wsparciem, a nie cierniem w oku i wrzodem na dupie!

— Bezczelny! Nie wiesz przez co przeszłam w tej… — Zreflektowała się w ostatniej chwili, spoglądając na oniemiałą Chloé.

Dziewczynka nie rozumiała ani słowa, ale ton prowadzonej konwersacji ją wystraszył.

— W tej cholernej piwnicy — dokończyła mimo wszystko.

— Wiem i nie zazdroszczę. A nawet współczuję i bardzo za to przepraszam, choć to nie moja ani nie Cecylii wina. — Łypnął na otwierającą usta kobietę i wzrokiem nakazał milczenie.

— A czyja? — odparowała agresywnie Celina, ale Tobiasz zlekceważył to pytanie.

— Gdybym miał pewność, że usiedzisz na dupie w jednym miejscu, to bym was rozdzielił. — Dostrzegł w lusterku jej wciąż obrażoną minę. — Poza tym, niestety, zaufanie w twoim przypadku to ostatnia rzecz, na jaką mogę sobie pozwolić. Twoje rozgoryczenie podsuwa ci wyłącznie irracjonalne rozwiązania. Nie rób takiej zdziwionej miny. Nie stawaj wiecznie w opozycji do naszych zasad i rozkazów, a zacznij współpracować. Nie znajdziesz lepszej ochrony od tej, którą gwarantuje ci własna siostra. A tak na marginesie, przestań już gadać i wyśpij się choć trochę, bo niedługo przejmujesz kierownicę — zakończył niezrażony niemym buntem na „pokładzie” samochodu.

— Dlaczego nie możesz jechać z nami? — Cecylia przerwała krępującą ciszę.

— Wiesz dlaczego. — Popatrzył na nią z nadmierną uwagą.

— Lokalizator — odparła z głębokim westchnieniem. — Ja też go mam.

— I na to liczymy. Tylko ten, kto wykasował dane o tobie, nadal o nim wie. Wszyscy inni stracili do niego dostęp.

— Może go przekazać mafii bez ujawnienia swojej tożsamości.

— Wszystkim przydzielono „cienie” i podsłuchy.

— Nie mamy tylu agentów.

— Ale wystarczająco, by kontrolować tych najważniejszych. Ty też się prześpij choć pół godziny. I nie zadawaj już więcej pytań — zakończył, bo sam nagle nabrał wątpliwości, a dodatkowe straszenie Cecylii na pewno w niczym by nie pomogło.

Faktycznie, kret bez skrupułów mógł przekazać mafii nową lokalizację kobiet, ale oni liczyli mimo wszystko na jego rozsądek. A jeśli to nie przyniesie pożądanego rezultatu, to przynajmniej na chęć przypodobania się przestępcom, kiedy osobiście doprowadzi do ich uśmiercenia. Wtedy jego nowa pozycja znacznie zyskałaby na wiarygodności i znaczeniu.

Jeśli dobrze obstawili, to kreta zgubi własna pycha i wpadnie w zastawioną pułapkę. Zadbał o to Gerard, przejmując dowodzenie w ich małej, nowoutworzonej tajnej grupie. Znali tego człowieka od lat, zwłaszcza Marcin. Władza to jego drugie imię. Nie tolerował dyskusji, a bezwzględne wykonywanie rozkazów, wprowadzając swoją dyktaturę. Nawet gdy otrzymywał upomnienia od oficerów wyższych stopniem, nic sobie z tego nie robił. Odpowiadał za szereg przeprowadzonych sprawnie operacji, zyskując uznanie, ale nie szacunek. Nigdy do końca nie potrafił tego zaakceptować, pielęgnując żal osiągający z czasem rozmiary nieuzasadnionych pretensji. Niby mu oficjalnie na tym nie zależało, ale małą ostrą szpileczkę nie raz od siebie dorzucił podczas wspólnych spotkań.

Oby dobrze obstawili, rozmyślał podczas ostatnich kilometrów wspólnej jazdy. Wtedy banicja dziewczyn nie potrwa miesiące, a dni.

***

Tobiasz, tak jak zapowiedział, wysiadł w ustalonym z Gerardem miejscu. Dalsze dokładne instrukcje jazdy otrzymała od siostry Celina. Bez słowa odpaliła samochód i ruszyła w dobrze sobie znanym kierunku. Nie okazała zdziwienia, nawet najmniejszym gestem nie skomentowała polecenia Cecylii. To potwierdziło, że ona także dokonałaby takiego wyboru. To jedyne bezpieczne miejsce schronienia. Zebrała w sobie całą energię, bo czekała ich kilkugodzinna monotonna podróż. Pokaleczone ciała, dostające ostatnio dość mocno w kość ciągłymi przeprowadzkami, domagały się należnego odpoczynku.

Nadchodził późny wieczór, kiedy w końcu zjechały z głównej trasy. Minęły dwie mniejsze mazurskie wsie i wjechały na leśną, dobrze utrzymaną polną drogę. Po pięciu kilometrach samochód skręcił i zaparkował na ukrytej wśród drzew posesji, którą dodatkowo przed przypadkowymi gapiami ochraniał gęsty żywopłot.

— Zapomniałam, jakie to piękne miejsce — westchnęła z nostalgią Celina.

— Do matury spędzałyśmy tu każde wakacje. — Cecylia darzyła ten dom szczególnym sentymentem.

— Czeka na nas?

— Kto?

— Jak to, kto? Babcia. — Zdziwiona zerkała na przemian na siostrę i na dom.

— Celina, babcia nie żyje od dwóch lat. Zapisała nam ten dom w testamencie.

— Co? I nikt mnie nie zawiadomił? — krzyknęła oburzona.

— Rodzice szukali z tobą kontaktu, ale zmieniłaś numer telefonu. Na Facebooku utajniłaś miejsce zamieszkania i pracy, zablokowałaś widomości na Messenger. Co jeszcze mieliśmy zrobić?

— No wiesz! — Prychnęła, nadal siedząc za kierownicą, ale już ze łzami płynącymi strumieniem po policzkach. — Ty mogłaś mnie znaleźć — rzuciła oskarżeniem. — Z twoimi zdolnościami!

— Nawet moje zdolności nie pomogą, kiedy ktoś chce pozostać w ukryciu. Poza tym nie zaczynaj znowu. Ty zdecydowałaś o zerwaniu kontaktu nie tylko ze mną, ale i z rodzicami. Zaparkuj za domem i zabierz Chloé. Biedna ledwo patrzy na oczy.

— A ty?

— A ja sprawdzę teren. Wiesz, gdzie babcia chowała klucz? — A kiedy siostra potwierdziła skinięciem głową, dodała: — W spiżarni znajdziesz sporo mrożonek. Zrobiłam zapasy miesiąc temu, więc z głodu nie umrzemy przynajmniej przez tydzień. Potem zaczniemy kombinować i organizować zakupy we wsi. Na razie wystarczy to, co kupiłam. Nie włączaj światła! To bardzo ważne, Celina. No i na szczęście latem nie trzeba palić w kominku. Damy radę. — Poklepała siostrę po prawej nodze i wysiadła.

— Nie znajdą nas tu? — spytała ostrożnie, zanim Cecylia zamknęła drzwi.

— Nie powinni. W akcie notarialnym nadal figuruje nazwisko panieńskie mamy — Lewandowska, bardzo popularne, więc niewiele osób nas z nim skojarzy.

***

Bliźniaczki uwielbiały dom dziadków. Leśna rezydencja, jak nazywały piękną białą leśniczówkę, od czasów drugiej wojny światowej należała do rodziny ze strony rodzicielki. Kiedyś dziadek w połowie domu prowadził biuro lokalnego nadleśnictwa, natomiast gdy przeszedł na emeryturę, przekształcił całość w wygodną część mieszkalną.

Specyficzny klimat nadawał stylizowany na dworek szlachecki ganek z białymi kolumnami i drewnianymi ciemnobrązowymi drzwiami. W identycznym kolorze, ozdobione drobnymi białymi kwiatkami, utrzymano okiennice na czterech oknach, umieszczonych po dwa na każdej stronie budynku. Na spadzistym dachu, pod okapem, ukryto w miniwieży dwa dodatkowe małe okienka. To stamtąd siostry każdego lata za szkolnych czasów obserwowały okolicę. Choć budynek nie należał do wysokich, to punkt widokowy doskonale spełniał swoją rolę.

Po remoncie dziadek bliźniaczek zaadoptował poddasze na dwie małe sypialnie, miejsce odpoczynku dla „swoich księżniczek”, jak je nazywał, z czasem przekształcone w oazę spokoju i izolacji od całego świata. Kiedy potrzebowały spędzać czas samotnie, zamykały drzwi, Celina od różowego, a Cecylia od fioletowego pokoju. Na parterze, obok obszernej kuchni z jadalnią i częścią wypoczynkową usytuowaną przy kominku, zaprojektowano trzy sypialnie i pokaźnych rozmiarów łazienkę z wanną i prysznicem.

Kąpiel, nawet w ciemnościach, jedynie przy blasku świeczki, przyniosła podróżniczkom ukojenie i odprężenie. Chloé na razie ze spokojem przyjmowała notoryczną zmianę otoczenia i klimatu. Zmęczenie wzięło górę nad strachem do tego stopnia, że zasnęła sama w łóżku, nie szukając, jak ostatnio bez ustanku, ręki Celiny.

Do bliźniaczki nie docierała informacja o śmierci babci, tym bardziej że nadal czuła obecność starszej pani, ba, odnosiła wręcz nieodparte wrażenie, że w powietrzu unosi się zapach jej perfum. Okryta ulubionym kocem staruszki, odpłynęła równie szybko jak Chloé, nie czekając na powrót siostry.

***

Cecylia w samotności uspokajała pędzące myśli. Chaos, jaki opanował jej spokojne dotąd życie, od dziesięciu dni nabierał niezwykłej siły napędowej. Żadnej stabilizacji. Stanęła nad przepaścią, bez możliwości wykonania bezpiecznego kroku w przód. Usuwającemu się spod nóg gruntowi nie pomagała również incydentalna przygoda z Gerardem. Wyznał miłość niespodziewanie, oczekując pełnej akceptacji, ale ona nie odpowiedziała mu tym samym. Nie potrafiła dać identycznej gwarancji, szczególnie teraz, kiedy przyjęła na siebie odpowiedzialność za dwie bliskie osoby.

Nawet jeśli przeżyją po ujawnieniu kreta, to co jej pozostanie? Samotna egzystencja w odległym zakątku świata z dala od rodziny i niedawno pozyskanych znajomych. Przyjaźń dostępna na wyciągnięcie ręki i rozkwitająca z każdą sekundą miłość z taką łatwością rozpływały się w brutalnej rzeczywistości, odnajdując swe miejsce w sferze nieosiągalnych marzeń. Brakowało jej Gerarda. Spojrzenia brązowych oczu, uśmiechu, delikatnego dotyku, ciepłego oddechu na szyi, rozbudzonych potrzeb spragnionego miłości ciała.

Dotąd nie dopuszczała do siebie nikogo, wiodąc samotne życie, ze swojej tajemnicy czyniąc partnera życiowego. Nie odczuwała instynktu macierzyńskiego, ale pewnie dlatego, że w ogóle nie myślała o dzieciach. Skoro unikała męskich kontaktów, to i tematyka potomstwa nie spędzała jej snu z powiek. Tym bardziej że w nielicznej rodzinie nikt ostatnio nie chwalił się nowo narodzonymi pociechami.

Tragiczne porwanie Celiny w konsekwencji przyniosło więcej dobrego niż złego. Odzyskała siostrę, choć ta nadal nie rozmawiała z nią jak dawniej. Zyskała dziecko, dobrze już odchowane, inteligentne i mądre, jednakże paskudnie doświadczone przez los i okaleczone psychiczne na wiele lat. Odkryła zapotrzebowanie na czułość i miłość wywołane dotykiem męskich rąk, ale czy długo pozostanie w objęciach muskularnych ramion Gerarda? Agenta, swojej drugiej połówki, o której tak mało wiedziała, a tak naprawdę nic. Bacznego obserwatora zakończonych sukcesem misji.

Misji? prychnęła w myślach. Pod warunkiem, że zabijanie ludzi zostanie zaliczone na plus, a nie na minus powszechnie obowiązujących zasad moralności. Ludzi? To określenie też przychodziło jej z trudem, kiedy celowała z Bronka do zwyrodnialców, wielokrotnych gwałcicieli, pedofili bez skrupułów, zbrodniarzy czerpiących zyski z łez, bólu, poniżenia i beztrosko zadawanej śmierci. Jeśli dla nich nie liczyła się jednostka, to dlaczego ona odczuwała wyrzuty sumienia? Bo jednak odczuwała, choć precyzyjniejsze byłoby stwierdzenie „zaczynała je odczuwać”.

Tylko raz przez celownik przyjrzała się dokładnie twarzy osoby, do której strzelała. Więcej tego błędu nie powtórzyła, a i tak po każdej akcji śniła o Holenderce i małej przerażonej dziewczynce. Nijak sytuacji Seleny i Chloé nie można porównać do tamtej, oprócz jednego wspólnego mianownika, a mianowicie straty bliskiej osoby.

Rozmyślała o tym wszystkim, ustawiając wokół terenu czujniki ruchu i rejestrując ważne punkty otoczenia. Uczyła się na nowo topografii terenu pod względem nawet najmniejszego zagrożenia. Przez jakiś czas niestety będą skazane na siedzenie w leśniczówce i w przylegającym ogrodzie, ale kto wie, co w międzyczasie wymyśli Celina, więc wolała przewidzieć każdą niesprzyjającą okoliczność. Zresztą zabezpieczenie terenu zewnętrznego to nie wszystko, w domu także wprowadzi odpowiednie zmiany. I to takie, by obie współlokatorki na etapie ostatecznej rozgrywki potrafiły z nich skorzystać. Na pewno musi podjąć próbę nauczenia Celiny strzelania, a Chloé znalezienia kryjówki w miejscu, w którym obcy nie powinien jej znaleźć.

A na razie podąży ich śladem i odpocznie choć odrobinę, jeżeli wzmożoną czujność, a nie spanie, można w ogóle nazwać odpoczynkiem.

Tydzień później — poniedziałek 2 sierpnia

Ciągle od nowa wertowali zapiski dotyczące szczegółów akcji w Grecji i te dotyczące rozpracowania międzynarodowej organizacji handlu żywym towarem. Biuro Gerarda w centrali wyglądało jak pobojowisko. Wszędzie leżały porozkładane papiery. Na podłodze, biurku, nawet na krześle. Wydruki dokumentów, ułożone chronologicznie minuta po minucie, dane zanotowane przez stacjonarnych obserwatorów pracujących w polskim oddziale, ukazujące wszystkie działania agentów wraz z nagranymi rozmowami telefonicznymi.

Szukali najmniejszego punktu zaczepienia, który pozwoliłby potwierdzić ich przeczucia i udowodnić zdradę jednemu z członków najwyższych struktur agencji. Niepodważalny argument! Wystarczyło znaleźć jeden niebudzący wątpliwości motyw jako dowód działania na rzecz wroga. Towarzysząca każdemu pewność swoich racji doprowadzała wielokrotnie piątkę mężczyzn do ostrych, ale konstruktywnych dyskusji. W końcu postanowili postawić wszystko na jedną kartę. Skoro nic nie znaleźli w papierach, to pozostała im wyłącznie prowokacja.

— W dalszym ciągu nie rozumiem, dlaczego akta Cecylii zostały wykasowane. — Karol polubił młodszą koleżankę i nie krył tego nawet przed Gerardem.

Przez ostatni tydzień często siedzieli razem na sali konferencyjnej do późnych godzin nocnych i rozkładali swoje podejrzenia na czynniki pierwsze. Służył do tego sześcioosobowy stół i nieograniczony dostęp do pysznej kawy z ekspresu.

— Ja też ciągle się nad tym zastanawiam — poparł kolegę Mateusz. — Chyba że Greczynka zrobiła jakieś foty Celinie, w co wątpię, bo tak bardzo skupionej na torturach osoby dotąd nie spotkałem.

— Nie została tak naprawdę przez nikogo z władz mafii zidentyfikowana. Przynajmniej podczas przesłuchania po akcji nad morzem taka informacja nie wypłynęła. Nawet ten niemiecki boss w starym domu pod Atenami nie rozpoznałby wyraźnie jej twarzy. — Tobiasz od czasu rozłąki z dziewczynami chodził napięty jak struna i wpadał w złość z byle powodu. Martwił się o bliźniaczki, a brak możliwości kontaktu doprowadzał go do szału. Maszerował nerwowo po niewielkim fragmencie podłogi, którego nie pokrywały papiery. — Skutecznie to uniemożliwiały okaleczenia, jakich dołożyła dziewczynie Selena.

— Masz rację.

Marcin od czasu rozbicia grupy na Peloponezie pomieszkiwał w pokoju gościnnym w tajnej siedzibie agencji. Do domu rodzinnego nie mógł wrócić. Ten stan rzeczy, po przymusowo swingowanej śmierci, mocno go uwierał. Tym bardziej że tęsknił za żoną i dziećmi. Z czasem częściowo zaakceptował swoją drugą tożsamość, przede wszystkim biorąc pod uwagę ich bezpieczeństwo, a nie swoje uczucia.

— Nawet śmiem przypuszczać… — kontynuował niezrażony napiętą atmosferą wprowadzoną przez Tobiasza — że Niemiec, który uciekł z Celiną do Serbii, też nie posiadał pełnej świadomości, na jak cenną zdobycz trafił. Potraktował ją jak zwykły towar, wrzucając do piwnicy z innymi. Z tego, co Celina pamięta, oprócz Seleny nikt jej nie przesłuchiwał.

— To na pewno ma swoje uzasadnienie. — W rozumowaniu Gerarda hipoteza nabierała coraz realniejszych kształtów, brakowało tylko potwierdzenia u samego źródła. — To wykasowanie akt, a może raczej zapisanie na innym nieznanym nam nośniku, w konsekwencji przyniesie więcej korzyści…

— Więcej korzyści? — Tobiasz sprawiał wrażenie nieobecnego duchem, aczkolwiek nic z rozmowy nie umykało jego uwadze. — Ktoś, kto znika z rejestru, przestaje istnieć. Znacie to ze szkolenia i z autopsji. — Spojrzał wymownie na Marcina. — To śmierć za życia. Pozostawienie w niebycie, bez pomocy i ochrony. Jak długo ktoś tak pociągnie? Szczególnie w przypadku permanentnego zagrożenia? To łatwy cel do odstrzału — prychnął ze złością. — Może być złapana na rogu każdej ulicy!

— Niekoniecznie. — Marcin, na razie jako jedyny z tej grupy, na własnej skórze doświadczył życia bez życia. — Mam nikłe podejrzenie, że kret w ten sposób kryje Cecylię.

— Bzdura! — Karol poparł Tobiasza. — Raczej postawił na niej niezmazywalny krzyżyk. Bez tych akt w systemie nikt o niej nie wie. Jeśli nie wie, to jej nie ochroni. A nie ochroni, bo wszelki ślad po niej zaginął. I tak w kółko.

— I właśnie o to chodzi. — Uparcie trwał przy swoim Marcin. — Ani my do niej nie dotrzemy, ani oni.

— Oni o Cecylii nie wiedzieli. — Tobiasz przystanął na chwilę, po czym znowu ruszył w wędrówkę tym razem wokół stołu. — To kret podał im ją na tacy, a my dalej nie wiemy dlaczego.

— Pamiętajcie, że dał im Celinę, nie Cecylię — rzeczowo zauważył Gerard.

— Jeden piorun! — Mateusz stukał nerwowo długopisem w blat stołu. Już tyle razy to omawiali. — Ty ciągle widzisz w nim człowieka, a to gnida bez honoru.

— Znam go od zawsze! — Gerard niepotrzebnie podniósł głos, bo sytuacja jednakowo ciążyła całej piątce. — Kurwa! — Wstał energicznie od stołu, przewracając krzesło. — Przepraszam. — Postawił je i usiadł ponownie. — Nerwy mi puszczają. Mateusz, zrozum, ty też broniłbyś swojego mentora.

— Mój na szczęście zasłużył na godną emeryturę — odparł starszy kolega.

— Nie bronię go… nie szukam usprawiedliwienia. — Gerard na moment spuścił głowę. — Tylko motywu. Próbuję zrozumieć. Szlag! Znamy takie rzeczy z historii, każde państwo zapisało na swoich kartach zdrajców, którzy w ostateczności okazywali się bohaterami. Każda zdrada kryje w sobie drugie dno.

— Czasami myślę, że tylko skurwysyństwo. — Tobiasz oparł się o ścianę z założonymi na piersi rękami. — Uczymy lojalności, szkolimy w walce, wpajamy zasady, a na koniec dostajemy obuchem od kogoś, kto powinien świecić przykładem.

— Tyle że w rzeczywistości ten ktoś podsunął wrogowi płotkę, nie rekina — zauważył przytomnie Marcin.

— Przecież… — krzyknęli jednocześnie Mateusz i Karol, ale przerwał im Gerard:

— Przecież to Celina pojechała do Grecji, nie Cecylia! — ryknął i dodał już ciszej: — Nadal pozostaje pytanie: dlaczego.

— Sami na nie nie odpowiemy — zauważył Marcin.

— Więc pozostaje prowokacja.

Tobiasz, zrezygnowany, w końcu zasiadł za stołem. Ostateczna konfrontacja powinna ich cieszyć, a tymczasem przerażała, choć odwlekanie jej w czasie zwyczajnie stwarzało coraz większe zagrożenie. Cecylia straci czujność i ktoś przypadkiem zdradzi kryjówkę.

— Nikt z nas nie zna miejsca pobytu dziewczyn — podkreślił Karol.

— Jedna osoba raczej zna. Choćby nie chciała, to i tak ma dostęp do tej wiedzy. — Tobiasz spojrzał na Gerarda. — Kiedy wyruszasz? Tylko ty posiadasz dane lokalizatora i dostęp do odczytu, a kret na pewno wyruszy w ślad za tobą. Zresztą to dziwne, że do tej pory jeszcze tego nie zrobił. Ciekawe, na co czeka. — Zamyślił się, a po sekundzie ostrożnie zadał przyjacielowi pytanie: — Jedziesz sam?

— Powinien — zdecydowanie oświadczył Marcin, ale nagle zmienił zdanie: — Chociaż i jemu przyda się cień. Kiedy kret wpadnie w zasadzkę, z pewnością poprosi o wsparcie austriackie siły mafijne. Dziewczyn arsenał nie wystarczy.

— Chcesz, by cała nasza piątka pojechała? — Gerard nie ukrywał zaskoczenia.

— Piątka to z pewnością przesada, poza tym wzbudzimy w centrali niepotrzebne zamieszanie zniknięciem aż tylu osób, a sprawa do czasu rozwiązania powinna pozostać tajemnicą. Skoro tak długo pracujemy nad nią w ukryciu, przedwczesne ujawnienie to kardynalny błąd, na który nie możemy sobie pozwolić. Na miejscu też ktoś musi obserwować rozwój wypadków.

— To kto pojedzie z Gerardem? — Tobiasz ledwo siedział na miejscu.

— No, chyba ty — Marcin wyszczerzył zęby w uśmiechu. — Tylko na miejscu Gerarda przed wyjazdem uściśliłbym jedno: tęskno ci do Celiny czy Cecylii? — W ostatniej chwili uniknął trafienia rzuconym długopisem.

— To nie jest zabawne. — Gerard zrobił poważną minę, wstał i podszedł do przyjaciela.

— Ja nie… — Zmieszany Tobiasz najpierw spuścił głowę, a potem, wstając od stołu wyrzucił z siebie z impetem: — Ja jej nawet nie lubię.

— Której? — Mateusz też wykazywał słabość do bliźniaczek.

— To wcale nie przeszkadza w zakochaniu. — Karol dołączył do śmiejącego się Marcina.

— Ej, w dalszym ciągu nie odpowiedziałeś na pytanie. — Złożył ręce na piersi Gerard.

— Dajcie spokój. — Tobiasz wyminął towarzyszy i na progu pomieszczenia dopowiedział: — Za te jej pyskówki udusiłbym ją gołymi rękami.

— Czyli Celina! Udusiłbyś, ale lecisz do niej jak na skrzydłach. — Mateusz wraz z resztą chłopaków zaniósł się gromkim śmiechem.

Zamiast komentarza usłyszeli trzaśnięcie drzwiami.

A tak na marginesie, to ja powinienem walnąć głową o ścianę, pomyślał Tobiasz. Bo nikt o zdrowych zmysłach nie może się zakochać w takiej francy jak Celina. Wkurzała go jak nikt dotąd i wzbudzała przy tym bardzo skrajne emocje. Kiedy wyszła z przytuloną Chloé z paki busa, ogarnęła go przeogromna czułość względem kobiety. Wystarczyło, że zaczynała pyskówkę z Cecylią, a wszelkie współczucie natychmiast odpływało w niebyt na rzecz niepohamowanej wściekłości.

W stosunkach z kobietami Tobiasz nie wykazywał zbytniej dyplomacji, ale Celina nauczyła go, że czasami warto trzymać język za zębami, choć przy niesprawiedliwych osądach nie omieszkał jej upomnieć. Tylko co z tego, skoro później zachowywała się jeszcze gorzej. Fakt, pod względem wizualnym w stu procentach odzwierciedlała jego typ, ale ciągle z tyłu głowy kołatało mu pytanie, czy to nie przypadkiem dlatego, że podczas obserwacji zauroczyła go Cecylia, a teraz w siostrze odnalazł jej wierną kopię? Jedno przyjął za pewnik. Gerardowi jej sprzed nosa nie zabierze, a i charakterek siostruni wymagający okiełznania jakoś zaczął go bardziej przyciągać. Zadziałał jak magnes, od którego za nic nie potrafił i nie chciał się uwolnić.

***

To cud, że przez cały tydzień przebywania razem się nie pozabijały. Stwierdzenie, że stosunki między bliźniaczkami wróciły do normalności, byłoby kłamstwem w biały dzień. Chodzenie obok siebie i udawanie uprzejmości, ale bez wylewności i przesady, te określenia bardziej pasowały do codzienności. Celina wróciła do pełni fizycznych możliwości, więc ją roznosiło. Rozpierająca energia nie znajdowała ujścia w pracach w okazałych rozmiarów ogrodzie. Podczas pielenia rabat kwiatowych wyrzucała całą nagromadzoną złość wraz z wyrywanymi chwastami, ale gdy wszystkie lądowały na śmietniku, ponownie moc nienawiści kierowała ku siostrze. Obrzucała najgorszymi wyzwiskami, nie szczędząc ciągłych wymówek.

Chloé unikała jak ognia. Oczywiście przy posiłkach siedziały przy wspólnym stole, ale naburmuszona mina mówiła jasno: „Trzymajcie się ode mnie z daleka” i „Nikt nie rozumie mojego nieszczęścia”.

Cecylia znosiła pretensje i utyskiwania siostry z ogromną dozą cierpliwości. Zresztą, wbrew oczekiwaniom, wsparciem służyła jej siedmioletnia smutna dziewczynka. Kiedy tylko Celina przystępowała do słownego ataku, nieuzasadnionych oskarżeń o zmarnowanie jej dotąd wspaniałego życia, koło Cecylii momentalnie stawała Chloé. I choć dziewczynka nie rozumiała polskich słów, to ton głosu jednoznacznie wskazywał na atak, pogłębiając i tak nieprzyjemną atmosferę. Otulała wówczas ramionami Cecylię w pasie i razem odchodziły od rozwścieczonej kobiety.

Z każdym dniem jednej osobniczce energii przybywało, z dwóch pozostałych członkiń domowego ogniska notorycznie spuszczano powietrze. Aż do czasu, gdy obie powiedziały „dość”. Jedna po polsku, druga po grecku. A po angielsku konwersowały ze sobą od rana do wieczora, podczas wspólnych gier i wywołujących łzy na policzkach wspomnień, ignorując Celinę.

Chloé bardzo dużo opowiadała o swoich rodzicach. A z tych opowiadań płynęło tyle miłości, że Cecylia, słuchając ich, czasami z wielkim trudem łapała właściwą dawkę oddechu.

Nie spuszczała oka z okolicy. Tak jak radził Tobiasz, zamontowała wokół ogrodzenia czujniki ruchu, ale nie tylko przy drodze dojazdowej do posesji, bo wzięła pod uwagę bliskość jeziora i przypadkowych turystów. W salonie przy kominku urządziła małe centrum dowodzenia. Przenośny komputer umożliwił zainstalowanie dwóch kamer. Umieściła je w punktach, w których zakładała, że wróg znajdzie furtkę, by je zaskoczyć. Nie od frontu, ale w najbardziej oddalonych od domu krańcach sadu.

Celiny, w konsekwencji jej zachowania, nie nauczyła strzelać. Ze wstydem przywoływała w pamięci kolejne epitety, kiedy przekonywała siostrę do wzięcia pistoletu do ręki. Niepotrzebnie strzępiła język i przytaczała argumenty o bezpieczeństwie, ochronie i ostateczności.

— Nie będę taka jak ty! — krzyczała wówczas, wybiegając z domu na werandę. — Nie zrobisz ze mnie morderczyni!

Wciąż tak nazywała Cecylię. Tyle razy powtórzyła to słowo, że kobieta zaczęła wierzyć, iż faktycznie nią jest. Zwykłą, pospolitą, pozbawioną skrupułów, bezwzględną morderczynią zasługującą na więzienie, a nie swobodne chodzenie i życie w godnych warunkach. Dopadały ją bardzo często niepotrzebne w tej chwili refleksje. Przyjdzie na nie odpowiedni czas, kiedy już cała ta sprawa odnajdzie swój szczęśliwy finał, powtarzała w myślach i ciągle żyła tą nadzieją.

Cecylia siedziała z Chloé w cieniu na werandzie od strony ogrodu. Kończyły grę w warcaby, kiedy usłyszały jednostajne pikanie dochodzące z głębi domu. Był ciepły słoneczny poranek. Czy to możliwe, by atak nastąpił w biały dzień?

Zaskoczona kobieta poderwała się z krzesła, uspokajając wyciągniętą dłonią spłoszoną dziewczynkę. Ćwiczyły to wielokrotnie. Chloé na pamięć znała zasady bezpieczeństwa. Bezdyskusyjnie wykonywała wszystkie polecenia. W razie zagrożenia czekała na nią skrytka pod werandą. Wykopały ją i dostosowały do przymusowej, nawet tygodniowej izolacji od świata.

Weszła ostrożnie do domu, mijając w drzwiach wściekłą Celinę.

— Możesz wyłączyć to cholerstwo? Głowa mi od tego pęka! — warknęła, siadając na wcześniejszym miejscu Cecylii.

— Celina, choć raz mnie posłuchaj…

— Nie będę cię słuchać! Ile razy mam ci to powtarzać, nie rozkazuj mi. Uwięziłaś mnie tu…

— Och, zamknij się w końcu!

— Cholera, mam tego dość! — Wstała gwałtownie z krzesła, ale na widok przerażonej miny siostry zaniemówiła.

— Ktoś podszedł w okolice domu — szepnęła Cecylia. — Idę sprawdzić, pilnuj Chloé. — A po angielsku zapytała dziewczynkę: — Pamiętasz, co robić? Ćwiczyłyśmy to.

Odpowiedziało jej skinienie czarnowłosą główką.

— Ty nas w to wpakowałaś, ty nas z tego wyciągnij — odburknęła Celina i napiła się ze spokojem kawy z wcześniej przyniesionej filiżanki.

Cecylia już nie wchodziła z siostrą w potyczki. Wolała przemilczeć jej zachowanie, niż doprowadzać do kolejnej bitwy, tym bardziej że do niej nie przemawiały już żadne argumenty. Celina wiecznie obstawała przy swojej wersji, która przedstawiała ją jako pokrzywdzoną przez los, ostatecznie uwięzioną i pozbawioną normalności kobietę.

Przeładowała pistolet, który od ponad dwóch tygodni chowała nieustannie na plecach, za paskiem spodni i podeszła bezszelestnie do monitorów. Poboczną, mało uczęszczaną drogą, w kierunku domu zmierzały dwa punkty. Pobiegła na poddasze do swojego dawnego pokoju. Stamtąd zobaczyła wśród drzew sylwetki dwóch mężczyzn z plecakami zarzuconymi na ramię i bronią gotową do strzału. Szli, penetrując teren wokół, wolnym i ostrożnym krokiem. Niemal słyszała jak delikatnie przesuwają gałązki krzaków, by wydawać jak najmniej dźwięków.

Odłożyła pistolet i wzięła do rąk Bronka. Ze dziwieniem zobaczyła ulubioną broń w schowku samochodu zaraz po przyjeździe. Nigdy jej nie zawiódł. Teraz też wykona bezbłędnie swoje zadanie. Przyłożyła chłodną kolbę do policzka i odszukała cel. Lewe ramię nadal jej dokuczało, ale na szczęście strzelała prawą ręką. Wyostrzyła widzenie w oku i skupiła tradycyjnie na środku czoła wroga. Powoli naciskała spust. Doskonale wiedziała, że kiedy padnie pierwszy strzał, zdradzi swoją pozycję. Ale dwóch napastników szło tak blisko siebie, że niewątpliwie zdąży wycelować po drugi raz.

W ostatniej chwili śmignął jej w celowniku kolor oczu. Ułamek sekundy, tyle wystarczyło, by popełniła najgorszy błąd…

Zbiegła po schodach i podeszła do bramki. Czekała, aż podejdą, wciąż bacznie obserwując okolicę.

— Nareszcie. — Wpadła roześmiana w ramiona Gerarda i pocałowała jego gorące usta. Po chwili odepchnęła mocno mężczyznę i podniesionym głosem zapytała: — Zwariowaliście? Mierzyłam do was! Prawie wystrzeliłam!

— Jak mieliśmy cię zawiadomić? — usprawiedliwił się Gerard z rękami podniesionymi do góry.

— Ciebie też miło widzieć. — Do Cecylii podszedł uradowany Tobiasz i zamknął w szczelnym uścisku, dodatkowo okręcając się z nią wokół własnej osi.

— No i po co narobiłaś tyle zamieszania? — Z progu usłyszeli wściekły głos Celiny. — Straszysz mnie i dziecko, a to tylko twoi kochasie przyjechali — rzuciła i zniknęła w domu.

— Gościnna, nie ma co — Tobiasz skwitował przywitanie z sarkazmem. — Dziś ją ta pszczoła użądliła? — Wypuścił w końcu kobietę z objęć.

— Nie chcesz wiedzieć — z westchnieniem odparła Cecylia. — Choć może odwrotnie, lepiej byście wiedzieli, co was czeka. Żądli cały czas. Bez chwili odpoczynku i dowala na każdym kroku.

— Cały tydzień? — Gerard nie odrywał oczu od Cecylii.

— Cały tydzień — przytaknęła. — I z dnia na dzień coraz bardziej. Niedługo z tej złości pęknie jak balon. — Stwierdzenie w pierwotnym zamiarze miało być zabawne, ale nikt tak tego nie odebrał.

— Nie zazdroszczę. — Tobiasz wszedł na ganek. — Choć nie. — Przystanął i przyjrzał się dokładnie okiennicom. — Jednego zazdroszczę, piękny dom.

— To prawda — odparła. — Choć jego piękno przy codziennym marudzeniu upierdliwej lokatorki traci nieco na wartości.

— No trudno. — Wzruszył ramionami. — Idę rozpakować zapasy żywności, bo pewnie wasze nikną w oczach.

— Oj tak — zaśmiała się szczerze. — Gdzie wasz samochód?

— Ukryty. — Gerard objął Cecylię od tyłu i pocałował szyję tuż za lewym uchem, wywołując na jej ciele oczekiwaną gęsią skórkę.

— Tęskniłam. — Westchnęła.

— Czekałem.

— Na co? — Wykonała ruch w jego stronę, ale przytrzymał ją pocałunkami w mocnym uścisku.

— Aż to od ciebie usłyszę.

— Miałeś wątpliwości? — Przesunęła głowę w bok, odnajdując jego usta.

— Nieustannie. — Przerwał na krótko namiętny pocałunek. — Nie rób tak, bo wezmę cię tu i teraz, na oczach ludzi.

— Jak?

— Twoje westchnięcia namiętności to najlepsze zaproszenie do dalszej gry miłosnej, więc albo żwir, albo miękkie łóżko…

— I jedno, i drugie na razie odpada. — Niechętnie odsunęła się i stanęła przodem do Gerarda. — Nie odpowiedziałeś na pytanie.

— Bo może nie chcę jeszcze za dużo zdradzać, zanim nie zyskam pewności.

— Pewności co do czego?

— Co do twojego stosunku do mnie… do nas… — Wyciągnął rękę, złapał jej lewą dłoń i splótł ich palce. — Pożegnanie zostało nam oszczędzone, ale przywitałaś mnie, potwierdzając nadzieję.

— Nie mogę ci jej dać. — Tym razem westchnęła z rezygnacją. — Nie teraz, kiedy sama nie wiem, jaki los przede mną.

— Czy my ciągle musimy stawiać granice? Skoro każdy kolejny dzień to w pewien sposób dar i nagroda, to przestańmy kalkulować.

— Spontan w naszej profesji?

— W naszym życiu. Cecylia, znam cię od dawna. Tak wiem, co zaraz powiesz… — uniósł dłoń ostrzegawczo — że ty mnie wcale.

— I pewnie w ogóle nie dostanę szansy na to, by poznać cię lepiej.

— Tego nie możesz wiedzieć.

— Ty też nie… Ja też wiem, co za chwilę powiesz, więc uprzedzając twoje argumenty dodam, że chcę spróbować.

— Że co? — Wyszło z otwartych ust Gerarda. Zdecydowanie spodziewał się usłyszeć inne słowa.

— Że otwieram się na ciebie. — Teraz to ona podeszła i wtuliła w miejsce przy obojczyku. — Jak mocno bije ci serce. — Na szept odpowiedział gromkim śmiechem.

— Ej, zaświergolone ptaszki, skończcie z tym gruchaniem i ratujcie mnie przed tą wiedźmą. — Tobiasz powrócił na ganek z rękami opartymi na biodrach. — Poza tym zniknijcie z pola widzenia, bo miłość odbiera wam rozsądne myślenie, a raczej powinniśmy unikać przypadkowego zamieszania i gapiów.

— „Wiedźmą”?! — wrzasnęła zza jego pleców Celina. — Nie wystarczy ci, że mnie zamknęłaś na pustkowiu, to jeszcze z tym… tym… patafianem? — wypluła ostatnie słowo.

— Kolejna wojna. — Cecylia przewróciła oczami i załamana spuściła głowę.

— Przynajmniej przed nami jakieś atrakcje. Nie łam się, zastąpią nam telewizor, bo mam nadzieję, że go nie włączałyście wieczorem?

— Nie, ale uwierz mi, długo tego wytrzymać nie zdołały. Choć z drugiej strony może na chwilę zejdzie ze mnie. Kurde! Zapomniałam o Chloé. — Pobiegła przez dom na werandę umiejscowioną od strony ogrodu.

Przestraszona dziewczynka wciąż siedziała w kryjówce. Do bieganiny i krzyków Celiny już się przyzwyczaiła, ale obce głosy nie pasowały ostatnio do codzienności. Nie pamiętała twarzy Gerarda. Jeszcze w Grecji, a potem w Polsce pozostawała pod opieką innych agentów. Gdyby nie Tobiasz klęczący obok przyjaciela, za nic nie opuściłaby schowka pod werandą. Wpadła z impetem w ramiona agenta, przewracając oboje.

— No, takie powitanie to mi się bardzo podoba.

W tak krótkim czasie, wiodący dotąd samotne życie, poczuł głębokie przywiązanie do trzech zupełnie obcych osób. Ukrył szybko swoją reakcję, udając, że łaskocze dziewczynkę, a w rzeczywistości ukradkiem starł spod oka zdradliwą łzę.

Chloé zasypywała mężczyznę relacjami, oprowadzając jednocześnie po domu i ogrodzie, odwracając uwagę całej dorosłej trójki od obrażonej na cały świat Celiny. A ta, korzystając z chwili nieuwagi w ekspresowym tempie pakowała swoje rzeczy i szukała schowanych kluczyków do samochodu. Przeszukała wszystkie szuflady i szafki w kuchni, w salonie i sypialniach. Rozwścieczona brakiem rezultatu postanowiła na piechotę dotrzeć do najbliższej miejscowości.

Drugi tego dnia odgłos czujników ruchu na pagerze zamocowanym przy pasku spodni Cecylii spowodował, że biegiem ruszyła do furtki. W oddali zobaczyła zarys sylwetki siostry, która stawiała ostatnie bezpieczne kroki na zalesionym terenie. Bieganie należało do jej mocnych stron, więc pokonanie trzystumetrowego dystansu nie nastręczało wielkich kłopotów. Szarpnęła za zwisające ramionko załadowanego plecaka i próbowała złapać wyrywającą się Celinę za rękę.

— Co ci znowu odbiło? — spytała zdyszana, zagradzając siostrze drogę.

— Przepuść mnie! — wrzasnęła. — Przepuść mnie, wariatko!

— Celina, czego nie rozumiesz? Nie możesz odejść. — Cecylia jak zwykle żywiła nadzieję, że mówienie spokojnym tonem załagodzi napiętą sytuację, w przeciwieństwie do agentów, którzy mieli dość wybryków bliźniaczki.

— Kurwa! — Tobiasz nie przebierał w słowach. — Dałaś nam popalić w wilii w górach, ale to już przesada! Masz kurwa siedzieć w domu i nosa za próg nie wystawiać!

— Bo co? — Celina próbowała na wszelkie możliwe sposoby wyminąć mur złożony z trzech osób. — Nie uwięzicie mnie przecież! Nie zamkniecie znowu w piwnicy jak ci, których twarzy nie wolno nam było oglądać.

— Trzymajcie mnie, bo nie wytrzymam i tak stłukę tę jej zgrabną dupę, że nie usiądzie przez tydzień. — Tobiasz w mgnieniu oka złapał Celinę, by spełnić groźbę.

— Spokój! Wszyscy! — Gerard, z rozłożonymi po bokach rękami, bezskutecznie próbował przejąć inicjatywę.

— Nie wtrącaj się, przecież dobrze wiemy, po co przyjechałeś. — Celina szarpała się z Tobiaszem, jednocześnie wygrażając zaciśniętą pięścią Gerardowi. — Jakoś się wam nie spieszyło! Tydzień czekałyśmy na wybawicieli i co? Dalej mam tkwić na tym pustkowiu? Zamknięta?

— Celina, czy ty wszystko musisz utrudniać? — Podjęła kolejną próbę negocjacji Cecylia, ale Gerard powstrzymał ją ruchem dłoni.

— Akcja nadal trwa… Wytrzymaj jeszcze kilka dni, a wrócisz do dawnego życia, przynajmniej taką mam nadzieję — dodał znacznie ciszej i uspokajając nabrzmiały z nerwów głos.

— Nigdzie nie wracam!

Zadziwiało Cecylię, czym Celina wciąż od nowa ładowała swoje akumulatory. Przecież nawet nienawiść i złość z czasem powinny złagodnieć. Ani kojący wpływ przyrody, ani klimat domu, który wielokrotnie wprowadzał je w pozytywny nastrój, nie pomagały. Celina w każdej minucie upływających dni karmiła swój żal od nowa konstruowanymi pretensjami przechodzącymi wręcz w obsesję. Tak jakby całkowite przelanie winy na siostrę miało spowodować, że jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki jej życie wróci do normalności. Za nic nie przyjmowała informacji, że to już nierealne pragnienie.

— Przestań! — Tobiasz rozcierał jedną ręką pokopane piszczele, a drugą trzymał Celinę w pasie. — Przestań! — Przegrywał to starcie, więc przytrzymał ją za ramiona i postawił przed sobą w miarę bezpiecznej odległości. — Narażasz nas swoim nieodpowiedzialnym zachowaniem!

— Ja?! Ja was narażam?! Jak na razie to przez was, a dokładniej mówiąc przez moją siostrzyczkę — wysyczała ostatnie słowo przez zęby — przeżyłam najcudowniejsze wakacje w swoim życiu! Blizny do końca życia będą mi przypominać o tym zdarzeniu.

— Celina… — Cecylia, zawstydzona lekką przyganą w głosie, chciała ratować nieprzyjemną sytuację.

— Nie mów do mnie! — Wyszarpnęła ciało z uścisku Tobiasza i zatkała sobie uszy. — Nic do mnie nie mów! Ty będziesz się na całego gzić ze swoim kochasiem, a ja… — Nie dokończyła, bo poczuła na policzku mocne uderzenie.

— Zamilcz! — Zwielokrotniony krzyk Cecylii poleciał w kierunku koron drzew i wystraszył ptaki. — Mam cię dość! — Zacisnęła dłonie w pięści. — Mam dość tych twoich fochów i braku współpracy! Dość cholernych i nieuzasadnionych oskarżeń. — Tobiasz w ostatniej chwili powstrzymał lecące w kierunku Celiny ręce. Gerard od tyłu przytrzymywał ją w pasie. — Masz współpracować!

— Ty dziwko — syknęła Celina. — Ty dziwko! — powtórzyła głośniej. — Nigdy więcej nie chcę cię widzieć.

Odeszła szybkim krokiem w kierunku domu i zaszokowanej stojącej na ganku Chloé. Zatrzymała się przed dzieckiem, wykonała ruch jakby chciała ją popchnąć, ostatecznie splunęła pod nogi oniemiałej dziewczynki i weszła do budynku, trzaskając drzwiami.

— Skąd w niej tyle nienawiści? — szepnęła Cecylia i oszołomiona opadła na kolana.

— Odpowiadasz za całe zło tego świata. — Gerard pomógł jej wstać.

— Ale ja nie…

— Ale od kiedy wie o twojej profesji, jej życie stanęło na głowie.

— Nie zmuszałam Celiny do odcięcia od rodziny, szukania nowej pracy, zmiany miejsca zamieszkania.

— Nie, nie zrobiłaś tego, ty jedynie poruszyłaś kamyk, za którym poleciała lawina. Stanęłaś przeciwko niej, bo pierwszy raz zrobiłaś coś wbrew jej woli.

— Nie pomagasz. — Ruszyła w kierunku domu.

— A poklepywanie po plecach by ci pomogło? — zapytał, patrząc na odchodzącą kobietę.

Kobietę, którą z każdą upływającą minutą kochał coraz bardziej, jeśli to oczywiście możliwe. Kobietę, z którą chciałby dzielić resztę życia pod warunkiem, że i ona przyszłość widzi u jego boku. Oczywiście, jeśli przeżyją i dane im będzie wieść bezpieczny żywot gdzieś na drugim końcu świata.

— Gerard, my też chodźmy. — Tobiasz objął go ramieniem.

Przywołał się do porządku i rozejrzał uważnie wokół. Od chwili opuszczenia siedziby agencji napięcie go nie opuszczało. Zarówno on, jak i kret posiadali wiedzę na temat lokalizacji Cecylii. Atak z pewnością nastąpi. Pozostawało jedynie pytanie o to, kto pierwszy oraz kiedy naciśnie spust.

***

Niełatwy do obserwacji teren nastręczał wielu problemów, głównie z powodu gęsto rosnących drzew. Utrudniał przypadkowe dotarcie osób postronnych, ale także podglądanie intruzów, dysponujących jakże łatwą i uwarunkowaną przez naturę kryjówką w postaci grubych konarów. Uniemożliwiając ucieczkę, przeciwnik może ich przetrzymywać w pięknym domu bez końca. Aż wyczerpią zapasy żywności i amunicji.

Gerard odpędził od siebie złe myśli i przystąpił do działania. Wraz z Tobiaszem zainstalował nowe punkty kontrolne. Powiększona ekipa i dodatkowe kamery poszerzały pole obserwacji. Nawet Chloé przydzielono mały fragment terenu i wręczono profesjonalną lornetkę z noktowizorem. Zajęta obserwacją i bardzo solidnym podejściem do tematu nie zauważyła, kiedy nadszedł zmierzch.

Po akcji z Celiną za nic nie chciała spać w pokoju na piętrze, gdzie przez cały dzień obrażona siedziała bliźniaczka. Przejęta swoim wysoce profesjonalnym zadaniem, na krok nie odstępowała Tobiasza. Nawet w sypialni usytuowanej tuż obok centrum dowodzenia w salonie.

Pierwszy nocną zmianę przyjął Gerard. Liczył na ciszę i odgłosy z lasu zdradzające przeciwnika oraz na dołożone do tych, którymi dysponowała Cecylia czujniki ruchu. Skupiony na ekranie komputera nie usłyszał podchodzącej od tyłu kobiety. Delikatne przesunięcie dłoni po karku w kierunku żuchwy wywołało niekontrolowane drżenie ciała. Przyjemne i obezwładniające, jak pocałunki idące w ślad za czułością. Przytulona do pleców Gerarda, objęła rękami jego tors.

— Jak nas znalazłeś? — przerwała przyjemną chwilę niespodziewanym pytaniem.

— Przez lokalizator. — Westchnął, poddając się pieszczocie jej dłoni.

— To brzmi jak zaproszenie… — Wyczuł jej uśmiech.

— Co? — spytał lekko oszołomiony.

— Twoje westchnienie. — Mocniej przywarła do rozgrzanego ciała.

— Bo nim jest.

Prawa dłoń Cecylii zjechała w dół. Wyczuła, jak wstrzymuje oddech i czeka na rozwój sytuacji.

— Skąd ty o nim wiesz?

— Co? — Podekscytowany powtórzył wcześniejsze pytanie.

— Skąd wiesz o lokalizatorze? — Nie przerywała swojej gry wstępnej, rozpinając guzik spodni.

— Jestem twoim cieniem, tylko ja mam do niego dostęp i… kret niestety. — Zaczerpnął głęboko powietrza, kiedy objęła palcami nabrzmiałą męskość.

— Na Boga, za ścianą śpi dziecko. — Usłyszeli niespodziewanie syk Celiny.

Oczywiście w najmniej odpowiednim momencie wyszła ze swojej dziupli. Cały dzień siedziała w izolacji, strajkując po kłótni z Cecylią, a teraz głód zmobilizował ją, by zejść do kuchni po jedzenie.

— Moglibyście sobie darować. A tak na marginesie, siostra… — Nie wypowiedziała ostatniego słowa przychylnym tonem. — Nie takiej ochrony oczekiwałam. Bezpieczeństwo, powtarzasz za każdym razem, kiedy chcę stąd wyjść, a sama zamiast patrzeć w ekran monitora, wolisz…

— Och, zamknij się! — Cecylia szybko doszła do siebie, gdy złość zastąpiła ulatującą namiętność. — Aż do dziś ochronę miałaś za nic.

— Ale teraz, kiedy oni… — Pokazała palcem na Gerarda i głową na pokój odpoczynku Tobiasza. — Ciągną za sobą niebezpieczny ogon, oczekuję wzmożonej obserwacji.

— A ty się na tym znasz? — Gerard odzyskał głos i normalny rytm bicia serca.

— Wychodzi na to, że lepiej niż wy — prychnęła Celina.

— No to nas zmień, a my pójdziemy do twojej sypialni. — Cecylia dość miała fochów siostry, tego ciągłego utyskiwania i pouczania. — Chodź, Gerard. Ja nie żartuję. Celina siada i obserwuje okolicę, a my w końcu poświęcimy czas wyłącznie sobie. — Pociągnęła mężczyznę za rękę tak mocno, że wstał z krzesła.

— Nigdzie nie pójdziecie. — Nagle straciła pewność siebie, stanęła im na drodze do korytarza. — Nie zostawicie mnie tu samej.

— To czego chcesz? — Gerard nie wytrzymał i podniósł głos. — Rozumiem twój ból fizyczny, ale ten żal do całego świata to lekka przesada.

— Nic nie rozumiesz! — Ominęła ich wściekła i przeszła na drugą stronę pokoju, stając przodem do wyjścia na werandę.

— Nie każdy dałby radę przetrzymać tortury, a Selena wyjątkowo solidnie do nich podeszła. — Cecylia zrobiła kilka kroków w kierunku siostry.

— Nie wiesz, jak to jest czuć na sobie ciągle te razy i szczurze odnóża…

— Nie, nie wiem, ale… — Wystarczyło podnieść ramię, by dotknąć Celiny. Powstrzymała jednak ten ruch.

— Budzić się każdej nocy z tym samym przerażeniem. — Nie pozwoliła dokończyć siostrze. — Z krzykiem na ustach, zlana potem! Nie wiesz, bo kiedy ja wisiałam pod sufitem…

— Ja robiłam wszystko, by cię odnaleźć. — Teraz Cecylia przerwała wypowiedź bliźniaczki.

— Gówno prawda! — Wściekła obróciła się i z całej siły popchnęła siostrę.

— Dlaczego tak trudno przyjąć ci do wiadomości prawdę? — Gerard stanął za plecami Cecylii.

— Prawdę? Jaką prawdę? Prawda jest taka, że gdybyś nie została agentką, cała akcja w Grecji pozostałaby jedynie w sferze fantazji. — Z każdym wypowiadanym zdaniem popychała mocniej Cecylię na Gerarda. — Skoro już musiałaś zabawić się w Jamesa Bonda w spódnicy, lepiej należało nas chronić!

— Nie na wszystko ma wpływ.

Raptem usłyszeli obcy głos dochodzący z otwartych drzwi od werandy. Przez kolejną niepotrzebną dyskusję z Celiną, odwróceni plecami do monitorów, nie dostrzegli migającego, przemieszczającego się czerwonego punktu po zabezpieczonym terenie. Niepotrzebnie wcześniej wyłączyli dźwięk.

— Masz wyjątkowy dar zwracania na siebie uwagi — syknął siwowłosy mężczyzna. — Tak jak teraz, kochana, kiedy skutecznie zapobiegłaś pilnowaniu posesji. — Złapał Celinę w pasie, przyciągnął do siebie i przystawił jej pistolet do skroni.

— Tobiasz! — krzyknął Gerard, wyciągając jednocześnie broń z kabury.

Cecylia, gotowa do oddania strzału, cofnęła się o kilka kroków. Momentalnie oceniła swoje i siostry możliwości.

Gdyby chciał nas pozabijać, nie ujawniłby swojej obecności, zdążyła pomyśleć, zanim Tobiasz ze schowaną za plecami Chloé dołączył do agentów.

— Dość tych zagrywek, Hardy. — Gerard na tyle uspokoił oddech, by ton jego głosu nie zdradził zdenerwowania.

Długo czekał na tę chwilę. Miewał momenty, kiedy chciał po prostu podejść do biurka w siedzibie agencji i zdemaskować przełożonego. Ale wtedy miałby słowo przeciwko słowu podparte przypuszczeniami, a nie twardymi dowodami. Do tego potrzebowali prowokacji, by na wątpliwości nie pozostawić ani odrobiny miejsca.

— Hardy. — Tobiasz, kiwając głową, prawie zaczął się śmiać. — Szefie, zapisałem cię na swojej liście podejrzanych, ale jako jednego z ostatnich.

— To niemożliwe. Hardy? — Cecylia nigdy bezpośrednio nie pracowała pod jego komendą, w ogóle nie znała przedstawicieli najwyższych struktur organizacji, ale wierzyła, że każdy, kto w nich zasiada, wyznaje zasady lojalności i moralności.

— Ty gnido! — Tobiasz tradycyjnie „przeszedł do sedna”. — To dzięki tobie ogon w Grecji ciągle deptał nam po piętach?

— No, to akurat zasługa Cecylii i jej nadmiernej niesubordynacji… Choć sprzedanie informacji o waszej lokalizacji w hotelu przypisuję sobie.

— Puszczaj, draniu! — Celina na myśl o kolejnym uwięzieniu wpadła w furię.

— Uspokój się!

Hardy wziął zamach lewą ręką, uderzył ją w policzek i ponownie przyłożył pistolet do skroni. Struchlała na moment, po czym kopnęła zdrajcę w piszczel i wyrwała się z uścisku. Zdążyła przejść tylko dwa kroki, zanim pociągnięta za włosy padła na plecy. Syknęła z bólu, kiedy jej klatkę piersiową przycisnął do podłogi wojskowy but.

— Zrób to jeszcze raz, a strzelę bez zastanowienia. — Hardy mówił do Celiny, ale uparcie patrzył na Gerarda.

— To strzel już teraz. — Spoglądała na oprawcę z podłogi i za nic nie podobała jej się twarz blisko pięćdziesięcioletniego, postawnego siwego mężczyzny, który w młodzieńczych latach uchodził nawet za przystojnego. — No co?! — Usiłowała rękami przesunąć jego nogę. — Strach cię obleciał?

— Celina… — szepnęła Cecylia. — Celina — dodała głośniej. — Celina! — krzyknęła w wyniku braku reakcji.

— Czego?

— Odpuść, proszę. — Nawiązały kontakt wzrokowy. — To nic nie da.

— Mądrala, cholera jasna, to nie ty tu leżysz! — wypaliła, cały czas próbując wstać.

— Zamilcz, bo cię zaknebluję — warknął Hardy, ani na sekundę nie odrywając wzroku od pozostałych osób.

— Czego chcesz? — Gerard jako jedyny przejawiał chęć do rozmowy, reszta kombinowała, jak odwrócić uwagę wroga i strzelić, zanim on to zrobi.

— Jej. — Pokazał ruchem głowy na Cecylię.

— Po co ci ona? — Tobiasz naprężył mięśnie i obiema dłońmi złapał broń. Chloé jeszcze bardziej przywarła do jego pleców. — Już raz ją miałeś.

— Nie ją, tylko tę tu leżącą na podłodze marną podróbkę.

— Nie mów tak o mojej siostrze — przerwała Hardemu Cecylia, wymawiając słowa przez zaciśnięte zęby.

— Bo co? Niczego dzięki niej nie zyskałem! — niemal krzyknął, tracąc kontrolę nad zdenerwowaniem. — A taką pokładałem w niej nadzieję.

— Nadzieję? — Cecylia zrobiła krok do przodu. — Dlaczego mnie sprzedałeś?

— Czego nie rozumiesz? Przecież nie ciebie sprzedałem, tylko ją! — Przycisnął Celinę jeszcze mocniej do ziemi. — Wystarczyło zagrać swoją rolę, ale nie… — Szyderczy śmiech wypełnił przestrzeń domu. — Musiała przeżyć!!!

— Kurwa! Hardy! Nie mówisz poważnie! — Tobiasz popchnął Chloé za kanapę, odwracając wcześniej skutecznie uwagę niedawnego przełożonego

— Nie mówię poważnie?! Ja nie mówię poważnie? — Każde wypowiedziane słowo ociekało jadem.

— Spokojnie. — Gerard pojednawczo wyciągnął dłoń. — Może oświeć nas w końcu i wyjaw, po co ta cała akcja? Dlaczego wystawiłeś Celinę?

— Nie miałem wyjścia.

— Zawsze jest wyjście — wtrącił Tobiasz. — Ile razy nam to powtarzałeś na szkoleniu? Ile sytuacji, tyle różnych wyjść.

— Szkolenie, agencja, zasady, lojalność… Jesteście idiotami, jeśli jeszcze w to wierzycie. Tyle lat życia poświęciłem tym wyświechtanym regułkom, a wdzięczności zero. Więc postanowiłem wziąć sprawy w swoje ręce. Wszystko jest w końcu na sprzedaż! To jest niepodważalna zasada. Wystarczy tylko odpowiednio zmotywować przeciwnika i przystąpić do licytacji.

— Pierdolisz, Hardy. — Gerard na milimetr opuścił broń. — Nie wierzę, że dałeś się po prostu przekupić mafijnym szumowinom.

— Za odpowiednią sumę też byś tak postąpił. — Dumnie podniósł głowę.

— W imię czego? — spytała cicho Cecylia.

— Co? — Popatrzył tępym wzrokiem w jej stronę.

— W imię czego sprzedałeś swoich współpracowników? Nie wierzę, że zrobiłeś to tylko dla kasy. — Cecylia wciąż żywiła nadzieję, że nie ten cholerny pieniądz rządzi światem.

— Ty sentymentalna suko! — zadrwił z szerokim uśmiechem na ustach. — Ty… Ty chcesz wierzyć, że nie miałem wyboru, jak Selena. — Gdyby nie trzymał wycelowanej w leżącą kobietę broni, złapałby się za brzuch i wybuchnął niepohamowanym śmiechem.

— Hardy! — krzyknęli jednocześnie Gerard i Tobiasz.

— Naiwni jesteście! — wysyczał przez zęby. — Jesteście takimi samymi durniami jak te dwie wywłoki! Łatwe do sprzedania płotki.

Dla podkreślenia swojej pogardy kopnął z całej siły Celinę. Tobiasz natychmiast ruszył w jej kierunku, ale Gerard przytrzymał go za przedramię i spytał mocno poirytowany:

— W dalszym ciągu nie odpowiedziałeś dlaczego.

— Dla kasy, oczywiście!

— Prymitywne podejście — wymamrotała skulona i obolała Celina.

— Zamknij mordę! — Hardy kopnął ją jeszcze raz, a Gerard tym razem powstrzymał Cecylię. — Gdybyś podczas tortur Seleny wyzionęła ducha, dziś bym leżał na Wyspach Kanaryjskich.

— Dla kasy wystarczyło podać nazwiska. — Cecylia nie ustępowała. — Wszystkich agentów, a nie, jak powiedziałeś, dwóch płotek.

— Idiotko, gdybym im wszystkich na raz podał na tacy, to mógłbym sobie równie dobrze osobiście założyć stryczek na szyję. Na razie zażądali jednego. Resztę postanowili z tego jednego wyciągnąć.

— Tylko jednego? To dlaczego nie podałeś mojego? — Tobiasz czuł już zmęczenie w napiętej ręce.

— Żartujesz? Ty za dużo wiesz! Wszystko byś im wyśpiewał, nawet to, czego nie chcieliby usłyszeć. To był test, rozumiecie? Test lojalności. Ja im zaoferowałem kogoś mniej znaczącego, o czym nie mieli zielonego pojęcia, oni przelali na moje konto okrągły milion. Zamierzałem to ciągnąć w nieskończoność.

— Tak źle nas oceniasz? — Tobiasz pokiwał głową z dezaprobatą.

— Nie znam osoby, która przetrwałaby tortury.

— Ja znam — Cecylia wskazała głową na siostrę.

— Tylko dlatego, że nic nie wiedziała.

— Nie słyszałam większych bzdur. Chyba raczej odwrotnie, szansę na uratowanie zyskałaby, ujawniając tajemnicę, a nie rozsierdzając Selenę milczeniem. Ale, ale… To dlatego ją wystawiłeś? Bo nic nie wiedziała?

— A co? Miałem im przekazać ciebie? Wiesz, ile mnie kosztowała ta intryga? By odsunąć od siebie najmniejszy cień podejrzeń? Przecież sam nie mogłem im sprzedać wszystkich informacji! Jakie to szczęście zatrudniać w agencji bliźniaczki! Kiedy twoja siostrunia odwiedziła biuro podróży, spłynęło na mnie objawienie. Dałem im agentkę, a jednocześnie nie dałem nic.

— No patrzcie państwo, chciał w tym kłamstwie zachować odrobinę uczciwości. Cóż za pokrętna logika — prychnął rozwścieczony Tobiasz.

— I jednocześnie wysłałeś mnie na jej poszukiwanie. — Otaksowała powątpiewającym spojrzeniem Hardego.

— To nie ja! — zaprzeczył ze złością. — Sprawy wymknęły się spod kontroli. Przejąłem dowodzenie akcją w Grecji za późno. Zresztą to twoja wina. — Przeniósł wycelowaną broń z Celiny na Gerarda. — To przez ciebie i twoją samowolkę. Nigdy bym na to nie pozwolił. Przez to utraciłem swoją kolejną szansę. Trzymałem cię w rezerwie, gdyby toto… — Szturchnął butem kobietę — wykitowało za szybko.

— To prawda? — dociekała Cecylia, maksymalnie skupiając uwagę wyłącznie na Hardym i jego mowie ciała.

— Już od chwili zniknięcia Celiny prowadziłem samodzielne poszukiwania i wolałem mieć cię przy sobie.

— Przez ciebie też musiałem czekać kolejny tydzień, by ją dorwać! — ryknął.

— O czym on mówi? Przecież to ty wykasowałeś dane z systemu. — Coraz bardziej zaskoczona, traciła właściwą koncentrację.

— Przecież to on! Myślał, że dzięki temu zabiegowi cię ochroni.

— Dzięki temu zabiegowi podążyłeś za mną. Choć przyznam, miałem obawy, czy zrobiłem to w odpowiednim czasie, czy jednak nie zdążyłeś skopiować danych.

— A mnie oczywiście w nic nie wtajemniczyłeś. — Tobiasz wkurzony spojrzał na Gerarda. — Dość już tego! Puść Celinę. Wiesz, że przed tobą marne szanse na przeżycie. Zanim oddasz strzał, my oddamy trzy.

— Ale moja kula najpierw i tak trafi prosto w piękną główkę podrobionej agentki. — odpowiedział Hardy, cmokając z zadowoleniem. — Już wam nie zależy na jej życiu? Tyle zachodu w Grecji pójdzie na marne?

— Czego chcesz? —warknął Gerard z niecierpliwością.

— Powiedziałem już! Ja wam Celinę, wy mi Cecylię.

— Jaja sobie robisz?! — Tobiasz opuścił dłoń z bronią. — Czego od niej jeszcze chcesz?

— Czego? — dołączył do partnera Gerard.

— Mafia przejrzała mój zabieg. Jeden z Saudyjczyków zobaczył bliźniaczki na plaży peloponeskiej. Od dziś będziesz pracować dla nich. — Skierował wzrok na Cecylię. — No, co masz tak zdziwioną minę? Zatrudniają cię do tego samego, co my, i co tak lubisz robić, czyli zabijać — syknął z udawaną odrazą

— Po moim trupie! — Cecylia dłużej nie czekała i wystrzeliła bez ostrzeżenia.

***

Hardy nie zdążył mrugnąć powiekami. Poczuł piekący ból w stopie. Tyle wystarczyło, by odwrócić jego uwagę od Celiny. Każdy z agentów oddał równocześnie po jednym strzale. Wszyscy bezbłędnie w środek czoła. Intensywnie wypływały z niego strużki krwi. Otwarte oczy Hardego wyrażały zdziwienie.

Cecylia podbiegła do Celiny. Przeczuwali, że zdrajca nie przyjechał do ich kryjówki sam, że gdzieś w mroku nocy nadal czyha niebezpieczeństwo. Mogli się lepiej przygotować. Choćby założyć kamizelki kuloodporne, ale letnie dni i noce rozpieszczały swoją wysoką temperaturą. Nie podniosła jeszcze swojej siostry, kiedy w dolnej części pleców poczuła narastające ciepło. Próbowała się wyprostować, ale kolejny strzał w obręcz barkową przewrócił ją na oszołomioną Celinę, która choć raz posłuchała Tobiasza i nieruchomo nasłuchiwała odgłosów.

Napastnik, podczas długiej, sprzyjającej wnikliwej obserwacji rozmowy zyskał ogromną przewagę nad piątką domowników. Namierzenie go w nocy nastręczało poważnych problemów. Chloé patrzyła na zamieszanie wokół jakby oglądała film na zwolnionych obrotach. Nikt nie zwrócił uwagi na dziecko pełznące po podłodze do sypialni przy salonie do czasu, gdy mała rączka podała Tobiaszowi lornetki z noktowizorem.

Strzały z broni z zamontowanymi tłumikami padały jeden po drugim. Nieprzytomna i zakrwawiona Cecylia leżała na swojej siostrze, jakby nadal wykonywała najważniejsze zadanie — ochronę najbliższej osoby.

On sam mógł zrobić tylko jedno. Wycofać się do głównego wejścia i na terenie otwartym poszukać strzelców, bo co do tego, że kilka osób odnalazło ich kryjówkę w lesie nie mieli wątpliwości. Czas uciekał nieubłaganie, a pokrywające się czerwienią kolejne części garderoby Cecylii sugerowały, że ryzyko wykrwawienia było coraz większe.

Gerard w mig zrozumiał postępowanie Tobiasza. Osłaniał przyjaciela przypadkowo oddawanymi strzałami w przestrzeń ciemnej nocy. Maksymalna koncentracja pozwoliła w ostateczności dostrzec migające czerwone światełko za jednym z gęsto posadzonych drzew. Gruby konar skutecznie zasłaniał ciało strzelającego. Tobiasz ostrożnie podchodził do skupionego na celowniku mężczyzny, który padł na ziemię z podciętą tętnicą szyjną, zanim oddał strzał w kierunku skulonej na podłodze Chloé.

Sekundy oczekiwania na rozwój wypadków zdawały się wiecznością. Cisza dzwoniła mu w uszach, a wszystkie leśne zwierzęta jakby zamarły w bezruchu. Tobiasz usłyszał jedynie swoje coraz mocniej bijące serce i… trzask złamanej gałązki w odległości około czterdziestu metrów przed sobą.

Drugi napastnik przyjął wygodną pozycję pośród drzew w sadzie. Widocznie razem z Hardym pokonał wysokie ogrodzenie umieszczone wokół posiadłości, na tyłach terenu pozostawiając dodatkową, zlikwidowaną już przez Tobiasza ochronę. Przez lornetkę z noktowizorem zarejestrował nieznaczny ruch. Wystarczyło poprawienie ułożenia karabinu przy obojczyku, by Tobiasz celnie wystrzelił w potylicę.

***

Chaos, jaki później zapanował, przeczył wszelkim zasadom bezpieczeństwa. Agenci bezzwłocznie przystąpili do reanimacji Cecylii. Znaczna utrata krwi i coraz słabszy oddech odbierały nadzieję. Gerard nie przestawał uciskać klatki piersiowej ukochanej, Tobiasz wezwał karetkę i jednocześnie relacjonował wydarzenia Marcinowi. Oczywiście wszystko działo się w atmosferze krzyków i rozdzierającego płaczu Celiny.

— Nie możesz tak po prostu teraz odejść — powtarzała, szarpiąc ręką nieprzytomnej siostry. — Cecylia, przepraszam… Przepraszam za wszystko, co powiedziałam… Nie chciałam… Byłam na ciebie taka wściekła, ale teraz już nie jestem, słyszysz? Otwórz te pieprzone oczy! Otwórz je, do cholery!

— Nie teraz, Celina — upominał ją Gerard między kolejnymi ratującymi życie wdechami. — Miałaś na wyjaśnienia odpowiednią ilość czasu. Teraz przestań. Ona cię nie słyszy, a ja przez twoje biadolenie nie mogę się skupić.

— No i co, skoro ja dopiero teraz to zrozumiałam? — Łkała coraz głośniej, aż dostała czkawki. — Ona nie może umrzeć! Słyszysz?! Nie teraz, kiedy mnie uratowała!

— Uratowała, a teraz umrze, jeśli mi nie pomożesz! — Złapał ją za obie ręce. — Uciskaj równo i mocno! A tak na marginesie, drugi raz cię uratowała.

Celina, słysząc ostatnie zdanie, odniosła wrażenie, jakby kolejny raz otrzymała uderzenie w policzek. Skuliła się w sobie, niezdolna do jakiejkolwiek pomocy.

— Uciskaj, do cholery! — wrzasnął Gerard. — Tobiasz, pakuj sprzęt, pojedziemy za karetką do szpitala.

— Słychać syreny — wyszeptała po angielsku Chloé, usiadła obok swojej opiekunki i złapała ją za bezwładną dłoń.

— Jak mnie kiedyś w piwnicy — wykrztusiła na widok dziewczynki Celina.

— Czy ciebie wciąż coś musi rozpraszać? — Gerard całkiem stracił cierpliwość do bliźniaczki. — Skup się na reanimacji, bo dziewczynka pomaga więcej od ciebie.

— Nie musisz być tak okrutny. — Uciskała dłońmi klatkę piersiową siostry zdecydowanie za mocno.

— Ty też nie musiałaś! Gdybyś współpracowała, akcja przebiegłaby inaczej… z innym finałem.

— Tego nie możesz być pewien.

— Nie mogę, ale ty oczywiście nie ułatwiałaś zadania.

— Przestańcie się kłócić. — Tobiasz stanął przed nimi ze spakowanymi walizkami. — Teraz najważniejsza jest Cecylia. Przejmuję reanimację. — Odsunął zmęczoną Celinę.

— Ale co nam to niby… — Nie zamilkła w porę.

— Kurwa! Celina! — Tobiasz, gdyby nie miał zajętych rąk, z pewnością położyłby je na szyi kobiety. — Przestań pierdolić! Idź otworzyć bramę.

***

Ekipa ratunkowa nie czekała na wyjaśnienia. Błyskawicznie ułożyła Cecylię na noszach i przetransportowała do karetki. Akcja przywrócenia funkcji życiowych trwała przez całą dwudziestominutową drogę do szpitala i podczas blisko pięciogodzinnej operacji. W międzyczasie do oczekujących w poczekalni zdenerwowanych agentów, bez opamiętania rozpaczającej Celiny i wtulonej w Tobiasza Chloé dołączyli Marcin, Karol i Mateusz.

Na ich nieszczęście lekarz chciał rozmawiać wyłącznie z członkiem rodziny, a z wciąż zawodzącą bliźniaczką z wielką trudnością usiłowali nawiązać jakikolwiek kontakt. Jej nieprzerwanie powtarzane słowa: „To moja wina” obrzydły każdemu. Woleli już, kiedy milczała, ale wtedy nie usłyszeliby, że Cecylii wycięto postrzeloną nerkę. Kula utknęła w tym narządzie tylko kilka milimetrów od kręgosłupa. Lepiej sprawa wyglądała w okolicach obojczyka, choć nabój trafił w to samo miejsce, rozszarpał nerwy mięśniowe trudne do odtworzenia.

Nie czekali, aż Cecylia odzyska przytomność. Zaraz po przekroczeniu progu sali operacyjnej, wbrew wszelkim zaleceniom i w towarzystwie krzyków ze strony personelu szpitala, a głównie operującego chirurga, została umieszczona w helikopterze transportowym i przewieziona do tajnej kliniki rządowej.

Dopiero wówczas Gerard wbił w nawigację adres nowej tymczasowej siedziby, zabierając ze sobą Celinę i Chloé.

Dwa tygodnie później — środa 18 sierpnia

Wanda i Jakub Ułańscy stali nad świeżo usypanym grobem na małym wiejskim cmentarzu niewielkiej miejscowości na Mazurach. Cios, jaki na nich spadł z początkiem nowego letniego tygodnia, był tak niespodziewany jak ulewa, która po sześciu tygodniach suszy lała się z nieba. Jakby także przyroda z żalem przyjmowała wieść o tragicznej śmierci dwóch córek, urodzonych i zmarłych w tym samym czasie.

Wszyscy tu znali i lubili Ułańskich, stąd przed kordonem pogrzebowym wiozącym dwie urny z prochami szła cała miejscowa społeczność. Po twarzy Wandy, podtrzymywanej mocno przez męża, wciąż leciały łzy. Z trudem rozpoznawała przez nie mało liczną najbliższą rodzinę czy kolory kwiatów w wieńcach i wiązankach. Bardziej skupiona na zdjęciu dwóch pięknych, uśmiechniętych blondynek w wieku nastoletnim niż słowach księdza dokonującego ostatniej posługi.

Że też Jakub jest taki opanowany, myślała, czując na swoim przedramieniu czułe głaskanie. Jak potrafił tak szybko przejść do porządku dziennego nad stratą ukochanych dzieci? Pytanie nieustannie kołatało w jej głowie od trzech dni.

Nie mogła zrozumieć tego stoickiego spokoju męża. Jednostajnego tonu głosu, gdy przekazywał tę straszną i nieodwracalną wiadomość. Kochał przecież córki bardzo. Nigdy, nawet w żartach nie dopuszczał do siebie myśli o ich stracie. Także wtedy, kiedy kontakt z rodzicami zerwała Celina.

Wracając po zakończonej ceremonii, już za murami cmentarza, Wanda w końcu nie wytrzymała i zapytała swego męża bez ogródek:

— Dlaczego jesteś taki spokojny? Czy ty nic nie czujesz?

— Czuję i to bardzo dużo — odparł, błądząc myślami daleko poza granicami udeptanej wiejskiej drogi, którą oszczędzono przed położeniem asfaltu.

— To dlaczego? — Ułańska drążyła uparcie, choć przez ostatnie dni często o to podpytywała, odchodząc z kwitkiem, bo mąż zbywał to pytanie milczeniem. — Nie uroniłeś ani jednej łzy… Ani jednej łzy nie widziałam na twojej twarzy. — Łkała, ocierając policzki.

— Bo taki widocznie los im zapisano — wykrztusił zdenerwowany i energicznym krokiem ruszył w kierunku gospodarstwa, pozostawiając Wandę w tyle.

— Czemu tak pędzisz? — rzuciła za nim zdezorientowana małżonka.

— Przecież mamy gości. Stypa czeka — oznajmił, nawet się nie odwracając.

***

Nadchodził wieczór i czas karmienia zwierząt. W ośmiu boksach mieszkało sześć dorosłych koni i dwa źrebaki. Tradycyjnie zarżały na widok opiekuna, dziś dodatkowo wyjątkowo rozdrażnione. Jakub Ułański nie zdążył dojść do pomieszczenia z jabłkami, kiedy usłyszał za sobą wyraźne kroki. Żona od trzech dni ciągle za nim chodziła, więc nawet się nie odwrócił, pewny, że to ona. Dziwne było jedynie to, że wyszła z domu pełnego gości, bo czynienie honorów pani domu należało bowiem do jej ulubionych obowiązków.

— Panie Ułański. — Dobiegł do niego cichy głos.

— To pan? — Jakub wykonał powolny obrót, by ponownie stanąć twarzą w twarz z mężczyzną, który w tragiczny ulewny poniedziałek przywiózł dwie małe urny z prochami córek. — Czego jeszcze pan od nas chce?

— Nie jestem państwa wrogiem. — Marcin w pojednawczym geście podniósł obie dłonie.

— Ale posłańcem złych wieści zdecydowanie tak…

Urwał zdanie, dostrzegając w wejściu do stajni sylwetkę jeszcze jednej postaci. Niewyraźnej przez półmrok panujący w stajni i słabe oświetlenie tuż za jej plecami.

— Tym razem nie.

— Tym razem wziął pan obstawę? Po co? Nic gorszego przecież już nie usłyszę. — Ruszył w stronę wyjścia zdenerwowany. — Nie chcę żadnych pamiątek po córkach. Wszystko, co najważniejsze, mam…

Stanął jak wryty po kilku krokach i przetarł oczy. Miał nadzieję, że zachodzące słońce nie robi mu psikusa i nie wywołuje omamów wzrokowych.

— Tatku. — Jakuba poraził ten upragniony i jakże nierealny cichy głos, pełen nieukrywanej czułości.

— Córeńko — wypowiedział bezgłośnie i oparł się o najbliższą bramę boksu. — Córeńko. — Wyciągnął w kierunku Cecylii rękę. Wpadła w ramiona ojca jak mała, zraniona dziewczynka złakniona rodzicielskiej troski. — Przecież… przecież… — Odsunął córkę od siebie na odległość ramion i pogłaskał po policzku, ścierając wolno płynące łzy.

— Tak, tato, dziś nas pochowałeś. — Wzruszenie odebrało jej możliwość wyraźnego mówienia.

— Jaka ulga… — W końcu i oczy Jakuba się zaszkliły. — To pomyłka! Pomyłka! Ja wiedziałem. Czułem to. Twoja matka ciągle pytała, dlaczego jestem taki spokojny, a ja wiedziałem, że żyjecie. Przecież moje serce nie pękło, a tak by się stało, gdybym was naprawdę stracił. Kochana moja. — Głaskał ją po włosach. — Gdzie jest Celina? Przyjechała z tobą? Czeka na zewnątrz? Boi się wejść — stwierdził uradowany. — Po tym, jak na dziesięć lat o nas zapomniała.

— Tato…

— Córcia! Trzeba powiedzieć mamie! Wiesz, ile ona łez wylała? — Próbował ją wyminąć, ale Cecylia przytrzymała go, kładąc ręce na barkach.

— Tato, to nie pomyłka — mówiła tak nienaturalnie monotonnym głosem, że aż sama siebie zadziwiała.

— Ale o czym ty mówisz? Jesteś tu. Stoisz przede mną. Przyjechałaś nieprzypadkowo. — A kiedy ona milczała uparcie, patrząc na jego uradowaną twarz, dodał: — Cecylia, nie rób ze mnie wariata, przecież cię dotykam. Żyjesz.

— Ale dla świata umarłyśmy trzy dni temu.

— Dla jakiego świata, na Boga! — krzyknął. — To wszystko pana wina. To pan za tym stoi? W co wy pogrywacie?

— Tatku, cicho. — Położyła palec na ustach Jakuba. — To nie wina Marcina. On nie za wiele ma z tym wspólnego. To ja… Tylko ja ponoszę za wszystko winę. — Zaczerpnęła głęboko powietrza. — Musiałam cię zobaczyć, choć przyjeżdżając tu, łamię wszelkie zasady bezpieczeństwa. Ale nie potrafiłam was zostawić bez słowa wyjaśnienia.

— Cecylia…

— Tato, pozwól mi dokończyć. Spróbować wytłumaczyć, bo czas nam za szybko ucieka.

— Gdzie ty znowu wyruszasz? A mama?

— Mama? Nikt nie może wiedzieć o mojej wizycie. Nikt! Rozumiesz? Tylko ty. Nawet mamie nie mogę tego wytłumaczyć. Wystarczy, że ty będziesz dźwigać ten ciężar do końca swych dni. Tato, musisz mi zaufać, bo ja ufam tobie bezgranicznie.

— Co mi chcesz powiedzieć, córeczko? — zadał pytanie wyjątkowo opanowany, choć błądził zdenerwowanym spojrzeniem po stajni. — Nie wystarczy, że Celina zniknęła na dziesięć lat? Teraz także ty znikniesz?

— Właśnie dlatego tu jestem…

— Co ona zrobiła?

— Celina? Ona nic. To ja, tato. To ja tym razem nabałaganiłam.

Opuściła zrezygnowana ramiona, przybrała zgarbioną pozycję, jakby na barki znowu ktoś jej założył wyładowany po brzegi plecak ze szkolenia.

— Cecylia, nasz czas się kończy — ostrzegł Marcin.

— Och, dajże pan spokój! — Poirytowany Jakub specjalnie stanął do niego plecami. — Być może ostatni raz w życiu widzę swoje dziecko żywe, a pan nam tu minuty wylicza.

— Tato, Marcin ma rację. To, że tu przyjechałam, jest dla was bardzo niebezpieczne. Podjęłam wielkie ryzyko, ale… — Przełknęła ślinę, przejęta tym, co za chwilę zdradzi. — Popatrz na mnie i nie zadawaj pytań. — Złapała twarz ojca w obie ręce. — Od dziesięciu lat jestem rządową agentką i lepiej byś nie znał szczegółów moich zadań — westchnęła. — Sprawy ostatnio mocno wymknęły się spod kontroli. Ktoś… — Popatrzyła na Marcina, a kiedy skinął potakująco głową, kontynuowała: — Zdradził moją tożsamość organizacji handlującej żywym towarem i w konsekwencji zostały wykasowane wszystkie moje dane z systemu.

— Więc możesz wrócić do normalnego życia. — W oczach Jakuba błysnęła nadzieja.

— No właśnie nie. — Do rozmowy dołączył Marcin. — Więcej szczegółów panu zdradzić nie możemy. Pańskie córki zmienią tożsamość, wygląd i dotychczasowe życie. Otrzymają również szczególną opiekę.

— Więc już nigdy…

— Nigdy, tato. — Wtuliła się w ciepłe, opiekuńcze ramiona Jakuba. — Ten pogrzeb to przykrywka dla wroga i zapewnienie bezpiecznego życia dla mnie i Celiny.

— Ale rozpacz dla nas. — Bardzo mocno uścisnął Cecylię. — Tylko jak ja to wytłumaczę mamie i zmuszę ją do tego, by nie ścigała i nie dopominała się od policji poznania tożsamości sprawcy wypadku samochodowego, w jakim rzekomo zginęłyście?

— Już nasza w tym głowa — odparł Marcin.

— Dlaczego nie zabrałaś Celiny? — Jakub odsunął córkę od siebie, ale kiedy zobaczył wyraz jej oczu, momentalnie dodał: — Nie odpowiadaj. Z jej ekspresją i tą niewiarygodną skłonnością do zwracania na siebie uwagi utrzymanie tajemnicy graniczyłoby z cudem. Takie identyczne, a takie różne. — Pokiwał głową nie z przyganą jednak, a z troską. — To ty zawsze wykazywałaś większy niż jej rozsądek. Widzę, że przez lata nic się w tej kwestii nie zmieniło.

— Nieszczególnie. — W końcu uśmiech rozpogodził napięte rysy twarzy młodej kobiety. — I trochę już w związku z tym tracę siły.

— Wytrzymasz, córeńko, ty wszystko wytrzymasz. — Ponownie zamknął ją w swoich mocnych ramionach, z których z niemałym wysiłkiem się wyswobodziła.

— Żegnaj, tatku.

Ucałowała pokryte siwym zarostem policzki i odeszła zdecydowanym krokiem. Dopiero w samochodzie wypuściła długo wstrzymywane powietrze i dała upust nagromadzonym łzom.

— No to jedna rozmowa za mną — podsumowała wizytę, łkając. — Ta przede mną w rankingu okazywanej czułości z pewnością zajmie ostatnie miejsce.

Twardy postawiła warunek, a jej agencyjni opiekunowie nie mieli sumienia jej odmówić. Szczególnie Marcin, który doświadczył identycznej mistyfikacji. On nie posiadał takiej siły przebicia i nie potrafił wzbudzić takiego współczucia jak Cecylia, by uzyskać zgodę na ostatnie spotkanie z rodziną. Podziwiał ją z każdym dniem coraz bardziej, bo wizyta ta nie tylko wymagała wielkiej odwagi, ale przede wszystkim ogromnej samodyscypliny. Gdyby wziął znowu w ramiona swoją żonę i dzieci, nigdy by ich z nich nie wypuścił pomimo grożącego niebezpieczeństwa.

— Zdziwisz się.

Marcin oderwał się od niechcianych myśli, bo widział plusy i minusy uporu koleżanki. Sam po swoim pogrzebie nigdy nie zadał sobie pytania, czy chciałby, by rodzina wiedziała, że jednak żyje. Czy to nie byłoby gorsze od pogodzenia się ze stratą? Skoncentrował uwagę na wyjeździe z posiadłości usytuowanej w znacznej odległości od głównej drogi i niezbyt dobrze oświetlonej.

— Nie żartuj. Przez cały pobyt w szpitalu siedziałam w izolatce jak na szpilkach. Na każde otwarcie drzwi reagowałam niekontrolowanym podskokiem, czekając na kolejny kubeł pomyj wylanych na moją głowę przez kochaną siostrunię.

— Celina przeszła metamorfozę, i to znaczną.

— Nie uwierzę, jak nie zobaczę.

— Naprawdę. — Marcin spojrzał na Cecylię, jednocześnie kiwając głową. — I w stosunku do dziewczynki całkowicie zmieniła podejście. Zachowują się jak na początku znajomości, kiedy wyszły przytulone z busa.

— To Chloé zamieszka z nami?

— Tak. Skoro już was zaakceptowała jako opiekunów, a Grecy o niej nie wspominają, niepotrzebne są komplikacje. — Nie dodał nic więcej.

— Gdzie jedziemy?

— Zobaczysz… — Zawiesił głos. — Cierpliwość to twoje drugie imię, zapomniałaś?

— Na czas poszukiwań Celiny z pewnością — zaśmiała się.

— No to teraz zdecydowanie należy powrócić do dawnych przyzwyczajeń. W punkcie docelowym znajdziesz wszystko, co potrzebne. Nową tożsamość, pracę i dom. Jesteś oficjalną matką Chloé, więc czas, by mała rozpoczęła we wrześniu tradycyjną edukację. Miejscowość, do której jedziemy, nie należy do dużych, ale jest bezpieczna — mówił szybko i zdecydowanie. — Nikt nie powinien zadawać tam zbędnych pytań, ale też za bardzo nie obnoście się ani statusem społecznym, ani z nikim blisko nie zaprzyjaźniajcie. Zamieszkacie w małym domku na wzgórzu, na końcu małej portugalskiej miejscowości usytuowanej w głębi kraju. Nie na wybrzeżu, bo to z pewnością przysporzyłoby kłopotów. Jesteście emigrantkami ze Słowacji, więc popracujcie nad odpowiednim akcentem. I ty, i Celina talent do języków obcych wyssałyście z mlekiem matki, Chloé z czasem w szkole podłapie, o co chodzi. Szybko jej pójdzie, bo to inteligentna dziewczynka. Przejęła po Selenie wiele dobrych cech. Widać to po jej zachowaniu. Poza tym zaskoczy cię swoją obowiązkowością. Fajnie odchowane dziecko otrzymujesz w darze od losu — przyznał z ciepłym uśmiechem.

— Polubiłyśmy się w domku babci. Bardzo mnie ujęła swoim zdrowym dystansem do zawirowań rzeczywistości. Czy akurat to odziedziczyła po Selenie, wątpię, pamiętając jej zniecierpliwienie podczas szkoleń. Choć… Życie ciągle stawia nam na drodze nowe wyzwania, to pewnie i ją dziecko wiele nauczyło — podkreśliła z jakąś nostalgiczną nutką w głosie.

— Cecylia… — Pomimo tego, że patrzył uważnie na drogę, czuła na sobie jego przenikliwe spojrzenie. — Przyszłość jest nieodgadniona. Selena dokonała świadomego wyboru. Ty też masz takie prawo.

— Nawet bez jednej nerki? — spytała zaskoczona, że odgadł, co ją nurtuje.

— Posiadanie jednej nerki nie przeszkadza w zajściu w ciążę.

— No tak. Nie przeszkadza. Jeśli postanowię podjąć podobne do Seleny ryzyko, no i znajdę potencjalnego kandydata na ojca. A w ogóle, dlaczego to ty mnie zawozisz?

Od początku podróży chciała zadać to pytanie. Zamknęli ją w tym tajnym rządowym szpitalu, jednocześnie odcinając od świata. Przez dwa tygodnie rozmawiała wyłącznie z dwoma przydzielonymi do opieki pielęgniarkami i lekarzem prowadzącym.

— A kogo niby widziałabyś za kierownicą?

Spojrzał w jej niebieskie oczy i momentalnie zrozumiał rozterki. Jej relacja z Gerardem nie umknęła jego uwadze, ale przecież Cecylia znała zasady. Utrata tożsamości dotyczyła tylko osób bezpośrednio związanych ze sprawą.

— Od teraz ja jestem twoim kontaktem — podkreślił stanowczo.

— Ale… — zawiesiła zdanie w powietrzu.

— Oboje posiadamy paszport umarlaków, żywi nie powinni o nas wiedzieć.

— To dlaczego pozwoliłeś mi na spotkanie z ojcem?

— Bo i tak byś to zrobiła. Nawet gdybym wokół domu w Portugalii rozstawił drut kolczasty pod prądem, to i tak znalazłabyś sposobność, by go powiadomić o tym, że żyjecie. Poza tym dość już miałem tego twojego proszenia.

— To powiedz mi tylko, czy oni żyją?

— Kto?

— Marcin, nie wkurzaj mnie! Jak to kto? Gerard i Tobiasz!

— Żyją.

— Żaden nie odwiedził mnie w szpitalu.

— Nie żaden, tylko jeden chodzi po twojej głowie i niepotrzebnie odwraca uwagę od ważniejszych rzeczy niż składanie deklaracji bez pokrycia. — Westchnął z irytacją. — Cecylia — dodał łagodniej — nam w gwiazdach zapisano samotność.

— No wiesz? A tobie? Twoja żona i syn…

— I co? — zapytał ostrzej, niż zamierzał. — Niby bez nich żyję lepiej, bo bez zobowiązań? Nie wiesz, jakie to uczucie żyć i nie żyć jednocześnie. Przepraszam — wyszeptał, kiedy zawstydzona spuściła głowę. — Wmawianie ci teraz, że kiedyś dopadnie cię znieczulica na uczucia, to niepotrzebne działanie. Ale to pewnik, który musisz przyjąć. Uwierz mi, codzienne dźwiganie ciężaru braku bliskości kochanych osób nijak się ma do zapewnienia im bezwzględnego bezpieczeństwa. Ty masz więcej szczęścia ode mnie. Ktoś jednak na stałe będzie obok.

— Wiem.

— Czeka na ciebie siostra i przybrana córka — przerwał na dźwięk dzwonka telefonu. — Góra — poinformował, zanim przycisnął zieloną słuchawkę. — Wszystko zgodnie z planem. — I, gdy wysłuchał rzeczowego komunikatu, dorzucił: — W porządku.

***

Nie planowali noclegów w motelach, stawiając na czas i licząc na anonimowość przejazdu w związku z otwartymi europejskimi granicami. Brak kontroli na przejściach ułatwiał zniknięcie, a raczej wymazanie z akt wszelkiej egzystencji. Dlatego często zamieniali się miejscem za kierownicą. Blizny po operacji nadal Cecylii dokuczały, a tym bardziej podczas długiego siedzenia w tej samej pozycji. Nie odczuwała zmęczenia, bo czas i różne akcje dla wywiadu nauczyły ją szybkiej regeneracji. Wystarczały dwie, czasami trzy godziny na sen, by odzyskiwała utracone siły. Mieli przed sobą ponad trzy tysiące kilometrów do pokonania i niemal trzy pełne doby za kółkiem.

Piękno Portugalii podkreślił nadchodzący zachód słońca. Cecylia, poddana jego urokowi, nie zauważyła, kiedy dotarli na miejsce. Nie uprzedzili nikogo o swoim przyjeździe, więc i komitetu powitalnego się nie spodziewali, ale ogłuszająca cisza wzmogła i tak wyczuloną ostatnio ostrożność.

Dom tonął w ciemności, sprawiał wrażenie opuszczonego. Wysiedli z samochodu, równocześnie odbezpieczając długo nieużywaną broń. Okrążyli budynek, zaglądając po drodze do wnętrza przez uchylne okna bez firan. Na kuchence elektrycznej dostrzegli palące się czerwone diody, co dowodziło, że mieszkanki z pewnością daleko nie odeszły.

Celina i Chloé mieszkały w Portugalii od dwóch tygodni, od momentu ulokowania Cecylii w klinice. Do czasu, aż usunięto z oka agentki lokalizator, wciąż pozostawały w niebezpieczeństwie.

— Uspokójmy się — powiedziała w końcu, dostrzegając absurd całej sytuacji. — Przecież to sprawdzony dom, nieprzypadkowo wybrany kraj na końcu Europy. Może po prostu poszły na zakupy, a my niepotrzebnie panikujemy. Znając Celinę, pewnie już kogoś poznała i siedzi gdzieś na plotkach. Zresztą po perypetiach w Grecji zasługuje na powrót do normalności.

— Masz rację. — Marcin również opuścił broń i wszedł przez otwarte okno do domu.

— Wchodzimy jak złodzieje, a tymczasem klucz pewnie znajdziemy pod doniczką na parapecie.

Poszła w kierunku głównego wejścia, ale zanim je otworzyła, usłyszała płacz dziewczynki dochodzący zza domu. Odwróciła się energicznie i wpadła na…

— Gerard?! Ale skąd? Ty tutaj? Coś z dziewczynami? — Robiła coraz większe oczy ze zdziwienia. — O rany. Przysłali cię, bo znowu coś zmalowała? — Przerażona poszukała oparcia na ścianie.

— Nie takiego powitania oczekiwałem. — Rozłożył bezradnie ręce.

— Witaj, chłopie!

Marcin walnął przyjaciela w plecy. Tak jak wszedł, tak wyszedł z domu przez okno, bo nie doczekał się otwarcia drzwi.

— Ej! — Cecylia patrzyła rozkojarzona raz na jednego, raz na drugiego agenta. — Powiedziałeś, że… — Ruszyła z pięściami na Marcina.

— Spokojnie, kobieto! — Uciekał ze śmiechem przed ciosami w klatkę piersiową. — Jaką bym ci sprawił niespodziankę, gdybym wyśpiewał wszystkie tajemnice podczas podróży? A poza tym, żyć byś mi nie dała, każąc maksymalnie przyciskać pedał gazu. Dla świętego spokoju trzymałem język za zębami.

— Od samego początku wiedziałeś! Jak mogłeś? — Kopnęła go w piszczel.

— No nie! Czuję się zazdrosny! Pierwszy raz w życiu. — Gerard wciąż usilnie machał dłońmi przed oczami rozwścieczonej ukochanej. — Może w końcu zwróciłabyś na mnie uwagę?

— Z tobą porozmawiam osobno! — Palec wskazujący wyhamował tuż przed nosem Gerarda.

— Cecil, Cecil. — krzyczała biegnąca drogą zapłakana dziewczynka.

— Chloé! — Wyminęła obu mężczyzn i ruszyła w jej kierunku.

— No pięknie, to się doigraliśmy. — Gerard wzruszył ramionami. — Za nic nie będzie chciała z nami gadać. Zwłaszcza po tym, co jeszcze usłyszy.

— Ja umywam ręce od wszystkiego. — Marcin zrobił krok w tył z podniesionymi dłońmi. — Ja tu robię za kierowcę, zresztą jutro ruszam z powrotem do siedziby. Jedną noc wytrzymam. Chyba że mnie udusi podczas snu, chociaż ona to chyba woli strzelać, niż tak własnoręcznie… — Wykonał dłońmi ruch, jakby kogoś dusił.

— Ty się módl, żeby mnie wysłuchała.

Marcin znał Gerarda od piętnastu lat, ale nigdy go takim nie widział. Nagle wyparowało z niego powietrze i energia do działania.

— Masz pietra! — zaśmiał się głośno, ale patrząc na powracającą Cecylię z Chloé przyklejoną do jej ciała, jak kiedyś do Celiny, przybrał poważną minę. — Nie zazdroszczę stary, naprawdę — dodał szeptem, by tylko Gerard go usłyszał.

— No to teraz czekam na wyjaśnienia.

Stanęła przed mężczyzną swego życia i przybrała wojowniczą pozycję. Chloé natychmiast podeszła do Marcina. Cecylia wyglądała cudnie taka zezłoszczona i stukająca nogą w oczekiwaniu.

— Tęskniłem — wyznał nagle onieśmielony, odczekał chwilę na jej reakcję, przekonany, że wpadnie w jego otwarte ramiona, ale sroga mina Cecylii skutecznie go powstrzymała przed przytuleniem.

— I dlatego ani razu nie odwiedziłeś mnie w szpitalu? — Założyła ręce na piersiach i patrzyła przenikliwie spod zmarszczonego czoła.

— Po pierwsze mi zabronili. On mi zabronił. — Pokazał palcem na Marcina.

— Na mnie winy nie zganiaj. — Marcin w odwecie objął Chloé i ruszył w kierunku domu.

— A po drugie… — Po zrobieniu jakże wymownej miny do Marcina niezrażony kontynuował: — Szykowałem dla nas gniazdko.

— Jak to dla nas?

— No… dla nas. — Spuścił głowę.

Cholera, nigdy tak się nie tłumaczyłem przed żadną kobietą, pomyślał. Nie dość, że rozkochała go w sobie, to jeszcze wywoływała dotąd nieznane uczucia.

— No dla ciebie, Chloé i… mnie, jeśli… — dopowiedział głośno, choć nadal bez potrzebnej w tej chwili pewności siebie.

— Jeśli…? — Za to Cecylia zapytała mocnym głosem.

— A zechcesz ty mnie? — spytał jak pan Wołodyjowski swoją Baśkę, patrząc przy tym nieśmiało jak Tadeusz Łomnicki.

— Nie żartuj! Jestem zmęczona i… powiem delikatnie, wkurzona. Moja tolerancja na przyjmowanie żartów z ledwością przekracza poziom zerowy. — Podążyła za Marcinem i Chloé w kierunku domu.

— Mnie też pochowali.

Przytrzymały ją te słowa w miejscu. Bardzo powoli odwróciła się do Gerarda.

— Dlaczego?

— Życie z tobą wyklucza dalszą pracę agenta. Tylko w jeden sposób można odejść ze służby.

— Gerard… ja nie… nie wiem, czy…

— Powiedziałaś, że dasz nam szansę.

— Tak, ale nie w tych okolicznościach.

— Mnie one nie przeszkadzają. — Wzruszył ramionami i rozejrzał się wokół. — Klimat Portugalii zachęca do zamieszkania, szczególnie kogoś, kto nie lubi zimy.

— Nie o tym mówię. — Wciąż stała kilka kroków przed nim, coraz mocniej zrezygnowana. — To ciągłe ukrywanie… Przecież dla bliskich jesteśmy martwi.

— Ale nie dla siebie. — Tyle nadziei zabrzmiało w jego głosie.

— Umarłeś dla mnie? — Spuściła głowę.

— Umarłem po to, by z tobą żyć.

Spojrzała w zielone wyczekujące oczy i dotarło do niej, że z tym widokiem chce się budzić każdego dnia. W ramionach mężczyzny, który nie tylko przypomniał jej, że jest kobietą, ale w których znajdzie od dawna poszukiwane poczucie bezpieczeństwa i siłę do walki w kolejnych dniach. Cecylia nie czekała dłużej, spragniona wyczucia pod swoją dłonią szybkiego bicia serca Gerarda.

Intymną chwilę przerwało wypowiedziane po angielsku pytanie Chloé:

— Gdzie jest Celina?

CIĄG DALSZY NASTĄPI…

Kołobrzeg, 20 października 2022 roku

Table of Contents

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Dedykacja

Tydzień później — piątek 16 lipca — 15.00

Dziesięć lat wcześniej…

Piątek 16 lipca — 21.00

Dziesięć lat wcześniej…

Sobota — 17 lipca — dziewiąta rano

Tego samego dnia — 17 lipca — 12.00

Dalej 17 lipca — 15.00

Dziesięć lat wcześniej

Tego samego dnia — 17 lipca — 17.00

W tym samym czasie — koło autostrady

Tego samego dnia — 20.00

Noc z soboty na niedzielę 18 lipca — 2.00

Trzy dni później — środa 21 lipca

Dwa dni później — piątek 23 lipca — późny wieczór

Następnego dnia — sobota 24 lipca

Następnego dnia — poniedziałek 26 lipca

Tydzień później — poniedziałek 2 sierpnia

Dwa tygodnie później — środa 18 sierpnia