Copyright © Anna Kolasińska-Szemraj, 2025

Projekt okładki

Ilona Gostyńska-Rymkiewicz

Zdjęcia na okładce

© ART IS AN EXPLOSION/Adobe Stock

© ProstoSvet/Adobe Stock

© bank/Adobe Stock

© irham/Adobe Stock

Redaktor inicjujący

Michał Nalewski

Redaktor prowadzący

Anna Kubalska

Redakcja

Dagmara Ślęk-Paw

Korekta

Barbara Szymanek

Bożena Hulewicz

ISBN 978-83-8391-786-3

Warszawa 2025

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

kontakt@proszynskimedia.pl

Selinie. Bez Ciebie ta książka

by nie powstała. Tęsknię.

PROLOG

Paryż, maj 2017 r.

Silny wiatr na płycie lotniska Charles de Gaulle owiewał twarz Natalii, kiedy wchodziła na pokład prywatnego odrzutowca Global 6000. Szum silników i odgłosy załogi przygotowującej samolot do startu były jedynymi dźwiękami zakłócającymi jej myśli. Szejk miał przyjechać za godzinę, ale Natalia jak zawsze była przed czasem – gotowa i świetnie zorganizowana. W jej zachowaniu dało się jednak zauważyć dozę zniecierpliwienia. Może to zmęczenie? A może fakt, że szejk kolejny raz w ostatniej chwili zmienił swoje plany?

I mimo że czuła zdenerwowanie, to od dawna wiedziała, że irytacja nic nie zmieni. Jej obowiązkiem było spełniać zachcianki ludzi, którzy żyją w świecie tak odległym od rzeczywistości, że już dawno przestali zauważać cokolwiek poza własnymi potrzebami.

Przeszła po pokładzie w tę i z powrotem, przyzwyczajona do rutyny. Ubrana w perfekcyjnie skrojony uniform i jeszcze pachnące nowością szpilki.

Hugo Boss oferuje dokładnie to, czego potrzebujesz. Garnitur wykonany z włoskiej wełny, nienagannie dopasowany, z marynarką, która jakimś cudem podkreśla talię, a jednocześnie kryje wszelkie inne niedoskonałości, kosztuje tylko około pięciu tysięcy złotych. To całkiem rozsądna cena za to, że wyglądasz, jakbyś wychodziła prosto z zebrania zarządu na Wall Street, nawet jeśli tylko wybierasz się do biura w korporacji w centrum Warszawy.

Ale w świecie stewardes na prywatnych jetach ubranie to coś więcej niż wybór – to kreacja postaci. Każda firma czy każdy właściciel samolotu ma swoje preferencje, ale jedno jest pewne: wygląd załogi musi być schludny i reprezentacyjny. Nie ma tutaj miejsca na rozpuszczone włosy czy choćby odstające baby hair. Makijaż? Perfekcyjny, lecz nie wyzywający. Jeśli myślisz, że możesz pozwolić sobie na dowolny kolor paznokci, jesteś w błędzie – zazwyczaj obowiązuje każdy możliwy odcień naturalnego – cokolwiek w rzeczywistości to znaczy. Oczko w rajstopach? Niedopuszczalne. Dlatego w torbie zawsze musisz mieć przynajmniej trzy pary na zmianę – w końcu nigdy nie wiadomo, kiedy zdarzy się katastrofa w postaci zaczepienia nogą o fotel.

Buty to osobna kwestia. Jeśli ich stan zaczyna zdradzać pierwsze oznaki zużycia, masz dwa wyjścia: albo kupujesz nowe, albo stajesz się mistrzynią w używaniu pasty o perfekcyjnie dobranym kolorze, tak by wyglądały jak dopiero co wyjęte z pudełka. Bo w tej pracy jesteś twarzą samolotu – elegancką, nienaganną wizytówką luksusu. A jednocześnie, paradoksalnie, musisz robić wszystko, by pozostać niewidzialna.

A skoro o butach mowa, do kompletu warto dodać szpilki od Yves’a Saint Laurenta, bo co to za biznesowy look bez butów, które wyglądają jak broń w walce o awans? Klasyczny model Tribute na niebotycznie wysokim obcasie, który sprawi, że każda godzina w biurze będzie testem twojej wytrzymałości, można nabyć za jedyne cztery i pół tysiąca złotych. Tak, cena jest adekwatna do bólu stóp, który poczujesz już po pięciu minutach, ale przynajmniej będziesz wyglądać, jakbyś miała wszystko pod kontrolą – łącznie z grawitacją.

Więc ile razem za garnitur i szpilki? To skromne dziewięć i pół tysiąca złotych, ale w końcu jak inaczej pokazać światu, że potrafisz zarządzać nie tylko czasem, lecz także kredytem hipotecznym?

Tak właśnie wyglądała Natalia – sprawiała wrażenie, że nad wszystkim panuje. Stewardesa na pokładzie prywatnego odrzutowca musi wyglądać perfekcyjnie, bez względu na to, co dzieje się w jej głowie.

Telefon w torebce zawibrował. Rzadko odbierała wiadomości podczas przygotowań do lotu, ale tym razem zrobiła wyjątek – to był Volgan, przyjaciel z Abu Zabi, na którego wiadomość czekała z niecierpliwością. On zawsze wiedział, gdy coś się działo. Ignorując obowiązki, od razu otworzyła powiadomienie.

Zwykły SMS. Kilka słów, które miały zmienić wszystko.

Selina… nie żyje. Znaleźli ją na pustyni. To nie wygląda dobrze.

Natalia zamarła. W głowie poczuła lekki szum, a obraz przed oczami na moment się rozmył. Zamiast odpowiedzieć, wpatrywała się w ekran, jakby czekała, aż słowa znikną, wyparują, okażą się pomyłką. Ale to się nie działo. Ruch na pokładzie przypominał jej, że rzeczywistość się nie zmieniła, że to nie koszmarny sen, a prawda jest brutalna.

Selina – jej przyjaciółka, pełna energii i życia – martwa? Porzucona na pustyni?

Słowa: „To nie wygląda dobrze” uderzały w nią jak echo, jak mantra, której nie mogła się pozbyć. Na pustyni w Abu Zabi nikt nie ginął przypadkiem. Tam przypadki się nie zdarzały.

Natalia usiadła powoli w jednym z eleganckich foteli w kabinie. Życie wokół niej toczyło się dalej – załoga kończyła przygotowania do lotu, piloci wymieniali techniczne uwagi, świat kręcił się, jakby nic się nie stało. A jednak dla niej właśnie teraz wszystko stanęło w miejscu.

Selina nie żyła.

To niemożliwe. Selina nie była jedną z tych osób, które mogło spotkać coś złego. Była zbyt ostrożna. Zbyt inteligentna. Znała wszystkie reguły, które ją obowiązywały – a jeśli którąś z nich naruszała, zawsze wiedziała, gdzie leży granica. Co mogło się wydarzyć? Jak ktoś, kto był tak blisko niej, mógł odejść w tak tragiczny sposób, bez ostrzeżenia? A jednak ostrzeżenie było – ciche, niewyraźne, łatwe do zignorowania. I wszystko potoczyło się dokładnie tak, jak przeczuwała.

Natalia, choć nie chciała tego przyznać, była przekonana, że to nie jest zbieg okoliczności. W głębi duszy czuła, że za tą śmiercią kryje się coś więcej. Coś, o czym nie powinna wiedzieć. I co musiała odkryć.

Pociągnęła nosem i wzięła głęboki oddech, próbując zapanować nad drżeniem rąk. „Weź się w garść!” – powtarzała sobie w myślach. Ale przez głowę przetaczało się milion pytań. Co Selina robiła na pustyni? Kto z nią był? Dlaczego? I najważniejsze: czy to, co się jej przytrafiło, może teraz grozić również jej?

Odrzutowiec zakołysał się lekko, a ona poczuła nieprzyjemny skurcz w żołądku. Nagle świat luksusowych wnętrz i dyplomatycznych spotkań, w którym żyła od miesięcy, zaczął wydawać się złowieszczy, ciemny i pełen tajemnic. Selina była zbyt blisko tego wszystkiego. I to mogło ją zabić.

Natalia rozejrzała się po kabinie, próbując się uspokoić. Nie była jeszcze gotowa, by zaakceptować to, co właśnie przeczytała. Ale wiedziała jedno – świat, w którym żyła, zawsze miał swoje zasady. A jej przyjaciółka poniosła śmierć za złamanie jednej z nich.

CZĘŚĆ I

ROZDZIAŁ 1

Początek

Praga, listopad 2013 r.

Natalia stała przed Marriottem w Pradze, spoglądając na drzwi obrotowe, które prowadziły do wnętrza hotelu. Jesienne powietrze było ostre, a niebo zasnuło się ciężkimi chmurami. Wciągnęła zimne powietrze i poczuła, jak lekki dreszcz przeszedł po jej plecach. Nie wynikało to jednak z chłodu. To było napięcie – ekscytacja, której nie potrafiła ukryć.

Ten dzień miał być punktem zwrotnym. Nie była tu, by uciekać od przeszłości ani desperacko szukać zmiany, chociaż faktycznie jej perspektywy nie wyglądały kolorowo.

Abu Zabi. Etihad Airways. Życie na poziomie, o którym większość mogła tylko marzyć. Do tego dążyła. I nie chodziło o wybawienie, tylko o kolejny krok na przemyślanej drodze. Od dawna wiedziała, czego chce. Chciała być panią samej siebie, wolną, niezależną. A to miejsce, z całą swoją elegancją, było tylko jednym z etapów.

Weszła do środka, czując, jak ciepło otula ją w momencie, gdy przekroczyła próg. I mimo że sama musiała zatrzymać się w tanim, podrzędnym hotelu, bo tylko na taki było ją stać, to widok takiego miejsca jej nie onieśmielał.

W holu roiło się od kandydatek. Dziewczyny w eleganckich strojach, nienagannie uczesane i z precyzyjnym makijażem siedziały z wyprostowanymi plecami, gotowe na to, co miało nadejść. To nie była grupa zdesperowanych małolat marzących o ucieczce od nudnej codzienności. Nie, tutaj każda z nich wiedziała, że walczy o coś więcej – o prestiż, o wyjątkową karierę. Determinacja unosiła się w powietrzu.

Natalia zatrzymała wzrok na jednej osobie, której nie dało się nie zauważyć. W tłumie kobiet ubranych w sztywne marynarki i ołówkowe spódnice stała drobna brunetka o egzotycznych rysach, jej skóra miała ciepły oliwkowy odcień. Była tak inna od wszystkich, że Natalia natychmiast zwróciła na nią uwagę. Filigranowa sylwetka, długie ciemne włosy spięte w elegancki kok. Wyglądała, jakby urodziła się po to, by pracować w liniach lotniczych, a nie czekać tu, wśród setek innych kandydatek.

Natalia z trudem przebiła się przez tłum i usiadła na jednym z ostatnich wolnych miejsc. Poczuła, jak jej ekscytacja narasta. Wiedziała, że za chwilę rozpocznie się prezentacja, w której przedstawią życie w Abu Zabi – słońce, luksus, rezydencje dla pracowników i międzynarodowe towarzystwo.

Abu Zabi – perła Zatoki Perskiej, gdzie pustynia spotyka się z luksusem, a temperatura rzadko schodzi poniżej „piekielnie gorąco”. To miasto, w którym wieżowce wyrastają z piasku szybciej, niż zdążysz wypowiedzieć „petrodolary”. Właściwie Abu Zabi to miejsce, które od dawna daje światu do zrozumienia, że nie musisz się martwić, ile litrów benzyny wypalasz, kiedy masz do dyspozycji prywatny odrzutowiec i pałac większy niż niejedno europejskie miasteczko.

Wędrując po szerokich bulwarach, natkniesz się na każdy możliwy rodzaj luksusu. Od centrów handlowych, w których możesz kupić diamenty na wagę, po hotele, gdzie złoto na ścianach to już nie fanaberia, ale standard. Tak, w Abu Zabi złoto jest tak wszechobecne, że na dobrą sprawę powinno być traktowane jak tapeta.

Gdy podróżujesz po tym mieście, masz wrażenie, że rządzi tu jedna zasada: „większe znaczy lepsze”. Potrzebujesz sztucznej wyspy? Proszę bardzo, możesz taką kupić, a na niej od razu parę luksusowych hoteli, kilka pałaców i, oczywiście, pole golfowe. Masz ochotę na weekend w oazie ciszy i spokoju? Może odwiedzisz Emirates Palace, gdzie za jedną noc zapłacisz równowartość rocznego czesnego na Harvardzie? A to wszystko w imię „arabskiej gościnności”.

Więc czy warto odwiedzić Abu Zabi? Oczywiście! Bo gdzie indziej poczujesz się jak skromny turysta z Europy, którego garderoba nie jest pełna kreacji od Chanel? Gdzie co drugi samochód to bentley, a przechodnie w tradycyjnych diszdaszach noszą zegarki droższe niż twój dom?

Dla Natalii wszystko to brzmiało jak bajka. Ale żeby dostać się do tego świata, musiała przejść rekrutację – trzy etapy testów przesiewających setki osób, aż zostanie tylko garstka wybranych.

Z głośników popłynęła muzyka, a na ekranie pojawiły się pierwsze obrazy – złote piaski pustyni, luksusowe hotele, rozgrzane słońcem ulice Abu Zabi. Czuła, jak serce zaczyna jej mocniej bić. Wszystko w tej wizji wydawało się idealne, wiedziała, że tam pasuje. Nie chciała już dłużej czekać. Była gotowa, żeby wygrać wyścig o nowe, lepsze życie.

Prezentacja przedstawiała nienaganne sylwetki stewardes. Idealnie skrojone uniformy – proste, eleganckie, z dominującą szarością i bielą – sprawiały, że wszystkie wyglądały niemal identycznie, jakby były częścią tej samej perfekcyjnie zaplanowanej układanki. Ich makijaż był subtelny, ale nieskazitelny, włosy związane w koki lub warkocze, każdy kosmyk na swoim miejscu. W rękach trzymały idealnie dopasowane walizki, a uśmiechy, choć delikatne, wydawały się przemyślane, jakby były częścią ich wizerunku.

Kolejne slajdy przenosiły widzów do rezydencji dla personelu. Nowoczesne apartamentowce w różnych częściach miasta – każdy z dostępem do basenu, siłowni i recepcji działającej całą dobę. „Darmowe mieszkanie dla załogi” – informował napis na ekranie. Ujęcia pokazywały jasne minimalistyczne wnętrza, w których życie wydawało się równie uporządkowane jak w samolocie. Ale narrator szybko wyjaśnił, że takie mieszkania dzieli się z innymi członkami personelu pokładowego tej samej płci. Trzy osoby w jednym lokum, każda w osobnym pokoju, ale ze wspólną kuchnią, łazienką i salonem.

Ekran znów się zmienił, ukazując niesamowite krajobrazy Abu Zabi. Największe lotniska, lśniące wieżowce wznoszące się ku niebu, piaszczyste plaże, które zdawały się nie mieć końca. Na każdej fotografii słońce odbijało się od szklanych powierzchni, jakby wszystko tam było skąpane w złocie. Był to świat pełen kontrastów – surowości pustyni i przepychu nowoczesności, który zdawał się mówić: „Tu wszystko jest możliwe, jeśli jesteś gotowy, by grać według naszych zasad”.

Natalia siedziała na swoim miejscu, wpatrzona w ekran, jakby każdy wyświetlany obraz mógł ją tam przenieść. Myśl o darmowym mieszkaniu, pracy, która pozwoliłaby zobaczyć świat, i o życiu w miejscu jak z pięknego snu – to wszystko sprawiało, że z każdą mijającą sekundą jej determinacja rosła. Ten świat wydawał się dostępny niemal na wyciągnięcie ręki. Musiała tylko po niego sięgnąć.

Właśnie wtedy, kiedy prezentacja dobiegła końca, brunetka, którą wcześniej zauważyła, usiadła obok niej. Uśmiechnęła się, odrobinę nerwowo, ale w jej oczach widać było błysk pewności siebie. Miała w sobie coś magnetycznego, coś, co sprawiało, że nie można było jej zignorować.

– Cześć, jestem Selina – powiedziała z brytyjskim akcentem.

– Natalia – odpowiedziała, próbując opanować nerwy.

Selina uniosła brwi, jakby w jej głosie usłyszała coś więcej.

– Też przyjechałaś tutaj, żeby spróbować szczęścia, co?

Natalia skinęła głową, choć nie mogła powstrzymać się od lekkiego uśmiechu. „Spróbować szczęścia” – to była jedna z tych fraz, które miały tak wiele znaczeń. Dla niej oznaczało to ciężką pracę, determinację i chęć wyrwania się z życia, które nie oferowało zbyt wielu perspektyw.

– Mieszkam w Londynie – kontynuowała Selina, jakby swobodna rozmowa z dopiero co poznaną osobą to było coś naturalnego. – Ale pochodzę ze Sri Lanki. A przynajmniej w połowie. Ojciec jest Szwedem. Taka zaskakująca mieszanka.

Natalia się uśmiechnęła. W tej chwili nie miało to większego znaczenia, ale była zafascynowana nową koleżanką. Selina wydawała się inna – nie tylko przez swoje pochodzenie, lecz także przez to, jak naturalnie poruszała się w tym świecie. Podświadomie wiedziała, że nadają na tych samych falach, a ich historie, chociaż pewnie różne, łączy wiele podobieństw.

– A ty? – spytała dziewczyna, pochylając się lekko w jej stronę. – Skąd pochodzisz?

– Z Polski – odpowiedziała. – Ale mieszkam w różnych miejscach. Trochę w Irlandii, trochę w Londynie. – Nie wspomniała, że właściwie nie wie, gdzie ma się teraz podziać, a perspektywa powrotu do rodzinnego kraju nie była zbyt obiecująca.

Selina skinęła głową.

– Fajnie. Kto wie, może obie dostaniemy się do tej bajki.

– Może – odpowiedziała Natalia. Mimo fasady kogoś pewnego siebie, którą zdążyła stworzyć, po dwóch nieudanych naborach miała wątpliwości.

*

Rekrutacja była brutalna. Kilka godzin później, po pierwszym etapie, połowa kandydatek została odesłana do domu. Z każdą minutą atmosfera stawała się coraz bardziej napięta, a zadania, choć z pozoru proste, były testem nie tylko umiejętności, lecz także odporności na stres.

Jedno z nich polegało na odegraniu scenki. Każda kandydatka miała stanąć przed rekruterami i resztą grupy, by zaprezentować, jak poradziłaby sobie z trudnym pasażerem na pokładzie. Selina była trzecia w kolejce. Zadanie, które dostała, brzmiało: „Pasażer z pierwszej klasy odmawia zapięcia pasów przed startem i podnosi głos”.

Selina wstała z miejsca z takim spokojem, jakby przygotowywała się na tę chwilę przez całe życie. Wyszła na środek, wyprostowała się, poprawiła marynarkę i odwróciła się do „pasażera” – jednego z rekruterów. Jej głos był miękki, ale stanowczy, idealnie zbalansowany między uprzejmością a asertywnością.

– Proszę pana, rozumiem, że może to być niewygodne, ale dla pana bezpieczeństwa proszę o zapięcie pasa. Start samolotu to kluczowy moment, a pańskie bezpieczeństwo jest naszym priorytetem.

Rekruter grający pasażera celowo eskalował sytuację.

– Nie zapnę! Płacę za ten lot więcej niż inni pasażerowie, nikt mi nie będzie mówił, co mam robić!

Selina uśmiechnęła się uprzejmie, jakby było to zupełnie normalne zachowanie.

– Oczywiście, rozumiem pana frustrację. Proszę mi pozwolić przynieść panu coś do picia, żeby umilić ten czas, ale najpierw naprawdę proszę o zapięcie pasów. W przeciwnym razie nie będziemy mogli wystartować. – Jej ton pozostawał opanowany.

Nawet rekruter, który z założenia miał być problematyczny, wyglądał na przekonanego.

Kiedy Selina skończyła, usiadła na swoim miejscu z nieodgadnionym uśmiechem. Niektóre dziewczyny w rzędach obok szeptały między sobą, podziwiając jej opanowanie. Inne wyglądały na przytłoczone.

Atmosfera stała się jeszcze bardziej napięta, kiedy przyszła pora na wyniki. Na zakończenie tego etapu każda z kandydatek otrzymała kopertę z informacją, czy przechodzi dalej.

Moment otwierania kopert był pełen emocji. W jednej chwili sala wypełniła się cichym szelestem papieru, a zaraz potem – mieszanką westchnień ulgi i zduszonych łez.

Natalia widziała, jak jedna z dziewczyn, która odpadła, nie mogła powstrzymać płaczu. Wyszła z sali z opuszczoną głową, bo to, co miało być początkiem nowego życia, zakończyło się dla niej zaledwie po kilku godzinach.

Selina natomiast otworzyła swoją kopertę z chłodną pewnością. Nawet gdy zobaczyła napis „Przechodzisz dalej”, tylko subtelne uniesienie kącika ust zdradziło, że jest zadowolona. Była do tego stworzona. I trudno było tego nie zauważyć.

Kiedy obydwie przeszły drugi etap, Natalia podeszła do Seliny.

– Może faktycznie obie się dostaniemy – powiedziała bardziej z nadzieją niż przekonaniem.

Selina uśmiechnęła się szeroko.

– Nie może, a na pewno. Zaufaj mi. To dopiero początek.

Resztę zadań przeszły już razem – wspierały się spojrzeniem, śmiały z drobiazgów, a między kolejnymi rundami rozmawiały o wszystkim i o niczym, jakby znały się od lat. Na koniec wymieniły się numerami telefonów, pełne nadziei, że już niebawem spotkają się znów – tym razem na pokładzie.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

Spis treści

1. PROLOG. Paryż, maj 2017 r.

2. CZĘŚĆ I

1. ROZDZIAŁ 1. Początek

Punkty orientacyjne

1. Okładka