Wydawnictwo Literackie

Kraków 2013

Spis treści

Karta redakcyjna

Motto

I nastał wieczór, i nastał poranek – dzień pierwszy

Tytuł oryginału: SOLSTORM

Opieka redakcyjna: WALDEMAR POPEK

Redakcja: ANNA MILEWSKA

Korekta: DOROTA TRZCINKA, MAŁGORZATA WÓJCIK

Projekt okładki i stron tytułowych: KATARZYNA BORKOWSKA

Fotografie wykorzystane na okładce:
© nicolamargaret / Vetta Collection / iStockphoto
© Henrik Trygg / Corbis / Fotochannels
© Cheryl Lynn Graham / iStock Vectors / Getty Images / FPM
© Mohamad Itani / arcangel-images.com

Skład i łamanie: Scriptorium „TEXTURA”

Redaktor techniczny: BOŻENA KORBUT

Copyright © Åsa Larsson 2003
First published by Albert Bonniers Förlag, Stockholm, Sweden
Published by agreement with Ahlander Agency
© Copyright for the Polish translation by Beata Walczak-Larsson
© Copyright for this edition by Wydawnictwo Literackie, 2013

Wydanie pierwsze: Burza z krańców ziemi, Kraków 2008

ISBN 978-83-08-05244-0

Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o.
ul. Długa 1, 31-147 Kraków
tel. (+48 12) 619 27 70
fax. (+48 12) 430 00 96
bezpłatna linia telefoniczna: 800 42 10 40
e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
Księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Rośnie za moim czołem
jak drzewo wściekłości
o czerwonych, iskrzących liściach,
liściach sinych, białych!
Drzewo,
co jeszcze drży na wietrze

I rozkruszę
twój dom, i nic
nie będzie mi obce,
nawet to,
co ludzkie

Jak drzewo od środka
rozsadza
i kruszy
dom czaszki

I świeci
niczym latarnia w lesie
pośród mroku

Göran Sonnevi,
wiersz z tomiku Det oavslutade språket
(Niedokończony język)

I NASTAŁ WIECZÓR, I NASTAŁ PORANEK
– DZIEŃ PIERWSZY

KIEDY WIKTOR STRANDGÅRD umiera, tak naprawdę nie jest to jego pierwsza śmierć. Leży na wznak w świątyni Źródła Mocy, patrząc do góry przez ogromne okna w dachu. Zdawać by się mogło, że nic nie dzieli ciała od ciemnego, zimowego nieba.

Bliżej nie możesz podejść, przechodzi przez myśl Wiktorowi. Gdy docierasz do kościoła na wzniesieniu, u kresu świata, niebo jest prawie na wyciągnięcie ręki, wystarczy tylko dotknąć.

Wśród mroku nocy niczym smok wije się zorza polarna. Gwiazdy i planety rozstępują się przed roziskrzonym monstrum, które z wolna toruje sobie drogę przez nieboskłon.

Wiktor Strandgård śledzi spojrzeniem wędrówkę zorzy.

Ciekawe, czy ona śpiewa? – zastanawia się. Tak jak samotny wieloryb w morskiej głębi?

Jakby dosięgnięta jego myślą, zorza zatrzymuje się na chwilę. Przerywa niestrudzoną podróż. Spogląda na Wiktora Strandgårda chłodem zimowych oczu. Bo zaprawdę piękny jest jak ikona, gdy tak leży. Ciemna krew rozlana niczym aureola wokół długich, jasnych włosów. Ogarnia go senność. Właśnie traci czucie w nogach. Już nic nie sprawia mu bólu.

To dziwne, ale leżąc i wpatrując się w oko smoka, myśli o swojej poprzedniej śmierci.

Zjeżdżał wtedy z góry na rowerze. To było na przedwiośniu, zbliżał się właśnie do skrzyżowania ulic Adolfa Hedina i Hjalmara Lundbohma. Radosny, pełen świętej wiary, z gitarą na plecach. Pamięta, jak koła roweru bezradnie ślizgały się po lodzie, gdy rozpaczliwie próbował hamować. Jak kątem oka dostrzegł nadjeżdżającą z prawej strony kobietę w czerwonym fiacie uno. Jak spojrzeli na siebie i pojęli. Świadomość, że oto suną ślizgawką ku śmierci.

Z tym obrazem na siatkówce Wiktor Strandgård umiera po raz drugi w swoim życiu. Już nie słyszy zbliżających się kroków. Jego oczy nie muszą ponownie oglądać lśniącego noża. Jego ciało jest tylko pustą łupiną na podłodze zboru. Przebijaną raz po raz, podczas gdy smok niewzruszenie rusza w podróż po firmamencie nieba.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki