Spis treści

Karta redakcyjna

Wstęp

Kalendarium

Spis ilustracji

Annę Jantar wspominali

Redaktor prowadzący: DOROTA KOMAN

Redakcja: DOROTA KOMAN

Korekta: JOANNA ZIOŁO, DOROTA KOMAN

Indeks osób: MATEUSZ SZMIGIERO

Projekt okładki, opracowanie graficzne i typograficzne: ANNA POL

Łamanie, montaż: MANUFAKTURA

Zdjęcie na okładce © Marek Karewicz / EastNews

Copyright © by Mariola Pryzwan
Copyright © by Wydawnictwo Marginesy, Warszawa 2014

Wydanie pierwsze w tej edycji
(poszerzone wydanie książki Marioli Pryzwan
Słońca jakby mniej. Wspomnienia o Annie Jantar) Warszawa 2014

Wydawnictwo Marginesy dołożyło należytej staranności w rozumieniu art. 335 par. 2 kodeksu cywilnego w celu odnalezienia aktualnych dysponentów autorskich praw majątkowych do zdjęć opublikowanych w książce.
Z uwagi na to, że przed oddaniem niniejszej książki do druku nie odnaleziono niektórych autorów zdjęć, Wydawnictwo Marginesy zobowiązuje się do wypłacenia stosownego wynagrodzenia z tytułu wykorzystania zdjęć aktualnym dysponentom autorskich praw majątkowych niezwłocznie po ich zgłoszeniu do Wydawnictwa Marginesy.

ISBN 978-83-63656-74-4

Wydawnictwo Marginesy
ul. Forteczna 1a,
01-540 Warszawa
tel./faks: 48 22 839 91 27, 48 696 451 127
e-mail: redakcja@marginesy.com.pl

Konwersja: eLitera s.c.

WSTĘP

Anna Jantar była wielką gwiazdą polskiej estrady. Jedną z najlepszych i najpopularniejszych piosenkarek lat siedemdziesiątych. Ikoną muzyki pop. I fascynującą kobietą.

Czternastego marca 2014 roku mija kolejna rocznica jej tragicznej śmierci. Już trzydziesta czwarta...

Anna Jantar to fenomen – mimo upływu lat rzesza wielbicieli jej talentu wciąż rośnie.

Nie zdążyłam jej poznać. Kiedy zginęła, miałam siedemnaście lat. Jednak pamięć o niej towarzyszy mi niemal każdego dnia. W trakcie gromadzenia materiałów do książki spotykałam się z ludźmi, którzy ją znali, cenili i kochali. Z ich opowieści stworzyłam prywatny portret Anny. Dzięki wieloletniej znajomości z bliskimi Anny Jantar mam wrażenie, jakbym ją dobrze znała.

Była zachłanna na życie. Kiedy zginęła, miała zaledwie dwadzieścia dziewięć lat. Wszystko było przed nią. Także kariera muzyczna.

Śpiewała pogodne przeboje i liryczne, skłaniające do refleksji piosenki. W latach siedemdziesiątych jej niezapomniane przeboje – Tyle słońca w całym mieście, Najtrudniejszy pierwszy krok, Żeby szczęśliwym być czy Nic nie może wiecznie trwać – nuciła cała Polska.

Natalia Kukulska odsłania Gwiazdę Anny Jantar w opolskiej Alei Gwiazd, 2012

Znany kompozytor angielski Les Reed, twórca przebojów Toma Jonesa i Engelberta Humperdincka, po występie Anny na festiwalu w Castlebar w Irlandii w 1974 roku napisał, że dotąd znał tylko dwie piosenkarki obdarzone tak czystym głosem i silną ekspresją: Vicky Leandros i Nanę Mouskouri. Teraz poznał trzecią – Annę Jantar.

Dzięki inicjatywie Haliny Frąckowiak od 1984 roku debiutantom Krajowego Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu przyznawana jest Nagroda im. Anny Jantar.

Pierwszego czerwca 2012 roku w opolskiej Alei Gwiazd córka artystki Natalia Kukulska odsłoniła Gwiazdę Anny Jantar. Siedem lat wcześniej, 14 marca 2005 roku, w dwudziestą piątą rocznicę śmierci matki uruchomiła oficjalny serwis internetowy o Annie Jantar. Obecnie działa już kilka stron internetowych oraz blogów poświęconych piosenkarce. Również w 2005 roku amfiteatr we Wrześni otrzymał imię Anny Jantar. W tym mieście (od roku 2004 przez trzy kolejne lata) odbywał się też Ogólnopolski Festiwal Piosenki im. Anny Jantar. Obecnie w kraju co roku organizowane są przeglądy i konkursy piosenek Bursztynowej Dziewczyny.

W 2012 roku portal interia.pl zorganizował plebiscyt na królową polskiej piosenki. Została nią Anna Jantar, zdobywając ponad połowę wszystkich głosów!

W roku 2013 utwór Tyle słońca w całym mieście zwyciężył w plebiscycie Radia Złote Przeboje na „polski hit eksportowy”, a Nic nie może wiecznie trwać zostało największym przebojem lat siedemdziesiątych Radia Zet Gold.

Bursztynowa Dziewczyna jest zbiorem wspomnień rodziny, przyjaciół i znajomych piosenkarki. W książce znalazły się także wzruszające listy Anny Jantar do męża oraz te, które napisała do swej matki i córeczki zimą 1980 roku, podczas ostatniego pobytu w Stanach Zjednoczonych.

Wspominają najbliżsi – rodzice, mąż, brat i córka. Wspominają koleżanki i koledzy ze środowiska artystycznego, są wśród nich Halina Frąckowiak, Marek A. Karewicz, Janusz Kondratowicz, Jolanta Kubicka, Ewa Kuklińska, Bogusław Mec, Jerzy Milian, Andrzej Mogielnicki, Bogdan Olewicz i Ewa Wiśniewska. Obecne wydanie uzupełniłam też o kilkanaście wspomnień – Andrzeja Frajndta, Krzysztofa Janczara, Ireny Jarockiej, Krzysztofa Krawczyka, Piotra Kuźniaka, Romualda Lipki, Marka Sewena, Marii Szabłowskiej i innych.

Ze wspomnień i listów wyłania się postać wrażliwej, utalentowanej piosenkarki o wielkiej kulturze muzycznej. Kobiety pełnej ciepła, wdzięku... i odrobiny szaleństwa. Uczynnej koleżanki i świetnego kumpla.

Dziękuję wszystkim, którzy podzielili się ze mną wspomnieniami o Annie Jantar i w jakikolwiek sposób pomogli przy powstaniu Bursztynowej Dziewczyny.

Dziękuję Dorocie Koman, mojej przyjaciółce i niezastąpionej redaktorce tej książki.

Słowa wdzięczności kieruję do Barbary Laskowskiej, która pomogła mi zdobyć wiele materiałów ikonograficznych.

Szczególne podziękowania składam matce Anny Jantar pani Halinie Szmeterling. Kiedy pracowałam nad poprzednimi wydaniami tej książki, udostępniła mi swoje archiwum. To w znacznym stopniu dzięki Jej wspaniałomyślności i zaufaniu w roku 1994 ukazała się moja pierwsza książka o Annie Jantar – Słońca jakby mniej. Publikacja cieszyła się dużym uznaniem wśród czytelników i doczekała się trzech wydań. Bursztynowa Dziewczyna jest jej znacznie poszerzoną wersją – kolejną próbą przybliżenia postaci Anny, próbą utrwalenia pamięci o niej.

Mariola Pryzwan

Warszawa, 22.01.2014

DZIENNIKARKA RADIOWA

Obraz Ani jawi się w pamięci jasny, piękny i wyraźny. Nie zacierają go czas ani oddalenie, bo tak już jest, że ci, którzy odchodzą, zostawiają w naszych sercach świetlistą smugę, i w niej zawsze można ich odnaleźć. Stoją nieruchomo w samym środku światła i patrzą na nas. A my – przez tę jedną krótką cudowną chwilę ich obecności – czujemy się znów bezgranicznie szczęśliwi. Zapewne smukła, dziewczęca sylwetka Ani znalazła swoje stałe miejsce w pamięci wielu ludzi. Jej wdzięk i uroda, niepowtarzalny urok i wielka muzykalność były oczywiste dla każdego, kto choć raz ją zobaczył i usłyszał. Jednakże tylko najbliżsi – rodzina i przyjaciele – wiedzieli, jakim wspaniałym była człowiekiem. Umiała nie tylko pięknie śpiewać, ale i pięknie żyć! Bez zawiści, megalomanii, krzykliwej próżności, bez śladu egoizmu. Skromna, serdeczna, miła, przyjazna, z poczuciem humoru, mądra i radosna. Rzadko się zdarza, by tyle pięknych cech zebrało się w jednym człowieku. Może miała też wady, jak każdy, i może ktoś o nich napisze. Wtedy jej obraz będzie pełniejszy i – mimo wszystko – jeszcze doskonalszy.

BRAT ANNY JANTAR

Kilkakrotnie zgłaszano się do mnie z propozycją napisania wspomnień o Ani. Uważałem, że ludziom, którzy jej nie znali, powinno wystarczyć to, co i jak zaśpiewała. Ci, którzy mieli okazję ją poznać, zachowali – lub nie – swój własny obraz, na który nie powinna mieć wpływu czyjaś, na przykład moja, sugestia.

Poddałem się po trzynastu latach. Doszedłem do wniosku, że Ania dała ludziom coś więcej niż piosenkę. Żadna biografia czy wspomnienie nie odda w pełni obrazu postaci. Myślę jednak, że może pomóc komuś utożsamić się z jakąś cząstką Ani.

Była dobrą dziewczyną, a być dobrym dla innych to także pomóc sobie, a może nawet uwierzyć w siebie...?

PRZYJACIÓŁKA ANNY JANTAR, FILOLOG ANGIELSKI

Anka była „czarną perłą” polskiej estrady, jedną z tych rzadkich oryginalnych osobowości, którym – jak to zwykle u nas bywa – nie daje się możliwości pełnego rozwoju.

Zaczynała karierę na początku lat siedemdziesiątych. W branży piosenkarskiej istniały wtedy specyficzne reguły gry. Wąskie grono fachowców narzucało styl piosenki „lekkiej, łatwej i przyjemnej”, bez głębszego wyrazu. Trudności obiektywne – cenzura, propaganda sukcesu – nie mogą być rozgrzeszeniem dla zwykłej nieudolności ludzi zajmujących się muzyką estradową. Tych właśnie ludzi obarczam winą za to, że nie potrafili otworzyć wnętrza Ani, wydobyć jej talentu i pokazać prawdziwej osobowości. Wiele razy z nią o tym rozmawiałam, dlatego wiem, że stać by ją było na rozwinięcie innych rodzajów twórczej ekspresji. Czyżby zabrakło fachowców, którzy umieliby i powinni jej pomóc? Dopiero ostatnie utwory Ani są próbą zmiany jej emploi.

Szkoda tylko, że tak późno, bo pod sam koniec jej dziesięcioletniej kariery. Szkoda, że Stwórca nie dał jej więcej czasu...

PRZYJACIÓŁKA ANNY JANTAR Z DZIECIŃSTWA, MUZYK

Nie można było jej nie kochać! Osobowością zniewalała wszystkich. Miała talent, urodę, bezpośredniość – wszystko, czym można oczarować innych. Niezmiernie cieszę się, że należę do grona osób, które znały i kochały Anię. Jako muzyk myślę, że taki talent zdarza się naprawdę rzadko.

MĄŻ ANNY JANTAR, KOMPOZYTOR, ARANŻER

Na czym polega fenomen Anny Jantar? Może na tym, że ludzie wciąż ją pamiętają i kochają. Ania była skromną, miłą i bezpośrednią dziewczyną. Sukcesy i status gwiazdy nie przeszkadzały jej mieć wiele życzliwości i miłości dla ludzi. Jej piosenki też dotyczyły zwykłych spraw, dzięki czemu rówieśnicy Ani mogli się z nią utożsamiać. Wielka sympatia przeniosła się na następne pokolenia, które stały się jej fanami. Młodzi ludzie znają ją tylko z filmów, wideoklipów, opowiadań. I choć minęło wiele lat, kochają i śpiewają jej piosenki, zresztą one są ciągle w mediach.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

KALENDARIUM

1950

• 10 czerwca w Poznaniu przychodzi na świat Anna Maria Szmeterling, późniejsza Anna Jantar, córka Józefa i Haliny z domu Surmacewicz

1954–57

• uczęszcza do przedszkola muzycznego przy Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Poznaniu

• rozpoczyna naukę gry na fortepianie u profesor Wandy Waschko

1957–64

• uczy się w Podstawowej Szkole Muzycznej im. Henryka Wieniawskiego w Poznaniu

1964–67

• współpracuje z zespołem Szafiry kierowanym przez Piotra Kuźniaka

1964–68

• uczy się w VIII Liceum Ogólnokształcącym im. Adama Mickiewicza i w Średniej Szkole Muzycznej w Poznaniu (w klasie fortepianu i rytmiki)

1967–68

• współpracuje z poznańskimi teatrami i klubami studenckimi Oktawa, Od Nowa i Nurt jako akompaniatorka, a potem piosenkarka

1968

• 16 grudnia debiutuje w poznańskim radiu (nagrywa utwór Po ten kwiat czerwony)

1969

• styczeń – VII Ogólnopolski Festiwal Piosenki i Piosenkarzy Studenckich w Krakowie – otrzymuje wyróżnienie za interpretację piosenki A lipiec grał

• współpracuje z grupą Polne Kwiaty

• zdaje egzamin do Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie, ale z braku miejsc nie zostaje przyjęta

• Festiwal Artystyczny Młodzieży Akademickiej FAMA w Świnoujściu – otrzymuje wyróżnienie za interpretację piosenki Łąka bez kwiatów

1969–72

• współpracuje z zespołem Waganci kierowanym przez Jarosława Kukulskiego

1970

• z Wagantami bierze udział w filmowej komedii muzycznej Milion za Laurę (piosenka Czujna straż), reż. Hieronim Przybył

• czerwiec – razem z Wagantami występuje na VIII Krajowym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu (Szła noc)

• lipiec – IV Festiwal Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu – Waganci otrzymują Wyróżnienie Ministra Obrony Narodowej za piosenkę Szła noc

• 15 sierpnia w USC w Poznaniu zawiera związek małżeński z Jarosławem Kukulskim

• jej pierwszy przebój wylansowany wspólnie z Wagantami Co ja w tobie widziałam wygrywa listę przebojów Studia Rytm i zostaje piosenką roku 1970

1971

• 11 kwietnia bierze ślub z Jarosławem Kukulskim w poznańskim kościele Świętej Anny

• lipiec – razem z Wagantami występuje na V Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu (Sprytna Marysia, Ratuj się kto może)

1972

• pierwsze zagraniczne tournée (jeszcze z Wagantami) – ZSRR

• rozpoczyna karierę solistki pod pseudonimem Anna Jantar

• zdaje egzamin przed Komisją Weryfikacyjną Ministerstwa Kultury i Sztuki i uzyskuje tytuł zawodowej piosenkarki

1973

• czerwiec – bierze udział w XI Krajowym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu (Najtrudniejszy pierwszy krok i Sny, w które wierzę)

• daje pierwsze występy w NRD i Bułgarii

• lipiec – uczestniczy w X Światowym Festiwalu Młodzieży i Studentów w Berlinie

• Najtrudniejszy pierwszy krok zostaje piosenką lata

1974

• maj – nagrywa pierwszą płytę długogrającą Tyle słońca w całym mieście, Polskie Nagrania

• czerwiec – otrzymuje wyróżnienie za interpretację jugosłowiańskiej piosenki Czas jest złotem na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki Slovenska Popevka w Lublanie

• czerwiec – XII Krajowy Festiwal Polskiej Piosenki w Opolu – zdobywa nagrodę publiczności za piosenkę Tyle słońca w całym mieście

• lipiec – VIII Festiwal Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu – otrzymuje nagrodę Polskich Nagrań za utwór Nie żałujcie serca, dziewczyny oraz tytuł Miss Obiektywu

• wrzesień – Coupe d’Europe w Villach w Austrii – otrzymuje III nagrodę wspólnie z Marianną Wróblewską i Tadeuszem Woźniakiem (Polubiłam pejzaż ten oraz za śpiewaną w języku niemieckim piosenkę Najtrudniejszy pierwszy krok)

• październik – IX Międzynarodowy Festiwal Piosenki Cisco ’74 w Castlebar w Irlandii – zdobywa III nagrodę za piosenkę Tak wiele jest radości

• występuje w NRD, Czechosłowacji i Bułgarii

• Tyle słońca w całym mieście zostaje piosenką roku 1974

1975

• marzec – odbywa tournée po Kanadzie

• maj–czerwiec – bierze udział w berlińskiej rewii Friedrichstadtpalast

• czerwiec – występuje na XIII Krajowym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu (Tak wiele jest radości)

• sierpień – XV Międzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie – otrzymuje II nagrodę w Dniu Polskim za interpretację piosenki Staruszek świat, nagrodę publiczności, nagrodę za przebój festiwalu Tyle słońca w całym mieście i nagrodę „Głosu Wybrzeża”. Śpiewa w Sopocie także Dzień nadziei

• wrzesień – Festiwal Przebojów w Dreźnie – zdobywa II nagrodę w Dniu Międzynarodowym za utwór Niech ziemia tonie w kwiatach

• odbywa tournée po Bułgarii i ZSRR

• w plebiscycie publicystów radiowych otrzymuje tytuł Piosenkarki Roku 1975

• Tyle słońca w całym mieście zostaje piosenką roku 1975

1976

• styczeń – nagrywa płytę Za każdy uśmiech, Polskie Nagrania

• 3 marca rodzi córkę Natalię Marię

• uczestniczy w I Międzynarodowej Wiośnie Estradowej w Poznaniu

• czerwiec – występuje na XIV Krajowym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu (Za każdy uśmiech, Szukaj mnie, Nie chcę z tobą być, Dzień bez happy endu, Staruszek świat)

• lipiec – X Festiwal Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu (Nie żałujcie serca, dziewczyny)

• sierpień – XVI Międzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie – odbiera Złotą Płytę za longplay Tyle słońca w całym mieście

• występuje w telewizyjnym filmie muzycznym Wakacje z Anną, reż. Zbigniew Czeski

• bierze udział w programach telewizyjnych w NRD i RFN

• październik–listopad – odbywa tournée po USA i Kanadzie z programem Pół żartem – pół serio

1977

• 29 marca w telewizyjnym Studiu 2 odbiera drugą Złotą Płytę (za longplay Za każdy uśmiech)

• maj – bierze udział w programie telewizji berlińskiej

• uczestniczy w II Międzynarodowej Wiośnie Estradowej w Poznaniu

• czerwiec – śpiewa na XIII Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze (Rosyjskie pierniki)

• 20 czerwca występuje w koncercie galowym festiwalu Děčinská Kotva w Děčinie w Czechosłowacji (Żeby szczęśliwym być)

• bierze udział w spotkaniu z młodzieżą polonijną w Łagowie

• występuje w NRD, ZSRR, Czechosłowacji i USA

• październik – nagrywa płytę Zawsze gdzieś czeka ktoś, Polskie Nagrania

• grudzień – bierze udział w widowisku telewizyjnym Prawdziwy urok filmu dźwiękowego, reż. Witold Orzechowski

1978

• koncertuje w Szwecji i NRD

• maj – występuje na festiwalu Made in Hungary w Budapeszcie (Let Me Stay)

• czerwiec – bierze udział w XIV Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze (Radość najpiękniejszych lat i Zawsze gdzieś czeka ktoś)

• czerwiec – występuje na XVI Krajowym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu (Nie wierz mi, nie ufaj mi)

• koncertuje w Czechosłowacji

• wrzesień – bierze udział w święcie gazety „l’Unità” we Włoszech (z Ewą Wiśniewską, Bogusławem Mecem i grupą Mortale)

• w Ośrodku TV Wrocław nagrywa program Gwiazdy, gwiazdki, gwiazdeczki

1979

• styczeń – uczestniczy w Festiwalu Przebojów OiRTV – Gala 1979 w Tampere w Finlandii – zdobywa II nagrodę za interpretację piosenki Tylko mnie poproś do tańca

• rozpoczyna współpracę z zespołami Perfect i Budka Suflera

• kwiecień – koncertuje w USA

• uczestniczy w IV Międzynarodowej Wiośnie Estradowej w Poznaniu

• czerwiec – bierze udział w XVII Krajowym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu (Nic nie może wiecznie trwać)

• lipiec – występuje na XIII Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu (Nie żałujcie serca, dziewczyny)

• nagrywa płytę Anna Jantar, Tonpress

• występuje w Czechosłowacji i NRD

• grudzień – w Ośrodku TV Wrocław nagrywa program dla dzieci Zamiast słuchać bajek

• zostaje Piosenkarką Roku 1979, a Nic nie może wiecznie trwać piosenką roku 1979 w plebiscycie słuchaczy Studia Gama

• 27 grudnia wyjeżdża na tournée do USA

1980

• styczeń–luty – śpiewa w klubach polonijnych w Chicago i New Jersey

• 12 marca występuje przed publicznością po raz ostatni (klub Zodiak w New Jersey)

• 14 marca Anna Jantar ginie w katastrofie lotniczej na warszawskim Okęciu

25 marca Anna Jantar została pochowana na Cmentarzu Wawrzyszewskim w Warszawie.

SPIS ILUSTRACJI

[2] Natalia Kukulska odsłania Gwiazdę Anny Jantar w opolskiej Alei Gwiazd, 2012; fot. Viphoto / EastNews

[3] Portret; fot. Marek A. Karewicz / EastNews

[4] Portret; fot. Stanisław Gadomski

[5] Portret; fot. Renata Pajchel

Autorka serdecznie dziękuje za udostępnienie materiałów ikonograficznych.

ANNĘ JANTAR
WSPOMINALI:

LEON ADAMIAK, basista, kierownik zespołu Tragap

BOLESŁAW BEDNARZ, organizator koncertów, pracownik Państwowego Przedsiębiorstwa Imprez Artystycznych Impart we Wrocławiu

JAGA BEREZOWSKA-KERNBACH, koleżanka Anny Jantar, historyk sztuki

BOHDAN BUJNICKI, przyjaciel rodziny, właściciel pensjonatu Rafa w Ustroniu Morskim

JERZY CHRZANOWSKI, menedżer Anny Jantar

KRYSTYNA CUDOWSKA, solistka zespołu Tragap

LONGINA JOLANTA CWYNAR, solistka Warszawskiej Grupy Wokalnej Janusza Sławińskiego

JERZY DĄBROWSKI, dziennikarz radiowy, autor tekstów piosenek

EWA DĘBICKA-BRZOZOWSKA, solistka zespołu wokalnego Alibabki

ANNA DĘBICKA-CZAPLICKA, solistka zespołu wokalnego Alibabki

JAKUB EROL, artysta grafik

PIOTR FIGIEL, pianista, kompozytor

ALEKSANDER FOGIEL, aktor

ANDRZEJ FRAJNDT, piosenkarz, solista grupy wokalnej Partita

HALINA FRĄCKOWIAK, przyjaciółka Anny Jantar, piosenkarka

IRENA GAŁĄZKA, solistka zespołu Tragap

ADAM GLINKA, pianista, muzyk zespołu Tragap

KRYSTYNA GROCHOWSKA, solistka zespołu wokalnego Alibabki

ZBIGNIEW HOŁDYS, wokalista, kompozytor, ówczesny lider zespołu Perfect

EDWARD HULEWICZ, piosenkarz

KRZYSZTOF JANCZAR, aktor

IRENA JAROCKA, piosenkarka

MARIUSZ JELIŃSKI, dziennikarz, prezenter muzyczny

MAREK A. KAREWICZ, artysta fotografik

JANUSZ KONDRATOWICZ, przyjaciel rodziny, autor tekstów piosenek

ANTONI KOPFF, kompozytor

WŁODZIMIERZ KORCZ, pianista, kompozytor, aranżer

DARIUSZ KOZAKIEWICZ, gitarzysta, członek zespołu Perfect

JOLANTA KOZAKIEWICZ, fotograf

KRZYSZTOF KRAWCZYK, piosenkarz

JOLANTA KUBICKA, piosenkarka

EWA KUKLIŃSKA, tancerka, choreograf, piosenkarka, aktorka

NATALIA KUKULSKA, córka Anny Jantar, piosenkarka

JAROSŁAW KUKULSKI, mąż Anny Jantar, kompozytor, aranżer

ANDRZEJ KURYŁO, autor tekstów piosenek, producent programów muzycznych

PIOTR KUŹNIAK, wokalista, kompozytor, multiinstrumentalista

STANISŁAW LENCKI, menedżer estradowy, koordynator pracy artystycznej w Narodowym Teatrze Edukacji we Wrocławiu

ROMUALD LIPKO, kompozytor, lider zespołu Budka Suflera

DANUTA LUBECKA, dziennikarka radiowa

MACIEJ ŁYSAKOWSKI, aktor

WALENTYNA MARTINEK, przyjaciółka Anny Jantar, prawnik

ANDRZEJ MARZEC, były pracownik Polskiej Agencji Artystycznej Pagart, promotor koncertów

BOGUSŁAW MEC, piosenkarz

JERZY MILIAN, kompozytor, dyrygent, muzyk jazzowy

ANDRZEJ MOGIELNICKI, autor tekstów piosenek

BOGDAN OLEWICZ, autor tekstów piosenek

WITOLD ORZECHOWSKI, reżyser

RENATA PAJCHEL, artysta fotografik

WALDEMAR PARZYŃSKI, kompozytor

SŁAWOMIR PIETRZYKOWSKI, realizator nagrań, reżyser dźwięku

WOJCIECH RAWIŃSKI, operator, reżyser programów telewizyjnych

JANUSZ REWIŃSKI, aktor, satyryk

MIROSŁAW ROSSOWSKI, były pracownik Polskiej Agencji Artystycznej Pagart

LESŁAW SAGAN, artysta fotografik, dziennikarz tygodnika „Auto Świat”

MAREK SEWEN, kompozytor, dyrygent

IZABELA SKRYBANT-DZIEWIĄTKOWSKA, solistka Tercetu Egzotycznego

JANUSZ STERŻEŃ, kierownik administracyjny zespołu Czerwono-Czarni, organizator imprez artystycznych

ANNA SUŁEK, przyjaciółka Anny Jantar, filolog angielski

WŁODZIMIERA SURMACEWICZ, wujenka, matka chrzestna Anny Jantar

MARIA SZABŁOWSKA, dziennikarka radiowa i telewizyjna

HALINA SZMETERLING, matka Anny Jantar

JÓZEF SZMETERLING, ojciec Anny Jantar

ROMAN SZMETERLING, brat Anny Jantar

ANNA ULRICH-SKALSKA, muzyk

EWA WEINHEIMER, siostra Alicji Woy-Wojciechowskiej, przyjaciółki Anny Jantar

JACEK WENZEL, reżyser programów telewizyjnych OTV Wrocław

EWA WIŚNIEWSKA, aktorka

ALICJA WOY-WOJCIECHOWSKA, przyjaciółka Anny Jantar, filolog polski, autorka tekstów piosenek

STANISŁAW WÓJCICKI, artysta cyrkowy, członek grupy Mortale

MARIAN ZACHAREWICZ, były mąż i menedżer Ireny Jarockiej, kompozytor

BOGDAN ZEP, menedżer Anny Jantar