redaktor serii

Paweł Orzeł

konsultacja liryczna

Marcin Sendecki

korekta

Michał Trusewicz

projekt okładki

Barbara Bugalska

© Copyright for the Polish edition

by Państwowy Instytut Wydawniczy, 2023

© The Estate of Jan Skácel c/o Aura-Pont s.r.o., Prague, Czech Republic

© Copyright for the Polish translation

by Michał Tabaczyński

Państwowy Instytut Wydawniczy

ul. Foksal 17, 00–372 Warszawa

tel. 22 826 02 01

e-mail: piw@piw.pl

Księgarnia internetowa www.piw.pl

www.fb.com/panstwowyinstytutwydawniczy

ISBN 978-83-8196-559-0

Fragment

CZTEROWIERSZ

SKAZA BRZOSKWINI

ORZESZKI DLA CZARNEJ PAPUŻKI

NA PUSTEJ DŁONI KAMYK

POSŁOWIE

PODZIĘKOWANIA

PRZYPISY

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

CZTEROWIERSZ

Śnieg sypie tu ciągle od nowa

rój białych pszczół się stale mrowi

konia ogłuszyła podkowa

zapomniał o księżycu słowik

SKAZA BRZOSKWINI

1

błędny wielbłąd który błądzi

tam gdzie tak brakuje jabłoni

wielbłądziątku szuka pragnienia

jedwabny łeb do ziemi kłoni

2

rozbrzmiewa zapach choruje róża

na sianie usnął wiatr zmęczony

a mały księżyc jak słoniątko

po niebie biegnie ze złej strony

3

szop to niedźwiadek pracz

co prać przestał a my sami

wiemy tak mało       bez wiatraków wiatr

nie miałby przewagi nad pszczołami

4

wiewiórka        to dla niej gęstwina

ciułała orzeszki przez całe lato by

miała co jeść zimą         tą porą gdy

głód się na swoje szczyty wspina

5

taka to prawda       po kolana

w glinie       nie drgnie nawet

chałupa z nędzy zbudowana

i łabędzie gardła niełaskawe

6

poeci wroni i zieloni

pytają za nas gdzie leży wina

i sen ich morzy poranionych

na twardym łożu z dzikiego wina

7

struś nielot biega na dwóch nogach

a skąd wziąć jakąś krę na saharze

tu raczej prosto wiedzie droga

aż korytarz na dwór się ukaże

8

świetliki        mają swe latarenki

i krzesiwka        i gdy już się ściemnia

krzeszą iskierki       i nam świecą

bo często ma nas       w posiadaniu ciemnia

9

w nęcącej dali stada koni

jest już tak dawno         wiatr złu głowę

do ziemi zgina          znalazł w trawie

to chrome żelastwo        podkowę

10

jest cisza       ptak jest      supeł w gardle

i potem śpiew           i zaciska się węzeł

i kiełek z ziarnka ku słońcu kluczy

i jest klucz który zamknął bramy więzień

11

słoń kiedy płacze wylewa łzę

wielką jak staw        po nim sunie sznur

tak zasmuconych wodnych kurek

i czarnoszyi żałobnie nur

12

od rana na polach brzmi pójdźcieżąć[1]

potem opada zmrok         tak ogłusza

przepiórka jak ten mały srebrnik

który judasz skosił za jezusa

[1] W Czechach głos przepiórki oddaje się dźwiękonaśladowczym pět peněz (czyli, można powiedzieć, „pięć pieniążków” albo nawet – szczególnie w tym kontekście: „pięć srebrników”; tu w wierszu pisane łącznie i w liczbie mnogiej), a w Polsce ludowa mowa posługiwała się onomatopeją „pójdźcie żąć”.