Tytuł oryginału: Un bonsái en la Toscana

Przekład z języka hiszpańskiego: Patrycja Zarawska

Copyright © Isabel Keats, 2022

This edition: © Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S, Copenhagen 2022

Projekt graficzny okładki: Leo Froes

Redakcja: Anna Poinc-Chrabąszcz

Korekta: Joanna Kłos

Konwersja i produkcja e-booka: www.monikaimarcin.com

ISBN 978-91-8034-293-3

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S

Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.wordaudio.se

Rozdział 1

Paryż, dwadzieścia dwa lata wcześniej

Karuzela obracała się nieprzerwanie przy wesołej hałaśliwej melodii. Mała Léa, z oczami błyszczącymi od emocji, mocno trzymając się grubego drążka z lakierowanego drewna, siedziała wyprostowana jak struna na żwawym żółtym rumaku, którego sobie wybrała, i wraz z nim raz za razem unosiła się i opadała.

Kiedy muzyka ucichła i karuzela przestała się kręcić, Léa nie czekała, aż niania podejdzie, żeby ją zdjąć z siodła. Dziewczynka niedawno skończyła cztery lata i była bardzo dumna z tego, że nie jest już malutka i nie potrzebuje do wszystkiego pomocy zrzędliwej Marie. Gorzej, że z poziomu ziemi nie miała takiego widoku jak z grzbietu konika. Choć dzień był zimny, słońce świeciło jasno na bladym listopadowym niebie i w parku roiło się od ludzi. Dokoła biegały rozkrzyczane dzieci z sąsiedztwa, tak samo dobrze ubrane jak ona, a miała na sobie elegancki angielski płaszczyk z kołnierzem i mankietami z welwetu, który tak lubiła.

Léa wspięła się na palce i próbowała wypatrzyć opiekunkę w tłumie, lecz na próżno – jasną główką nie sięgała otaczającym ją dorosłym nawet do pasa. Pomyślała, że jeśli trochę się oddali od ciżby kłębiącej się przy karuzeli, to łatwiej dostrzeże Marie, dlatego zdecydowanym krokiem ruszyła w stronę ławki, na której jej starsza opiekunka siadywała z innymi nianiami, żeby wspólnie obmawiać chlebodawców i przechwalać się dobrym wychowaniem powierzonych sobie dzieci. Gdy jednak Léa podeszła do ławki, nie było tam ani śladu Marie. „Pewnie poszła już po mnie do karuzeli”, przyszło jej do głowy. Lepiej byłoby tam zostać i poczekać. W tym momencie obok dziewczynki usiadła kobieta w eleganckim beżowym płaszczu i apaszce na szyi, bardzo podobnej do tych, które nosiła jej ciocia.

– Witaj, maleńka, jesteś sama? – zagadnęła z przyjaznym uśmiechem.

Stara Marie do znudzenia powtarzała Léi, że nie powinna rozmawiać z obcymi, ale ta miła ciemnowłosa kobieta wydała się dziewczynce jakby znajoma. Często widywała ją w parku. Uprzejma pani w niczym nie przypominała mężczyzn z opowieści, którymi lubiła ją straszyć stara Marie – ubranych w łachmany potworów z wielkim workiem na plecach, do którego pakowali porwane dzieci.

– Zaraz przyjdzie Marie. – Léa odwzajemniła uśmiech.

– Marie… Ach, przypominam sobie! Mówisz o tej starszej pani z koszem pełnym warzyw?

Dziewczynka kiwnęła głową. W drodze do parku mijały mały warzywniak z owocami, który zawsze cudownie pachniał, i niania kupowała tam mnóstwo rzeczy.

– Jasne, w takim razie ty musisz być Léa. Marie powiedziała mi, że jej trochę zimno i że pójdzie na gorącą kawę do baru naprzeciwko. Prosiła, żebym cię przyprowadziła, gdy zejdziesz z karuzeli. Zdaje się, że dziś mocno dokuczały jej stawy. Chodź ze mną. Marie powiedziała, że zamówi dla ciebie lody. Lepiej się pośpieszmy, żeby się nie roztopiły.

Léi to nie zdziwiło. Marie nieraz uskarżała się na paryski ziąb. Niania oba małe palce u rąk miała powykręcane niczym latorośle, które dziewczynka setki razy widziała w winnicach wokół zameczku swego ojca. Staruszka często je sobie masowała, bardzo powoli – najwyraźniej przynosiło jej to ulgę. Kobieta w beżowym płaszczu wstała z ławki i Léa zrobiła to samo. Kilka sekund później szły, trzymając się za ręce i wesoło paplając, w stronę okazałego, pomalowanego na czarno żelaznego ogrodzenia, którym był otoczony park.

Waszyngton, 2013

Drzwi gabinetu otworzyły się gwałtownie i Robert Gaddi, nie racząc prosić o pozwolenie, wparował do środka. Wsparty na swej nieodłącznej drewnianej lasce, pokuśtykał do stołu i opadł ciężko na jedno z krzeseł, wyciągając przed sobą chorą nogę.

– Już wiesz?

Nie przywitał się ani słowem, jak to miał w zwyczaju. Doktorowi Gaddiemu towarzyskie konwenanse i dobre maniery wydawały się stratą czasu i nawet nie próbował tego ukrywać.

Ian Doolan, kierownik projektów, pożegnał się ze swoim rozmówcą i odłożył telefon.

– Dzień dobry, Robercie. Nie, wcale mi nie przeszkadzasz, i tak, sam miałem do ciebie zadzwonić – odrzekł sarkastycznie. – A nawiasem mówiąc, wyglądasz okropnie.

– Gówno mnie obchodzi, jak wyglądam!

Przesunął sobie dłonią po szorstkim podbródku, domagającym się porządnego golenia. Tak naprawdę nie tylko tego potrzebował. Elegancka biała koszula, którą miał na sobie, była wygnieciona, poplamiona i brakowało jej kilku guzików; w nogawce ciemnych spodni świeciła dziura. W dodatku zapewne niewiele widział na jedno oko – opuchnięte powieki zrobiły się trzy razy większe niż normalnie.

Robert wieczorem był w Kennedy Center na operze Manon Lescaut, a po zakończeniu spektaklu postanowił wstąpić do swojej pracowni, żeby wziąć kilka potrzebnych mu dokumentów, i przyłapał tam na gorącym uczynku dwóch zakapturzonych osobników z zapałem przetrząsających zakamarki jego gabinetu. Jego obecny wygląd aż nadto wyraźnie świadczył o tym, jak się rozwinęło spotkanie.

– Tak, już wiem. Dzwonił do mnie Charles, przyjechałem najszybciej, jak się dało.

Doolan odpowiedział wreszcie na jego pytanie. Pod pozornym spokojem niewątpliwie ukrywał nerwowość. Robert znał go jeszcze z czasów, gdy obaj studiowali na Harvardzie, i bardzo dobrze wiedział, co oznacza bezwiedne bębnienie palcami po szklanym blacie.

– Nie miałem jeszcze czasu wstąpić do mieszkania i doprowadzić się do porządku. Widzisz, drogi Ianie… – Doskonale wiedział, że Doolan nie cierpi, gdy ktoś zwraca się do niego jak do tępawego dziecka, dlatego korzystał z każdej okazji, by to właśnie robić. – Musiałem zaczekać, aż ci z FBI skończą szperać i wszystko przewracać tymi swoimi łapskami. Chciałem się upewnić, że pracownia i mój gabinet wyjdą z tego możliwie bez szwanku.

– Czegoś brakuje?

– Oprócz guzików przy mojej koszuli i widzenia na lewe oko? Nie. Te palanty nie zabrały niczego ważnego. Od jakiegoś czasu czułem, że coś takiego może się zdarzyć, i zachowałem ostrożność.

Doolan odetchnął z ulgą.

– Charles tutaj jedzie. Chce z tobą pomówić.

Jak gdyby wywołany po imieniu tylko na to czekał, w tym dokładnie momencie rozległo się pukanie do drewnianych drzwi. Otworzyły się i do gabinetu wszedł korpulentny mężczyzna w średnim wieku, ubrany w czarny garnitur, białą koszulę i ciemny krawat.

– Zaczęliście beze mnie? – Charles Cassidy, szef operacyjny FBI, uniósł jedną z krzaczastych brwi, ciemnych, lecz przyprószonych siwizną.

– Nie. Przyszedłeś akurat na tańce – odrzekł Robert, bawiąc się rzeźbioną drewnianą laską, która wydawała się przedłużeniem jego ciała. Z tego, co opowiedział kiedyś Doolanowi, wynikało, że jest to bardzo cenny przedmiot z epoki wiktoriańskiej, a mimo to właściciel podczas mówienia machał laską na prawo i lewo, nie przejmując się, że raz po raz obija ją o stołowe nogi. – Jak właśnie wyjaśniałem Ianowi, drogi Charlesie, tamci intruzi nie zdążyli wprawdzie doszczętnie zniszczyć pracowni, ale twoje chłopaki dokończyły dzieła z zapałem. Wystawię ci rachunek.

– Wiem. Jadę prosto stamtąd i mam już raport. Nie znaleziono ani jednego śladu, który zasługiwałby na uwagę. Powiedziałbym, że to profesjonaliści. Czy coś zginęło? Wydaje się, że zależało im raczej na wywróceniu biura do góry nogami.

Robert i Charles też znali się od lat i mimo tak różnych zawodów byli dobrymi przyjaciółmi. Możliwe, że doktor Gaddi nie był najsympatyczniejszym facetem na świecie, ale Cassidy doskonale wiedział, że to jeden z jego najlojalniejszych znajomych i przy kilku okazjach, gdy potrzebował pomocy, tamten z miejsca mu ją zaoferował, nie zadając zbędnych pytań.

– Zrabowano kilka komputerów, ale nie było w nich żadnych istotnych danych. Odkąd zaczęły napływać pierwsze groźby, stałem się bardzo ostrożny. Nawet obecny tutaj mój szef – ruchem brody wskazał Doolana – nie ma pojęcia, gdzie trzymam upragnione ciasteczko. Jeżeli tych dwóch cymbałów szukało badań nad szczepionką, powinni byli przyjść po nie kiedy indziej.

– Właśnie dokładnie to mnie martwi, Robercie – rzekł Ian Doolan, nie przestając bębnić palcami w szklany blat. – Co by się stało z badaniami, gdyby coś ci się przydarzyło? Gra idzie o wielką stawkę. Dzisiejsza bójka mogła się dla ciebie skończyć śmiercią albo śpiączką.

– Może i jestem kulawy, Ianie, ale jeszcze umiem wywijać pięściami, więc nie bój się o mnie. Chociaż odnoszę wrażenie, że tak naprawdę nie o mnie się boisz, co? – Robert mrugnął do niego żartobliwie tym ze swoich niezwykłych złocistych oczu, które było sprawne. Jednak natychmiast odzyskał powagę. – Protokół badań znajduje się w bezpiecznym miejscu. Wiesz, że działamy jak oddziały Al-Kaidy: moi asystenci są hermetycznymi komórkami odpowiedzialnymi tylko przede mną. Jeśli coś mi się przydarzy, w ciągu niespełna doby będziesz miał całą dokumentację na stole.

W gabinecie urosła bańka ciszy, którą postanowił przekłuć oficer FBI.

– Opowiedz mi coś o tych badaniach, Robercie. Wyobrażam sobie, że dzisiejszy rabunek nie jest odpowiedzią na wszystkie te odciski, które nadeptywałeś ludziom w ostatnich latach…

Robert Gaddi strzepnął sobie ręką pyłek z koszuli, co w niczym nie poprawiło jego nieświeżego wyglądu.

– Dobrze, Charlesie. Chyba nie muszę ci przypominać, że wszystko, co powiem, jest ściśle tajne, prawda? – Poczekał, aż rozmówca skinie głową, po czym kontynuował: – Jak wiesz, od lat prowadzimy badania nad szczepionką na raka… – Mówiąc, przesuwał opuszkami palców po wyrzeźbionych w drewnie swojej laski groteskowych maskach. – Cóż, myślę, że tym razem nam się udało. W zasadzie, ściśle mówiąc, nie jest to szczepionka, tylko pospolity wirus, tak zmodyfikowany genetycznie, że potrafi wyeliminować nawet komórki kancerogenne oporne na leczenie chemio- czy radioterapią. Działa precyzyjnie, jest tani i pozbawiony skutków ubocznych gorszych niż te, które występują przy łagodnej grypie.

Charles Cassidy zagwizdał z podziwem.

– I mówisz, że to skuteczne?

– Na myszach i przy pewnego rodzaju nowotworach bardzo skuteczne. – Kocie oczy zaiskrzyły się entuzjazmem. – Rozpoczęliśmy właśnie testy kliniczne na ludziach i wygląda na to, że jesteśmy na dobrej drodze. Dlatego podejrzewam, że w tym tkwi sedno sprawy.

– Ktoś chce ukraść formułę, żeby ją opatentować i zgarnąć kasę, tak? – stwierdził jego przyjaciel, jakby rozmawiali o scenariuszu filmu, który oglądali już mnóstwo razy.

– Myślę, że to trochę bardziej pokręcone. – Ta odpowiedź sprawiła, że rozmówca spojrzał na niego zaskoczony.

– Bardziej pokręcone? Co masz na myśli?

Robert jeszcze raz walnął laską w stołową nogę.

– Chcę powiedzieć, że moim zdaniem pewnym ludziom zależy nie tyle na szczepionce, ile na tym, żeby rak był nieuleczalny. Chcą zniszczyć szczepionkę, zanim ujrzy światło dzienne.

Teraz mina funkcjonariusza FBI wyrażała kompletne zdumienie.

– Dlaczego komuś miałoby zależeć na czymś takim? To nie ma żadnego sensu. Rak jest głównym powodem zgonów na świecie, prawda?

– Ósmym pod względem liczebności ofiar, choć owszem, cierpi na niego co trzecia osoba. – Robert przesunął dłonią przez swoje zmierzwione czarne włosy. Nie spał tej nocy, był zmęczony i bolało go całe ciało.

– A więc?

– Pomyśl, Charles. Leczenie jest drogie i długotrwałe, szpitale mają całe oddziały onkologiczne, są potrzebne rezonanse magnetyczne, tomografy… nawet peruki dla pacjentów. Cóż, to kwitnący biznes, w którym obroty wynoszą miliardy dolarów rocznie. Kto chciałby ukręcić łeb kurze znoszącej złote jaja?

Jego przyjaciel potrząsnął głową.

– Na Boga, Robert! Wiem, że jesteś zgorzkniały, ale nie miałem pojęcia, że do tego stopnia. To, co mówisz, jest okropne.

Naukowiec ściągnął usta w sardonicznym grymasie.

– Witaj w realnym życiu, drogi Charlesie: świat, w którym żyjemy, jest okropny. Możliwe, że czasami malowniczy krajobraz, poruszający utwór muzyczny czy urodziwa kobieta pozwalają nam na chwilę o tym zapomnieć, ale pod całą tą piękną powierzchnią zazwyczaj kryją się śmierć, degradacja i największa zgroza.

Oficer FBI wolał nie odpowiadać. Znał niektóre powody zgorzknienia swego przyjaciela i choć go rozumiał, ani trochę nie podzielał jego punktu widzenia. Charles Cassidy nie zamierzał zaprzeczać, że życie potrafi być nieraz okrutne. Niemniej akurat on od dwudziestu lat miał tę samą żonę, matkę ich trojga dzieci, i patrząc na nią, wciąż czuł ogień. Zawsze gdy wracał do domu po dniu ciężkiej pracy, ogarniało go poczucie błogości i dziękował Bogu za otrzymane łaski.

– Cóż, odbiegamy od tematu, który nas tu przywiódł. – Spokojny głos Doolana wyrwał ich z zamyślenia i Cassidy skierował całą uwagę na człowieka, który do tej pory prawie wcale się nie odzywał. – Pytanie brzmi: co teraz robimy? Jakie środki ostrożności powinniśmy przedsięwziąć, żeby to się nie powtórzyło? Gramy tu o wysoką stawkę; rząd w ostatnich latach zainwestował w te badania wiele milionów dolarów.

– To przecież jasne, co mamy robić. – Głos funkcjonariusza FBI zabrzmiał donośnie wśród pomalowanych na biało ścian gabinetu. – Przede wszystkim w tej chwili trzeba chronić Roberta. Oczywiste jest, że niedługo po niego przyjdą.

♥

Trzy dni później Robert Gaddi stawił się w gmachu J. Edgara Hoovera, mieszczącym główną centralę FBI. Tym razem zadał sobie trud i porządnie zaparkował swoje maserati grancabrio; kolekcja mandatów zalegających w jednej z szuflad jego biurka biła już wszelkie rekordy, a ostatnia zażarta dyskusja z funkcjonariuszem drogówki o mało nie skończyła się dla niego aresztem.

Chociaż wyraźnie kulał, wspiął się szybko po kamiennych schodach do wejścia, wspierając się na nieodłącznej lasce.

– Nie może pan wejść! Pan Cassidy ma spotkanie!

Nie zwracając najmniejszej uwagi na protesty udręczonej sekretarki, która próbowała go zatrzymać, otworzył drzwi gabinetu z typowym dla siebie impetem.

– Co takiego ważnego chciałeś mi powiedzieć?

Jak to miał w zwyczaju, walnął prosto z mostu, nie tracąc czasu na powitalne grzeczności, i jakby był u siebie w domu, od razu opadł na jeden z wygodnych czarnych skórzanych foteli rozstawionych przed obszernym drewnianym stołem w gabinecie przyjaciela. Wyciągnąwszy przed siebie nogę, spostrzegł parę małych stóp obutych w jedne z tych okropnych płaskich pantofli. Bez większego zainteresowania jego wzrok powędrował w górę po nogawkach ciemnobrązowych spodni i pasującego do nich żakietu, a kiedy dotarł do młodzieńczej twarzy, zatrzymał się zaledwie na kilka sekund. Nie poświęcając więcej uwagi osobie siedzącej obok, wrócił spojrzeniem do swego korpulentnego przyjaciela, który również rozpierał się w ogromnym ergonomicznym fotelu.

– Dalej, Charles, czas to pieniądz!

Cassidy z dezaprobatą pokręcił głową.

– Na Boga, Robercie! Chciałbym wiedzieć, gdzie są twoje maniery. Panno Zhao, proszę wybaczyć doktorowi Gaddiemu. Robercie, przedstawiam ci Lian Zhao, twoją nową agentkę ochrony.

Naukowiec wbił wzrok w przyjaciela, po czym ponownie zwrócił się ku kobiecie, której przed chwilą nie zaszczycił większym zainteresowaniem. Nie mogąc ukryć zdumienia, z mocą utkwił złociste oczy – chociaż otwierał już oboje i nie stracił wzroku, skóra po lewej stronie twarzy wciąż miała żółtawo-fioletowy odcień siniaków – w jej niemal dziecięcej twarzy.

Zniosła to badawcze spojrzenie ze spokojem. Wielkie oczy w kolorze promiennego wiosennego nieba obserwowały go z uwagą.

– Żartujesz, co? Mam ją też rano odprowadzać do szkoły?

Spostrzegł, że jego opryskliwy komentarz w najmniejszym stopniu nie wpłynął na spokój tych zadziwiających niebieskich oczu, i poczuł się urażony.

– Robercie, Robercie. Panna Zhao nie jest żadną dziewczynką. Pracuje w jednej z najlepszych firm ochroniarskich na świecie i jest specjalistką od sztuk walki. To ona ochraniała Samanthę Knowles.

Mimo że naukowiec większą część dnia spędzał w laboratorium i jedynie czasami wysłuchiwał wiadomości z internetu, wiedział, że Charles mówi o sławnej prezenterce ze świata mody, której jakiś szaleniec regularnie groził śmiercią. Gaddi czytał, że agresor był o krok od spełnienia groźby, ale ochrona udaremniła jego atak.

Charles może sobie mówić, co chce, pomyślał doktor, jemu samemu trudno było jednak uwierzyć, że ta skromnie wyglądająca, ubrana w nudne brązowe spodnium dziewczyna o twarzy bez śladu makijażu, bardzo jasnych włosach zebranych w prosty koński ogon, małych dłoniach, długich palcach i krótkich, niepomalowanych paznokciach, trzymająca ręce na kolanach, a nogi zbyt blisko siebie, byłaby w stanie sama przejść przez jezdnię po pasach, nie mówiąc już o odparciu ataku szaleńca.

– Lian Zhao – powtórzył z pogardą i dodał uszczypliwie: – Chciałbym wiedzieć, po kiego diabła posługuje się pani chińskim imieniem i nazwiskiem. Założę się, o co pani zechce, że nie ma pani w żyłach ani krzty krwi żółtej rasy. Czy po to, żeby dodać wiarygodności tej nieprawdopodobnej historii o królowej kung-fu?

Dziewczyna po raz pierwszy otworzyła usta, żeby odpowiedzieć, a słysząc jej głos, poważny i słodki zarazem, Robert poczuł, jak jeżą mu się włosy na karku.

– Moje imię oznacza „wysmukłą wierzbę”, a noszę nazwisko czcigodnego mistrza Szaolin.

– Wysmukła wierzba. Na Boga! – Przewrócił oczami. – Charles, to jakiś żart, prawda?

Widząc minę przyjaciela, pełną niechęci i niedowierzania, Cassidy powstrzymał się od uśmiechu i odrzekł śmiertelnie serio:

– Nie jest to rzecz, z której można by sobie żartować, Robercie. Lian zostaje twoim ochroniarzem. Od tej chwili stajecie się nierozłączni. Będzie mieszkała w twoim domu, wszędzie z tobą jeździła, a nawet towarzyszyła ci w jebanym kiblu, jeśli to będzie konieczne. Pani wybaczy, panno Zhao – przeprosił, nagle zdając sobie sprawę ze swojego słownictwa.

Agentka popatrzyła na niego, nie tracąc ani odrobiny spokoju.

– Najlepiej, żebyś natychmiast opuścił Waszyngton i schronił się w La Fortezzy – kontynuował Cassidy. – Znajdziesz tam wszystko, czego ci potrzeba do prowadzenia badań, a będziesz lepiej chroniony. Dodatkowo przydzielę ci paru ludzi; w ten sposób twój włoski zameczek stanie się praktycznie nie do zdobycia.

– Nie ma mowy! – odparł naukowiec tonem źle wychowanego dziecka, a jednocześnie dłonią o dużych, eleganckich palcach przesunął sobie po niesfornej czarnej czuprynie.

– Przykro mi, Robercie, nie masz innego wyjścia. Ian Doolan postawił sprawę jasno: albo zgodzisz się na ochronę, albo fundusze przeznaczone na twoje badania zostaną drastycznie zredukowane.

Ultimatum sprawiło, że w dwojgu niespotykanie bursztynowych oczach zapłonęły rozżarzone ogniki. Doktor, rozdrażniony, pochwycił gałkę laski i zakręcił nią. Walnął przy tym dziewczynę w nogę, ale nie przeprosił. Nawet nie mrugnęła i ten brak jej reakcji rozzłościł go jeszcze bardziej. Wściekły, zerwał się z miejsca i bez pożegnania pośpiesznie wymaszerował z gabinetu, zupełnie nie dbając o to, czy ta dziwna kobieta pójdzie za nim czy zostanie.

A jednak gdy wszedł do windy, guzik parteru został wciśnięty palcem kobiecej ręki. W środku znajdowało się jeszcze kilka osób, dlatego Robert milczał ze zmarszczonym czołem i ignorował swojego anioła stróża. Był tak wściekły, że po wyjściu na ulicę przez nieuwagę wetknął metalową końcówkę laski w kratkę wentylacyjną metra i stracił równowagę. Próbował ją odzyskać, opierając ciężar ciała na niesprawnej nodze bardziej, niż powinien, i udo przeszyła mu na wylot ostra igła bólu. Zanim jednak noga ugięła się zupełnie, drobna kobieta, cały czas idąca u jego boku, bez słowa wzięła go pod ramię i mocno podtrzymała, nie pozwalając, by upokorzony zwalił się na chodnik.

Rozwścieczony własną niezdarnością, Robert nie mógł nie zauważyć, jak pewnie kruche kości wsunięte pod jego ramię wytrzymały ten dodatkowy ciężar. Mimo że dla postronnych wyglądała zapewne na dziewczynkę podtrzymującą dorosłego, stwierdził w duchu, że wrażenie to jest mylące, ponieważ jego palce niechcący musnęły przez brzydki brązowy żakiet małą kształtną pierś.

– W porządku?

Znowu ten głos, spokojny i słodki, wywołujący wir sprzecznych emocji w jego wnętrzu. Robert zauważył, że jego własna pierś wznosi się i opada w zwiększonym tempie, podczas gdy jej oddech pozostał tak lekki, jakby kobieta miała uwieszony na ramieniu nie prawie dziewięćdziesięciokilogramowy ciężar, tylko zwiewny szal.

Nie siląc się na podziękowanie, odsunął się od niej szorstko i stanął pewniej na zdrowej nodze, żeby uwolnić laskę z metalowej kratki. Następnie wcisnął guzik na pilocie od wozu, na co ten odpowiedział mrugnięciem migaczy, po czym kulejąc wyraźniej niż zwykle, obszedł samochód i siadł za kierownicą. Zanim skończył zapinać pas bezpieczeństwa, otworzyły się drzwi od strony pasażera i Lian Zhao siadła obok niego.

Robert prowadził w milczeniu, zmierzając do luksusowego hotelu, w którym zajmował apartament, ilekroć zatrzymywał się w Waszyngtonie. Nie zniósłby, gdyby ta dziwna młódka zaczęła paplać bez ładu i składu, jak miały w zwyczaju kobiety, z którymi czasem się umawiał. A jednak nie wiedzieć czemu cichość towarzyszki jeszcze bardziej doprowadzała go do szału.

– Co z tobą? Jesteś taka głupia, że nie masz o czym rozmawiać?

Myślał, że mu nie odpowie, ale po chwili odezwała się spokojnie:

– „Jeśli nie masz nic ważnego do powiedzenia, zachowaj godne milczenie”.

Zwrócił ku niej twarz i wlepił w nią wzrok ze zdziwieniem, lecz najwyraźniej nie poczuła się dotknięta i nadal z widocznym zainteresowaniem przyglądała się ulicom Waszyngtonu, ruchliwym w ten roboczy poranek. Robert nie był przyzwyczajony do tego, by go ignorowano. Jego agresywna postawa zawsze wywoływała jakąś reakcję – na ogół negatywną. Każda inna kobieta na jej miejscu wybuchnęłaby w tym momencie łzami, ale to nijakie dziewczątko pozostawało niewzruszone, jakby był zaledwie naprzykrzającą się muchą, na którą lepiej nie zwracać uwagi.

Wkrótce przyszło mu na ratunek własne poczucie humoru i zaczął dostrzegać komizm sytuacji.

– Skoro mój nowy ochroniarz jest kimś w rodzaju Kwai Changa, a ja jestem małym konikiem polnym… – Niebieskie oczy znów na nim spoczęły, tak samo obojętne jak poprzednio. – Nie oglądałaś Kung Fu? Pewnie, że nie, jesteś na to za młoda. Bardziej pasuje ci SpongeBob. Co, nie oglądasz telewizji?

– Nie.

Nagle Roberta naszła chęć dowiedzenia się czegoś więcej o tej dziwnej istocie wyglądającej na dziewczynkę, lecz opanowaniem dorównującej staruszkom.

– Umiesz odpowiadać pełnymi zdaniami czy znasz jedynie kilka monosylab?

Nic. Jego milcząca towarzyszka patrzyła przed siebie, zaabsorbowana imponującym białym obeliskiem pomnika Waszyngtona.

Chociaż Robert przez całą drogę zadawał pytania, nie dostał żadnej odpowiedzi i kiedy w końcu zaparkował maserati w hotelowym garażu, jego wybuchowy temperament znów doprowadził go na skraj eksplozji. Rozzłoszczony, wysiadł z wozu i gwałtownie zatrzasnął drzwi, po czym pokuśtykał do windy i dziabnął przycisk końcem laski.

Ani się obejrzał, jak został znienacka unieruchomiony przy ścianie. Z zaskoczenia nie zdołał zareagować. Spuścił wzrok na drobną kobietę, która lewym przedramieniem napierała na jego pierś i przyglądała mu się chłodno. Ze zdumieniem patrzył, jak dziewczyna unosi drugą rękę i przykłada opuszki palców na wysokości jego serca. Delikatny kontakt, który jednak okazał się znacznie skuteczniejszy, niż gdyby przyszpiliła go do ściany setką żelaznych szpikulców.

– „Lepiej jest pokonać siebie, niż wygrać tysiąc bitew”. Masz serce pełne gniewu, Robercie Gaddi. Nie możesz pozwalać, by gniew przez ciebie przemawiał, ponieważ w końcu zostawi cię głuchego na wszystko inne niż jego żądania.

Była to najdłuższa wypowiedź, jaką od niej usłyszał, odkąd się poznali. Zdziwił go tajemniczy akcent pobrzmiewający w jej słowach. Choć doskonale mówiła po angielsku, nie była ani Angielką, ani Amerykanką. Uważnie przyjrzał się skierowanej ku górze twarzy i z zaskoczeniem odkrył, że w jej rysach nie ma nic pospolitego. Lian Zhao nie tylko miała wielkie oczy, mały zgrabny nos i zmysłowe usta; bardziej niż to jego uwagę przyciągnęły blada skóra, kremowa i aksamitna, pozbawiona jakichkolwiek niedoskonałości. Czując się niezręcznie, poruszył głową, by przerwać oczarowanie, w którym się pogrążył, i rzekł opryskliwie:

– Musisz gadać jak w porąbanym filmie z Jackiem Chanem, pokręcony dębie, czy jak się tam zwiesz?

Znów jedno z tych zbijających z tropu niebieskich spojrzeń i milczenie jako jedyna odpowiedź. Nagle jednak kąciki jej ust powoli się uniosły w niespodziewanym uśmiechu, który zaparł mu dech w piesi.

– Lian, mam na imię Lian.

Cofnęła się o krok i odsunęła od niego. Robert poczuł, że znów może oddychać normalnie. Nerwowo poluźnił palcem wskazującym kołnierzyk koszuli, jakby krawat go dusił, po czym już bez słowa wszedł do windy, a kiedy Lian do niego dołączyła, wcisnął guzik. W drodze do apartamentu nie odrywał od niej złocistych oczu, lecz jeśli się spodziewał, że dziewczynę to zdenerwuje, to się przeliczył.

Gdy przybyli na miejsce, otworzył drzwi i zaprosił ją do środka.

– Tam jest twoja sypialnia. – Wskazał nieduży pokoik. – Niestety, to bardzo mały apartament, będziemy zmuszeni korzystać z jednej łazienki, a ja nie jestem przyzwyczajony dzielić z kimś mieszkania. Nie chcę widzieć majtek suszących się na wieszaku od ręczników ani szminek na umywalce, zrozumiano?

Zobaczył, że dziewczyna kładzie na łóżku sfatygowany czarny plecak, który nosiła przez cały ranek. Bez zastanowienia zadał kolejne pytanie:

– To cały twój bagaż?

Potwierdziła niemal niedostrzegalnym ruchem głowy, po czym usiadła na materacu wąskiego łóżka stojącego pod oknem i rozejrzała się z ciekawością.

– Mam nadzieję, że zapakowałaś coś nie aż tak paskudnego jak ten garnitur i buty, które masz na sobie. Dla takiego wrażliwego faceta jak ja brak piękna jest straszliwą obrazą. Jeśli więc zamierzasz na służbie przy mnie ubierać się jak dziwoląg, z góry zaznaczam, że na to nie pozwolę.

– Ubranie nie jest ważne.

Sarkastycznie uniósł brew.

– Zastanawiam się, z jakiej choinki się urwałaś. Pierwszy raz słyszę, żeby kobieta mówiła coś takiego. Ale okej, może raczej powinienem się zastanawiać, czy faktycznie jesteś kobietą. Ile masz lat?

Lian wydawała się odporna na jego humory i tym razem nie wstrzymywała się z odpowiedzią.

– Dwadzieścia sześć, chyba.

– Chyba? – Nie wyglądała nawet na pełnoletnią i ta enigmatyczna odpowiedź ponownie wzbudziła w Robercie ciekawość.

– Mistrz Cheng obliczył mój wiek na podstawie mojego wzrostu i wielkości kości nadgarstka.

U człowieka o tak dociekliwym umyśle jak on tego rodzaju odpowiedź mogła wzbudzić tylko jeszcze większą chęć dotarcia do sedna sprawy.

– A twoi rodzice?

Uniosła ręce dłońmi skierowanymi w górę. No oczywiście, pomyślał Robert, znużony. Gdyby tej kobiecie płacili za każde wypowiedziane słowo, byłaby biedna jak mysz kościelna. Było jasne, że nie będzie współpracowała, wobec czego postanowił dać jej spokój. Na razie.

– Lepiej przenieś swoje precjoza do mojej szafy – rzekł sarkastycznie. – Popracuję chwilę na laptopie. Potem pójdziemy coś zjeść.

Odwrócił się i wyszedł, trzaskając drzwiami.

Lian wstała i zaczęła opróżniać plecak, swoje nieliczne rzeczy umieszczając w szafie. Jako ostatni z jednej z bocznych kieszeni wyjęła najcenniejszy przedmiot – mala, czyli buddyjski sznur modlitewny o stu ośmiu drewnianych paciorkach, podarowany jej przez mistrza, kiedy się z nią żegnał przed sześcioma laty – i położyła go z czcią na nocnym stoliku.

Potem usiadła na podłodze ze skrzyżowanymi nogami i plecami wyprostowanymi jak struna. Oparła grzbiety dłoni na kolanach i próbowała medytować, lecz obraz pełnych złości niezwykłych złocistych oczu nie pozwalał jej się skupić. Wobec tego skierowała myśli na poznanego dzisiaj mężczyznę: Roberta Gaddiego, człowieka, którego miała ochraniać z poświęceniem życia, a który najwyraźniej darzył ją nienawiścią. Zastanawiała się, czy gorycz wrząca w jego wnętrzu bierze się z tego, że jest kulawy. Coś jej jednak podpowiadało, że nie to jest przyczyną.

Gdyby tu była poprzednia chroniona przez nią osoba, Samantha Knowles, na pewno z chorobliwą ciekawością zapytałaby, czy Lian uważa go za przystojnego. Pytanie to zadawała za każdym razem, kiedy pokazywała jej kolejnego przedstawiciela płci męskiej, i Lian wiedziała, że jej nieodmienna wymijająca odpowiedź: „Piękno kryje się w największej głębi człowieka”, doprowadzi Samanthę do szału.

Próbowała pomyśleć o pierwszym wrażeniu, jakie zrobił na niej Robert Gaddi, gdy go poznała przed kilkoma godzinami. Był wysoki i dobrze zbudowany. Chociaż kulawy, Lian zauważyła pod jego koszulą twarde mięśnie, więc zapewne uprawiał jakiś sport, żeby nie stracić formy. Na tle ciemnych włosów i śniadej skóry wyraźnie się odznaczały te niezwykłe tęczówki w kolorze bursztynu. Lian nigdy dotąd nie widziała takich oczu. Gdy się odwrócił, żeby na nią popatrzeć w siedzibie FBI, odniosła niesamowite wrażenie, jakiego nigdy wcześniej nie doznała, bardzo podobne do jednego z tych alarmujących sygnałów, które mistrz Cheng nauczył ją wykrywać i które z miejsca wzbudzały jej czujność. Po latach nieustannych ćwiczeń Lian całkowicie ufała swej intuicji, a ta w tej chwili ostrzegała, że człowiek, dla którego zaczęła pracować, stanowi dla niej jakiegoś rodzaju zagrożenie. Lepiej nie tracić czujności, pomyślała. Istniało słowo, które doskonale definiowało Roberta Gaddiego: niebezpieczeństwo.

♥

Kilka godzin później, siedząc z nią twarzą w twarz w uroczej francuskiej restauracji usytuowanej kilka przecznic od hotelu, Robert bezceremonialnie przyglądał się Lian z taką uwagą, jakby to było DNA jednego z wirusów, które badał pod mikroskopem. Właśnie zamówił chablis vaudésir i miał nalać trochę do jej kieliszka, gdy szybkim ruchem zakryła dłonią szkło.

– Nie piję alkoholu.

Złociste oczy zaiskrzyły się pod zmarszczonymi czarnymi brwiami z groźnym błyskiem, kiedy Robert napełniał własny kieliszek.

– Nie pijesz alkoholu, nie mówisz, koszmarnie się ubierasz. Jak jakaś cholerna mniszka! – rzucił opryskliwie, głośno stawiając butelkę na stole.

Lian z niezmąconym spokojem wbiła w niego wielkie niebieskie oczy, przekrzywiła głowę delikatnym ruchem, który przypominał mu ptaszka czekającego na okruchy, i powiedziała bardzo poważnie:

– Mniszka i cholerna… te słowa do siebie nie pasują. Czy tak się mówi?

Nagle jej rozmówca odchylił się w krześle i wybuchnął śmiechem, ukazując białe uzębienie i Lian przypomniała sobie te pełne blasku promienie słoneczne, które umiały się przebić przez najgęstsze chmury w szary dzień.

W tym momencie do ich stolika podszedł szef kuchni. Znał Roberta od kilku lat i polecając mu dania spoza karty, rozgadał się po francusku, na co naukowiec odpowiedział swobodnie w tym samym języku. Potem zwrócił się do swej młodej towarzyszki, żeby jej przetłumaczyć, ale ku jego zaskoczeniu odparła płynną francuszczyzną, że nie trzeba, ponieważ wszystko doskonale zrozumiała. Zachwycony kucharz porozmawiał z nią jeszcze przez chwilę, po czym zanotował zamówienie i oddalił się w podskokach.

– Ile znasz języków?

Lian westchnęła. Nie lubiła mówić o sobie. Niemniej było jasne, że ten człowiek nie przestanie jej wypytywać, więc zrezygnowana, postanowiła odpowiedzieć.

– Znam standardowy język chiński, to jest mandaryński, hanyu, a także język wu i kantoński. Pewien Amerykanin, który składał śluby w naszej świątyni, uczył nas swojego języka, jeśli ktoś był zainteresowany. A pewnego dnia odkryłam, że mówię też po francusku.

Zaintrygowała Roberta tak, że nie posiadał się ze zdumienia. Odczekał niecierpliwie, aż kelner położy na stole talerze z zamówionymi daniami, po czym zaraz wrócił do wypytywania.

– Co chcesz przez to powiedzieć? Jak to: pewnego dnia odkryłaś, że mówisz po francusku? Nikt nie uczy się języka ot tak, z powietrza.

Lian wzruszyła ramionami i zaczęła jeść sałatkę – jedyne, co zamówiła. Rzucił jej gniewne spojrzenie.

– Mogłabyś tak łaskawie przestać otaczać się aurą tajemniczości i mówić bardziej konkretnie? – Wbił widelec w ślimaka i podsunął go jej pod nos. – Chcesz spróbować?

Odwróciła twarz.

– Nie jadam mięsa.

Robert znowu przewrócił oczami.

– O co chodzi? Religia ci zabrania?

– To jedno z dziesięciu przykazań kodeksu moralnego szkoły Szaolin: nie jeść mięsa ani nie pić wina.

– A ten twój francuski? – Robert umiał być naprawdę uparty, jeśli tego chciał.

Lian fuknęła ze zniecierpliwieniem.

– Nie wiem, skąd znam ten język, naprawdę. Kilka lat temu ochraniałam w Kanadzie śpiewaka francuskiego pochodzenia i uświadomiłam sobie, że doskonale rozumiem, co mówi, i mogę z nim rozmawiać, ale nie umiem czytać. A teraz, Robercie Gaddi, może byłbyś łaskaw darować sobie na chwilę pytania, żebym mogła zjeść w spokoju?

– Pamiętaj, że jestem twoim szefem, nie pozwalaj sobie na impertynencję, bo cię zwolnię!

Na jego groźbę odpowiedziała tylko jednym z tych niebieskich nieprzeniknionych spojrzeń i dalej spokojnie żuła kęs. Przez kilka minut naukowiec zajmował się swoim talerzem ze ślimakami, lecz zaraz znowu wrócił do ataku. Od dawna nikt go tak nie zaintrygował. Normalnie jego zainteresowanie wzbudzały tylko sprawy związane z pracą, a jednak Lian Zhao, ta mądra i zarazem odpychająca staruszka o twarzy dziewczynki, okazała się wyjątkowo zagadkowa.

– Niech będzie, że urodziłaś się w Chinach. Tylko co do tego ustąpię, ponieważ nie uważam, żeby którekolwiek z twoich rodziców było rasy żółtej. Wystarczająco znam się na genetyce, wierz mi – dodał w zadufaniu, rozpierając się na krześle i nie spuszczając z niej wzroku.

– Nie wiem, czy się tam urodziłam.

– Cholera jasna! Możesz choć raz udzielić mi odpowiedzi jak pan Bóg przykazał? – Zirytowany, walnął w stół obiema dłońmi, lecz jego rozmówczyni patrzyła na niego niewzruszona.

– Nie wiem, gdzie się urodziłam – rzekła w końcu. – Nie mam wspomnień z pierwszych lat życia. Mistrz Cheng znalazł mnie, kiedy jadłam zepsute owoce, które zbierałam z ziemi na targu w Luoyangu. Wyglądało na to, że od paru dni włóczyłam się po ulicach i spałam skulona w jakimś brudnym zaułku. Od tamtego czasu moją rodziną byli mnisi i uczniowie z klasztoru Szaolin. Przynajmniej tyle mi wiadomo. Zadowolony, Robercie Gaddi?

Nie odpowiedział. Po raz pierwszy w życiu zabrakło mu słów. Akurat w tym momencie pojawił się kelner, by zabrać naczynia z pierwszego dania, i Robert uparł się, żeby Lian zamówiła deser, podczas gdy on będzie jadł drugie danie. Choć protestowała, kazał przynieść dla niej naleśniki z czekoladą i śmietanką. Rozbawiła go jej mina, zaskoczona wyśmienitym smakiem, kiedy dziewczyna podniosła widelec do ust.

– Smaczne, co?

Za całą odpowiedź niebieskie tęczówki rozpromieniły się szczęściem i przez kilka sekund naukowiec widział zarys osoby kryjącej się za tą prawie nieprzeniknioną zasłoną samokontroli.

„No, no – powiedział sobie w duchu. – Panna Zhao to jedna wielka zagadka”.

A jeśli istniało na tym świecie coś, czemu Robert Gaddi nie potrafił się oprzeć, było to porządne wyzwanie.

Rozdział 2

Macedonia, blisko granicy z Albanią

We wnętrzu ciężarówki było bardzo ciemno, a gwałtowne podskoki spowodowane przez niezliczone wyrwy w drogach o kiepskiej nawierzchni sprawiały, że Léi coraz bardziej przewracało się w żołądku. Od kilku dni podróżowała tym pojazdem, który śmierdział gnojem i zatrzymywał się od czasu do czasu, by pasażerowie wyszli za potrzebą. Jedno z dzieci cisnących się wokół niej, tak samo bladych i wystraszonych jak ona, nie wytrzymało i narobiło w majtki, przez co w środku panował smród nie do zniesienia.

Początkowo Léa rozpaczliwie wołała tatę i Marie, ale wymierzono jej siarczysty policzek i od tamtej pory już tylko cicho łkała, żeby ci źli ludzie jej nie słyszeli. Nikt się nie odzywał, jedynie od czasu do czasu przez hałas silnika ciężarówki przebijał się jakiś krzyk, natychmiast gwałtownie tłumiony. Léa drżała, sama nie wiedząc, czy ze strachu czy z zimna, i nie umiała nad tym zapanować. Płaszczyk, niedawno elegancki, a teraz brudny i cuchnący, prawie wcale nie chronił jej przed niskimi temperaturami. Mimo że była noc, przez dziurki, które ktoś zrobił w metalowych ścianach kontenera, żeby wpuszczały choć odrobinę powietrza, widać było śnieg skąpany w nierzeczywistym, lodowatym blasku księżyca.

Dziewczynce po raz enty zaburczało w brzuchu. W ciągu ostatnich kilku dni dostali do jedzenia jedynie kilka skibek twardego chleba z plasterkami zeschniętej wędliny. Najbardziej jednak chciało jej się pić. Tylko raz na jednym z tych rzadkich postojów ci ludzie dali im bidon, który przechodził z rąk do rąk, ale kiedy dotarł do Léi, okazało się, że w środku zostało zaledwie parę kropli.

Przemarznięta, głodna i umierająca z pragnienia, zwinęła się w kłębek na podłodze i próbowała spać mimo wstrząsów. Śniło jej się, że Marie przyniosła jej do łóżka szklankę ciepłego mleka i biszkopty, gdy nagle ciężarówka zatrzymała się ostro. Ciało Léi podskoczyło i uderzyła się boleśnie o nogę innego dziecka, a ono wyrzuciło z siebie coś, co zabrzmiało jak przekleństwo w nieznanym jej języku. Silnik zgasł i zapanowała przytłaczająca cisza. Wtem o metalowe ściany kontenera głośno walnęło coś ciężkiego, wywołując nieprzyjemne wibracje. Dzieci pozasłaniały sobie uszy i rozglądały się dookoła przerażone.

Wstrząsy i hałasy ciągnęły się przez kilka minut, po czym nagle kontener przechylił się gwałtownie i zaczął się unosić w górę. Nikt nie zwracał najmniejszej uwagi na spanikowane krzyki zamkniętych w nim maluchów.

Waszyngton, obecnie

Minęło kilka dni konfliktowego wspólnego mieszkania w małym apartamencie. Doktor Gaddi przez większą część dorosłego życia mieszkał sam, a Lian upierała się, by wszędzie mu towarzyszyć. Zgodziła się spuszczać go z oczu, jedynie gdy szedł do łazienki, a nawet wówczas, jeśli byli poza apartamentem, odprowadzała go pod drzwi. Naukowca, który nigdy nie grzeszył cierpliwością, diabli brali z tego powodu; obelgi i groźby, którymi ją obrzucał, nie miały końca. Lian jednak w najmniejszym stopniu nie przejmowała się jego wybuchami złości. Rozumiała, że ludziom nie jest łatwo wyrzec się swobody, gdy ktoś chodzi za nimi jak cień, a humory obecnego klienta czasami wydawały jej się wręcz komiczne. Ta jej niewzruszona postawa doprowadzała z kolei Roberta do szału, przez co stawał się dla niej jeszcze bardziej nieznośny niż dla pozostałych osób ze swojego otoczenia.

Wiele godzin spędzali w laboratorium. Ogarnięcie pracowni po napadzie i najściu funkcjonariuszy zajęło kilka dni, ale w końcu wyglądało na to, że wszystko znów jest pod kontrolą. Robert starał się sprawiać wrażenie całkowicie skupionego na pracy, lecz raz po raz zerkał na swojego ochroniarza. Lian nie nosiła z sobą książek ani czasopism, by zabić nudę, podczas gdy on co chwila sprawdzał dane w komputerze. Trwała w jakimś kącie pomieszczenia w całkowitym bezruchu, nie wydając najcichszych dźwięków. Robert nie uskarżał się na to. Gdyby przez cały czas nie był do bólu świadomy jej obecności, w ogóle nie zdawałby sobie sprawy, że ktoś mu towarzyszy.

Musiał przyznać, że Lian Zhao emanuje spokojem. Jej ruchy zawsze były dokładne i zadziwiająco eleganckie. Jakby delikatnie płynęła. Odkąd ją poznał, nie zauważył w jej języku ciała żadnej gwałtowności.

Obiady i kolacje jadali poza domem, choć kilka razy zamówił jedzenie na wynos i spożyli je w milczeniu przy stole przestronnej kuchni apartamentu. Lian parokrotnie proponowała, że zrobi zakupy w supermarkecie za rogiem, by przyrządzić coś do jedzenia, ale on zawsze sprzeciwiał się z burknięciem. Dlatego pewnego popołudnia, korzystając z tego, że naukowiec był pochłonięty jakimiś dokumentami, które przyniósł z pracy, Lian bez pytania wyszła, żeby kupić świeże owoce i warzywa. Najwyraźniej Robert nie zauważył jej nieobecności, bo kiedy z klaśnięciem w dłonie obwieściła, że kolacja na stole, spojrzał na nią zaskoczony.

– Co to jest? – Ze zmarszczonym czołem przyjrzał się rozstawionym na obrusie półmiskom z warzywami i ryżem. – Nie lubię zielska, nie jestem cholernym przeżuwaczem.

Nie przejmując się jego dąsami, Lian usiadła naprzeciwko niego, wzięła drewniane pałeczki, które też kupiła, napełniła sobie miseczkę i zaczęła jeść ze smakiem. Robert, widząc, że Lian nie zwraca na niego najmniejszej uwagi, nałożył sobie porcję i ignorując pałeczki, które położyła koło jego miski, zabrał się do jedzenia widelcem. Nagle uświadomił sobie, jaki jest głodny i że wszystko smakuje wyśmienicie.

– Było bardzo dobre – przyznał niechętnie, kiedy kolacja do ostatniego ziarenka ryżu zniknęła z półmisków, a Lian wstała, by przynieść deser. – Nie lubię owoców – dodał, patrząc na trzy plastry ananasa, które nałożyła mu na talerzyk.

– Twoje ciało jest święte, Robercie Gaddi. Powinieneś o nie dbać i zdrowo je odżywiać. Jedz.

Z niedowierzaniem wbił wzrok w tę drobną kobietę, która pozwalała sobie dawać mu rozkazy, jakby był upartym dzieciakiem. Ona jednak odpowiedziała spokojnym spojrzeniem, a on, ku własnemu zdziwieniu, wziął widelec i zaczął jeść. Kiedy skończył, wstał bez pomocy laski, szorstkim gestem pozbierał naczynia i kulejąc, zaniósł je do zmywarki.

– Jutro idziemy do opery – oznajmił burkliwie. – Mam nadzieję, że nie zamierzasz się przebierać za dziwoląga, jak masz w zwyczaju.

Wzruszyła ramionami.

– Jestem twoją ochroną. Nieważne, jak się ubieram.

– Dla mnie to ważne – mruknął nieprzyjemnie. – Nie mam ochoty pokazywać się z kobietą ubraną w ciuchy od Armii Zbawienia. Jutro zrobimy zakupy.

Lian spuściła wzrok i zmieszana, przyjrzała się swojemu ciemnobrązowemu spodnium – temu samemu, które miała na sobie w dniu, gdy się poznali.

– Co jest nie tak z moim ubraniem? Mam je od lat i jeszcze długo może mi dobrze służyć.

Robert, rozdrażniony, wzniósł oczy do nieba.

– Można wiedzieć, skąd się wzięłaś na ziemi? Jak to możliwe, że kobieta nie skacze z radości, kiedy ma okazję dostać w prezencie nową sukienkę?

– Nie potrzebuję sukienki – upierała się. – Spodnie są bardziej praktyczne w mojej pracy. Poza tym wcale nie jest konieczne, żebyś to ty mi coś kupował. – Pobiegła do kuchni i po chwili wróciła z lśniącą kartą kredytową, którą pokazała mu, jakby to był skarb. – Mam swój rachunek w banku i mnóstwo pieniędzy. Mało wydaję, a w ciągu ostatnich sześciu lat miałam bardzo hojne wynagrodzenia.

Rozbawiła go jej wyrażająca dumę mina, a jednocześnie zauważył u siebie nieoczekiwany przypływ czułości. Niemniej dalej mówił z nachmurzonym czołem:

– Może nadeszła pora, żebyś wydała nieco z tych pieniędzy na poprawienie swojego wyglądu. Po co mają leżeć w banku?

Znów wzruszyła ramionami.

– Nie wiem. Nie potrzebuję ich. Francis uparł się, że mam sobie otworzyć rachunek w banku, z powiązaną kartą kredytową, i pokazał, jak to zrobić.

Robert, pochylony z talerzami nad zmywarką, odwrócił się do niej gwałtownie, nagle czujny, niczym pies myśliwski, który trafił na trop królika.

– Kim jest Francis?

– Francis Kane to mój szef. – Na myśl o tym miłym, postawnym mężczyźnie, który ją tak dobrze traktuje, na jej ustach rozkwitł delikatny uśmiech.

Robertowi znowu zaparło dech w piersi.

– Twój szef? – Przyłapał się na dogłębnym rozdrażnieniu i nie miał pojęcia, skąd się wzięło. – Wnioskując po twojej minie, można by powiedzieć, że jest kimś znacznie więcej.

Lian w zamyśleniu przechyliła głowę gestem, który stawał się dla niego znajomy, i po kilku minutach zastanowienia odpowiedziała wreszcie z całkowitą powagą:

– Francis Kane jest też moim przyjacielem.

– Jesteście kochankami? – Pytanie wymknęło mu się z zaciśniętej szczęki i zaskoczeniem zauważył, że z zainteresowaniem czeka na odpowiedź.

Spojrzała na niego, jakby nie zrozumiała pytania, wobec czego niecierpliwie zadał je ponownie innymi słowami:

– Sypiasz z nim?

Choć miał już świadomość, że ta kobieta nigdy nie reaguje tak, jak by się spodziewał, zdziwił się, że jego obcesowość najwyraźniej jej nie obraziła. Lian Zhao była bardzo dziwną młodą osobą, a usłyszawszy jej odpowiedź, uznał ją za jeszcze większą dziwaczkę.

– Nie sypiam z nikim – odrzekła po prostu.

Robert zastygł osłupiały, patrząc w te szczere niebieskie oczy. Wreszcie pokręcił głową.

– Jak to: nie sypiasz? Chcesz powiedzieć, że nie lubisz spać z mężczyznami? Wolisz kobiety?

– Nie wiem.

– Jak to: nie wiesz? – Był coraz bardziej skonsternowany. Nagle przyszło mu do głowy coś prawie nie do pomyślenia. – Nie chcesz chyba, żebym uwierzył, że nigdy z nikim nie spałaś, co? Próbujesz mi wmówić, że jesteś dziewicą?

Lian wzruszyła ramionami, jakby w najmniejszym stopniu nie interesowało jej to, w co on uwierzy albo nie. Zdjęła ze stołu obrus, strząsnęła go i złożyła, by schować z powrotem do szuflady. Po czym wyszła z kuchni, w ogóle nie zwracając uwagi na mężczyznę, który niemal deptał jej po piętach, oparty na lasce.

– Uważasz mnie za idiotę? Powiedziałaś mi, że masz dwadzieścia sześć lat. Żadna kobieta nie jest dziewicą w tym wieku!

Zatrzymała się w pół kroku, tak że o mało na nią nie wpadł, i odwróciła się, patrząc mu w twarz.

– Dlaczego mówisz o tym w taki sposób, jakby to było coś strasznego?

Spojrzał z podziwem w te niebieskie oczy, które choć raz zdawały się ciskać gromy z oburzenia, i rzucił drwiąco:

– Zaraz zadzwonię do Księgi rekordów Guinnessa: to prawdziwe osiągnięcie. Powiedz: o co chodzi? Postanowiłaś wstąpić do klasztoru?

Próbował tylko zażartować sobie jej kosztem, dlatego zatkało go, kiedy odpowiedziała krótko:

– Tak.

Oszołomiony spojrzał na nią w zdumieniu. Przesunął wzrokiem po tej ładnej młodzieńczej twarzy bez śladu makijażu, co jeszcze bardziej podkreślało nieskazitelną satynową skórę, i znów z niedowierzaniem pokręcił głową.

– „Tak” co?

– Chcę wstąpić do klasztoru – odpowiedziała ze spokojem, jakby mówiła coś najnormalniejszego w świecie.

Bez większej delikatności złapał ją za ramię i pociągnął na przepastną sofę w salonie. Posadził ją niemal siłą, a sam opadł na siedzenie obok, wysunął przed siebie nogę, która znów go zaczęła boleć, i nie odrywając wzroku od twarzy Lian, zażądał:

– Opowiedz mi wszystko.

– Nie ma wiele więcej do opowiedzenia. Już ci mówiłam, że dorastałam w klasztorze Szaolin. Chciałam zostać mniszką, ale mistrz Cheng mi nie pozwolił.

Zrobiła ruch, żeby wstać, lecz Robert położył ciężko rękę na jej ramieniu i zatrzymał ją na sofie.

– Posłuchaj, wysmukła topolo, tym razem nie uciekniesz, dopóki nie odpowiesz na kilka pytań. Po pierwsze, chciałbym się dowiedzieć, co robiła kobieta w klasztorze Szaolin. O ile mi wiadomo, żyją tam tylko mężczyźni.

Lian wyprostowała się na siedzeniu jak struna, nie dotykając plecami oparcia. Złączyła ręce w spokojnym geście, jakby się szykowała do snucia opowieści, i zaczęła mówić słodkim, melodyjnym głosem:

– Mistrz Cheng zrobił dla mnie wyjątek. Początkowo prawie nie widać, czy dziecko jest chłopcem czy dziewczynką, i nie ma to znaczenia. Ale kiedy podrosłam, okazało się, że mam wielkie zdolności w zakresie wushu, co na Zachodzie nazywacie kung-fu. Znałam też dobrze zasady buddyzmu zen i mistrz pomyślał, że byłoby szkoda oddalić mnie z klasztoru. Sama chciałam zostać. Gdy skończyłam dwadzieścia lat, poprosiłam, by pozwolił mi złożyć śluby. Pomyślałam, że kiedy mistrza Chenga zabraknie i komuś przeszkadzałaby moja obecność, zawsze mogłabym się przenieść do klasztoru Yongtai, przeznaczonego dla kobiet, ale mistrz Cheng był innego zdania… – Oczy Lian pociemniały, na twarzy pojawiło się napięcie. – Powiedział, że jeszcze nie jestem gotowa, że muszę pójść w świat i znaleźć własną ścieżkę. Błagałam go, żeby pozwolił mi zostać, ale mnie nie posłuchał. Porozmawiał z Francisem Kane’em, którego znał od lat, i tak zaczęłam pracować w firmie ochroniarskiej. Mistrz mi obiecał, że dostanę jakiś znak, ale minęło już sześć lat, jak mieszkam na Zachodzie, i wciąż nie wiem, jaką ścieżką mam podążać. Pod koniec każdego roku wysyłam do mistrza list z prośbą, żeby mi pozwolił wrócić i złożyć śluby, ale zawsze dostaję taką samą odpowiedź: „Jeszcze za wcześnie”.

Naukowcowi cała ta opowieść wydawała się zupełnie niewiarygodna, ale prostota i szczerość, z jakimi Lian ją snuła, przemawiały za tym, że dziewczyna mówi prawdę.

– I przez wszystkie te lata w nikim się nie zakochałaś? Żaden mężczyzna nie sprawił, że zmieniłaś zdanie?

Lian odpowiedziała, nie wahając się ani sekundy:

– Nie.

I niczym królowa, która uznała audiencję swoich pokornych poddanych za zakończoną, wstała i wyszła z pokoju.

Robert pozostał tam, gdzie siedział, z głową odchyloną na oparcie sofy, rozmyślając o tym, co właśnie usłyszał. W głowie mu się nie mieściło, że ta kobieta, wyglądająca jeszcze prawie jak dziewczynka, tak zdecydowanie wyrzekała się miłości. Choć osobiście nie wierzył w miłość – dla niego słowo to było zaledwie pretekstem, którym wiele osób próbuje usprawiedliwiać relacje seksualne – owszem, wierzył w starą dobrą żądzę. W zasadzie jedynym, czego szukał w zbliżeniach z kobietami, było zaspokojenie żądzy, i idea wyrzeczenia się tej ekscytującej satysfakcji na zawsze wydawała mu się niepojęta. I nie tylko to: owszem, jeśli się wysilił, umiał sobie wyobrazić życie buddyjskiej mniszki; żadnych restauracji, drogich samochodów, modnych ubrań, wyjść do teatru, opery czy kina; spokój, cisza, modlitwy… Robert pokręcił głową; na samą myśl o tym dostawał dreszczy.

W końcu wstał z sofy i włączył nowoczesny sprzęt audio, kryjący się wśród licznych książek, od których uginały się półki biblioteczki. Natychmiast pokój wypełniły dźwięki Cyganerii i Robert zamknął oczy, by bez zakłóceń smakować cudowny sopran solistki. Nagle szósty zmysł podpowiedział mu, że nie jest sam. Rozejrzał się i zobaczył, że na podłodze siedzi Lian w pozycji lotosu, z zamkniętymi oczami i wyrazem uniesienia na twarzy, który go zafascynował. Kiedy wybrzmiały ostatnie akordy, powoli otworzyła oczy, jakby wybudzona z transu.

– Podoba ci się opera?

– Nigdy dokąd nie słyszałam niczego podobnego. – Ożywiona twarz jeszcze odzwierciedlała zachwyt, jaki w młodej kobiecie wzbudziła muzyka.

– To aria Quando m’en vo’ z Cyganerii Pucciniego. Na tę operę idziemy jutro do John F. Kennedy Center.

– Jest przepiękna. Szkoda, że nie rozumiem, o czym śpiewa ta kobieta.

– To bardzo zmysłowa aria. Musetta śpiewa, żeby przyciągnąć uwagę Marcella, swojego dawnego narzeczonego. Udaje, że śpiewa dla swojego starego kochanka, i sprawia, że Marcello pała zazdrością. Jednak bohaterami opery są hafciarka Mimí i poeta Rodolfo. Zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia, ale przez jej nieustanne kokieteryjne zachowanie on ją porzuca. Nie wie, że Mimí jest bardzo chora, a gdy się dowiaduje, czuje się winny, ponieważ uważa, że w czasie kiedy mieszkali razem, ona jeszcze bardziej podupadła na zdrowiu. W końcu schodzą się ponownie, lecz nie na długo, bo Mimí krótko potem umiera.

Lian z uwagą słuchała jego wyjaśnień. Robertowi jej pochłonięta opowieścią mina przywiodła na myśl zafascynowane baśnią dzieci. Doszedł do wniosku, że przy tym dziwnym dzieciństwie, jakie mała, najprawdopodobniej nie poznała wielu bajek.

– Chcesz posłuchać jeszcze raz?

Skinęła głową w milczeniu, nacisnął więc guzik pilota i pokój znów wypełniła muzyka. Gdy się skończyła, Lian wstała z podłogi i zanim wyszła, powiedziała tylko:

– Dziękuję.

♥

Następnego dnia, po poranku spędzonym w pracowni, zjedli parę kanapek, siedząc w słońcu na kamiennych schodach budynku w otoczeniu dziesiątek urzędników, którzy też korzystali ze słabych promieni słonecznych. Kiedy skończyli, zamiast wracać do pracy, Robert zabrał Lian na zakupy, tak jak zapowiedział.

Sam nie miał obsesji na punkcie swojego wyglądu, ale lubił się dobrze ubierać i zawsze wybierał rzeczy dobrej jakości. Brązowe spodnium, które upodobała sobie Lian, o nieokreślnym kształcie i uszyte z taniego materiału, ostro kontrastowało z jego eleganckim, skrojonym na miarę grafitowym garniturem, nienaganną bladoniebieską koszulą i wąskim jedwabnym krawatem. Robert Gaddi, esteta przyznający, że kocha piękno w każdym jego aspekcie, był świadomy różnicy w wyglądzie ich dwojga; a już szczególnie działały mu na nerwy okropne czarne buty, które nosiła Lian, i nie był w stanie dłużej znosić takiego udręczenia.

Zaparkował samochód przed małym eleganckim butikiem w dzielnicy Georgetown, wysiadł, przytrzymał drzwi sklepu i niecierpliwym gestem dał znać Lian, że ma wejść do środka.

Rozejrzała się po wnętrzu szeroko otwartymi oczami. Francis Kane, kiedy wziął Lian pod opiekę, zabrał ją do kilku wielkich sklepów w Szanghaju. Tam kupiła sobie wszystko, co on uznał dla niej za niezbędne. Nigdy więcej nie chodziła na zakupy odzieżowe, a już tym bardziej do tak luksusowego miejsca jak to.

Podeszła do nich z szerokim sztucznym uśmiechem bardzo ładna kobieta ubrana według ostatniej mody.

– W czym mogę państwu pomóc?

– Ta młoda dama potrzebuje nowego ubrania, zwłaszcza kilku par butów.

Kobieta spojrzała na brzydkie pantofle Lian i nie zdołała ukryć przerażenia na twarzy.

– Niewątpliwie!

Przekonana, że dobrze zarobi na tych klientach, zaczęła pokazywać ubrania jedno po drugim, aż Lian zaprotestowała:

– Nie potrzeba mi aż tylu rzeczy!

Robert lekceważąco uniósł brew.

– Uwierz mi, córko, że właśnie potrzeba.

Nie zraziła się jednak i oświadczyła stanowczo:

– Nie chcę sukienek ani butów na obcasie. Jestem tu, żeby wykonywać swoją pracę, a te rzeczy nie będą do niej odpowiednie.

Sprzedawczyni, zauważywszy, jak opryskliwie ten elegancki i atrakcyjny brunet traktuje tę niepozorną młodą kobietę, wykluczyła założenie, że tych dwoje łączy jakaś miłosna relacja, i jej uśmiechy – kierowane niemal wyłącznie do Roberta – stały się jeszcze bardziej przymilne, a on odpowiadał, przesuwając lubieżnym wzrokiem po jej zmysłowym, pełnym sztucznych krągłości ciele, wywołując u niej rozkoszne łaskotanie. Niemniej kilka sekund później upór Lian zgasił w ekspedientce wszelką chęć do flirtowania.

Po zażartej dyskusji, z której Lian wyszła zwycięsko, a która jeszcze bardziej skwasiła Robertowi humor, uparta młoda klientka zgodziła się kupić jedynie kilka par spodni i parę pasujących do nich bluzek, dyskretnych i eleganckich. Niechętnie przystała na dwie pary butów, na których kupno Robert nalegał nieustępliwie, i już mieli płacić, gdy zauważył tęskne spojrzenie, jakim Lian obrzuciła wiszące na pobliskim wieszaku dżinsy. Bez słowa wziął je i również położył na ladzie, wraz z kilkoma koszulkami o wygodnym fasonie.

– Proszę. – Lian podała mu swoją kartę kredytową.

Robert spojrzał na obrażający go kawałek plastiku, jakby to był karaluch, po czym odsunął go tak szorstkim gestem, że karta poleciała na podłogę.

– Nie prowokuj mnie więcej, Lian – burknął, ciskając gromy złocistymi oczami. – Przyjmij, że jest to część twojego wynagrodzenia. Nie zniósłbym ani dnia dłużej, patrząc na ciebie w tych okropnych ciuchach i straszliwych butach. Jesteś obrazą dla dobrego smaku.

Lian w milczeniu schyliła się po kartę. Gdy się wyprostowana, stanęła przed nim, prężąc całą swoją drobną figurę i jedwabistym głosem, od którego Robertowi włos się zjeżył na karku, ostrzegła:

– Następnym razem, gdy będziesz dla mnie nieuprzejmy, obronię się.

– Umieram ze strachu! – odparł sarkastycznie.

Coś w tych spokojnych niebieskich oczach powiedziało mu jednak, że lepiej mieć się na baczności i z panną Zhao obchodzić się ostrożnie.

♥

Stojąc w salonie, elegancko ubrany w ciemny garnitur i białą koszulę, która uwydatniała opaleniznę twarzy, Robert czekał niecierpliwie na swoją ochronę osobistą. Nagle szósty zmysł kazał mu się odwrócić i oto Lian była już w pokoju. Jak zwykle weszła zupełnie bezgłośnie. Utkwił w niej wzrok. Miała na sobie obcisłe czarne spodnie od smokingu i perłową jedwabną bluzkę, którą doradziła jej kupić ekspedientka w butiku. I włożyła jedne z tych nowych butów, mających zaledwie niewielki obcasik. Robert wiedział, że większość kobiet, które spotkają tego wieczoru w John F. Kennedy Center, będzie ubrana znacznie szykowniej, w suknie i niemożliwie wysokie szpilki, mimo to pomyślał, że Lian Zhao wygląda bardzo atrakcyjnie i elegancko.

Zamiast końskiego ogona, w który zazwyczaj wiązała sobie niedługie jasne włosy, upięła je w mały koczek na karku i jak się okazało, ta skromna fryzura idealnie pasowała do jej wieku. Lian nie miała na twarzy ani śladu makijażu, ale zupełnie wystarczały lekko zarumienione policzki i piękne niebieskie oczy błyszczące z podekscytowania. Kiedy Robert tak jej się nieskrępowanie przyglądał, przyszła mu na myśl uduchowiona uroda Wenus Botticellego i nagle zapragnął wyciągnąć rękę i pogładzić Lian po policzku. Zirytowany tą głupią zachcianką, rzekł opryskliwie:

– Przynajmniej tego wieczoru nie będę się za ciebie wstydzić. – Złapał energicznie swoją drewnianą laskę i wykuśtykał z pokoju, nie czekając na Lian.

♥

Zostawili samochód pod opieką jednego z licznych parkingowych czekających przed gmachem opery i wraz z resztą wytwornej publiczności, na którą w dużej mierze składała się waszyngtońska śmietanka towarzyska, skierowali się do wnętrza.

Lian nie odstępowała go ani na pół kroku i Robert zauważył, że dziewczyna ledwie zwraca uwagę na imponujący wystrój budynku czy na zwieszające się z sufitu ogromne kryształowe żyrandole. Wyraźnie było widać, że jest profesjonalistką i jedyne, co ją zajmuje w tej chwili, to możliwość ataku. W pewnym momencie Robert spostrzegł, że ktoś zbliża się do nich szybciej, niż to było przyjęte, a Lian natychmiast wsunęła się między niego a tamtego człowieka. Był to fałszywy alarm, niemniej naukowiec doznał niezwykłego dla niego uczucia na myśl o tym, że ta krucha z wyglądu panna Zhao była bardziej niż gotowa przyjąć każdy wymierzony w niego cios.

Robert lekkim skinieniem głowy przywitał się z kilkoma znajomymi, ale nie zatrzymał się na rozmowę z żadnym z nich, prowadząc Lian prosto do dwóch miejsc na parterze, pośrodku rzędu, na które rok po roku opłacał stałą rezerwację na swoje nazwisko. Z nieokreślonym burknięciem zajął miejsce i wyciągnął przed siebie lewą nogę najdalej, jak się dało.

Uwadze Lian nie uszedł grymas bólu, który przemknął przez jego twarz przy siadaniu.

– Boli cię noga, Robercie Gaddi?

– Zaraz się okaże, że jesteś również lekarką, dociekliwy krzewie?

Ból nogi sprawił, że Robert wyładował się na niej, lecz Lian, co dla niej typowe, nie tylko nie dała się sprowokować, a nawet nie raczyła mu odpowiedzieć. Na szczęście zanim naukowiec poczynił jakąś kolejną zjadliwą uwagę, zaczął się pierwszy akt.

Muzyka należała do tych nielicznych rzeczy, które pozwalały Robertowi pogodzić się z ludzkością, dlatego nie pozwalał, aby ktoś lub coś przeszkadzało mu w słuchaniu. Jednakże tym razem, mimo że Cyganeria zaliczała się do jego ulubionych oper, sam się rozpraszał i od czasu do czasu rzucał ukradkowe spojrzenie na swą towarzyszkę, obserwując jej reakcje. Lian siedziała obok niego bardzo spokojnie, z małymi dłońmi złożonymi na podołku, jak przystało na grzeczną dziewczynkę, ale Roberta znowu zafascynowała jej urzeczona mina. Lian zdawała się słuchać całym ciałem, jakby chciała chłonąć muzykę do ostatniego dźwięku. W pewnym momencie po gładkiej skórze jej policzka niczym szklany paciorek ześliznęła się samotna łza, ona zaś nie zrobiła nic, by ją zatrzymać. Wbrew sobie Robert czuł się poruszony do głębi. Nigdy nie spotkał nikogo o tak wielkiej wrażliwości muzycznej; było jasne, że zadziwiającej Lian Zhao daleko jest do zwyczajnej młodej kobiety.

Gdy skończył się trzeci akt, poszli coś przekąsić w barze. Kelner zbierał już talerze, kiedy za ich plecami zabrzmiał kobiecy głos:

– Robercie, kochany! Myślałam, że się zaszyłeś w swojej włoskiej kryjówce.

Natychmiast wstał i ze staroświecką kurtuazją, która zaskoczyła Lian, pochylił się nad wyciągniętą ręką pięknej, eleganckiej kobiety po trzydziestce, rozbierającej go spojrzeniem do naga.

– Jak widzisz, Britanny, nie zaszyłem się.

Złociste oczy długim, taksującym spojrzeniem przesunęły się po wielkich piersiach, które sprawiały wrażenie, jakby zaraz miały wyskoczyć z głębokiego dekoltu niebieskiej satynowej sukni.

– Kim ona jest? – zapytała brunetka o bujnych kształtach, wskazując podbródkiem Lian.

– Ona? – Robert zwrócił się w stronę swojej ochrony, jakby zdążył zapomnieć o jej obecności. – Nikim. Przyjmij, że to kolejne drzewko w krajobrazie.

Britanny odrzuciła głowę w tył i wybuchnęła złośliwym śmiechem, po czym położyła dłoń o długich czerwonych paznokciach na jego białej koszuli na wysokości piersi i szepnęła zmysłowo:

– Robercie, kochany, moglibyśmy wyjść razem i w wielkim stylu nacieszyć się naszym nieoczekiwanym spotkaniem.

– Co sugerujesz? – odszepnął przekornie przyciszonym głosem.

– U ciebie czy u mnie? – odpowiedziała kolejnym pytaniem, nie przestając pieścić jego sutka przez bawełnianą tkaninę.

– Obawiam się, że koniecznie u mnie, Britanny. Zobligowano mnie, żebym nie ruszał się nigdzie bez niańki. – Lekceważonym ruchem głowy wskazał Lian.

– O ile nie zechce dołączyć do zabawy… – Brunetka posłała mu wielce znaczący uśmiech.

– Sądzę, że nie zechce. Panna Zhao nie wiedziałaby nawet, gdzie zacząć – stwierdził z okrucieństwem w głosie, wciąż ukradkowo obserwując Lian.

Jej twarz jednak nie zdradzała najmniejszych emocji.

W tej chwili zapowiedziano rozpoczęcie czwartego aktu, zatem dwoje starych znajomych pożegnało się, ustaliwszy, że po spektaklu spotkają się przed budynkiem koło fontanny. Robert i Lian w milczeniu wrócili na swoje miejsca i choć pilnie ją obserwował w półmroku, nie zdołał już na tej nieprzeniknionej twarzy dostrzec ani śladu poprzedniego zachwytu.

♥

Mimo że Lian położyła się spać już jakiś czas temu, hałasy dobiegające z przyległego pokoju nie dawały jej zasnąć. „Wyjątkowo nieprzyjemna kobieta” – pomyślała poirytowana. Jej okrzyki rozkoszy, w kontraście z milczeniem mężczyzny, który jej towarzyszył w erotycznych zabawach, przebijały się przez cienkie ściany apartamentu, podobnie jak skrzypienie sprężyn łóżka i rozlegające od czasu do czasu łupnięcie czymś o wezgłowie. Lian, mając dość przekręcania się z boku na bok, wzięła z szafki nocnej mala i nie zapalając świateł, przeszła do salonu, gdzie krzyki kobiety były przynajmniej trochę stłumione. Nieco uspokojona, usiadła na podłodze ze skrzyżowanymi nogami i zaczęła przesuwać w dłoniach paciorki sznura modlitewnego.

Tymczasem Robert w swojej sypialni dyskutował z kochanką.

– Daj spokój, Britanny, nie zaczynaj znowu. Wiesz, że nie lubię spać z kimś w łóżku. Muszę wyciągnąć nogę, żeby mnie nie bolała.

– Ależ, kochany…

Britanny próbowała ponownie zarzucić mu ramiona na szyję, lecz on natychmiast się od niej odsunął i usiadł na skraju materaca, by włożyć spodnie od piżamy.

W końcu brunetka się poddała i nie przestając wyrzekać, zaczęła zbierać swoje ubrania rozrzucone po całym pokoju. Robert zadzwonił po taksówkę i cierpliwie czekał, aż jego kochanka się ubierze, po czym odprowadził ją do drzwi.

– Do widzenia, Britanny, taksówka czeka na dole.

– Dupek! – zawołała na pożegnanie.

Naukowiec z niezmąconym spokojem zamknął za nią drzwi i wrócił do swojej sypialni. Mijając salon, pod wpływem impulsu wszedł do niego i w przytłumionym świetle wpadającym z korytarza ujrzał Lian siedzącą na podłodze z zamkniętymi oczami, pogrążoną w głębokiej medytacji. Zapalił światło i zafascynowany patrzył, jak dziewczyna niejako budzi się z głębokiego snu. Wyglądała bardziej po dziecięcemu niż kiedykolwiek, w cienkiej białej piżamie i ze zmierzwionymi rozpuszczonymi jasnymi włosami. Robert z wielkim rozdrażnieniem zauważył u siebie nagłe ukłucie żądzy w lędźwiach.

Faktem jest, że chociaż zastosował szeroki arsenał technik miłosnych, żeby zaspokoić Britanny, sam nie czuł się przy tym szczególnie podniecony – może dlatego, że wciąż myślał o kobiecie, która wszystko słyszy z drugiej strony ścianki działowej – ale brunetka niczego nie zauważyła i najwyraźniej sama została zaspokojona. Niemniej wobec swojej nagłej i niepokojącej reakcji na zupełnie nieoczywiste wdzięki tej namiastki kobiety, Robert poczuł się jak stary satyr śliniący się na widok dziewiczych uroków młodej panienki, co kompletnie zepsuło mu humor.

– Co ty tu robisz? Szpiegowałaś nas? – spytał urągliwie.

Lian odpowiedziała spokojnie:

– Nie, Robercie Gaddi, nie trzeba było was szpiegować. Tak hałasowaliście, że nie mogłam spać.

– Może twój umysł niezaspokojonej, tłumiącej żądze dziewicy zastanawiał się, jak to jest uprawiać miłość z mężczyzną… – Robert, ubrany tylko w ciemne spodnie od piżamy, oparł się o framugę drzwi i skrzyżował ramiona na imponującej nagiej piersi, jeszcze wydatniej prezentując przy tym mięśnie ramion.

Niebieskie oczy obojętnie prześliznęły się po jego męskim ciele.

– Nie sądzę, żeby to, co uprawialiście, było miłością – odrzekła Lian z pogardą. – Raczej sprawiało wrażenie spotkania dwóch zwierząt, dwóch bezpańskich psów, które, niezdolne do powstrzymania swoich impulsów, kopulują na oczach świata.

– Chyba nie próbujesz dawać mi umoralniających lekcji, prawda, sfrustrowana mała mniszko? – Robert zmrużył powieki i jego oczy błysnęły złociście.

– Niczego nie próbuję, Robercie Gaddi. Mówię tylko, że twoje ciało jest świątynią i nie powinieneś zapraszać do niego byle kogo.

Słysząc to, poczuł się dziwnie zawstydzony, co wzbudziło w nim gniew, który skierował prosto na nią.

– Zwalniam cię! Jutro z samego rana spakujesz swoje manatki i wynocha!

Na jego szyi nabrzmiała i zapulsowała gruba żyła. Zaślepiony gniewem, walnął pięścią w ścianę i nagły ból natychmiast przywrócił mu rozsądek.

Lian z typowymi dla siebie płynnymi, eleganckimi ruchami wstała i wyszła z pokoju; bose stopy przemykały po podłodze jak po wodzie. Kiedy znalazła się u siebie, położyła się do łóżka i od razu zasnęła, ale jej sny nie były miłe.

♥

Następnego dnia rano Robert Gaddi wyszedł z sypialni boso, nadal ubrany jedynie w spodnie od piżamy, i pokuśtykał do kuchni. Idąc przez salon, udał, że nie widzi smukłej kobiecej postaci siedzącej spokojnie na jednym z foteli, z czarnym plecakiem, stanowiącym cały jej bagaż, u stóp. Znów była ubrana w swoje okropne brązowe spodnium i te obrzydliwe buty. Wracając z kuchni, naukowiec wszedł do salonu, oparł się o ścianę i pociągnął łyk soku pomarańczowego prosto z butelki, którą trzymał w ręce.

– Jeszcze tu jesteś? – zapytał z udawaną obojętnością.

– Drzwi są zamknięte na klucz.

Jak zwykle jasne oczy miały w sobie spokój wód jeziora.

– Nie mów! – Rober pacnął się w czoło. – Gdzie ja mam głowę?

– Klucz pewnie jest w twoim pokoju.

– Możliwe, możliwe… – odpowiedział niewyraźnie, po czym zaraz zmienił temat. – Dlaczego znów jesteś tak ubrana?

– W nocy mnie zwolniłeś. A wcześniej mówiłeś, że ubranie jest częścią mojego wynagrodzenia. Nie zarobiłam na nie, dlatego ci je zwracam.

„To trzeba zobaczyć, żeby uwierzyć” – pomyślał. Pierwszy raz spotkał się z tym, żeby kobieta zwróciła prezent. Popatrzył na tę spokojną młodzieńczą twarz i znów mu się przypomniał obraz Botticellego. W pannie Zhao był jakiś niezwykły rodzaj uduchowienia.

– Dobrze. Zatrudniam cię ponownie. Idź i się przebierz. – Machnął ręką niczym książę gestem udzielający przyzwolenia, lecz Lian wciąż siedziała nieporuszona. Rzucił więc niecierpliwie: – Na co czekasz? Ani sekundy dłużej nie zniosę widoku tych ohydnych butów!

Lian nie poruszyła się i naukowiec zaczął się wściekać.

– Co się stało? Ogłuchłaś, uparta sosno?

– Nie rozumiem cię. Najpierw każesz mi iść, a teraz mówisz, żebym została.

Robert przesunął sobie ręką po zmierzwionych ciemnych włosach, a potem potarł szorstką szczękę, na której zaczynał się już pojawiać gęsty zarost. Wpatrywał się przy tym w Lian ze zmarszczonym czołem.

– Czy tylko kobiety mogą zmieniać zdanie?

– „Najgorsza decyzja to brak decyzji” – odpowiedziała bardzo poważnie.

– Kolejna maksyma mistrza Chenga? – Drwiąco uniósł brew.

– Nie, to powiedział twój rodak. Benjamin Franklin.

– Zobaczymy, czy ci się ta spodoba: „Robię, na co mam ochotę, kiedy mam ochotę”, Robert Gaddi. Wczoraj cię zwolniłem, a dziś zatrudniam z powrotem. Kropka.

Lian wstała z fotela, wzięła plecak i skierowała się do swojej sypialni, by go ponownie rozpakować. Przechodząc, popatrzyła na naukowca wielkimi niebieskimi oczami i wygłosiła kolejną zbijającą z tropu maksymę, po której miał ochotę ją trzepnąć:

– Nikt nie ma takiej wolności, Robercie Gaddi.

♥

Pół godziny później prowadził czarne maserati, mknąc do pracowni. Siedząca obok niego Lian raz po raz przesuwała dłonią po swoich nowych dżinsach. Naukowcowi nie umknął ten gest. Robert zauważył, że przynajmniej ten zakup dziewczynie się spodobał. W pasującej do spodni koszulce z nadrukiem i wygodnych mokasynach od Tod’sa, na których kupno Robert się uparł, wyglądała na stylowo ubraną studentkę, córkę zamożnej rodziny.

Cały dzień spędzili zamknięci w laboratorium, ponieważ Robert jak zwykle miał do porównania ogromne ilości danych. Zrobili sobie tylko niedługą przerwę na zjedzenie kanapek. W końcu, około dziewiątej wieczór, naukowiec podniósł wzrok znad monitora komputerowego, splótł sobie dłonie na karku i rozciągnął zesztywniałe mięśnie szyi.

– Dość na dziś! Jedziemy do domu.

Lian posłusznie wstała z podłogi, gdzie swoim zwyczajem siedziała cały czas ze skrzyżowanymi nogami, i energicznie otrzepała sobie dżinsy. O tej porze budynek był już pusty, a oświetlenie na korytarzach przygaszone. Robert przycisnął guzik windy. Podjechała natychmiast, inaczej niż w godzinach szczytu, kiedy zatrzymuje się po drodze na wszystkich piętrach. Przecięli hol i pożegnali się ze strażnikiem, który na licznych ekranach sprawdzał wnętrza gabinetów i korytarzy monitorowane kamerami bezpieczeństwa.

Na zewnątrz zdążyła już zapaść noc, na opustoszałych ulicach nie było żywego ducha. Robert rano zaparkował na końcu przecznicy. Teraz, kiedy od wozu dzieliło go już tylko kilka metrów, wyjął pilota i pstryknął. W tym momencie rozpętało się istne piekło, oglądane jak gdyby w zwolnionym tempie. Zamigały kierunkowskazy samochodu i nagle ciemność rozdarł oślepiający wybuch. Naukowiec ledwie zdołał zarejestrować, co się wydarzyło, gdy ktoś go gwałtownie powalił tuż za betonowym murkiem. I nagle znalazł się twarzą między małymi ciepłymi piersiami swojej wybawicielki, która go osłoniła własnym lekkim ciałem, najwyraźniej z zamiarem ratowania go przed eksplozją.

Oszołomiony, ogarniał w tej chwili jedynie świeży aromat – egzotyczną mieszaninę goździków i pomarańczy – tej skóry, do której przytknął arystokratyczny nos, odziedziczony po florentyńskich przodkach. Pozostałe zmysły odzyskał dopiero w niewielkim stopniu, słysząc poważny, słodki głos, rozbrzmiewający tuż przy jego uchu:

– Jesteś ranny, Robercie Gaddi?

Poruszył ostrożnie mięśniami i kończynami, próbując ocenić szkody. Przeklęta noga bolała go jak nigdy, ale poza tym wszystko wydawało się w porządku. Z dala dobiegł odgłos pierwszych syren; policja była w drodze.

– Nic mi nie jest, Lian. A ty? Nie jesteś ranna?

Otoczył ją ramionami, jednocześnie przesuwając palce z góry na dół po jej kręgosłupie w poszukiwaniu zranień, ale jedyne, co odkrył, to to, że jedną ręką mógłby prawie całkowicie objąć jej miękko wciętą talię.

– Nie.

Lian zręcznie uwolniła się z jego objęć, wstała sprężyście i pomogła mu podnieść się na nogi, a potem znalazła laskę, która odtoczyła się kilka metrów dalej. Wspierając się na niej, Robert przyglądał się kupie dymiącego żelastwa, w jaką zmieniło się jego imponujące maserati. Potem odwrócił się, żeby spojrzeć na osmaloną twarz dziewczyny, która spokojnie stała u jego boku.

– Uratowałaś mi życie – stwierdził, nie odrywając złocistych tęczówek od jej twarzy, która umazana smugami sadzy, wydawała się jeszcze bardziej dziecinna.

– To moja praca. – Objęła się ramionami, ale nagle cały spokój zniknął z jej twarzy, ustępując bardzo niepocieszonej minie. – O nie!

– Co się stało? – Wystraszony, znów zmierzył ją wzrokiem od stóp do głów, szukając jakiejś rany.

– Podarły mi się dżinsy!

Strażnik, który właśnie pośpiesznie nadbiegł, zaalarmowany przerażającym wybuchem, nie mógł uwierzyć, że ten wysoki brunet w eleganckim, teraz brudnym i poszarpanym, garniturze, akurat ma jakiś powód, żeby wybuchnąć głośnym śmiechem.

Rozdział 3

Samolot właśnie dotknął ziemi na lotnisku w Mediolanie. Mimo że doktor Gaddi zawsze latał pierwszą klasą i mógł wyciągnąć przed siebie nogę podczas długiej podróży, bolesne skurcze wprawiły go w jeszcze gorszy humor niż zwykle. Po tym, co się wydarzyło w Waszyngtonie, nawet on widział konieczność schronienia się na jakiś czas w La Fortezzy. Znajdował się w przełomowym punkcie badań naukowych i nie chciał pozwolić, by jakiś trzeciorzędny zabójca sprawił, że tyle lat pracy pójdzie na marne. Nie cierpiał jednak, gdy okoliczności go do czegoś zmuszały, dlatego jego złośliwość dawała się we znaki trzy razy bardziej niż normalnie. Toteż zamiast być wdzięcznym Lian za jej błyskawiczną interwencję, która najprawdopodobniej ocaliła mu życie, osłaniając przed odłamkami metalu latającymi dokoła po wybuchu, odnosił się do niej jeszcze gorzej niż wcześniej.

Lian ignorowała jego przykre zachowanie i większość podróży spędziła oparta na siedzeniu z zamkniętymi oczami albo gawędząc przyjaźnie ze stewardem, typowym modelem z wybiegu, którego Robert podczas długiej podróży nie raz miał ochotę strzelić pięścią w twarz, żeby z niej zetrzeć ten irytujący idealny biały uśmiech.

W pewnym momencie Lian zasnęła i jej głowa opadła na ramię naukowca, a on nie umiejąc strząsnąć jej z siebie bezceremonialnie, jak by to zrobił przy każdej innej okazji, siedział spokojnie, starając się jej nie obudzić. Miły ciężar tej głowy na ramieniu i łaskotanie na jego brodzie miękkiego kosmyka złocistych włosów, który wymknął się z kucyka, sprawiły, że Robert w końcu się rozluźnił i też zasnął.

♥

Lian podziwiała pejzaż łagodnych falistych zielonych wzgórz i wysmukłych cyprysów odcinających się na tle oślepiającego błękitu nieba. Krajobraz przesuwał się za szybami sportowego samochodu, który jej naburmuszony towarzysz wynajął na lotnisku. Jej klient najwyraźniej nie przejmował się zbytnio tym, że carabinieri mogą mu wystawić mandat za przekroczenie prędkości, bo wciskał pedał gazu, jakby jechał nie starymi włoskimi szosami, tylko po torze Formuły 1.

Kątem oka obserwowała jego profil: twarde, mocno zaznaczające się rysy, i ponownie zauważyła to niepokojące uczucie, że między nią a tym człowiekiem, sprawiającym wrażenie beczki prochu, która lada chwila wybuchnie, istnieje jakieś głębokie połączenie. Jakby szósty zmysł pozwalał jej zajrzeć pod otaczającą go warstwę gniewu i agresji, Lian postrzegała wypełniającą go od środka gorzką pustkę.

Mimo że do tej pory każda inna osoba na jej miejscu uciekłaby, aby nie być celem jego pogardliwych, raniących komentarzy, w Lian budziły one wyłącznie dogłębne współczucie. Robert Gaddi był człowiekiem inteligentnym i – sądząc po pasji, jaką darzył muzykę oraz wszelką sztukę, co Lian zauważyła w tym krótkim okresie, który spędzili razem – odznaczał się sporą wrażliwością. Musiał wiele wycierpieć, żeby zamienić się w takiego zgorzknialca, jakim był w tej chwili. Przyjrzała się opalonym dłoniom o długich palcach, które pewnie trzymały kierownicę, i poczuła w brzuchu coś dziwnego. Ponownie instynkt ostrzegł ją, że ten człowiek w jakiś sposób stanowi dla niej zagrożenie.

W tym momencie sportowy wóz skręcił w gruntową drogę, z obu stron okoloną rozległymi winnicami, w których winne krzewy, obsypane rozwiniętymi pąkami, rosły na treliażach w równych rządkach. Trakt ciągnął się przez kilka kilometrów, aż w końcu za kolejnym szpalerem cyprysów Lian ujrzała wieżyczki czegoś, co wyglądało na średniowieczny zameczek. Piękny widok zaparł jej dech w piersi.

Robert zatrzymał samochód na brukowanym dziedzińcu i obrócił się, żeby na nią spojrzeć. Choć raz nie miał przy tym nachmurzonego czoła i Lian odniosła wrażenie, że udzielił mu się spokój, którym tchnęło to pełne uroku miejsce.

– Jak ci się podoba?

– Cudownie! I nie wiem dlaczego, ale włoski krajobraz wydaje mi się tak jakby znajomy, choć nigdy nie byłam w tym kraju.

Naukowiec patrzył na nią przez chwilę z zaciekawieniem i już miał coś powiedzieć, kiedy przerwał mu pełen zapału mniej więcej ośmioletni chłopczyk. Pędził do nich, wołając:

– Signor Roberto! Signor Roberto!

– Piero! Piero! – odpowiedział naukowiec, naśladując malca.

Po raz pierwszy Lian dostrzegła u niego uśmiech, szczery i promienny, i pomyślała, że gdyby poprzednia klientka zapytała ją w tej chwili, czy ten mężczyzna wydaje się jej atrakcyjny, nie byłoby innej rady, jak przytaknąć.

Robert wysiadł z samochodu i uściskał chłopca z czułością.

– Gdzie jest nonna?

– Zaraz przyjdzie, już ją wołałem, ale chodzi bardzo powoli.

Nie prosząc o pozwolenie, malec wspiął się do samochodu i z zachwytem zaczął się bawić przyciskami i kręcić kierownicą. W tym momencie zza rogu zameczku wyszła korpulentna sześćdziesięcioletnia kobieta z siwymi włosami upiętymi w kok na karku. Wzruszona, zatrzymała się przed nimi i złączyła dłonie, jakby miała wyrecytować modlitwę.

– Signor Roberto, co za radość! Już myśleliśmy, że tej wiosny też nas pan nie odwiedzi.

– No to już wiesz, Nello, jestem. – Robert pochylił się i czule ucałował wciąż gładkie policzki gospodyni. – Przedstawiam ci pannę Lian Zhao. Zostanie z nami przez jakiś czas. I nie, zanim zaczniesz łamać sobie nad tym swoją zapracowaną główkę, wyjaśniam, że nie jest moją narzeczoną ani kochanką. Nie sypiam z nią. Tak się składa, że to ostatnia dwudziestosześcioletnia dziewica, jaka została we wszechświecie.

Czarne bystre oczy starszej pani przesunęły się po młodej kobiecie o twarzy dziewczynki, a ta w najmniejszym stopniu nie zmieszała się na taką prezentację. Gospodyni powitała ją z dobrotliwym uśmiechem, na co Lian z miejsca odpowiedziała tym samym.

– Czyli to pańska sekretarka? Asystentka? – spytała z ciekawością.

– Ani jedno, ani drugie. – W tonie naukowca wyraźnie pobrzmiewało rozbawienie. – Chociaż wygląda jak skromna pensjonarka prosto z twojego katechizmu, panna Zhao jest moją osobistą ochroną. I faktycznie bardzo prawdopodobne, że kilka dni temu uratowała mi życie.

Starsza pani spojrzała na niego wystraszona.

– Ochroną osobistą? To dlatego wczoraj przyjechali tutaj ci dwaj panowie? Piero mówi, że mieli pod nogawkami spodni schowane pistolety. Czy jest pan w niebezpieczeństwie, signore?

– Nic się nie martw, Nello. Z panną Zhao kręcącą się w pobliżu wszyscy jesteśmy bezpieczni.

Bez dalszych wyjaśnień Robert wyjął rzeczy z bagażnika i z walizką w jednej ręce, a laską w drugiej niecierpliwie wszedł do domu.

– Pozwoli pani, że pomogę, panno Zhao.

– Proszę mi mówić „Lian”. I nie trzeba, poradzę sobie. – Lian musiała kupić walizkę na swoje nowe ubrania. Wzięła ją teraz jedną ręką, stary plecak zarzuciła na drugie ramię i ruszyła za gospodynią do wnętrza zameczku.

♥

Siedzieli na końcu długiego mahoniowego stołu, a ich słowa rozbrzmiewały pogłosem w okazałej jadalni, której ściany obite drogim brokatem w kolorze burgunda ozdobiono zabytkowymi tapiseriami przedstawiającymi krwawe sceny myśliwskie oraz obrazami z martwą naturą.

Robert zauważył, że Lian w najmniejszym stopniu nie wydaje się onieśmielona bogatym wystrojem La Fortezzy, mimo że kobieta wychowana w takich okolicznościach jak ona nie powinna być zbytnio przyzwyczajona do luksusu. Naukowiec obserwował ją coraz bardziej zaintrygowany i znowu zaskoczyła go jej zdolność dopasowywania się do otoczenia. Tego wieczoru, ubrana w eleganckie ciemnozielone spodnie i pasującą do nich bluzkę, z niedługimi złocistymi włosami luźno opadającymi na ramiona, mogłaby spokojnie uchodzić za młodą dziedziczkę.

– Dziękuję. – Lian uśmiechnęła się do Nelli, nakładając sobie porcję warzyw ze srebrnej tacy, którą gospodyni jej podała.

– Będziesz jadła tylko to? Nie lubisz indyka, signorina?

– Nie trudź się, Nello, panna Zhao nie je zwierząt. To sprzeczne z jej religią. – Jak zwykle w słowach naukowca pobrzmiewała ironia.

Gospodyni pokręciła głową i wyszła z jadalni, mrucząc pod nosem coś o dziwactwach dzisiejszej młodzieży.

– No dobrze, brzozo niejadku, jak ci się podoba twój pokój?

Lian podniosła na niego wzrok znad talerza i odpowiedziała z zapałem:

– Wspaniały!

Przed kilkoma godzinami gospodyni zaprowadziła ją do przestronnego pokoju przylegającego do sypialni naukowca. Z okna roztaczał się piękny widok na położone u stóp zameczku malownicze średniowieczne miasteczko. W sypialni zwracały uwagę rzeźbione drewniane łóżko z przesadnie okazałym baldachimem, draperie z niebieskiego aksamitu oraz ogromny kominek z bogatą marmurową obudową – mimo że nie palono w nim ognia, przydawał pomieszczeniu ciepła i przytulności.

Robert, widząc miękki uśmiech Lian, nieco dłużej niż trzeba zatrzymał wzrok na tych niewinnych, a jednocześnie prowokujących ustach i musiał włożyć sporo wysiłku, by stłumić impuls, który kazał mu wyciągnąć rękę i przesunąć kciukiem po jej wargach. Niecierpliwie potrząsnął głową, by odsunąć od siebie ten obraz.

– La Fortezza to bardzo bezpieczne miejsce, zwłaszcza że Charles przysłał tutaj dwóch ludzi, żeby się kręcili, dlatego nie musisz wszędzie za mną łazić jak uprzykrzone psisko, rozumiesz? Całymi dniami będę pracował w laboratorium w północnej wieży, musisz więc znaleźć sobie jakąś rozrywkę. – Zatoczył ręką w powietrzu, dając do zrozumienia, że nie obchodzi go, co będzie robiła, byle nie plątała mu się pod nogami.

Nella podała deser i kiedy skończyli jeść, naukowiec podniósł się i z niezwykłą dla siebie kurtuazją odsunął krzesło Lian, pomagając jej wstać od stołu.

– Mieliśmy długi dzień. Lepiej połóżmy się wcześnie.

Gdy się wspinali po wysokich stopniach imponujących kamiennych schodów, Lian odniosła wrażenie, że jej klient kuleje bardziej niż normalnie. Właśnie w tym momencie Robert machinalnie wolną ręką potarł sobie udo i usta wykrzywił mu grymas bólu.

– Bardzo cię boli noga, Robercie Gaddi?

– Od kilku dni dokucza mi bardziej niż zwykle. – Obojętnie wzruszył ramionami. – Pewnie ucierpiała, kiedy mnie przewróciłaś na ziemię.

– Jeśli chcesz, mogę spróbować ulżyć ci w bólu.

– Hm… brzmi nadzwyczaj interesująco. – Patrząc w spokojne jasne oczy, które na niego podniosła, Robert zrozumiał, że nie dotarł do niej podtekst tych słów, i ta niespotykana niewinność sprawiła, że poczuł się nieswojo.

Lian, zupełnie nieświadoma jego przemyśleń, zrozumiała jego odpowiedź jako zgodę.

– Idź, rozbierz się. Wezmę parę rzeczy i zaraz będę u ciebie w pokoju.

Szybko pokonała resztę schodów i skierowała się do swojej sypialni. Kilka minut później zapukała do jego drzwi i weszła, nie czekając na pozwolenie.

– Zastanawiam się, jak ci się udało przez tyle lat zachować dziewictwo. Kobieta, która prosi mężczyznę, żeby się rozebrał i wchodzi do jego pokoju bez zaproszenia…

Robert siedział na skraju materaca z nogą wyciągniętą przed siebie. Był boso, ale wciąż miał na sobie ciemne spodnie i białą koszulę, w które był ubrany na kolacji, choć koszulę zdążył wyjąć na wierzch spodni.

– Trudno masować kogoś, kto ma na sobie ubranie – odparła z niezmąconym spokojem. – Potrzebujesz pomocy? Może i jestem dziewicą, ale widziałam wielu mężczyzn bez ubrań.

Złociste oczy natychmiast czujnie wbiły się w jej źrenice.

– Jak to? – Robert zmarszczył brwi tak, że wydawał się jeszcze bardziej niebezpieczny.

– Nowicjusze w klasztorze co dzień rano kąpali się nago w pobliskim jeziorze bez względu na pogodę. Oczywiście, kiedy podrosłam, musiałam przestać się kąpać z innymi, ale mistrz Cheng nalegał, żebym nauczyła się akupunktury i uzdrawiania. Nieraz zajmowałam się więc mężczyznami, którzy mieli skurcze albo urazy. Dobrze znam ludzkie ciało.

Lian, mówiąc, nie pozostawała bezczynna. Postawiła na szafce nocnej szklaną butelkę z ciemnym płynem, po czym zapaliła kadzidełko i po chwili powietrze wypełniło się charakterystycznym zapachem.

Robert nie znosił, gdy ktoś widział blizny na jego nodze. Do tego stopnia, że podczas seksu maksymalnie przygaszał światło i jeśli kobieta próbowała mu pieścić udo, łagodnie, ale stanowczo odsuwał jej rękę. Tym razem jednak sięgnął do sprzączki pasa i zdecydowanym ruchem zaczął go rozpinać. Lian poszła do łazienki i wróciła z ogromnym frotowym ręcznikiem, który rozłożyła na pościeli, żeby jej nie poplamić.

– Kładź się – poleciła.

Choć raz posłuchał bez oporu. Ubrany tylko w białą koszulę i eleganckie jedwabne bokserki, położył się na łóżku w taki sposób, żeby wciąż widzieć twarz dziewczyny.

Lian usiadła na skraju materaca i przyjrzała się nodze. Choć Robert obserwował ją z uwagą, nie dostrzegł u niej cienia odrazy. Nic nie mąciło jej spokoju. Szczupłe palce przesunęły się po paskudnej bliźnie, która wiła się wokół uda niczym boa dusiciel poznaczony białymi śladami po szwach. Ten delikatny kontakt, świeży i lekki, wywołał u niego głęboki dreszcz. Nikt oprócz lekarzy i pielęgniarek, którzy się swego czasu nim zajmowali, nie dotykał go w tym miejscu.

– Jak to się stało, Robercie Gaddi?

Robert nigdy nie mówił, co się wydarzyło tamtej nocy, ale znów zrobił wyjątek i zwięźle odparł:

– Wypadek samochodowy.

Lian ze współczuciem popatrzyła na jego twarz o wyraźnie zaznaczonych męskich rysach. Zauważyła, że Robert bezwiednie zaciska szczękę, i zrozumiała, że ta historia ma znacznie więcej szczegółów, o których on nie jest gotów rozmawiać. Dłużej nie zwlekając, wzięła zatem drewnianą skrzyneczkę pokrytą ciemnoczerwoną laką ze złotymi zdobieniami i wyjęła z niej dziewięć sporych igieł o kościanych uchwytach.

Na ich widok Robert gwałtownie podniósł się na przedramionach.

– Ej, ej, ej! Nie będziesz mnie chyba tym kłuła?! Nie chcę, żebyś mnie zaraziła jakąś chorobą.

– Zawsze po każdym użyciu sterylizuję igły. Czyżby wielki Robert Gaddi bał się biednej bezbronnej dziewicy? – Lian drwiąco uniosła jedną ze swych delikatnych brwi.

– Ty i bezbronna, jeszcze czego – burknął, ale z powrotem położył się na ręczniku i spróbował się rozluźnić.

Lian zaczęła rozmieszczać igły w różnych punktach, ale nie ograniczyła się tylko do nogi. Zręcznie rozpięła guziki jego koszuli, odchyliła materiał i wbiła igłę koło lewego sutka pacjenta. Robert bezwiednie drgnął, kiedy następna igła trafiła dokładnie pomiędzy brwi.

– Leż spokojnie – poleciła Lian, po czym przesunęła wyżej skraj jego bokserek i zmieniła usytuowanie jednej z igieł na udzie.

Nakłuwała go tak przez dłuższy czas i mimo sceptycyzmu, z jakim naukowiec podchodził do całego procesu, wkrótce zauważył, że noga już mu tak nie dokucza, a bolesne skurcze, które go tak często dręczyły, ustąpiły zupełnie. Nie mógł oderwać wzroku od tej pięknej twarzy roztaczającej atrakcyjną aurę skupienia.

– Teraz zrobię ci masaż i mam nadzieję, że noc będziesz miał spokojną.

Wyciągnęła rękę, żeby wziąć z szafki nocnej szklaną buteleczkę, odkorkowała ją, nalała sobie nieco zawartości na dłoń i potarła ręce, by rozgrzać olejek. W powietrzu rozszedł się przyjemny zapach aromatycznych ziół, łącząc się z wonią kadzidła. Lian zaczęła masować. Wprawne kobiece ręce poruszały się po całej długości nogi z odpowiednią siłą i Robert o mało nie mruczał z zadowolenia. Panna Zhao jest pełna niespodzianek, pomyślał, a jednocześnie ręką naciągnął w dół róg koszuli, próbując pod nią ukryć zaczynającą się erekcję.

Lian, zupełnie nieświadoma kłopotów pacjenta, dalej masowała mu zesztywniałe mięśnie, aż uznała, że wystarczająco się rozluźniły.

– Gotowe. – Spojrzała na niego z satysfakcją, a on z konieczności powstrzymał się od protestów.

Pozbierała swoje rzeczy i wstała.

– Nie pocałujesz mnie na dobranoc? – Mimo żartobliwego tonu, na jaki się zdobył, oddech mu przyśpieszył na samą myśl.

– Pocałunki nie wchodzą w zakres terapii – odparła bardzo poważnie, po czym odwróciła się i wyszła z pokoju.

Robert został na łóżku, leżąc na wznak i skupiając wzrok na skomplikowanym hafcie zdobiącym baldachim. Nadal był podniecony, oddech jeszcze mu się nie wyrównał. Robert pomyślał, że będzie musiał się zachowywać bardzo ostrożnie. Nie miał złudzeń co do własnej osoby; wiedział, że potrafi być prawdziwym dupkiem, ale to byłoby prawdziwe draństwo, gdyby to on, Robert Gaddi, okazał się tym sukinsynem, który obrabuje zachwycającą pannę Zhao z dziewictwa. Poczuł się odprężony, jak nie był od długiego czasu, i nawet się nie obejrzał, a zapadł w sen.

♥

Dni mijały spokojnie, a dookoła z pełną mocą roztaczała swoje uroki toskańska wiosna. Zbocza wzgórza, na którym stał zameczek, pokryły się różnokolorowymi kwiatami i powietrze wypełniły cudowne zapachy. Robert niczym wyniosły feudał większość czasu spędzał w wieży pochłonięty badaniami naukowymi i Lian, która od lat nie miała tyle wolnego czasu, z zapałem korzystała z pogodnego życia we włoskim otoczeniu.

Mały Piero, bardzo bystry dzieciak, zastał ją pewnego razu podczas ćwiczeń – mnisi i nowicjusze w Szaolin mają obowiązek praktykować ćwiczenia codziennie bez wyjątku – i nalegał, żeby jego też nauczyła tych rzeczy. I tak każdego ranka na brukowanym dziedzińcu przed głównym wejściem do La Fortezzy odbywały się praktyczne lekcje kung-fu oraz zasad etycznych rządzących szkołą Szaolin. Pod stanowczym, ale pełnym wyczucia przewodnictwem Lian malec zaczął się przeobrażać w wybitnego ucznia.

Choć Robert o tym nie mówił, często obserwował te praktyki przez strzelnicę w swojej baszcie i kiedy widział, jak Lian pochyla się nad chłopcem, żeby mu łagodnie poprawić postawę lub kąt ustawiania którejś z kończyn, bezwiednie odczuwał ukłucie zazdrości. Nigdy by tego nie przyznał, nawet sam przed sobą, ale nie obraziłby się, gdyby Lian to jemu udzielała tych lekcji.

Do ćwiczeń Lian spinała sobie niedługie jasne włosy w koński ogon i zakładała jasnopomarańczowe kimono. Nogawki miała wpuszczone w białe podkolanówki przewiązane czarnymi tasiemkami. Robert ze swojego punktu obserwacyjnego przyglądał się zafascynowany, jak dziewczyna porusza się niczym lśniąca błyskawica.

Nie spotykali się aż do pory kolacji, którą Nella podawała w ogromnej jadalni. Podczas posiłku rozmawiali w sposób, który stał się dla nich charakterystyczny: on próbował ze swojej tajemniczej panny ochroniarz wyciągnąć więcej szczegółów z jej życia, a ona odpowiadała na jego pytania wykrętnie, aż udawało się jej wyprowadzić go z równowagi i dostawała ostrą reprymendę, którą przyjmowała ze spokojnym wzruszeniem ramion.

Po kolacji Robert lubił wypić kawę. Piero zwykle towarzyszył im wtedy w salonie, gdzie Nella co wieczór rozpalała w kominku. Malec dostawał przy ogniu swoją codzienną porcję opowieści. Lian siadywała z nim ze skrzyżowanymi nogami na bladoniebieskim puszystym dywanie przed wygodnym uszatym fotelem, na którym rozsiadał się naukowiec, i razem słuchali jak urzeczeni. Robert Gaddi nie snuł jednak zwyczajowych bajek, tylko opowiadał krwawe epizody z historii Europy, o wojnach i dawno zapomnianych ludziach oraz ich heroicznych czynach, co sprawiało, że dwie pary oczu, jedna ciemnokasztanowa, a druga jasnoniebieska, błyszczały oczarowane.

Dla Lian była to najlepsza część dnia. Podobał jej się spokój, jakim tchnął ten potężny salon pełen starych mebli i dzieł sztuki, z atmosferą wciąż opowiadającą o zamierzchłych czasach, uwodzicielskich damach i szlachetnie urodzonych kawalerach. Były to jedyne chwile, kiedy Robert Gaddi rozluźniał się zupełnie, a ona z zafascynowaniem słuchała jego poważnego, pieszczotliwego głosu, znajdującego oddźwięk w jej ciele, podczas gdy snuł te historie, których ona najwyraźniej nigdy nie miała dość.

Z nogą wyciągniętą porządnie przed siebie i laską opartą o jeden z podłokietników fotela, z patrycjuszowską ciemną głową odchyloną na oparcie i niepokojącymi złocistymi tęczówkami odbijającymi błyski płomieni Robert Gaddi mógłby uchodzić za jednego z tych kasztelanów, którzy niegdyś zamieszkiwali La Fortezzę i których poważne portrety wiszące na ścianach galerii muzycznej Lian obejrzała sobie wnikliwie. Tylko jego ubranie było inne.

♥

Robert porównywał ostatnie dane, które przesłali mu współpracownicy z londyńskiego Instytutu Badawczego, kiedy z dziedzińca dobiegły pełne zapału okrzyki małego Piera. Poruszał głową na boki, żeby rozgrzać mięśnie szyi zesztywniałe po tylu godzinach siedzenia przed komputerem, wziął laskę, która z wiernością dobrze wyszkolonego psa czekała oparta o fotel, i podniósł się, by rzucić okiem na zewnątrz.

Wnuk Nelli kopał raz za razem na wszystkie strony, krzycząc przy tym i mierząc w niewidzialnego wroga. Gdy skończył zaciekły atak i stanął spokojnie w czujnej postawie, rozległy się brawa.

Naukowiec wychylił się trochę bardziej nad parapetem i spostrzegł, że agent Harrelson – jeden z ludzi, których Charles przysłał mu do ochrony – rozmawia przyjaźnie z Lian. Robert natychmiast z niezadowoleniem zmarszczył brwi. Nie po raz pierwszy widział, jak ten facet obija się na dziedzińcu o tej samej porze, gdy dziewczyna i chłopiec odbywają ćwiczenia. „Jeżeli ten typ tak samo interesuje się moim bezpieczeństwem, jak okazuje sympatię Lian, zapewne włos mi z głowy nie spadnie” – pomyślał Robert, coraz bardziej poirytowany.

Obserwował krytycznym okiem Lian, ale w jej zachowaniu nie dostrzegł ani krzty kokieterii. Dziewczyna tylko się uśmiechała w ten swój uprzejmy, łagodny sposób, w jaki zazwyczaj zwracała się do każdej osoby. W pewnym momencie Harrelson wyciągnął muskularne ramię, dobrze widoczne przez koszulkę z krótkim rękawem, i poprosił o coś dziewczynę. A ona bez wahania stanęła za jego plecami, zwalistymi jak szafa, i dotykając małymi dłońmi jego napompowanych mięśni, które Robertowi wydawały się groteskowe, naprowadziła agenta na właściwą postawę. Pięść naukowca zacisnęła się mocno na główce laski. Gdyby w tej chwili sam znajdował się na dziedzińcu, zrobiłby z niej dobry użytek, by złoić skórę temu kretynowi. Mamrocząc pod nosem, odsunął się od okna i postanowił zejść na chwilę, żeby się przewietrzyć i orzeźwić.

Choć kulał, sprawnie pokonał strome kręcone schody, a wyszedłszy na dziedziniec, stanął jak wryty z sercem mocno walącym o żebra. Na jednej z małych granitowych kul, którymi zwieńczono kamienną balustradę, stała Lian z zamkniętymi oczami, balansując na jednej nodze, a drugą trzymała zgiętą przed sobą w powietrzu, dłonie zaś miała złożone jak do modlitwy, zupełnie za nic sobie mając opadającą po drugiej stronie co najmniej dwudziestometrową stromiznę.

Robertowi zjeżyły się włosy na karku. Zacisnął szczękę, żeby powtrzymać krzyk, który chciał mu się wydrzeć z gardła, i kulejąc, jak najszybciej podszedł do balustrady. Lecz zanim zdążył złapać Lian w ramiona, jak zamierzał, otworzyła oczy tak gwałtownie, że jego siatkówka ledwie zdążyła to zarejestrować, przeskoczyła ponad jego głową i wylądowała gładko za jego plecami.

Robert odwrócił się i spojrzał na nią, ciskając wzrokiem błyskawice.

– Oszalałaś czy co? Co ty, u diabła, wyprawiasz?

Piero, wystraszony, patrzył na nich w milczeniu, ale Harrelson próbował załagodzić sprawę.

– To tylko mały pokaz utrzymywania równowagi, panie Gaddi. To ja nalegałem, żeby Lian…

Słysząc, że mówi o niej tak poufale, Robert przerwał mu opryskliwie:

– Agencie Harrelson, sądzę, że pańscy zwierzchnicy przysłali tu pana do wykonywania pracy polegającej na czujnej obserwacji, a nie na asystowaniu w popisach niedojrzałych małolat, więc lepiej, żeby pan wrócił na swój posterunek.

Naukowcowi nie umknął wysiłek, z jakim agent FBI powstrzymał się od udzielenia równie obcesowej odpowiedzi; niemniej funkcjonariusz zdołał się opanować i posyłając dziewczynie współczujące spojrzenie, rzekł tylko:

– Przykro mi, Lian, że będziesz miała przeze mnie kłopoty. Zobaczymy się później. – Odwrócił się i oddalił z godnością.

Nie zaprzątając sobie nim więcej głowy, Robert, wściekły do granic, naskoczył na dziewczynę:

– Co ty sobie wyobrażasz? A co, jeśli Piero zechce cię naśladować i spadnie w przepaść?!

– Signor Roberto, to moja wina! – zawołał malec ze łzami w oczach, próbując bronić swojej nowej przyjaciółki przed gniewem uwielbianego signore. – Chciałem tylko zobaczyć, jak Lian…

– Spokojnie, Piero. Ja z nim porozmawiam – dał się w końcu słyszeć pogodny, słodki głos Lian.

Widząc, jak zdenerwował chłopca, naukowiec trochę się opanował i już nieco spokojniejszym tonem rzekł:

– Piero, idź do babci. Chcę porozmawiać z panną Zhao sam na sam.

Po raz pierwszy chłopiec najwyraźniej nie był chętny usłuchać natychmiast, ale zerknąwszy w strapieniu na Lian, która ledwie dostrzegalnie skinęła mu głową, odszedł, powłócząc nogami.

– No i?

– No i co, Robercie Gaddi?

– Nie udawaj przy mnie takiej przemądrzałej, nieostrożny kasztanie!

Swoim zwyczajem przekrzywiła głowę i wielkie niebieskie oczy popatrzyły na niego z tym samym denerwującym spokojem co zwykle.

– Potrzebujesz ćwiczeń, Robercie Gaddi. Odkąd tu przyjechaliśmy, nic, tylko zamykasz się w swojej wieży. Powinieneś skanalizować agresję, która cię pożera. Potrenuję cię.

– Nie ty tu wydajesz rozkazy! – Porywczo wychylił głowę, aż jego twarz znalazła się zaledwie dziesięć centymetrów od jej twarzy. Ona jednak nie cofnęła się nawet o milimetr. – Taka jesteś mądra, bo myślisz, że w ten sposób zrobię z siebie głupca. A może uważasz, że noszę to z sobą dla ozdoby? – Groźnie potrząsnął jej przed oczami swoją nieodłączną laską.

– Jaki z ciebie ślepiec, Robercie Gaddi. Twoja ułomność nie kryje się w nodze, tylko tu i tu. – Dotknęła najpierw jego czoła, a potem położyła dłoń na jego piersi, na sercu. – Pokażę ci, jak się bronić i jak dawać ujście złości, którą w sobie nosisz. Spotkajmy się o czwartej na polance w zagajniku. Tam nikt nam nie będzie przeszkadzał.

Nie czekając na odpowiedź, Lian odwróciła się na pięcie i weszła do zameczku.

Robert, wściekły, został sam, ze źrenicami utkwionymi w miejscu, gdzie zniknęła. Wciąż nie mógł uwierzyć, że się nie odezwał, że zniósł jej przemądrzały wykład niczym potulna owieczka. Ta drobna kobieta nie tylko ośmieliła się dawać mu rozkazy, lecz także – bynajmniej nie oględnie – wytknęła mu prosto w oczy ułomność. Cholera jasna! Za kogo ona się, u diabła, uważa? Jeśli chodzi o niego, ten rządzący się wawrzyn może sobie czekać na polance, aż zapuści korzenie.

♥

Punktualnie o czwartej Robert, ubrany w dresy i czarną koszulkę, opierając się na lasce, szedł krętą żwirową ścieżką obrzeżoną rosnącymi tu i tam makami. Zagajnik cyprysów, drzew oliwnych i jodeł, o którym wspomniała Lian, rozciągał się na tyłach La Fortezzy. Przecinał go strumyk, głęboki zaledwie na tyle, by zamoczyć w nim nogi po kostki. Robert dobrze znał to miejsce. Wiele razy spędzał wakacje w zameczku u cioci, a to był jeden z jego ulubionych zakątków, w których mógł się ukrywać przed resztą świata. Od lat tutaj jednak nie zaglądał i pokrywający łąkę dywan delikatnych stokrotek przywołał w nim miłe wspomnienia.

Zaraz też dostrzegł Lian. Siedziała pośrodku polanki w pozycji lotosu, z rękami wspartymi na kolanach i wnętrzami dłoni skierowanymi ku niebu. Popołudniowe słońce rzucało oślepiające błyski na gładkie jasne włosy, które wymknęły się jej z kucyka. Tym razem Lian była ubrana w czarą koszulkę na ramiączkach, odkrywającą jej napięty brzuch, i również czarne, bardzo obcisłe legginsy. Uniosła powoli powieki i spoczęło na nim spojrzenie jej wielkich, niezgłębionych niebieskich oczu.

Gdyby było po niej widać chociaż cień satysfakcji, naukowiec zawróciłby w miejscu i pośpiesznie odszedł tam, skąd przybył. Nie wykrył jednakże u niej żadnej oznaki triumfu, jak gdyby Lian ani przez sekundę nie wątpiła w to, że Robert stawi się na spotkanie.

Podniosła się z ziemi harmonijnym ruchem i wyszła mu naprzeciw. Bez słowa wyjęła mu laskę z dłoni i odrzuciła ją na bok.

– Ej! Dlaczego to zrobiłaś? Potrzebuję jej.

– W tej chwili nie. Nie martw się. Twoja przyjaciółka będzie na ciebie czekała, gdy skończysz.

Robert otworzył usta, żeby rzucić jedną ze swych uszczypliwych odpowiedzi, lecz ona w porę temu zapobiegła, unosząc rękę i kładąc mu palce na wargach.

– „Wszystkim nauczycielom należy okazywać grzeczność i powściągliwość”.

Pod opuszkami jej delikatnych palców zamrowiły go wargi i zaraz poczuł chęć, by wystawić język i je oblizać. Wreszcie Lian cofnęła rękę i oddech Roberta wrócił do normy.

– Teraz nauczę cię sześciu zasad boksu Szaolin. Po pierwsze, musisz mieć wprawę.

Szybko wykonała sekwencję płynnych ruchów, które wzbudziły jego podziw, ale by ukryć to wrażenie, ironicznie uniósł brew.

– Przypominam ci, że jestem biednym kaleką.

Nie przejmując się jego uwagą w najmniejszym stopniu, kontynuowała wyjaśnienia, a naukowiec zauważył, że kiedy jest skoncentrowana, szczególny egzotyczny akcent jej wymowy zaznacza się jeszcze mocniej.

– Spróbuj mnie zaatakować – poleciła.

– Słuchaj, niepozorne bonsai, może znasz wiele cyrkowych sztuczek, ale jestem od ciebie dwadzieścia pięć centymetrów wyższy i ważę dwa razy więcej, więc darujmy to sobie.

Lian szybko jak błyskawica uderzyła go w bok.

– Aj! To bolało!

– Zaatakuj, bo zrobię to jeszcze raz – odrzekła spokojnie.

„Zaraz sobie popamięta ta utrapiona mała ninja” – pomyślał Robert. Chora noga odebrała mu sporo sprawności, niemniej był silnym mężczyzną i miał świetny refleks. W Waszyngtonie całymi godzinami pływał na krytym basenie swojego apartamentowca i kiedy zaatakowano go w jego pracowni, oddał napastnikom ciosy z nawiązką. Dlatego teraz nagle natarł na Lian, zamierzając ją złapać z zaskoczenia, i nagle okazało się, że leży rozciągnięty jak długi na miękkiej trawie polanki.

– Po drugie, musisz być rozsądny. „Żeby przewrócić ciężar tysiąca uncji siłą zaledwie połowy uncji”.

Lian pochyliła się i podała mu rękę, żeby pomóc mu stanąć na nogi, lecz on gniewnie odtrącił jej dłoń i podniósł się o własnych siłach.

– Po trzecie, musisz być śmiały. To znaczy, że powinieneś atakować bez wahania przy każdej najmniejszej okazji. Po czwarte, musisz być szybki. „Przeciwnik może zobaczyć twoją pięść, lecz nie twój cios”.

Zamachnęła się i zaatakowała z wielką prędkością, a jej knykcie zatrzymały się na centymetr od jego torsu, nawet go nie muskając.

– Po piąte, bądź okrutny i mierz ciosy zawsze w punkty witalne.

Tym razem kant jej dłoni zatrzymał się najpierw milimetry od jego nerek, a potem gardła i Robert mimowolnie przymknął powieki.

– Po szóste, musisz być praktyczny. – Lian popatrzyła mu w oczy i ciągnęła: – Ruchy zawsze powinny służyć celowi, zatem atakowi albo obronie, nigdy nie wykonuj ich, żeby się popisać. Nauczę cię podstawowych ciosów i będę się starała wzmocnić twoją nogę, tak aby lepiej wspierała ciężar ciała, gdy będzie to potrzebne. Zdejmij koszulkę.

– Świetnie! Zaczyna się robić interesująco! – zawołał, jednocześnie ściągając ubranie przez głowę, ale tak jak poprzednio zauważył, że Lian nie złapała podwójnego sensu jego słów.

Stojąc przed nim, prześliznęła niebieskimi oczami po jego torsie i węźlastych ramionach. Jej spojrzenie było uważne, ale bezosobowe.

– Masz niezłe mięśnie, Robercie Gaddi – powiedziała w końcu, zadowolona, a on mimowolnie ucieszył się z tej uwagi. – Teraz chcę, żebyś naśladował każdy mój ruch.

Po tych słowach rozpoczął się intensywny trening. Lian poruszała się obok niego w milczeniu i często prosiła, aby położył dłonie na jej smukłej talii i zauważył napięcie konkretnych mięśni. Niekiedy to ona przesuwała palcem po którymś z jego ścięgien albo więzadeł, zmieniając ułożenie ramienia i pozwalając mu dostrzec różny stopień napięcia, aż przyszedł moment, że oddech naukowca przyśpieszał nie tylko z powodu wysiłku fizycznego.

Gdy Lian uznała lekcję za zakończoną, ciała obydwojga błyszczały cienką warstewką potu. Roberta po treningu bolała noga i zaczął sobie rozcierać udo. Widząc to, Lian wskazała gestem, by usiadł na ziemi, i uklęknęła obok niego.

– Zdejmij spodnie – poleciła.

– Hej! Posuwasz się za daleko, lubieżny platanie! Myślę, że całe to przedstawienie w stylu Kung-Fu Pandy było tylko pretekstem, żebyś mogła mnie sobie podotykać. Przyznaj, że moje ciało cię podnieca.

Kąciki jej delikatnych ust ponownie uniosły się lekko w ten niewinny, zmysłowy sposób, który Robert zauważył już wcześniej i który szczególnie działał na jego żołądek. Twarz Lian znajdowała się tak blisko jego twarzy, że widział interesujące żółte plamki w jej pięknych źrenicach.

– W porządku, Robercie Gaddi. Zrobię ci masaż przez spodnie, żeby zachować przyzwoitość – powiedziała złośliwie.

I nie czekając na jego pozwolenie, te małe, lecz silne ręce znów roztoczyły swoją magię. Mięśnie kontuzjowanej nogi prawie natychmiast zaczęły się rozluźniać. Robert skorzystał z tego, że Lian całkowicie skupiała się na swoim zadaniu, i przyglądał się jej wnikliwie. Jego uwagę przyciągnęły bardzo długie, gęste ciemne rzęsy, odznaczające się na tle perłowej skóry policzków. Masaż skończył się zbyt szybko jak na jego gust i tym razem Robert przyjął rękę, którą wyciągnęła, żeby mu pomóc wstać.

– Cóż, muszę przyznać, że podobała mi się lekcja, panno Zhao. Czekam zatem na ciebie jutro o tej samej porze, żeby kontynuować naukę – powiedział wyniośle niczym król udzielający wielkiej łaski wasalowi. Potem się pochylił, wziął laskę i pokuśtykał do domu.

Lian odprowadzała wzrokiem oddalającą się wysoką postać naukowca i zastanawiała się z niepokojem, co sprawia, że jest tak bardzo świadoma obecności tego człowieka. Przez cały trening, ilekroć musnęła palcami silne mięśnie jego torsu, zauważała u siebie dziwne wrażenia. Kiedyś słyszała, jak ktoś wyjaśniał, że tarcie dwóch przeciwnie naładowanych elektrycznie materiałów może wywoływać wyładowanie i to dokładnie zdarzało się za każdym razem, gdy dotknęła Roberta. Do tej pory zawsze była w stanie kontrolować wszelkie reakcje własnego ciała. Odkąd jednak poznała swego obecnego klienta, na pewne bodźce reagowała w sposób, do którego nie była przyzwyczajona.

Pokręciła głową zdezorientowana. Może to tylko jej wyobraźnia. Robert Gaddi jest eksplozywnym źródłem skomasowanej energii i niewykluczone, że w tym tkwi tajemnica, powiedziała sobie. Ale dobrze wiedziała, że nigdy dotąd przy dotykaniu drugiego człowieka nie doznawała takiego efektu. Instynkt, wyostrzony po latach treningu, ostrzegał ją, że ten mężczyzna jest niebezpieczny, a ona nie powinna o tym zapominać.