Dominika Dudziak

2016

Copyright © by Dominika Dudziak 2016

Copyright © by Wydawnictwo Witanet 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone

Projekt okładki: Magdalena Zienowicz

Fotografia na okładce: by-studio (dollarphotoclub.com)

Korekta i redakcja: Joanna Fifielska

Skład i łamanie: Ryszard Maksym

ISBN: 978-83-65482-09-9

Wydawca:

Wydawnictwo WITANET

tel.: +48 601 35 66 75

www.witanet.net

wydawnictwo@witanet.net

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Książka ani żadna jej część nie mogą być publikowane ani w jakikolwiek inny sposób powielane w formie elektronicznej oraz mechanicznej bez zgody wydawcy.

Skład wersji elektronicznej:

„Piekło jest puste, wszystkie diabły są tutaj.”

– William Shakespeare, „Burza”

Facet był wielki, wyższy ode mnie o jakieś piętnaście centymetrów i z pewnością nie trzymał diety opartej na błonniku. Czarna koszulka opinała jego łapy o obwodzie chyba niewiele mniejszym niż moje uda, a podbródek chodził miarowo, jakby żuł gumę. W istocie – jak się domyślałam – przeżuwał jakieś obraźliwe słowa pod moim adresem, a może udzielał wywiadu po zwycięskiej walce. Kto z nas choć raz w życiu tego nie robił? Ja też, najczęściej siedząc na kiblu.

Machnął prawym ramieniem, ale przy jego masie zrobienie uniku zajęłoby mi jakieś dwa stulecia. Niemal leniwie wbiłam mu sierpa pod żebro, czując, jak moja pięść zagłębia się w tkance tłuszczowej made by McDonald’s. Gość stracił na moment równowagę, ale mój cios tak naprawdę był słaby, włożyłam w niego jakieś trzydzieści procent siły. To samo było z szybkością ruchów. Zawsze wolałam mieć za przeciwników wielkich, najlepiej tłustych facetów o byczych karkach i synapsach przetwarzających co trzeci impuls elektryczny. Bałam się za to konfrontacji z na oko chudymi, żylastymi kolesiami o skupionych oczach i oszczędnych ruchach. Takich, którzy stawiali na technikę, a nie sterydy, a na siłowni spędzali tyle samo czasu na bieżni co ze sztangą. Mało kto wie, że stałe przyjmowanie substancji szybko budujących mięśnie obniża ogólną kondycję organizmu i sprawia, że człowiek jest wolniejszy, nie tylko w myśleniu. Coś za coś. Potężne muskuły kosztem trzeźwej oceny sytuacji i szybkości reakcji.

– Trzydzieści procent – warknęłam, kiedy pięść byczka prawie musnęła moją skroń.

Znowu poruszył ustami, jakby żuł kulkę czegoś włochatego i lepkiego. Może moje imię. Nie podobało mi się jego spojrzenie. Na początku tylko pogardliwe, pełne wyższości, ale w ciągu ostatnich kilkunastu sekund przybyło w nim błysków nienawiści. Na razie się tym nie przejmowałam. Zablokowałam jego niskie kopnięcie, odskoczyłam, zrobiłam zwód lewą ręką, po czym kopnęłam go w skroń. No dobra, w kopnięcie włożyłam może pięćdziesiąt procent siły, ale przeciwnik naprawdę był potężny. Chciałam go po prostu spowolnić.

– Suka! – świsnął przez zęby, opadając na jedno kolano. Gdybym kopnęła z całej siły, leżałby tam nadal. Nie spodziewał się kopnięcia na taką wysokość. Faceci tak nie kopią. Ja muszę, mam właściwie bardzo słabe ręce.

– Trzydzieści procent – powtórzyłam, nie spuszczając wzroku z jego barków. Na filmach przeciwnicy mierzą się spojrzeniem, patrząc sobie głęboko w oczy. W prawdziwej walce to nie ma sensu. Uderzenie nie wychodzi z oka, tylko z barku. Każdy cios poprzedzony jest drgnięciem mięśnia naramiennego. Nie da się inaczej. Co urocze, im bardziej przeciwnik przykładał się do rzeźbienia muskułów, tym łatwiej jest przewidzieć jego ruchy. Ten chciał być sprytny i zamarkować prawy prosty, żeby potem zaskoczyć mnie lewym sierpem. Zeszłam z linii obu ciosów, błyskawicznie znalazłam się za jego plecami i uderzyłam go łokciem w skroń.

To go ostatecznie wkurwiło. Żadna baba nie będzie z nim tak pogrywać i to jeszcze, kiedy dwudziestu innych kolesi się temu przygląda, z minami świadczącymi, że już zrobili zakłady i raczej nikt nie obstawia jego wygranej. Odwrócił się cholernie szybko, jak na jego możliwości, i wbił mi haka w żołądek. Ta prędkość mnie zaskoczyła, zdążyłam tylko częściowo odsunąć tułów, więc choć nie przerobił moich wnętrzności na śluzowatą masę, to jednak pozbawił mnie tchu na kilka sekund. Zobaczyłam błysk tryumfu na jego twarzy i wiedziałam, że sytuacja wymknęła się spod kontroli. Facet nie walczył na trzydzieści procent. Chciał mnie pokonać, zgnieść, pobić i dać mi nauczkę. Nie zdążyłam się jeszcze podnieść po ciosie w brzuch, kiedy zobaczyłam jego nogę lecącą z koszmarną prędkością w stronę mojej twarzy.

Poczułam, że to się dzieje. Mrok. Moje ciało, wcześniej żywe, pulsujące krwią i bólem, teraz zaczęło się przemieniać w twardą, zwartą masę w kolorze popiołu. Moja świadomość wycofała się gdzieś w tył głowy, a czas zwolnił.

– Kat! Kat! Jezu Chryste! – Zza czerwonej ściany dotarł do mnie znajomy głos. Siedziałam już na piersi wielkoluda, który bezskutecznie usiłował mnie zrzucić z siebie, wykonując wężowe ruchy ciałem. Blokowałam się jednak wyciągniętą nogą i przez cały czas pozostawałam w tej pozycji, tłukąc go po głowie. Zgięte kolano wciskałam w jego splot słoneczny, a ponieważ nie przynosiło to oczekiwanych rezultatów, podskoczyłam na pół sekundy, w powietrzu cofnęłam stopę i opadłam na niego z powrotem, wbijając mu krocze w podłogę.

W tym samym momencie wydarzyły się trzy rzeczy: facet zawył tak wysoko, że chyba usłyszały go tylko psy i delfiny, jego ciało między moimi udami gwałtownie się zwinęło do pozycji embrionalnej, a ja wyłowiłam kątem oka pochyloną sylwetkę mojego trenera Marka, biegnącego w moją stronę. Wiedziałam, czego chce. Zrzucić mnie z biedaka, któremu właśnie być może odebrałam szansę na ojcostwo.

Trener zepchnął mnie z przeciwnika, uderzając barkiem. Odczucie było takie jakbym zderzyła się z czołgiem. W Marku nie ma nic miękkiego, to jedna zbita masa mięśni, kości i czegoś jeszcze. Może tytanu.

– Kat! Oszalałaś?! – Nie chciał zrobić mi krzywdy, więc nim uderzyłam o podłogę, popchnął mnie tak, żebym wylądowała na plecach. Bezpieczniej jest z niskiej wysokości upaść na płaski grzbiet, niż wbić się ramieniem w twarde podłoże.

Moja świadomość z powrotem przesunęła się tuż za linię oczu i zobaczyłam twarz mojego trenera, zmartwioną i pełną dezaprobaty.

– Przyspieszył – wycharczałam. – On, nie ja.

– Wiem, widziałem – mruknął, podając mi dłoń. – Ale i tak przesadziłaś.

Podciągnęłam się na jego ręce i wstałam, patrząc na zwiniętego na podłodze przeciwnika, który chciał mi dać nauczkę. Trzymał się za krocze i pojękiwał cicho. Jego twarz już puchła. Koledzy z sekcji patrzyli to na niego ze współczuciem, to na mnie z wymówką.

– On przyspieszył – powtórzyłam, twardo trzymając się swojej linii obrony. – No i ma przecież ochraniacz.

Faceci spojrzeli na mnie ciężkim wzrokiem. Sto razy mówili mi, że ochraniacz na krocze przejmuje tylko część energii uderzenia. Nie ma takiej możliwości, żeby ochronił męskie klejnoty przez kopniakiem z wyskoku, zwłaszcza jeśli kopie baba, która właśnie straciła kontrolę nad siłą uderzenia.

– Kat… Zostań, proszę, po zajęciach. – Marek minął mnie i kucnął przy mojej ofierze. – A ty, co, kurwa, sobie myślałeś?! Było jasno powiedziane, że to sparing na trzydzieści procent! Słyszałem, jak ci o tym przypominała w trakcie! Po co przyspieszałeś?! I mówiłem ci na początku zajęć, żebyś jej nie prowokował! Coś ty chciał udowodnić?!

Przewróciłam oczami. Wiadomo co. Że kobiety nie powinny trenować krav magi, że to wyłącznie dla facetów. A jeśli jakiejś babie się wydaje, że sala treningowa, pełna spoconych gości okładających się bez żadnych zasad, zamiast maty do fitnessu dobrej dla dziewczątek w różowych topach, to dla niej dobre miejsce, to należy jej to wybić z głowy. Najlepiej dosłownie. Ten koleś nie był pierwszy. Marek prowadził otwartą sekcję, co oznaczało, że chociaż od ośmiu lat trenowałam z grubsza z tymi samymi osobami, to od czasu do czasu przychodził ktoś nowy, kto wcześniej ćwiczył gdzie indziej. Nowi dzielili się na dwie kategorie: normalnych ludzi, którzy nie mieli problemu z tym, że na sali pełnej facetów ćwiczy także dziewczyna, oraz palantów, którzy uważali to za obrazę ich męskości. Tym ostatnim Marek zawsze mówił, żeby traktowali mnie jak innych i nie próbowali niczego udowadniać. Niektórzy słuchali, inni nie, ci drudzy koniecznie chcieli mnie upokorzyć. Tych trener wyrzucał ze swojej sekcji.

Kiedy już się przebrałam, poszłam do schowka na sprzęt, gdzie Marek układał tarcze i łapy bokserskie.

– Chciałeś ze mną pogadać… – zaczęłam.

– Kat, nie możesz tego więcej robić – powiedział, prostując się. – Wiesz, że twój kurator dzwoni do mnie co miesiąc i pyta o twoje zachowanie?

Uniosłam brwi. Dotąd sądziłam, że pan Mochacz zadzwonił do Marka tylko raz, zaraz po ogłoszeniu wyroku.

– Więc dzwoni – odpowiedział w reakcji na moją zdziwioną minę. – Pyta, czy kontrolujesz agresję. Zawsze mówię, że tak, a on wtedy prosi, żebym pamiętał, iż moje zeznania idą do raportu składanego w sądzie. Jednym słowem, jeśli ten dzisiejszy kretyn jakoś się dowie, że masz zawiasy, i oskarży cię o pobicie, to nie tylko ty będziesz miała kłopoty.

– Ale jeśli powiesz Mochaczowi, że straciłam kontrolę, nie będę mogła trenować – powiedziałam cicho.

– Masz problem, Kat. – Patrzył na mnie poważnie. – Terapia nie pomaga?

– Marek, facet przyspieszył! – Zamachałam rękami. – Był ode mnie wyższy o głowę i cięższy o jakieś czterdzieści kilo! I nie trzymał się zasad!

– Dlatego więcej nie wejdzie na moją salę. – Trener był spokojny, jego oczy lśniły czystym zen. – Ale ty byłaś od niego pięć razy szybsza i lepsza technicznie. Mogłaś założyć mu dźwignię i przytrzymać. Nie musiałaś wbijać mu jaj w podłogę ani masakrować twarzy.

– Jeśli go przeproszę, nie powiesz kuratorowi? – zapytałam cicho, wiedząc, że miał rację.

– Jeśli przeprosisz, że go pobiłaś, gość zrobi wszystko, żeby ci zaszkodzić. – Pokręcił głową. – Już może liczmy na to, że nigdy się nie przyzna, kto go tak załatwił.

Zamknęłam oczy z westchnieniem ulgi. Jednocześnie wiedziałam, że Marek dużo ryzykuje, kryjąc mój tyłek. Sąd nie chciał się zgodzić, żebym kontynuowała trenowanie krav magi, ale mój adwokat tak długo mówił o tym, że sporty walki redukują poziom agresji oraz uczą samodyscypliny, że w końcu dostałam pozwolenie. Mogłam chodzić na zajęcia, pod warunkiem, że będę się kontrolować i powstrzymam się od wykorzystywania nabytych umiejętności walki poza salą. Zważywszy, że mogłam iść do więzienia za brutalne pobicie, były to naprawdę dobre warunki. Musiałam tylko unikać miejsc, w których komuś zachciałoby się mnie zaatakować, bowiem, jak stwierdził sąd, obca mi była koncepcja obrony koniecznej. To niestety była prawda; kiedy ktoś mnie sprowokował, ogarniało mnie coś, co nazywałam Mrokiem, i byłam gotowa zabić gołymi rękoma. No, chyba że trzymałam w nich rozbitą butelkę.

– Znam jedną babkę, która prowadzi grupy terapeutyczne – powiedział jakby do moich pleców, kiedy pomagałam mu ułożyć tarcze w stos. – Pogadać z nią, czy cię przyjmie?

– Pogadaj – westchnęłam zrezygnowana. – Mój psychiatra się mnie boi. Nigdy nie odsuwa się od biurka dalej niż na odległość ramienia, bo ma tam przycisk wzywający ochronę. To trochę bez sensu, nie uważasz?

Nie odwróciłam się, by na niego spojrzeć. Doskonale jednak wyczułam, że patrzy na mnie myśląc, iż jego zdaniem mój psychiatra zachowuje się zupełnie zrozumiale.

Przez szkołą, w której mieliśmy zajęcia, czekała Delano. Naprawdę tak się nie nazywa, ale jej prawdziwym imieniem zwracał się do niej facet, który ją molestował przez całe dzieciństwo, więc teraz nie życzy sobie więcej go słyszeć. Delano to ksywa z podstawówki. Dobrze pamiętam dzień, w którym ją zdobyła. Na lekcji historii omawialiśmy spotkanie w Jałcie.

– …ze strony amerykańskiej wziął w nim udział prezydent Roosevelt… – mówi moja przyjaciółka, kiedy nauczycielka, złośliwa suka, nienawidząca ładnych dziewczyn, wpada jej w słowo:

– Franklin Roosevelt, dla ścisłości. – Stuka długopisem w dziennik. – Chyba, że masz na myśli Theodore’a Roosevelta. Imię robi wielką różnicę.

– Właściwie to Franklin Delano Roosvelt – odpowiada wywołana do odpowiedzi, skromnie, ale stanowczo.

Skutki tej wymiany zdań były dwa. Po pierwsze, historyczka przestała sypiać nocami, rozmyślając, jak zgnoić niepokorną uczennicę, po drugie nikt nigdy nie nazwał już Delano jej imieniem z aktu urodzenia. Co ciekawe, nawet jej matka, kiedy wreszcie rozwiodła się z pedofilem molestującym jej trzy córki, również zaczęła zwracać się do tej najmłodszej właśnie w ten sposób.

Delano była sama, bez córki. Nie umawiałyśmy się, więc widać w ostatniej chwili zdecydowała, że wpadnie po mnie.

– Cześć – powiedziała. – Widziałam wychodzącego gościa z jesienią średniowiecza na twarzy… To ty? – Zawiesiła na mnie pytające spojrzenie.

– Wierz mi, że jego jaja wyglądają jeszcze gorzej – mruknęłam, na co Delano roześmiała się zadowolona. Zawsze się śmiała, kiedy jakiś facet dostawał cięgi.

– Sara jest u babci do dziewiątej – oznajmiła. – Jemy kurczaka?

Zgodziłam się, bo jak zawsze po treningu byłam zmęczona i głodna. Weszłyśmy do supermarketu i zajęłyśmy się poszukiwaniem kurzych nóg i pomidorów.

– Ty, a może tuńczyka? – Podniosłam z namysłem małą konserwę.

– Nie. – Stanowczo pokręciła głową. – Nie lubię tuńczyków. Człowiek przez całe życie myśli, że to takie małe rybki mieszczące się w puszce, a potem się okazuje, że sukinsyny są wielkości krowy. Nie wydaje ci się to podejrzane? – Zmrużyła oczy.

– Faktycznie. – Odłożyłam puszkę na półkę. – Ale kurczaki biorą antybiotyki. To cię nie zraża?

Udała, że rozważa moje wątpliwości, dźgając palcem w folię opinającą drobiowe zwłoki.

– To może weźmy wołowinę – wymyśliła w końcu. – Chociaż nie, podobno czerwone mięso wzmaga agresję.

Rzuciłam jej spojrzenie spode łba, a potem ostentacyjnie położyłam w koszyku kawał rostbefu. Nim doszłyśmy do kasy, Delano odzyskała już powagę. Jak się okazało, przyszła po mnie, bo chciała porozmawiać o Pokurczu. Tak nazywała ojca swojej córeczki, z którym rozstała się będąc w siódmym miesiącu ciąży. Potem walczył z nią o to, by płacić jak najniższe alimenty, aż wykazała mu posiadanie najnowszego modelu audi oraz trzech nieruchomości. Obecnie nagle zaczął się interesować ich córką Sarą i to właśnie wpędziło Delano w stan paranoi.

– A co, jeśli zasypie ją prezentami, wycieczkami do Disneylandu i wakacjami w Dubaju? Co ja jej mogę zaoferować? Ciasny pokój i ubrania po dzieciakach moich sióstr?

– Miłość – odpowiedziałam. – Poczucie bezpieczeństwa. Dzieci to czują, a Sara jest mądra. Zrozumie, że tatuś potrafi tylko przyjeżdżać raz na miesiąc i całe uczucia rodzicielskie próbuje upchnąć w plastikowego kucyka. Za to ty masz z nią więź.

– Kucyk był interaktywny – mruknęła nieprzekonana. – A dziecko to tylko dziecko.

Rozumiałam jej niepokój. Wychowywała Sarę sama od ośmiu lat. Córeczka była dla niej wszystkim. Zanim zaszła w ciążę, pracowała jako fotomodelka, potem zrezygnowała z tej kariery i zarabiała w domu przy komputerze. Wszystko, co robiła, robiła dla dziecka, a teraz nagle zjawił się pajac, który kiedyś zamówił jej aborcję w holenderskiej klinice i wydzierał się na nią, że nie chce tam pojechać. A teraz uwodził dzieciaka drogimi prezentami. Delano bała się, że dziewczynka da się skusić bogactwem tatusia i zacznie tracić kontakt z matką. W najczarniejszych scenariuszach, snutych właśnie przez nią w drodze do kasy przez dział warzywny, Sara oznajmiała jej, że woli mieszkać z ojcem, a ona, Delano, nie może nic na to poradzić…

– Chcesz, żebym do niego zadzwoniła? – zapytałam. – No wiesz, mogę zapytać, jak często zamierza przyjeżdżać i w ogóle. Wspomnę o warunku za pobicie i wyroku w zawiasach. Może zrozumie aluzję.

– Jeszcze nie teraz, ale dzięki. – Wydawało się, że nieco się odprężyła. – Chcemy szparagi? – spytała, po czym wyłowiła z wielkiej skrzyni kilka białych miniaturowych penisów.

– Zlituj się, wyglądają jak obrzezane fiuty… – Wyjęłam warzywa z jej ręki. – Weźmy pomidorki koktajlowe.

– Wyglądają jak przerośnięte łechtaczki – odcięła się i moja dłoń z koszykiem pomidorków zamarła w powietrzu.

Ostatecznie wzięłyśmy kalafiora. Żadnej z nas nie przeszkadzało, że wygląda jak mózg na stole sekcyjnym.

W torbie z zakupami były jeszcze dwa czasopisma z tak zwanymi „historiami wziętymi z życia”. Kilka z nich napisała Delano i bardzo chciałam je przeczytać.

– W sumie nudy, wiesz, muszę pisać pod czytelniczki – wyjaśniła, z niejakim skrępowaniem zaznaczając tytuł tekstu „Moja teściowa mnie nienawidzi”. – Ale dostałam zlecenie na opowiadania kryminalne. Od wczoraj siedzę na stronach policji oraz ludzi, którzy piszą o prawdziwych zbrodniach, i szukam inspiracji. – Machnęła ręką w kierunku otwartego laptopa.

Usmażyłyśmy rostbef, surowego kalafiora pokroiłyśmy i zmieszałyśmy z sałatą, popiłyśmy wszystko czerwonym winem. Kiedy włączałam zmywarkę, przyszła matka Delano, wpuszczając przodem Sarę.

– O, ciocia Kit-Kat! – Mała podbiegła do mnie i wskoczyła mi na ręce.

Podniosłam ją wysoko, pamiętając, że Marek kazał mi trenować mięśnie ramion, i zakręciłam się dookoła.

– Hmm, Katarzyno, dobry wieczór. – Starsza pani wyraźnie nie była szczęśliwa, że osoba z wyrokiem za brutalne pobicie bawi się z jej wnuczką.

– Dobry wieczór – odpowiedziałam, nie kryjąc, że mierzi mnie kobieta, która pozwalała na to, by jej mąż latami molestował ich córki.

Cóż, musiałyśmy się z tą babą zgodzić, że Sara miała dość pokręcone wzorce osobowe, ale obie ją kochałyśmy. Dla mnie była kimś więcej niż dzieckiem koleżanki. Zajmowałam się nią, kiedy była malutka, a jej matka cierpiała na depresję poporodową. Zamieszkałam wtedy z nimi na pół roku, wstawałam w nocy do małej, a w dzień uprawiałam z nią jogging, biegając za specjalnie do tego celu zaprojektowanym wózkiem. Nigdy nie czułam potrzeby urodzenia dziecka, ale wtedy, kiedy tyle czasu spędzałam z Sarą, zdarzało mi się fantazjować, że to moja córeczka. Może właśnie dlatego nie myślałam o dziecku; w jakimś sensie już je miałam.

– Porobimy przysiady, ciociu? Ze mną na baranie? – Sara zaczęła mnie ciągnąć do dużego pokoju. Wychowała się, siedząc na moich ramionach, bo od kiedy tylko nauczyła się utrzymywać równowagę, używałam jej jako obciążenia przy ćwiczeniach siłowych. Obecnie ważyła prawie trzydzieści kilogramów, była więc niezłym ciężarkiem na przykład do przysiadów sumo.

– A jak twoja terapia? – zapytała Delano, kiedy już miałyśmy się żegnać.

– Chyba dobrze. – Wzruszyłam ramionami. – Na razie nie muszę chodzić po ulicy w kaftanie bezpieczeństwa.

– Słuchaj, może powinnaś iść na grupę? Czytałam wczoraj o takiej terapii grupowej dla osób, które straciły bliskich w wyniku przestępstwa. Wiesz, u nas w kraju morderca ma prawo do pomocy psychologicznej na koszt państwa, ale rodziny ofiar już nie… Ale są takie terapie odpłatnie.

– Kto tam chodzi? – chciałam wiedzieć.

– Ludzie, którym zamordowano bliskich. – Delano była jedyną osobą na świecie, która mogła mówić do mnie o tym wprost. – To działa trochę jak grupa wsparcia, ale we wszystkich spotkaniach uczestniczy psychiatra. Spotyka się z uczestnikami indywidualnie, ale przede wszystkim chodzi o to, żeby takie osoby mogły no wiesz… poznać innych w takiej sytuacji… Co myślisz?

– Prześlij mi link – odparłam po krótkim namyśle. – Poczytam, co to jest. Mój psychiatra się mnie boi. Chyba ma to związek z tym, że widział zdjęcia z procesu. Więc i tak muszę zmienić terapeutę.

Tak naprawdę nie wiedziałam, czy mojego doktora przeraziły zdjęcia tego gościa, który oskarżył mnie o próbę zabójstwa. Rzeczywiście, wyglądał na nich jak kawał mięsa rozbitego tłuczkiem, ale nawet sąd przychylił się do wniosku adwokata o zmianę kwalifikacji czynu. Nie chciałam go zabić, a już na pewno tego nie planowałam. To on mnie zaatakował, kiedy wychodziłam z przejścia podziemnego. Ja tylko się chciałam obronić. No… przez pierwsze pięć sekund. Później niczego już nie chciałam, bo mnie tam nie było. Był tylko Mrok.

Miałam szczęście, i on też, że na Pradze niektórzy noszą broń. Jacyś kolesie, może dilerzy, może egzekutorzy haraczy, zobaczyli, co się dzieje, i wycelowali do mnie z trzech spluw, żądając, żebym się odsunęła od nieprzytomnego już napastnika. Podejrzewam, że nie zjawili się tam przez przypadek. Jestem niemal pewna, że kiedy zostałam zaatakowana, było tam dwóch bandytów i ten drugi odpadł z walki po tym, jak prawdopodobnie złamałam mu szczękę kopniakiem. Kiedy jednak moja ofiara – tak, to on w świetle prawa był ofiarą, chociaż napadł na o głowę niższą dziewczynę – wybudziła się ze śpiączki, zaprzeczyła, by był tam ktoś jeszcze, a ja nie okazałam się wiarygodna nawet dla samej siebie. Rzeczony gość ze złamaną szczęką nigdy nie zgłosił się na policję, a w jego istnienie poważnie wątpił nawet mój adwokat.

– Kiedy wpada pani w szał, działa pani automatycznie i potem ma częściowo zatarte wspomnienia – przypomniał mi. – Nawet jeśli był tam jeszcze jeden napastnik, którego pani pobiła, to lepiej dla nas, że się nie zgłosił. Lepiej, żeby pani o tym nie wspominała.

Zrozumiałam to „nawet jeśli”. Byłam nie tylko bardzo agresywna, ale i z lekka niepoczytalna. Nikt do końca nie wiedział, czy można ufać moim relacjom. Może to ja napadłam tego biedaka? Fakty były takie, że on miał połamane żebra, wyrwany ze stawu bark oraz ciężki uraz głowy i rozległe obrażenia twarzy, a ja tylko poobcierane kostki dłoni. Do tego, że następnego dnia ze zdziwieniem wyciągnęłam z powierzchni skóry glana wbity w nią ludzki ząb, na oko górną trójkę, nikomu się nie przyznałam.

W każdym razie podejrzewałam, że jeśli mój miły psychiatra, przez całe życie zajmujący się raczej terapią osób zmagających się z chorobliwą nieśmiałością oraz fobiami na węże i zakonnice, zobaczył zdjęcia z obdukcji lekarskiej tamtego gościa, to mógł się poczuć z lekka zagrożony. Wystarczała już sama świadomość, że będę z nim spędzać godzinę sam na sam w tygodniu. W końcu terapeuci słyną z tego, że czasem mówią pacjentowi rzeczy, których ten nie chciałby wiedzieć. A nikt do końca nie wiedział, jak radzę sobie z takimi sytuacjami.

– Nie wiem, dlaczego wpadam w gniew – powiedziałam mu zresztą podczas pierwszej sesji. – To znaczy, wiem, co mnie wkurza, ale nie wiem, dlaczego nie reaguję jak normalni ludzie…

– Czy sądzi pani, że może to mieć związek z tym, że w dzieciństwie widziała pani zabójstwo siostry?

– Nie widziałam go – zaprzeczyłam. – Widziałam tylko moment, w którym odnaleziono jej ciało w kompostowniku. – Zacisnęłam szczęki.

– Czy to wspomnienie panią denerwuje?

– Nie. Tak. Nie wiem. – Czułam, że moje ciało się mimowolnie napina.

– Co pani czuje, wspominając tamten moment?

– Niemożliwość… – odpowiedziałam. – Uważałam wtedy, że to niemożliwe; że to nie może być Ewa. Ewa żyła, bo przecież ja żyłam…

– Ale jednak to były zwłoki pani siostry. Miałyście wtedy ile… osiem lat?

Tak, miałyśmy osiem lat, dziesięć miesięcy i cztery dni, no pra, kiedy moja siostra bliźniaczka została brutalnie zamordowana na progu naszego domu. Wyszła tylko po piasek do kuwety naszego małego kotka. Nasz dom był wciąż w budowie, mieszkaliśmy w jednej ukończonej części, a robotnicy uwijali się w drugiej. Jak to na budowie, leżała tam pryzma piasku i mama kazała nam przynosić ten piasek, żeby kot miał się w co załatwiać.

Tego wieczoru była moja kolej, ale wygrałam z Ewą w kółko i krzyżyk, więc poszła ona. Mama nie lubiła, kiedy zamieniałyśmy się obowiązkami, więc siostra wyszła w mojej czapce, kurtce i butach. To była norma. Często udawałyśmy jedna drugą i czerpałyśmy z tego tyle korzyści, ile się dało.

– Byłyście identyczne? – zapytała kiedyś Delano, którą poznałam dopiero w kolejnej szkole, do której poszłam po przeprowadzce do cioci Krystyny i wujka Bogdana.

– Bliźnięta jednojajowe – przyznałam. Kiedy nie mówiłam o śmierci Ewy, tylko o naszym wspólnym życiu, nie czułam się spięta. Czasami nawet się wtedy uśmiechałam. – Nawet rodzice nas nie rozróżniali, tylko po dłoniach. Ja miałam trochę krótsze palce i jeśli bardzo chcieli się upewnić, która jest która, kazali nam przykładać do siebie dłonie. Mama jednak kupowała nam różne ubrania, chyba właśnie po to, żeby nas rozróżniać. Kazała nam wybrać sobie różne hobby, różne sporty i tak dalej. Przynajmniej dzisiaj tak na to patrzę. Wtedy wydawało mi się, że to taka gra. Wszyscy czuli się przy nas zdezorientowani i chcieli uczepić się czegokolwiek, co pomagało nas rozróżnić, a myśmy wiecznie robiły świat w balona.

– Zamieniałyście się? W szkole też? – Dla Delano było to fascynujące.

– W kółko! – Coś zakręciło mnie w nosie i poczułam ciepło pod powiekami. – Nie masz pojęcia, jak wyglądałyśmy razem. Jak klony. Ty byś się nie bawiła kosztem innych?

Nigdy nikomu, poza Delano, nie opowiadałam, jak wyglądało moje wczesne dzieciństwo. To było tak jakbym istniała w dwóch osobach. Z Ewą dzieliłam nie tylko wygląd, ale też praktycznie wszystkie przeżycia. Jeśli zdarzyło się, że czegoś doświadczyłam sama, opowiadałam jej o tym drobiazgowo, upewniając się, że poznała wszystkie szczegóły. Dzięki temu mogłyśmy jeszcze bardziej działać na nerwy otoczeniu, bo praktycznie nie dało się nas na niczym przyłapać, jeśli w kółko zamieniałyśmy się tożsamościami. A poza tym naprawdę wiodłyśmy życie jak jedna osoba w dwóch ciałach. Czułam jej emocje, przeżywałam je tak jak własne, źle się czułam, kiedy ona chorowała, rano otwierałam oczy dokładnie w momencie, w którym ona się budziła.

– Wyobrażała sobie pani, jak by wyglądało wasze życie, gdyby Ewa nie zginęła? – zapytał raz doktor, którego naczelnym zadaniem wszak było zadawanie pytań wiercących w duszy dziurę, aż do stępienia wiertła.

– Tak – wychrypiałam zwięźle. – Ale od jakiegoś czasu tego nie robię. Nie mogę…

– Co pani czuje, gdy myśli pani, że siostra mogłaby żyć, gdyby nie…

– Dosyć! – Poczułam, że świadomość obsuwa mi się w tył czaszki, a mięśnie tężeją.

– Proszę odetchnąć głęboko trzy razy i postarać się pomyśleć nad tym pytaniem. Musi się pani z tym skonfrontować, bo tu leży źródło pani gniewu. Miała pani osiem lat i nikt pani nie pomógł uporać się z tą traumą. Kiedy zrobi to pani teraz, poczuje pani ulgę i odzyska…

– Nie mogę. – Moje wargi były teraz jak nie moje. – Niech pan przestanie pytać…

Musiał zobaczyć Mrok w moich oczach, może w postawie ciała. Może go nie doceniłam, może kiedyś pracował z psychopatami, seryjnymi mordercami albo po prostu paranoikami. W każdym razie wiedział, kiedy skończyć sesję, wycofał się z zadawania brutalnych pytań i przysunął do biurka, nie spuszczając ze mnie łagodnego wzroku. Tyle że pod tą łagodnością kryło się przerażenie.

Tamtego dnia wróciłam do domu, wciąż nie do końca będąc sobą. Mrok, raz wywołany z zakamarków mojego umysłu, nie chciał odejść. Moje ciało chciało walczyć. Gardło krzyczeć. Serce –tłoczyć w żyły czystą adrenalinę. Wiedziałam, że mogę to opanować tylko w jeden sposób. Założyłam na kostki dwukilogramowe obciążniki i wybiegłam z domu. Nie wróciłam, dopóki nie znalazłam się na granicy zgonu z wyczerpania. Dopiero kiedy mroczki przed oczami zaczęły przesłaniać większą część pola widzenia i kiedy zwymiotowałam żółcią z potwornego wysiłku, pozwoliłam sobie opaść na kolana na miękki trawnik i wrócić do niedokończonego pytania psychiatry. Zdanie wreszcie ułożyło się w całość:

„Co pani czuje, myśląc, że pani siostra mogłaby żyć, gdyby… wasza matka jej brutalnie nie zamordowała i nie ukryła jej zwłok w kompostowniku?”

Wbrew oczekiwaniom, link, który wysłała mi Delano, nie prowadził do strony o psychoterapii grupowej, tylko bloga jakiegoś gościa o pseudonimie Grappa. Ów Grappa miał dość szczególną pasję: zdobywał mianowicie informacje od policjantów z wydziału kryminalnego, a potem, po oczyszczeniu z wszelkich śladów mogących doprowadzić odpowiednie służby do niego albo jego informatorów, zamieszczał na swoim blogu obszerne sprawozdania z miejsc zbrodni. Pisał przy tym z maniackim zacięciem, że robi to z myślą o społeczeństwie, które ma prawo widzieć, w jakim kraju żyje i co się dzieje za cienką dyktą drzwi sąsiadów. Był zdania, że policja nie ujawnia lwiej części dokonywanych morderstw nie po to, by nie siać paniki, ale wyłącznie dlatego, że pragnie ukryć własną indolencję i kompletny brak rezultatów w ściganiu sprawców.

Oto kolejny przykład brutalnego zabójstwa, którego nasza Policja nie jest w stanie wyjaśnić – przeczytałam w ostatnim wpisie. – Sprawa jest tym bardziej tragiczna, że ofiarą padł młody człowiek już wcześniej okrutnie naznaczony przez życie. To 23-letni Damian Morwa, który trzy lata temu był świadkiem zabójstwa swojej narzeczonej. Wtedy schwytano i osądzono rzekomego sprawcę, ale czy na pewno? Moim zdaniem, Policja sfuszerowała robotę i albo posadziła nie tego gościa co trzeba, albo nie zapewniła wystarczającej ochrony swojemu głównego świadkowi. Fakty jednak pozostają faktami: młody mężczyzna został znaleziony w swoim domu z foliowym workiem na głowie. Worek był w kilku miejscach przekłuty igłą, by ofiara nie udusiła się od razu, tylko konała powoli i w męczarniach. Do tego sprawca lub sprawcy dopuścili się torturowania Damiana, zadając mu cios ostrym narzędziem w brzuch, a następnie smarując jego ręce i ramiona własną krwią. Oczywiście cała sprawa nie ujrzałaby światła dziennego, gdyby nie moje źródła, którym – jak wiecie – zależy, aby tzw. błędy w sztuce dochodzeniowej nie spoczywały wyłącznie na cmentarzach. Tutaj możecie na bieżąco śledzić postępy w najgorętszych dochodzeniach w sprawach zabójstw oraz komentować poczynania Policji. Możecie także zamieszczać swoje sugestie i pomysły, ale jedyne, co mogę Wam zagwarantować, to to, że Policja i tak je oleje. Mimo to czekam na Wasze komentarze!

W pierwszej chwili nie zrozumiałam, dlaczego Delano wysłała mi ten link. Czy nie mówiła, że chodzi o psychoterapię dla osób, których bliskich zamordowano? Dopiero po chwili wpadłam na to, żeby zerknąć na komentarze pod artykułem. I bingo! Ktoś pisał, że znał ofiarę, bo chodził z nią na grupę. To musiało być to! Anonimowy internauta podawał bowiem nazwisko terapeuty i adres ośrodka, gdzie odbywały się zajęcia, zapewne, aby uwiarygodnić swoje koleżeńskie relacje z zabitym chłopakiem. Wstukałam w Google jedno i drugie, i wyskoczyło mi kilka linków. Pierwszy prowadził do strony pani doktor psychiatrii, która prowadziła tę grupę, drugi do poradni zdrowia psychicznego, która firmowała zajęcia, a kolejne do opinii o lekarce. Ponieważ wszystkie były pozytywne, zdecydowałam się zadzwonić.

– Przykro mi, to zamknięta sześcioosobowa grupa – powiedziała kobieta o przyjaznym głosie, kiedy już wyłuszczyłam, o co mi chodzi. – Terapia trwa rok, spotkania są trzy razy w tygodniu. Niestety ta grupa rozpoczęła zajęcia dopiero pięć tygodni temu, więc mogę panią zapisać dopiero na przyszły rok. Jeśli potrzebuje pani pomocy wcześniej, mogę polecić innego lekarza.

– Chyba potrzebuję… – wyznałam, a potem opowiedziałam jej o moim doktorze, który sprawia wrażenie, jakby się mnie bał. – A uczestnictwo w psychoterapii to jeden z warunków zawieszenia wyroku – dodałam, bo wcześniej wspomniałam także o napadach furii. – Muszę kogoś znaleźć.

– Wie pani co? – W jej głosie wyczułam wahanie. – Proszę przyjść do mnie na wizytę indywidualną. W ostatnim tygodniu zmienił mi się skład grupy i być może będzie pani mogła zająć czyjeś miejsce.

Podziękowałam jej wylewnie, nie zdradzając, że wiem, na czym polegała owa „zmiana składu grupy”. Rzuciłam okiem na uśmiechnięte zdjęcie Damiana zamieszczone na blogu Grappy i pomyślałam mimochodem, jak to będzie siedzieć na krzesełku świeżej ofiary morderstwa.

Na godzinę przed rozpoczęciem nowej terapii dostałam ataku, tyle że tym razem paniki. Nigdy wcześniej tak się nie czułam. Poczułam duszności, wydawało mi się, że zaraz wydarzy się coś potwornego, serce mi kołatało, a jednocześnie zaczęłam się pocić. Nie od razu zrozumiałam, co się dzieje. Początkowo wydawało mi się, że to coś rzeczywistego, że naprawdę za chwilę stracę nad sobą kontrolę albo umrę. Kiedy zaczęły mi drętwieć nogi i poczułam zawroty głowy, zadzwoniłam raz jeszcze do tej lekarki.

– Rozumiem, nic się nie dzieje – powiedziała spokojnie, wręcz pogodnie. – Proszę wziąć torebkę, najlepiej papierową, ale może też być foliowa, przyłożyć ją do ust i oddychać do niej. Wdech, wydech, wdech, wydech. Lepiej się pani czuje?

– Kręci mi się w głowie – odpowiedziałam, osuwając się po ścianie.

– Tak, wiem. To z powodu zmniejszenia podaży tlenu. Atak paniki powoduje hiperwentylację, a ta z kolei nakręca objawy lękowe. Dlatego najważniejsze to nie oddychać głęboko, najlepiej użyć torebki. A teraz niech pani włączy telewizję i znajdzie kanał komediowy. Ma pani telewizor?

Nie miałam, więc kolejnych jej sugestii wysłuchałam już oglądając kątem oka „Przyjaciół” na laptopie. Kiedy odważyłam się rozłączyć, czułam się już w miarę normalnie. Lekarka na koniec upewniła się, że widzimy się za czterdzieści minut, i przypomniała mi, żebym coś zjadła przed zajęciami. Najwyraźniej nie jest wskazane, by grzebać w psychice, nie zapewniwszy sobie wcześniej zapasu energii dla ciała.

Ewa została uduszona. Nasza matka powaliła ją na wilgotne podłoże i tak długo wgniatała jej twarz w glebę, aż jej dziecko przestało wierzgać, drzeć paznokciami ziemię, a potem konwulsyjnie podrygiwać. Musiała jej przy tym klęczeć na plecach, bo sekcja wykazała uszkodzenie dwóch kręgów piersiowych u ofiary. Potem podniosła bezwładne ciałko swojej ośmioletniej córeczki i przeniosła je do kompostownika, stojącego za będącą w budowie częścią domu, gdzie nocowali robotnicy. Za pomocą łopaty rozgarnęła cuchnące resztki powoli zamieniające się w biomasę, po czym umieściła w dole ciało dziecka i spokojnie je zasypała. Po około czterdziestu minutach przyszła do naszego pokoju i zapytała, czy wreszcie zamierzamy iść po cholerny piasek dla kota. Kiedy nie była pewna, z którą z nas rozmawia, zawsze mówiła „wy”, licząc chyba, że jej przesłanie tak czy owak dotrze do właściwej córki.

Nie znałam się wtedy na zegarze, ale doskonale wiedziałam, że Ewy nie ma już zbyt długo. Powiedziałam więc matce, że wyszła jakiś czas wcześniej i dotąd nie wróciła. Ta zrobiła dziwną minę, a potem wyszła wołać Ewę przez okno. Kolejny kwadrans albo dwa później już wszyscy szukali mojej bliźniaczki. Wszyscy, czyli mama i czterech robotników, którzy budowali nam dom. Ojciec siedział wtedy w Niemczech i zarabiał kasę na dniówki dla robotników oraz materiały budowlane. Kiedy prawda wyszła na jaw, nie mogłam zrozumieć, jak to możliwe, że kobieta, która nas urodziła, była zdolna do takiej potworności. Zabić własne dziecko i wrzucić je do dołu na odpadki.

W tym potwornym szaleństwie była jednak metoda. W kompostowniku kryło się tyle organicznych odpadów, w tym nawet mięsnych, że psy policyjne szukające Ewy musiały zgłupieć, przynajmniej pierwszego wieczoru. A może też najpierw sprowadzono psy tropiące żywych ludzi, a te do szukania zwłok przywieziono później? Nie pamiętam tego zbyt dobrze, wiem tylko, że ciało Ewy znaleziono dopiero później, kiedy minęły tamta straszna noc i pół strasznego dnia. Policjanci rozgrzebali cuchnący kompostownik i ona tam była. Obserwowałam tę scenę z okna i zobaczyłam, jak jeden z policjantów wzdryga się gwałtownie, a potem patrzy w moją stronę. Wyobrażałam sobie, co poczuł, kiedy zobaczył pod stertą resztek twarz dziecka, z którym rozmawiał kilkanaście minut wcześniej. Ale pozbierał się bardzo szybko i zabrał do pracy, ostrożnie wyciągając ciało mojej siostry z dołu pełnego cuchnących odpadów.

Chociaż nie mogłam tego widzieć, bo wszystko zasłaniały szerokie plecy policjantów, do dzisiaj mam przed oczami twarz Ewy – sinobiałą, z niebieskimi ustami i krwawymi wybroczynami na białkach oczu. W jej włosach plączą się dżdżownice i robaki, do czoła przyklejają się obierki ziemniaków i jabłek. Nie mogłam tego widzieć, a jednak mam takie wspomnienie. Ludzka pamięć działa zagadkowo. Zapominamy rzeczy, których byliśmy świadkami, za to pamiętamy obrazy, których nigdy nie widzieliśmy. Chyba właśnie dlatego wielu psychologów uważa, że zeznania tak zwanych naocznych świadków nie powinny być brane pod uwagę przez sądy. Mnie na przykład policja wypytywała, co widziałam z okna, kiedy siostra poszła po piasek dla kota, i czy zauważyłam, jak nasza mama ją morduje. Byli przekonani, że musiałam to widzieć. Tymczasem ja w kółko powtarzałam, że nie patrzyłam przez okno, ale kompletnie nie umiałam powiedzieć, co wtedy robiłam. Nie miałam żadnych wspomnień od momentu, kiedy Ewa wyszła w moich butach i kurtce do ogrodu, aż do chwili, gdy mama zapytała, co z piaskiem do kuwety. Nic. Po prostu dziura w pamięci.

Opowiedziałam to wszystko doktor Marii Lenc podczas pierwszej wizyty. Działała na mnie kojąco, wzbudzała zaufanie. Miała koło czterdziestu pięciu lat, proste ciemne włosy zawijające się pod brodą i spojrzenie, które mówiło, że nie jestem w stanie niczym jej zaskoczyć. Odetchnęłam z ulgą, widząc, że moja relacja z niemal śmiertelnego pobicia tamtego faceta nie zrobiła na niej wrażenia. Doktor Lenc wyglądała jak ktoś, kto ma pewność, że poradzi sobie w każdej sytuacji. Może była doskonałym psychiatrą, a może trzymała na kolanach broń? Nie wiem, ale podobało mi się, że nie traktuje mnie jak zagrożenie.

– Kiedy dowiedziałaś się, że to wasza matka dokonała morderstwa? – Od początku mówiła do mnie na „ty”, ja pozostałam przy „pani”.

– Nie wiem… Kiedy o tym myślę, to mam takie uczucie jakbym wiedziała od początku. Pamiętam ten moment, kiedy przyszła zapytać, co z piaskiem dla kota, i czuję wściekłość na samą myśl o nim. Przecież przed kilkunastoma minutami zabiła swoje dziecko! Wiedziała, gdzie jest! W kompostowniku, uduszone mokrą ziemią! Mam wrażenie, że już wtedy się jej bałam.

– Ale wiesz, że to nieprawda. Twojej siostry szukano przez prawie całą dobę. Do momentu znalezienia ciała nikt nie podejrzewał waszej matki.

– A co, jeśli naprawdę widziałam wszystko przez okno? – Tę myśl jako pierwszy poddał mi jeden z przesłuchujących mnie gliniarzy, a potem powtarzano ją bez ustanku, licząc, że sobie „coś przypomnę”. – Widziałam, jak matka zabija Ewę, ale to wyparłam?

– Mówiłaś mi, że to był proces poszlakowy. – Doktor zmieniła nieco temat. – Nie było bezpośrednich dowodów przeciwko twojej matce. Wszystko opierało się na listach, które pisała do mężczyzny, z którym zdradzała waszego ojca i do którego chciała uciec, braku alibi oraz twoich zeznaniach. Co czujesz, myśląc, że przyczyniłaś się, by ją oskarżono?

Znałam odpowiedź na to pytanie. Zadawałam je sobie tak wiele razy, że słowa popłynęły niemal automatycznie:

– Nie powiedziałam niczego, co nie było prawdą. Nie zmyślałam i nie kłamałam. Ona naprawdę nieraz krzyczała, że ma dosyć dwójki dzieci. Biła nas. A tego dnia wyszarpała nas za włosy, bo znowu ją oszukałyśmy, która jest która… Ewa się przewróciła, a ona stała nad nią i… I trzęsła się z wściekłości… jakby chciała ją zabić…

Doktor Lenc nic nie powiedziała, pozwalając, bym usłyszała swoje słowa, jak rozłażą się po jej gabinecie niczym obrzydliwe karaluchy.

Miałam wtedy osiem lat, właśnie zginęła moja siostra i byłam w stanie szoku. Nie pamiętam, żeby podczas przesłuchań przez policję był przy mnie psycholog, chociaż wierzyć mi się nie chce, że mogło go nie być. Tak naprawdę wszystkie pytania – zrozumiałam to, kiedy stałam się już dorosła – były tendencyjne. Gliniarze nie chcieli wiedzieć, co widziałam przez okno. Chcieli usłyszeć, że widziałam moją matkę.

– Wiesz, jaki gniew jest najsilniejszy? – zapytała, kiedy opanowałam drżenie warg. – Nie ten, który kierujemy przeciwko tym, którzy nas skrzywdzili, ale ten, który czujemy wobec nas samych. Bardzo wiele osób, których bliscy zginęli, obwinia się o to, co się stało. To ty miałaś iść po piasek dla kota, prawda? Więc może w twojej dziecięcej logice zrodziło się przekonanie, że wysłałaś siostrę na śmierć? Że zginęła zamiast ciebie? A potem, do tego wszystkiego, spowodowałaś, że twoja matka trafiła do aresztu, gdzie popełniła samobójstwo? Twój gniew, Katarzyno, jest w pełni zrozumiały. Odczuwasz go, bo jesteś człowiekiem. Tylko psychopata nie miałby poczucia winy w związku z tym, co się stało. Ale ta wściekłość, choć zrozumiała, jest niesłuszna. Bo to nie ty zabiłaś siostrę i w żaden sposób nie mogłaś temu zapobiec. Czeka nas wiele pracy, żebyś zdołała o tym przekonać swoją podświadomość, ale wiem, że to się uda. Za dziesięć minut zaczynamy zajęcia. Chodź, pokażę ci salę.

Spotkanie trwało cztery godziny. Nie przypominało sesji AA, o jakich się słyszy. Nikt nie mówił czegoś w stylu „Cześć, jestem Dominik i jestem ojcem zamordowanej siedemnastolatki”. Razem ze mną było tam sześć osób. Na szczęście doktor Lenc wykazała się wrażliwością, czy może znajomością ludzkiej psychiki, i kazała wymienić fotel, na którym wcześniej siadywał Damian. Nie przejęłam więc miejsca po ofierze zabójstwa. No, może tylko na liście. Ludzie z grupy też nie wydawali się jakoś specjalnie przejęci tą tragedią. Każdy z nich stracił kogoś o wiele bliższego niż znajomy z terapii. Nie znaczy to jednak, że nie wspominali Damiana. Przeciwnie, podczas przerw dużo o nim mówili.

– Nie mógł uporać się z poczuciem winy… – powiedział Wiktor, dwudziestoparoletni blondyn o wyglądzie księcia elfów. – Uważał, że gdyby nie zapomniał portfela, jego Ania by żyła.

Wiedziałam o nim tylko tyle, że jego ojciec był policjantem, który zginął, kiedy wracał ze służby. Zwrócił uwagę chuliganom zaczepiającym na przystanku dziewczynę z czarnoskórym dzieckiem i został zadźgany nożem.

Z kolei historia Damiana była prosta i tragiczna zarazem. Poszedł ze swoją narzeczoną do baru typu fast food, ale kiedy przyszło do płacenia, zorientował się, że zapomniał pieniędzy. Zapłaciła Ania. Gotówką, bo wcześniej była w bankomacie – wieczorem miała dać zaliczkę facetowi od remontu łazienki, miała przy sobie dwa tysiące. Później policja ustaliła, że facet, który zabił Anię, musiał zauważyć pieniądze właśnie wtedy, gdy płacili za hamburgery. Śledził parę i dopadł ich, kiedy prawie doszli do mieszkania Damiana, położonego na ponurym, niemal pustym nocą blokowisku. Przystawił Ani do szyi kawałek szkła i zażądał portfela. Oddała mu go bez namysłu, ale bandyta i tak wepchnął jej szklany szpikulec pod brodę, zapewne po to, by Damian zajął się ranną dziewczyną, a nie ścigał napastnika. Pchnięcie okazało się śmiertelne, Ania zmarła w karetce. Mordercę złapano i osądzono, ale Damian nigdy nie przestał mówić, że to on zabił swoją narzeczoną. Gdyby nie zapomniał pieniędzy, ona by żyła. „Zabił” ją, bo tamtego dnia założył inną kurtkę i zapomniał przełożyć zawartość kieszeni…

Poczułam, że ta terapia ma sens. Po raz pierwszy spotkałam osoby, które także przeżyły podobną stratę. Odkryłam, że mogę mówić o tym, jak modliłam się, by Bóg zabił mnie i przywrócił życie Ewie, i nikt nie ucieka spojrzeniem. Ci ludzie po prostu kiwali głowami w odruchu zrozumienia, bo robili to samo. Zasada była taka, że można było zadawać pytania osobie, która akurat ma głos. Pytali mnie zatem o różne rzeczy, ale nie wyczuwałam w tym niezdrowej ciekawości, fascynacji zbrodnią ani pełnego skrępowania współczucia. Pytali, bo chcieli wiedzieć, co czułam i jak sobie z tym radzę. Pytali, bo mieli nadzieję, że moje odpowiedzi przyniosą ulgę i im.

– Jak poszło? – Delano wpadła do mnie następnego dnia. – Czemu nie odpisujesz na maile? Aha, no tak…

To ostatnie dodała na widok mojej pracowni. Panował tam potworny bałagan, wszędzie leżały rysunki, o ścianę opierały się schnące obrazy, pod oknem, niczym kręgle, stały butelki z terpentyną i rozpuszczalnikami, a na środku sztaluga z obrazem o powierzchni czterech metrów kwadratowych. Pod sztalugą leżały dwie palety, w słoiku moczyły się pędzle. Obok stało kilka kubków po kawie i herbacie oraz talerz z ogryzionymi kośćmi kurczaka.

Delano schyliła się, zebrała naczynia i zaniosła je do kuchni.

– Przyniosłam ci risotto! – krzyknęła, puszczając wodę z kranu. – Jesz teraz czy potem?

Zdjęłam fartuch i poszłam pomóc jej w zmywaniu moich kubków i talerzy. Poprosiłam też o risotto.

– Pisałam ci, że ten gość od bloga, no wiesz, Grappa, dodał nowy post o zabójstwie twojego kolegi z grupy.

– Nie jest moim kolegą – oznajmiłam z ustami pełnymi ryżu z cukinią. – Był martwy, kiedy o nim usłyszałam. Moim zdaniem to wyklucza bliższą znajomość.

– Ale teraz macie wspólnych znajomych. – Nie poddawała się. – I siedzisz obok jego ducha na terapii.

– Myślisz? – zastanowiłam się. – A wiesz, faktycznie czułam jakiś taki przeciąg. Niezbyt to fajne. Jak się egzorcyzmuje duchy zabitych ludzi?

– Mówi się „duchu, duchu, wynoś się, bo jak nie, to będzie źle?” – zasugerowała, nastawiając wodę na herbatę.

– Ciekawe, czym można zaszantażować ducha kolesia, któremu ktoś założył foliowy worek na łeb, a potem posiekał brzuch – mruknęłam. – Zresztą może po prostu następnym razem wezmę sweter. Co mam go stamtąd wyrzucać? W końcu był tam pierwszy.

– Co będzie się kręcić na karuzeli? – zmieniła nagle temat, patrząc przez otwarte drzwi na sztalugę.

– Zwłoki – odparłam z pełnymi ustami. – No wiesz, wisielcy. Karuzela będzie kolorowa, taka typowa jak w wesołym miasteczku, ale zamiast dzieci będą na niej wirować powieszeni ludzie.

– Ale wiesz, że w rzeczywistości to poodpadałyby im głowy od tułowi? No wiesz, grawitacja plus przeciążenie i nie ma siły, żeby tak malowniczo wirowali…

– I co z tego? – Wzruszyłam ramionami. – Taką mam wizję. Czuję się, że to się sprzeda.

Pokiwała głową na znak, że szanuje mój zmysł komercyjny. Faktycznie, moje makabryczne obrazy, na ogół zajmujące pół ściany, sprzedają się na pniu. Z jakichś nieodgadnionych przyczyn ludzie płacą po kilka tysięcy złotych, euro czy dolarów, by móc powiesić sobie na ścianie siedmiu krasnoludków grających w piłkę głową Królewny Śnieżki czy monstrualnych rozmiarów katedrę w całości skonstruowaną z ludzkich szkieletów. Tak, jestem malarką. Maluję jednak wyłącznie śmierć w najróżniejszych jej odsłonach i konfiguracjach. Nim skończę malować jeden obraz, w mojej głowie pojawia się kilkanaście kolejnych wizji, które tylko czekają, by przenieść je na płótno. Mój styl można by nazwać gotykiem, groteską, jak i znaleźć w nim mocne nawiązania do danse macabre, ale tak naprawdę to tylko to, czym wymiotuje moja podświadomość. Trupy, rozkład, okrucieństwo. Witam w pałacu mojej wyobraźni.

– A ja sprzedałam dwa opowiadania kryminalne. – Delano postawiła przede mną herbatę z cytryną. Skąd wzięła cytrynę w moim domu, nie miałam pojęcia. – Zakochałam się w tym gościu, no wiesz, Grappie. Dostarczył mi inspiracji na dobry rok pisania!

– Ciekawe, skąd on bierze te wszystkie informacje – zastanowiłam się. – Może sam jest gliniarzem i prowadzi te dochodzenia?

– Wątpię, mogliby go namierzyć. – Potarła nos. – I tak się dziwię, że mu nie zamknęli tej strony.

– O, a propos! – przypomniałam sobie. – Miałam, wyobraź sobie, atak! Dobrze, że zainstalowałam tego firewalla, bo znowu straciłabym wszystkie grafiki. Też sobie powinnaś kupić.

– E tam! – Machnęła ręką, nieomal wylewając swoją herbatę. – Co napiszę, to od razu wysyłam do wydawnictw. Zresztą wiesz, kto by kradł teksty?

Cóż, ja miałam inną sytuację. Kiedy nie malowałam obrazów, pracowałam jako grafik freelancer dla różnych agencji reklamowych. Na moim komputerze znajdowały się katalogi z briefami, czyli specyfikacjami zamówień kampanii od firm, gotowe grafiki przed i po akceptacji oraz kalendarze kampanii. Generalnie łatwiej było włamać się do prywatnego komputera, niż sforsować zabezpieczenia sieci firmowych. Dlatego dwa razy zdarzyło się, że wykradziono mi dane, i potem miałam kłopoty z udowodnieniem, że nie naruszyłam zasad poufności. W końcu wydałam tłuste honorarium za obraz pary młodej w bliźniaczych trumnach na profesjonalną zaporę, zdolną odeprzeć wszystkie znane typy ataków komputerowych, i zyskałam święty spokój. Miałam nadzieję, że jeśli ktoś potrafi sforsować mojego firewalla, to przypuszczalnie jest kolesiem zdolnym do przeprowadzenia ataku na Pentagon i będzie jednak bardziej zainteresowany tym drugim.

Ponieważ Delano bardzo zależało, żebym razem z nią przeczytała kolejny post Grappy, włączyłam laptop i zanurzyłyśmy się w klimat nielegalnych doniesień ze świata zbrodni.

– Widzisz, jest nowy post! – Przyjaciółka aż zabrała mi myszkę. – Czytamy!

Moje źródło podaje, że zamordowany Damian Morwa był pacjentem doktor Marii Lenc, znanej psychiatry prowadzącej od kilku lat terapię dla osób, które straciły bliskich w wyniku zbrodni. Nie jest to żadna nowość, ale postanowiłem dowiedzieć się trochę o samej pani doktor i grupie, którą obecnie prowadzi.

– Kurde, myślisz, że zaraz dojdzie do wniosku, że zabiłam Damiana, bo zależało mi na jego miejscu w grupie? – rzuciłam myśl, nieco rozdrażniona napuszeniem Grappy.

Okazuje się, że doktor Lenc, która od pięciu lat pomaga osobom zmagającym się z takimi traumami, wybrała ten kierunek terapii na skutek osobistej tragedii. Pięć lat temu doktor Lenc zajmowała się opieką psychologiczną nad dziećmi i młodzieżą w pogotowiu opiekuńczym, ale po napadzie na kantor, w wyniku którego zginął mąż jej przyjaciółki, zadecydowała o zmianie profilu działalności. Dotarłem do trzech jej byłych pacjentów, z których każdy twierdzi, że terapia pomogła mu uporać się ze stratą, nienawiścią do sprawcy oraz gniewem. Wygląda na to, że udział w grupie doktor Lenc był dla Damiana szansą na nowe życie, ale komuś zależało, by mu tę szansę odebrać. Istnieje także możliwość, że podczas terapii Damian zaczął mówić o czymś, co było dla kogoś niewygodne. Sądzicie, że ktoś mógł zabić go, by zamknąć mu usta? Czy Damian wiedział, że mężczyzna skazany za zabicie jego narzeczonej nie był prawdziwym mordercą, i właśnie zaczął sobie przypominać wszystkie fakty? Czy to kolejna fuszerka Policji, która jak zwykle zamknęła niewłaściwą osobę? Piszcie, komentujcie, pytajcie, a jeśli macie sprawdzone informacje, dawajcie je bezpośrednio do mnie! Przypominam, że morderca wciąż chodzi na wolności, a policji nie spieszy się, by go złapać! Im wystarczy tylko wsadzić kogokolwiek, a nie ukarać prawdziwego winnego!

Cóż, nieobce mi są ataki paranoi, ale moim zdaniem Grappa zdecydowanie za bardzo fascynował się teoriami spiskowymi. W moim odczuciu policja robiła, co w jej mocy, żeby dorwać sprawców zbrodni. Pamiętam, ilu gliniarzy było zaangażowanych w szukanie Ewy, a potem w ustalanie, jak zginęła. Odwalili kawał dobrej roboty. Nie nabrali się na histerię i krzyki matki, że jest niewinna, znaleźli ślady, ustalili motyw, odtworzyli przebieg zdarzeń. Wierzyłam, że zawsze tak działają.

W przypadku narzeczonej Damiana, z tego, co wiem, nie było trudno ustalić, kto był sprawcą. Rozpoznał go Damian, znaleziono przy nim portfel Ani, jego odciski palców były na kawałku szkła, który posłużył za narzędzie zbrodni. Z pewnością więc zamknęli właściwego faceta. Okazał się nim zwykły bezrobotny, który ześwirował na widok dwóch tysięcy w gotówce. Potem nawet przyznał się do winy i na sali sądowej – jeśli wierzyć opowieściom Wiktora i reszty – przepraszał rodzinę ofiary. Policja znalazła odpowiedź na wszystko, sprawę zamknięto. Zostało tylko jedno pytanie i właśnie zadała je Delano:

– Dlaczego ten Damian został zamordowany kilka tygodni po tym, jak zaczął chodzić na terapię grupową?

Trening trwał ponad godzinę i czułam już kłujący ból w ramionach. Marek uważał, że muszę jak najwięcej ćwiczyć ręce, bo są moją słabą stroną. Normalnie nie znoszę, kiedy ktoś usiłuje mi rozkazywać albo do czegokolwiek mnie zmuszać, ale w przypadku zaleceń instruktora zaciskałam zęby i robiłam, co mi kazał.

– Jeszcze osiem – rzucił, przechodząc obok mnie, a ja zdobyłam się jedynie na posłanie mu morderczego spojrzenia znad podłogi. A potem dokończyłam pompki.

– Okej, wszyscy! – zawołał chwilę potem. – Bierzcie kaski i rękawice, robimy sparing.

Podniosłam się z ulgą i zaczęłam naciągać kominiarkę pod kask. Kiedy byłam gotowa, obejrzałam się w poszukiwaniu kogoś do pary i odkryłam, że tego dnia na zajęciach była nieparzysta liczba osób.

– Zaczynasz ze mną – Marek stanął naprzeciwko mnie. Miał jedynie rękawice bokserskie. Cóż, trafienie go w głowę było zapewne mniej prawdopodobne niż złapanie w locie spadającej gwiazdy.

Co do zasady, podczas sparingów z użyciem sprzętu ochronnego na naszej sali można się było poruszać z dowolną prędkością. Ustawiało mnie to w roli faworytki, bo jestem szybsza niż większość ludzi, których znam. To podobno genetyczne.

– Więcej nóg! – Po skupieniu na twarzy Marka widziałam, że nie lekceważy mnie jako przeciwnika. – Podnieś lewą rękę. Schodź niżej przy unikach.

W końcu nasza runda się skończyła i trener zarządził zmianę. Odwróciłam się, szukając wzrokiem następnego sparing partnera i odkryłam, że wszyscy moi koledzy w niejakiej panice dobierają się w pary tak, żeby żaden nie trafił na mnie.

– Sorry, ale musisz mi rzucić kogoś na pożarcie. – Spojrzałam na Marka.

– Ciężka sprawa – mruknął. – Naprawdę wszystkich tu lubię…

Po zajęciach wychodząc z szatni wpadłam na trenera. Nie był to przypadek, czekał na mnie.

– Znalazłaś nowego terapeutę? – Zawsze unikał słowa „psychiatra”.

– A tak – odparłam zadowolona, że mam dobre wieści. – Jestem w grupie, terapeutka mi się podoba. Mówiłeś, że masz znajomą psychiatrę. Może to ona? Nazywa się Maria Lenc?

– Nie, moja koleżanka to Debora Rożnowska. Jakby co, to mam do niej kontakt. Idziemy?

Często odprowadzałam Marka do samochodu, bo parkował między szkołą a moim blokiem, więc miałam po drodze. Trudno powiedzieć, żebyśmy się przyjaźnili, ale dobrze się czułam w jego towarzystwie. Nie ukrywałam przed nim, kim jestem, i z jakimi demonami się zmagam. Nie musiałam udawać normalnej dziewczyny. Choć naprawdę byłoby to trudne, zważywszy że wytrzymałam osiem lat na treningach wyjątkowo brutalnego systemu walki wręcz, a przedtem jeszcze ćwiczyłam aikido, karate i trochę tajski boks.

Te wcześniejsze doświadczenia zresztą nijak mnie nie przygotowały na to, jak mnie poobijano u Marka. Przez kilka pierwszych lat miałam przedramiona, piszczele i uda pokryte siniakami niemal miejsce w miejsce, potem moje ciało przyzwyczaiło się do obijania i tkanki nie były już tak wrażliwe. Miałam też trzy poważne kontuzje. Raz po niezablokowanym sierpowym, który pozbawił mnie na moment przytomności. Lekarze stwierdzili wstrząs mózgu, pomimo że walczyłam w kasku. Tak, załatwił mnie jeden z tych facetów, którzy mieli problem z kobietą na sali. Gdybym nie założyła kasku, jego cios prawdopodobnie by mnie zabił. Tak się nie walczy na treningach. Nie pamiętam jego imienia, ale przypominam sobie, że był pierwszym gościem, którego trener wyrzucił z sekcji z mojego powodu.

– A! Miałem ci powiedzieć! – Marek zatrzymał mnie przed pasami. – Ten koleś, któremu skoczyłaś na jaja, obiłaś mordę i upokorzyłaś publicznie, pytał o ciebie.

– O, cholera! – Wzdrygnęłam się z niepokojem. – Chce mnie pozwać?

– Nie. Pytał, czy masz faceta.

Po przyjściu do domu odkryłam, że mam w skrzynce e-mailowej kilkanaście wiadomości. Wyłowiłam spośród nich wiadomość od Delano i weszłam na bloga Grappy, tak jak mi kazała, używając do tego wszystkich możliwych wykrzykników.

Grappa ekscytował się nowym morderstwem. Cóż, podejrzewałam, że zabójstwa zdarzają się codziennie lub niemal codziennie, a jeśli ktoś ma dojście do danych policyjnych, to może sobie aktualizować bloga co godzinę. Wiedziałam jednak, że jeśli Delano namawia mnie, żebym coś przeczytała, to dlatego, że może mnie to zainteresować.

Kolejny brutalny mord, o którym milczą media! – grzmiał Grappa w najnowszym poście. – Co więcej, znowu ofiarą padła osoba, którą życie już wcześniej okrutnie doświadczyło! Czterdziestodwuletnia pracownica infolinii, Julia Kasak, dwadzieścia cztery lata temu była świadkiem zabójstwa starszego brata, którego wielokrotnie ugodzono nożem pod dyskoteką. Kobieta przez wiele lat leczyła się z depresji, walczyła z uzależnieniem od narkotyków i alkoholu, dopiero ostatnio zaczęła wychodzić na prostą. Rok temu wyszła za mąż, uporała się też z nałogami. W miniony weekend została jednak brutalnie zamordowana we własnym domu. Kiedy jej mąż wrócił z pracy, zastał ją leżącą na podłodze, zakrwawioną, z rozciętym brzuchem. Wedle jego relacji, Julia miała na głowie owinięty taśmą klejącą worek foliowy, który mężczyzna rozerwał, próbując ją reanimować. To pozwala przypuszczać, że mamy do czynienia z seryjnym mordercą!

Pytanie brzmi: dlaczego Policja nie informuje społeczeństwa, że wśród nas grasuje zwyrodnialec najprawdopodobniej planujący kolejną zbrodnię?! Czy brak jakiejkolwiek informacji w mediach to próba zatuszowania nieudolności służb, bezradnych wobec fali wyrafinowanych morderstw?? Kto zabija rodziny i bliskich innych ofiar morderstw i z jakiego powodu?? I dlaczego to nie jest główny news w krajowych mediach??

Zadzwoniłam do Delano. Ale najpierw sprawdziłam statystyki zabójstw w Polsce za ostatni rok.

– Każdego dnia w naszym kraju zabijane jest jeden i osiem dziesiątych osoby – oznajmiłam na dzień dobry. – O ilu morderstwach w ciągu ostatniego roku słyszałaś w „Wiadomościach”?

– „To, że masz paranoję, nie znaczy, że oni naprawdę cię nie śledzą” – odpowiedziała cytatem. – Tak śpiewał Kurt Cobain, zanim ktoś go zastrzelił.

– On sam sobie palnął w łeb – zaprotestowałam.

– Och, oczywiście, wszyscy chcą, żebyśmy tak myśleli – zniżyła konspiracyjnie głos. – W lądowanie na Księżycu też wierzysz?

– Nie – odparłam po chwili namysłu. – Moim zdaniem nie ma żadnego Księżyca. To tylko iluzja stworzona przez rząd światowy.

– I Zakon Iluminatów – dodała. – No wiesz, to oni tak naprawdę stoją za tym wszystkim.

Przełączyłam ją na głośnik i nalałam sobie zielonej herbaty. Z drugiej strony linii dobiegł mnie szum wody lecącej z kranu, a chwilę później moja kuchnia zatrzęsła się w posadach od potężnego chrupnięcia, jakby tyranozaur przegryzł kark stegozaura, a potem walnął nim o skałę.

– Jesz jabłko? – upewniłam się.

– No. Są zdrowe i wkurza to Putina – wyjaśniła mi przyjaciółka niewyraźnie, bo z pełnymi ustami. – Więc czytałaś najnowszy post Grappy? Mimo wszystko uważam, że to dość niecodzienne zbrodnie. Wiesz, to nie udręczona żona, która wbija mężowi pijakowi nóż pod żebro, tylko nieznany sprawca, mordujący według powtarzalnego schematu. A ofiary dużo łączy.

– Właśnie dlatego dzwonię – przyznałam. – Moim zdaniem, ten Grappa, mimo że naprawdę wkurza mnie jego styl, ma rację: ludzie powinni o tym wiedzieć. Tu chodzi o serię morderstw. Słuchaj, masz jeszcze kontakt z tym dziennikarzem śledczym, jak mu tam… Ambrożym? Arnoldem?

– Myślisz, że kupi temat? – zawahała się Delano. – Jak do niego zadzwonię, to będzie chciał się spotykać…

– To może po prostu wyślij mu link do bloga Grappy? Najlepiej z jednorazowego konta. Może i ten koleś ma informatora w policji albo sam jest gliną, ale, na litość boską, kompletnie nie ma siły przebicia! Tego jego bloga obserwuje może kilkadziesiąt osób…

– Dobra. Napiszę do Artusa.

Delano znała mnóstwo ludzi z kręgów mediów, szeroko pojętego show-biznesu, rozrywki i sztuki. To dzięki niej zaczęłam sprzedawać swoje pierwsze obrazy. Kiedyś po prostu wpadła do mnie ze swoim najnowszym chłopakiem, gościem, który pracował w snobistycznej galerii sztuki i doradzał bogaczom, co będzie ładnie wyglądało nad ich kominkiem oraz współgrało z dywanikiem z jakiegoś zagrożonego wyginięciem zwierzęcia. Gość zobaczył u mnie wisielca, w którego włosach uwiły sobie gniazdo białe gołębie, a potem bukiet róż, które, gdyby popatrzeć uważniej, nie były kwiatami, tylko dekoracyjnie zwiniętymi plastrami zakrwawionego mięsa, i się zachwycił. Uznał, że mój makabryczny surrealizm to trend, który ma szansę porządnie się sprzedawać, i z miejsca zaproponował wstawienie do swojej galerii czterech obrazów. Kiedy sprzedał fotel bujany, będący w istocie krzesłem elektrycznym – co dość dobitnie podkreślał siedzący na nim na pół zwęglony trup – podpisał ze mną umowę. I ta umowa obowiązywała do dziś, choć jego związek z Delano zakończył się niecały miesiąc później.

Ciąg dalszy w pełnej wersji książki.

Powieść wydana w wersji papierowej oraz jako e-book w formatach e-Pub i mobi.

Posłowie

Niniejsza powieść została napisana w celu dostarczenia czytelnikom rozrywki, a nie poszerzenia ich wiedzy z zakresu funkcjonowania i procedur stosowanych przez Policję. Dlatego niektóre opisane przeze mnie działania Policji i ich metodyka są zgodne z rzeczywistością, a inne zostały wymyślone na potrzeby powieści.

Jedno jest pewne: Policja nie zamiata spraw zabójstw pod dywan. Zapewniam, że żywię ogromny szacunek do pracy policjantek i policjantów, zwłaszcza tych z Wydziału do Walki z Terrorem Kryminalnym i Zabójstw. Gdyby ktoś mnie kiedyś zamordował, chciałabym, aby to oni go szukali. Naprawdę. Wszystkie postaci występujące w książce są oczywiście fikcyjne. Nie wzorowałam się na żadnej ze znajomych mi osób. Korzystałam za to z konsultacji i rad ekspertów w różnych dziedzinach, ale jakoś wszyscy oni wolą pozostać anonimowi. W każdym razie dziękuję.

Dominika Dudziak