Alex Aragon

BŁĘKIT

tom II

To co jest we krwi

2018

Copyright © by Andrzej Machejus 2018

Copyright © by Wydawnictwo Witanet 2018

Wszelkie prawa zastrzeżone

Grafika na okładce: Lenora Melville

Projekt okładki, skład, łamanie: Ryszard Maksym

Książka dostępna w wersji papierowej oraz ePub i mobi

ISBN: 978-83-65482-81-5

Wydawca:

Wydawnictwo WITANET

tel.: #48 601 35 66 75

www.witanet.net

wydawnictwo@witanet.net

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Książka ani żadna jej część nie mogą być publikowane ani w jakikolwiek inny sposób powielane w formie elektronicznej oraz mechanicznej bez zgody wydawcy.

Skład wersji elektronicznej:

Ścigani przez śmierć.

Surowe, dębowe drzwi celi, zamknęły się głucho. Wokół panował półmrok. Światło dobiegającego dnia, docierało przez zakratowane okienko. Małe okienko, znajdujące się wysoko, prawie pod sufitem, ponad zasięgiem rąk. Łóżko zbite z surowych desek pokrywał materac obszyty szorstkim, lnianym płótnem. Ze środka wystawały złote źdźbła siana. Dziewczyna podniosła się z chłodnej podłogi i usiadła zrezygnowana na materacu. Nie płakała, nie smuciła się nawet. Wszystko co miało dla niej jakiś sens, odeszło bezpowrotnie. Jutro lub pojutrze poprowadzą ją na miejsce kaźni i zetną jej głowę wielkim toporem. Widziała wielokrotnie egzekucje. Tym razem to będzie ona.

Kilkanaście dni wcześniej.

Książę Mertreht siedział na drewnianym fotelu, ozdobionym złotem i klejnotami. Obok, na równie pięknym krześle siedziała jego żona, Kerta. Mertreht znał się na wszelakiej sztuce i miał dobry gust. Komnata, w której siedzieli, dosłownie tonęła w przepychu. Wszędzie wisiały obrazy i stały rzeźby. Ściany udekorowano trofeami z licznych polowań. Pachniało kwiatami, a to było zasługą Kerty. Księżna odczuwała dumę i zadowolenie. Jeszcze parę miesięcy i zajmie miejsce królowej całej Derranni. Dyskutowała z mężem o ostatnich punktach planu. Pierwszy jej mąż zmarł nagle cztery lata temu. Melgrad osierocił ją wraz z dwiema córkami. Niektórzy szeptali po cichu, że Melgrada otruto, ale nikt nie śmiał tego mówić głośno. Księżna pozostała tylko trzy miesiące wdową. Kerta poślubiła bogatego hrabiego z sąsiedniego księstwa. Mertrehta cechowała jasność umysłu. Uwielbiał sztukę i kochał przepych, znał się również na sztuce wojennej. Szybko zjednał sobie najbliższych zmarłego króla. Najbardziej zależało mu na pozyskaniu córek. Młodsza jasnowłosa Saleta robiła wrażenie łatwowiernej. Dawała się przyciągnąć na stronę, licznymi drobiazgami. Rok starsza Tenra stanowiła dla Mertrehta ciężki orzech do zgryzienia. W odróżnieniu od młodszej siostry, miała więcej cech męskich niż kobiecych. Lubiła jeździć konno, strzelała wyśmienicie z łuku i kuszy i dobrze władała lekkim mieczem. Jej zielone oczy zawsze płonęły jasnym blaskiem. Choć w chwili śmierci ojca liczyła sobie niespełna lat piętnaście, szybko zrozumiała o co tu chodzi. Musiała głęboko ukryć

to w co wierzyła i to czego się domyślała. Nie mogła podzielić się tym z nikim z dworu, więc jeździła często na grób ojca i tam zwierzała się ze swoich sekretów. Kiedy skończyła dziewiętnaście lat wezwano ją do ozdobnej komnaty. Ojczym siedział obok matki. Siedzieli jak król i królowa.

– Czemu zawdzięczam ten zaszczyt? – zapytała Tenra.

– Mamy dla ciebie radosną wiadomość – zaczął Mertreht.

– Wychodzisz za mąż – dokończyła Kerta.

– Och! – zdziwiła się Tenra – a za kogo?

– Najdoskonalszy wybór jakiego kochający ojciec i matka mogli dokonać –

zaczął Mertreht.

– Ojczym – poprawiła go dziewczyna.

– Mój mąż daje ci całą miłość jaką może dać córce, uszanuj to.

– Czy nie robię tego?

– Nie musisz przy każdej okazji podkreślać, że nie jest twoim ojcem.

– Postaram się. Czy dowiem się kto to?

– Ależ oczywiście kochanie – odrzekł Mertreht. To syn księcia Noragocji, Albrecht.

– Ach więc to tak.

– Tylko tyle? – zapytała wyraźnie niezadowolona Kerta. Jesteś niewdzięczna.

– Przecież nie pytacie mnie o zgodę, tylko oznajmiacie. Czy mogę odmówić?

– Nie śmiej – syknął Mertreht, ale zaraz się pohamował. Nie zrobisz nam tego, mnie i matce.

– Nawet go nie znam – rzekła chłodno Tenra.

– Za tydzień, zawita na nasz zamek. To uroczy młodzieniec, mamy pewność, że ci się spodoba – ciągnęła słodko matka.

– Czy to wszystko, moi drodzy?

– Tak, możesz odejść – rzekł Mertreht, wymuszając miły ton.

Tenra szybko wyszła i zamknęła za sobą zdobione drzwi.

– Nie wydaje się być szczęśliwa – odrzekł Mertreht.

– Zrobi co zechcemy – odrzekła sucho Kerta. Potem oficjalnie podpiszemy kilka dokumentów i będziemy jednym wielkim księstwem – ciągnęła Kerta. A wkrótce cała Derannia będzie należeć do nas – dokończył Mertreht.

– Nareszcie zajmę należne mi miejsce królowej – szepnęła uradowana Kerta.

Tenra miała jedną wadę, lubiła podsłuchiwać.

A więc to tak, myślała Tenra, oddalając się bezszelestnie od drzwi. Ja mam być tylko pionkiem w ich grze, myślała nadal. Teraz już jestem pewna, że ta żmija otruła ojca!

Weszła do mniejszego salonu na końcu korytarza. Usiadła za stołem aby zebrać myśli.

– Coś się stało siostro? – zapytała Saleta, która pojawiła się niespodziewanie. Wyglądasz na roztrzęsioną!

– Och nic. Oznajmiono mi właśnie, że wychodzę za mąż – powiedziała to, jakby dotyczyło to kogoś innego.

– Och to cudownie – rzekła rozpromieniona Saleta – a za kogo?

– Albrecht – odparła sucho Tenra.

– Ty masz szczęście. Przystojny, bogaty – ćwierkała Saleta.

– Podoba ci się?

– Pewnie, ale nie dam tego poznać, obiecuję.

– Muszę wyjść na dwór – rzekła Tenra – za dużo wrażeń.

Zeszła na dół do koni. Wsiadła na czarnego dwulatka, jednego z jej ulubionych. Zrzuciła krępująca suknię. Pod spodem miała spodnie i skórzane buty, u góry kaftan. Gdyby nie jej zaokrąglone piersi można by powiedzieć, że wyglądała jak giermek. Pognała jak szalona. Tym razem nie pojechała na grób ojca, ale w kierunku lasu. Wiatr rozwiewał jej miedziane włosy...

Nie dostrzegła, że w małej odległości podąża za nią czwórka konnych. Mertreht dbał aby nic się jej nie przytrafiło, ale głównie chciał wiedzieć gdzie jeździ i z kim rozmawia. Ostatnio doszły go słuchy, że widziano ją kilkakrotnie z Mertrasem, jednym z gwardii. Tym razem Tenra chciała być sama. Zatrzymała konia. Tu na brzegu lasu czuła się bezpieczna i wolna. Wkrótce jednak dostrzegła czwórkę jezdnych.

– Nawet teraz mnie śledzą – jęknęła.

Muszę coś postanowić, myślała. Ucieknę z Mertrasem, chyba mi pomoże.

Nie była pewna czy go kocha albo on ją. Czuła się z nim dobrze, całowali się raz.

Trudno coś ukryć przed "kochanymi rodzicami” ale tego chyba nie wiedzą, pomyślała.

Wracając, obmyślała plan ucieczki

– Jak przejażdżka? – zapytała Saleta.

– Dobrze, jak zawsze.

– Zjemy coś? – zagadnęła Saleta.

– Nie bardzo mam ochotę.

– To może pokażę ci moją nową suknię – nie dawała za wygraną jasnowłosa.

– Może później, siostro. Teraz chcę być sama, wieczorem mi pokażesz.

Weszła do swojego pokoju. Tu przynajmniej nie ma szpiegów, pomyślała. Wzięła pióro, pergamin i napisała.

"Dziś o północy, tam gdzie ostatnio”.

Wyszła z pokoju, rozejrzała się na obie strony. Nikogo. Wsunęła kartkę cienkiego pergaminu w umówionym miejscu, pod obrazem greckiego ogrodu. Obejrzała się jeszcze raz, nikogo. Późnym wieczorem sprawdziła z ostrożnością, że wiadomość odebrano. Tuż przed północą, wymknęła się przez balkon. Po konopnej linie spuściła na dół. Strażnik równym krokiem zaczął oddalać się od balkonu. Przy tej ciemności nie mógł dostrzec liny. Przebiegła około dwustu kroków i zaczęła rozglądać się z uwagą. Stanęła pod starym klonem.

– Hej Tenra – usłyszała szept Mertrasa – tu jestem.

Podeszła boso do niego. Miała na sobie ciemne spodnie i ciemną bluzę.

– Nie mamy za wiele czasu. Chcą mnie wydać za Albrechta, a ja nie mam na to wcale ochoty, uciekniesz ze mną?

Chłopak zrobił zakłopotaną minę.

– Jestem zaskoczony, nie mogę tak od razu powiedzieć.

–Tenra dała mu chustkę.

– Jeżeli zgodzisz się, zostaw całą. Jeśli nie, rozerwij na pół. Muszę już wracać.

Pocałowała go krótko. Chłopak stał całkiem zaszokowany. Patrzył jak się oddala. Tenra podbiegła pod drzewo, obserwowała strażnika. Ten minął jej okno i zaczął się oddalać. Dziewczyna przesadziła mały płotek, wspięła się po linie, po czym wciągnęła ją na górę. Zerknęła jeszcze raz w dół. Miała pewność, że nikt jej nie widział. Myliła się.

Co dzień sprawdzała umówione miejsce, jednak ciągle nie miała odpowiedzi. Przyjechał Albrecht. Przybył z trzema tuzinami ochrony i kilkoma służącymi. Kerta i Mertreht robili wrażenie szczęśliwych z jego przybycia, a Saleta dobrze ukrywała, że to właśnie jej podoba się przyszły mąż jej siostry. Wydano przyjęcie, posadzono Tenrę obok Albrechta. Tenra rzuciła na niego okiem

Niczego mu nie brakuje, pomyślała.

– Lubisz bale – zaczął nieśmiało – ja uwielbiam!

– Wolę polowania – odparła.

– Polowania też lubię, choć wolę się przyglądać – odparł nieco zbity z tropu.

– Tak właśnie myślałam.

– Mamy się pobrać za dwa dni w waszej katedrze – powiedział beznamiętnie.

Nie robił wrażenia zadowolonego.

– Za dwa dni? – zapytała z niedowierzaniem Tenra. Powiedzieli mi, że przyjechałeś abyśmy się poznali!

– Taki był pierwotny plan, ale się zmienił.

– Plan, to właściwe słowo – rzekła jakby do siebie.

– Będę dobrym mężem – rzekł, patrząc na nią.

– Nie wątpię – rzekła i spojrzała na niego uważnie. Podobam ci się?

– Tak – rzekł, choć nie zabrzmiało to przekonująco.

– Rozumiem – odrzekła Tenra.

– Masz piegi – uśmiechnął się kwaśno.

Dostrzegła coś w jego twarzy. Biedak, pomyślała, też go zmusili.

Dzień przed ślubem znalazła całą chustkę w schowku. Bardzo uważnie napisała wiadomość do Mertrasa.

"Bądź gotowy z dwoma końmi pod lasem, w noc poślubną. Po drugiej zmianie warty”.

Kerta z niedowierzaniem obserwowała Tenre. Znała jej porywczą naturę i spodziewała się buntu. O Albrechta się nie obawiała. Wystraszony maminsynek. Taką miała o nim opinię. Plan szedł znakomicie. Wszystko wymyśliła ona, Kerta. Już od prawie dekady myślała o tym. Na swojego poprzedniego męża, Melgrada, nie mogła liczyć. Zbyt lojalny i uczciwy. Nie miała żadnych wyrzutów sumienia, sypiąc mu truciznę do wina. Poza tym nie dbał o nią należycie w tych zwykłych sprawach. Nie to co Mertreht. Ich apetyty stały na tym samym poziomie, chociaż Kerta w polityce jak i w łożu chciała dominować. Kuzyn Mertrehta, Giljan władca sąsiedniego księstwa, nie tak od razu przystał na plan. Dlatego tak upierał się na to małżeństwo, po którym legalna unia ich księstw miała podstawy prawne.

Nie chciał wyglądać na zwykłego rebelianta, czy zdrajcę. Kerta i Mertreht ustalili, że po pokonaniu króla, usuną Giliana w znany im sposób. W Pagonni nikt im nie zagrozi i zostaną władcami całej Derannni. Ta myśl napełniała ja radością i dodawała jej sił. Dlatego, starała się słodzić córce jak mogła.

– Nie możesz wystąpić w tej sukni – patrzyła z niesmakiem na kreację z białego jedwabiu. Tylko perły, suknia wygląda zbyt skromnie. Dam ci moją, powinna pasować. Dorzucę jeszcze parę klejnotów.

Tenra zachowywała się jak we śnie. Wykonywała polecenia, jednak bez większego zaangażowania. Wszyscy byli tak zaaferowani przygotowaniem do ślubu, że nikt nie zwrócił uwagi na nietypowe zachowanie księżniczki. Z wyjątkiem Salety. Chociaż i ta nie wiedziała czy to ślub, czy coś innego. Tenra ubrana w suknie matki wyglądała pięknie. Wreszcie i pan młody dostrzegł jej nietypową i wykwintną urodę. Albrecht poczuł się lepiej. Starał się odgonić myśli o nocy poślubnej. Tak naprawdę, trochę obawiał się dziewczyny, którą miał prowadzić do ołtarza. W końcu przyszedł dzień ślubu. Cała ceremonia, dzwony, trąby i wiwaty uszły uwadze miedzianowłosej. Wiedziała jedno. Mertras zgodził się jej pomóc. Przyjęcie weselne przeciągnęło się do dziesiątej straży. Kerta lekko podchmielona winem rozpływała się w pochwałach dla Albrechta i Tenry. Goście powoli opuszczali biesiadę i udawali się na spoczynek.

Tenra nie chciała tego robić, ale też nie widziała innego rozwiązania. Miała przygotowany proszek, który otrzymała od zaufanej osoby. Wsypała go do kielicha z czerwonym winem. Podała go Albrechtowi już w sypialni.

– Chyba wypiłem dość – rzekł Albrecht.

– Nie widziałam abyś pił dużo – odpowiedziała Tenra.

– Za naszą noc poślubną – rzekła i sama wypiła swój puchar.

Po kwadransie Albrecht spał jak dziecko. Zamknęła drzwi na klucz od wewnątrz. Zrobiła to dla pewności, sądziła że w noc poślubną nikt nie będzie ich niepokoić. Ubrała się szybko w strój do polowań.

Tym razem to na mnie będą polować, pomyślała.

Tuż po drugiej straży zeszła po linie na dół. Odczekała aż strażnik się oddali. Przebiegła bezszelestnie do żywopłotu, przeskoczyła go i pobiegła około dwieście kroków gdzie jej czarny mustang skubał spokojnie trawę. Wskoczyła na niego lekko i pognała w kierunku lasu. Tuż za pierwszymi drzewami czekał Mertras.

– Jedźmy? – szepnął.

Czuła, że jest mocno wystraszony. Jechali brzegiem lasu około pół godziny. W umówionym miejscu czkali na nich rycerze.

– Kto to? – zapytała.

– Zebrałem ósemkę – rzekł po dłuższej chwili milczenia. Chcę ci pomóc, robię to dla ciebie i twojego ojca – rzekł.

Tenra poczuła wilgoć w oczach.

– Nigdy by nie doszło do tej zdrady, gdyby on żył – odrzekła.

– Zdrady? – zdziwił się Mertras.

– To małżeństwo to płaszczyk do unii. Chcą zjednoczyć Pagonnie i Noragocję, a potem zagarnąć całą Derannie – ciągnęła dziewczyna.

– Teraz rozumiem – rzekł Mertras.

– Nigdy ci tego nie zapomnę – rzekła ciepło – i odwdzięczę się jak tylko będę mogła.

Teraz jechali w dziesiątkę, średnim biegiem, by nie męczyć koni. Chciała, by się udało, choć miała niepokój w sercu. I nie bezpodstawnie. Tenra chyba pierwsza dostrzegła grupę jezdnych w oddali. W nocy pewnie by ich nie dostrzegła, ale już dniało. Stali w odległości mili

– Mamy gości – szepnęła.

Dostrzegła strach w oczach młodzieńca.

– Zawracamy – wydał komendę. Zawrócili konie i wtedy zobaczyli, że druga grupa podąża za nimi w odległości około pół mili. Stanęli w desperacji i wówczas obie grupy zaczęły się przybliżać w szybkim tempie. Po chwili zostali osaczeni.

– Żywych nas nie wezmą – krzyknęła Tenra i sięgnęła po łuk...

...ciąg dalszy w pełnej wersji książki

Kiedy otworzysz oczy

Promień światła przedarł się przez zasłony i zaczął tańczyć na kryształkach wiszących na żyrandolu. Refleksy w kolorach tęczy wirowały na ścianie. Kira otworzyła oczy. Zajęło jej kilka sekund by dotrzeć do całkowitego rozbudzenia. Sen miała ciężki. Walczyła z czymś lepkim i zniewalającym. Uświadomiła sobie, że ma ten sam sen co noc. Ale trwało to kilka chwil, potem zapomniała. Spojrzała na zegar stojący na małym biurku.

Za dwadzieścia dziesiąta, pomyślała.

Zaczynała w południe, kończyła o w pół do dziewiątej wieczorem. Co zacząć robić o dziewiątej wieczorem?

Kiedyś się to zmieni, przemknęło jej przez głowę.

Miała 26 lata. Ani brzydka, ani ładna. Ani super mądra, ani zupełnie głupia. Ukończyła college.

Sądziła, że pójdzie na studia. Zabrakło paru tysięcy. Rodzicom się nie wiodło tak dobrze, by mogli jej pomóc, a raty pożyczki rządowej nie wyglądały zachęcająco. A po studiach nie łatwo znaleźć pracę. Dobrą na tyle by spłacać i egzystować. Zawsze chcą doświadczenia. A jak je zdobyć jeśli nie można pracować w takiej pracy bez studiów!

Kira siedziała osiem godzin wraz z czteroma tuzinami podobnych jej osób, w wielkiej sali. Agencja, w której pracowała współpracowała z rządem. Dzwoniono z tego miejsca do pojedynczych ludzi i "zmuszano” ich by płacili zaległe płatności. Kira starała się wykonywać swoja pracę dobrze. Próbowała nie mieć nastawienia uczuciowego do tego co robiła, ale nie zawsze jej się to udawało.

Miała ładny, wyraźny głos i artykułowała czysto słowa. Z powodzeniem mogła by pracować w telewizji lub radiu z taką dykcją. Może w radiu, bo do telewizji trzeba mieć urodę, której jak sądziła, nie posiadała. Wstała z łóżka, poszła do łazienki. Przemknęło jej przez myśl, że jest fajnie mieszkać samemu i nie czekać na łazienkę, gdy ciśnienie na pęcherz jest nie do zniesienia. Umyła zęby i wskoczyła pod prysznic. Dopiero wczoraj znalazła na internecie, kto opatentował to miłe urządzenie. Vincent Priessnitz twórca wodolecznictwa ulepszył jedynie urządzenia znane już w starożytnym Egipcie i Grecji. Kira nie myślała o tym w tej chwili. Wiedziała tylko, że jest jej dobrze, kiedy ciepłe strugi wody uderzają delikatnie w jej skórę. Wytarła włosy i wysuszyła je suszarką. Mimo słońca termometr wskazywał 12 stopni poniżej zera. Ubrała się w strój roboczy. Czarne spodnie, biała koszula i ciemnobłękitna bluza.

– Gdzie jesteś Kropka? – zawołała. Nie jesteś głodna?

Odsłoniła zasłony w sypialni. Kropka wygrzewała się na szerokim parapecie. Z jednej strony słońce, a z dołu grzejnik, nagrzewał powietrze, które się unosiło się do góry. Kropka zeskoczyła z parapetu i obtarła się o jej łydkę.

– Chodź, dam ci puszkę, a chrupki zjesz później – powiedziała do kotki.

Znalazła ją z połamaną nogą, nieopodal domu. Nie wyglądało, że to zrobił samochód. Kotka miała białą sierść, nie licząc czarnej plamki na środku głowy. Kira zerkała jak Kropka je. Sama zrobiła sobie kanapkę z pastą z orzeszków ziemnych. Do pracy wzięła jabłko i banana. Nie jadła wiele. Od jakiegoś czasu przestała jeść mięso, chociaż nigdy za nim nie przepadała.

Miała jeszcze trochę czasu. Otworzyła komputer. W wiadomościach było coś o zamachu bombowym w Kairze. Miało być jeszcze zimniej, za trzy dni. Włączyła muzykę. Nie lubiła rocka ani klasyki. Pasowało jej delikatne brzmienie fletu i instrumentu przypominającego wysokie dźwięki sopranu, wschodniego instrument o nazwie "Bo”. Zbierała się do wyjścia. Autobus i metro zabierał sporo czasu. Ale jak mówili jej znajomi z pracy, samochodem trzeba było jechać dłużej, nawet jeśli nie było wypadku lub robót drogowych. Szczególnie w czasie lunchu.

Kropka obtarła się o jej nogi jakby chciała powiedzieć "cześć” i wskoczyła na parapet.

Na dole w skrzynce znalazła rachunek za telefon, kilka reklamówek i znowu straszenie piekłem jeśli się nie nawróci. Rodzice byli religijni, ale nie zmuszali jej na siłę.

Kira myślała o tym co jest "potem”. Niebo, piekło, inne wcielenie, a może nic. Widziała tyle zła, że czasami wątpiła, że istnieje Bóg. Z drugiej strony wszystko wskazywało na to, że życie nie jest wynikiem przypadku.

Na przystanku stał niemy żebrak. Dała mu 2$, bo więcej nie miała. Dawała mu czasem kanapkę lub drobne, lecz nie zawsze. Podjechał autobus. Kiedy wsiadała usłyszała za sobą.

– Dziękuję.

Trochę sie zdziwiła, sądziła, że jest niemową. Zagadnęła do niego czasem, lecz nigdy jeszcze nic jej nie odpowiedział. Nie miała potem pewności czy na pewno to on powiedział, ponieważ nigdy go już więcej nie widziała.

Nawet nie zauważyła, że już jest na miejscu. Wjechała windą na siódme piętro. Wszystko bez zmian. Te same twarze. Wszystko tak jak zostawiła wczoraj. Przetarła stół, założyła słuchawki.

Monitor pokazywał początek listy. Usiadła. Na liście znalazła Robert Mc Gower.

Złamał nogę, a nie miał ubezpieczenia. Wziął pożyczkę, a w tym czasie zmarła matka i większość pożyczki poszła na spłaty pogrzebu. Noga się źle zrosła. Nie mógł pracować, więc nie mógł nawet spłacać odsetek. Kira znała regulamin, ale nie mogła po prostu go zbyć. Po rozmowie z Robertem położyła słuchawki i poszła do kierownika zmiany.

– Co tam Kira? – zapytała Linda Large.

Linda pracowała, chociaż nie musiała. Była bowiem właścicielem agencji.

Kira w kilku słowach objaśniła. Linda popatrzyła na nią dziwnie, inaczej.

– Ile lat tu pracujesz? – zapytała.

– Prawie pięć lat, pani Large.

– My nie jesteśmy organizacją pomocy. Myślałam, że to rozumiesz – rzekła lekko podirytowana.

– Może by można było coś pomóc w tej...

– Wracaj do pracy Kira. Jeśli chcesz dalej tu pracować, nie zwracaj się do mnie z podobnymi sprawami.

Kira wróciła do biurka. Nie pomyślała nic złego o pani Large. Miała tylko pewność, że coś jest nie tak.

Cały tydzień nic specjalnego się nie działo. W środę znalazła na liście znowu R. Mc Gower.

Zaczęła ustalony, rutynowy monolog. Głos Roberta wskazywał, że traci lub stracił nadzieję.

– Mam jeszcze na jedzenie i rent, ale naprawdę nie mam więcej.

Zaczął płakać. Miał do zapłacenia 6537.35$ o minimalnej racie 230 dolarów na miesiąc. Kira podziękowała. Powiedziała tylko, że nie może pomóc. Zadzwoniła jeszcze do kilku osób. W godzinę po lunchu wróciła na jego konto. Wystukała kika cyfr i wprowadziła kilka kodów. Mc Gower spłacił dług.

Wszystko było dobrze przez dwa tygodnie. Gdyby Robert nie wysłał podziękowania i gdyby podziękowanie nie przeszło przez ręce pani Large, nikt pewnie nie doszedłby prawdy w zawiłym świecie biurokracji.

Kira straciła pracę. Jak się dowiedziała z gazety, Robert Mc Gower skoczył z ósmego piętra, kiedy ponownie zaczęto do niego dzwonić w sprawie uregulowania długu. Kira długo płakała. Wiedziała, że popełniła przestępstwo, ale nie dlatego czuła smutek. Czuła, że to przez nią zginął ten człowiek. Na szczęście nikt nie rozpoczął postępowania karnego w tej sprawie. Ponieważ została zwolniona dyscyplinarnie, nie mogła ubiegać się o ubezpieczenie. Nie piła, nie paliła, nie lubiła głośnej muzyki. Z tego powodu nie miała wielu przyjaciół. To może dlatego, mama mówiła, że pewnie zostanie starą panną, bo ma za wysokie wymagania. Ojciec sądził, że znajdzie swojego księcia, który się na niej pozna. Przez kilka dni nigdzie nie wychodziła. W końcu powiedziała rodzicom o tym co zaszło.

– Przyjedź na obiad, coś zaradzimy – powiedział ojciec.

Obiad był dobry. Ze względu na nią, zrobili bez mięsa.

– Powinnaś spróbować w radiu, nigdy ci nie powiedzieli "nie” – rzekł ojciec.

– John, to nie ma sensu, nie zna nikogo, kto ją poprze – rzekła matka.

– Heleno, ty zawsze myślisz negatywnie.

– Ja jestem realistką, a ty bujasz w obłokach, John. Wiesz Kira, że cię kocham i chciałabym jak najlepiej.

– Dobrze, że to powiedziałaś, bo myślałam czasem, że tylko tata mnie kocha – rzekła Kira i zaraz pożałowała tego co powiedziała.

W oczach Heleny pokazały się łzy.

– Przepraszam cię mamo, nie myślę tak!

Teraz i ona płakała. Poczuła, że chyba pierwszy raz w życiu, zraniła komuś serce. Milczeli przez następną godzinę.

– Pójdę jutro do tej stacji radiowej.

Pocałowała ojca. Podeszła do matki.

– Nie pamiętaj mi tego, bo pęknie mi serce – wyszeptała.

– Postaram się, kochanie – szepnęła matka i przytuliła ją mocno. Płakały. Następnego ranka Kira spędziła pół godziny na doprowadzeniu twarzy do normalnego wyglądu. Płakała jeszcze trochę poprzedniego wieczoru i miała spuchnięte powieki.

Założyła grube rajstopy, spódnice za kolana. Nie było już tak zimno, ale do wiosny zostało jeszcze prawie dwa miesiące.

Nie myślała ani "tak” ani "nie”. Weszła do budynku stacji radiowej. Wypełniła formularz, zamieniła kilka słów z panią zajmującą się przyjmowaniem wniosków o zatrudnienie. Pani w okienku odprawiła ją bardzo grzecznie. Kira podziękowała i zaczęła iść w kierunku wyjścia.

– Proszę zaczekać – usłyszała.

Odwróciła się. Mężczyzna trochę po czterdziestce, patrzył na nią.

– Tak, proszę pana?

– O jaką pozycję pani się ubiega?

– Prezenterki, mogę czytać...

– Ma pani piękny, wyraźny głos. Jestem Morgan Statford, szef Radia 3.

– Kira Price – przedstawiła się.

– Proszę do mojego gabinetu.

Przez chwilę Kira nie bardzo wiedziała co się stało. W końcu uświadomiła sobie, że szef najbardziej popularnej stacji radiowej w Portland, podaje jej kawę.

– Bardzo dziękuję, panie Statford.

– Mów mi Morgan – odrzekł miło. Jestem trochę zajęty, ale mam kilka minut. Przeczytaj to – podał jej pierwszy z leżących na biurku papierów.

Kira rzuciła okiem. Była to odpowiedź na list do jednej z firm reklamowych. Przeczytała tekst w najbardziej naturalny sposób.

– Nie jesteś w konflikcie z prawem? – zapytał Morgan.

– Nie, panie Statford.

– Będziesz, jeśli nie zaczniesz nazywać mnie Morgan – roześmiał się.

– Masz piękny, wyraźny głos i świetną dykcję, uczyłaś się gdzieś wymowy?

– Nie panie Sta... Morgan – odrzekła.

– Przyjdź jutro o jedenastej, pani Rosa Hilman zaopiekuje się tobą. Witam w trójce.

Odprowadził ją do drzwi.

– Mam znajomości w kilku stacjach telewizyjnych, z takim głosem i prezecją możesz naprawdę zabłysnąć.

Znalazła się na dworze. Nie czuła chłodu.

– Ja chyba śnię – powiedziała do siebie.

Po kilku dniach wiedziała na pewno, że to nie sen.

Miała szkolenie z panią Rosą, dwutygodniowe. Dano jej trzykrotnie więcej niż zarabiała w firmie komorniczej, a po szkoleniu zaproponowano... Nie, nie mogła uwierzyć! 52.5$ za godzinę, plus premia. Nie myślała nawet, że ma naturalne predyspozycje. Nikt ze stacji nie mógł uwierzyć, że dopiero zaczęła. Poza Morganem oczywiście, bo on miał prawdziwego "nosa” do nowych talentów. Po trzech tygodniach zaczęła być popularna. Słuchacze podziwiali jej głos. Oczywiście miała i bardziej osobiste propozycje, które trochę ją raziły. Morgan Statford dowiedział się w końcu, dlaczego straciła poprzednią pracę. Wezwał ją do siebie. Kira nie bała się. Wiedziała, że to może być koniec. Lecz tym razem się pomyliła.

Morgan nie owijał w bawełnę. Powiedział na wstępie, że ma tylko pięć minut dla niej.

– Śmierć tego człowieka nie plami twoich rąk, raczej Lindy Large. Jedno twoje słowo i zniszczę ją.

– Proszę tego nie robić, panie Morgan – szepnęła.

– Jesteś nie tylko piękna, ale i dobra – rzekł patrząc jej w oczy. Dziękuję – podał jej rękę.

Wyszła trochę oszołomiona. Piękna, dobra. Ona?

Nie wiedziała tylko jednego, że nie tylko Morgan Statford tak sądził.

Większość "3” lubiła ją. Nie zmieniła się, kariera nie uderzyła jej do głowy. Odmawiała najdelikatniej jak mogła propozycję spotkań. I nie tylko mężczyzn. Szybko odkryła, że podoba się i kobietom. Pracowały tu trzy, które wolały płeć piękną. I tylko jedna z nich wyglądała trochę męsko. Dwie pozostałe były piękne, zgrabne i młode. Kira nie była głupia i umiała obserwować. W trzecim miesiącu pracy dostrzegła brązowe oczy, Kenetha. Zajmował się akustyką i był prawdziwym geniuszem. Miał 28 lat, świetną sylwetkę i połowa damskiego personelu "3” dałaby wszystko żeby spędzić z nim dziesięć minut prywatnie. Dziewczyna dostrzegła również inne oczy. Śliczne, zielone. Suzan Rush. Prezenterka. Gwiazda trójki. Jej blask zaczął blednąć w chwili kiedy pojawiła się Kira. Suzan z początku hamowała swoją zazdrość. Z początku. Jej pozycja ustalona od lat była niewzruszona. Piękna, 32 letnia. Podobno miała krótki romans z Statfordem. Morgan nie mieszał związków osobistych z zawodowymi. Suzan była dobra w tym co robiła i miała talent. Nikt by jej nie zagroził, nawet Kira. Szczególnie Kira. Mimo to Suzan czuła zazdrość, ale starała się być miła.

Była godzina po lunchu, chociaż nie przestrzegano tu tego. Radio jest gorące nawet w zimie. A szczególnie kiedy się coś dzieje. Czterech zamaskowanych przestępców wdarło się do banku TD. Napady na bank z bronią, miały miejsce dawno i... w filmach. A jednak...

Statford chciał mieć tam kogoś na miejscu.

– Kira jedziesz, chyba, że się boisz.

Dziewczyna zobaczyła oczy Suzan. Piękne, zielone. Gdyby mogły zabijać, już by nie żyła.

– Nie boję się, ale niech Suzan jedzie, ona jest najlepsza i bardzo odważna – rzekła bez namysłu....

...ciąg dalszy w pełnej wersji książki

Kryształ

część druga

– Będziesz prowadził, kochanie? – zapytała Sandy.

– Kłopot w tym, że wcześniej zapalałem bez kluczyków, bo mi nie były potrzebne, a teraz ich nie mam.

– Pamiętam, że widziałam je z tyłu – rzekła Sandy.

– Paliwa jest dość – odezwał się Dawid.

– Tak, pamiętam, że uzupełniłem je na "swój” sposób kiedy tu ostatnio byłem.

– O, są ucieszyła się Sandy. Po ciemku nie tak łatwo coś znaleźć.

Udało im się uruchomić motor dość szybko. Dotarli do portu.

– Nie widać zniszczeń, ale też nikogo – rzekł Dawid.

– Pewnie śpią – rzuciła Sandy. Może i my przenocujemy.

– To mogliśmy zostać na wyspie – wtrącił Dawid.

– Tak, ale tam nie mieliśmy jedzenia, a tu pewnie coś znajdziemy. Na szczęście świecił księżyc i znaleźli niedaleko sklep. Drzwi nie były zamknięte. Niestety nie było prądu. Jedzenie, które zostało, nie nadawało się do spożycia.

– To spore miasto, jeżeli nie zostało zniszczone, a nawet uszkodzone, to ktoś tu musi być.

– Prześpijmy się gdzieś, a rano zobaczymy – zaproponował Scott.

Wyglądało na to, że miasto ewakuowano. Weszli do pierwszego domu, drzwi otwarte, pusto. Oczywiście nie mieli prądu. Położyli się w salonie i zasnęli.

Sandy przetarła oczy. Starr lizał jej dłoń.

– Och to ty, piesku – szepnęła. – Zaraz wyjdziemy.

Wstała. I wyszli na dwór. Pies załatwił swoją potrzebę. Sandy rozejrzała się. Jaśniało. Nikogo. Ukucnęła pod drzewem.

– Ludzie też mają swoje potrzeby – rzekła do Starr. Chodź, wracamy.

Kiedy wróciła z psem, Scott i Dawid już wstali.

– Żywego ducha.

Zostawili po sobie porządek i wyszli. Dopiero po dwóch godzinach natknęli się na pierwszych ludzi. Dawid zobaczył dym. Udali się w tym kierunku.

Na tyłach domu w ogrodzie siedziała para. Oboje mieli koło około sześćdziesiątki. Palili ognisko i piekli rybę. Ożywili się na ich widok.

– Od trzech tygodni nikogo nie widzieliśmy – zaczęła starsza kobieta – wy jesteście pierwsi, siadajcie.

– Dziękujemy – rzekła Sandy.

Wzajemnie przedstawili się. Kobieta miała na imię Margaret, a jej mąż Harry.

– Zjecie coś? – zapytała Margaret.

– Chętnie, nie odmówimy – rzekł Scott, ale nie mamy pieniędzy.

Kobieta się zaśmiała.

– Nic nie działa, nie ma prądu, telefony nie działają. Po co pieniądze?

– Mogę pomóc w czym trzeba – zagadnął Dawid.

– To będzie wystarczająca zapłata – odpowiedział Harry. Możesz porąbać trochę drzewa?

– Oczywiście.

– Jesteście przyjaciółmi? – zapytała Margaret

– Tak – odrzekła Sandy.

– Myśmy nie chcieli się ewakuować. Nie wiecie czy dalej jest wojna?

– Nie, już się zakończyła – rzekł Scott.

– To dobrze. Mój mąż jest rybakiem, przedtem łowił na kutrze, a teraz ma małą łódkę w porcie i łowi na wędkę. Oszczędzamy paliwo do generatora.

Dawid rąbał drzewo i rozmawiał z Harrym.

– Dziwnie się czuję – rzekł cicho Scott – pierwszy raz potrzebuję czyjejś pomocy. Masz jakiś pomysł, Sandy?

– Najlepiej zadzwońmy do Franka, będzie miał okazję się zrewanżować.

– Tak, ale telefony nie działają, poza tym nie znam numeru.

– Ja pamiętam.

– Harry – zawołała Margaret, chyba możesz im pomóc.

Poczciwy Harry podszedł do ogniska.

– Chcą gdzieś zadzwonić, masz jakiś pomysł?

– Na moim kutrze wszystko działa, możemy wysłać alfabetem Morsa, może ktoś odbierze.

– Zostańcie – rzekł Harry, nie ma sensu by wszyscy szli.

– O, ja ich tak zaraz i tak nie puszczę, kto wie kiedy znowu kogoś zobaczymy?

Scott poszedł z Harrym do portu. Po dobrym marszu dotarli do kutra.

– Żona zapisała mi numer telefonu. Dobrze, że pamiętała.

– Och, więc to twoja żona. Od razu tak pomyślałem, a chłopak to wasz przyjaciel?

– To nasz syn.

Syn, powiadasz. To musisz mieć koło czterdziestki, młodo wyglądasz. Nie wiem czy uda nam się nawiązać szybko kontakt, ale spróbujemy.

Harry zaczął stukać kod.

– Nie myślałem, że to może się jeszcze przydać. A tak dla ciekawości, jak tu się znaleźliście?

– Byliśmy na małej wyspie około 10 mil, przypłynęliśmy w nocy. Przespaliśmy w jakimś opuszczonym domu, a rano zobaczyliśmy dym waszego ogniska i przyszliśmy.

– O jest odpowiedź – rzekł Harry. Daj ten numer, może mnie połączą.

Scott podał numer. Harry zaczął stukać. Po chwili odłożył klucz i spojrzał na Scotta.

– Oni pytają skąd znasz prywatny telefon sekretarza obrony USA.

– Powiedz im, że Scott i Sandy potrzebują pomocy, podaj pozycję.

– Od razu pomyślałem, że jesteście kimś ważnym. To się Margaret zdziwi.

– Nie jesteśmy nikim ważnym, po prostu znamy Franka.

Harry zaczął się śmiać serdecznie. Śmiał się przez całą drogę powrotną. Wrócili do domu.

– Ich pies jest przemiły – rzekła Margaret. Udało się?

– Tak – odrzekł Harry, myślę, że będzie więcej gości.

Za dwie godziny nad ich głowami pojawiły się czarne helikoptery. Jeden z żołnierzy zasalutował.

– Melduje, że sekretarz przeprasza, że nie mógł osobiście, ale was oczekuje.

– Na pewno nic nie potrzebujecie? – zapytała Sandy, starszych ludzi.

– Nic nam nie potrzeba, a w razie czego nadamy wiadomość – zawołał Harry.

Po chwili lecieli w kierunku Nassau. Dolatywali.

– To zrobił jeden pocisk – rzekł pilot.

– Nie wiemy co to za broń, ale zniszczyła pół miasta. Mówią, że gdyby nie jakiś Super-man nic by nie zostało z naszej Ziemi.

Sandy chciała coś powiedzieć, ale Scott ją zatrzymał ruchem dłoni. Przelecieli nad miastem i znaleźli się nad wodą. Około kilometra od brzegu stacjonował lotniskowiec. Helikopter usiadł łagodnie. Ci sam żołnierze odprowadzili ich do odrzutowca. Wojskowy odrzutowiec leciał bardzo szybko i po godzinie dolecieli do zachodniej części stanu Wirginia. Scott przypuszczał, że Pentagon jest zniszczony. Jego przypuszczenia okazały się słuszne. Nowe miejsce Ministerstwa obrony znajdowało się u podnóża Appalachów. Na lotnisku czekał Frank.

– Dobrze, że was widzę, jakieś dobre wieści?

– Może porozmawiamy na spokojnie tam gdzie pracujesz – rzekł Scott. Przypuszczam, że Pentagon nie istnieje.

Frank uśmiechnął się kwaśno.

– Przypuszczasz. Masz rację, trochę gruzu.

Dojechali na miejsce. Potem z eskortą weszli do wejścia i dalej zjechali windą kilka pięter w dół.

– Macie tu łazienkę? – zapytała Sandy.

– Tak. Teraz to rarytas, ale dla was zawsze.

Sandy i Dawid umyli się. Frank zadbał by ich nakarmiono. Scott rozmawiał z Frankiem. Miał do niego zaufanie i opowiedział mu wszystko.

– Nawet po tym wszystkim co przeżyłem, trudno mi uwierzyć. Ale wierzę ci chłopie.

Witaj wśród ludzi – dodał i uściskał go serdecznie.

Sandy, Dawid i Starr siedzieli w pokoju.

– Najważniejsze, że nic nam nie grozi – rzekł Frank. Tylko pytanie jak porozumiemy się z tymi gadami i czy oni nie będą się mścić.

– Ja znam ich język, a mścić się nie będą, to nie ludzie – rzekła Sandy.

– A jak to się stało, że ty znasz ich język? – zapytał Frank. O ile pamiętam, byłaś kelnerką.

– Masz dobrą pamięć. Jestem teraz jego pamięcią – wskazała Scotta. – Ach, coś mi wspominał.

– Gdzie Betty? – zapytała Sandy.

Frank posmutniał.

– Zginęła – odparł sucho. Mam żonę, tylko ona mi została.

– Dzieci?

Frank odwrócił twarz, nie chciał żeby widzieli jego łez.

– W końcu wszyscy tam się spotkamy – rzekł Scott. I nie będzie już łez. Ja wiem, straciłem moc, ale coś otrzymałem.

Zawiesił głos na chwilę.

– Czuję Ziemię i wierzcie mi, ona płacze więcej niż wszyscy ludzie razem. Ale jej łzy też się skończą. Lecz kiedy się to stanie, zależy od nas wszystkich.

Wszyscy zamilkli na chwilę...

...ciąg dalszy w pełnej wersji książki

Kryształ

część trzecia

Minęło kilka lat. Ziemia powoli dochodził do siebie po zniszczeniach. Wielkie jaszczury z Ally –pobudowały wiele fabryk produkujących żywność. Wrócili do siebie. Oczywiście nie było jak poprzednio.

Ludzie stali sie lepsi, lecz do poziomu duchowego jaki reprezentowali bracia i siostry Othh-nee, dużo im jeszcze brakowało. Scott i Sandy mieszkali na Ziemi, natomiast Dawid i Un-si, daleko. Z racji swoich obowiązków przebywała z Dawidem na Ally. Starr miał swoją wybrankę, pół-krwi labrador i golden retriever. Miała na imię Tama. Urodziła kilka szczeniąt. Jednego z nich otrzymał Frank. Scott i Sandy mieli samca. Dali mu na imię Klex. Kiedy Dawid i jego ukochana przybywali okresowo na Ziemię, zabierali Starr, Tamę i jej dzieci. Scott i Sandy mieszkali nad oceanem. Nie chcieli przepychu. Mieli mały domek, który otrzymali od władz dawnego USA. Zaprzyjaźnili się z Frankiem oraz z ze starszą parą z Nassau. Jeździli czasem na małą wyspę, tam gdzie miał miejsce przełomowy incydent z H-oo.

Właśnie tej nocy tam nocowali. Poprzedni dzień spędzili z Margaret i Harrym. Wieczorem Scott i Sandy siedzieli długo nad brzegiem. Fale oceanu nastrajały do medytacji i przemyśleń. Scott rozmyślał o niektórych sprawach. Gdzieś w głębi duszy czuł lekki żal. Zastanawiał się również, czemu otrzymał moc na powrót? Czyżby miało mu się to przydać. Mimo, że Sandy miała ją jak i Dawid i Un-si, tylko jemu dane było czuć pewne rzeczy. O Un-si nie wiedział nikt, to znaczy o mocy, którą posiadała. Sandy czuła, że jej ukochanego coś trapi, ale nigdy nie pytała go o to.

Wstali w końcu z piasku i poszli do środka. Czasem Scott zastanawiał się czemu śpi, skoro przedtem nie musiał. Sandy szybko zasnęła z głową opartą na jego torsie.

Sen tym razem go omijał. Przypomniał sobie nagle bardzo realnie moment, kiedy umarł... a potem ożył. I wtedy zasnął...

Obudził się mokry od potu. Pamiętał dokładnie sen. Tylko czy na pewno był to sen?

W śnie, jeśli był to sen, stał przed tronem. Bóg wyglądał jak mężczyzna z tą różnicą, że jego oblicze świeciło jak tysiąc słońc.

– Czego pragniesz, mój umiłowany? – zapytał Bóg.

– Czy nie można odwrócić czasu, aby żyli ci co umarli w tej niesprawiedliwej wojnie?

– Czy jakakolwiek była sprawiedliwa? – odpowiedział pytaniem Bóg. Czy sądzisz, że kiedy wołali "Bij kto w Boga wierzy”, miałem z tym coś wspólnego?

Teraz Scott przypomniał sobie ofertę, którą odrzucili, chociaż z miłością.

– Czuję, że ta ostatnia była z mojego powodu.

– Wiesz, że to nie z twojej winy – odparł Bóg. Czy można było nawrócić serce H-oo i pozostałej szóstki.

– Czy wiesz dlaczego cię ożywiłem? – zapytał Bóg, zamiast odpowiedzieć na jego pytanie.

– Nie wiem.

– Kiedyś zrozumiesz, a wówczas poznasz odpowiedź na wszystkie pytania.

Zaraz potem Scott się obudził. Wiedział, że to tylko część. Nie chciał zasnąć, ale powieki ciążyły jak ołów. Spojrzał na śpiącą Sandy. Ucałował jej policzek.

– Ja wrócę kochanie, muszę to zrobić – szepnął. Zapadł w sen. On wiedział, że to jest sen. Lecz dla innych nie wyglądało to na sen. Dla innych Scott zapadł w śpiączkę.

Trwało to prawie sześć miesięcy. Medycyna, nawet z techniką mieszkańców Ally, była bezradna. Ani Dawid ani Un-si nic nie mogli zrobić. Jednak jako jego najbardziej umiłowani, mieli otuchę w sercu. I ta ich nie zawiodła. Pewnego ranka Scott się obudził. Tak, jak ze zwykłego snu. Bo dla niego był to tylko sen. Najlepszy i najsłodszy. Teraz wiedział. I musiał zapomnieć. Tak musiało się stać...

Scott i Sandy żyli jak zwykli ludzie. Kiedy Dawid i Un-si przebywali na Ziemi, nie ujawniali swojej mocy. Tylko raz uczynili wyjątek. Otóż nie poznali przy pierwszym poznaniu, że żona rybaka jest niewidoma. Zadziwiające, mieli takie poznanie, a jednak to zostało przed nimi zakryte. Któregoś razu odwiedzili ich wszyscy i Un-sii-hu ją uleczyła. Dla niepoznaki starsza kobieta odzyskała wzrok po tygodniu.

– Jest wspaniale znowu widzieć – powiedziała Margret.

– Szkoda, że nie widziałaś dziewczyny, która ci pomogła – rzekł Harry, bowiem czuł, że piękna dziewczyna z Marsa uleczyła mu żonę. Nigdy nie widziałem takiej urody, szczególnie koloru skóry.

– A jaki miała kolor? – zapytała Margret.

– Zielonkawy.

– Wiesz kochanie, po tej wojnie wszystko możliwe, może to reakcja na coś.

– Może i masz rację.

Nie domyślał się nawet, że ta dziewczyna nie pochodziła z Ziemi.

– Najważniejsze, że jest dobra, tak jak i oni, to jest Scott i Sandy.

– Zauważyłeś, że ludzie są lepsi, bardziej serdeczni i otwarci?

– Tak i ja to zauważyłem.

Un-sii-hu jak i Dawid bardzo się kochali i szanowali. Przyjęli decyzję Scotta odnośnie starzenia. Wiedzieli, że Scott robi to dla Sandy. Czy miało to związek ze snem? Tego nawet Scott nie wiedział. Mimo, że Sandy miała nadal komórki otoczone "ochroną” od Dawida, nie była nieśmiertelna. W powyższej sytuacji Scott podjął tą decyzję. Z własnego wyboru zrezygnowali ze swoich mocy.

Co do Dawida i Un-si, sami wiedzieli, że na razie się nie starzeją. I nie wiedzieli czy to się zmieni, czy nie. Okazało się również, że Dawid nie mógłby mieć dzieci z ziemską kobietą. Wobec tego faktu Dawid przyjął, że Un-sii-hu była mu przeznaczona. Postanowili po cichu, że kiedy zabraknie Sandy i Scotta, wrócą na Ally. Powiedzieli o tym Othh-nee. Ten ucieszył się, ale kiedy poznał powód lekko się zasmucił. Po kilku minutach powiedział.

– W końcu każdy kiedyś umrze, a po tamtej stronie już jest na zawsze.

Nie użył słowa "będzie” tylko "jest”, co miało właściwe i głębokie znaczenie...

Dawid wiedział, że pokochał w swoim sercu Ally.

Jego śliczna żona wiedziała o tym, ale nie dawała poznać. Oboje kochali Ziemię. I kochali ją nie jak planetę, ale jak istotę. I nie miało dla nich znaczenia, że nie czuli od niej uczucia inaczej niż inni ludzie. Tak, jak w prawdziwej miłości być powinno.

Ziemia przestała cierpieć. Ludzie korzystali z wolnej energii. Przybywało lasów. Rzeki stały się czystsze, a niebo bardziej błękitne.

Rada Ally nie wyraziła zgody na udostępnienie innych wynalazków.

Może by i to zrobiła, ale Sandy przekonała ich.

– Oni nie sa gotowi, mimo że są lepsi, dużo im brakuje do was. Może kiedyś to się stanie. Mnie już nie będzie ani Scotta, ale Dawid i Un-sii -hu będą, ich pytajcie...

...ciąg dalszy w pełnej wersji książki

Operacja Czarny świt

Otworzył oczy. Sufit. Biały. Spojrzał na pościel. Wszystko się zgadza, lekko brudna. To znaczyło, że spał u siebie w mieszkaniu. Pamiętał to. Pamiętał jeszcze coś. Nie był sam. Odwrócił głowę na bok i spojrzał. Miała potargane, ale ładne, gęste, ciemnobrązowe włosy. Chyba miała na imię Jola. Nie, jakoś inaczej na "J”. Tak. Joanna. Na pewno.

– Cześć.

– Cześć – odpowiedział.

– Jak masz na imię?

Patrzył na nią. Ładne, duże, brązowe oczy.

Zadała mu dość łatwe pytanie, ale nie za bardzo chciał na nie odpowiedzieć tak od razu. Widocznie odpowiedź nie miała dla niej tak wielkiego znaczenia w tej chwili, bo zapytała o coś innego.

– Suszy mnie, masz coś do picia?

Odkrył kołdrę, nie miał nic na sobie.

– Było coś wczoraj między nami, nic nie pamiętam?

– Dla mnie w porządku, tylko zasnąłeś tuż przed końcem.

– Zdaje się, że byłaś mniej pijana niż ja, a ja pamiętam twoje imię.

– To jak mam na imię? – zapytała zalotnie.

– Joasia.

– Świetnie. Ty jesteś Marek.

– Jesteś blisko.

– Jarek – poprawiła się.

– Zgadza się. Jak chcesz pić, to w lodówce coś na pewno znajdziesz. Nie mam nic na sobie, trochę się krępuję, więc może pójdziesz sama.

– A myślisz, że ja jestem ubrana?

Wyszła naga z łóżka i poszła do kuchni.

– O cholera, same butelki, nigdy nie zbierasz?

Zniknęła w kuchni. Jarek zobaczył spodnie i założył je szybko. Zaczął zbierać butelki z dywanu. Trochę mu się kręciło w głowie. Nie bardzo przypominał sobie gdzie ją poznał ani jak przyjechali do niego. Wróciła z dwoma szklankami soku pomarańczowego.

– Chcesz? – zapytała.

Wyglądała super.

– Czemu założyłeś spodnie, myślałam że dokończymy to co wczoraj... – powiedziała miękko.

– Sam nie wiem – odrzekł.

Nie pamiętał kiedy ostatnio był z dziewczyną i czy w ogóle miało to miejsce.

– Masz straszny bałagan w kuchni, ale znalazłam dwie czyste szklanki.

Wypił chłodny napój.

– Dziękuję. Jesteś miła – powiedział cicho.

Zaczęła dotykać jego torsu. Czekała aż wypije resztę soku. Zaczęła całować go po policzku.

– Chcesz? – szepnęła cicho. Nie chcę cię zmuszać.

Pewnie, że chciał. Rozpiął i zdjął spodnie...

Skończyli po przeszło pół godzinie. Leżeli obok siebie na plecach.

– Z takimi warunkami i zdolnościami powinien stać przed twoimi drzwiami rząd dziewcząt.

Wiedział, że to komplement, ale nie wiedział co powiedzieć na to.

– Wezmę prysznic – szepnęła. Mam nadzieję, że masz jakiś czysty ręcznik.

Poszła do łazienki. Jarek założył spodnie. Ona paradowała goła, a on się wstydził. No cóż, tak już bywa. Powinien być jakiś czysty, przemknęło mu przez głowę. Otworzył jedną szafę, potem drugą. W drugiej szufladzie od dołu znalazł duży, biały ręcznik. Wyglądał na nieużywany. Drzwi łazienki były lekko uchylone.

– Przyniosłem ręcznik.

– A ty się nie myjesz? – krzyknęła by usłyszał ją przez szum płynącej wody.

– Tak, po tobie – rzekł głośno.

Odsunęła ceratę.

– Tu jest dość miejsca na dwoje – powiedziała miło.

Wyciągnęła rękę. Pomyślał, że może niepotrzebnie zakładał jeansy. Po chwili kochali się znowu. Zaczęli w wannie, kontynuowali w przedpokoju, a skończyli łóżku...

Poczuł się lekko wyczerpany. Ona chwilę leżała obok, bawiła się jego włosami, po czym wstała. Tym razem założyła majteczki.

– Masz jakiś odkurzacz?

Zdziwił się trochę tym pytaniem, ale odpowiedział.

– Jest w schowku, zaraz za drzwiami wejściowymi.

Znalazła i zaczęła sprzątać.

Co za dziewczyna, pomyślał. Ma energię, a przecież przez ostatnią godzinę nie próżnowała.

Po pół godzinie mieszkanie wyglądało dużo lepiej.

– Cholera, teraz to chyba mnie wyleją, znowu nie poszedłem do pracy – rzekł lekko zdenerwowany.

– Pracujesz w niedzielę? – zapytała Joasia.

– Nie, a co dzisiaj jest niedziela?

– Od samego rana, a dokładniej od północy.

– Trochę się spociłam i zakurzyłam. Idę się umyć.

Zatrzymała się przed drzwiami łazienki..

– Idziesz ze mną? – zapytała zalotnie.

– Nie, dziękuję – rzekł, udając uśmiech.

Zamknęła drzwi łazienki i po chwili usłyszał szum wody.

Co ona we mnie widzi? Co prawda nic mi nie brakuję, ale trochę to dziwne, pomyślał.

Mogła by się kochać na okrągło, a mimo to miał pewność, że nie jest z tych co robią to dla pieniędzy ani dla samej przyjemności cielesnej. To wszystko zaprzątało jego umysł kiedy się kąpała. Kiedy woda przestała lecieć wstał i zaniósł jej spodnie i bluzkę do łazienki. Uśmiechnęła się.

– Dziękuję, miło z twojej strony.

Kiedy łazienka została wolna, wziął prysznic. Wszedł do kuchni w ręczniku. Asia wycierała ostatni talerz. Można by powiedzieć, że kuchnia lśniła czystością.

– Mam pomysł – powiedział.

Poszedł do pokoju i otworzył szafę.

Dawno tego nie ubierałem, pomyślał.

Szczerze mówiąc nie pamiętał skąd to ma. Założył czarne spodnie i białą koszulę oraz krawat.

– Och, wyglądasz świetnie.

Przemknęło mu przez głowę, że nawet nie podziękował jej, że wysprzątała mieszkanie, pozmywała i umyła podłogę w kuchni. Zamiast tego zapytał.

– Pamiętasz jak tu przyjechaliśmy?

– Taksówką, a co?

– A w jakim klubie się poznaliśmy?

– W "Fame Music Club”, a dlaczego?

– To muszę pojechać po samochód – zawyrokował. Masz czas i ochotę pojechać ze mną?

– Jasne. Nie chcę ci zrobić przykrości, ale pragnę cię o coś zapytać.

– Pytaj śmiało – rzekł otwarcie.

– Nie wyglądałeś, aż tak pijany wczoraj, a mało co pamiętasz.

– Nie wiem, ale chyba mam problem z pamięcią – odparł smutno. Na przykład to ubranie. Nie pamiętam żebym je kupował i w ogóle nie wiem jak się znalazło w mojej szafie.

Zamiast odpowiedzieć cokolwiek, pogładziła go po włosach i pocałowała w policzek. Ona zamówiła taksówkę. Pojechali pod klub. Zaczęli chodzić w okolicy klubu. Po kwadransie, znalazł swoje dziesięcioletnie Renault.

– Oczywiście mandat, nie zauważyłem, że tu nie można zostawiać samochodu na całą noc.

Wyjął papier z za wycieraczek. Ruszyli.

– Gdzie jedziemy?

– Jesteśmy blisko centrum. Proponuję Złote Tarasy. Co powiesz na obiad w restauracji?

– Zapraszasz?

Kiwnął głową. Tym razem zaparkował na płatnym parkingu.

– Jeden mandat na dzień wystarczy – rzekł do Joasi.

Po kilku minutach marszu dotarli. Było trochę osób na górnym pasażu. Ludzie spacerowali, oglądali wystawy, rozmawiali przy stolikach. Jarek i Asia weszli do kawiarni.

– Mówiłeś coś o restauracji.

– Tak, tak. Poczekaj tu na mnie chwilę.

Zauważyła jak znika w sklepie z włoską modą. Popatrzyła za nim ze smutkiem w oczach. Wrócił po dziesięciu minutach z torbą w ręku. Nie zdąrzyła zobaczyć co jest w torbie kiedy do stolika podeszła młoda dziewczyna.

– Róże dla pani.

Joasia otworzyła szerzej oczy.

– To dla mnie, naprawdę?

– Na to wygląda – rzekł Jarek.

Joanna otworzyła torbę.

– Przymierz, powinna pasować.

Spojrzała na niego i poszła do toalety. Coś pięknego, pomyślała. Zdjęła spodnie i bluzkę. Zastanawiała się przez chwilę czy zostawić stanik. W końcu zdjęła go również. Kreacja leżała jak ulał. Na dnie torby zobaczyła szpilki. Suknia sięgała lekko za kolana, z rozcięciami po obu stronach, do połowy ud. Miała kremowy kolor, wykonana z miękkiego, podobnego do jedwabiu materiału.

– Ma gust, pomyślała.

Wyszła z toalety. Czuła spojrzenia mężczyzn.

– Dobrze wyglądasz. Bardzo dobrze – poprawił się.

– Bardzo ci dziękuję – odpowiedziała.

– Teraz możemy iść na obiad do restauracji.

Weszli. Wybrali miejsce w końcu sali. Nie było wielu ludzi. Powiesiła torbę na krześle. Po chwili podszedł kelner i przyniósł kartę.

– Proszę dać znać jak państwo będą gotowi – rzekł uprzejmie kelner...

...ciąg dalszy w pełnej wersji książki

To co jest we krwi

... Krishna, prawdziwa osoba Boga, powiedział do Arjuna w Bhagavad-Gita, że głupotą jest płakać za ciałem jeśli „umiera”, bo jest to tylko okrycie. Jednak król Rama (avatar Krishny), płakał gdy jego żona zniknęła w sercu Ziemi. Pomyśl o tym...

...Wiele dróg prowadzi do mnie. Jedni przez łąki soczyste kroczą, inni po kamienistej drodze, jeszcze inni rzeki przemierzają. Uświęcają się w duchu, albo żądze ciała pokonują. Ja nie wywyższam jednych i nie poniżam drugich. Patrzę i czekam, lecz nie pozostawiam ręki wyciągniętej bez pomocy. Jest wiele dróg do mnie, lecz jedna brama tylko. Jeśli na swojej drodze nie napotkasz miłości, musisz innej szukać, by mnie znaleźć. Każda prawdziwa miłość pochodzi ode mnie. Ona cię oczyści i uczyni wolnym.

*

Słońce chyliło się ku zachodowi. Promienie światła przebijały się przez okno zrobione z kolorowych szkiełek i rzucały różnobarwne refleksje na białą ścianę, udekorowaną zbrojami i skórami zwierząt. Poza czterema misternie zdobionymi miejscami na pochodnie i łożem z orzechowego drzewa nie było w komnacie więcej sprzętów. Wprawna dłoń artysty uwieczniła na łożu kwiaty róż i konwalii. Nabite złotymi cekinami, mogło uchodzić za artyzm sztuki ciesielskiej. Na miękkich tkaninach z atłasu i wełny leżał starszy mężczyzna. Oddech miał krótki. Długa siwa broda leżała na kocu z owczej wełny. Głowę miał uniesioną na miękkich poduszkach. Leżał z zamkniętymi oczami. Po prawej stronie głowy leżała korona ze złota, udekorowana rubinami i szmaragdami. Przed łożem, na którym leżał, stały trzy postacie. Dwóch mężów i jedna niewiasta. Pierwszy z nich, młodzieniec o gładkich rysach i wygolonej twarzy miał na sobie strój z jedwabiu, a jego ciało zdobiły liczne klejnoty, pierścienie na palcach i łańcuch złoty na szyi. Z wyraźnie widocznym bólem na licu wpatrywał się w twarz starca. Obok niego stał mąż o poważnym, wręcz srogim obliczu. Jego ubiór podobny do jego twarzy można było określić jako surowy. Żylasta prawica spoczywała na rękojeści miecza. Po jego lewej stronie stała dziewczyna o pięknej twarzy i miedzianych włosach. Jej śliczne zielone oczy również wpatrywały się w twarz starego księcia. Dziewczynę okrywała jedwabna suknia o kolorze wrzosu. Materiał sukni poprzeplatały złote nici. Dłonie młodej niewiasty, splecione z przodu, trzymały złoty owalny wisiorek. Miała spokojny wyraz twarzy, lecz w oczach widać było łzy. Książę dochodził swoich dni. Przez osiem lat rządził Lontą samotnie po śmierci żony. Doświadczone oko, kogoś obdarzonego „widzeniem”, mogło by dostrzec, że wiązania ciał astralnych starca, rozluźniały się. Poza czterema osobami w komnacie stała tam jeszcze jedna, niewidzialna postać. Ten, który nigdy się nie opóźnia stał i czekał na duszę. Ta niewidzialna postać, lecz również jedna z widzialnych osób wiedziała, że czas starca przyspieszono przez truciznę.

Teraz, tu w tej komnacie ważyły się przyszłe losy Lonty. Przez ostatnie dwadzieścia lat z wysiłkiem intelektu, sercem i odrobiną uśmiechu losy, Chardrys utrzymywał pokój. W tych czasach nie stanowiło to łatwego zadania. Mimo, że książe miał zamknięte oczy, jego myśli krążyły między sercem, a umysłem. Dwóch synów, a jak różnych. Pięknie ubrany młodzian o gładkim licu miał tyle samo lat co jego siostra, dla ścisłości przyszła ona na ten świat kwadrans później. Mąż o surowej, ale przystojnej twarzy miał dwa lata więcej niż bliźnięta. Zgodnie z przyjętym zwyczajem, po odejściu księcia, miał odziedziczyć koronę najstarszy, Gothard. Ale książę w swoim kraju stał wyżej niż prawo. Sam stanowił prawo i sam stał ponad nim. Co skłaniało go, że ciągle nie podjął decyzji? Gdyby nie lekkie obyczaje młodszego syna, niechybnie wybrał by Sanesa na władcę. Bo Chardrys był dobrym władcą i jako taki najbardziej cenił dobro Lonty. Pragnął pokoju i szczęścia ludzi mu podległych. Sanes co prawda miał dobre serce, ale robił wrażenie, że bardziej jest zainteresowany niewiastami, balami i polowaniami, niż czymś innym. Co powstrzymywało Chardrysa przed wyborem Gotharda na następcę? Obawiał się rozlewu krwi. Bowiem Gothard w odróżnieniu od Sanesa zajmował się wyłącznie sprawami wojskowymi i militarnymi. Poza tym ojciec dobrze wiedział o jego niezaspokojonym apetycie władzy. Ostatnio Chardrys dowiedział się, że jego najstarszy syn potajemnie paktuje z drugim księciem z za gór by wspólnie zagarnąć cały kraj i obalić króla czterech księstw. Wizja morza krwi niepokoiła ostatnie dni Chardrysa. Stary książe pokładał jedynie nadzieję w Martensji, bo ona jako jedyna, miała wpływ na twardy charakter Gotharda. Chardrys zdawał sobie sprawę z jeszcze jednej rzeczy, lecz o tym nawet nie chciał myśleć, że to może być prawdą.

Chardrys wiedział, że Gothard miłuje ją mocno, lecz czuł, że nie jest to uczucie tylko braterskie. W końcu uniósł zmęczone powieki i popatrzył z miłością na trójkę swoich dzieci.

– Wybór dokonany – rzekł słabym głosem. Lontą władać będzie Gothard. Kiedy najstarszy syn, usłyszał decyzję ojca, rozluźnił zaciśniętą dłoń i puścił rękojeść miecza.

– Stawiam jednak dwa warunki – dodał Chardrys. Nie uczynisz nic złego Sanesowi, a w sprawach pokoju, polegać będziesz na słowie Martensji. Obiecaj mi, że nie uczynisz niczego w tej sprawie, bez jej zgody.

– Tak książę – uśmiechnął się kwaśno, nowy władca Lonty.

– Prawo władcy ponad prawem. Przez wiele lat utrzymywałem pokój, utrzymuj go nadal synu – rzekł starzec. Podejdź Gothardzie do wezgłowia. Martensja i Sanes, unieście mnie nieco na łożu. Kiedy to uczynili wziął koronę i nałożył ją na głowe Gotharda.

– Króluj w pokoju – rzekł. Uczynię co najlepsze dla Lonty – rzekł Gothard.

– Zatem mogę odejść w spokoju – odparł Chardrys.

Gothard odwrócił się i zaczął kierować w stronę drzwi.

Nawet nie zaczeka, aż wyzionę ducha, pomyślał Chardrys.

Drzwi rozwarły się i do komnaty weszło dwóch zbrojnych.

– Brać tego bawidamka – rzekł Gothard do nich.

Rycerze ujęli pod ręce kompletnie zaskoczonego Sanesa.

– Przysięgłeś mi nie uczynić mu nic złego – rzekł stary książę.

Oczy księcia wyrażały bezsilność i wzburzenie.

– Nie obawiaj się ojcze, moja ręka go nie tknie ani tych, którymi władam. Odeślę go do puszczy i tam pozostawię bez prawa powrotu. Może wilki nie gustują w słodkim mięsie – zaśmiał się szyderczo Gothard. A co do wojny i pokoju? Prawo króla nad prawem. Teraz ja jestem prawem.

Serce starca ścisnęło się z bólu.

– Wiedz, że miecz nie jest największa mocą, tylko...

Nie dokończył bo właśnie ta niewidzialna istota zabrała jego duszę.

Martensja podeszła spiesznie do ciała ojca.

– Ojcze – szepnęła i dwie wielkie łzy spłynęły po jej policzkach.

Kiedy straż wyprowadziła nie broniącego się nawet Sanesa, nowy władca zwrócił się do siostry.

– Nie obawiaj się umiłowana. Już w krótce nie będziesz miała trosk. Mój partner z za gór weźmie cię za żonę, a nasze księstwa połączą się i nic nie stanie na drodze by żyzne ziemie zachodnie przyłączyć do Lonty. Będzie jedna wielka Lonta i jeden król, Gothard.

– Ależ... – zaczęła Martensja..

Ale brat jej przerwał.

– Nie powiesz, że się nie cieszysz. Najchętniej wziąłbym cię za żonę, ale jesteś moją siostrą. No, ale jeśli Artras się nie sprawdzi to kto wie? – uśmiechnął się.

– Prędzej ten sztylet przebije moje serce – odrzekła.

Gothard zobaczył, że Martensja trzyma w dłoni broń.

– Myślałem, że jesteś bardziej rozsądna, siostro. Popatrz na twarz ojca, jest spokojna.

Gothard powiedział tak specjalnie by odwrócić jej uwagę.

Kiedy ona spojrzała na oblicze ukochanego ojca, Gothard szybkim ruchem wyrwał jej sztylet z ręki.

– Straż! – krzyknął.

Kiedy do komnaty weszło dwóch zbrojnych, zakomenderował.

– Czynię was jej przybocznymi. Wasze głowy na szyjach pod warunkiem, że ona nie dotknie żadnej broni lub czegoś ostrego. Do czasu jak Artras przybędzie macie jej strzec w dzień i w nocy, zrozumiano!

– Tak jest królu – rzekli razem.

– Wyjdźcie, chcę sprawdzić czy nie ma jeszcze czegoś ostrego przy sobie.

– Zdejmij odzienie – rzekł, kiedy zamknęli drzwi.

– Nie wypada przy zmarłym – powiedziała słabo.

Otworzył drzwi i wepchnął ją do sąsiedniego pomieszczenia.

– Zdejmij suknię! – rozkazał.

Ona popatrzyła na niego więcej ze smutkiem niż złością.

– Nie wiesz co ojciec miał na myśli w ostatnim słowie, ja wiem – powiedziała.

Zaczęła powoli rozwiązywać swoją szatę.

Gothard chciał zobaczyć jej ciało, ale pohamował się.

– Dość – powiedział, kiedy została w cienkiej koszuli – widzę, że nie masz nic ostrego. Ubieraj się! – Jesteś posłuszna, więc będziesz dobrą żoną – rzekł krótko.

– Straż – krzyknął ponownie. – Kiedy weszli – rzekł.

– Wiecie co macie czynić.

Podszedł do nich blisko.

– Jeśli ktoś z was ją tylko tknie... to lepiej dla niego, gdyby się nie narodził – syknął.

Gothard nie tracił czasu, już kilka dni wcześniej wysłał posłańca do Artrasa. Przez ostatnie tygodnie on w zasadzie władał już Lontą. Sam Chardrys nie miał wyboru, Gothard wydał polecenia swoim wiernym ludziom. Gdyby książe wybrał Sanesa może ten byłby władca jedną minutę... Gothard władał Lontą i... pomagał Chardrysowi w przejściu na tamta stronę, pewną miksturą.

Wszedł do sali tronowej, usiadł na zdobionym krześle, podobnym do tronu. Wezwał swoich kapitanów i wydał polecenia. Zamierzał przycisnąć swoich poddanych. Potrzebował więcej złota i rąk trzymających miecze.

*

Sanes ze skrępowanymi rękami jechał na pięknym koniu. Zrobiło się ciemno. Czuł to, bo zobaczyć nie mógł. Oczy związano mu opaską i nic nie widział. Rozważał sytuację. Przeklinał w duchu, że zaufał bratu. Miał nadzieje, że po śmierci ojca otrzyma kawał ziemi i będzie mógł zajmować się tym co lubi. Chciał trzymać się z dala od polityki. Mimo, że zabrano go z sali gdzie zmarł ojciec, domyślał się co stało się z Martensją. Poskładał razem to o czym mówili rycerze, ci którzy go eskortowali. Na razie nie wiedział dokładnie co go czeka, ale i tak martwił się o siostrę.

– Jedziemy dalej? – zapytał jeden ze strażników.

– Ani myślę, do tego lasu nawet w dzień wjechać strach – odrzekł tamten. Słychać było raz po raz wycie wilków. Ale nie wilków bali się strażnicy.

Rozwiązali mu oczy.

– Panie, mamy rozkaz zabrać ci broń – powiedział jeden z nich.

– Miejcie sumienie – rzekł cicho Sanes.

– Panie, książę Gothard dokładnie wie co z sobą zabrałeś. Wiesz sam co stało sie przedwczoraj z Brantem, a przecież nic takiego nie zrobił.

Sanes dobrze pamiętał. Brant, jeden z rycerzy, miał tylko wątpliwości co do rozkazu. W chwilę potem, zginął od oszczepu, którym Gothard przebił mu pierś na wylot.

Sanes oddał miecz. Miał jeszcze sztylet ukryty w bucie. Na szczęście strażnicy go nie znaleźli. Rycerze zabrali wszystko. Oczywiście zabrali konia i pospiesznie oddalili się. Sanes poczuł chłód. Wilki zdawały się przybliżać...

*

– Zostawcie mnie, samą – powiedziała spokojnie Martensja. Sprawdziliście komnatę, nic tu nie ma. Poza tym gdybym chciała odebrać sobię życie to znalazła bym inny sposób. Przekażcie Gothardowi, że dopóki nie myśli uczynić tej nikczemności, o której wie, zniosę wszystkie inne zniesławienia. Ma na to moje słowo, a jest trwalsze i pewniejsze niż jego.

Kiedy przekazali to królowi, bo tak kazał się tytułować, zacisnął pięści i zęby.

– Czy siostra króla jest zamknięta na klucz w areszcie?

– Tak panie, jak rozkazałeś.

– Dobrze, informujcie mnie na gorąco o jej poczynaniach. Jeśli zrobi coś głupiego, zaczeka na męża w powrozach.

*

Puszcza robiła się coraz bardziej przerażająca. Wycie słychać było coraz bliżej. Każdy trzask powodował, że serce Sanesa biło coraz szybciej.

– Jeśli przeżyję do rana, to uznam to za cud – rzekł do siebie. Na życie mego ojca i matki, nie dopuszczę do tych wszystkich rzeczy, o których mówił brat. Jeśli będę żyć – dodał ciszej.

Mówił to, ale w głębi duszy nie bardzo w to wierzył. Mimo strachu i niepewności, wiedział jedno. Był za młody aby umrzeć.

Sanes nie wiedział jednego. Fama strachu gęstego boru nie opierała się na lęku przed wilkami. Ponoć zamieszkiwał tu zły czarownik, a żaden człowiek, który go chciał zobaczyć, nie wrócił. Właśnie jego imię chciał wypowiedzieć Chardrys zanim umarł. Sanes słyszał to imię, lecz teraz bardziej obawiał się wilków.

Jednak, bezwiednie, wymówił to imię. – Zartar.

*

W tym samym niemal czasie, Gothard leżał na łożu i czekał na sen.

– Och głupia siostro, myślisz, że nie wiedziałem, czym ojciec chciał mnie zastraszyć? Co może jeden człowiek przeciw armii – zastanawiał się głośno. Tylko jemu, tuż przed śmiercią, ponad osiem lat temu, matka wyjawiła sekret jego pochodzenia. Nie miał co do tego pewności, bowiem już wtedy miała zaniki pamięci i wszystko jej się mieszało i zachowywała się jak opętana, to znowu mówiła i postępowała całkiem normalnie.

*

Zartar jeszcze raz wysypał fusy kawy na czysty materiał. Lecz te, trzeci raz ułożyły się podobnie. Zartar wierzył w czary i ich moc. Znał zaklęcia, które działały. Nie wiedział tylko jak je zna i kto go uczył. Nie interesowała go władza ani pieniądze. To co miało znaczenie w jego mniemaniu, to balans mocy. I tylko o to dbał. Teraz jednak coś nie pasowało... Otworzył drzwi.

– Leć – rzekł do czarnego ptaka. Leć i przynieś odpowiedź.

*

Sanes wszedł na wysokie drzewo i przywiązał swoje zmęczone ciało do konaru. Użył do tego ozdobnego kaftana. Potrzebował snu. Zasnął szybko. Przebudził się zmarznięty do szpiku kości. Dniało, ale zamiast błękitu okolicę spowiła gęsta mgła. Czuł nie tylko chłód, ale głód i pragnienie. Pamiętał sen tak wyraźnie i realnie. Jakieś wielkie czarne ptaszysko, krew i Gothard z mieczem. Przeżył pierwszą noc, a miał by zginąć z ręki tego niegodziwca i szaleńca? I wtedy zobaczył, że jego jedwabna koszula ma wyrwana dziurę. Uświadomił sobie, że to nie był sen. Dziurę wyrwał mu kruk, teraz przypomniał sobie dokładnie.

Zanim zasnął na dobre, widział wielkie czarne ptaszysko. Kruk usiadł na drzewie obok i wyraźnie go obserwował. Nagle podleciał szybko i jednym szarpnięciem silnego dzioba wyrwał mu kawał materiału i odleciał szybko zanim Sanes zdążył wyciągnąć sztylet.

*

– Dobrze się spisałeś – rzekł młodzieniec o długich włosach. Zartar położył skrawek jedwabiu na stole.

– Ama-ty ala hashy-ane – rzekł.

Wziął jedwab i spalił go w złotym talerzyku. Popiół wsypał do wody.

– Arga-ama-ty tamy-a-ta me – rzekł znowu.

Woda zaczeła drgać w dzbanie. Po chwili ustaliła się. W głębi wody Zartar dostrzegł twarz mężczyzny w jasnym ubraniu.

– Co robisz na mojej ziemi, Sanes? – zapytał cicho...

...ciąg dalszy w pełnej wersji książki

Błękit

Inwokacja i Epilog.

Jak mała plamka może zrozumieć plan. Plan całego stworzenia. Nie tylko jak ale i dlaczego. Bo nawet jeśli wiemy „jak” pozostaje najważniejsze pytanie. Dlaczego? Często rozmawiam z ludźmi i przedstawiam im w zarysie jak to czuję, po tym, kiedy w pewnym sensie, zostało mi to dane. I wówczas niektórzy z nich pytają.

– Wierzysz w Boga?

A ja zwykle mówię.

– Nie.

Po czym dodaję.

– Wierzyć, to nie być do końca pewnym. Kiedy mamy pewność, wiara jest niepotrzebna.

Dla mnie JEST tylko Bóg. Wszystko co widzialne i niewidzialne jest nim i nie ma nic, co nim nie jest.

Napisałem kilka opowiadań. Po tym wszystko się zmieniło. Mimo, że wygląda tak samo. Wszystko inne jest fikcją. Blue jest prawdziwą historią. Książkę tą poświęcam Love, Nel-he-la i wszystkim innym, których spotkałem na swojej drodze. Ja też w coś wierzę. Wierzę, że kiedyś wszyscy spotkamy się bez nienawiści i żalu, mając tylko jedno uczucie. Miłość. To stanie się w dzień i będzie ciepło. Dlaczego? Ponieważ "Tam” nie ma zimy ani nocy.

Alex Aragon.

„To co ważne, jest niewidzialne i nieuchwytne” Carlos Castaneda.

*

Kojące, subtelne. Fale oceanu delikatnie przelewały się po połyskującym piasku. Prócz cichego poszumu wody, nic nie mąciło słodkiej ciszy. Siedział nieruchomo na piasku i obserwował miejsce gdzie wody łączyły się z niebem. Przymknął oczy i rozkoszował się muzyką fal. Kiedy ponownie otworzył oczy dostrzegł zmianę. Niebo udekorowane gwiazdami zmieniło kolor z prawie czarnego na ciemny granat. Obserwował je teraz uważnie, a te zaczęło rozświetlać się szafirowym blaskiem. Szafir rozjaśniał się, aż przyjął barwę ciemnego topazu. Ocean nie pozostawał w tyle w tej cichej rywalizacji zmiany barw. Od ciemnego ametystu przechodził wszystkie odcienie szafiru, potem topazu aż do tarmelitu. A-a-ame-oh dostrzegł ten moment. Pierwszy promień wschodzącej gwiazdy, przebił się przez taflę wody i niemalże w tej samej chwili horyzont wybuchnął bukietem tańczących barw, całej gamy błękitu i złota. Wschodząca gwiazda rozświetliła niebo nad spokojną taflą oceanu. Małe punkciki świecących gwiazd, gasły. Powoli, majestatycznie wstawała Vega. Jej pierwsze promienie napełniły szafirowo-diamentowymi iskrami cały piasek w okolicy jego stóp. Podniósł swoje ponad trzy i pół metrowe ciało. Miał ciemnobłękitną, w odcieniu szafiru, skórę. Jego skóra iskrzyła się również, jakby umieszczono na niej niezliczoną ilość małych, świecących diamentów. Nie tylko on witał wschód gwiazdy. Kilkanaście smukłych ciał wyskoczyło z gracją z wody. Plusk ich opadających ciał tylko na chwilę zmącił ciszę poranka. Zniknął. Po chwili zmaterializował się i połączył duchowo i fizycznie ze wszystkimi braćmi i siostrami. Za kilka godzin miała rozpocząć się misja. Za zgodą całej rady galaktycznej tysiące Giyan miało przenieść się na Gaję. Ta piękna i pociągająca planeta znajdująca się całkiem niedaleko jak na warunki kosmiczne od Vegi. Według współczesnych naukowców Ziemi, czyli Gaji (Gaya) około 25 lat świetlnych, w rzeczywistości około 40 lat. Prawie cała galaktyka, żyła w pokoju i harmonii. Ale niektórzy nie chcieli zaakceptować tego porządku. Dlatego postanowiono pomóc Gaji. Jej mieszkańcy żyli na zerowym poziomie rozwoju, a zagrażała im rasa, szóstego stopnia rozwoju. Dlatego dla równowagi postanowiono wysłać Giyan. Nie można stanąć wyżej. Członkowie tej starej rasy, dwunastego stopnia rozwoju, po okresie przeszło 750 tysiąca ludzkich lat porzucali swoje piękne szafirowe powłoki i stawali się bezpośrednimi pomocnikami stwórcy. A-a-ame-oh kochał swoją planetę. Czwarta w systemie planetarnym Vegi, znajdującej się w gwiazdozbiorze Alfa-Liry, była nieco mniejsza od Gaji-terry, a przecież zamieszkiwało ją ponad 80 miliardów istot, mimo że jej powierzchnię pokrywało ponad 86% wody Wielkiego oceanu. Giyanie mieli do wyboru kilka możliwości by dostać się na Gaję. Mogli wysłać swoje wielkie statki, teleportować bezpośrednio, ale dla dobra misji wybrano kosmiczne korytarze. Nawet oni nie wiedzieli kto i kiedy je wybudował. Może trwały od zawsze? A-a-ame-oh kochał Giyanę, jej oceany, kochał zresztą wszystko. Jego imię znaczyło „miłość jest początkiem i końcem” lub „miłość jest od początku do końca”. A – alfa ,O – omega , a – ame miłość. Czy warto wspominać „struny”, króla północy, Agharte, Lemurie czy Atlante? To dziwne, odczuwał prawie po ludzku. To co jest prawie całkowicie „życiem” oni będą nazywać pustką lub próżnią...

Sen, cudowne drganie "strun”, kolory „korytarza” To już tu. Zawsze jest tu i teraz. Pogranicze snu i jawy. Istniał. Nieświadomy do czasu. Przepiękna muzyka strun przechodziła w cichy sen. Sen śmierci i narodzin. Wszystko pulsowało. Ciepłe i wilgotne. Poczuł coś. To było ciepłe i wilgotne... i lekko szorstkie.

Brązowy wilk.

Sery obserwował Tele. Odczuwał jej wysiłek, ale też i ból. To już szóste, policzył w swoim burym cielsku. Małe, mokre, niezdarne i ślepe. Piątka szara, a ten ostatni brązowy. Syberyjska tajga budziła się w swoim nowym dniu. Cały wachlarz dźwięków i zapachów. Zapach, który docierał do jego nozdrzy, pachniał swoiście. Maleństwa tak pachniały. Tym razem, to jego.

Sery nie miał dobrego początku z Tele. Trochę się pokłócili o dzikiego królika. Oczywiście powalił by ją jednym uderzeniem swoich muskularnych łap. W tej sytuacji miał jednak respekt przed czymś, co pachniało inaczej, tak ponętnie.

Skończyło się to dla niego na lekko rozerwanym uchu. Ostatecznie zostawiła mu resztę środka i tylnie łapy. Głowę i całą resztą zjadły te sprytne, czarne ptaszyska. To co po nich pozostało, wchłonęła tajga. Nic się nie marnowało. Całe stado liczyło około czterdzieści dorosłych osobników. Tą wielką watahę od dwóch lat prowadził Tany, kiedy to pokonał Maste.

Maste. Ten wielki szaro-bury samiec od wielu lat prowadził wilczą społeczność. Nie jeden członek stada miał ślady jego kłów. Wszyscy czuli respekt. To chyba najlepsze słowo w wilczym słowniku. Jak zwykle zaczęło się o podział łupu. Zawsze i zawsze boss dostawał najlepszy kawałek. Zawsze i zawsze miało swój kres. Maste wielokrotnie rozgrywał ten sam rytuał. Jako przywódca władał bez zarzutu. Wyszukiwał najlepsze miejsca polowań. Trzymał ich na terytorium. Nieomylne decyzje. Siedemnaście wygranych pojedynków. Tym razem Tany.

Rozerwę go na strzępy, przemknęła myśl. Obserwował przeciwnika.

Ten wydaje się być słabszy od innych. Może swoiste warknięcie wystarczy. Nie, to nie podziałało. Ten słabeusz wydaje się nie rozumieć kto tu rządzi!

To prawda, Tany pierwszy dopadł i powalił tego dorodnego jelenia. Więc co! On tu rządzi! I to on decyduje o podziale łupu. Każda próba buntu co do jego praw, musi być ukarana. To część wilczego prawa. Rytuał przebiegał podobnie. Pokonany umierał samotnie. W wypadku kiedy jego rany nie były śmiertelne, zostawał w stadzie lub opuszczał stado i jego terytorium. Jeśli miał dużo szczęścia, żył samotnie. Jednak nie często miało to miejsce. Jeśli nie, inni „kumple” z sąsiednich terytoriów szybko go kończyli po kilku dniach. Całkiem inaczej sprawa przedstawiała się kiedy przegrywał szef. Do tego momentu wszyscy go „kochali” Rozdzielał przecież na prawo i lewo swoją „miłość”. Czynił to zawsze za pomocą swoich zębów. W czasie walki wszyscy bacznie obserwowali. Wystarczyło tylko, że upadł. I tak stało się tym razem...

Maste sądził, że to kłapnięcie będzie kończące. Zwycięzca jest znany przed walką. To przysłowie się tym razem nie sprawdziło. W oczach stada Maste był zwycięzcą i miał już laurowy wieniec na głowie. Nic nie wskazywało na inny wynik tej potyczki. Tany górował zwinnością, ale nie miało to wielkiego znaczenia wobec doświadczenia, siły i przewagi ponad dwudziestu funtów wagi sprężystych mięśni u Maste. Tak czasem bywa w tej niezwykłej przygodzie, zwanej „życiem”, że na jego przebieg mają wpływ czynniki zupełnie niezauważalne, pozornie bez znaczenia.

Burza zeszłej wiosny rozszalała się gwałtownie. Dziwne błyski i ogłuszający huk piorunów zawsze wprowadzał uczucie strachu w serca watahy. Wilki stawały wówczas blisko siebie, kładły uszy po sobie... Bały się! Jeśli pojawił się ogień, uciekały prawie zawsze we właściwym kierunku. I tu także „boss” musiał się sprawdzić. Od tego był nim. Ogień, rozniecony przez piorun tamtej wiosny zatrzymał się właśnie tu, na tym karłowatym jałowcu. Strumienie wody zmagały się z lawiną ognia. Dwa żywioły nie cierpiące się wzajemnie. A biedny jałowiec? Tym razem nie miał szans. Wybawienie przyszło za późno. Nadpalony, umierał. Właśnie to co obumrze może dać początek nowemu życiu. Nadpalone gałęzie podały na ściółkę, gniły, przechodziły w niebyt. I właśnie potem, na tym miejscu, na wiosnę wyrastały nowe, soczyste, zielone kosmyki. Tajga odradzała się, znowu żyła.

Nie tym razem, nie w tym miejscu. To nie korzeń rośnie dla drzewa, tylko odwrotnie. Ale czasem jeśli umrze drzewo, umiera korzeń. Po jałowcu pozostał tylko uschnięty kikut, zagięty w odwróconą literę „s”. Strumienie wody przyszły za późno. A wiatr i słoneczne promienie, dokonały reszty. Oto co zostało z zielonego drzewka. Niezgrabny kikut, bez znaczenia dla lasu. Nie dla Tany, a głównie dla Maste. Wilk reagował szybko. W wyuczony sposób. Trochę zdziwiony, że jego przeciwnik jeszcze stoi na nogach. I nie ma nawet śladu jego zębów. Teraz. To miał być kończący atak. Sprężył swoje ciało. Tym razem ubiegł tego, szybkiego samca. Masa mięśni wystrzeliła jak z procy. Niech harda wie kto tu ma władzę i co czeka każdego, kto będzie to kwestionował. Jego tylna łapa zaczepiła fatalnie o uschnięty jałowiec albo raczej co po nim zostało. Wystrzelone ciało zawisło nieruchomo w powietrzu, jakby zatrzymane niewidzialną siłą. Ból tylnej łapy poszybował z naddźwiękową prędkością w kierunku gardzieli, by otworzyć wrota skowytu. Ale ten, uwiązł w gardle, bo ostre jak brzytwy zęby Tany rozdarły miękkie futro, poniżej dolnej szczęki. Rozpędzone ciało Tany powaliło Maste na zielony mech. Młody wilk nie zdawał sobie jeszcze sprawy, że to jedne kłapnięcie stało się śmiertelne. Poderwał się szybko na nogi. Maste leżał na ziemi, mocno krwawił, a jego ciałem, szarpały konwulsje. Do tej chwili piastował pozycję przywódcy. Upadł. Ponad trzydzieści par czarno-diamentowych ślepi obserwowało walkę. Przywódca upadł, nie podnosi się. To uruchomiło sygnał. Szaro-bury huragan runął ze wszystkich stron na drgające cielsko Maste. Już i tak by umarł, ale pierwszy wilk zakończył jego cierpienie. Jego kły rozdarły aortę. Najbliżej stojące wilki i zieloną murawę zaczął pokrywać purpurowy płyn. Jeszcze kilka skurczów niestrudzonej pompy. Koniec. Mimo to, rozwścieczona zgraja szarpała na strzępy jego ciało. Tymczasem Tany oddychał ciężko. Nie miał nawet draśnięcia. Z każdym następnym wdechem uświadamiał sobie, że teraz on jest przywódcą stada.

*

Tele lizała swoim szorstkim, różowo-czarnym jęzorem, brązowe maleństwo.

To było pierwsze co odczuł. Miał dwie siostry i trzech braci...

W pierwszych dniach swego życia pamiętał tylko ciepły zapach i smak mleka. Język Tele to następny rodzaj pieszczoty. Czasami inny, wielki stwór dotykał go swoim zimnym nosem lub lizał bardziej szorstko niż matka. Świat wkoło przebijał ogromem. W miarę jak brązowa kulka rosła, malał. Poziomki i jagody stanowiły rarytas poza oczywiście boskim płynem, który wysysał z sutek. Świat w najbliższej okolicy wypełniały same ciekawe rzeczy. Chciał się zaprzyjaźnić z małym, jasnobrązowym, skaczącym po murawie stworzeniem. Te, narobiło tylko hałasu, a potem uciekło, skacząc w niedostępne zarośla. Robiło się zimniej. Próbował unikać, czegoś wilgotnego, co leciało prosto z góry. To coś, robiło jego futerko mokre jak gdyby sto Tele lizało go jednocześnie. I wcale nie było przyjemne jak język matki czy ojca. Coraz więcej i więcej. To coś, pokrywało białym puchem wszystko wokół. Przytulił się do ciepłego futra Tele. Wtedy czuł się bezpieczny i szczęśliwy. Tak co dnia. Więcej i więcej. Białe płatki spadały z nieba wolno, łatwo dały się uchwycić zębami. Nie miały zapachu i smaku.

Nie wszystkie dni wypełniała radość i beztroska. Pewnego dnia szybkie i ostre kły Sery uratowały go od niechybnej śmierci. Wielkie, białe ptaszysko, szybowało bezgłośnie nad śnieżnym dywanem. Doskonałe oczy polarnej sowy łatwo dostrzegły brązowy punkcik. Wyśmienita kolacja dla jej wiecznie głodnych dzieci. Normalnie polowała na białej pustyni, ale coraz ciężej mogła coś złapać. Dlatego zapuściła się dalej, nad las tundry. Zabrakło kilku metrów. Już, już miała uchwycić swoimi silnymi i paraliżującymi szponami brązowy kłębek, kiedy bura błyskawica przecięła tor jej lotu. Jedno kłapnięcie żelaznych szczek i...

Białe pióra pokryły się szkarłatem. Nie zdołała wydać najmniejszego odgłosu... Daremnie jej dzieci oczekiwały powrotu matki. Tajga miała swoje prawa. Prawa życia i śmierci. Tele była dobrą matka mimo to Sery, zrugał ją.

– Musisz bardziej uważać – warknął.

Przyznała mu w duchu rację.

– Jestem z ciebie dumna – mruknęła. Będę bardziej uważać! Dziękuje, za uratowanie naszego ślicznego maleństwa. Jest taki ruchliwy, ciężko go mieć na oku.

– No już dobrze – udobruchał się Sery. Wiem, że się starasz, nikt nie jest doskonały. Co myślisz aby dać mu na imię „Sentera” (Ten, który oszukał Śmierć.)

Tele uderzyła go lekko bokiem w bok, co znaczyło: zgadzam się, dobre imię. Brązowy pojął także, że Sentera to on. Rósł szybko. Dostawał, wilczą szkołę. Niejadek. To znaczy Tele i Sery nie mogli zrozumieć, że nie chce mięsa. Wilk wegetarianin! To zakrawało na farsę, albo żart. Nie miał nic przeciwko poziomkom lub jagodom, ale mięso? Następna lekcja: polowanie. Szybki, zwinny. Polował najlepiej z całej szóstki. Wszystko szło super, aż do momentu finalnego. To nie miało sensu. Tropił, doganiał, powalał i... nie zabijał. Na początku Sery go karał. Potem przestał. Bowiem Sentera robił tak zawsze. Brak mięsa nie miał wpływu na jego wygląd. Sentera wyrósł na pięknego samca o lśniącym futrze.

Mijały długie północne noce i krótkie dni. Zielona aurora zdobiła niebo nad tajgą. Najcięższa pora roku przechodziła w zapomnienie. Śniegi topniały. Złota kula coraz dłużej królowała ponad wiecznie zielonym parasolem drzew. Stado żyło swoim zwykłym życiem. Sentera wyrósł na świetnego tropiciela, nawet Tany to dostrzegł. Pewnego dnia dotarł do granic terytorium. W jego nozdrza uderzył słodki zapach. Złapał trop i dotarł do źródła. Zapach pochodził od ślicznej, czarnej wilczycy. Odeszła trochę za daleko i co gorsza nadal się oddalała. Zaraz na pewno zawróci, myślał. Nic z tego. Oddalała się coraz bardziej. Nieomylny instynkt „zapalił” wszystkie „czerwone lampki” w jego ciele. Wyczuł bowiem inny silny zapach. Mimo, że biegł pod wiatr, wszystko stało się jasne. Bezwiednie, czarna piękność weszła na terytorium jedynego zwierzęcia, które mogło zaszkodzić wilkowi. Co za pech. Sentera nie miał wątpliwości. Ostry zapach mieszał się z bardziej subtelnym tego samego rodzaju. Syberyjska tygrysica z małymi. Gorzej być nie mogło. Ona miała z wiatrem. Czarny lub brązowy niedźwiedź to pestka, ale tygrys?

Ten piękny, ogromny kot nie jest naturalnym wrogiem wilka, rzadko kiedy wchodzą sobie w drogę. Teraz i czarna wilczyca wyczuła. Zrozumiała swój błąd. Tu w tajdze są prawa. Nie ma "przepraszam, pomyliłam się”. Młoda wilczyca zrozumiała swój błąd za późno. Nie tylko czuła, widziała. Samica z małymi.

Ta przerażająca informacja zjeżyła jej sierść na całym ciele.

Ajsa czuła ją i jej małe. Wielka złotobrązowa kotka sprężyła się do skoku. Nagle obok czarnej samicy wyrósł Sentera. Uderzył ją ostro w bok.

– Uciekaj! – warknął.

Ajsa odskoczyła o dwanaście metrów, cała zjeżona ze strachu czy emocji. Tygrys syberyjski rzadko zabija zębami. Nie musi. Jest tak silny, że uderzeniem łapy oderwał by głowę wilkowi w sprzyjających warunkach. Sentera nie miał żadnych szans. Na ucieczkę było za późno. W momencie kiedy warknął "uciekaj”, złota, pręgowana kula już szybowała w kierunku wilka. Czy takie poświęcenie jest możliwe u wilka? Kto może to wiedzieć? Sentera nie myślał co będzie z nim, tylko zerknął na bok by się upewnić, że czarna jest bezpieczna. Dlaczego Sentera to zrobił? Z tego samego powodu dlaczego nie jadł mięsa i nie zabijał. Jakaś najgłębsza cząstka jego duszy wiedziała. Nie był wilkiem! Wszystko stało po stronie tygrysicy. Siła, wielkość. Poza tym broniła swego gniazda. W tajdze nie ma cudów. Dopiero za piętnaście tysiącleci na tym terenie pojawili się ludzie z bronią, która mogłaby zagrozić na dobre temu najpiękniejszemu stworzeniu Ziemi. W tajdze nie ma cudów. A jednak...

Kilka nanosekund później „szmaragdowi stróże” odebrali jedną harmonie barw. Trzydzieści sześć tysięcy „błękitnych aniołów” wyprzedziło o jedno drganie „diamentowych strun” resztę mieszkańców Giyany. Dwie nanosekundy potem zielono-złoty sygnał o barwie słowika i smaku wczesnego poranka mknął z nadświetlną szybkością kosmicznym korytarzem. Gdyby wysłano masę trwało by to dłużej. Tak zajęło to tylko ułamek sekundy. W samą porę. Złota piękność nie mogła pojąć, co zatrzymało ją w powietrzu. Na dodatek, jej ogłuszający ryk dotarł tylko do jej uszu. Sentera zobaczył, że zatrzymała się około dwóch długości jego ciała przed nim. Nie zastanawiał się co się stało. Gnał w kierunku domu. Kiedy w chwilę potem, niewidzialne więzienie znikło i tygrysica opadła na ziemie, zapach intruzów słabł z każdą sekundą. Nie miała zamiaru ich ścigać. Miała małe.

Sentera poczuł ostre, szybkie ukłucie. Znalazł się u boku czarnej wilczycy. Biegli na swoje terytorium. Ajsa nie rozumiała nic. Jednak wiedziała jedno. Ten wilk wygrał jej serce i nie tylko. Zbliżał się czas. Dlatego pachniała tak cudnie. Nie tylko dla niego. Jutro przy pełni... Ona już wybrała. Nastąpiła piękna noc. Bezchmurny granat udekorowany gwiazdami. Tany złapał zapach. Ona pachniała bardziej pociągająco niż inne

– Jest czas – mruknął.

Zrozumiała.

– Tak panie...

Jej chemia walczyła z czymś silniejszym.

– Nie panie...

W pierwszym momencie, Tany nie zrozumiał. Potem dotarło do niego. To nie rodzaj zalotów. Jej odsłonięte kły mówiły „Nie”! Wyraźnie nie interesowała jej pozycja wadery.

Basior się zdziwił. Co takiego? Ona śmie odmawiać, jemu, panu stada? To gorsze niż walka samców o łup. Za chwilę wymusi to, czy ona chce tego czy nie. Ostry zapach uderzył go w nozdrza. Nagle nie wiadomo skąd pomiędzy nim, a Ajsą, wyrósł Sentera. Cały najeżony. Jego kły były obnażone. a czarne wargi drgały nerwowo. Warczał cicho. Tany podjął decyzję. Błyskawicznie. Zanim jednak w jego głowie powstał logiczny plan ataku, uścisk szczęk brązowego dławił mu gardło. Sentera wyprzedził jego myśli. Tany uświadomił sobie jedno. W porównaniu z Senterą miał szybkość umazanej miodem muchy. Nie zdołał zrobić nic, ciemniało mu w oczach. Zemdlał. Że oni zawsze muszą być w pobliżu by wymierzyć „wilcze prawo”. Zapomnieli o zapachu samic. Teraz górowało prawo mordu. Pierwszy z rozpędzonych wilków był tuż, tuż by zacząć... To co zrobił Sentera stanowiło zagadkę dla całego stada. Tany leżał i nie podnosił się, więc... Wilki nie czuły krwi więc jak... Sentera nie zabił, nie zranił a powinien. Pierwszy wilk przekoziołkował i odleciał z lekko rozerwanym bokiem. Drugi poczuł ostry ból na tylnej łapie. Z jękiem zwalił się obok pierwszego. Nawet nie docierając do Tany. Wreszcie stado pojęło, coś co pojąc nie mogło. Sentera bronił Tany.

Przywódca powoli powracał do siebie. Zanim mocno stanął na nogi, także zrozumiał. Sentera powalił go, a potem bronił. Nie wiadomo czemu. Tany nie chciał walczyć, coś zmieniło na chwilę wilcze serca. Przeciągły skowyt rozpaczy pomieszany z jakimś bólem, wydarł się z gardła Sentery. Tany nadal piastował stanowisko przywódcy. Niedoszli mordercy odchodzili potulnie. Brązowy wilk spojrzał jeszcze raz na to co kochał, a potem zaczął gnać w kierunki migoczącej nad drzewami szmaragdowej poświaty. Biegł bez zatrzymania najszybciej jak mógł. Zostawił już stado, terytorium. Zatrzymał się by uspokoić oddech i serce. Wiedział, że nikt go nie goni, a jednak... Poczuł słodki zapach. Tylko jedno tak pachniało. Piękna? Niemożliwe! A jednak. W chwilę potem czarne ciało Ajsy uderzyło go przyjaźnie w bok.

– Jestem twoja, czy chcesz czy nie – mruknęła. Chyba chcesz? – zdawała się sama odpowiadać.

Jej wilgotny jęzor przejechał po pysku Sentery. Księżyc rozświetlał polanę. Sentera i Ajsa pędzili w kierunku szmaragdowej zorzy. Ajsa obijała bok o jego bok. Brązowy wilk zatrzymał się, Ajsa zatrzymała się kilka metrów dalej. Santera czuł, że dzieje się coś w jego ciele. Stanął silnie na nogach, wygiął ciało w łuk tak, że jego śliczny pysk znalazł się w pionie. Z gardła wydobył długi przeciągły zew. Skowyt wolności, rozpaczy i żalu, rozdarł uśpioną tajgę. Jego bracia i siostry usłyszeli go. Z ponad czterdziestu gardeł rozległ się odzew.

Tany milczał, ale po chwili i on dołączył do wilczej sfory. Żył a nie powinien i to nie mieściło się w jego wilczym umyśle. Żył dzięki dziwnemu, samotnemu teraz wilkowi, który wybrał prawie pewną śmierć by on, Tany prowadził nadal stado.

Ajsa nie wyła tak głośno jak jej wybraniec, ale bardzo się starała mu dorównać...

Zamilkli. Wilczyca znowu uderzyła go przyjaźnie bokiem, a potem przejechała jęzorem po jego pysku. Wydzielała zapach, który drażnił jego zmysły i sprawiał, że nie kontrolował swojego ciała. Zaczęli walczyć, ale inaczej niż zawsze...

Gdy to się skończyło, Sentera czuł się wyczerpany i leżał na wilgotnym mchu, a Ajsa położyła głowę na jego karku.

Zaczęły się trudne dni dla obojga. Na szczęście terytoria innych grup znajdowały się daleko. Mimo tego, cały czas musieli być czujni. Przecież nie tylko oni zamieszkiwali puszcz. Po kilku tygodniach Sentera zauważył, że coś działo się z wilczycą. Zachowywała się inaczej i zmieniła nieco wygląd. W końcu wilk zrozumiał... Jego wilczy instynkt mówił mu, że poziomki i jagody nie wystarczą. Jej brzuch zaokraglił się. Polował dla niej i zaczął zabijać, to królika, innym razem ptaka. Stał się czujny i starał się spędzać przy niej wiele czasu. Rozumiał, że jest teraz bardziej bezbronna...

Szóstka ślicznych zawiniątek pojawiła się na tym planie. Sentera czuł się dumny. To jego! Polowania skracał do minimum. Kiedy ona nasyciła się, on zjadał co zostało. Dotykał szare maleństwa swoim nosem. One zapoznały się także z jego szorstkim jęzorem. Chociaż wolały być lizane przez matkę. Na początku ślepe i bezbronne, rosły szybko i trudno je było utrzymać w jednym miejscu. Do tej pory mieli niesamowite szczęście. W końcu on postanowił, że nie można tak dłużej. Podjął decyzję w swoim sercu. Zaczęli iść w wybranym przez niego kierunku. On z przodu, sześć młodych wilczków(cztery samce i dwie samice), a Ajsa zamykała pochód. Nie miała pojęcia dokąd idą, ale ufała jemu. Czuła, że to nie zabawa i po kilku małych upomnieniach wilczki zrozumiały, że muszą iść dokładnie śladem ojca. W końcu Ajsa poczuła znajomy zapach. Sentera specjalnie szedł pod wiatr aby stado poczuło jak najpóźniej. Oczywiście nie byli w tym samym miejscu, ale nos Sentery sprawił się znakomicie. Nie wiedział jak to wie, ale czuł, że przyjmą samicę i jej maleństwa. Kiedy byli już blisko, zawył krótko. Tany poznał go i zrozumiał. Miał teraz następną siódemkę do opieki. Ajsa w mig zrozumiała, że wróciła do stada, ale traci męża i przyjaciela. Wydała krótki zew. Stado wyło przeciągle, jak gdyby chciało powiedzieć, "zostań” Tak jednak nie mogło być. Tany i Sentera nie mogli być razem. Wilki wyły przeciągle, a serce Sentery rwał ból nie do zniesienia. Po raz drugi tracił wszystko co kochał i więcej jeszcze...

Gnał jak szalony by nie słyszeć stada. Przystanął i zdawało mu się, że jeszcze słyszy cichy zew Ajsy. Oddalił się jeszcze trochę. Wszystko ucichło, słyszał tylko bicie swego serca.

*

Sentera przez pierwsze dni nic nie jadł. Wilki są niezwykle odporne na głód, mogą nie jeść ponad miesiąc. Ale on nie jadł, bo brakowało pożywienia, po prostu nie chciał. W końcu głód przemógł go. Jego organizm potrzebował energii. Od czasu ciąży Ajsy i potem, nie zaspokajał głodu. Chociaż miał ciało wilka i płynęła w nim wilcza krew, naprawdę wilkiem nie był. A już na pewno, nigdy nie popatrzył tam, skąd przybył... Teraz poczuł zapach królika. Sentera zakradł się pod wiatr. Kłapołuchy nie miał szans, jedno kłapnięcie i po wszystkim. Zaspokoił głód, resztę zostawił dla tajgi. Mijały tygodnie...

Trzy wilki z sąsiedniej watahy wypuściły się daleko. Zwietrzyły swoisty zapach, a jednak obcy. Intruz, wróg. Ich błąd polegał na tym, że nie były na swoim terenie. Jak mogło to ujść ich uwadze! Tygrys zaznacza swoje królestwo moczem, a wilki mają swoje sposoby. Pomyłki się zdarzają rzadko. W normalnych warunkach skończyło by się na pokazaniu kłow i warknięciach. Jednak one sądziły, że intruz wkradł się na ich teren, a to oznaczało jedno. Wróg, śmiertelny. Przyspieszyły, zapach drażnił ich nozdrza. Sentera zwietrzył ich także, ale niczego się nie obawiał, znajdował się na terenie neutralnym. Dlatego ogarnął go rodzaj zdziwienia, więcej niż strachu, kiedy trzy szare cielska rzuciły się na niego bez żadnego ostrzeżenia. Uskoczył, zjeżył sierść na karku i pokazał kły.

– Czego chcecie – zdawał się im powiedzieć!

– Jesteś już martwy, to nasze terytorium – zdawały się mówić.

Sentera nie zrozumiał, ale nie miał czasu na negocjacje, bowiem pierwszy z nich wystrzelił jak z procy w jego kierunku. Sentera zaspokoił wprawdzie głód, ale jego kondycja wciąż pozostawiała wiele do życzenia. A nawet wówczas, jeśi by był w pełni sił, sytuacja nie wyglądała zbyt różowo. Pojedynek o przewodnictwo w stadzie to jedna sprawa. Intruz na terytorium, to inna. Wiki nie uczą się matematyki ani teorii walki, jednak brązowy wiedział, że jest ich więcej. U walczących zwierząt ani masa, ani siła i nawet szybkość nie jest decydująca, chociaż oczywiście nie jest bez znaczenia. Znane są przypadki, że dzika kotka pogoni grizzly. A rosomak atakuje zwierze wielokrotnie większe od siebie. W tym wypadku Sentera nie czuł się winny i to było jego atutem, ale niestety, miał prawie zerowe szanse. Ktoś pomagał jednak losowi. Giyana i jej mieszkańcy nie mogli by zdążyć tym razem...

Niektóre gatunki zwierząt mają partnera na życie. Kaczki lub łabędzie. Ewenementem są nepalskie ptaki, które zabijają się kiedy ich partner umrze lub zginie. U wilków po okresie rui, mieszają się. Chociaż u psów i kotów bywają związki, nazwane przez ludzi, kazirodcze. U wilków to nie występuje. Tygrys zamknięty w klatce z lwem odmiennej płci nigdy się nie zbliży do samicy.

W jaki sposób, Ajsa czuła dziwną tęsknotę za tym brązowym wilkiem, tylko wie ten, co wie wszystko. Przecież nie mogła pamiętać, że uratował jej życie. Miała małe wilczki i nic nie mogło zmienić instynktu matki. Jednak jej matczyny obowiązek i przywiązanie malało w miarę jak wilczki rosły. Wreszcie poczuła, że są na tyle dorosłe, że może iść za pragnieniem swojej duszy czy serca. Tak, czy, inaczej stado zaopiekowało by się nimi w sposób, jaki ludzie, w tak zwanych rozwiniętych społeczeństwach, mogli by się uczyć od tych nielubianych przez ogół czworonogów...

...ciąg dalszy w pełnej wersji książki