Kate Hewitt

Biznesmen z Mediolanu

Tłumaczenie: Agnieszka Wąsowska

HarperCollins Polska sp. z o.o.
Warszawa 2020

Tytuł oryginału: The Secret Kept from the Italian

Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Limited, 2019

Redaktor serii: Marzena Cieśla

Opracowanie redakcyjne: Marzena Cieśla

© 2019 by Kate Hewitt

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2020

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin i Harlequin Światowe Życie są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harpercollins.pl

ISBN 978-83-276-4945-4

Konwersja do formatu EPUB, MOBI: Katarzyna Rek / Woblink

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Na trzydziestym pierwszym piętrze biurowca było zupełnie ciemno, a dźwięk toczącego się po korytarzu wózka, który pchała Maisie Dobson, był jedynym, jaki dało się słyszeć.

Była druga w nocy i Maisie czuła się bardzo zmęczona. O dziewiątej rano miała zaplanowane spotkanie ze swoim naukowym opiekunem na uczelni i czuła, że zaśnie w jego połowie. Zawsze marzyła o tym, żeby skończyć szkołę muzyczną, ale najpierw musiała zdobyć na to pieniądze. Umiała ciężko pracować, żeby osiągnąć to, czego pragnęła.

Nagle spostrzegła, że w jednym z pokoi na końcu korytarza pali się światło. Pomyślała, że ktoś zapewne zapomniał je zgasić, choć poczuła cień niepokoju. Nigdy wcześniej się to nie zdarzyło, a w większości biur światło wyłączało się automatycznie. O tej porze wszyscy pracownicy poszli już do domu i nikogo nie powinno tu być. Maisie pchała dalej wózek, a serce ciężko waliło jej w piersiach.

Zatrzymała wózek przed drzwiami oświetlonego biura, wzięła głęboki wdech i przekręciła klamkę. W środku siedział mężczyzna.

Maisie znieruchomiała. To nie był zwykły mężczyzna. Nie, ten był… Nie mogła znaleźć odpowiednich słów, żeby go opisać. Miał kruczoczarne włosy i ciemne grube brwi. Długie rzęsy rzucały cień na wystające kości policzkowe. Mężczyzna spoglądał na niemal całkowicie opróżnioną szklaneczkę whisky, którą trzymał w smukłych palcach.

Miał rozluźniony krawat i rozpięte górne guziki koszuli. Emanowała z niego jakaś siła, charyzma, której nie sposób było się oprzeć. Maisie mimowolnie weszła do pokoju.

Nieznajomy podniósł wzrok i spojrzał na nią przenikliwie niebieskimi jak niebo oczami.

– Witam – powiedział z uśmiechem, który wcale nie wydał jej się przyjemny. Jego głos brzmiał jak ciekły miód i nosił ślad obcego akcentu. – Jak się miewasz w ten cudowny wieczór?

W jego oczach dostrzegła coś, na widok czego ścisnęło jej się serce. Postąpiła kolejny krok do przodu.

– Ja całkiem nieźle. Należałoby raczej spytać, jak ty się czujesz – powiedziała, spoglądając na prawie pustą butelkę po whisky.

Mężczyzna przechylił na bok głowę.

– To bardzo dobre pytanie.

– Naprawdę?

Jego smutek był tak przejmujący, że nie sposób było pozostać wobec niego obojętnym. Maisie miała w sobie wiele miłości do ofiarowania i niewiele osób, które mogła nią obdzielić. Jej brat Max już się usamodzielnił i chciał zacząć życie na własny rachunek. Cały czas powtarzała sobie, że to bardzo dobrze.

– Tak – odparł mężczyzna, prostując się gwałtownie w fotelu. – Powinienem się czuć doskonale, czyż nie?

Maisie skrzyżowała ramiona na piersiach.

– Tak? A to dlaczego? – Nieznajomy zaintrygował ją. Kim był? Raczej tu nie pracował. Sprzątała w tym biurowcu od sześciu miesięcy i nigdy wcześniej go nie spotkała. Miała dziwne wrażenie, że nie pasuje do tego miejsca, był na to zbyt silny, zbyt charyzmatyczny. Nawet kiedy był pijany, jak teraz, emanowała z niego jakaś moc, której trudno się było oprzeć.

Czekała na jego odpowiedź. Ból, który najwyraźniej odczuwał, przypomniał jej o własnym bólu.

– Dlaczego powinienem się czuć doskonale? – Jego usta wykrzywiły się w drwiącym uśmiechu. – Mógłbym wymienić kilka powodów. Jestem bogaty, zrobiłem karierę i mogę mieć każdą kobietę, której zapragnę. Mam domy w Mediolanie, Londynie i na Krecie. Mam też jacht, prywatny odrzutowiec i… – Posłał jej sardoniczne spojrzenie. – Mam kontynuować?

– Nie. – Ten mężczyzna ewidentnie nie należał do tego miejsca. Powinien zajmować całe górne piętro albo nawet mieć własny biurowiec. Kim był? – Żyję na tym świecie wystarczająco długo, żeby wiedzieć, że to nie daje szczęścia – oznajmiła, choć osobiście uważała, że na pewno pieniądze ułatwiają życie. Zawsze jej ich brakowało i zawsze ciężko pracowała, żeby je zarobić.

– Żyjesz wystarczająco długo? – W jego oczach dostrzegła rozbawienie i zainteresowanie. – Wyglądasz na dziewczynę, która ledwie co skończyła szkołę.

– Mam dwadzieścia cztery lata – odparła z godnością. – Jestem studentką. Sprzątanie to moja nocna praca.

– A więc jest już noc? – Wyjrzał przez okno na rozjarzony od świateł Chrysler Building. – Ciemna, zimna noc.

Maisie była przekonana, że nie ma na myśli pogody.

– Dlaczego siedzisz w tym pustym biurze i pijesz? – spytała miękko.

Przez chwilę nie odpowiadał, po czym nagle przeniósł na nią wzrok i uśmiechnął się promiennie.

– Na szczęście nie jestem już sam. – Sięgnął po szklankę nalał do niej whisky i wyciągnął w jej stronę. – Dlaczego nie miałabyś się ze mną napić?

– Nie mogę. Jestem w pracy. – Maisie postąpiła krok do tyłu.

– W pracy?

– Sprzątam tu. To jest ostatnie biuro na tym piętrze.

– W takim razie prawie już skończyłaś.

To prawda, ale dochodziła trzecia, a jutro rano miała zajęcia.

– Mimo to się nie napiję. Muszę dokończyć sprzątanie – oznajmiła stanowczo.

– Co tu jest do sprzątania? – Mężczyzna rozejrzał się wokół.

– Muszę opróżnić kosze, zetrzeć kurze, odkurzyć wykładzinę…

– W takim razie pozwól, że ci pomogę, a potem się napijemy.

Popatrzyła na niego zaskoczona.

– Nie możesz…

– Ale chcę. – Zerwał się z krzesła zadziwiająco żwawo i wyjął ze stojącego przy drzwiach wózka ścierkę i butelkę z płynem czyszczącym. Przesunął ręką papiery na biurku i popsikał blat sprayem. Maisie patrzyła na niego zaskoczona. Kiedy umył biurko, zabrał się za stolik do kawy.

– Czemu tak stoisz bezczynnie? – spytał ją.

– Kim ty jesteś?

– Antonio Rossi. – Sięgnął po kosz na śmieci i opróżnił jego zawartość do plastikowego worka wiszącego na wózku. – A ty?

– Maisie.

– Miło mi cię poznać, Maisie. – Skinął głową w kierunku odkurzacza. – Jeszcze tylko wykładzina i możemy iść się napić.

Była doprawdy urocza. Jego pomoc totalnie ją zaskoczyła, podobnie zresztą jak jego samego. Nigdy tego nie robił, choć w swoim życiu wykonywał już znacznie gorsze prace.

Maisie mu się spodobała. Jej kasztanowe loki, duże zielone oczy i kształtne ciało skryte pod niebieskim uniformem sprawiały bardzo miłe wrażenie. Miał ochotę się z nią napić. Już dawno odkrył, że alkohol jest najlepszym sposobem na to, by zapomnieć. Zaraz po nim był seks.

Maisie sięgnęła po sznur od odkurzacza i włączyła wtyczkę do kontaktu. Antonio niecierpliwym gestem wyjął jej go z ręki.

– Ja to zrobię – oznajmił i zabrał się za odkurzanie. Miał lekkie poczucie winy, że uwodzi sprzątaczkę w pustym biurze, ale gdyby naprawdę nie życzyła sobie jego towarzystwa, zapewne by odeszła. I bez tego miał wystarczająco dużo grzechów na sumieniu.

A może miała męża albo chłopaka? Choć miał wrażenie, że kiedy na niego popatrzyła, coś zaiskrzyło. Żeby to sprawdzić, musnął delikatnie jej rękę, kiedy odstawiał odkurzacz. Tak, bez wątpienia Maisie zareagowała.

– Więc jak? Napijesz się ze mną?

– Naprawdę nie powinnam…

Antonio wyjął z szuflady czystą szklankę i nalał jej.

– To takie nudne słowo, nie sądzisz? Nie powinniśmy pozwolić, żeby naszym życiem rządziły jakieś „powinnam”.

– Czy to nie jest oksymoron?

Roześmiał się, zaskoczony jej pytaniem.

– W rzeczy samej – odparł, podając jej szklankę.

Wzięła ją i spojrzała na niego uważnie.

– Co tu robisz?

– To zależy od tego, co masz na myśli, mówiąc „tu”.

– Mam na myśli ten pusty biurowiec.

– Pracowałem. – A przynajmniej do chwili, w której znów wróciły czarne myśli i ponure wspomnienia.

– Pracujesz tu? – W jej głosie dało się słyszeć niedowierzanie.

– Nie całkiem. Zostałem wynajęty do wykonania pewnej pracy.

– Jakiej konkretnie?

Zawahał się. Nie bardzo chciał mówić o tym, co robił, żeby nie generować plotek. Uznał jednak, że dziewczyna nie stanowi zagrożenia.

– Zajmuję się oceną ryzyka związanego z przejmowaniem firm przez inne firmy, żeby jak najbardziej zminimalizować straty.

Jej oczy rozszerzyły się ze zdumienia.

– Chcesz powiedzieć, że ta firma będzie przejęta przez inną?

– Tak. Znasz kogoś, kto tu pracuje?

– Tylko innych sprzątających. Myślisz, że nasze posady będą zagrożone?

– Nie wydaje mi się. Biura zawsze musi ktoś sprzątać.

– Och! – Maisie najwyraźniej poczuła ulgę. – To dobrze.

– Wypijemy za to? – Antonio uniósł do góry szklankę. – Twoja praca to jedna z nielicznych, które nie są zagrożone.

– Przykro mi to słyszeć.

– Cincin.

Maisie upiła niewielki łyk whisky, przełknęła go i skrzywiła się.

– Co znaczy „cincin”?

– To toast, który wznosi się we Włoszech.

– A więc jesteś Włochem?

– Winny.

To słowo samo spłynęło z jego ust. Był winny nie tylko swojego pochodzenia, ale także wielu innych rzeczy.

– Nigdy nie byłam we Włoszech. Na pewno jest tam bardzo pięknie.

– Rzeczywiście, w niektórych rejonach jest.

Maisie upiła kolejny łyk alkoholu.

– Mocna rzecz. Mam wrażenie, że łykam ogień.

– To prawda. – Dopił swoją porcję i zamknął oczy. Bez trudu mógł przywołać w pamięci twarz brata, młodą, roześmianą, beztroską. Jeśli jednak dłużej będzie miał zamknięte oczy, twarz się zmieni. Stanie się blada i pozbawiona życia. Chodnik wokół niej będzie pokryty krwią.

Dlatego musiał pić.

– Dlaczego tu siedzisz? – spytała miękko Maisie, patrząc na niego pytająco. – Dlaczego pijesz tu samotnie po nocy?

Antonio wzruszył ramionami i już chciał powiedzieć coś, żeby ją zbyć, kiedy zaskoczyła go kolejnym stwierdzeniem.

– Wyglądasz tak smutno. Mam wrażenie, że jesteś równie smutny jak ja.

– Ty?

Zamknęła oczy, żeby nie mógł w nie spojrzeć.

– Moi rodzice zmarli, kiedy miałam dziewiętnaście lat. Kiedy na ciebie spojrzałam, pomyślałam, że wyglądasz tak jak ja wtedy.

Jej szczerość była porażająca. Z wrażenia zupełnie nie wiedział, co powiedzieć.

– To dlatego, że ja też kogoś straciłem i dziś o nim myślałem.

Co on mówi? Nigdy nikomu nie wspominał o Paolu. A już na pewno nie obcej osobie. Starał się o nim nie myśleć, ale oczywiście nie było to realne. Paolo zawsze był w jego świadomości. Ścigał go. Oskarżał. Sprawiał, że nie mógł zaznać spokoju.

– Kogo? – Jej oczy patrzyły na niego współczująco, a usta były lekko rozchylone. Miał ochotę wziąć ją w ramiona, ale jeszcze bardziej chciał z nią rozmawiać. Chciał powiedzieć jej całą prawdę, a przynajmniej tyle, ile mógł ujawnić.

– Brata. Mojego małego brata.

ROZDZIAŁ DRUGI

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

Spis treści:

OKŁADKA

KARTA TYTUŁOWA

KARTA REDAKCYJNA

ROZDZIAŁ PIERWSZY

ROZDZIAŁ DRUGI

ROZDZIAŁ TRZECI

ROZDZIAŁ CZWARTY

ROZDZIAŁ PIĄTY

ROZDZIAŁ SZÓSTY

ROZDZIAŁ SIÓDMY

ROZDZIAŁ ÓSMY

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

ROZDZIAŁ JEDENASTY

ROZDZIAŁ DWUNASTY

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

ROZDZIAŁ CZTERNASTY

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY

ROZDZIAŁ SZESNASTY

EPILOG