Luiza Jakubowska- Komušar

Bipolarna

Czyli życie między biegunami

© Luiza Jakubowska- Komušar, 2023

Jest to debiutancki tomik poezji. Utwory w nim zawarte są karmione subiektywnymi doświadczeniami Choroby Afektywnej Dwubiegunowej autorki. Dlatego też znajduje się tu wiele naładowanych emocjonalnie pozycji.

Tomik zabiera w bardzo osobistą podróż po biegunach. Począwszy od hipomani, przez stany mieszane po bolesną depresję.

W tomiku znajdują się głównie wiersze białe i wolne, natomiast autorka zostawiła też małe co nieco dla wielbicieli miniatur i erotyków.

ISBN 978-83-8324-741-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Bipolarna

2. Od autora

3. Biegun górny (Zwany też manią czy hipomanią)

1. Hipomaniakalny lot

2. Tytułem nieobjęte

3. Odbicia manii

4. Między biegunami (Czyli stany mieszane i zmiany faz)

1. Huśtawka

2. Bipolarna

3. Pacjentka w zakrwawionej halce

5. Biegun dolny (Zwany też depresją)

1. Odchodzę

2. Walka z depresją

3. Miejska empatia

4. Nawiedzona

5. List miłosny

6. Jaskinia samotności

7. Pętla beznadziei

8. Zmiana właściciela

9. Ostatni Walc

10. Czerwone łzy

6. Widok z biegunów (Czyli słów kilka o społeczeństwie)

1. Ludzie dźwigający skały

2. Twarze

3. Zasłona „Za”

4. Romantyczne przeprosiny

5. Kwestia sporna

6. Niech zgłupieją

7. Pod powiekami

8. Gdzie skrywa się szczęście?

9. Zbłąkany wędrowiec

7. Twórczość na biegunach (Czyli o tym jak to jest być poetą)

1. Prawdziwie poetką być

2. Popełniłam kolejny wiersz

3. Syndrom oszusta

4. Pytanie do poety

5. Troska poety

8. Miłość na biegunach (Czyli o związkach i macierzyństwie)

1. Twoja miłość

2. Dziękuję że jesteś

3. Kochać

4. Wczorajsza sukienka

5. Namiętność

6. Zostałam mamą

7. I Trymestr

8. Lukrecja

9. Czas mierzony miłością

10. Spacer z córką

11. Wygodnie rozciągnięte

9. Dedykacja

Od autora

Ten tomik poezji karmiony jest moim subiektywnymi doświadczeniami, życia z Chorobą Afektywną Dwubiegunową (ChAD). Staram się w nim pokazać jak, przez soczewkę ChADu postrzegam świat i problemy społeczne, swoją twórczość oraz miłość w relacjach partnerskich i macierzyństwie.

Tomik ten, mimo tego, że jest bardzo osobisty to ma za zadanie szerzyć świadomość na temat zdrowia psychicznego.

Wierzę, że wielu czytelników odnajdzie się na kartkach i między wersami tego tomiku. Mam głęboką nadzieję, że wiersze w nim zawarte dotrą do tych osamotnionych w walce z problemami natury psychicznej, przynosząc coś na rodzaj ukojenia.

W książce znajdziecie głównie wiersze wolne i białe, natomiast, zostawiłam też tutaj drobne co nieco dla miłośników wierszy rymowanych, miniatur i erotyków.

Miłej lektury!

Biegun górny
(Zwany też manią czy hipomanią)

Hipomaniakalny lot

Wyruszasz na ekspedycję

boso,

uchem do Ziemi,

delektujesz się każdym dźwiękiem.

Ciekawska i chciwa,

spragniona emocji

pożerasz otoczenie.

A głowa Twoja —

odurzona,

błądząc wysoko

ponad chmurami,

gubi szyję.

Nigdy nie będąc pewną

prognozy pogody,

ryzykujesz;

nieustannie,

ten jeden

kolejny

raz.

W miejsce źrenic

spadające gwiazdy.

Zjeżdżasz,

pod prąd

ku szczytowi tęczy.

Przędza Twoja

wyczerpana,

napięta,

pod ciężarem Twoich marzeń —

pęka;

upuszczając Cię

w nudne,

nijakie,

wyblakłe

i mroczne

…

Gdzie wszystko gaśnie.

A Ty —

już nie protestujesz,

już nie krzyczysz.

Spadasz

w ciszy.

Mierząc odległość

szacujesz obrażenia,

w obawie

że się nie pozbierasz.

Tytułem nieobjęte

Na wakacjach

zdrowy rozsądek —

urlop wziął na żądanie.

W sercu lato.

To na moje zawołanie

świat do życia

budzi wiosna.

Na spacer

zakładam

— kurtkę?

Nie, skrzydła!

Smakuję barwy tęczy,

dotykam dźwięku światła,

dostrzegam zapach jednorożca,

i na własnej skórze słyszę

oddech Boga.

Węszę jego myśli

i w lot pojmuję

sens wszystkosci.

Płynę z myśli orszakiem

jak ławica nieuchwytnych;

doskonałych w swym bycie —

myślotworach moich.

Ja jedna,

ja sama —

władam sercami,

jednoczę religie,

niczym anioł;

niosę miłość i ukojenie.

Ja sama.

i moja hipo…

czy to już mania?

Odbicia manii

Rychło w poranek

w rytm tylko sobie znanych

wyliczanek

skaczesz na skakance szaleństwa.

Towarzystwo zabaw znika,

co przez palce Ci umyka.

Oślepiona własnym blaskiem

w samotności Ty dalej —

hop-sa-sa.

Lustro nieopodal

służy Ci odbiciem.

Przeglądasz się,

by ponownie

westchnąć z zachwytem.

Z lustra w oczy zaglądają:

anielica,

Afrodyta,

jednocząca religie kochanica.

Ty jedna —

odbić wiele.

Każde z Góry dane,

z dumą przez Ciebie odebrane.

Nie śpisz.

Nie jesz.

Nie przestajesz.

Oszalejesz?

Ależ skąd?!

Na przestrogi

lejesz!

Brodząc po kostki

w zbytkach mocy,

jak ta ćma wabiona światłem

zachodzisz do bram piekła.

Nie pukasz.

Odważnym ruchem otwierasz wrota,

z wiarą, że się nie poparzysz.

Nawet nie zauważysz

a wnet jak pochodnia

żywcem się palisz,

wraz z Tobą na stosie

lądują przegrane

idee i misje

od samego Boga Ci dane.

Między biegunami
(Czyli stany mieszane i zmiany faz)

Huśtawka

Zawieszona na dwóch sznurkach;

długości zmiennej

bliżej nieokreślonej

prowizorycznie —

huśtawka.

Moja własna

niewygodna

rozbrykana

niesterowna —

huśtawka.

Z siedziskiem bez oparcia,

zawadiacko,

zaprasza do tańca.

Mając w poważaniu

zasady bezpieczeństwa —

siadasz,

oczekując uniesienia.

Huśtawka

odrywa stopy od Ziemi

delikatnie

kołysząc ciało.

Z każdym centymetrem,

wyżej ku górze.

Przyjemność narasta

a Ty rozpływasz się

na różowej

puszystej

chmurze.

Oczyma roziskrzonymi

zasysasz widoki.

A Twój oddech,

niczym dłonie zakochanych,

splata się z wiatrem.

Spoglądasz w dół,

na świat

co go zostawiłeś w oddali,

a jego widok

do reszty Cię bawi.

Maluczcy ziemianie,

zupełnie jak nie Ty —

śmiertelni,

codziennością zaaferowani.

Ty tymczasem

chwytasz słońce za nogi!

Z poczuciem wszechmocy,

ciągniesz je niżej

i niżej —

ku Ziemi.

Niczym Prometeusz

chcesz dzielić się szczęściem

z tymi politowania godnymi;

żyjącymi w tej

pożal się Bogu prozie.

W obliczeniach

nadwyżka —

12 ułomków koszy.

Przepełniony uczuciem mocy

nalewasz szczerze.

Promyki przemykają Ci przez palce.

WYŻEJ!

Nerwowo wymachujesz nogami.

MUSISZ SIĘGNĄĆ WYŻEJ!

Huśtawka skrzypi,

słońce parzy.

Tracisz równowagę.

Uśmiech blednie z Twarzy.

Wraz z powrotem zmysłów

twardość belki na pośladkach.

Z powrotem krytycyzmu

strach i wstyd.

Bipolarna

Dziś jestem

w słońca promieniach skąpanym

Ikarem.

Jutro

rozbitkiem,

o którego uderzają fale.

Dziś otwartą dłonią

muskam promienie;

aby jutro zgładzona

przejść w zapomnienie.

Dziś:

— Hej Cheruby, Serafinowie!

ścielcie drogę,

idę na spotkanie z Bogiem!

kawę wypijemy,

pogadamy,

jak równy z równym

stare czasy powspominamy.

Jutro:

— Hejże! Gdzieś był rozumie?

by powiedzieć

że rozmawiać z Bogiem

nie umiem…

czyś zapomniał

że słońce parzy;

że nie wszystko prawdą

chodź na jawie się marzy?

Dziś zabłysnę

jak Gwiazda Polarna

jutro zgasnę

zmęczona

niezdarna —

Bipolarna.

Wczoraj —

błyszczało

setkami szkieł kolorowych,

barwiło oczy tęczą;

muskało policzki

bańkami mydlanymi.

Dzisiaj —

w nicości tonie;

szarością wyblakłych wspomnień

ocieka.

Szczęście do reszty strawione.

Pacjentka w zakrwawionej halce

W czterech ścianach

przytulnego gabinetu,

na kozetce —

Ona.

Schludnie ubrana,

umalowana,

cierpliwie wyczekująca

swoich czterdziestu pięciu minut —

Ona.

Terapeuta

terapeutycznym głosem

rozpoczyna sesję.

Od historii pobocznej

do fabuły właściwej;

od jednej terapeutycznej anegdoty

do drugiej mniej udanej anegdoty;

od uśmieszku

do uśmiechu;

od teraźniejszości

do wspomnień młodości;

od jednej łzy

do łez potoku;

od chusteczki

aż po pusty po nich kartonik;

od błahej myśli

do innej mniej pogodnej myśli;

od wspomnienia

do tego co wyparte.

jak po nitce do kłębka

aż do rany,

która od początku spotkania

krwawiła jej halkę.

Diagnoza: trauma.

Sposób leczenia: upierdliwie długi i bolesny.

Rokowania: bliżej nieznane.

Koniec sesji.

Z otwarcie krwawiącą raną,

w splamionej sukience —

Ona.

Rozdygotana,

rozgrzebana

jak grób

w oczekiwaniu na ekshumację —

Ona.

Z niepewnym

„Do widzenia”

nie wiedząca czy wróci —

pacjentka w zakrwawionej halce.

Biegun dolny
(Zwany też depresją)

Odchodzę

Odchodzę.

Mknąc alejami melancholii

przemykam pod krużgankami rozpaczy,

Maszeruję grzecznie pod osłoną cieni.

Czuję jej obecność —

próbuje wtłoczyć się w pustkę

po swej milszej poprzedniczce.

Odchodzę,

nerwowo zerkając na zegarek.

„Może w porę?”

Za późno!

Zastąpiła mi drogę.

Szkaradna wyciąga do mnie ręce

by w zamian za duszę

zaoferować mi w okup —

Muzę.

Złapana w ślepy zaułek,

sama pomagam jej

w kruszeniu

na ślepo posklejanych

odłamków serca.

I wtedy,

niby na pocieszenie,

w swej mrocznej odmianie

przychodzi —

Muza;

by strugą krwi spłynąć

po stalówce

na Bogu ducha winną —

wyczekującą lekkiego wiersza

kartkę.

By napisać-

„Odeszła”.

Walka z depresją

Ot tak —

znikąd,

niespodziewanie

wiruje nad Tobą

różowy płatek wiśni.

Muskając czule

zmrożony

po długiej zimie

policzek.

Oczy,

nie pytając Cię

o zdanie,

iskrzą się

dziecięcym śmiechem.

Serce podskoczyło —

sprężnie

niczym wiosenna gałązka,

pod ciężarem skowronka.

I mimo że policzki zimne,

zimne stopy

i dłonie

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.