Spis treści

1. Prolog

2. Rozdział 1

3. Rozdział 2

Tytuł oryginału: Brazen Virtue

Wydawca: Urszula Ruzik-Kulińska
Redaktor prowadzący: Tomasz Jendryczko

Copyright © 1988 by Nora Roberts
This translation published by arrangement with the Bantam Dell Publishing Group, a division of Random House, Inc.
All rights reserved.
Copyright © for the Polish translation by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o., Warszawa 2023

ISBN 978-83-828-9074-7
Warszawa 2023

Wydawnictwo Świat
02-103 Warszawa
ul. Hankiewicza 2

Księgarnie internetowe: www.swiatksiazki.pl www.ksiazki.pl

Dystrybucja:
Dressler Dublin Sp. z o.o.
05-850 Ożarów Mazowiecki
ul. Poznańska 91
e-mail: dystrybucja@dressler.com.pl
tel. +48 22 733 50 31/32
www.dressler.com.pl

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

Amie Berkower
z wyrazami wdzięczności i uznania

Prolog

– A więc na co ma pan dziś ochotę? – spytała kobieta, która nazywała siebie Désirée.

Miała głos aksamitny jak płatki róży. Delikatny i słodki. Była świetna, naprawdę świetna w tym, co robiła, i klienci prosili o rozmowę z nią raz po raz. Właśnie w tej chwili rozmawiała z jednym ze swoich stałych klientów. Doskonale znała jego upodobania.

– Z prawdziwą rozkoszą – szepnęła. – Niech pan tylko zamknie oczy. Zamknie oczy i odpręży się. Chcę, żeby pan zapomniał o swoim biurze, swojej żonie i wspólniku. Będziemy tylko my dwoje. Pan i ja.

Kiedy do niej mówił, odpowiadała cichym śmiechem.

– Ależ tak, przecież pan wie, że tak. Czy nie robię tego zawsze? Proszę tylko zamknąć oczy i posłuchać… Pokój jest cichy i oświetlony świecami. Tuzinami białych, pachnących świec. Czy czuje pan ich zapach? – Znowu usłyszał jej dźwięczny, zachęcający śmiech. – Tak, białych. Łóżko też jest białe, wielkie, okrągłe i białe. Leży pan na nim nagi i gotowy. Czy jest pan gotowy, panie Drake?

Przewróciła oczami. Krępowało ją, że facet życzył sobie, by zwracać się do niego per pan. Musiała się jednak do tego dostosować.

– Właśnie wyszłam spod prysznica. Włosy mi ociekają, a na całym ciele mam kropelki wody. Jedna z nich przylgnęła mi do sutka. Klękam na łóżku, a ona spływa prosto na pana. Czuje pan? Tak, o tak, jest chłodna, pan jest taki gorący.

Z trudem powstrzymała ziewnięcie. Pan Drake dyszał już jak parowóz. Dzięki Bogu, że tak łatwo było go zadowolić.

– Och, pragnę cię. Chcę być blisko ciebie. Chcę cię dotykać, poczuć twój smak. Tak, o tak. To mnie doprowadza do szaleństwa. Och, panie Drake, jest pan najlepszy. Najlepszy ze wszystkich.

Przez kilka następnych minut słuchała jego zachwytów. Słuchanie było najważniejszą częścią jej pracy. Był już na krawędzi, a ona zerkała z wdzięcznością na zegarek. Jego czas prawie się kończył, a poza tym był to jej ostatni klient tego wieczoru. Zniżając głos do szeptu, pomogła mu osiągnąć szczyt.

– Tak, panie Drake, to było cudowne. Pan jest cudowny. Nie, nie pracuję jutro. Piątek? Tak, będę czekać z niecierpliwością. Dobranoc, panie Drake.

Usłyszała sygnał i odwiesiła słuchawkę. Désirée zmieniała się w Kathleen. Dziesiąta pięćdziesiąt pięć, pomyślała i westchnęła. Musiała jeszcze sprawdzić prace i przygotować na następny dzień kartkówkę dla swoich uczniów. Podniosła się i zerknęła na telefon. Zarobiła dziś wieczorem dwieście dolarów, dzięki AT&T i Fantasy Inc. Ze śmiechem uniosła filiżankę kawy. To było lepsze niż sprzedawanie gazet.

Kilka kilometrów od niej ktoś inny kurczowo trzymał słuchawkę. Jego ręka była wilgotna. Pokój pachniał seksem, ale mężczyzna był sam. W jego wyobraźni Désirée była tuż obok. Désirée ze swoim białym, mokrym ciałem i spokojnym, kojącym głosem.

Désirée.

Z mocno bijącym sercem wyciągnął się na łóżku.

Désirée.

Musiał się z nią spotkać. I to szybko.

Rozdział 1

Samolot zaczął podchodzić do lądowania, gdy przelatywali nad pomnikiem Lincolna. Grace trzymała na kolanach otwartą teczkę. Zostało jeszcze z tuzin rzeczy, które należało dopakować, ale ona wyglądała przez okno, nie mogąc się nacieszyć widokiem pędzącej w jej kierunku ziemi. Zawsze twierdziła, że nie ma nic, co można by porównać z lataniem.

Samolot miał spóźnienie. Wiedziała o tym, ponieważ człowiek siedzący po drugiej stronie na miejscu 3B nie przestawał narzekać. Już miała ochotę wyciągnąć rękę, żeby go pogłaskać i zapewnić, że w tej sytuacji dziesięć minut naprawdę nie ma większego znaczenia. Jednak mężczyzna nie wyglądał na kogoś, kto byłby w stanie docenić taki gest.

Kathleen też by narzekała, pomyślała Grace. Ale nie na głos, nic z tych rzeczy, dumała z uśmiechem, sadowiąc się wygodnie przed lądowaniem. Kathleen byłaby równie zirytowana jak facet na 3B, ale nie byłaby tak niegrzeczna, by głośno wyrażać swóje niezadowolenie.

Grace dobrze znała swóją siostrę. Wiedziała, że Kathleen z pewnością wyszła z domu ponad godzinę wcześniej, biorąc poprawkę na ewentualne niespodzianki waszyngtońskiego ruchu drogowego. Gdy rozmawiały przez telefon, Grace wyczuła w głosie siostry nutę niezadowolenia, że samolot miał przylecieć o osiemnastej piętnaście, czyli w godzinie największego szczytu. Mając dwadzieścia minut wolnego czasu, Kathleen z pewnością zostawiła samochód na płatnym parkingu, pozamykała wszystkie okna i drzwi i poszła do wejścia, nie zwracając nawet uwagi na sklepy. Kathleen nigdy by się nie zgubiła ani nie pomyliła numerów.

Kathleen zawsze była przed czasem. Grace zawsze się spóźniała. Nie było w tym nic nowego.

Mimo to Grace miała nadzieję, głęboką nadzieję, że może teraz uda się im znaleźć jakąś płaszczyznę porozumienia. Były wprawdzie siostrami, ale rzadko kiedy się rozumiały.

Samolot dotknął ziemi i Grace zaczęła wrzucać do swojej teczki wszystko, co miała pod ręką. Szminka obok zapałek, długopisy i pęseta. To była jeszcze jedna rzecz, której kobieta tak zorganizowana jak Kathleen nigdy nie mogła zrozumieć. U niej wszystko miało swóje miejsce. W zasadzie Grace przyznawała siostrze rację, ale i tak zawartość jej teczki za każdym razem się różniła.

Grace nieraz zastanawiała się, jak to możliwe, że były siostrami. Grace była niedbała, roztrzepana, ale odnosiła sukcesy. Kathleen – zorganizowana, praktyczna, stale borykała się z jakimiś trudnościami. A jednak miały tych samych rodziców, wychowały się w tym samym murowanym domku na przedmieściach Waszyngtonu, chodziły do tych samych szkół.

Siostrom ze szkoły Świętego Michała nigdy nie udało się nauczyć Grace, jak należy prowadzić notatki, ale już w szóstej klasie nie mogły się nadziwić jej zdolnościom wymyślania różnych opowieści.

Kiedy samolot zatrzymał się przy wyjściu dla pasażerów, Grace czekała spokojnie, podczas gdy ci, którzy chcieli wysiąść pierwsi, całkowicie zablokowali przejście. Wiedziała, że Kathleen będzie chodzić tam i z powrotem pewna, że jej roztrzepana siostrzyczka znowu spóźniła się na samolot, ale chciała jeszcze chwilę porozmyślać. Chciała przypomnieć sobie spędzone z nią dobre chwile, nie myśleć o kłótniach.

Tak jak Grace przewidywała, Kathleen czekała przy wyjściu. Patrząc z boku na przechodzących pasażerów, Kathleen poczuła przypływ zniecierpliwienia. Grace zawsze podróżowała pierwszą klasą, ale nie było jej wśród pierwszej grupy pasażerów, którzy opuścili samolot. Nie było jej nawet w pierwszej pięćdziesiątce. Pewnie rozmawia jeszcze z załogą, pomyślała Kathleen, próbując zignorować lekkie ukłucie zawiści.

Grace nigdy nie miała problemów z zawieraniem znajomości. Ludzie do niej po prostu lgnęli. Już dwa lata po dyplomie Grace, która w szkole prześlizgiwała się z klasy do klasy dzięki swemu urokowi, robiła karierę i stawała się sławna. A Kathleen, wzorowa studentka, znowu po tylu latach przebywała w tej samej szkole, którą obie kończyły, z tą różnicą, że teraz siedziała po drugiej stronie katedry, ale poza tym niewiele się zmieniło.

Nie ustawały monotonne zapowiedzi o przylatujących i odlatujących samolotach. Podawano zmiany stanowisk i czas opóźnienia, a Grace nadal nie było. Kathleen już miała sprawdzić przylot Grace w informacji, gdy właśnie w tej chwili zobaczyła swóją siostrę przy wyjściu dla pasażerów. Zazdrość i irytacja zniknęły. Było niemożliwością złościć się na Grace, kiedy już miało się ją przed oczami.

Dlaczego ona zawsze wyglądała, jakby przed chwilą zeszła z karuzeli? Jej włosy, w tym samym ciemnym, prawie czarnym kolorze co włosy Kathleen, były przycięte na wysokości szyi i bez przerwy rozwiewały się wokół jej twarzy. Była szczupła i wiotka, podobnie jak Kathleen. Kathleen jednak zawsze czuła się silna, Grace natomiast gotowa była ugiąć się jak trzcina pod najlżejszym podmuchem wiatru. Teraz była rozczochrana, ubrana w sięgający do bioder sweter i legginsy, na nosie miała okulary przeciwsłoneczne, a w rękach niosła pełno torebek i teczek. Na nogi włożyła żółtokanarkowe, pod kolor sweterka, sportowe buty za kostkę. Kathleen była ubrana w tę samą spódnicę i żakiet, których nie zmieniła po zajęciach z historii.

– Kath! – Grace zauważyła siostrę i rzuciła wszystkie pakunki na ziemię, nie zwracając uwagi, że blokuje przejście wszystkim idącym za nią. Z entuzjazmem padła siostrze w objęcia, wszystko robiła entuzjastycznie.

– Tak się cieszę, że cię widzę! Wyglądasz wspaniale. O, nowe perfumy. – Mocno wciągnęła powietrze. – Bardzo ładne.

– Przechodzi pani czy nie?

Nie wypuszczając Kathleen z objęć, Grace uśmiechnęła się do zaniepokojonego biznesmena stojącego za nią.

– Niech pan zrobi duży krok i przejdzie nad moim bagażem.

Mężczyzna przeszedł, mrucząc z niezadowoleniem.

– Miłego lotu. – Zapomniała o nim równie szybko, jak o innych wszystkich przeszkodach. – No i jak wyglądam? – dopytywała się. – Podoba ci się moja fryzura? Mam nadzieję, że tak, wydałam fortunę na zdjęcia reklamowe.

– Uczesałaś się przedtem?

– Raczej tak. – Grace podniosła rękę do włosów.

– Pasuje ci – zdecydowała Kathleen. – Chodź już, zaraz będzie tu niezły harmider, jeśli nie zabierzemy tego z przejścia. Co to jest? – Podniosła jedną teczkę.

– Maxwell. – Grace zaczęła zbierać torby. – Przenośny komputer. Świetnie nam się razem pracuje.

– Myślałam, że przyjechałaś na wakacje.

Kathleen starała się nie być złośliwa. Komputer był kolejnym namacalnym dowodem sukcesu Grace. I jej własnej porażki.

– Tak jest. Ale przecież będę musiała coś ze sobą robić w czasie, gdy ty będziesz w szkole. Gdyby samolot spóźnił się jeszcze dziesięć minut, skończyłabym rozdział. – Zerknęła na zegarek stwierdzając, że znowu stanął, ale natychmiast o tym zapomniała. – Naprawdę, Kath, to jest najwspanialsze morderstwo…

– Masz bagaże? – przerwała Kathleen, wiedząc, że Grace zaangażuje się w opowiadanie bez żadnego zachęcania.

– Mój kufer powinni dostarczyć do twojego domu najpóźniej do jutra.

Kufer był kolejną rzeczą, którą Kathleen uważała za nadmierną ekstrawagancję.

– Grace, kiedy zaczniesz używać walizek jak normalni ludzie?

Mijały właśnie miejsce odbioru bagażu, gdzie tłoczyli się rozgorączkowani pasażerowie gotowi się stratować nawzajem na widok znajomej walizki.

Wtedy, gdy piekło pokryje się lodem, pomyślała Grace w odpowiedzi, ale uśmiechnęła się tylko.

– Wyglądasz naprawdę świetnie. A jak się czujesz?

– Nieźle. – I ponieważ była to jej siostra, Kathleen się rozluźniła. – Naprawdę lepiej.

– Lepiej ci się powodzi bez tego sukinsyna – powiedziała Grace, gdy przechodziły przez automatyczne drzwi. – Przykro mi to mówić, ponieważ wiem, że go kochałaś, ale to prawda.

Wiał silny północny wiatr, więc łatwo można było zapomnieć, że jest wiosna. Nad nimi nie ustawał ryk przylatujących i odlatujących samolotów. Grace zeszła z krawężnika, nie oglądając się na lewo ani prawo, i ruszyła w stronę parkingu.

– Jedyna radość, jaką wniósł do twojego życia, to Kevin. A właśnie, gdzie jest mój siostrzeniec? Miałam nadzieję, że przywieziesz go ze sobą.

Gdzieś w środku pojawił się bolesny cierń, ale tylko na chwilę. Serce Kathleen zawsze było w zgodzie z rozumem.

– Kevin jest z ojcem. Uznaliśmy, że najlepiej będzie, jeśli w ciągu roku szkolnego zostanie z Jonathanem.

– Co takiego? – Grace zatrzymała się na środku ulicy. Rozległ się klakson, ale ona nie zwróciła na niego uwagi. – Kathleen, chyba nie mówisz tego poważnie. Kevin ma dopiero sześć lat. Jemu potrzebna jest matka. Z Jonathanem ogląda na pewno programy publicystyczne zamiast Ulicy Sezamkowej.

– Decyzja została podjęta. Uznaliśmy, że tak będzie najlepiej dla wszystkich.

Grace znała to wyrażenie. Oznaczało ono, że Kathleen zamknęła się w sobie i nie powie już na ten temat ani słowa, dopóki się całkowicie nie uspokoi.

– W porządku.

Po drugiej stronie ulicy Grace zrównała się z siostrą i automatycznie dostosowała do jej kroku. Kathleen zawsze się śpieszyła. Grace lubiła chodzić spacerkiem.

– Wiesz, że zawsze możesz ze mną porozmawiać.

– Wiem. – Kathleen zatrzymała się przy używanej toyocie. Rok temu jeździła mercedesem. Ale samochód był najmniej ważną rzeczą, jaką straciła. – Nie chciałam być dla ciebie niemiła, Grace. Po prostu muszę to odłożyć na jakiś czas. Już prawie doprowadziłam swóje życie do porządku.

Grace bez słowa położyła swóje pakunki na tylnym siedzeniu. Zdawała sobie sprawę, że ten używany samochód w żaden sposób nie odpowiada standardom, do których Kathleen przywykła przez lata małżeństwa, lecz znacznie bardziej niż zmiana sytuacji finansowej martwiło ją rozdrażnienie w głosie siostry. Pragnęła ją jakoś podnieść na duchu, ale wiedziała, że dla Kathleen współczucie będzie niemal równorzędne z litością.

– Rozmawiałaś z rodzicami?

– W zeszłym tygodniu. Mają się dobrze. – Kathleen wsiadła do samochodu i zapięła pasy. – Można by pomyśleć, że Phoenix jest prawdziwym rajem.

– Jeśli tylko są tam szczęśliwi.

Grace wyprostowała się w fotelu i po raz pierwszy od chwili przyjazdu rozejrzała się dookoła. National Airport. Stąd leciała w swóją pierwszą podróż samolotem. Osiem, nie, dobry Boże, prawie dziesięć lat temu. Była wtedy przerażona aż po koniuszki palców. To było takie świeże, niewinne uczucie. Prawie zapragnęła, by doświadczyć tego jeszcze raz.

Jestem coraz bardziej zniszczona życiem, pomyślała Grace. Zbyt dużo lotów. Zbyt wiele miast. Zbyt wielu ludzi. Teraz wróciła, była tylko kilka kilometrów od domu, w którym wyrosła, i siedziała obok swojej siostry. A jednak nie miała uczucia, jakby wracała do domu.

– Dlaczego wróciłaś do Waszyngtonu, Kath?

– Chciałam wydostać się z Kalifornii. A to było znajome miejsce.

– A nie chciałaś zostać bliżej syna? Mogłaś wyjechać? – Nie czas było o tym rozmawiać, Grace z trudem powstrzymywała się od zadawania pytań. – Praca w szkole Matki Boskiej Dobrej Nadziei. Też znajome miejsce, ale to musi być dziwne.

– Lubię tę pracę. Myślę, że atmosfera dyscypliny na zajęciach dobrze mi robi.

Wyjechała z parkingu z wyuczoną precyzją. W przegródce osłony przeciwsłonecznej tkwiło kilka odcinków na postoje krótkoterminowe i trzy jednorazówki. Grace zdała sobie sprawę, że Kathleen liczy się z każdym groszem.

– A twój dom, podoba ci się?

– Czynsz jest sensowny i to tylko piętnaście minut jazdy od szkoły.

Grace stłumiła westchnienie. Kathleen zawsze myślała takimi kategoriami.

– Spotykasz się z kimś?

– Nie. – Kathleen uśmiechnęła się lekko i włączyła się do ruchu. – Seks mnie nie interesuje.

Grace uniosła brwi.

– Seks interesuje każdego. Dlaczego twoim zdaniem to, co pisze Jackie Collins, zawsze się podoba? W każdym razie ja pisałam raczej o przyjaźni.

– Nie ma nikogo, z kim chciałabym być w tej chwili – odpowiedziała i położyła dłoń na ręce Grace. Było to szczytem czułości, jaką potrafiła okazać komukolwiek, oprócz swego męża i syna. – Z wyjątkiem ciebie. Naprawdę się cieszę, że jesteś.

Grace zawsze odwzajemniała okazane jej ciepło.

– Przyjechałabym wcześniej, gdybyś mi pozwoliła.

– Byłaś w samym środku trasy spotkań autorskich.

– Trasę zawsze można odwołać. – Jej ramiona poruszyły się niespokojnie. Nigdy nie ulegała tego typu kaprysom, ale zrobiłaby to bez wahania, gdyby tylko miało to pomóc jej siostrze. – Tak czy inaczej trasa się skończyła i jestem tutaj. Waszyngton wiosną.

Odkręciła okno, chociaż kwietniowy wiatr był jeszcze dość silny.

– Jak tam kwiaty wiśni?

– Ucierpiały przez późne mrozy.

– Nic się nie zmienia.

Czy nadal miały sobie tak mało do powiedzenia? Grace pozwoliła, by radio wypełniło milczenie. Jak to możliwe, że wychowały się razem, mieszkały, kłóciły się ze sobą, będąc dziećmi, i pozostały sobie tak obce? Przy każdym spotkaniu miała nadzieję, że będzie inaczej. Za każdym razem było jednak tak samo.

Gdy przejeżdżały przez Fourteenth Street Bridge, Grace przypomniała sobie pokój, który ona i Kathleen dzieliły w dzieciństwie – po jednej stronie czysty i schludny, niechlujny i zabałaganiony po drugiej. Ale to była tylko jedna z przyczyn niezgody. Były też zabawy wymyślane przez Grace, które bardziej frustrowały Kathleen, niż bawiły. No, bo jakie były ich reguły? Zasady zawsze miały dla Kathleen bezwzględne pierwszeństwo. Gdy nie było zasad lub gdy były zbyt elastyczne, po prostu nie była w stanie zrozumieć gry samej w sobie.

Zawsze zasady, Kath, myślała Grace, siedząc w milczeniu obok siostry. Szkoła, kościół, życie. Nic dziwnego, że Kath czuła się zagubiona zawsze wtedy, gdy zmieniały się zasady. A to właśnie nastąpiło teraz w jej życiu.

Czy zrezygnowałaś z małżeństwa, Kath, w ten sam sposób, w jaki rezygnowałaś z zabawy, gdy nie odpowiadały ci jej zasady? Czy wróciłaś tutaj, gdzie zaczynałyśmy, żeby wymazać z pamięci to, co było wcześniej, i zacząć od nowa, według własnych zasad? To było w stylu Kathleen, pomyślała Grace z nadzieją, że w przypadku jej siostry takie właśnie posunięcie ma szanse powodzenia.

Zaskoczyła ją tylko jedna rzecz; ulica, na której Kathleen zdecydowała się zamieszkać. Funkcjonalny apartament z nowoczesnymi urządzeniami i całodobową ochroną byłby bardziej w jej stylu niż ta wysłużona, bliska ruiny dzielnica starych domów i dużych drzew.

Dom Kathleen należał do najmniejszych w okolicy. Grace była pewna, że jej siostra nie zadbała o mały skrawek trawy, a mimo to niektóre bulwy zaczynały wyrastać ponad ziemię wzdłuż ścieżki, która była starannie zamieciona.

Stojąc przy samochodzie Grace błądziła wzrokiem po jednej i drugiej stronie ulicy. Stały tam rowery, starzejące się samochody i niewiele puszek świeżej farby. Podniszczone budynki i ich otoczenie sprawiały wrażenie, że znajdują się w przededniu odrodzenia albo też u schyłku swego istnienia. Podobało jej się to wrażenie.

Było to dokładnie takie miejsce, jakie sama by wybrała, gdyby zdecydowała się na powrót do Waszyngtonu. A gdyby miała wybierać sobie dom… byłby to ten tuż obok, pomyślała natychmiast. Wyraźnie potrzebował pomocy. Jedno z okien było zabite deskami, brakowało kilku dachówek, ale ktoś posadził azalie. Jeszcze świeże śmieci leżały na ziemi zebrane w małe, nie wyższe niż na stopę kupki. Ale małe pąki kwiatów były już prawie gotowe, aby się rozwinąć. Patrząc na nie, Grace miała nadzieję, że zostanie tu wystarczająco długo, by zobaczyć, jak zakwitną.

– Kath, co za cudowne miejsce.

– Daleko stąd do Palm Springs – powiedziała Kathleen bez goryczy i zaczęła wypakowywać rzeczy Grace.

– Nie, kochanie, ja mówię poważnie. To jest prawdziwy dom – mówiła zupełnie poważnie. Z okiem i wyobraźnią pisarki zauważyła to od razu.

– Chciałam dać coś Kevinowi, gdy… gdy przyjedzie.

– Będzie zachwycony. – Grace mówiła z pewnością, którą ujawniała z niezachwianym przekonaniem. – Ten chodnik to znakomite miejsce dla wrotek. I te drzewa. – Jedno z nich zagradzało ulicę, jakby powalił je piorun, ale nikt nigdy nie zadał sobie trudu, by zabrać je z drogi, Grace przeszła jednak nad nim, nie zwalniając kroku.

– Kath, kiedy patrzę na to wszystko, zastanawiam się, co ja do diabła robię na Górnym Manhattanie.

– Zdobywasz pieniądze i sławę. – Kathleen znów odpowiedziała bez goryczy, podając Grace kilka toreb.

Po raz drugi spojrzenie Grace pobiegło w kierunku sąsiedniego domu.

– Miałabym ochotę tu też posadzić parę azalii. – Wzięła Kathleen pod rękę. – No cóż, pokaż mi resztę.

Wnętrze domu nie wywoływało większego zaskoczenia. Kathleen lubiła rzeczy schludne i uporządkowane. Meble były solidne, czyściutkie i praktyczne. Zupełnie jak Kathleen, pomyślała Grace nie bez żalu. Mimo to spodobała jej się ta mieszanina małych pokoików.

Jeden z nich Kathleen zamieniła na swój gabinet. Biurko wciąż jeszcze lśniło nowością. Nic nie zabrała ze sobą, pomyślała Grace. Zostawiła nawet syna. Wydało jej się dziwne, że Kathleen zachciało się dwóch aparatów telefonicznych: jeden stał na biurku, a drugi kilka stóp dalej obok fotela, ale się nie odezwała. Znając Kathleen, miało to na pewno swóje uzasadnienie.

– Sos do spaghetti.

Zapach zaprowadził Grace prosto do kuchni. Gdyby ktokolwiek zapytał o jej ulubione sposoby spędzania wolnego czasu, jedzenie byłoby na pierwszym miejscu.

Kuchnia była równie nieskazitelna, jak reszta domu. Grace mogłaby dać głowę, że w tosterze nie ma ani jednej okruszynki. Pozostałości jedzenia w lodówce są z pewnością dokładnie opakowane w folię i opatrzone etykietkami, a szkło ustawione w kredensie według wielkości. Takie były zasady Kathleen, a Kathleen nie zmieniła się ani trochę przez trzydzieści lat.

Grace weszła na starzejące się linoleum, mając nadzieję, że nie zapomniała wytrzeć butów przy wejściu. Podeszła do kuchenki, podniosła pokrywkę i mocno pociągnęła nosem.

– Widzę, że nie zapomniałaś, jak się to robi.

– To do mnie wróciło. – Nawet po latach z kucharzami i służbą. – Jesteś głodna? – Po raz pierwszy uśmiech Kathleen był autentyczny i swobodny. – Właściwie dlaczego pytam?

– Zaczekaj, mam coś.

W czasie gdy jej siostra rzuciła się pędem do holu, Kathleen odwróciła się do okna. Czemu tak nagle dotarło do niej, jak pusty był ten dom, zanim pojawiła się Grace? Co za siłę miała w sobie jej siostra, że wypełniła sobą pokój, cały dom i okolicę? I co w imię Boga zrobi, gdy znowu zostanie sama?

– Valpolicella – oznajmiła Grace, wróciwszy do kuchni. – Jak widzisz, miałam nadzieję na coś włoskiego.

Gdy Kathleen odwróciła się od okna, w jej oczach kręciły się łzy.

– Kochanie… – Z butelką w ręku Grace ruszyła do przodu.

– Grace, ja tak za nim tęsknię. Czasami myślę, że mogłabym umrzeć.

– Wiem, kochanie, naprawdę wiem. Tak mi przykro. – Pogłaskała włosy, które Kathleen zaczesywała gładko do tyłu. – Pozwól sobie pomóc, Kathleen. Powiedz, co mogę zrobić.

– Nic. – Zatrzymanie łez kosztowało ją więcej wysiłku, niż by się przyznała. – Lepiej przygotuję sałatkę.

– Zaczekaj. – Grace położyła rękę na ramieniu siostry i zaprowadziła ją do małego stolika kuchennego. – Usiądź, ja to zrobię. Poważnie, Kath.

Chociaż Grace była o rok młodsza, Kathleen zwykle ulegała sile jej autorytetu. Była to kolejna rzecz, która stała się jej nawykiem.

– Naprawdę nie chcę o tym rozmawiać, Grace.

– Uważam, że to bardzo źle. Gdzie masz korkociąg?

– Górna lewa szuflada przy zlewie.

– A kieliszki?

– Druga półka w szafce obok lodówki.

Grace otworzyła butelkę. Zaczynało się ściemniać, ale nie zadała sobie trudu, żeby zapalić światło. Postawiła przed Kathleen kieliszek i napełniła go po sam brzeg.

– Pij! Jest pierwszorzędne.

Znalazła pusty słoik po majonezie Kraft dokładnie tam, gdzie trzymałaby go ich matka, i odkręciła pokrywkę, by użyć jej jako popielniczkę. Wiedziała, jak bardzo Kathleen była przeciwna papierosom, i obiecała sobie wcześniej, że postara się ograniczyć palenie. Jak większość jej postanowień i to zostało łatwo złamane. Zapaliła papierosa, nalała sobie wina i usiadła.

– Porozmawiaj ze mną, Kathy. Nie dam ci spokoju, dopóki mi nie powiesz.

Wiedziała, że tak będzie. Kathleen wiedziała o tym, zanim jeszcze zgodziła się na jej przyjazd. Może właśnie dlatego się zgodziła.

– Ja… nie chciałam separacji. I nie musisz mi mówić, że jestem głupia, że tak kurczowo trzymałam się faceta, który mnie nie chciał, bo wiem o tym.

– Wcale nie myślę, że jesteś głupia. – Grace wypuściła dym z poczuciem winy, bo nieraz tak właśnie myślała. – Kochasz Jonathana i Kevina. Oni byli dla ciebie najbliższą rodziną, nic dziwnego, że chciałaś ich zatrzymać.

– Myślę, że to właśnie o to chodzi. – Kathleen przełknęła drugi, większy łyk wina. Grace miała rację. Było naprawdę znakomite. Trudno, cholernie trudno było się jej przyznać, że potrzebowała z kimś pogadać. Chciała, żeby tym kimś była Grace, gdyż bez względu na wszystko, co je dzieliło, nie ulegało wątpliwości, że Grace będzie po jej stronie.

– Kiedy przyszło co do czego, musiałam zgodzić się na separację. – Nadal nie mogła wymówić słowa rozwód. – Jonathan… zniewolił mnie.

– Co przez to rozumiesz? – Niski, nieco ochrypły głos Grace brzmiał ostro i zdecydowanie.

– Czy on cię bił? – Prawie uniosła się z krzesła gotowa łapać następny samolot na wschodnie wybrzeże.

– Są inne formy zniewolenia – powiedziała Kathleen znużonym głosem. – On mnie upokarzał. Miał inne kobiety. Wiele kobiet. Ach, on potrafił być bardzo dyskretny. Wątpię, żeby ktokolwiek o tym wiedział, ale nie omieszkał dopilnować, żebym ja wiedziała. Po to, by mnie upokorzyć.

– Przykro mi, Kathleen.

Grace usiadła na krześle. Wiedziała, że gdyby Kathleen mogła, najchętniej dałaby mu po prostu w zęby za te wszystkie zdrady. Gdy o tym myślała, doszła do wniosku, że ona i jej siostra w tym jednym przynajmniej się zgadzały.

– Nigdy go nie lubiłaś.

– Nie, i nie jest mi wcale przykro z tego powodu. – Grace strzepnęła popiół do pokrywki.

– Myślę, że to już nie ma znaczenia. Tak czy inaczej, kiedy przystałam na separację, było jasne, że odbędzie się ona na warunkach Jonathana. On zawinił, ale jemu płacą odszkodowanie. Zupełnie jakby to była drobna stłuczka. Osiem lat mojego życia stracone, a wina niczyja.

– Kath, przecież nie musiałaś się na to godzić. Skoro był niewierny, ty powinnaś mieć ostatnie słowo.

– Jak miałam to udowodnić? – Tym razem w głosie Kathleen były gorycz i żal. Długo czekała, by móc to z siebie wyrzucić. – Musisz zrozumieć, jakie tam panują układy, Grace. Jonathan Breezewood Trzeci jest człowiekiem poza wszelkimi zarzutami. Jest prawnikiem, na litość boską, współwłaścicielem rodzinnej firmy, która mogłaby reprezentować diabła w rozprawie przeciwko Majestatowi Wszechmocnego i też wyszłaby z tego zwycięsko. Nawet gdyby ktoś wiedział lub podejrzewał Jonathana i tak by mi nie pomógł. Oni wszyscy byli przyjaciółmi żony Jonathana, pani Jonathanowej Breezewood Trzeciej. Tym właśnie byłam przez ostatnich osiem lat.

I nie licząc Kevina, tego najtrudniej było jej się wyrzec.

– Nikogo z nich nie obchodziła Kathleen McCabe – ciągnęła. – I to był właśnie mój błąd. Wcieliłam się całkowicie w rolę pani Breezewood. Musiałam być idealną żoną, idealną damą do towarzystwa, idealną matką i strażniczką domowego ogniska. I w końcu stałam się nudna. W końcu znudziłam go na tyle, że postanowił się mnie pozbyć.

– Do diabła, Kathleen, czy musisz być zawsze tak bardzo samokrytyczna? – Grace zgasiła papierosa i sięgnęła po kieliszek. – To jego wina, na miłość boską, nie twoja. Dałaś mu dokładnie to, czego żądał. Zrezygnowałaś z kariery, zostawiłaś swóją rodzinę, dom. Poświęciłaś mu wszystko. A teraz chcesz zrezygnować jeszcze raz i dorzucić mu Kevina.

– Nie zrezygnuję z Kevina.

– Przecież powiedziałaś…

– Nie kłóciłam się z Jonathanem, nie mogłam. Bałam się, że może zrobić coś złego.

Grace z namysłem odstawiła swój kieliszek.

– Bałaś się, że może coś złego zrobić tobie czy Kevinowi?

– Nie, nie Kevinowi – odpowiedziała szybko. – Jest pewne, że Jonathan nigdy nie skrzywdzi Kevina. On go uwielbia. I mimo że był złym mężem, jest wspaniałym ojcem.

– No dobrze. – Grace zdecydowała, że nie będzie wdawać się w dyskusję na ten temat. – A więc boisz się, co mógłby zrobić tobie… fizycznie?

– Jonathan rzadko traci nad sobą panowanie. Zwykle ściśle się kontroluje, ale potrafi wpaść w prawdziwy szał. Gdy Kevin był jeszcze dużo mniejszy, dostał ode mnie małego kotka. – Kathleen ostrożnie dobierała słowa, wiedząc, że Grace zawsze potrafiła zbierać okruchy słów i czynić z nich pewną całość. – Kiedyś przy zabawie kot podrapał Kevina. Jonathan był tak wściekły, gdy zobaczył ślady na buzi Kevina, że wyrzucił kociaka przez balkon z drugiego piętra.

– Zawsze mówiłam, że zachowuje się jak książę – mruknęła Grace i upiła kolejny łyk.

– Później była historia z pomocnikiem ogrodnika. Facet przez pomyłkę wykopał krzew róży. To było zwykłe nieporozumienie, on niezbyt dobrze znał angielski. Jonathan kazał mu się wynosić i zaczęła się kłótnia. Wtedy Jonathan pobił faceta tak bardzo, że tamten wylądował w szpitalu.

– Dobry Boże.

– Oczywiście Jonathan pokrył koszty.

– Oczywiście – zgodziła się Grace, ale jej sarkazm był zupełnie bezużyteczny.

– Zapłacił mu, żeby sprawa nie trafiła do gazet. To był tylko krzew róży. Nie wiem, co by zrobił, gdybym próbowała zabrać mu Kevina.

– Kath, kochanie, jesteś jego matką. Masz swóje prawa. Jestem pewna, że w Waszyngtonie jest kilku świetnych prawników. Pójdziemy do nich, zorientujemy się, co można zrobić.

– Już jednego zatrudniłam. – Usta Kathleen były suche, więc wypiła łyk wina. – Wynajęłam też detektywa. To nie będzie łatwe i powiedziano mi, że to może pochłonąć mnóstwo czasu i pieniędzy, ale jest szansa.

– Jestem z ciebie dumna. – Grace wzięła siostrę za ręce. Słońce już prawie zaszło i pokój pogrążył się w półmroku. Oczy Grace, szare jak odcień światła, błysnęły. – Kochana, Jonathan Breezewood Trzeci będzie miał się z pyszna, gdy stanie oko w oko z McCabe’ami. Mam kilka dojść na wybrzeżu.

– Nie, Grace. Muszę utrzymać to w tajemnicy. Nikt nie może się dowiedzieć, nawet mama i tata. Po prostu nie chcę ryzykować.

Grace przez chwilę myślała o Breezewoodach. Stare rodziny, stare, bogate rodziny mają długie macki.

– Dobrze, tak chyba będzie najlepiej. Ale i tak mogę pomóc. Prawnicy i detektywi dużo kosztują. Mam więcej pieniędzy niż mi potrzeba.

Oczy Kathleen znowu zwilgotniały. I tym razem zdołała powstrzymać łzy. Wiedziała, że Grace ma pieniądze, i nie chciała ukrywać faktu, że ona też je miała. Miała pieniądze. Dobry Boże, miała.

– Muszę to zrobić sama.

– Nie czas teraz na dumę. Nie wygrasz tej bitwy na pensyjce nauczycielki. To, że jak idiotka pozwoliłaś Jonathanowi zostawić się bez jednego centa, nie znaczy, że masz nie przyjąć pieniędzy ode mnie.

– Nie chciałam nic od Jonathana. Wyniosłam z tego małżeństwa tyle, ile do niego wniosłam. Trzy tysiące dolarów.

– My, kobiety, nigdy nie dojdziemy swoich praw, jeśli będziesz szczycić się tym, że nic nie zyskałaś przez osiem lat małżeństwa. Grace stawała się feministką, gdy tak było jej wygodnie.

– Jestem twoją siostrą i chcę ci pomóc.

– Ale nie pieniędzmi. Może to jest duma, ale muszę to załatwić sama. Dorabiam sobie.

– Jak dorabiasz? Sprzedajesz wyroby Tuppera? Udzielasz dzieciakom prywatnych lekcji na temat bitwy o Nowy Orlean? Puszczasz się?

Kathleen po raz pierwszy od tygodni roześmiała się głośno i dolała wina do obu kieliszków.

– Zgadza się.

– Więc sprzedajesz wyroby Tuppera? – Grace zastanawiała się przez chwilę. – Czy nadal mają te małe miseczki z pokrywkami do płatków śniadaniowych?

– Nie mam pojęcia. Nie handluję wyrobami Tuppera. – Wzięła duży łyk. – Pracuję jako prostytutka.

Kathleen wstała, by zapalić górne światło, a Grace podniosła do ust swój kieliszek. Kathleen rzadko pozwalała sobie na żarty, więc Grace nie wiedziała, czy się roześmiać. Postanowiła zachować powagę.

– Myślałam, że seks cię nie interesuje.

– Sam w sobie nie, przynajmniej nie w tej chwili. Zarabiam dolara za minutę siedmiominutowej rozmowy telefonicznej i dziesięć dolarów, jeśli to jest stały klient. A większość to stali klienci. Załatwiam przeciętnie dwadzieścia telefonów w ciągu nocy. Trzy razy w tygodniu. Plus jakieś dwadzieścia pięć–trzydzieści w weekendy. To daje około dziewięciuset dolarów tygodniowo.

– Jezu.

Pierwszą myślą Grace było, że jej siostra ma o niebo więcej energii, niżby podejrzewała. Drugą myślą, że to jeden wielki żart, by dać jej do zrozumienia, iż to nie jej sprawa.

W ostrym, fluoryzującym świetle Grace przyglądała się swojej siostrze. W spojrzeniu Kathleen nie było nic, co mogłoby wskazywać na to, że żartowała. Grace rozpoznała to pełne satysfakcji spojrzenie. Było ono dokładnie takie jak wtedy, gdy miała dwanaście lat i Kathleen sprzedała na kiermaszu harcerskim o pięć ciasteczek więcej niż ona.

– Jezu – powtórzyła Grace i zapaliła następnego papierosa.

– Nie będzie żadnego wykładu o moralności, Grace?

– Nie, przemilczę to. – Następny łyk wina z trudem przeszedł jej przez gardło. Nie bardzo wiedziała, jak ustosunkować się do tego z punktu widzenia moralnego. – Mówisz poważnie?

– Absolutnie.

Ależ oczywiście. Kathleen zawsze mówiła poważnie. Dwadzieścia razy w ciągu nocy, pomyślała Grace, próbując uwolnić się od tej wizji.

– Nie będzie wykładu o moralności, ale musisz wysłuchać czegoś na temat zdrowego rozsądku. Dobry Boże, Kathleen, czy wiesz, na jakie mendy i maniaków możesz się natknąć? Nawet ja to wiem, chociaż od pół roku nie spotkałam się z nikim w sprawach pozasłużbowych. I nie chodzi tylko o to, że możesz zajść w ciążę. Możesz złapać coś, czego nie będziesz mogła się pozbyć przez wiele miesięcy. To jest głupie, Kathleen. Głupie i niebezpieczne. Jeśli natychmiast z tym nie skończysz, to…

– Powiesz mamie? – podsunęła Kathleen.

– To nie są żarty. – Grace poruszyła się niespokojnie, bo to dokładnie miała na końcu języka. – Jeśli nie myślisz o sobie, pomyśl o Kevinie. Przecież gdyby Jonathan coś zwęszył, to możesz pożegnać się z myślą, że odzyskasz synka.

– Myślę o Kevinie. Tylko on mnie naprawdę interesuje. Pij swóje wino, Grace, i posłuchaj. Zawsze byłaś skora do dopowiadania sobie dalszego ciągu historii, nie znając wszystkich szczegółów.

– Wystarczy mi fakt, że moja siostra dorabia sobie jako prostytutka na telefon.

– Otóż właśnie. Na telefon. Sprzedaję swój głos, Grace, a nie ciało.

– Parę kieliszków wina i dostaję zaćmienia umysłu. Oświeć mnie, Kathleen.

– Pracuję dla firmy Fantasy Inc. specjalizującej się w usługach telefonicznych.

– Usługach telefonicznych? – powtórzyła, wypuszczając dym. – Telefonicznych? – Grace uniosła obie brwi. – Czy mówisz o seksie przez telefon?

– Mówienie o seksie to wszystko, na czym poprzestaję od roku.

– Od roku? – Grace musiała to najpierw przełknąć. – Złożyłabym ci wyrazy współczucia, ale w tej chwili jestem pod zbyt silnym wrażeniem. Chcesz powiedzieć, że robisz to, co reklamują na ostatnich stronach męskich czasopism?

– Od kiedy zaczęłaś czytać męskie czasopisma?

– Prowadzę poszukiwania. I chcesz powiedzieć, że zarabiasz prawie tysiąc dolarów tygodniowo, rozmawiając z facetami przez telefon.

– Zawsze miałam dobry głos.

– Tak. – Grace zaskoczona, starała się ogarnąć to umysłem.

Nie mogła sobie przypomnieć, by Kathleen zrobiła jedną niekonwencjonalną rzecz w całym swoim życiu. Czekała nawet aż do ślubu, by pójść z Jonathanem do łóżka. Grace wiedziała o tym, ponieważ o to pytała. Potem zdała sobie sprawę, jak bardzo to nie pasowało do jej siostry, ale także jakie było zabawne.

– Siostra Mary Francis mówiła, że masz najlepszy głos w całej ósmej klasie. Ciekawa jestem, co by biedaczka powiedziała teraz, gdyby wiedziała, że jej najlepsza uczennica jest dziwką na telefon.

– Nie podoba mi się to określenie, Grace.

– Ach, daj spokój, przecież to tak ładnie brzmi. – Zachichotała. – No dobrze, przepraszam. Powiedz mi, jak to wygląda?

Powinna była wiedzieć, że Grace zobaczy tę jaśniejszą stronę medalu. Z Grace rzadko kiedy miało się wyrzuty sumienia.

– Faceci dzwonią do biura Fantasy i jeśli są stałymi klientami, mogą poprosić o określoną dziewczynę. Jeśli nie, wtedy prosi się ich o wskazanie swoich preferencji, żeby można było im przydzielić kogoś odpowiedniego.

– Jakich preferencji?

Kathleen wiedziała, że Grace ma skłonności do robienia wywiadów. Trzy kieliszki wina sprawiły, że tym razem to jej nie przeszkadzało.

– Niektórzy faceci wolą sami nawijać o tym, co by z tobą robili, co sami robią. Inni wolą, kiedy to kobieta do nich mówi, trzeba ich jak gdyby poprowadzić. Chcą, żeby powiedziała, jak wygląda pokój, co ma na sobie i w ogóle. Niektórych interesuje sadomasochizm, ale ja nie przyjmuję takich telefonów.

Grace usiłowała podejść do tego poważnie.

– Ty mówisz tylko o normalnym seksie.

Po raz pierwszy od miesięcy Kathleen czuła się przyjemnie odprężona.

– Zgadza się. I jestem w tym dobra. Jestem bardzo popularna.

– Moje gratulacje.

– A więc facet dzwoni, zostawia swój numer telefonu i numer karty kredytowej. Biuro sprawdza, czy karta jest w porządku, a potem kontaktuje się z którąś z nas. Jeśli zgodzę się przyjąć dane zamówienie, dzwonię do faceta z aparatu, który Fantasy tu zainstalowała, ale odbywa się to na rachunek biura.

– Jasne. A co potem?

– Potem rozmawiamy.

– Potem rozmawiacie – mruknęła Grace. – To dlatego masz dodatkowy telefon w swoim gabinecie.

– Zawsze spostrzegasz takie szczegóły.

Kathleen z niemałą przyjemnością uświadomiła sobie, że jest na najlepszej drodze, żeby się upić. Przyjemnie było mieć szum w głowie, lekkie ramiona i siostrę po drugiej stronie stołu.

– Kath, a co będzie, jeśli któryś z tych facetów dowie się jak się nazywasz i zdobędzie adres? Któryś z nich może dojść do wniosku, że nie wystarcza mu tylko rozmowa.

Kathleen pokręciła przecząco głową i delikatnie wytarła ze stołu mokry ślad kieliszka. – Akta pracowników Fantasy są ściśle poufne. Nigdy, pod żadnym pozorem, nie podaje się naszych numerów klientom. Większość z nas posługuje się nawet fikcyjnymi imionami. Ja jestem Désirée.

– Désirée – powtórzyła Grace z respektem.

– Mam metr pięćdziesiąt siedem centymetrów wzrostu i jestem blondynką.

– Nie zalewasz? – Grace zwykle znosiła alkohol lepiej, ale tego dnia nie jadła nic prócz batonika Milky Way w drodze na lotnisko. Pomysł, że Kathleen ma jakieś alternatywne ego, wydał się jej nie tylko wiarygodny, ale nawet logiczny. – No to jeszcze raz gratuluję. – Ale Kath, powiedzmy, że ktoś z pracowników Fantasy zdecyduje, że chce czegoś więcej niż tylko układu pracownica–pracodawca?

– Znowu piszesz książkę – powiedziała Kathleen z niechęcią.

– Możliwe, ale…

– Grace, to jest absolutnie bezpieczne. To jest zwykła umowa. Mam tylko nawijać do słuchawki, faceci dostają to, czego chcą, za swóje pieniądze, mnie dobrze płacą, firma dostaje swóją część. Wszyscy są zadowoleni.

– To brzmi logicznie. – Grace obracała w palcach kieliszek, próbując pozbyć się wszystkich wątpliwości. – I jest na czasie. Nowa odmiana seksu u progu lat dziewięćdziesiątych. Nie można zarazić się AIDS przez telefon.

– Jest i aspekt medyczny. Z czego się śmiejesz?

– Wyobrażam sobie. – Grace wytarła usta wierzchem dłoni. – Nie chcesz się angażować? Zmęczyła cię rutyna? Zadzwoń do Fantasy Inc., porozmawiaj z Désirée, Delilah albo DeeDee. Orgazmy gwarantowane albo zwracamy pieniądze. Przyjmujemy karty kredytowe. Chryste, powinnam pisać teksty reklam.

– Nigdy nie patrzę na to z przymrużeniem oka.

– W ogóle za mało rzeczy traktujesz z przymrużeniem oka – powiedziała Grace uprzejmie. – Słuchaj, czy następnym razem mogę być przy tym, jak będziesz pracować?

– Nie.

Grace zlekceważyła odmowę.

– Cóż, pogadamy o tym później. Kiedy będziemy jeść? Wślizgując się wieczorem do łóżka w pokoju gościnnym, objedzona makaronem i opita winem, Grace po raz pierwszy od czasów dzieciństwa czuła wyraźną ulgę, myśląc o siostrze. Nie pamiętała, kiedy ostatni raz ona i Kathleen siedziały do późna wieczór, piły wino i rozmawiały jak przyjaciółki. Trudno było się przyznać, że nigdy wcześniej tak nie było.

Nareszcie Kathleen robiła coś niezwykłego, nareszcie walczyła o to, co jej się należy. Dopóki nie sprowadzi to na Kath żadnych kłopotów, Grace była zafascynowana. Kathleen podjęła właśnie największe wyzwanie swójego życia. I wszystko będzie tak jak trzeba.

*

Tego wieczoru nasłuchiwał przez trzy godziny, czekając na nią. Ale Désirée nie nadeszła. Były oczywiście inne kobiety o egzotycznych imionach, seksownych głosach, ale żadna z nich nie była Désirée. Zwinięty w kłębek leżał na łóżku i starał się uporać z samym sobą, wyobrażając sobie jej głos. Ale to nie wystarczało. Leżał więc sfrustrowany i spocony, zastanawiając się, kiedy zdobędzie się na to, żeby się z nią spotkać.

Już wkrótce, pomyślał. Będzie taka szczęśliwa, gdy go zobaczy. Weźmie go, rozbierze tak, jak opisywała. I pozwoli mu się dotykać. Wszędzie, gdzie tylko zechce. To musi być już wkrótce.

W blasku księżyca podniósł się i podszedł do swójego komputera. Chciał ujrzeć to jeszcze raz, zanim zaśnie. Maszyna zaczęła pracować z cichym szumem. Cienkimi, wprawnymi palcami wystukał serię cyfr. Po paru sekundach na ekranie pojawił się adres. Adres Désirée.

Już wkrótce…

Rozdział 2

Grace usłyszała niski, jednostajny szum i uznała, że to skutek wina, które wypiła poprzedniego dnia. Nie zwykła narzekać z powodu kaca; nauczono ją, że każdy grzech, powszedni czy śmiertelny, wymagał pokuty. Był to jeden z przejawów jej surowego katolickiego wychowania, które zabrała ze sobą z dzieciństwa do życia dorosłego.

Słońce było już nad ziemią i bez trudu przenikało przez cienkie zasłony. Jakby w obawie przed nim ukryła twarz w poduszce. Udało jej się uciec od światła, ale nie od monotonnego szumu. Nie mogła już spać, więc z niechęcią otworzyła oczy.

Myśląc o aspirynie i kawie, usiadła na łóżku. I wtedy zdała sobie sprawę, że szum nie pochodzi z wnętrza jej głowy, tylko z zewnątrz domu. Poszperała w jednej z toreb i wyjęła miękki, aksamitny szlafroczek. W domu, w szafie miała drugi, jedwabny, prezent od jej byłego kochanka, ale mimo że kochanek pozostawił po sobie miłe wspomnienia, Grace stanowczo wolała ten aksamitny. Na chwiejnych nogach powlokła się w stronę okna i odciągnęła zasłonę.

Był piękny, chłodny dzień pachnący nieśmiało wiosną i świeżo skopaną ziemią. Wiszące ogrodzenie z łańcuchów oddzielało posesję jej siostry od sąsiedniej. Naprzeciwko zobaczyła krzew forsycji, splątany i nędzny, ale zaczynał już kwitnąć. Pomyślała sobie, że jego drobne żółte kwiaty są ładne i odważne. Dopiero teraz zdała sobie sprawę, jak bardzo była znudzona wszystkimi cieplarnianymi kwiatami i ich idealnymi, równiusieńkimi płatkami. Ziewnęła potężnie i spojrzała trochę dalej.

I wtedy go zobaczyła, na tyłach sąsiedniego domu. Długie, wąskie deski leżały na koźle gotowe do cięcia. Z łatwością i znajomością rzeczy odmierzał, oznaczał je i przecinał. Grace zaciekawiona otworzyła szerzej okno, by móc się lepiej przyjrzeć. Poranne powietrze było lodowate, ale zanurzyła się w nim zadowolona, że ochłodzi jej głowę. Podobnie jak forsycja, mężczyzna był obiektem godnym uwagi.

Zupełnie jak Paul Bunyan, pomyślała i uśmiechnęła się szeroko. Mężczyzna musiał mieć co najmniej metr dziewięćdziesiąt wzrostu. Nawet z odległości mogła podziwiać siłę jego mięśni, które raz po raz napinały się pod kurtką. Miał grzywę rudych włosów i olbrzymią brodę – prawdziwą, nie żaden przystrzyżony zarost, naprawdę imponującą. Ledwie mogła dostrzec wśród niej jego usta, poruszające się w rytmie muzyki country, które wydobywały się z przenośnego radia.

– Cześć – zawołała Grace, gdy szum ucichł.

Stała oparta łokciami o parapet i uśmiechała się. Kiedy odwrócił się i spojrzał w górę, uśmiechnęła się jeszcze szerzej. Zauważyła, że kiedy się odwracał, jego ciało napinało się, nie tyle w zaskoczeniu, jak pomyślała, co w gotowości.

– Podoba mi się pana dom.

Ed odprężył się, widząc stojącą w oknie kobietę. Pracował w tym tygodniu ponad sześćdziesiąt godzin i zabił człowieka. Widok ładnej kobiety, która uśmiechała się do niego z sąsiedniego okna, podziałał kojąco na jego zszarpane nerwy.

– Dzięki.

– Remontuje go pan?

– Po trosze. – Zasłonił oczy przed słońcem i przyjrzał się jej uważnie. Nie była jego sąsiadką. Chociaż Kathleen Breezewood i on nie zamienili więcej niż kilka słów, Ed znał ją z widzenia. Ale coś było znajomego w tej uśmiechniętej od ucha do ucha buzi i potarganych włosach. – Pani z wizytą?

– Tak, Kathy jest moją siostrą. Myślę, że wyszła wcześniej. Jest nauczycielką.

– Aha. – W ciągu dwóch sekund dowiedział się więcej o swojej sąsiadce niż w ciągu ostatnich dwóch miesięcy: nazywano ją Kathy, miała siostrę i była nauczycielką. Dźwignął następną deskę i ułożył do cięcia. – Na długo?

– Jeszcze nie wiem. – Wychyliła się bardziej, aż wiatr zwichrzył jej włosy. To tempo życia i wygody w Nowym Jorku sprawiły, że zapomniała, jak bardzo mogą cieszyć zwykłe, przyziemne sprawy. – Czy to pan posadził te azalie przed domem?

– Tak. W zeszłym tygodniu.

– Są kapitalne. Ja chyba też posadzę kilka dla Kathy. – Uśmiechnęła się znowu. – No, to do zobaczenia. – Schowała głowę do środka i zniknęła.

Jeszcze przez minutę Ed wpatrywał się w puste okno. Odnotował, że zostawiła je otwarte, chociaż nie było nawet piętnastu stopni. Wyjął swój stolarski ołówek i zaznaczył drewno. Znał tę twarz. To była sprawa zarówno jego zawodu, jak i osobowości, ale nigdy nie zapominał twarzy. Zaczął się zastanawiać skąd.

Wewnątrz domu Grace naciągnęła bawełnianą bluzkę. Włosy miała nadal mokre po prysznicu, ale nie była w nastroju, żeby walczyć z suszarką i szczotką do modelowania. Trzeba było wypić kawę, przeczytać gazetę i rozwiązać zagadkę morderstwa.

Z jej obliczeń wynikało, że jeżeli zaraz weźmie się do pracy, to do powrotu Kathleen ze szkoły uda się jej wysmażyć całkiem pokaźny kawałek.

Na dole nastawiła kawę i przejrzała zawartość lodówki. Okazało się, że najlepsze jest spaghetti pozostałe z poprzedniego dnia. Odsunęła na bok jajka i wyjęła schludne, plastikowe pudełko. Dopiero po chwili zorientowała się, że kuchnia Kathleen nie była aż tak nowocześnie urządzona, by posiadać kuchenkę mikrofalową. Postanowiła poradzić sobie bez niej i zjeść makaron na zimno. Zdjęła wieczko, wrzuciła je do zlewu i zanurzyła widelec w pudełku. Przeżuwając powoli makaron, zobaczyła kartkę na stole kuchennym. Kathleen zawsze zostawiała kartki.

„Czuj się jak we własnej kuchni”, Grace uśmiechnęła się, wkładając do ust widelec z zimnym spaghetti. „Nie przejmuj się obiadem, jak wrócę, to zrobię stek”. Ach tak, pomyślała Grace, Kathleen w uprzejmy sposób daje jej do zrozumienia, żeby nie robiła w kuchni bałaganu. „Mam zebranie rodziców po południu. Będę w domu o piątej trzydzieści. Nie używaj telefonu w moim gabinecie”.

Grace zmarszczyła nos i wepchnęła kartkę do kieszeni. To będzie wymagało czasu i wielu zabiegów, ale była zdecydowana dowiedzieć się czegoś więcej o telefonicznych przygodach siostry. I należało jeszcze dowiedzieć się, jak nazywa się prawnik Kathleen. Nie zważając na jej sprzeciwy i obiekcje, Grace chciała porozmawiać z nim osobiście. Jeśli zrobi to odpowiednio delikatnie, ego jej siostry nie zostanie zbytnio narażone na szwank. Tak czy inaczej, czasem trzeba zlekceważyć kilka siniaków, żeby móc potem strzelić gola.

Dopóki Kathleen nie odzyska Kevina, nigdy nie będzie w stanie doprowadzić swójego życia do porządku. Ten łajdak Breezewood nie ma prawa używać Kevina jako broni przeciwko Kathleen. Zawsze był manipulatorem, pomyślała Grace. Jonathan Breezewood Trzeci był zimnym, wyrachowanym draniem, który używał wpływów rodziny i swoich pieniędzy, by postawić na swoim. Ale nie tym razem. To będzie pewnie wymagać wielu wysiłków, mimo to Grace znajdzie sposób, żeby wszystko było jak należy.

Właśnie wyłączyła gaz pod dzbankiem do kawy, gdy ktoś zapukał do drzwi.

Przywieźli bagaże, powiedziała sobie, chwyciła pudełko ze spaghetti i pobiegła do holu. Dodatkowych dziesięć dolców powinno przekonać doręczyciela, żeby zaciągnął je na górę; z uśmiechem mającym świadczyć o słuszności decyzji otworzyła drzwi.

– G.B. McCabe, prawda? – Ed stał na werandzie z egzemplarzem Morderstwa w wielkim stylu w ręce. Omal nie obciął sobie palca, gdy wreszcie skojarzył nazwisko z jej twarzą.

– Zgadza się. – Zerknęła na zdjęcie na tylnej okładce. Włosy miała ufryzowane, a fotograf użył tylko bieli i czerni, by wyglądała bardziej tajemniczo. – Ma pan dobre oko. Sama ledwie się rozpoznaję na tym zdjęciu.

Teraz, gdy już tu był, nie miał najmniejszego pojęcia, co ze sobą począć. Takie rzeczy zawsze mu się przytrafiały, gdy działał pod wpływem impulsu. Zwłaszcza jeśli chodziło o kobietę.

– Podoba mi się to, co pani pisze. Przeczytałem większość pani książek.

– Tylko większość? – Grace wbiła widelec w spaghetti i uśmiechnęła się do niego. – Nie wie pan, że wszyscy pisarze są bardzo wrażliwi na punkcie własnego talentu? Powinien pan powiedzieć, że przeczytał pan każde słowo, które napisałam, i nie może pan wyjść z podziwu.

Odprężył się trochę, widząc jej zachęcający uśmiech.

– A czy nie wystarczy: pisze pani diabelnie dobre książki?

– Wystarczy.

– Gdy zdałem sobie sprawę, kim pani jest, chciałem po prostu przyjść i upewnić się, czy miałem rację.

– No cóż, wygrał pan, proszę wejść.

– Dziękuję. – Przełożył książkę do drugiej ręki, czując się jak idiota. – Ale nie chciałbym przeszkadzać.

Grace obdarzyła go przeciągłym, poważnym spojrzeniem. Z bliska wyglądał jeszcze bardziej imponująco niż wtedy, gdy widziała go z okna. Miał niebieskie oczy, w ciemnym, interesującym odcieniu.

– To znaczy nie chce pan, żebym się tu podpisała.

– No, tak, ale…

– No to niech pan wejdzie. – Wzięła go za ramię i popchnęła do środka. – Kawa jest jeszcze gorąca.

– Nie piję kawy.

– Nie pije pan kawy? To co pana utrzymuje przy życiu? – Uśmiechnęła się i machnęła ręką, w której trzymała widelec. – Tak czy inaczej zapraszam, prawdopodobnie znajdzie się coś, co może pan wypić. A więc lubi pan tajemnice?

Podobał mu się sposób, w jaki chodziła: wolno, ostrożnie, jak gdyby mogła w każdej chwili zmienić zdanie co do kierunku.

– Myślę, że można powiedzieć, iż tajemnice składają się na moje życie.

– Moje też. – W kuchni po raz drugi otworzyła lodówkę. – Nie ma piwa – mruknęła i zdecydowała się to naprawić przy pierwszej sposobności. – Nie ma żadnej wody sodowej, Boże, Kathy. Jest sok. Chyba pomarańczowy.

– Dobrze.

– Mam tu trochę spaghetti. Chce pan spróbować?

– Nie, dzięki. Czy to pani śniadanie?

– Mm. – Nalała soku i niedbale wskazując mu krzesło, podeszła do kuchenki, żeby nalać sobie kawy. – Długo pan tu mieszka?

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki