Sandra Grażyna Biliszak

Believe in yourself

© Sandra Grażyna Biliszak, 2020

Książka ta, a raczej tomik poezji powstał w różnych sytuacjach mojego życia. Kiedy w moim życiu coś się działo i nachodziła mnie ochota wyrzucenia z siebie emocji, powstawały krótkie teksty, wiersze, poematy czy sentencje, różnie można je nazwać. Mam nadzieję, że komuś kto zakupi ten tomik, moje teksty się spodobają. Kto wie może pojawi się tom 2. Dziękuję również moim przyjaciołom którzy natchnęli mnie odwagą aby spróbować to wydać. Kto nie ryzykuje tyn nic nie zyskuje — Belive in yourself.

ISBN 978-83-8189-581-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Believe in yourself

2. Wspomnienia

3. Melancholia

4. Rozmyślenia

5. Rozterki

6. Tęsknota

7. Łączący Pakt

8. Motywacja

9. Koszmar

10. Samotność

11. Cenne Uczucie

12. Nadzieja

13. Walka

14. Wspólny Cel

15. Skryte Uczucia

16. Cierpienie

17. Smutne Przeznaczenie

18. Sen

19. Zanikła Przyszłość

20. Tajemnicze Emocje

21. Zagadkowy Świat

22. Niesprawiedliwość czy Sprawiedliwość

23. Załamanie się Duszy

24. Oczekiwanie

25. Ucieczka

26. Odejście

27. Szukanie Pomocy

Wspomnienia

Łzy spływające po moich policzkach, utworzyły na niebie na niebie tęczę,

to co kiedyś nieśmiało mi powiedziałeś, wciąż pozostaje głęboko w mym sercu…

Błądziłam, straciwszy własny dom, a ty delikatnie wziąłeś w objęciach moje serce, nie jestem już sama.

Gdyby wieczny blask i uśmiech, którym obdarzyłeś mnie w dół naszego spotkania, a także błękitne niebo wyglądające tak przejrzyście, pozostały niezmienne, pokonali byśmy czas, wyciągając ręce a czubkami palców, poczuli byś my tą czystą melodię.

Melancholia

Pada, jedno letnie popołudnie skąpane w deszczu, pod parasolką pocałunek, delikatnie pocałowałeś mój mokry policzek, wciąż tęsknię za tym czasem.

Jestem ciągle roztargniona z powodu mojego marzenia, nic wielkiego ale jesteś częścią mnie.

To ciągle jest za mało, ciągle nie odeszło, niewinność złączonych dłoni.

Co dobrego straciliśmy, co złego się dowiedzieliśmy.

W deszczu przemoczona rozmyślam nad tym, to po prostu nie wystarcza…

Ciągle nie mogę pożegnać tych dni, które w snach odliczyłam.

Co dobrego straciliśmy, co złego się dowiedzieliśmy.

Jeżeli bym cię nie dotknęła, czy byłabym w stanie się śmiać?

Rozmyślenia

Melancholia rozprasza się w powietrzu i rzuca cień tam, gdzie się gromadzi.

Nasze kroki są takie wielomówne, zbeształy nas za naszą bezczelność, ale jestem tak zagubiona, gdy patrzę w twoje oczy.

Mieliśmy nadzieję prawda? o tym co nas czeka…

Powodem dlaczego się śmiejemy jest ta nasza ciemna droga, którą podróżujemy, myśląc, że naszym zadaniem jest zapalenie światła.

Zbyt dobrze znam udawane pożegnania, ale wciąż płakałam, gdy żegnałam się z nim.

Pośród tego głębokiego smutku, gubię się i robi się coraz ciemniej, a potem staje się noc.

Nawet jeśli nieuniknione jest, że jutro nastąpi, nigdy nie powiedziałam, że nie chcę żyć dla niego.

Mimo, że lepiej je porzucić, mam marzenia o przyszłości…

O przyszłości, a to wszystko moja decyzja.

Rozterki

Traciłam najoczywistsze rzeczy, emocje zostawiłam na brzegu rzeki, ale muszę uwolnić się od wiążącej umowy, którą właśnie miałam podjąć.

Spójrz na niebie lśnią jak gwiazdy, wieczność lub koniec, musimy po prostu zrobić krok naprzód.

Jestem taka niespokojna, moje serce przyspiesza, chce ubrać te gorące uczucia w słowa, bardziej i bardziej!

Jeżeli uwolnię moje uczucia, nie mogę dosięgnąć nawet chmur.

Mogę wysłać ten sygnał tylko do ciebie…

Ciągłe stanie nie jest lepsze, nie ma sensu rozmyślać o przeszłości czy przyszłości.

Prędkość światła jest najlepsza, zbliżamy się do skrajności.

Wędrówka poza czasem, sygnał serca, już to zauważyłam to jest podświadome, nieważne gdzie jestem myślę o tobie.

Chcę ci powiedzieć o moich uczuciach bardziej jeszcze bardziej, poważnie zakochałam się jeszcze mocniej niż wczoraj.

Tęsknota

Ściskająca za serce piosenka o miłości rozbrzmiewa bez końca…

Cenny ukochany, nie wyobrażam sobie by świat bez nas obu był tak olśniewający, przypominał był wówczas tęczę pozbawioną siedmiu kolorów.

Nie jesteś ze mną zbyt szczery, czuję się trochę pominięta.

Wiem, że to łaskoczące uczucie jest szczęściem.

Już jestem oraz do widzenia, chcę byś każdego dnia mówił to wyłącznie do mnie, jak nie to będę smutna.

Twój zawstydzony profil też jest mi bardzo drogi.

Dzisiaj znów w coś ściska mnie za serce, że aż boli, niech ktoś na chwilę to powstrzyma.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.