Z MADDOXAMI LEPIEJ NIE ŻARTOWAĆ...
ZWŁASZCZA GDY SIĘ ZAKOCHUJĄ.

TOM 3. SERII „MADDOX BROTHERS”

Taylor Maddox jest strażakiem, który potrafi ugasić każdy pożar.

Oprócz tego we własnym sercu...

Falyn Fairchild zostawia za sobą wszystko. Córka kandydata na gubernatora Kolorado porzuca prestiżową uczelnię i odcina się od rodziców. Spłukana, zatrudnia się jako kelnerka i odkłada gotówkę z napiwków, chcąc zaoszczędzić pieniądze na bilet lotniczy do jedynego miejsca, w którym może znaleźć przebaczenie: Eakins w stanie Illinois.

Gdy tylko Taylor Maddox wchodzi do Bucksaw Café, Falyn wie, że czekają ją kłopoty. Czarujący i seksowny, nawet gdy pokrywa go brud – jest kwintesencją gorącego strażaka. Mimo że Falyn nie ma zamiaru być jego kolejną zdobyczą, dla chłopaka z tej rodziny niezainteresowana dziewczyna musi stanowić największą pokusę.

Kiedy Falyn dowiaduje się, skąd pochodzi Taylor, wszystko jeszcze bardziej się komplikuje. Upór Maddoxa zderza się z jej zagadkową niechęcią do zobowiązań… i po raz pierwszy w życiu strażak może boleśnie się sparzyć.

JAMIE McGUIRE

Jamie McGuire urodziła się w Tulsie w stanie Oklahoma. Uczyła się na kilku tamtejszych uczelniach i uzyskała dyplom z radiografii.

Jej międzynarodowy bestseller Piękna katastrofa przyczynił się do powstania gatunku powieści new adult. Ekranizacji podjął się Roger Kumble, który ma w dorobku przebój kinowy After 2. Kontynuacja książki, Chodząca katastrofa, zadebiutowała na 1. miejscu list bestsellerów „New York Timesa”, „USA Today” oraz „Wall Street Journal”.

McGuire jest także autorką m.in. serii powieści o braciach Maddox i trylogii paranormalnych romansów młodzieżowych Providence, Requiem, Eden.

jamiemcguire.com

Tej autorki

PIĘKNA KATASTROFA

CHODZĄCA KATASTROFA

PODWÓJNA KATASTROFA

Seria

MADDOX BROTHERS

BEAUTIFUL OBLIVION

Piękne zapomnienie

BAEUTIFUL REDEMPTION

Piękne odkupienie

BAEUTIFUL SACRIFICE

Piękne poświęcenie

Wkrótce

BEAUTIFUL SACRIFICE

Piękne poświęcenie

BEAUTIFUL BURN

Piękne spalenie

BEAUTIFUL FUNERAL

Piękne pożegnanie

Tytuł oryginału:

BEAUTIFUL SACRIFICE

Copyright © Jamie McGuire 2015
Published by agreement with Jamie McGuire LLC
All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Sp. z o.o. 2024

Polish translation copyright © Janusz Ochab 2024

Redakcja: Piotr Królak

Projekt graficzny okładki i serii: Kasia Meszka / Wydawnictwo Albatros

Zdjęcie na okładce: Freepik

ISBN 978-83-8361-333-8

Wydawca

Wydawnictwo Albatros Sp. z o.o.

Hlonda 2A/25, 02-972 Warszawa

wydawnictwoalbatros.com

Facebook.com/WydawnictwoAlbatros | Instagram.com/wydawnictwoalbatros

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Konwersja do formatu EPUB oraz MOBI

Jan Żaborowski

woblink.com

Spis treści

Okładka

O serii

Karta tytułowa

O autorce

Karta redakcyjna

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Epilog

Podziękowania

Dla moich europejskich ambasadorek –

Jasmin Häner, Kateřiny Fojtů i Niny Moore

Rozdział 1

GWAR GŁOSÓW ZBYT WIELU ludzi przebywających w małym pomieszczeniu przypominał do złudzenia syk ognia: wysokie i niskie dźwięki zlewające się w całość; jednostajne, znajome brzęczenie, które przybierało na sile, gdy się do niego zbliżałeś. Już od pięciu lat pracowałam jako kelnerka dla Chucka i Phaedry Nilesów w The Bucksaw Café, a codzienne obsługiwanie tylu niecierpliwych, głodnych ludzi sprawiało, że czasami naprawdę miałam ochotę podpalić to miejsce. A jednak wciąż tu wracałam, choć nie ze względu na tłum gości, którzy schodzili się na lunch. Przyciągały mnie kojący pomruk rozmów, ciepło kuchni i słodka wolność od mostów, które za sobą spaliłam.

– Falyn! Do kurwy nędzy! – jęknął Chuck, starając się nie pocić do zupy.

Wyciągnął rękę i zamieszał zupę w głębokim garze. Rzuciłam mu czystą szmatkę.

– Dlaczego w Kolorado jest tak gorąco? – narzekał. – Przeprowadziłem się tutaj, bo jestem gruby. Grubi ludzie nie lubią upałów.

– To może nie powinieneś zarabiać na życie, pracując przy piecu – rzuciłam ze złośliwym uśmieszkiem.

Taca, którą wzięłam w ręce, wydawała się ciężka, ale nie tak ciężka jak kiedyś. Teraz mogłam unieść nawet sześć pełnych talerzy, jeśli było to konieczne. Odwróciłam się i otworzyłam tyłkiem drzwi wahadłowe.

– Zwalniam cię! – warknął Chuck. Wytarł swoją łysą głowę białą bawełnianą szmatką i rzucił ją na środek stołu roboczego.

– Odchodzę! – odparłam.

– To nie jest śmieszne! – Odchylił się do tyłu, odsuwając twarz od żaru bijącego z kuchenki.

Odwróciłam się do jadalni i przystanęłam na moment w drzwiach, by ogarnąć spojrzeniem wszystkie dwadzieścia dwa stoliki i dwanaście stołków barowych, zajętych teraz przez przedstawicieli różnych zawodów, rodziny, turystów i okolicznych mieszkańców. Phaedra twierdziła nawet, że przy stoliku trzynastym siedzą sławna pisarka i jej asystentka. Przechyliłam się lekko, by zrównoważyć ciężar talerzy, i puściłam oko do Kirby, dziękując jej, że podsunęła mi stojak na tacę.

– Dzięki, kochana – rzuciłam, zsuwając pierwszy talerz.

Postawiłam go przed Donem, moim pierwszym stałym klientem, który dawał najwyższe napiwki w mieście. Poprawił na nosie okulary o grubych szkłach, rozsiadł się wygodniej i zdjął swój nieodłączny kapelusz. Jego zielonkawa marynarka była już nieco znoszona, podobnie jak koszula i krawat, które nosił codziennie. Kiedy ruch był niewielki, słuchałam, jak mówił o Jezusie i o tym, jak bardzo tęskni za żoną.

Długi, ciemny kucyk Kirby kołysał się miarowo, gdy sprzątała ze stołu przy oknach. Oparła miedniczkę pełną brudnych naczyń o biodro i ruszyła do kuchni, po drodze puszczając do mnie oko. Zniknęła tylko na moment, by oddać brudne talerze i filiżanki Hectorowi, który zajmował się zmywaniem, a potem wróciła na podwyższenie dla hostessy. Jej usta, naturalnie pociemniałe od wina, uniosły się lekko w kącikach, gdy podmuch wiatru wleciał do sali przez otwarte szklane drzwi, podparte wielkim kryształem górskim, jednym z setek, które Chuck uzbierał na przestrzeni lat.

Kirby przywitała grupkę czterech mężczyzn, którzy weszli do lokalu, gdy obsługiwałam Dona.

– Zechciałbyś rozciąć ten stek, przystojniaku? – spytałam.

Don nie potrzebował menu. Zawsze zamawiał to samo – sałatę polaną obficie sosem ranczerskim, pikle w panierce, średnio wysmażony stek z rostbefu i sernik Phaedry – i chciał, by podawano to wszystko jednocześnie.

Wsunął krawat między guziki koszuli, sięgnął drżącymi rękami po sztućce i przeciął soczyste mięso na swoim talerzu. Podniósł wzrok i skinął.

Zostawiłam go na moment, modlącego się nad zamówionym daniem, by przynieść dzbanek ze słodką herbatą słoneczną. Kiedy wróciłam i podniosłam jego kubek, trzymałam dzbanek bokiem, by wraz z jasnobrązowym płynem wysypało się dużo kostek lodu.

Don upił łyk i westchnął z zadowoleniem.

– Powiem ci, Falyn, że uwielbiam, kiedy Phaedra robi herbatę słoneczną.

Jego podbródek łączył się z dolną częścią gardła luźnym płatem cienkiej skóry, a twarz i dłonie były upstrzone plamami wątrobowymi. Don był wdowcem, a po śmierci Mary Ann wyraźnie schudł.

Uśmiechnęłam się do niego przelotnie.

– Wiem, że to uwielbiasz. Zajrzę do ciebie za chwilę.

– Bo jesteś najlepsza! – zawołał za mną.

Kirby zaprowadziła grupkę facetów do mojego ostatniego wolnego stolika. Wszyscy – prócz jednego – pokryci byli sadzą zmieszaną z potem. Ten jedyny czysty szedł z tyłu, miał długie, świeżo umyte włosy, które niemal wpadały mu do oczu. Trzej pozostali wyglądali na zmęczonych, ale i zadowolonych po długiej, wyczerpującej zmianie.

Tylko turyści przyglądali się ze zdumieniem tym obszarpańcom. Miejscowi doskonale wiedzieli, kim są i dlaczego się tu pojawili. Ich zakurzone buty i trzy jasnoniebieskie kaski z symbolem Departamentu Rolnictwa, które ułożyli sobie na kolanach, pozwalały domyślić się bez trudu, czym się zajmują – byli strażakami leśnymi, prawdopodobnie z oddziału alpejskiego w Estes Park.

Pożary lasu były w tym roku wyjątkowo dokuczliwe; wydawało się, że Służba Leśna ściągnęła w te okolice załogi z wszystkich stanów, które nimi dysponowały, nawet tak odległych jak Wyoming czy Dakota Południowa. W Colorado Springs od tygodni było mgliście. Dym z pożarów na północy zamieniał popołudniowe słońce w jasnoczerwoną kulę ognia. Nie widzieliśmy gwiazd od mojej ostatniej wypłaty.

Powitałam strażaków uprzejmą miną.

– Coś do picia?

– Masz bardzo ładne włosy – zauważył jeden z mężczyzn.

Odpowiedziałam tylko uniesieniem brwi.

– Zamknij się i zamawiaj, Zeke. Zaraz pewnie znowu nas wezwą.

– Wal się, Taylor – mruknął Zeke, marszcząc brwi, po czym odwrócił się do mnie. – Przynieś mu jakieś jedzenie, co? Robi się gderliwy, kiedy jest głodny.

– To mogę zrobić – odparłam, już zirytowana ich zachowaniem.

Taylor zerknął na mnie, a ja zapatrzyłam się przez moment w jego ciepłe brązowe tęczówki. W niecałą sekundę znalazłam w tych oczach coś znajomego. Potem mrugnął i odwrócił wzrok.

Choć mężczyźni w przyprószonych popiołem butach, którzy pojawiali się regularnie w naszym miasteczku, byli zwykle przystojni, uroczy i zawsze porządnie umięśnieni, należało ich podziwiać jedynie z daleka i trzymać na dystans. Żadna szanująca się tutejsza dziewczyna nie chciała się wiązać z którymkolwiek z tych fascynujących, dzielnych i opalonych młodzieńców – z dwóch zasadniczych powodów. Pojawiali się tu tylko na kilka tygodni, góra miesięcy, i znikali bez śladu, porzucając swoje wybranki, które leczyły potem złamane serca albo zostawały samotnymi matkami. Widziałam to wiele razy, nie tylko w przypadku strażaków leśnych, ale i stacjonujących w pobliżu lotników. Ojciec nazywał tych mężczyzn włóczęgami, a Springs barem pełnym młodych dziewcząt zdesperowanych do tego stopnia, że były gotowe pokochać kogoś, kto wcale nie zamierzał zostać tu na dłużej.

Nie należałam do tego grona, chociaż moi rodzice twierdzili, że jestem najlepiej wykształconą dziwką w Colorado Springs.

– Zacznijmy od napojów. – Starałam się mówić uprzejmym tonem i myśleć jedynie o całkiem przyzwoitych napiwkach, jakie zwykle zostawiali strażacy.

– Co chcesz, Trex? – spytał Zeke, zwracając się do tego czystego.

Trex spojrzał na mnie spod wilgotnych kosmyków wzrokiem, który wydawał się całkiem wyzuty z emocji.

– Tylko wodę.

Zeke odłożył swoje menu.

– Ja też.

Taylor spojrzał na mnie ponownie; białka jego oczu niemal świeciły na tle opalonej i usmolonej twarzy. Ciepły brąz tęczówek pasował do rozwichrzonych włosów. Choć jego spojrzenie wydawało się łagodne i dobrotliwe, przedramiona miał pokryte licznymi tatuażami. Wyglądał tak, jakby przeżył już dość, by zasłużyć sobie na każdy z nich.

– Masz słodką herbatę? – spytał Taylor.

– Tak. Słoneczną. Może być?

Skinął głową, po czym spojrzał na mężczyznę siedzącego naprzeciwko.

– A co ty chcesz, Dalton?

– Nie mają tu cherry coke – naburmuszył się ten. Podniósł na mnie wzrok. – Dlaczego w całym cholernym stanie Kolorado nie ma cherry coke?

Taylor skrzyżował ręce na stole, mięśnie jego przedramion przesunęły się i naprężyły pod pokrytą tatuażami skórą.

– Ja się z tym pogodziłem. Ty też możesz odpuścić, stary.

– Mogę sama ci ją zrobić – zaproponowałam.

Dalton rzucił menu na stół.

– Przynieś mi po prostu wodę – burknął. – Taka domowa cola to nie to samo.

Zabrałam ich karty i nachyliłam się do Daltona.

– Masz rację. Moja jest lepsza.

Odchodząc, słyszałam, jak dwaj z nich chichoczą niczym mali chłopcy.

– Nieźle – rzucił jeden.

Po drodze zatrzymałam się przy stole Dona.

– Wszystko w porządku?

– Mhm. – Skinął głową, przeżuwając swój stek. Już prawie skończył. Wszystkie pozostałe talerze, prócz tego z sernikiem, były całkiem puste.

Poklepałam go po kościstym ramieniu i stanęłam za barem. Napełniłam dwa plastikowe kubki wodą z lodem i jeden herbatą słoneczną, a potem zaczęłam robić cherry coke dla Daltona.

Phaedra przeszła przez wahadłowe drzwi i zmarszczyła brwi na widok rodziny stojącej obok podwyższenia Kirby.

– Mamy kolejkę? – spytała, wycierając dłonie w ścierkę do naczyń, którą obwiązała się w pasie niczym fartuchem.

Urodziła się i wychowała w Colorado Springs. Poznali się z Chuckiem na koncercie. Ona była autentyczną hipiską, on próbował się do niej dopasować. Brali udział w wiecach pokojowych i manifestacjach antywojennych, a teraz byli właścicielami najpopularniejszej restauracji w centrum miasta. Serwis Urbanspoon uznał The Bucksaw Café za najlepsze miejsce na lunch, ale Phaedra czuła się osobiście dotknięta, gdy widziała klientów czekających w kolejce.

– Nie możemy mieć świetnej obsługi i jednocześnie żadnych kolejek. To dobrze, że nie brakuje nam gości – powiedziałam, mieszając mój specjalny syrop wiśniowy z colą.

Phaedra rozczesywała swoje szpakowate włosy na środku i ściągała z tyłu w kucyk; jej pomarszczona oliwkowa skóra kładła się ciężko na powiekach. Była bardzo drobną kobietą, ale gdy ktoś ją rozzłościł, potrafiła błyskawicznie zamienić się w niedźwiedzia. Głosiła pokój i miłość, ale nie tolerowała bylejakości.

– Wkrótce może nam ich zabraknąć, jeśli będziemy ludzi wkurzać – odparła, opuszczając wzrok. Przeszła szybko do wejścia, by przeprosić oczekującą rodzinę i zapewnić, że za chwilę znajdzie się dla nich miejsce.

Klienci przy stoliku dwudziestym właśnie poprosili o rachunek. Phaedra od razu do nich popędziła, podziękowała im grzecznie i uprzątnęła naczynia, po czym wytarła starannie blat. Potem pokazała Kirby, by posadziła tam oczekującą rodzinę.

Postawiłam napoje na tacy, a potem przeniosłam je przez salę. Strażacy wciąż przeglądali menu. Westchnęłam ciężko w duchu, bo to oznaczało, że jeszcze się nie zdecydowali.

– Potrzebujecie jeszcze trochę czasu? – spytałam, rozdając napoje.

– Prosiłem o wodę – powiedział Dalton ze zmarszczonymi brwiami, podnosząc swoją szklankę z colą.

– Spróbuj tylko. Jeśli nie będzie ci smakować, przyniosę wodę.

Upił łyk i otworzył szeroko oczy.

– Ona nie żartowała, Taylor. To naprawdę jest lepsze od prawdziwej cherry coke.

Taylor podniósł na mnie wzrok.

– W takim razie ja też poproszę.

– Jasne. Lunch?

– Wszyscy zjemy panini z indykiem na ostro – oznajmił.

– Wszyscy? – spytałam z powątpiewaniem.

– Wszyscy – powtórzył Taylor, podając mi zalaminowaną kartę.

– W porządku. Za chwilę przyniosę ci colę – powiedziałam i odeszłam sprawdzić, co dzieje się przy innych stolikach.

Dziesiątki głosów w wypełnionej po brzegi restauracji odbijały się od okien i wracały prosto do mnie, gdy mieszałam następną colę z syropem wiśniowym. Kirby przeszła za blat, skrzypiąc butami o podłogę wyłożoną pomarańczowymi i białymi płytkami. Phaedra lubiła przypadkowość – zabawne portrety, ozdóbki, niedopasowane kolory. Wszystko to tworzyło eklektyczną mieszankę, właśnie taką jak sama właścicielka restauracji.

– Nie ma za co – powiedziała Kirby, wkładając koszulę w spódnicę.

– Chodzi o podstawkę pod tacę? Już ci dziękowałam.

– Mówię o tym stadku seksownych strażaków, których posadziłam w twojej sekcji.

Kirby miała zaledwie dziewiętnaście lat i wciąż wyglądała raczej na dziewczynkę niż kobietę. Od drugiej klasy liceum spotykała się z Gunnarem Mottem, więc z uporem godnym lepszej sprawy to mnie próbowała swatać z każdym w miarę przystojnym facetem, który pojawiał się w restauracji.

– Nie – odpowiedziałam krótko. – Nie interesuje mnie żaden z nich, więc nie próbuj nic kombinować. Poza tym to nie są zwykli strażacy, tylko strażacy leśni.

– A to jakaś różnica?

– Tak, i to duża. Przede wszystkim gaszą tylko pożary w terenie. Muszą chodzić po wiele kilometrów z ciężkimi plecakami i sprzętem, pracują siedem dni w tygodniu, dwadzieścia cztery godziny na dobę. Podróżują tam, gdzie akurat wybuchł pożar, przepiłowują powalone drzewa i kopią rowy przeciwpożarowe.

Kirby wzruszyła tylko ramionami, jakby nie zrobiło to na niej żadnego wrażenia.

– Nic nie kombinuj, mówię poważnie – ostrzegłam ją.

– Czemu nie? Wszyscy to prawdziwe ciacha, więc masz ogromne szanse.

– Czemu nie? Bo jesteś w tym kiepska. Nie interesuje cię nawet, czy są w moim typie. Podsyłasz mi różnych facetów, żebyś sama mogła z nimi kręcić, chociażby pośrednio. Pamiętasz, jak ostatnio próbowałaś mnie swatać? Przez cały wieczór musiałam się użerać z tym obleśnym turystą.

– Był cholernie seksowny. – Westchnęła, fantazjując na oczach Boga i wszystkich dookoła.

– Był nudny. Ciągle gadał tylko o sobie i o siłowni… i o sobie.

Puściła moje uwagi mimo uszu.

– Masz dwadzieścia cztery lata. Chyba jesteś w stanie znieść godzinę nudnej gadaniny w zamian za trzy godziny fantastycznego seksu.

– Fuj. Fuj, nie. Przestań. – Zmarszczyłam nos i pokręciłam głową, mimowolnie wyobrażając sobie sprośne rozmowy zawierające takie słowa jak „powtórzenia” i „proteiny”. Postawiłam kubek Taylora na tacy.

– Falyn, zamówienie! – zawołał Chuck z kuchni.

Wciąż trzymając w dłoni tacę, przesunęłam się do półki wyciętej w ścianie oddzielającej bar od kuchni i zobaczyłam, że zamówienie dla stolika trzeciego już na niej czeka. Lampy grzewcze oblewały ciepłym światłem moje dłonie, gdy przekładałam talerze na tacę, a potem niosłam je do stolika. Pisarka i jej asystentka zupełnie nie zwracały na mnie uwagi, gdy kładłam przed nimi sałatę z wołowiną i fetą i kanapkę z kurczakiem.

– Wszystko w porządku? – spytałam.

Pisarka skinęła tylko głową, nie odrywając spojrzenia od rozmówczyni. Zaniosłam ostatni kubek cherry coke do stolika strażaków leśnych, a gdy już odchodziłam, jeden z nich złapał mnie za rękę. Odwróciłam głowę i obrzuciłam gniewnym spojrzeniem mężczyznę, który ośmielił się mnie dotknąć.

Taylor skrzywił się z zażenowaniem, widząc moją reakcję.

– Słomka? – Zwolnił uchwyt. – Mogę prosić słomkę? – zapytał pokornie.

Powoli wyjęłam słomkę z kieszeni fartucha i podałam mu. Potem odwróciłam się od nich i sprawdziłam swoje pozostałe stoliki, jeden po drugim.

Niebawem Don dokończył stek i zostawił na stole dwadzieścia dolarów, jak zawsze; później pisarka dała dwa razy tyle. Strażacy leśni natomiast zostawili rachunek zaokrąglony do następnego dolara.

Miałam ochotę rzucić go na podłogę i podeptać, zdołałam się jednak powstrzymać.

– Fiuty – mruknęłam pod nosem.

Przez całą resztę popołudnia pracowałam praktycznie bez przerwy, podobnie jak w większość dni, odkąd w aplikacji Urbanspoon umieszczono The Bucksaw Café na mapie polecanych lokali.

W ciągu kilku kolejnych godzin obsłużyłam jeszcze niejedną załogę strażacką, a każda z nich zostawiała przyzwoite napiwki, podobnie jak klienci z innych stolików. Wciąż jednak zgrzytałam zębami na myśl o Taylorze, Zeke’u, Daltonie i Trexie.

Pięćdziesiąt jeden centów. Powinnam ich odszukać i rzucić im te drobniaki w twarz.

Blask latarni oświetlał ludzi, którzy mijali naszą restaurację, zmierzając do dwupoziomowego baru w stylu country western, położonego cztery budynki dalej. Młode kobiety, z których większość dopiero niedawno skończyła dwadzieścia jeden lat, spacerowały w grupach, ubrane w krótkie spódniczki i wysokie buty, i rozkoszowały się letnią nocą – choć sierpień wcale nie zachęcał do zrzucania ciepłych ubrań. Większość okolicznych mieszkańców ochoczo odsłaniała ciała, gdy tylko temperatura przekraczała pięć stopni Celsjusza.

Obróciłam tabliczkę na drzwiach, by z zewnątrz widać było słowo Zamknięte, ale w tym samym momencie aż podskoczyłam ze strachu, gdy tuż za szybą ukazała się czyjaś twarz. Był to Taylor, strażnik leśny i skąpiec, który żałował kilku dolarów na napiwek. Zanim mój umysł zdołał zapanować nad ciałem, zmrużyłam oczy i wykrzywiłam usta w drwiącym uśmiechu.

Taylor rozłożył ręce.

– Wiem – powiedział, choć ledwie słyszałam go zza szyby. – Przepraszam. Miałem zostawić gotówkę, ale dostaliśmy wezwanie i zapomniałem. Nie powinienem był w ogóle wybierać się do miasta na służbie, ale miałem już dość żarcia w hotelu.

Obmył się już z siedmiu warstw brudu i ledwie go rozpoznałam. Kiedy miał na sobie czyste ubrania, mogłabym właściwie wziąć go za kogoś względnie atrakcyjnego.

– Nie przejmuj się tym – rzuciłam, ruszając w stronę kuchni.

Taylor zastukał w szkło.

– Hej! Proszę pani!

Odwróciłam się powoli i przekrzywiłam głowę, by spojrzeć mu prosto w oczy.

– Proszę pani? – powtórzyłam, niemal wypluwając te słowa.

Taylor opuścił ręce i wbił dłonie w kieszenie.

– Otwórz tylko drzwi, żebym mógł dać ci napiwek. Głupio mi teraz.

– I bardzo dobrze! – Odwróciłam się, obruszona, i zobaczyłam przed sobą Phaedrę, Chucka i Kirby, wyraźnie rozbawionych tą sytuacją.

– Możemy ci w czymś pomóc?

Wszyscy nieudolnie skrywali znaczące uśmieszki, a ja przewróciłam tylko oczami i spojrzałam ponownie na Taylora.

– Doceniam to, ale już zamknęliśmy – oznajmiłam.

– Więc dam ci podwójny napiwek, kiedy tu wrócę.

Wzruszyłam obojętnie ramionami.

– Jak sobie chcesz.

– Może mógłbym, no wiesz… zaprosić cię na kolację? Upiec dwie pieczenie na jednym ogniu.

Uniosłam tylko jedną brew.

Taylor rozejrzał się na boki. Przechodnie zwalniali, by przysłuchać się naszej rozmowie.

– Nie, dziękuję – odpowiedziałam w końcu.

Parsknął śmiechem.

– Zachowujesz się, jakbym był jakimś śmierdzącym dupkiem. To znaczy… może i jestem… trochę. Ale ty… ty jesteś… rozpraszająca.

– Och, a więc to moja wina, że nie zostawiłeś napiwku? – spytałam, wskazując na siebie palcami.

– Cóż… w pewnym sensie – odparł.

Obrzuciłam go wściekłym spojrzeniem.

– Nie jesteś dupkiem. Jesteś pieprzonym szmaciarzem.

Taylor powoli rozchylił usta w szerokim uśmiechu i przycisnął obie dłonie do szyby.

– Teraz to już po prostu musisz się ze mną umówić.

– Wynoś się stąd – odwarknęłam.

– Falyn! – zawołała Phaedra z oburzeniem. – Na miłość boską!

Sięgnęłam w górę i wyłączyłam światło na zewnątrz, zostawiając Taylora w ciemnościach. Obok wciąż czekały na mnie mop i żółte wiaderko, które napełniłam gorącą wodą i płynem do zmywania podłóg tuż przed tym, jak bezczelnie przerwano mi pracę.

Phaedra cmoknęła językiem z dezaprobatą, a potem zajęła moje miejsce przy drzwiach. Przekręciła klucz do oporu i wrzuciła go do kieszeni fartucha. Chuck wrócił do kuchni, a ja i Kirby wzięłyśmy się do sprzątania sali jadalnej.

Kirby sięgnęła mopem pod stolik numer sześć, kręcąc przy tym głową.

– Pożałujesz tego.

– Wątpię. – Sięgnęłam do fartucha i wyjęłam z kieszeni wielki kawałek gumy do żucia.

Kirby sposępniała. Nie wiedziałam, czy było jej mnie szkoda, czy nie miała już ochoty na dalsze spory.

Moje stare wierne słuchawki jak zawsze wpasowały się doskonale w moje uszy, a kojący głos wokalisty Hinder niósł się przez kable łączące je z telefonem, gdy przesuwałam mopem po płytkach podłogi. Drewniana rączka zwykle pozostawiała w mojej dłoni co najmniej jedną drzazgę co wieczór, ale i tak wolałam to od obowiązkowych lekcji gry na pianinie trzy razy w tygodniu. Poza tym nie musiałam też co kilka godzin meldować, gdzie właśnie jestem, albo wysłuchiwać publicznie surowej reprymendy, nie wspominając już o nauce w szkole medycznej.

Nie cierpiałam chorować i nie cierpiałam przebywać w towarzystwie chorych, nie znosiłam też wszelkich płynów ustrojowych i szczegółów ludzkiej fizjologii. Jedynymi osobami, które uważały, że powinnam zajmować się medycyną, byli moi stuknięci rodzice.

Podczas dwusekundowej przerwy po zakończeniu The Life usłyszałam, jak ktoś puka w szklane panele tworzące frontową ścianę The Bucksaw Café. Podniosłam wzrok i na moment zamarłam, a potem pociągnęłam za kable zwisające z moich uszu.

Na chodniku stał doktor William Fairchild, były burmistrz Colorado Springs, i właśnie ponownie stukał pięścią w szybę, choć patrzyłam prosto na niego.

– O cholera. Cholera… Falyn – syknęła Kirby.

– Widzę go… i ją – dodałam, spoglądając spod przymrużonych powiek na drobną blondynkę, ledwie widoczną zza korpulentnej sylwetki doktora.

Phaedra natychmiast przeszła do drzwi frontowych, włożyła klucz do zamka i obróciła go. Uchyliła drzwi, ale nie zaprosiła ludzi stojących na chodniku do środka.

– Witam, doktorze Fairchild. Nie oczekiwaliśmy pana.

Doktor podziękował jej i zdjął swój kowbojski kapelusz, po czym spróbował wejść do lokalu.

– Chciałem tylko porozmawiać z Falyn – oznajmił.

Phaedra przytrzymała drzwi, nie pozwalając mu zrobić następnego kroku.

– Przykro mi, Williamie. Jak już powiedziałam, nie spodziewaliśmy się twoich odwiedzin.

William mrugnął, a potem obejrzał się na żonę.

– Falyn – powiedziała ona, wyglądając zza szerokich ramion męża.

Miała na sobie drogą obcisłą suknię i dopasowane kolorem szare buty. Sądząc po jej stroju i po jego garniturze z krawatem, przyjechali do centrum, by zjeść z kimś kolację.

Wysunęła się zza męża, by spojrzeć mi prosto w twarz.

– Masz czas na krótką rozmowę?

– Nie. – Wydmuchałam duży balon z gumy do żucia, a potem wciągnęłam go z powrotem.

Przez wahadłowe drzwi oddzielające kuchnię od sali wyszedł Chuck; jego dłonie i przedramiona wciąż lśniły wodą i mydlinami.

– Doktorze Fairchild. – Skinął głową. – Blaire.

Blaire nie była zachwycona tym powitaniem.

– Również doktor Fairchild – powiedziała, bezskutecznie siląc się na swobodny ton.

– Bez urazy – zaczął Chuck – ale nie możecie tu przychodzić bez zapowiedzi. Chyba o tym wiecie. Następnym razem zadzwońcie, dobrze? To oszczędziłoby nam wszystkim stresu.

Blaire przez chwilę patrzyła prosto w oczy Chucka. Planowała już zapewne, co zrobi, by pożałował, że ośmielił się jej sprzeciwić.

– Jest tu jakiś młody mężczyzna. Przyszedł do ciebie? – spytał mnie William.

Odłożyłam mop, przeszłam obok Phaedry oraz moich rodziców i zobaczyłam Taylora, który stał z rękami w kieszeniach dżinsów, oparty o róg budynku, tuż za przeszkloną ścianą.

– Co ty tu jeszcze robisz? – spytałam.

Taylor stanął prosto i otworzył usta, by odpowiedzieć.

William wskazał na niego palcem.

– Czy to jeden z tych cholernych dorywczych śmieciarzy z Biura Gospodarowania Ziemią?

Rumieńce na policzkach Williama i nagły błysk w jego oku napełniły mnie radością, jaka może być tylko wynikiem mściwej satysfakcji.

Taylor zrobił kilka kroków w naszą stronę, niezrażony gniewną reakcją Williama.

– To pewnie twój tata – stwierdził.

Przygryzłam tylko gumę do żucia, zirytowana tym niespodziewanym spotkaniem.

Blaire odwróciła wzrok, zniesmaczona.

– Falyn, naprawdę, wyglądasz jak krowa, która przeżuwa to, co zjadła za dnia.

Ponownie wydmuchałam wielki balon i wciągnęłam go z powrotem, bo w tej sytuacji była to jedyna odpowiedź, na jaką potrafiłam się zdobyć.

Taylor wyciągnął rękę do Williama i oznajmił z pewnością siebie:

– Taylor Maddox, proszę pana, śmieciarz ze Służby Leśnej Stanów Zjednoczonych.

Dumnie uniósł przy tym głowę, przekonany zapewne, że zrobi to wrażenie na stojącym przed nim nadętym dupku.

Tymczasem William przestąpił tylko z nogi na nogę, rozsierdzony, po czym odpowiedział:

– Włóczęga. I to właśnie wtedy, gdy myślałem, że nie możesz już upaść niżej. Chryste, Falyn.

Taylor opuścił rękę i ponownie włożył ją do kieszeni spodni. Zacisnął zęby, choć wyraźnie miał ochotę odciąć się jakąś ostrą ripostą.

– Bill – ostrzegła Blaire, rozglądając się dokoła i sprawdzając, czy ktoś nie podsłuchuje. – To nie czas ani miejsce na takie rozmowy.

– Wolę określenie „sezonowy” – odezwał się ponownie Taylor. – Pracuję w alpejskiej straży pożarnej, stacjonujemy w Estes Park.

Jego szerokie, umięśnione ramiona podniosły się nieco, gdy wbił głębiej pięści w kieszenie. Przypuszczałam, że robi to tylko dlatego, by jedna z nich nie spotkała się ze szczęką Williama.

Ten ruch sprawił jednak, że mój ojciec zwrócił uwagę na jego przedramiona.

– Strażak, tak? I chodzący brudnopis, jak widzę.

Taylor zachichotał, zerkając na swoją prawą rękę.

– Mój brat jest tatuażystą.

– Chyba nie chcesz powiedzieć, że ten nierób jest twoim chłopakiem, co? – Jak zwykle ojciec nie tyle pytał, co domagał się określonej odpowiedzi.

Taylor spojrzał na mnie, a ja uśmiechnęłam się szeroko.

– Nie – odparłam. – Nie jest tylko moim chłopakiem. My się naprawdę kochamy. – Podeszłam do Taylora, który wydawał się równie zdumiony jak ojciec, i ucałowałam go delikatnie w kącik ust. – Jutro wieczorem kończę o ósmej. Rozumiem, że wpadniesz po mnie.

Taylor uśmiechnął się szeroko, objął mnie w talii i przyciągnął do siebie.

– Dla ciebie wszystko, mała.

William wykrzywił usta w drwiącym uśmieszku, ale Blaire położyła mu dłoń na piersi, przestrzegając, by zachował milczenie.

– Falyn, musimy porozmawiać – powiedziała, taksując jednocześnie wzrokiem Taylora i zapisując w pamięci każdy z tatuaży na jego rękach oraz każdą z postrzępionych dziur w jego dżinsach.

– Już porozmawialiśmy – odparłam, dziwnie pewna siebie, gdy Taylor tulił mnie do boku. – Jeśli będę miała coś jeszcze do powiedzenia, zadzwonię.

– Nie rozmawiałaś z nami od miesięcy. Najwyższy czas to zrobić – przekonywała.

– Dlaczego? – Wzruszyłam ramionami. – Nic się nie zmieniło.

Zmierzyła mnie wzrokiem od stóp do głów, po czym spojrzała mi w oczy.

– Zmieniło się bardzo dużo. Wyglądasz okropnie.

Taylor odsunął mnie od siebie, obrzucił spojrzeniem i ostentacyjnie dał do zrozumienia, że nie zgadza się z tą opinią.

Blaire westchnęła ciężko.

– Daliśmy ci czas i przestrzeń, żebyś to sobie przemyślała, ale co za dużo, to niezdrowo. Pora, żebyś wróciła do domu.

– I jego zbliżająca się kampania nie ma z tym nic wspólnego, tak? – Wskazałam głową na ojca, a ten wypiął pierś w geście zgorszenia.

Bezczelność, z jaką udawał święte oburzenie, omal nie wyprowadziła mnie ostatecznie z równowagi.

Wykrzywiłam twarz w gniewnym grymasie.

– Chcę, żebyście stąd sobie poszli. Natychmiast.

William pochylił się do przodu i postąpił o krok, a z jego ruchów biła agresja. Taylor stanął prosto, gotów mnie chronić w razie potrzeby. Zdarzało się już, że to Chuck stawał w mojej obronie podczas sprzeczek z rodzicami, ale w towarzystwie Taylora czułam się jednak inaczej. Prawie mnie nie znał, a mimo to osłaniał mnie własnym ciałem i patrzył wyzywająco na mojego ojca. Dawno już nie czułam się równie bezpieczna.

– Dobranoc państwu doktorostwu – powiedziała Phaedra z charakterystycznym nosowym akcentem z Południa.

Taylor wziął mnie za rękę i przeprowadził obok rodziców do głównej sali restauracji.

Phaedra zamknęła drzwi przed nosem ojca i przekręciła klucz w zamku, nie zważając na Blaire, która śledziła każdy jej ruch. Kiedy Phaedra odwróciła się do nich plecami, rodzice ruszyli w końcu tam, dokąd pierwotnie zamierzali się udać.

Chuck skrzyżował ręce na piersi i wbił wzrok w Taylora.

Strażak spojrzał na mnie z góry, choć mam sto siedemdziesiąt pięć centymetrów wzrostu.

– Zrobiłaś to tylko po to, żeby wkurzyć rodziców, tak?

Wygładziłam kilkakrotnie mój fartuch, po czym podniosłam na niego wzrok.

– Tak.

– Nadal chcesz, żebym zabrał cię stąd jutro o ósmej? – spytał. – Czy to była tylko popisówa?

– Nie ma takiej potrzeby – odpowiedziałam wymijająco.

– Daj spokój… – Taylor wyszczerzył zęby w uśmiechu, pośrodku jego lewego policzka pojawił się głęboki dołeczek. – Odegrałem swoją rolę. Mogłabyś chociaż pozwolić zaprosić się na kolację.

Westchnęłam ciężko, wydmuchując kosmyki grzywki znad oczu.

– Dobra.

Rozwiązałam fartuch, złożyłam go i zabrałam ze sobą.

– Czy ona właśnie się zgodziła? – spytał Taylor.

Chuck zachichotał.

– Lepiej bierz, co dostałeś, i zmykaj stąd, dzieciaku. Nie pamiętam już nawet, kiedy ostatnio zechciała się z kimś umówić.

Wbiegłam po schodach do swojego mieszkania nad restauracją. Po drodze usłyszałam, jak ktoś wypuszcza Taylora i zamyka za nim drzwi. Podeszłam do okna wychodzącego na Tejon Street i obserwowałam, jak Taylor przechodzi na parking do swojego pick-upa.

Z moich ust wyrwało się długie westchnienie. Ten facet był zbyt przystojny i zbyt czarujący, do tego pracował w leśnej straży pożarnej. Już raz wpisałam się do tej statystyki. Nie dopuszczę, by stało się to po raz drugi. Wytrzymam przecież jedną kolację; w pewnym sensie byłam mu to winna, bo pomógł mi wkurzyć rodziców.

Poza tym miałam już spore doświadczenie w odchodzeniu. Jedna kolacja i będzie po wszystkim.

Rozdział 2

PRZESUWAŁAM PALCAMI POD STRUMIENIEM zimnej wody wypływającej z prysznica. Rury wyśpiewywały smutną melodię, napinając się i drżąc za cienkimi białymi ścianami mojego uroczego dwupokojowego poddasza nad The Bucksaw Café. Wydawało się, że muszę czekać całą wieczność, nim w końcu z natrysku popłynie ciepła woda.

Wykładziny były wytarte, a kiedy nie paliłam świeczki czy kadzidełek, w powietrzu dominował zapach starego tłuszczu i pleśni, ale za dwieście dolarów miesięcznie miałam to miejsce wyłącznie dla siebie. W porównaniu z innymi mieszkaniami do wynajęcia w Colorado Springs to poddasze kosztowało mnie grosze.

Na ścianach wisiało kilka ozdób, pozostałości eklektycznej kolekcji Phaedry. Opuszczając rodzinny dom, miałam jedynie ubrania, które włożyłam akurat tamtego dnia, i torebkę Louis Vuitton. Nawet gdybym chciała zabrać trochę swoich rzeczy, ojciec by mi na to nie pozwolił.

Doktor William Fairchild budził postrach zarówno w szpitalu, jak i w domu, ale nie dlatego, że używał przemocy czy łatwo wpadał w złość – choć właściwie wpadał. Był świetnym kardiologiem, znanym w całym stanie Kolorado, a jego żonę, doktor Blaire Fairchild, uważano za jednego z najlepszych kardiochirurgów w całej Ameryce Północnej. Dla mnie była po prostu matką… a dla części pielęgniarek, z którymi pracowała, wyjątkową suką.

Rodzice byli dla siebie po prostu stworzeni. Jedyną osobą, która nie pasowała do rodziny, byłam ja – źródło ciągłych rozczarowań dla nich obojga. W przedostatniej klasie liceum poznałam bliżej mojego ulubionego przyjaciela, ciche pocieszenie, obietnicę dobrej, bezstresowej zabawy: tanie piwo. W im większą obsesję popadali rodzice i im większą zdobywali sławę, tym mocniej dręczyła mnie samotność i poczucie wstydu – choć oni oczywiście tego nie zauważali.

W końcu woda zaczęła się ocieplać i wróciłam myślami do teraźniejszości.

– Wreszcie – mruknęłam do samej siebie.

Bez trudu rozpięłam guzik rozporka w dżinsach, dziurka była już zresztą postrzępiona i rozciągnięta. Rozsunęłam rozporek, po czym uświadomiłam sobie, że pochłonięta wydarzeniami minionego dnia zapomniałam o jednej ważnej, cowieczornej czynności. Zaklęłam głośno i podeszłam do szafy w sypialni. Pochyliłam się i podniosłam z jej dna pudełko po butach w rozmiarze dziewięć. Zaniosłam je do kuchni i położyłam na blacie, obok mojego fartucha.

Spojrzałam na cienki zwitek dwudziestodolarówek i kilku banknotów o mniejszych nominałach, który wystawał z kieszeni fartucha ułożonego starannie na laminacie w szare i różowe plamki. Potem zdjęłam pokrywkę z pudełka, w którym zamiast adidasów leżały gromadzone od pięciu lat listy, zdjęcia i gotówka. Włożyłam połowę napiwków do środka, zamknęłam pudełko i ponownie ukryłam je w ciemnym zakątku szafy.

Wróciłam do kuchni, by włożyć resztę pieniędzy do zwykłego czarnego portfela, który kupiłam w miejscowym dyskoncie wkrótce po tym, jak sprzedałam torebkę Louis Vuitton w sieci. Sto jedenaście dolarów w gotówce doskonale pasowało do pozostałych banknotów. Pomyślałam, że już jutro, na koniec zmiany, będę miała pieniądze na czynsz. Uśmiechnęłam się do siebie i po drodze do łazienki rzuciłam portfel na blat.

Po całym dniu pracy moja koszulka była mokra od potu i kleiła się do skóry. Zdjęłam ją i bez trudu zrzuciłam ze stóp stare białe converse’y z cholewką, a potem wygramoliłam się z obcisłych dżinsów, ściągnęłam je z kostek i rzuciłam w kąt.

Widok wielkiej sterty brudnych ubrań sprawiał mi przyjemność, bo w moim poprzednim życiu nie było miejsca na coś takiego. Gdyby pod wieczór gdzieś leżały nieuprane ubrania, któraś z kobiet sprzątających w naszym domu – gospodyni, Vanda, lub jedna z trzech pokojówek: Cicely, Maria albo Ann – z pewnością pożegnałaby się z pracą. Zaścielały łóżko tuż po tym, jak z niego wstałam, a wszystkie zabrudzone ciuchy już nazajutrz były uprane, wyprasowane i rozwieszone w mojej garderobie.

Zrzuciłam majtki na podłogę, a wilgotne skarpety ściągnęłam palcami u nóg. Weszłam pod parujący, nierówny strumień wody. Czasami robiła się na moment lodowata, a czasami parzyła, nim wróciła do normy, ale wcale mi to nie przeszkadzało.

Kosz na śmieci był pełny, pranie odwlekałam już od tygodnia, w zlewie leżały brudne naczynia. A ja zamierzałam położyć się do łóżka, nie poświęciwszy temu ani jednej myśli więcej. Nikt tu na mnie nie krzyczał, nie pilnował obsesyjnie porządku, nie robił awantury o koszulę niewpuszczoną w spodnie czy nieuczesane włosy. Tutaj nie musiałam być ideałem. Nigdzie już nie musiałam być ideałem. Mogłam istnieć i oddychać wyłącznie dla siebie.

Żółta, stale wilgotna tapeta w łazience odchodziła od ściany, farba na ścianach w salonie była porysowana i złuszczona, a na suficie sypialni widniała wielka plama, która z każdym rokiem wyraźnie się powiększała. Wykładzina była wytarta, a meble starsze ode mnie, ale wszystko to było teraz tylko moje, wolne od wspomnień i zobowiązań.

Kiedy już zmyłam z siebie brud i pot, wyszłam spod prysznica i owinęłam się grubym żółtym ręcznikiem. Potem, jak co wieczór, zajęłam się myciem zębów i nawilżaniem ciała. Włożyłam koszulę nocną i oglądałam wieczorne wiadomości przez dokładnie sześć minut – wystarczająco długo, by zobaczyć prognozę pogody. Potem położyłam się do mojego wielkiego łóżka, by poczytać przed snem coś wyjątkowo szmirowatego i głupiutkiego.

Za dziesięć godzin otwierano Bucksaw i podawano śniadania, a mnie czekał kolejny dzień pracy, podobny do wszystkich innych z wyjątkiem niedziel, a czasami również sobót, gdy Phaedra namawiała mnie, bym gdzieś wyszła. Tyle że następny dzień miał być jednak inny. Będę musiała przetrwać kolację z palantem ze straży leśnej, słuchać opowieści o tym, jak fantastyczne są siekiery i tatuaże, a przy tym być na tyle niemiła, by potem już zawsze trzymał się ode mnie z daleka.

Z rozmyślań wyrwało mnie nagle pukanie do drzwi. Podniosłam się na łokcie i rozejrzałam dokoła, jakbym dzięki temu mogła lepiej słyszeć.

– Falyn! – zawołała Kirby z drugiej strony drzwi. – Gunnar się spóźni! Wpuść mnie!

Mruknęłam coś z irytacją pod nosem, zsunęłam się z wygodnego materaca i przeszłam przez sypialnię i salon do drzwi frontowych. Gdy tylko odsunęłam zasuwkę, Kirby wkroczyła do środka, wciąż ubrana w kuchenny fartuch. W dłoni trzymała plastikowy kubek napełniony do połowy jakimś napojem.

– Czy można kochać w kimś wszystko, co się z nim wiąże, z wyjątkiem wszystkiego, co się z nim wiąże? – warknęła, zatrzaskując z hukiem drzwi i omal nie uderzając mnie nimi w twarz. Upiła łyk napoju i oparła się o rzecz stojącą najbliżej drzwi, czyli moją lodówkę. – Spóźnia się już drugi raz w tym tygodniu.

– Może nie powinnaś mu więcej pożyczać samochodu – odparłam.

– Jego pick-up jest w warsztacie, znów. – Kirby spojrzała na moją fioletową bawełnianą koszulę nocną i parsknęła śmiechem. – Ależ masz seksowną koszulkę, babciu.

– Zamknij się – burknęłam i przeszłam kilka kroków, by stanąć przed wielkim lustrem zawieszonym na ścianie i przyjrzeć się krytycznie swojemu ubraniu. Właściwie był to nieco za duży T-shirt. Nie widziałam w tym nic babcinego.

Przeszłam po wytartej wykładzinie, wskazując Kirby, by usiadła. Sięgnęłam do wilgotnych jeszcze włosów i zaczęłam nimi kręcić w roztargnieniu. Były moim kamuflażem – opadały łagodnymi falami na ramiona i były dość długie, by zasłonić piersi, gdybym utknęła w jakiejś lagunie bez ubrań. Dawały zajęcie rękom, gdy byłam zdenerwowana lub znudzona. Mogły też pełnić funkcję woalki. Wystarczył jeden ruch głową, by płowa zasłona oddzieliła moją twarz od niepożądanego spojrzenia.

Nigdy nie wiedziałam, czy w rozmowie facet wspomni najpierw o włosach, czy o oczach. Moje oczy nie były tak blisko osadzone jak oczy Kirby, ale miały taki sam migdałowy kształt i tylko lekko opadające powieki. Bez względu na to, jak wiele instrukcji robienia makijażu obejrzałam na YouTubie, nie potrafiłam ich umalować. W ogóle nakładanie makijażu było w moim przypadku stratą czasu; nigdy nie opanowałam tej sztuki, ale z jakiegoś powodu kształt moich oczu i ich jasnozielony kolor były częstym tematem komentarzy moich stałych klientów. Tylko nieco rzadziej wspominali o piegach na nosie.

Kirby rozsiadła się wygodnie na sofie i oparła o poduszki.

– Uwielbiam ten staroć – stwierdziła. – Jest chyba starszy ode mnie.

– Starszy od nas obu razem wziętych – uściśliłam.

Poddasze było umeblowane; kiedy się tu wprowadziłam, brakowało tylko łóżka. Przespałam wiele nocy na tej sofie, aż odłożyłam dość pieniędzy na ramę i materac. Uznałam, że wezgłowie nie jest mi potrzebne. Wydawałam napiwki tylko na naprawdę ważne rzeczy.

Usiadłam na skrzypiącym obrotowym krześle przy sofie i obserwowałam, jak Kirby marszczy brwi, popijając napój przez słomkę.

Obróciła wolną rękę, by spojrzeć na delikatny zegarek z czarnym skórzanym paskiem, który nosiła na nadgarstku, i westchnęła dramatycznie.

– Nienawidzę go.

– Nieprawda.

– Nienawidzę czekania. Mam wrażenie, że na tym polega głównie mój związek z Gunnarem: na czekaniu.

– On cię uwielbia. Chodzi na te wszystkie zajęcia, żeby dostać potem dobrą pracę i dać ci wszystko, czego zechcesz, kiedy już będziesz jego żoną. Mogło być gorzej.

– Masz rację. To największe ciacho w mieście… oprócz twojej nowej zabawki. Naprawdę pozwolisz, żeby zabrał cię na kolację?

– Na darmową kolację? Oczywiście.

– Możecie zjeść za darmo na dole – powiedziała Kirby z udawaną powagą. Maleńki diamentowy kolczyk w jej nosie rozbłysnął przy tym na moment w świetle.

Nos Kirby, podobnie jak rysy całej twarzy, był drobny i delikatny, małe były również jej stopy w rozmiarze pięć i pół. Miała figurę cheerleaderki ze szkoły średniej i uśmiechała się jak Miss America. Mogłaby zostać modelką albo aktorką, ale pracowała jako kelnerka w Colorado Springs.

– Dlaczego jeszcze tu jesteś? – spytałam, ignorując jej uwagę.

Kirby skrzywiła się z urazą.

– Boże, Falyn, przepraszam. Poczekam na dole.

Złapałam ją za rękę, gdy wstała, by ruszyć do wyjścia.

– Nie, głupia! – Pociągnęłam ją w dół, usiadła więc z powrotem i spojrzała na mnie ze zdumieniem. – Chodzi mi o to, dlaczego nie wyjechałaś jeszcze z tego miasta.

Rozpogodziła się od razu.

– Podoba mi się tutaj – odparła, wzruszając ramionami. – A Gunnar jeszcze się uczy. Jego rodzice będą za to płacić, dopóki zostanie w domu i będzie pomagał na ranczu.

– Nadal chce się zgłosić w Denver do tego programu dla asystentów lekarzy?

– Dlatego właśnie mieszka blisko domu. Może zaliczyć wszystko, co potrzebne do programu, na uczelni w Colorado Springs, a potem przenieść się łatwo do Denver.

– Chcesz powiedzieć: trzyma się blisko ciebie.

– Z oszczędności. Potem przeniesiemy się do Denver. Mam nadzieję, że znajdę tam jakieś zajęcie z równie elastycznym grafikiem jak teraz, żebym mogła pracować, kiedy on będzie się uczył.

– Na pewno znajdziesz. Denver to… cóż, Denver. Będziesz miała duży wybór.

Otworzyła szerzej oczy, zaciekawiona.

– A gdzie ty się uczyłaś? Bo na pewno nie tutaj.

Skrzywiłam się mimowolnie.

– Chodziłam na zajęcia przygotowujące do studiów medycznych w Dartmouth. Taki był plan.

– Nie podobało ci się tam?

– To był naprawdę świetny rok.

– Tylko rok? Zachowujesz się tak, jakbyś spędziła tam całe wieki.

– Tylko rok. I rzeczywiście czuję się tak, jakbym spędziła tam całe wieki.

Kirby przesunęła palcem po krawędzi plastikowej pokrywki kubka.

– Ile to już czasu minęło, odkąd zrezygnowałaś? Dwa lata?

– Cztery.

– Pracuję z tobą od roku, a nigdy o tym nie mówiłaś. To ma coś wspólnego z twoimi rodzicami, prawda?

Uniosłam brew.

– Dziwię się, że zbierałaś się tak długo, żeby o to zapytać.

– Kiedy już poznałyśmy się na tyle dobrze, bym ośmieliła się to zrobić, zaczęłam się bać tego, co możesz powiedzieć.

– Nie ma o czym gadać.

– Mówisz tak tylko, żebym poczuła się lepiej? – spytała Kirby. – Bo jeśli coś ci się tam stało, możesz mi się zwierzyć. Wiesz, że nikomu nie powiem, nawet Gunnarowi. – Jej idealne rysy wydawały się jeszcze piękniejsze, gdy była smutna, dolna warga jeszcze pełniejsza, gdy ją wysuwała.

– Nic złego nie przydarzyło mi się w Dartmouth. Mówiłam ci: podobało mi się, ale nie mogłam się dłużej godzić na warunki, na jakich opłacano moje studia.

– Och… – Skinęła głową z wyraźną ulgą. – Twoi rodzice.

– Tak. Oni.

Znów rozległo się pukanie do drzwi.

– Właź! – wrzasnęła Kirby, a ja aż podskoczyłam z przestrachu.

Obróciła się gałka i do mieszkania wszedł olbrzym o słodkiej buzi dziecka i mięśniach tak wielkich, że nie mieściły się pod koszulką. Ściągnął szybkim ruchem czapkę z daszkiem, uwalniając karmelowe włosy, które rozsypały się na wszystkie strony. Podbiegł do sofy i usiadł obok Kirby.

– Cholera, przepraszam, kochanie. Pierdolone wieczorne zajęcia i pierdolone korki.

Pochyliła się do przodu z beznamiętną miną, pozwalając, by pocałował ją w policzek. Zatrzepotała długimi rzęsami, ale nikt się na to nie nabrał. Wiadomo było, że już mu wybaczyła.

Gunnar spojrzał na mnie.

– Przepraszam za przekleństwa.

Machnęłam ręką, zbywając jego przeprosiny.

– Tu nie ma żadnych reguł. – Rozejrzałam się z szerokim uśmiechem po poddaszu. – To część uroku tego miejsca.

– Jak było w pracy? – spytał Gunnar, wodząc wzrokiem między mną a Kirby. Gdy mówił, przesuwał język tuż za zęby i lekko seplenił, co zawsze wydawało mi się niezwykle urocze.

Z natury był uprzejmy i taktowny, ale podczas naszych wspólnych wieczornych wypadów przekonałam się, że potrafił samym spojrzeniem odstraszyć wszystkich facetów, którzy chcieliby zabiegać o względy jego dziewczyny. Kirby wielokrotnie wspominała, że czuje się jak wybranka superbohatera i nigdy nie musi się bać ani martwić, bo Gunnar zawsze wszystkim się zajmie. Choć rzeczywiście większość wolnego czasu spędzał na siłowni – oczywiście jeśli akurat nie spotykał się z Kirby – nie wyglądał jak typowy kulturysta, był jednak wysoki i wystarczająco umięśniony, by budzić postrach. Miał natomiast tę jedną, jedyną chyba, wadę: starał się sprostać oczekiwaniom wszystkich, przez co często się spóźniał i brał na siebie zbyt wiele obowiązków.

Kirby westchnęła głośno i położyła nogi na kolanach chłopaka.

– Było cudownie. Falyn ma randkę.

Gunnar spojrzał na mnie z niedowierzaniem.

Wzruszyłam ramionami.

– Przyszli moi rodzice. Byli tu, kiedy mnie zaprosił. W pewnym sensie musiałam się zgodzić.

Uśmiechnął się i pokręcił głową, bo wiedział już, jak zakończy się ta historia.

– Biedaczysko.

– On wie – zauważyła Kirby.

– W takim razie sam jest sobie winien – mruknął Gunnar.

Wyjęłam poduszkę zza pleców i przytuliłam ją do piersi.

– Tak czy inaczej, to tylko kolacja. Nie zamierzam złamać mu serca.

Gunnar zachichotał.

– To samo powiedziałem, kiedy Kirby zaprosiła mnie na randkę.

Kirby wyrwała mi poduszkę i walnęła nią Gunnara w głowę.

– Przestań opowiadać ludziom te bzdury! Jeszcze pomyślą, że to prawda!

Gunnar wciąż się uśmiechał, gdy podniósł poduszkę z podłogi i rzucił nią w odwecie.

– Może chcę, żebyś ty w to uwierzyła. W tej wersji przynajmniej nie wychodzę na faceta, który ciągle się za tobą ugania.

To rozczuliło Kirby na tyle, że Gunnar bez żadnego wysiłku posadził ją sobie na kolanach i cmoknął w usta. Potem wstał, podnosząc ją ze sobą, i postawił szybko na podłodze.

– Cieszę się, że już wychodzicie – oznajmiłam z udawaną powagą. – Publiczne okazywanie uczuć przyprawia mnie o mdłości.

Kirby pokazała mi język, pozwalając, by Gunnar wziął ją za rękę i poprowadził do drzwi.

– Powodzenia jutro – powiedział, gdy przystanęli jeszcze na moment.

Jego dziewczyna wykrzywiła usta w szelmowskim uśmieszku.

– Powinieneś się raczej martwić o tego faceta – rzuciła.

– Wynocha – warknęłam.

Sięgnęłam za oparcie sofy, złapałam poduszkę i rzuciłam nią za moimi gośćmi. W tym samym momencie Gunnar przeciągnął Kirby za próg i zamknął za sobą drzwi. Poduszka odbiła się od starego drewna i spadła na podłogę.

Całe moje ciało wydawało się wyjątkowo ciężkie, gdy wstawałam z krzesła i wlekłam się do łóżka. Przygotowana wcześniej pościel już na mnie czekała. Usiadłam i wsunęłam nogi pod koc, a potem podciągnęłam go pod samą brodę, moszcząc się w otaczającej mnie przestrzeni.

Wzięłam głęboki oddech, sycąc się wolnością po pięciu latach zmagań z żalem i poczuciem winy. Owszem, być może pozwoliłam rodzicom podjąć zbyt wiele decyzji w moim imieniu, ale ostatecznie, wbrew zdrowemu rozsądkowi i lękom, uwolniłam się. Choć czasami rodzice próbowali mnie nagabywać, nie mogli już zrobić mi krzywdy. Czułam, jak moje powieki robią się coraz cięższe. Mrugnęłam jeszcze kilka razy, nim osunęłam się w sen wolny od koszmarów o oślepiających światłach, białych ścianach, obcych ludziach, którzy próbowali mnie schwytać lub krzyczeli w oddali. Takie obrazy przestały mnie dręczyć miesiąc po tym, jak wprowadziłam się na to maleńkie poddasze. Teraz w moich snach pojawiały się zwykle omlety, sernik i herbata słoneczna, a także przekleństwa Chucka nad kuchenką i zatroskane miny Phaedry, domagającej się, bym znalazła wolne miejsca dla nowych klientów. Normalność zajęła miejsce przygniatających, niemożliwych do spełnienia oczekiwań.

Wzięłam głęboki wdech i wydech, w końcu zasnęłam, ale tym razem wcale nie śniłam o Bucksaw.

Śniłam o Taylorze.

Rozdział 3

BRZĘCZENIE BUDZIKA WYRWAŁO MNIE z nieświadomości; sięgnęłam do telefonu, by nacisnąć przycisk drzemki. Pościel owinęła mi się wokół nóg, a koc spadł na podłogę, jak po każdej nocy.

Przeciągnęłam się i powoli usiadłam prosto, mrużąc oczy w jasnym blasku słońca, który wpadał do sypialni przez okno. Odbity od białych ścian, nabierał jeszcze intensywności, ale nie ośmieliłabym się prosić Phaedry, by cokolwiek tu zmieniła. Pozwolili mi mieszkać na tym poddaszu praktycznie za darmo, więc wolałam raczej oszczędzić trochę pieniędzy.

Włożyłam jedną z kilkunastu koszulek z dekoltem w serek, które trzymałam w maleńkiej garderobie, i wciągnęłam ulubioną parę dżinsów, które znalazłam w miejscowym sklepie z używaną odzieżą. Kupiłam te wyblakłe rurki kilka dni po wprowadzeniu się na poddasze, gdy dostałam pierwszą wypłatę z Bucksaw i gdy Phaedra dowiedziała się, że śpię w samochodzie – dokładnie dziesięć dni przed tym, jak moi rodzice go odholowali i sprzedali.

Choć w domu rodziców miałam całą sypialnię pełną markowych ubrań i ciuchów, w mojej szafie na poddaszu wciąż jest sporo wolnego miejsca. Oprócz rzeczy, które włożyłam do torby – takich jak przybory toaletowe, woda, coś do jedzenia i pudełko po butach – gdy opuszczałam dom, miałam tylko samochód i ubrania, w których wyszłam. Po pięciu latach pracy w Bucksaw dorobiłam się jeszcze pięciu par dżinsów, trzech par szortów i kilkunastu koszulek. Łatwo się ograniczać, kiedy człowiek nie ma dokąd chodzić wieczorami.

Spięłam górną część włosów spinką, pozwalając, by grzywka opadała swobodnie, choć wtedy zaczepiałam o nią rzęsami przy każdym mrugnięciu.

Zawsze muszą mi włazić do oczu, cholera!

Już dawno powinnam była złożyć wizytę w Salonie Fryzjerskim Falyn. Zerknęłam na szufladę, w której trzymałam nożyczki, i uznałam, że nie jest to jednak dobry pomysł, bo przecież wybieram się dziś na randkę z seksownym, choć bez wątpienia pechowym, strażakiem. Nie mógł w żaden sposób dorównać swojej idealnej wersji z mojego snu, czyli facetowi, który potrafił doprowadzić mnie do orgazmu samym spojrzeniem, więc już skreśliłam go w myślach jako rozczarowanie.

Kiedy już wyszorowałam twarz i skończyłam poranne przygotowania, zabrałam fartuch i otworzyłam drzwi, a potem jednym szybkim ruchem zamknęłam je za sobą na klucz. Po krótkim spacerze przez wąski korytarz i piętnastu schodach w dół znów byłam w Bucksaw.

Chuck stał przy blacie roboczym, a Phaedra liczyła gotówkę w kasie. Poranne słońce rozświetlało siwe pasma w jej włosach.

– Zupełnie jakbym nigdy stąd nie wychodziła – oznajmiłam.

– Mówisz to co rano – odpowiedziała Phaedra.

– Bo tak się czuję co rano.

– To też mówisz co rano – odezwał się Chuck. W okienku między kuchnią i główną jadalnią postawił talerz z naleśnikami, polanymi obficie słodkim syropem i zwieńczonymi odrobiną bitej śmietany oraz pociętą na plastry truskawką.

– Dodam dla jasności, że przychodzi mi do głowy tylko jedno inne miejsce, w którym wolałabym teraz być – powiedziałam, zabierając talerz.

– Kiedyś tam będziesz – zapewnił mnie Chuck.

– Posłuchaj, dzieciaku – przemówiła ponownie Phaedra ostrzegawczym tonem. – On jest cholernie przystojny.

– Dam sobie radę – wybełkotałam z pełnymi ustami, do których włożyłam właśnie kawałek naleśnika.

– Pójdziecie na górę? – spytał Chuck, krzyżując ramiona na blacie okienka, który znajdował się tuż pod jego piersią i był na tyle duży, że mógł pomieścić co najmniej pięć tac z jedzeniem.

Spojrzał w lewo, dostrzegłszy Hectora wchodzącego do kuchni przez podwójne wahadłowe drzwi.

– Dzień dobry – rzucił.

– Dzień dobry, panie Chuck – odparł Hector, siadając na stołku przy końcu baru. Pomodlił się nad omletem, który przyniósł z kuchni, a potem włożył ćwiartkę do ust.

Dziesięć stóp za miejscem, w którym siedział Hector, zaczynały się schody prowadzące na moje poddasze.

– Na co patrzysz, Falyn? – spytała Phaedra.

– Kiedyś irytowało mnie, że każdy w Bucksaw może wejść na te schody.

– Aż przekonałaś się, że nie mam cierpliwości do ciekawskich klientów.

Chuck zachichotał.

– Nawet do dzieciaków. Pamiętasz, jak doprowadziłaś do płaczu synka Morrisów?

– Na miłość boską, Chuck, on chodzi teraz do gimnazjum. Nigdy nie dasz sobie z tym spokoju?

– Nie – odparł mój szef. – Bo uwielbiam minę, jaką robisz, kiedy o tym wspominam.

Ze swojego miejsca w okienku z blatem widział długi bar z ustawionymi przy nim stołkami, który oddzielał kasę i kilka nalewaków od sali jadalnej. Kirby i ja traktowałyśmy to miejsce jak baseballową bazę domową, gdzie mogłyśmy przez kilka sekund odsapnąć, zanim ponownie ruszałyśmy do boju na salę.

Siedziałam na jednym ze stołków barowych i przeżuwałam z zadowoleniem swój ociekający syropem kawałek naleśnika.

– Nie odpowiedziałaś na moje pytanie, Falyn – zauważył Chuck.

Nie miałam ochoty przełykać w pośpiechu pysznego jedzenia, ale nie chciałam być niegrzeczna.

– Nie wiem, czy w ogóle się tutaj pojawi. Nie odezwał się do mnie.

– Przyjdzie, mogę się założyć – wtrąciła Phaedra, zamykając szufladę kasy. Skrzyżowała ręce na piersiach. – A jeśli nie będzie się zachowywał jak dżentelmen…

– Wiem. – Skinęłam głową. – Mam go walnąć w gardło.

– Zuch dziewczyna – odparła Phaedra, uderzając pięścią w powietrze. – Oni tego nie znoszą.

– Zgadza się! – zawołał Chuck z kuchni. – Nie znosimy tego!

Roześmiałam się, wiedząc, że Chuck wolałby raczej uciąć sobie rękę, niż zrobić jakiejkolwiek kobiecie coś, czym zasłużyłby sobie na cios w gardło.

Chuck zniknął z okienka, a potem przepchnął się przez drzwi wahadłowe. Wytarł dłonie w swój nieskazitelnie czysty fartuch, zostawiając na nim pomarańczowobrązowe smugi.

– Hej… – rzuciłam między jednym kęsem a drugim, zauważywszy minę Chucka. – Chyba nie będziesz mi prawił kazań? Proszę, nie rób tego.

– O co właściwie chodzi z tym chłopakiem? Niepokoją mnie twoje motywy, ale jeszcze bardziej martwią mnie jego intencje – powiedział.

Phaedra obdarzyła męża promiennym uśmiechem, jakby to jedno pytanie podwoiło nagle czterdzieści sześć lat łączącej ich miłości.

Skończyłam przeżuwać i otarłam usta serwetką. Złożyłam ją i pozwoliłam, by opadła mi na kolana.

W mojej głowie rozbrzmiał kojący, lecz stanowczy głos Blaire.

Nie ten widelec, Falyn.

Nie nabieramy zupy w ten sposób, Falyn.

Wyprostuj się, Falyn.

Żaden wartościowy mężczyzna cię nie zechce, jeśli nie będziesz się umiała zachować, Falyn.

Nie rozmawiamy przy kolacji na wulgarne tematy, takie jak twoja opinia, Falyn.

Kiedy byłam zmuszona przestrzegać zasad, które wpajano mi z taką mocą, nawet po odzyskaniu wolności zachowywałam się całkiem inaczej tylko po to, by zirytować Blaire. Nawet jeśli tego nie widziała, czułam się wtedy lepiej.

Byłam wściekła, że niemal pięć lat po odejściu z domu te nawyki wciąż we mnie żyły – jakby rodzice nadal mnie kontrolowali, jakby próbowali mnie ukształtować tak, bym pasowała do ideału pierwszej rodziny stanu Kolorado.

– Falyn? – odezwała się Phaedra, a jej znajomy, lekko chropawy głos sprowadził mnie z powrotem do Bucksaw, z dala od domu rodzinnego. – Wszystko w porządku, dzieciaku?

Zamrugałam.

– On jest… to znaczy… nieważne, jakie on ma zamiary. Zgodziłam się tylko po to, żeby rozzłościć Williama.

– Więc dlaczego to ciągniesz? – spytał Chuck.

– Bo odegrał swoją rolę, kiedy okłamałam rodziców – odparłam z szelmowskim uśmiechem. – Wcale go nie obchodzę. Szuka tylko łatwej przygody na jedną noc.

Chuck wpatrywał się we mnie przez chwilę z nieodgadnioną miną, po czym zawrócił, przeszedł powoli do drzwi wahadłowych i zniknął w kuchni.

Phaedra parsknęła śmiechem.

– Wpędzisz tego faceta do grobu. Kocha cię jak własne dziecko. Niech się łudzi, że jesteś dziewicą. – Gdy tylko te słowa wypłynęły z jej ust, znieruchomiała i otworzyła szeroko oczy. – Och, kochanie, ogromnie cię przepraszam.

– Chyba już wie, że nią nie jestem – odparłam, machając lekceważąco ręką.

Wyraźnie poruszona, Phaedra zajęła się na powrót przygotowywaniem swojej słynnej herbaty słonecznej.

Wstałam i przeszłam na koniec baru. Objęłam Phaedrę od tyłu i przytuliłam policzek do jej karku.

– Nic się nie stało – zapewniłam cicho.

– Wszystko przez ten mój niewyparzony jęzor – powiedziała i chlipnęła. – I mały móżdżek.

Obróciłam ją w miejscu i poczekałam, aż spojrzy mi w oczy.

– Wszystko przez twoje miękkie serce.

Przez chwilę zmagała się z emocjami, a potem przyciągnęła mnie do siebie i uściskała. Pomarszczoną dłonią poklepała mnie po plecach.

– Nie mamy swoich dzieci. Mamy tylko ciebie i Kirby. A teraz sio stąd. Weź się do jakiejś roboty, na miłość boską – mruknęła, odwracając się z powrotem do dzbanka z herbatą.

Sięgnęłam po serwetkę i podałam ją Phaedrze. Podniosła ją do oczu i ukradkiem otarła łzy.

– Powiedziałam, żebyś brała się do roboty – burknęła.

– Tak jest, proszę pani. – Przeszłam szybko do baru i zabrałam swój talerz. Już w drodze do kuchni włożyłam do ust ostatni kawałek naleśnika.

Obok Chucka stał Pete – korpulentny, łysy i milczący – pomagając jak co rano przy wszystkim, co związane ze wstępnym przygotowaniem dań. Hector był już przy zlewie i polerował sztućce.

– Dzień dobry, panno Falyn – powiedział, zabierając mój talerz. Odkręcił wodę i wypłukał okrągłe białe naczynie, zrobione z czegoś pośredniego między szkłem i plastikiem.

– Hectorze, powtarzam po raz setny…

– Proszę nic nie mówić, panienko. Wiem – przerwał mi z nieśmiałym uśmiechem.

Pete uśmiechnął się tylko. Marynował właśnie kurczaka, jak zawsze trzymając się na uboczu.

Ci trzej oraz Phaedra, której dzieła rozsławiły Bucksaw, tworzyli załogę kuchni.

Chuck przygotowywał swój specjalny sos, wpatrując się w przestrzeń i wędrując gdzieś myślami. Otarł wilgotny policzek wierzchem dłoni i zajął się na powrót siekaniem. Zerknął na mnie i pokręcił głową.

– Cholerna cebula – powiedział, ocierając drugi policzek.

– Akurat – mruknęłam.

Nie tylko Phaedra miała w tej rodzinie miękkie serce.

Pete zerknął z cierpkim uśmiechem na szefa i wrócił do swoich obowiązków.

Pomogłam Hectorowi owijać sztućce w serwetki. Potem dolałam coli do automatu z napojami za barem, przetarłam okna i sprawdziłam raz jeszcze, czy sala jadalna lśni czystością.

Gunnar przywiózł Kirby równo o ósmej. Jak co rano stanęła przed drzwiami z rękami skrzyżowanymi na piersiach. Nie wiedziałam, dlaczego zawsze pojawia się w pracy tak wcześnie. Nasz lokal był czynny dopiero od dziewiątej.

Otworzyłam drzwi, a potem zamknęłam je za nią na klucz.

– Jestem! – zawołała, przechodząc przez salę, co również robiła każdego ranka.

– Powiadomię media – odparła z powagą Phaedra.

Kirby pokazała jej język, potem mrugnęła do mnie i przeszła do kuchni, rozpychając energicznie wahadłowe drzwi.

– Kiedyś je w końcu rozwalisz, do cholery! – zawołała za nią Phaedra.

– Przepraszam – rzuciła pospiesznie, choć szczerze, Kirby. Jej ciemny kucyk kołysał się na boki, gdy niosła pojemniki z solą i pieprzem.

Kiedy zaczęła napełniać pieprzniczki i solniczki na każdym ze stołów, wymieniła z Phaedrą porozumiewawcze uśmiechy.

– Znam tę smarkulę, odkąd chodziła z kluczem na szyi – powiedziała Phaedra, wskazując na nią głową.

– Wszystko słyszę! – zawołała Kirby.

– I bardzo dobrze! Codziennie robiłam sobie panini z grillowanym kurczakiem, korniszonami i majonezem chipotle, mniej więcej w czasie, gdy Kirby mijała nasz lokal, wracając ze szkoły.

– I zawsze magicznym sposobem traciłaś wtedy apetyt – dodała ze znaczącym uśmiechem Kirby.

– Bo wiedziałam, że kiedy w końcu pojawisz się w moich drzwiach, będziesz głodna jak wilk – odpowiedziała Phaedra zrzędliwym tonem, w którym pobrzmiewała jednak czułość. – Gadała jak najęta z pełnymi ustami, opowiadała o wszystkim, co działo się w szkole, pożerając moje panini, a potem nawet nie dziękowała, tylko wycierała usta w rękaw i szła kilka przecznic dalej do Old Chicago, gdzie jej mama pracowała jako kelnerka.

Kirby zakręciła kolejną solniczkę.

– Nie do końca tak było.

– No dobra – burknęła Phaedra. – Używała serwetki. Czasami.

Kirby pokręciła głową i zachichotała, otwierając pieprzniczkę.

Zerknęłam na zegarek i zaczęłam odkręcać kolejne pojemniczki, a Kirby przyspieszyła tempa.

– Kirby jest jedyną osobą na świecie, łącznie z Chuckiem – odezwałam się, wskazując głową na kuchnię – która może pokazać ci język i ujść z życiem.

– Nie. Mam tu dwie dziewczyny i obie jakoś znoszę – odparła Phaedra, unosząc brew i zerkając na mnie.

Przełknęłam z trudem ślinę, by zapanować nad emocjami. Phaedra potrafiła sprawić, że czułam się jak członek jej rodziny, i to wtedy, kiedy najmniej się tego spodziewałam, a najbardziej potrzebowałam.

Ruszyła w moją stronę, zabierając po drodze ręcznik, który leżał na blacie. Przewiesiła go sobie przez ramię i zerknęła na zegarek. Potem obróciła mnie tak, bym spojrzała przez przeszkloną ścianę na trzy pełne ludzi samochody zaparkowane przed restauracją.

Podniosła moją rękę, w której wciąż trzymałam otwartą solniczkę, i zaczęła recytować ulubiony sonet:

– „Ucieczka Uciśnionych jej imię, bo chroni! Głosi gościnę wszystkim, co pogoni uszli! I przybywają do krain nieznanych! – Po każdym wersie potrząsała solniczką w mojej podniesionej ręce, a sól opadała na nasze głowy niczym drobiny śniegu. – Dajcie mi tylko swoich biednych tłumy całe!”* – Kiedy skończyła, puściła moją rękę, a ja wytrzepałam sól z włosów. – Nikt już tak nie mówi – dodała i westchnęła.

– Ty tak mówisz – odpowiedziała jej Kirby.

– Bo kocham swoją ojczyznę.

Kirby skrzywiła się nieznacznie.

– Nietrudno się domyślić, wiedząc, ile razy byłaś aresztowana za udział w różnych manifestacjach. Ale co ten wiersz ma z tym wspólnego?

Phaedra wyglądała na zszokowaną.

– To sonet Emmy Lazarus – powiedziałam.

Kirby tylko spojrzała na mnie pytająco.

– Wyryto go na tablicy, która jest na cokole Statui Wolności – dodałam.

Gdy w końcu dotarło do niej, o czym mówię, Kirby otworzyła usta, układając je w szerokie O.

Phaedra przewróciła oczami.

– Panie Jezu, miej nas w swojej opiece.

– Pójdę po szczotkę – powiedziała Kirby i oddaliła się pospiesznie.

Nasza szefowa mamrotała gniewnie, wracając do kuchni. Nieznajomość ważnych faktów historycznych czy jakiekolwiek inne przejawy niedouczenia zawsze wprawiały ją w złość.

Po chwili Kirby wróciła ze szczotką i szufelką w dłoni.

– Cholera. Próbuję zapomnieć to wszystko, odkąd skończyłam szkołę. Są wakacje. Powinna mi trochę odpuścić.

– To będzie długi dzień – powiedziałam, wzdychając, i poszłam po drugą szczotkę.

Razem zamiotłyśmy rozsypaną sól, a potem Kirby podeszła ze zmiotką do otworzonego przeze mnie kosza. Ludzie siedzący w trzech samochodach przed restauracją zaczęli z nich wysiadać, a kiedy Kirby odniosła szczotkę i wróciła z zaplecza, czekali już, by ich usadzić.

– Nie skończyłam napełniać solniczek – wyszeptała do mnie.

– Zaraz się tym zajmę – odparłam, ruszając do stolików, by dokończyć jej zadanie.

Spojrzałam na zegar, zastanawiając się, dlaczego mamy tak duże opóźnienie. Zwykle kończyłyśmy dziesięć minut przed czasem.

Phaedra nie pokazywała przy klientach, w jakim jest nastroju, ale Kirby i ja musiałyśmy pracować wyjątkowo ciężko, by przywołać uśmiech na jej usta. Cały dzbanek herbaty słonecznej spadł na podłogę, Hector rozbił stertę talerzy, a ja nie dokręciłam dobrze jednej z solniczek, więc Chuck musiał zrobić dodatkową kanapkę filadelfijską, by zastąpić tę, na której było więcej soli niż jeszcze niedawno w moich włosach.

Kirby usadziła pisarkę i jej asystentkę, które pojawiły się u nas drugi dzień z rzędu.

– Dzień dobry – przywitałam je z uśmiechem. – Postanowiły panie znów nas odwiedzić?

– Wczoraj było pysznie – odparła literatka. – Przed wyjazdem chciałam jeszcze spróbować kanapki kubańskiej.

– To nie jest to, co zamawiałem – powiedział głośno jakiś mężczyzna, zwracając się do Phaedry.

Dwayne Kaufman siedział sam w rogu i oblizywał kciuk, którym strącił na podłogę górną połówkę bułki od burgera.

– Oho – wyszeptała mi Kirby do ucha. – Dwayne znów pił. Zadzwonić na policję?

Pokręciłam głową.

– Niech Phaedra się tym zajmie.

Kto się upija przed południem? – dodałam w myślach.

– Mówiłem: bez keczupu! I to jest zimne, kurwa! – wrzeszczał Dwayne.

– Przepraszam, kochany – odpowiedziała mu Phaedra. – Zaraz się tym zajmiemy.

Zabrała jego talerz i przeszła szybko do kuchni.

– Nie jestem twoim kochanym! – zawołał za nią. – Gówniana knajpa…

Podeszłam do Dwayne’a i uśmiechnęłam się.

– Mogę podać ci kawę, kiedy Chuck będzie podgrzewał burgera?

– Odpierdol się – burknął, podnosząc głowę, ale opuszczając wzrok na podłogę. – Chcę tylko dostać takiego burgera, jakiego zamówiłem. Czy to takie trudne?

Miał jeszcze sporo herbaty, ale chciałam go czymś zająć do powrotu Phaedry.

– Już to naprawiamy. Pozwól, że ci doleję – powiedziałam, sięgając po jego kubek.

Złapał mnie za nadgarstek.

– Nie pchaj się na mnie z tymi cyckami!

Herbata chlupnęła z kubka na moje buty, gdy próbowałam się wycofać, a potem wylała się raz jeszcze, gdy inna, większa dłoń zacisnęła się na nadgarstku Dwayne’a.

Ten zamarł w bezruchu. Ja także.

Obok mnie pojawił się nie wiadomo skąd Taylor.

– Co ty powiedziałeś? – spytał złowieszczym tonem.

Otworzyłam usta, by coś powiedzieć, ale Dwayne puścił moją rękę i roześmiał się nerwowo.

– Nie chcę więcej herbaty – warknął. – Chcę zostać sam!

Taylor puścił rękę Dwayne’a i cofnął się o krok, robiąc miejsce Phaedrze.

– Proszę, Dwayne. Cheeseburger prosto z grilla, bez keczupu. Bardzo przepraszam – powiedziała głośniej, niż było to konieczne.

Wsunęła się między mnie i Dwayne’a, a ja zrobiłam kolejny krok do tyłu.

– Jak smakuje? Lepiej? – spytała.

Ugryzł kęs. Zamknął oczy i przeżuwał jak dzikie zwierzę, okruchy chleba i kawałki cebuli wylatywały mu z ust.

– Tak. Nie spieszyło się wam.

Phaedra pokazała mi, żebym wróciła do pracy, i rzuciła Taylorowi wymowne spojrzenie, choć nie wiedziałam, co miało oznaczać.

Odprowadziłam Taylora do jego stołu. Tym razem siedział sam.

– Wszystko w porządku? – spytał.

– Tak, nic mi nie jest – odparłam. – Czego się napijesz?

– Wezmę tę twoją sławną colę wiśniową.

– Już się robi – powiedziałam przez zaciśnięte zęby.

– Hej. – Postukał mnie palcem w łokieć, nim odeszłam od stołu. – Jesteś na mnie zła?

Zerknęłam na Dwayne’a.

– Miałam to pod kontrolą.

– Wierzę.

– Więc nie musiałeś się wtrącać – syknęłam.

– Pewnie nie.

– Nie wtrącaj się w moje sprawy. Nie potrzebuję twojej pomocy. Nigdy.

Rozsiadł się wygodniej na krześle, niezrażony.

– Dobra.

– To wszystko? Dobra?

Zachichotał pod nosem.

– Zrozumiałem, co powiedziałaś.

Czułam, że mnie obserwuje, gdy ruszyłam w stronę automatu z napojami.

– Przepraszam – powiedziałam, zatrzymując się przy stoliku pisarki. – Podać coś do picia?

Spojrzała na mnie rozpromieniona.

– Nie bawiłam się tak dobrze od tygodni. Poproszę sok pomarańczowy.

– A ja mango sunrise – dorzuciła jej asystentka.

Skinęłam głową i ruszyłam dalej. Dwayne wysunął przede mnie rękę, w której trzymał kubek z herbatą. Rozlałam ją na siebie i na niego.

Odruchowo podniosłam ręce i przystanęłam raptownie, choć było już za późno.

– O mój Boże, zaraz przyniosę ci nową.

– Niech cię szlag, ty suko! – wrzasnął w tym samym momencie. Odsunął krzesło ze zgrzytem i wstał, pochylając się nade mną.

– Dobra, teraz naprawdę mnie wkurzyłeś – dobiegł nas głos Taylora z drugiej strony sali.

W następnej chwili był już przy mnie. Zacisnął ramię na szyi Dwayne’a i zaczął prowadzić go do drzwi.

– Nie! Przestań! Proszę! – błagałam.

Moje słowa przeplatały się z protestami i przekleństwami Dwayne’a.

Wszyscy obecni na sali zamarli w bezruchu, wpatrzeni w Dwayne’a, który wymachiwał rękami i bezskutecznie próbował się uwolnić z chwytu Taylora.

Zakryłam usta, a Kirby bezradnie przyglądała się awanturze ze swojego podestu. Kiedy Taylor był już przy drzwiach, Phaedra włożyła dwa palce do ust i wydała swój słynny gwizd, którym potrafiła zagłuszyć nawet publiczność w wypełnionej po brzegi hali szkoły średniej. Skrzywiłam się mimowolnie, gdy świdrujący dźwięk zaatakował moje uszy.

– Przestańcie! – rozkazała Phaedra.

W sali zapadła głucha cisza. Chuck i Hector śledzili rozwój wydarzeń przez okienko w kuchni. Dwayne przestał się szarpać, a Taylor go puścił.

– Tylko ja wyrzucam stąd klientów! – Podeszła do Dwayne’a i zmrużyła groźnie oczy. – Czy właśnie obraziłeś moją kelnerkę?

– Oblała mnie herbatą, do kurwy nędzy! – odpowiedział, wskazując na mnie.

– To restauracja dla rodzin z dziećmi, nie używamy tu słowa „kurwa”! – warknęła Phaedra, praktycznie wywrzaskując ostatnie słowo. – Wróć, kiedy już nabierzesz manier, Dwayne! – Odwracając się, dodała: – Wiesz co? Najlepiej nie wracaj w ogóle! – Spojrzała znacząco na Taylora. – A ty lepiej idź wyrzucić śmieci, dzieciaku.

Taylor skrzyżował ramiona na piersi i spojrzał na nią gniewnie. Dwayne nie próbował się już sprzeciwiać. Wyszedł zawstydzony z restauracji.

Phaedra odwróciła się z uśmiechem do pozostałych klientów.

– Czy ktoś czegoś potrzebuje?

Większość pokręciła głowami. Pisarka i jej asystentka siedziały w milczeniu, choć wydawały się wręcz zachwycone. Pomyślałam, że jeszcze chwila, a zaczną bić brawo.

Wróciłam do baru.

Kirby podeszła do mnie.

– O kurde. To było naprawdę niezłe – powiedziała, odwracając się plecami do tej części sali, w której stał Taylor. – Może jednak zmieniłaś zdanie i nie kopniesz go w tyłek, zanim jeszcze spróbuje coś zrobić?

– Owszem, zmieniłam zdanie – odparłam, robiąc najgorszą colę wiśniową w życiu. Zaniosłam kubek do stolika Taylora i postawiłam go z trzaskiem na blacie.

Taylor wydawał się rozbawiony, co jeszcze bardziej mnie rozzłościło.

– Muszę odwołać dzisiejszy wieczór – oznajmiłam.

– Zapomniałaś o jakimś innym spotkaniu? – spytał.

Zamrugałam.

– Nie.

– Jakieś rodzinne obowiązki, którymi musisz się zająć zaraz po pracy?

Zmarszczyłam brwi.

– Nie.

– Więc dlaczego?

– Bo jesteś brutalem.

Dotknął palcem swojej piersi.

– Ja jestem brutalem?

– Tak – wycedziłam, starając się panować nad głosem. – Nie możesz tak poniewierać naszymi klientami.

– Właśnie to zrobiłem. – Odchylił się na oparcie, zadowolony z siebie. – Nie słyszałaś swojej szefowej? Kazała mi to zrobić.

Wykrzywiłam usta w grymasie zniesmaczenia.

– W dodatku sprawiło ci to przyjemność. Bo jesteś łotrem. Nie spotykam się z łotrami.

– Świetnie.

– „Świetnie”? – powtórzyłam, podnosząc głos o oktawę.

– Słyszałaś. – Taylor skrzyżował ręce na piersi. Nie wydawał się w najmniejszym choćby stopniu zirytowany, obrażony czy rozzłoszczony.

Do tej pory miałam nadzieję, że kiedy publicznie go odrzucę, ten pewny siebie uśmieszek zniknie wreszcie z jego twarzy.

– Więc dlaczego się uśmiechasz?

Dotknął kciukiem nosa, naprężając przy tym mięśnie ręki.

– Bo myślę, że zmienisz zdanie.

Zrobiłam krok w jego stronę i powiedziałam cicho:

– Nie zmienię, nawet gdybym chciała, a teraz już na pewno nie chcę.

Odwróciłam się na pięcie i zajęłam pozostałymi stolikami.

W miarę jak upływały kolejne godziny, miałam coraz więcej pracy, a gdy w końcu mogłam ponownie podejść do stolika Taylora, zobaczyłam, że już wyszedł, zostawiając dwudziestodolarowy banknot. Podniosłam pieniądze. Zamówił tylko kiepską colę wiśniową, więc zostawił siedemnaście dolarów napiwku.

Skrywając zaskoczenie i wdzięczność, schowałam banknot do fartucha i posprzątałam stolik. Potem zaniosłam kubek Hectorowi i umyłam ręce.

– Nie uważasz, że byłaś trochę zbyt surowa? – spytał Chuck.

– Dla kogo?

– Dobrze wiesz dla kogo.

– To dupek. Mówiłam mu, że mam to pod kontrolą. Zrobił wielką awanturę.

Szef zbył to machnięciem ręki.

– Dwayne sam się o to prosił. Phaedra już od lat chciała go stąd wyrzucić. Tuż przed tym, jak zaczęłaś tu pracować, umyślnie przewrócił stolik.

Otworzyłam usta ze zdumienia.

Ucichł szum wody płynącej z kranu, a do rozmowy włączył się Hector:

– Trudno uwierzyć, że pani Phaedra pozwalała tu wracać komuś, kto zrobił coś takiego.

Chuck wzruszył ramionami.

– Nie zawsze był taki. Kilka lat temu zostawiła go żona. Zaczął ostro pić. Phaedra znosiła jego wybryki, bo pewnie było jej go żal.

Hector i ja wymieniliśmy spojrzenia.

– I nie uważasz, że Taylor zachował się jak zbir, wyrzucając go w ten sposób?

Chuck pokręcił głową.

– Wiele razy miałem ochotę zrobić to samo.

– Ale Phaedra jest twoją żoną. Broniłbyś jej honoru. To dla mnie zrozumiałe – powiedziałam.

Zacisnął usta.

– Masz rację i mylisz się zarazem.

Zmarszczyłam brwi, zdezorientowana.

– Nie wydaje mi się, żeby ten Taylor szukał jakiejś łatwej zdobyczy. Wręcz przeciwnie. I chyba wie, że właśnie znalazł to, czego szuka.

– Co chcesz przez to powiedzieć? – spytałam.

– Chcę powiedzieć, żebyś lepiej uważała. Faceci tacy jak on nie poddają się łatwo, kiedy spotkają dziewczynę taką jak ty.

Parsknęłam śmiechem.

– Niech tylko spróbuje.

Chuck jedynie uśmiechnął się znacząco i zajął na powrót gotowaniem.

* Emma Lazarus, Nowy Kolos Rodyjski, przeł. W.J. Darasz.

Rozdział 4

– ZMYKAJ JUŻ, DZIECIAKU – powiedziała Phaedra. – Musisz się chyba przygotować, prawda?

Spojrzałam na moje ubranie.

– Przygotować na co?

– Pójdziesz w fartuchu na randkę z tym chłopakiem?

– Nie. Nie zamierzam się w ogóle spotykać z „tym chłopakiem”.

Phaedra pokręciła głową i zajęła się swoim ostatnim stolikiem tego wieczoru. Zostało jeszcze tylko kilkoro gości, minęła zresztą godzina zamknięcia restauracji. Kirby zdążyła już pozamiatać, a teraz zajmowała się czyszczeniem maszyny do lodów.

Klienci przy stoliku Phaedry podpisali rachunek. Odprowadziła ich do drzwi i pomachała na pożegnanie, gdy szli do samochodu. Usiadłam na stołku przy końcu baru i zajęłam się przeliczaniem napiwków. Kirby z zadowoloną miną zabrała mały zwitek banknotów – swój procent za sprzątanie ze stołów i umiejętne rozsadzanie gości – i przeszła do drzwi, gdzie czekał już na nią Gunnar. Pochylił się, objął potężnymi ramionami jej drobne ciało i ucałował ją.

– Dobranoc! – rzuciła Kirby.

– Branoc… – mruknęłam w odpowiedzi.

Phaedra i Chuck pomachali obojgu, po czym Gunnar otworzył drzwi przed swoją dziewczyną. Przeszła obok niego i oboje ruszyli do samochodu. Pomyślałam, że idą teraz tylko we dwoje alejką za restauracją i że Kirby prawdopodobnie wcale się nad tym nie zastanawia.

Znów rozległ się dzwonek trącony przez otwierane drzwi. Podniosłam wzrok, przekonana, że zobaczę Gunnara i Kirby. Często zdarzało się jej czegoś zapomnieć. Tymczasem ujrzałam Taylora stojącego obok podwyższenia dla hostessy.

– Co ty tu robisz? – spytałam.

Drzwi wahadłowe poruszyły się kilka razy, a potem znieruchomiały, co oznaczało, że Phaedra wyszła do kuchni.

– Przyszedłem zabrać cię na kolację.

– Odwołałam to – odparłam, chowając resztę napiwków do kieszeni fartucha.

– Wiem.

Pochyliłam głowę, zirytowana.

– Wam, facetom ze Służby Leśnej, chyba poprzewracało się w głowach. Myślicie, że skoro kobiety mają jakieś wyidealizowane pojęcie o waszej pracy, to automatycznie muszą iść z wami na randkę?

– Nie, po prostu jestem głodny i chciałbym z tobą pobyć, kiedy będę jadł.

– Już zamknęliśmy.

– No i co? – spytał ze szczerym zdziwieniem.

– To, że musisz stąd wyjść.

Taylor wbił pięści w kieszenie dżinsów.

– Uwierz mi, tego właśnie chcę. Nie uszło mojej uwagi, że nienawidzisz mnie jak psa. A ja nie przepadam za kobietami złośliwymi z natury.

– Jasne. Wolisz te łatwe, które udają, że są nowoczesne, i płacą w restauracji za siebie, a potem natychmiast zakochują się po uszy we wzorcowym, dzielnym strażaku i liczą, że odwzajemnisz to uczucie, jeśli zrobią ci dobrze laskę.

Taylor aż się zachłysnął, przystanął niedaleko mojego stołka i oparł się o bar.

– Już mnie rozszyfrowałaś, tak, wzorowa studentko z Ligi Bluszczowej?

– Słucham?

– Studiowałaś psychologię? Próbujesz mną trochę wstrząsnąć, żeby przeanalizować mój gwałtowny charakter, a potem dorzucić jeszcze parę cytatów z Freuda? Chcesz zabłysnąć wiedzą i w ten sposób okazać mi swoją wyższość? Niech no zgadnę. Studiowałaś w Brown? Yale? Wielkie, kurwa, halo. Może nie mam doktoratu, ale chodziłem na studia. Nie boję się ciebie.

– Dartmouth. A szkoła pomaturalna się nie liczy.

– Nie zgadzam się. Poza tym mam licencjat z zarządzania i magisterkę z gender studies.

– Bzdura. Nie masz nawet zielonego pojęcia, jakie kursy prowadzi się na takich studiach.

– To nieprawda.

Zirytowana, dmuchnęłam w górę, odrzucając grzywkę z twarzy.

– Gender studies?

Nawet nie drgnął.

– Dlaczego? – syknęłam.

– Bo to ważne.

Otwierałam już usta, by coś odwarknąć, ale z powrotem je zamknęłam. Mówił poważnie.

– No dobra, żartowałem z tym magistrem, ale zrobiłem kilka kursów związanych ze studiami genderowymi. Sporo też czytałem na ten temat i przekonałem się, że jest w tym dużo racji.

Uniosłam brew, zadziwiona.

– Może i jestem zwykłym strażakiem, ale mam też wyższe wykształcenie. Studiowałem na uniwersytecie Eastern State w Illinois, a to naprawdę dobra uczelnia.

– Chwileczkę. Powiedziałeś: Illinois? – Nagle coś ścisnęło mnie za gardło i z trudem przełknęłam ślinę.

– Tak, i poza tym muszę coś sprostować. Mam doktorat z rozpoznawania ludzi, którzy próbują wciskać mi kit, więc od razu wiedziałem, co kombinujesz.

– Jak daleko jest z uniwersytetu Eastern State do Eakins? – spytałam.

Taylor spojrzał na mnie podejrzliwie, nie wiedząc, do czego właściwie zmierzam.

– ESU jest w Eakins. Dlaczego pytasz?

Moje serce gwałtownie przyspieszyło, biło tak mocno, że czułam pulsowanie krwi w skroniach. Nabrałam powietrza w płuca, a potem powoli je wypuściłam, próbując zapanować nad oddechem.

– Często tam jeździsz? Na przykład do rodziny?

– Stamtąd pochodzę, więc zawsze tam wracam. Nie odpowiedziałaś na moje pytanie.

Sądząc po jego minie, domyślał się, że coś jest na rzeczy. Cały ton naszej rozmowy – łącznie z moim podejściem – nagle się zmienił.

Widziałam, jak mi się przygląda. Starałam się zachować obojętny wyraz twarzy.

Wszystkie pieniądze zebrane w moim pudełku po butach na piętrze miały pokryć koszt biletu lotniczego do Chicago, wynajem samochodu i pobyt w hotelu w Eakins w stanie Illinois. Byłam przekonana, że nieprzypadkowo ten facet wszedł do mojej restauracji i zainteresował się mną.

– Pytam z czystej ciekawości.

Rozluźnił ramiona, a w jego oczach wciąż pobłyskiwała iskra wątpliwości.

– Opowiem ci o tym. Chodźmy.

– Nigdzie z tobą dzisiaj nie pójdę – odparłam. – Za bardzo nalegasz. Kto wie, może jesteś seryjnym zabójcą.

– Służba Leśna nie zatrudnia seryjnych zabójców.

– A skąd mogę wiedzieć, czy rzeczywiście tam pracujesz?

Taylor westchnął, sięgnął do tylnej kieszeni i wyjął z niej portfel. Wyciągnął z niego prawo jazdy i legitymację członka leśnej straży pożarnej.

– Wystarczy? – spytał.

Starałam się nie zabrać mu zbyt szybko tych dokumentów ani nie przyglądać im się zbyt długo. Jego prawo jazdy wydano w Illinois. Rzeczywiście był z Eakins.

– Nigdy nie wymieniałeś prawa jazdy?

– Straci ważność w przyszłym miesiącu. Wtedy wyrobię nowe w Kolorado. Mój szef też mi o tym przypomina.

Wstrzymałam oddech, odczytując jego adres. Mówił prawdę.

– Jasna cholera – wyszeptałam.

Mieszkał na North Birch. Powoli wyciągnęłam rękę, oddając mu dokumenty.

– Co? – spytał, odbierając je ode mnie.

– Masz okropne zdjęcie na prawie jazdy. Wyglądasz jak ostatni dupek.

Taylor parsknął śmiechem.

– Wszystko jedno. Przecież wiadomo, że tak naprawdę jestem przystojniakiem.

Cmoknęłam głośno.

– Ten, kto ci to powiedział, powinien częściej wychodzić między ludzi.

Ściągnął brwi i wysunął dolną szczękę.

– Jesteś albo kłamczuchą, albo lesbijką. Więc jak?

Taylor był moim biletem do Eakins. Miałam ochotę krzyczeć, śmiać się albo podskakiwać z radości, choć łatwiej byłoby mi chyba utrzymać się na grzbiecie wierzgającego byka.

Odchrząknęłam niepewnie.

– Muszę zamykać.

– Dobra. Poczekam na ciebie na zewnątrz.

Musiałam to dobrze rozegrać. Taylor uganiał się za mną tylko dlatego, że uciekałam. Nie mogłam zbyt łatwo się poddać.

– Nie dasz mi spokoju, co?

Uniósł kącik ust w szelmowskim uśmiechu, a w jego lewym policzku pojawił się mały dołek.

Bezsprzecznie był bardzo atrakcyjny. Nie mogłam zaprzeczyć, że czułam motyle w brzuchu, gdy na niego patrzyłam; chciałam znienawidzić to uczucie, bardziej nawet, niż chciałam znienawidzić mężczyzn. Jego pięknie wykrojone, pełne usta – zbędny dodatek do perfekcyjnych i bez tego rysów – jedynie podkreślały absurdalnie efektowną urodę. Jego twarz była idealnie symetryczna. Brodę i policzki pokrywał zarost o odpowiedniej długości – nie wyglądał dzięki temu na gładko ogolonego, a zarazem nie miał jeszcze brody. Ciepłe czekoladowe oczy kryły się co chwila za grubymi, gęstymi rzęsami.

Taylor mógłby bez trudu zostać modelem reklamującym bieliznę i dobrze o tym wiedział.

– Bawi cię to, prawda? Z przyjemnością obserwujesz, jak oceniam twoją urodę, żeby zdecydować, czy będzie dla mnie ważniejsza niż to, że jesteś pieprzonym szmaciarzem.

– Nie jestem taki zły – odparł, starając się ukryć dziwne rozbawienie, z jakim przyjął te słowa.

– Jak się nazywała ostatnia dziewczyna, z którą się przespałeś? Wystarczy imię.

Zastanawiał się przez moment nad odpowiedzią, po czym opuścił głowę.

– Dobra, może rzeczywiście jestem pieprzonym szmaciarzem.

Spojrzałam na jego ramiona. Były pokryte neotradycyjnymi tatuażami o grubych czarnych liniach i jaskrawych kolorach. Dostrzegłam wśród nich kulę bilardową z ósemką, ułożone w wachlarz asy i ósemki, smoka, czaszkę i kobiece imię.

– Pójdę sobie, choć wcale nie chcę. – Zerknął na mnie spod rzęs, roztaczając cały swój urok.

Każda inna dziewczyna pewnie już by się poddała, ale ja myślałam jedynie o tym, jak mocny policzek wymierzył mi właśnie los.

– Kim jest Diane? – spytałam.

Wbił wzrok w podłogę.

– Dlaczego pytasz?

Wskazałam głową na jego rękę.

– To była dziewczyna? Jesteś odrzuconym kochankiem, który sypia z innymi, żeby zapomnieć o złamanym sercu?

– Diane to moja matka.

Natychmiast zrobiło mi się sucho w ustach; gardło piekło mnie tak, jakbym przełknęła garść suchego piachu. Zamrugałam niepewnie.

– Cholera.

– Wolę „cholera” niż „przepraszam”.

– Ja już nie przepraszam… nikogo.

Uśmiechnął się szeroko.

– W to akurat łatwo mi uwierzyć. Posłuchaj, źle zaczęliśmy. Robię się trochę nadopiekuńczy, gdy jakiś facet jest agresywny wobec kobiety. Nie mogę ci obiecać, że to się więcej nie zdarzy, ale mogę obiecać, że nie zdarzy się dziś wieczorem. Więc… – znów obrzucił mnie czarującym spojrzeniem spod rzęs – chodźmy.

Zacisnęłam mocno usta. Teraz, gdy wiedziałam już, że go potrzebuję, ta gra stała się szczególnie ryzykowna. Musiałam być uparta, ale nie niedostępna.

– Nie.

Zmarkotniał i odszedł o kilka kroków, potem jednak wrócił, sfrustrowany i zdenerwowany.

– Do diabła, kobieto, przestań mnie dręczyć!

Uniosłam brwi.

– Dlaczego tak bardzo chcesz, żebym z tobą poszła? Założyłeś się czy co?

– Bo ciągle mi odmawiasz!

Uśmiechnęłam się lekko.

– Więc jeśli pójdę, dasz mi spokój?

– A dlaczego miałbym cię znów zapraszać? Myślisz, że lubię dostawać ciągle kosza?

– Na to wygląda.

– Prawdę mówiąc, nigdy… nigdy mi się to nie zdarza – wyznał z trudem. Nie wyglądał na zadowolonego.

– Teraz naprawdę mam ochotę powiedzieć ci, żebyś spadał.

– Kobieto… – Westchnął, z trudem panując nad emocjami. – Po prostu wypij ze mną parę drinków. Nawet nie odprowadzę cię potem do domu. Przysięgam.

– Dobra. – Sięgnęłam za plecy i jednym pociągnięciem rozwiązałam sznurek fartucha. Owinęłam nim kieszeń z napiwkami, a potem odłożyłam fartuch za ladę. – Zabawmy się, w końcu to nasz ostatni wspólny wieczór.

Wyciągnął do mnie rękę.

– Najwyższy, kurwa, czas.

Pozwoliłam, by ujął moją dłoń, gdy prowadził mnie do drzwi i na zewnątrz. Jego dotyk sprawił, że ogarnęło mnie przyjemne ciepło, sączyło się przez wszystkie pory mojej skóry i topiło tę część mnie, która już od dawna była zimna.

Obejrzałam się przelotnie przez ramię i zobaczyłam, jak Phaedra i Chuck machają mi na pożegnanie, oboje uśmiechnięci od ucha do ucha.

Taylor przeprowadził mnie przez ulicę, nie wspominając słowem o moich wytartych dżinsach ani o tym, że pachniałam jak Bucksaw. Znaleźliśmy się na chodniku po drugiej stronie i przeszliśmy kilkadziesiąt metrów dalej, do kolejki przed Cowboys, barem w stylu country western.

– Poważnie? – jęknęłam.

Taylor skinął na faceta przy wejściu, a potem pokierował mnie obok stosowniej ubranych kobiet, które miały mniej szczęścia i nie znały bramkarza.

– Hej!

– To nie fair!

– Tak nie można, Darren!

Pociągnęłam Taylora za rękę, zmuszając go, by przystanął.

– Darren Michaels – powiedziałam do mojego kolegi z klasy z liceum.

– Falyn Fairchild – odparł Darren.

Jego ciało niemal całkowicie przesłaniało drzwi, za ciasna czarna koszulka opinała mięśnie kryjące się pod opaloną na solarium skórą.

– Nie wiedziałam, że tu pracujesz.

Darren zachichotał.

– Odkąd skończyłem dwadzieścia jeden lat, Falyn. Naprawdę powinnaś raz na jakiś czas wyjść z Bucksaw.

– Bardzo zabawne – mruknęłam, gdy Taylor pociągnął mnie obok Darrena do wnętrza baru.

Minęliśmy okienka, w których kobiety pobierały opłatę za wejście. Jedna z nich nas zobaczyła, nie próbowała jednak nawet wołać Taylora, tylko zajęła się następną osobą w kolejce.

– Korzystasz z punktów z programu lojalnościowego? – spytałam głośno, by przekrzyczeć muzykę.

Taylor uśmiechnął się, a ja próbowałam stłumić ten idiotyczny trzepot w piersiach.

– Chcesz piwo? – spytał.

– Nie.

– Och, nie mów, że wolisz wino. – Gdy nie odpowiedziałam, ciągnął: – Drinka? Whisky? Poddaję się.

– Nie piję.

– Nie… co?

Uśmiechnęłam się na widok jego zdumionej miny.

– Nie piję – powtórzyłam z naciskiem.

– Nie rozumiem.

Przewróciłam oczami.

– Ja piję – powiedział. – I palę. Choć tego akurat nie pozwolą mi tu robić.

– Obrzydliwe. Pociągasz mnie jeszcze mniej niż przedtem.

Taylor, niezrażony, zaprowadził mnie do wysokiego stolika. Poczekał, aż usiądę na stołku.

– Pójdę po piwo – powiedział. – Jesteś pewna, że niczego nie chcesz? Może chociaż woda albo jakiś napój?

– Wezmę wodę. Dlaczego się uśmiechasz?

– Powiedziałaś, że cię pociągałem. – Jego szelmowski uśmiech był zaraźliwy.

– Tak, ale to było, zanim się odezwałeś.

Uśmiech natychmiast zniknął z jego twarzy.

– Potrafisz być naprawdę paskudnie złośliwa. To niepokojące, że tak bardzo mi się to podoba.

Przeszedł do baru swobodnym, pewnym siebie krokiem, jakby moje przytyki nie zrobiły na nim najmniejszego wrażenia. Skoczna gitarowa muzyka wypełniała bez reszty piętrowy klub. Oparłam brodę na dłoni i przez chwilę wypatrywałam w tłumie turystów, którzy byli również w Bucksaw. Potem przeniosłam wzrok na Taylora gawędzącego z Sheą, która skończyła szkołę dwa lata po mnie i pracowała za barem w Cowboys, odkąd miała dwadzieścia jeden lat. Czekałam, aż Taylor zacznie z nią flirtować albo zrobi coś innego, co pozwoli mi umocnić się w przekonaniu, że jest skończonym dupkiem.

Shea przekrzywiła głowę; wydawała się zauroczona, potem jednak oboje odwrócili się do mnie. Nie mogłam już uciec wzrokiem. Przyłapali mnie.

Pomachałam do nich, a oni odmachali.

Shea otworzyła butelkę piwa dla Taylora, a potem napełniła plastikowy kubek lodem i wodą. Poklepała Taylora po ramieniu, gdy się odwrócił, by przynieść napoje do naszego stolika.

– Shea – powiedział.

– Znam ją.

– Pytałaś mnie o imię dziewczyny, którą ostatnio zaliczyłem. To była Shea.

Skrzywiłam się mimowolnie.

– To było podczas mojego pierwszego weekendu w Springs. Jest słodka… i dzika.

– Zaliczyłeś ją? Co to w ogóle znaczy? – spytałam, od razu tego żałując.

– Bliską relację. Stosunek. Akt płciowy. Dymanko. Kopulację. Rżnięcie. Bzykanie. Seks. Ruchanie. Dupczenie. Mam kontynuować?

– Proszę, nie. – Upiłam łyk wody.

– Jestem włóczęgą, jak ujął to twój tata. – Podniósł butelkę i pociągnął łyk. – Niewiele mamy do roboty między wezwaniami.

– Tylko jeśli brakuje wam wyobraźni.

– Co masz na myśli?

– Och, nie wiem. Sierpień to dobry czas na wyprawę na Pikes Peak. Do Garden of the Gods. Do Manitou Springs. Do zoo. Do galerii sztuki. Do Seven Falls. Do muzeum lotnictwa.

– Dobra, zajmijmy się tym. Może w ten weekend? Zaczniemy od Pikes Peak. Brzmi nieźle.

– To nasz ostatni wieczór, pamiętasz?

– Ani trochę – odparł.

Przewróciłam oczami, a potem próbowałam wypatrzyć coś interesującego na parkiecie. Miałam do wyboru kilka widoków. Zobaczyłam ojca tańczącego z córką… a przynajmniej tak myślałam, dopóki nie spróbował pocałować jej z języczkiem. Jakiś mężczyzna starał się, jak mógł, by odepchnęła go każda z kobiet stojących na obrzeżu parkietu. Dziewczyna w czarnej sukience z frędzlami tańczyła sama w miejscu – być może odgrywając główną rolę w musicalu na Broadwayu, który właśnie wyświetlał się w jej głowie.

Taylor wskazał na nią butelką.

– Nazywamy ją Kobietą Kotem. Dopiero się rozgrzewa.

– My, czyli kto? – spytałam.

– Ja… i oni – odparł, wskazując na dwóch mężczyzn idących w naszą stronę.

Zeke i Dalton kręcili głowami z niedowierzaniem.

– Nie do wiary, kurwa, po prostu nie do wiary – stwierdził Zeke i westchnął. – Rozczarowałaś mnie, Falyn.

Obaj mężczyźni sięgnęli do kieszeni i wręczyli mu po banknocie dwudziestodolarowym.

Spojrzałam na Taylora.

– Myliłam się. Jesteś kimś gorszym niż pieprzonym szmaciarzem.

Zeke odwrócił się do Taylora, szczerze zatroskany.

– Co może być gorszego od pieprzonego szmaciarza?

Taylor podniósł ręce w geście kapitulacji, choć wciąż był szczerze rozbawiony.

– Owszem, założyłem się z nimi, że cię tu ściągnę, ale to nie znaczy jeszcze, że nie chciałem z tobą przyjść. Poza tym obstawiałem pewniaka, więc czemu miałbym odpuścić.

Pokręciłam głową, zdezorientowana.

– Och! – wykrzyknął Taylor, jeszcze bardziej ożywiony, odkąd pojawili się jego przyjaciele. – Czy ktoś może to zapisać? Studentka uczelni z Ligi Bluszczowej nie rozumie mojego języka!

– Raczej twojego słownictwa – odparłam z powagą.

Dalton uśmiechnął się pod nosem.

Taylor pochylił się do mnie. Pachniał wodą kolońską i tanim żelem do kąpieli, w jego oddechu dało się wyczuć miętę i tytoń.

– Obstawić pewniaka to tyle, co być pewnym wygranej – wyjaśnił przytłumionym, jedwabistym głosem.

– Tak. – Skinęłam głową. – To dla mnie jasny sygnał.

Wstałam i ruszyłam do drzwi.

Dalton i Zeke krzyknęli jednocześnie:

– Och!

Niemal natychmiast dłoń Taylora zacisnęła się na mojej i zatrzymała mnie.

– Masz rację. Zachowałem się jak palant.

Obróciłam się w miejscu i skrzyżowałam ręce na piersiach.

– Trudno winić fiuta za to, że postępuje jak fiut.

Taylor zacisnął zęby.

– Zasłużyłem sobie na to. Tylko się z tobą droczyłem, Falyn. Przyznasz, że nie było łatwo.

Przez chwilę mierzyłam go gniewnym spojrzeniem, potem się uspokoiłam.

– Późno już. Tak czy inaczej, muszę rano wstać do pracy.

Opuścił ramiona, wyraźnie rozczarowany.

– Daj spokój! Nie jest znów tak późno! I obiecałaś, że pójdziemy na kilka drinków. Liczba mnoga.

– Woda też się liczy?

– Zatańczmy.

– Nie! – zaprotestowałam tak głośno i piskliwie, że zaskoczyłam nawet siebie.

Taylor też był zdumiony.

– O kurczę. Spokojnie. To tylko taniec. Nawet nie złapię cię za tyłek.

Pokręciłam głową i zrobiłam krok do tyłu.

– Czemu nie? – spytał.

– Nie umiem tańczyć… nie tak – odparłam i wskazałam na pary pląsające na parkiecie.

– Dwuetapowy country western? – Roześmiał się.

– Otóż to.

– Umiesz liczyć?

Spojrzałam na niego spod przymrużonych powiek.

– Chcesz mnie obrazić?

– Odpowiedz po prostu na py…

– Tak! Tak, umiem liczyć – prychnęłam z irytacją.

– Więc umiesz też tak tańczyć. Chodź, nauczę cię. – Przeszedł na parkiet, ciągnąc mnie za rękę.

Nie zważając na moje protesty, a później wręcz błagania, zaciągnął mnie na drewniany prostokąt pośrodku sali.

Stałam jak wrośnięta w ziemię.

– Wyluzuj. Na pewno będziesz dobrze wyglądać.

– Nie lubię muzyki country.

– Nikt nie lubi. Po prostu się temu poddaj.

Westchnęłam ciężko.

Taylor położył prawą dłoń na moim biodrze i ujął moją prawą dłoń swoją lewą.

– Połóż drugą rękę na moim ramieniu – polecił.

Rozejrzałam się dokoła. Niektórzy mężczyźni trzymali dłonie na ramionach partnerek. Część kobiet była zbyt zajęta obracaniem się w kółko, by kłaść ręce gdziekolwiek.

– O Boże – jęknęłam, zamykając oczy. Nie lubiłam robić czegoś, w czym nie czułam się świetna.

– Falyn – powiedział Taylor spokojnym, kojącym tonem.

Otworzyłam oczy, starając się, by nie rozproszył mnie dołek w jego policzku.

– Zrobię teraz dwa kroki do tyłu, zaczynając lewą nogą. Ty zrobisz dwa kroki do przodu, zaczynając od prawej. Dwa kroki, tak?

Skinęłam głową.

– Potem zrobię jeden krok do tyłu prawą nogą, a ty zrobisz krok do przodu lewą. Liczymy w ten sposób: dwa szybkie, jeden wolny, dwa szybkie, jeden wolny. Gotowa?

Pokręciłam głową.

Roześmiał się.

– To naprawdę nie jest takie trudne. Wsłuchaj się tylko w muzykę. Ja będę cię prowadził wokół parkietu.

Zrobił krok, a ja ruszyłam za nim. Liczyłam w głowie, próbując za nim nadążyć. Taniec nie był całkowicie obcą mi dziedziną. Blaire upierała się, żebym chodziła na balet, co robiłam do trzynastego roku życia, kiedy stało się oczywiste, że żaden instruktor nie zdoła mnie nauczyć, jak poruszać się z wdziękiem.

Jednak ten taniec wydawał się raczej bezbolesny, a Taylor radził sobie całkiem nieźle. Po kilku rundkach wokół parkietu puścił mnie jedną ręką i obrócił w miejscu. Kiedy wróciłam do pierwotnej pozycji, nie mogłam powstrzymać uśmiechu, który cisnął mi się na twarz.

– No dobra, nie było najgorzej – sapnęłam, gdy piosenka dobiegła końca. Od razu zaczęła się następna, nieco szybsza.

– Więc spróbujmy jeszcze raz – powiedział, pociągając mnie za sobą.

Na jego czole pojawiły się pierwsze krople potu, moje plecy też były już wilgotne. W połowie utworu obrócił mnie w miejscu, ale potem, zamiast ponownie zamknąć mnie w ramionach, obrócił w drugą stronę. Jeszcze przed końcem piosenki dodał figurę, w której całkiem mnie puścił, a ja przesunęłam dłonią po jego plecach, po czym znów znaleźliśmy się naprzeciwko siebie.

Po trzecim kawałku wróciłam do naszego stolika.

– Świetnie ci idzie! – stwierdził Dalton.

– Radzi sobie, prawda? – powiedział Taylor, obrzucając mnie rozpromienionym spojrzeniem. – Chcesz jeszcze wody? Ja wezmę sobie drugie piwo.

– Dzięki – odparłam, odprowadzając Taylora wzrokiem.

– Kurczę, podobno tak go nie cierpisz, a cały czas się na niego gapisz – zauważył Dalton.

– Przyzwyczajenie – rzuciłam, obserwując, jak Shea napełnia kubek wodą.

Taylor zabrał piwo i wodę, przyniósł je do nas i postawił mój kubek na stole.

– Cholera, Taylor – odezwał się Zeke. – Ona pilnuje, żebyś nie wrzucił jej czegoś do picia.

Taylor spojrzał na mnie z niedowierzaniem.

– Nie… Poważnie?

– Nie znam cię – odparłam.

– Często się to tutaj zdarza? – spytał Zeke, zaniepokojony taką myślą.

– Zdarzyło się.

Taylor zgrzytnął zębami.

– Lepiej, żebym nie złapał kogoś, kto robi takie rzeczy. To dobry powód do obicia mordy.

– Ale ona nie robi tego dlatego, że cię nie zna – przemówił ponownie Zeke. – Potrzebuje tylko wymówki, żeby cię obserwować, kiedy jesteś z tą seksowną barmanką.

– Nie jestem z tą seksowną barmanką – wyjaśnił Taylor kumplowi.

– A ja chętnie bym się z nią bliżej zaprzyjaźnił. – Zeke uśmiechnął się do Shei i pociągnął łyk piwa.

– Ona ma imię – powiedziałam. Taylor milczał, więc przypomniałam mu: – Shea.

Próbował zrobić zakłopotaną minę, ale bezskutecznie.

– Pamiętam twoje imię – oznajmił.

– Jestem zaszczycona – odparłam z kamienną twarzą.

– Przestań się zachowywać tak, jakbyśmy byli sobie całkiem obcy. Nie wrzucę ci niczego do wody. Nigdy nie musiałem otumaniać dziewczyny, żeby pójść z nią do łóżka, i nie zamierzam robić tego teraz.

– Mimo wszystko wciąż nic o tobie nie wiem.

Trącił mnie łokciem.

– Wiesz, że dobrze tańczę.

– Tańczysz przyzwoicie.

Dalton i Zeke parsknęli śmiechem.

Taylor pochylił głowę i również się roześmiał.

– To było okrutne. Wykpiła moje umiejętności taneczne?

Upiłam duży łyk wody i odstawiłam opróżniony do połowy kubek. Krople potu spływały mi po plecach do dżinsów. Otarłam czoło nadgarstkiem.

– Naprawdę powinnam już iść.

Z głośników gruchnęła nowa piosenka, wszyscy krzyknęli radośnie i ponownie ruszyli na parkiet.

– Jeszcze jeden! – poprosił Taylor, biorąc mnie za rękę.

Zacisnęłam usta, by ukryć uśmiech.

– Dobrze, ale na tym koniec! Rano muszę iść do pracy.

– Zgoda! – odparł Taylor, prowadząc mnie po grubej wykładzinie na parkiet.

Obrócił mnie w miejscu, nim jeszcze zaczęliśmy tańczyć. Dołączyliśmy do pozostałych, podobnie jak oni okrążając parkiet w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Pary wirowały i śmiały się radośnie, a jeśli pomyliły krok czy wpadły na innych, śmiały się jeszcze głośniej.

Byłam zdumiona tym, jak szybko nauczyłam się tego tańca, wyczuwałam już nawet, co za chwilę zrobi Taylor. Przynajmniej do momentu, kiedy w kulminacyjnym punkcie piosenki zrobił coś nowego. Tym razem odepchnął mnie od siebie i skrzyżował nasze ręce, by przyciągnąć mnie z powrotem. W następnej chwili uniósł mnie nad ziemię i obrócił w powietrzu, głową w dół, a potem ponownie postawił na podłodze i powróciliśmy do tańca.

Chichotałam jak wariatka, nie byłam w stanie nad tym zapanować.

– Podobało ci się?

– Nawet nie wiem, co się właściwie stało!

– Zrobiłaś salto.

– Naprawdę? Właśnie zrobiłam salto? – pytałam, rysując palcem wskazującym niewidzialne kółko.

– Zgadza się. Przebiłem wszystkie twoje pierwsze randki. Przyznaj sama.

Pomyliłam krok, gdy spojrzałam na moment w dół, a potem podniosłam wzrok.

– To nie jest randka.

– Dobra, postawię ci kolację. Co jest jeszcze otwarte?

Przestałam tańczyć.

– To nie jest randka. Jesteśmy co najwyżej znajomymi.

Taylor nachylił się do mnie, muskając czubkiem nosa moje ucho.

– Nigdy nie udaje mi się pozostać na tym etapie.

Cofnęłam się o krok. Uczucie, które zaczęło mnie ogarniać, było co najmniej niepokojące. Machnęłam na niego ręką i zaczęłam odchodzić, ale pociągnął mnie za koszulkę.

Potem opuścił bezradnie ramiona.

– Daj spokój, Falyn. Nie mówiłaś chyba poważnie, co? Dobrze się bawiliśmy.

– Tak, dobrze się bawiliśmy. Dziękuję.

Zeszłam z parkietu i pomachałam do Daltona i Zeke’a. Potem przecisnęłam się między ludźmi do wyjścia. Uciekłam na zewnątrz, weszłam w ciepłą letnią noc i wzięłam głęboki oddech.

Pojawi się tutaj za trzy, dwie…

– Falyn! – odezwał się Taylor tuż za mną.

Ukryłam uśmiech.

– Mówiłeś, że nawet nie odprowadzisz mnie do domu, pamiętasz?

W jego oczach pojawił się wyraz rozczarowania, starał się jednak zachować pogodną minę.

– Jak uważasz, prymusko z Ligi Bluszczowej.

Wiedziałam, że ryzykuję. Jeśli jego ego nie było tak niezachwiane, jak sądziłam, mógł się obrazić i nigdy więcej nie odezwać się do mnie. Jednak żaden z aroganckich dupków, jakich dotąd poznałam, nie mógł się równać z Taylorem Maddoxem.

Mimo wszystko musiałam rzucić mu jakąś kość. Stanęłam na palcach i pocałowałam go w policzek, pozwalając, by moje usta dotykały jego skóry sekundę dłużej. Taylor przysunął się bliżej i nachylił do mnie, a nasze usta niemal się dotknęły. Od razu się wycofałam, lecz gdy ponownie spojrzeliśmy na siebie, Taylor wyglądał całkiem inaczej. Nie umiałam tego nazwać, ale coś bez wątpienia się zmieniło.

– Dobranoc.

– Dobranoc – odparł cicho.

Ruszyłam w drogę powrotną do domu, przystając na chwilę na światłach, by wcisnąć guzik i poczekać na zielone. Jak na weekendowy wieczór, na Tejon Street panował niewielki ruch, choć prawdę mówiąc, nie miałam żadnej skali porównawczej. Zwykle o tej porze leżałam na swojej sofie, jadłam krakersy z serem i przeglądałam jedno z kolorowych czasopism, które Kirby przynosiła do pracy.

– Hej! – zawołał Dalton, podbiegając do mnie.

Odwróciłam się i uniosłam brew.

– Co?

– Obiecał, że nie odprowadzi cię do domu. Ale nie obiecywał, że ja tego nie zrobię.

Pokręciłam głową, starając się zachować obojętną minę pomimo radosnego poczucia zwycięstwa.

– Potrafię sama przejść przez ulicę.

– Więc udawajmy po prostu, że ja akurat idę w tym samym kierunku.

Westchnęłam.

– Czy wszyscy strażacy leśni są tacy upierdliwi?

– Czy wszystkie absolwentki Ligi Bluszczowej są takie upierdliwe?

– Nie skończyłam studiów.

– Jesteś w porządku, Falyn. – Dalton posłał mi uśmiech, a ja go odwzajemniłam.

Światła się zmieniły, przeszliśmy w milczeniu przez ulicę, minęliśmy dwa lokale i zatrzymaliśmy się przed drzwiami Bucksaw. Wyjęłam z kieszeni breloczek z dwoma kluczami i włożyłam jeden z nich do zamka.

– Mieszkasz tu?

– Na piętrze.

– Wygodnie – stwierdził Dalton.

– I tanio.

– Dobrze to rozumiem. Dobranoc, Falyn.

– Uważaj na siebie, Dalton. Miło było cię poznać.

Skinął głową i ruszył z powrotem do Cowboys. Klub był położony po drugiej stronie ulicy, zaledwie dwa budynki dalej, widziałam jednak, jak Taylor i Zeke stoją razem na chodniku, palą, rozmawiają i co jakiś czas zerkają w moją stronę.

Weszłam do Bucksaw i zamknęłam za sobą drzwi na klucz. Rolety w jadalni były zaciągnięte, światła pogaszone. Odszukałam po omacku schody prowadzące na poddasze.

Drugi klucz otwierał zamek w moich drzwiach. Obróciłam go, a potem przekręciłam gałkę i weszłam do pustego mieszkania. Zwykle w piątkowe wieczory, gdy leżałam w łóżku, słyszałam głuche dudnienie dochodzące z Cowboys. Dobiegało mnie i teraz, ale tym razem przeglądałam listy z pudełka po butach i ze łzami w oczach patrzyłam na adres zwrotny wypisany na wszystkich kopertach, świadoma, że marzenie o rychłej podróży do Eakins wkrótce może stać się rzeczywistością.

To uczucie wydawało mi się wręcz surrealistyczne – doświadczałam nadziei po raz pierwszy, odkąd ją straciłam.

Rozdział 5

–ZAMÓWIENIE GOTOWE! – ryknął Chuck od okienka głębokim, autorytatywnym tonem, którego używał tylko przy takich okazjach.

Było cudowne sobotnie popołudnie, restaurację wypełniał nieco głośniejszy i bardziej ożywiony gwar głosów niż zwykle. Niemal przy wszystkich stolikach siedziały większe i mniejsze rodziny, niemowlaki płakały, jakiś maluch biegał w kółko, nastolatki pochylały się nad komórką, a potem parskały śmiechem.

Hannah, uczennica liceum, która pomagała nam w weekendy, przechodziła od stolika do stolika, zatrzymując się przy każdym z nich na moment, niczym koliber na polu pełnym kwiatów.

– Och! Przepraszam! – zawołała, omal nie przewróciwszy dwulatka, który krążył nieustannie po sali, odkąd jego rodzice usiedli na swoich miejscach.

– Jack! Wracaj tu natychmiast! – warknęła matka.

Jack pobiegł do niej z szerokim uśmiechem na ustach, wiedząc, że jeszcze nie do końca wyczerpał jej cierpliwość.

– Jezu… – mruknęła Hannah, zdmuchując kilka długich złocistych kosmyków, które opadły jej na twarz. – Przecież to nie jest nawet świąteczny weekend.

– Dzięki, że wpadłaś – odparłam, nalewając herbatę słoneczną do czterech wysokich kubków. – Wiem, że wcześnie rano miałaś trening siatkówki.

– W tym roku zdaję do ostatniej klasy. Nie mogę w to uwierzyć. – Westchnęła. – Jak wy sobie poradzicie beze mnie w przyszłe wakacje?

– Nie wrócisz do nas?

Wzruszyła ramionami.

– Mama mówi, że chce ze mną podróżować przez całe lato, zanim wyjadę na studia.

– Brzmi nieźle – powiedziałam, uśmiechając się uprzejmie.

– Kłamiesz – odparła Hannah.

– Masz rację. Podróżowanie z Blaire przez całe lato byłoby okrutną karą.

Zacisnęła usta, zakłopotana.

– Przykro mi, że nie dogadujesz się z rodzicami. Jesteś taka miła…

Hannah nie miała za matkę wiecznie niezadowolonej, apodyktycznej złej królowej w typie doktor Blaire Fairchild.

– Doktor Blaire trafiłby szlag, gdyby z koszyka na brudy wystawał choćby kawałek nogawki, a gdyby musiała czekać na coś w kolejce, zamieniłaby się w jeszcze gorszą wersję siebie. Oczywiście parki rozrywki w ogóle nie wchodziłyby w grę. Ale cieszę się, że ty pojedziesz w taką podróż z mamą. Na pewno będziesz się dobrze bawiła.

Uśmiech zniknął nagle z twarzy Hannah.

– Cholera, muszę skasować Ashtonów. Właśnie przyszedł John Delaney ze swoim stadkiem.

– Całą piątką? – spytałam, odwracając się do drzwi.

John miał na sobie dwa nosidełka, w których taszczył małych synków bliźniaków. Jego żona Marie poprawiła trzyletnią córkę, którą trzymała na biodrze, i pochyliła się, by powiedzieć coś do dwóch starszych córek w wieku szkolnym.

John był kiedyś trenerem żeńskiej drużyny lacrosse’a, ale teraz sprzedawał samochody w salonie Forda. Co prawda poświęcał właśnie całą uwagę dzieciom, ale i tak starałam się nie patrzeć zbyt długo w ich kierunku.

– Kurczę, Marie to prawdziwa bohaterka – powiedziałam.

– Albo wariatka – podsunęła Hannah. – Czy mi się zdaje, czy oni omal się rozeszli kilka lat temu, tuż przed tym, jak John przestał trenować dziewczyny?

– Nie wiem. – Wzruszyłam ramionami. – Nie słucham plotek.

Hannah zabrała rachunek ukryty w skórzanym futerale i uśmiechając się promiennie, przeszła do stolika ósmego. Ja nałożyłam cytryny do miseczki i zaniosłam tacę z napojami do stolika numer dwanaście.

– Mogę przyjąć zamówienie? – spytałam, przygotowując długopis i notes.

– Co słychać u twojego taty, Falyn?

Zerknęłam na Brenta Collinsa, który z pewnością nie bez powodu zadał to pytanie. Nie był już pulchnym wielbicielem snickersów, z którym kończyłam szkołę – pracował teraz jako instruktor crossfitu niedaleko stąd.

– Ma dużo pracy – odpowiedziałam. – Powinniście spróbować pieczonego indyka. Jest dziś wyjątkowo dobry.

– Nie jem mięsa. Poproszę o sałatę z jarmużem. Co się z tobą działo? Nie studiowałaś przypadkiem medycyny czy czegoś w tym rodzaju?

– Niezupełnie.

– Nie studiowałaś w Dartmouth? – drążył temat.

– Owszem. Więc jesteś wegetarianinem? Sałata ma być z jajkiem czy bez? I jaki dressing? Phaedra robi doskonały sos zielonej bogini z majonezem na ostro.

– Świetnie. Dusty, nie słyszałeś, że Falyn studiowała w Dartmouth?

Dusty skinął głową, popijając herbatę. Obaj faceci byli ze swoimi dziewczynami. Wszyscy kończyli szkołę razem ze mną albo rok później.

– Ładny pierścionek – zwróciłam się do Hilary.

Poklepała Dusty’ego po ręce.

– Postarał się, prawda?

Ten uśmiechnął się do niej.

– Oczywiście, kochanie. – Spojrzał na mnie. – Nie wie jeszcze, że tak naprawdę jest daleko poza moim zasięgiem, więc musiałem ją szybko zaklepać, prawda?

– Jasne. – Uśmiechnęłam się szeroko.

Dwa cheeseburgery z bekonem i dwie sałaty z jarmużem później przekazywałam przez okienko nowe zamówienie i odbierałam przystawki do stołu Hannah.

– Dzięki! – zawołała, gdy już go obsłużyłam.

Lubiłam tę dziewczynę, choć ledwo ją znałam. Chodziła jeszcze do szkoły, żyła więc w świecie całkiem odmiennym od mojego. Życie stało przed nią otworem. Ja uciekałam od wszystkiego, co choć trochę przypominało przyszłość – a przynajmniej ustaloną przyszłość.

– Właśnie posadziłam trzech gości przy twoim stoliku – powiedziała Kirby, zabierając stertę jadłospisów zza baru.

Podniosłam wzrok i z trudem ukryłam uśmiech, który cisnął mi się na twarz.

– Bogu dzięki – wyszeptałam.

– Więc dobrze się z nim bawiłaś, tak? – spytała Phaedra, która przyniosła właśnie nowe, czyste jadłospisy.

– On jest z Eakins w Illinois.

Phaedra zamrugała.

– Coś ty powiedziała?

– Taylor. Jest z Eakins.

Pobladła, a po chwili spytała:

– Mówiłaś mu?

– Oczywiście, że nie – żachnęłam się.

– A co miałaś mu powiedzieć? – spytała Kirby.

– To prywatna sprawa – warknęła Phaedra. – Powie ci, jeśli zechce, ale nie naciskaj na nią.

– Jasne – odparła Kirby, otwierając szerzej oczy i unosząc ręce w obronnym geście.

– To nic ważnego – zapewniłam ją.

Spojrzała na stolik z trzema nowymi gośćmi, a potem ponownie na mnie.

– Poprosili, żebyś to właśnie ty ich obsługiwała.

Skinęłam głową.

– Dobrze. – Poczekałam, aż się rozsiądą, i dopiero wtedy ruszyłam w ich stronę.

– Falyn! – zawołał Brent.

Zatrzymałam się przy ich stoliku.

– Przepraszam, zaraz do was wrócę.

– Co stało się z Dartmouth? – spytał. – Twoja mama mówiła, że cię wyrzucono. To prawda?

– Przestań, Brent – zganiła go Hilary, marszcząc brwi.

Głos uwiązł mi na moment w gardle. Dawno już nikt nie pytał mnie o przeszłość.

– Nie. Sama odeszłam.

– Dlaczego? – spytał Brent.

Przełknęłam z trudem ślinę.

– Zostaw ją w spokoju – odezwał się John, obracając się na krześle. Jego policzki natychmiast pokryły się czerwienią.

– Cześć, trenerze Delaney – rzucił Brent i skrzywił się. – Nie pomyślałbym, że spotkam cię właśnie tutaj.

John zerknął na mnie, a potem odwrócił się ponownie do żony, która wciąż niczego nie zauważyła, zajęta dziećmi.

Phaedra objęła mnie za ramiona i uśmiechnęła się do Brenta.

– Przyniosę wam rachunek, jeśli chcecie już wyjść.

– Nie, dziękuję – odparł Brent, zdeprymowany. – My tylko… eee… Przepraszam. Byłem niemiły. Chcielibyśmy jeszcze trochę zostać, jeśli to możliwe.

Dziewczyna Brenta i Hilary wyraźnie były na niego wściekłe.

– Dobry pomysł – rzuciła Phaedra, odchodząc.

Przygryzłam wargę, z trudem skrywając emocje, po czym wróciłam do automatu z napojami.

Dalton, Zeke i Taylor czytali menu. Znów wszyscy pokryci byli warstwą sadzy i potu, każdy trzymał na kolanie kask.

– Mama chce rozpocząć tę podróż w Yellowstone – powiedziała Hannah, nakładając miniaturowe pokrywki na maleńkie kubki dla dzieci Delaneya. – Byliśmy tam co najmniej pięć razy, ale właśnie stamtąd chce zacząć, więc tak będzie. Ja chciałabym przejechać wzdłuż całego Zachodniego Wybrzeża i zobaczyć Los Angeles. Byłaś tam kiedyś?

Słuchałam jej jednym uchem, spoglądając w stronę brudnych mężczyzn przy oknie. Pomyślałam, że będę musiała przekonać do siebie ich wszystkich, nie tylko Taylora.

Hannah pokręciła głową, czekając, aż odpowiem na jej pytanie.

– Tak – odparłam, przypominając sobie wizytę w Los Angeles. – Z Blaire.

– Widzisz? Więc jednak da się z nią podróżować.

– Pojechała wtedy na konferencję medyczną. Spędziłam cały dzień w hotelu. Zabrała mnie ze sobą chyba tylko po to, żebym nosiła jej torby z zakupami.

– Och. To brzmi… okropnie. Ale przynajmniej gdybyś zachorowała, mogłaby się tobą zająć. Jest lekarzem, prawda?

– Kardiochirurgiem. Podobno jednym z najlepszych w kraju.

– Wow, to fantastyczne!

– Jest fantastycznym chirurgiem.

– Cóż, to już coś.

Skrzywiłam się. Blaire nie znosiła kurzu ani ludzi, którzy dużo mówili lub wydawali się zbyt weseli. Nie cierpiała też, gdy ktoś patrzył jej w oczy, bo uznawała za równych sobie tylko tych, którzy co najmniej obronili doktorat. Dlatego właśnie była chirurgiem. Skoro była najlepsza – a była – jej podejście do pacjenta nie miało znaczenia, dopóki tylko potrafiła naprawić należycie to, co zepsute.

Tym, czego nie potrafiła naprawić, była jedyna osoba, którą sama zepsuła.

– Falyn? Stolik pięć prosi o rachunek! – zawołała Kirby.

– Och! – Postukałam w ekran dotykowy i wydrukowałam paragon. Oderwałam go, włożyłam do czarnej skórzanej okładki i zaniosłam czteroosobowej rodzinie. – Dziękujemy pięknie – powiedziałam z uśmiechem. – Miłego dnia.

Sprawdziłam pozostałe stoliki, napełniłam kilka szklanek, a potem przeszłam do stołu numer trzy.

– Cześć, chłopaki. Pijecie dzisiaj to samo co wczoraj czy coś innego?

Wszyscy trzej skinęli jednocześnie głowami.

– To samo – odpowiedział Dalton. – Przez ciebie oryginalna cherry coke już nigdy nie będzie smakowała tak jak kiedyś.

– Zaraz wracam. – Odwróciłam się, próbując ich traktować jak każdego innego klienta, który wszedł do lokalu z ulicy.

Wróciłam do baru, przygotowałam colę z syropem wiśniowym i zaniosłam do ich stolika, uśmiechając się uprzejmie.

– Dzięki – powiedział Dalton.

Zeke westchnął z zadowoleniem, upiwszy łyk.

– Trexa już z wami nie ma? – spytałam, unikając zbyt długiego kontaktu wzrokowego z Taylorem.

Wszyscy trzej wymienili porozumiewawcze spojrzenia, po czym Taylor zwrócił się do mnie:

– Trex nie należy do naszego zespołu. Poznaliśmy go w hotelu.

– Aha. – Skinęłam głową. – Wiecie już, co chcecie zamówić? Czy potrzebujecie więcej czasu?

Zeke spojrzał na menu.

– Serwujecie śniadanie przez cały dzień?

– Tak.

– Co to jest „crêpe”? – spytał Zeke.

– Naleśnik na bardzo cienkim cieście. Phaedra dodaje do nich czekoladę z orzechami. Potem je składa, posypuje cukrem pudrem i skrapia czekoladą.

– W takim razie poproszę porcję.

– A ja wrapa z kurczakiem – dorzucił Dalton.

Oddał mi kartę, przypominając Zeke’owi, by zrobił to samo.

Po chwili wahania zwróciłam się do Taylora:

– A co dla ciebie?

Opuścił rękę, w której trzymał menu, i spojrzał mi prosto w oczy.

– Chciałbym znów się z tobą spotkać.

– Słucham? – Przez sekundę zastanawiałam się, czy mamy w jadłospisie danie o nazwie Druga Szansa.

Taylor odchylił się na oparcie krzesła i westchnął.

– Wiem, co mówiłem, ale wtedy myślałem, że tylko tak pogrywasz. Nie wiedziałem jeszcze, że jesteś niedostępna.

– Nie jestem… niedostępna. Jestem stąd. A ty… nie.

Zeke uśmiechnął się pod nosem.

– Masz chłopaka?

– Nie.

Dalton klepnął Taylora po ramieniu, a ten obrzucił go wściekłym spojrzeniem. Potem odłożył kartę na stół.

– Nie mówiłem poważnie, kiedy przyrzekałem, że nigdy więcej cię nie zaproszę.

Uniosłam brew.

– Nie mówiłeś poważnie, kiedy coś mi obiecywałeś?

Zastanawiał się nad tym przez moment.

– Masz rację. Cofam to.

– Nie możesz cofnąć obietnicy. – Skrzywiłam się. – Myślisz, że umówię się na drugą randkę z włóczęgą, który wycofuje się ze swoich obietnic?

– Właśnie powiedziałaś, że byliśmy na randce – zauważył Taylor, uśmiechając się szeroko niczym Kot z Cheshire. Jego zęby wydawały się niewiarygodnie białe na tle ubrudzonej twarzy.

– Mamy dziś bardzo duży ruch.

– Wiem – odparł Taylor. – Ale zastanów się nad tym.

Spojrzałam na sufit, a potem ponownie na Taylora, wskazując na niego długopisem.

– Nie. Ty też chcesz wrapa?

Przestał się uśmiechać i rozczarowany skrzyżował ramiona na piersiach.

– Zaskocz mnie.

– Zgoda. – Zabrałam menu Taylora i zaniosłam zamówienie Chuckowi.

– Zaprosił cię znowu? – spytał.

– Tak. Odmówiłam.

– Okrutnica. – Westchnął, kręcąc głową.

– Chciał się tylko ze mną spotkać. Nie złamałam mu serca.

– Skoro go nie lubisz, to dlaczego wyglądasz jak mała dziewczynka, która ledwie powstrzymuje się od śmiechu? – Chuck otarł czoło przedramieniem.

– Jest z Eakins – odparłam krótko.

– Z Eakins? W Illinois?

– Tak. – Przygryzłam wargę.

– Czy on wie…?

– Nie, nie wie. Phaedra spytała o to samo. Dlaczego nagle miałabym wszystkim mówić?

Chuck wzruszył ramionami.

– Tak tylko pytam. Wiesz, Falyn… Proponowałem ci już…

– Nie, Chuck. Nie będziesz płacił za moją podróż do Eakins. Zrobiłeś wystarczająco dużo.

– Ile pieniędzy potrzebujesz? Nie zostało już chyba zbyt dużo?

– Nie. Mam prawie wszystko. Dotąd za każdym razem, gdy byłam już blisko, coś mi wypadało.

– Jak wtedy, gdy pomogłaś Pete’owi kupić opony?

– Tak.

– I kiedy zapłaciłaś za bilet Kirby?

– Tak.

– I kiedy zachorowałaś dwa lata temu?

– Tak, to też.

– Ciągle spłacasz rachunek za szpital?

– Nie, spłaciłam go kilka miesięcy temu. Dzięki.

– Powinnaś pozwolić sobie pomóc, Falyn. Ty też pomagałaś ludziom, a to ważne.

– Tak, to ważne. Dlatego muszę zrobić to całkiem sama. – Spojrzałam na stolik numer trzy. Taylor zerknął właśnie w moją stronę i przez moment patrzyliśmy na siebie. – Albo prawie całkiem sama.

Chuck zajął się na powrót przygotowaniem zupy.

– Facet nieźle się wkurzy, kiedy zrozumie, co kombinujesz.

Opuściłam bezradnie ramiona.

– I bez tego czuję się okropnie.

– I dobrze. Przynajmniej masz jeszcze sumienie.

Wbiłam wzrok w podłogę, z każdą sekundą czując się coraz gorzej. Ekscytacja, która wypełniała mnie przed chwilą, ustąpiła miejsca poczuciu winy.

– Phaedra przeszła na zaplecze? – spytałam.

Skinął głową.

– Robi sernik.

– Och… – mruknęłam, wiedząc, że nieprędko znów ją zobaczę.

Delaneyowie pomachali do Kirby, zbierając się do wyjścia. Marie niosła teraz bliźniaków, więc John mógł się zająć trzylatką. Trzymał ją na ramieniu, podczas gdy dziewczynka krzyczała i wymachiwała wściekle małymi nóżkami.

– Boże… – jęknęła Hannah. – Adoptuję co najmniej dziesięciolatka.

Patrzyłam, jak Delaneyowie idą do samochodu, zaparkowanego na jednym z ukośnych miejsc przed Bucksaw. Ojciec z trudem usadowił córkę w foteliku, na przemian prosząc ją o spokój i rugając.

– Tak – odparłam z roztargnieniem.

John zapiął dziewczynkę, potem poklepał się po kieszeniach dżinsów, powiedział coś do żony i wrócił do baru.

Stanął przede mną i pochylił się lekko.

– Przepraszam – powiedział. – Pytała, dlaczego w ogóle tu już nie przychodzimy. Postaram się jakoś tego unikać.

Pokręciłam głową.

– Nic się nie stało. Rozumiem.

– Naprawdę bardzo cię przepraszam, Falyn. Za wszystko – dodał, po czym wyciągnął portfel z kieszeni i wyszedł szybko na zewnątrz.

Wydawało się, że wraz z nim z sali uszło całe powietrze. Stałam przez chwilę jak zaklęta, nie mogąc się ruszyć ani nawet oddychać.

Kirby przeszła za bar, przywitała się ze stałymi bywalcami, po czym oparła łokcie na kontuarze.

– Myślałam już, że nigdy nie zrobi się luźniej. – Podniosła róg leżącej obok karty i westchnęła. – Hej, mówię do ciebie. Powiesz mi to, czego mi jeszcze nie powiedziałaś?

– Nie dziś – rzuciłam, wracając w końcu do rzeczywistości.

Kirby wydęła usta, nadąsana.

– Więc jak, podoba ci się? Bo… jesteś sobą, ale jakby inna. Zawsze zachowujesz się dziwnie, kiedy jakiś facet próbuje cię poderwać, ale tego akurat nie przeganiasz.

– Kogo? – spytałam nieco głośniej, niż zamierzałam.

Przewróciła oczami.

– Taylora, idiotko.

– Zgadza się. Dlaczego to robisz? – dołączyła Hannah. – Skąd to dziwne zachowanie wobec facetów?

Obrzuciłam ją gniewnym spojrzeniem.

– Sprawdź lepiej swoje stoliki.

– Tak jest, proszę pani – odparła, obracając się na pięcie.

– Mówię poważnie – odezwała się ponownie Kirby. – Myślałam, że jesteś po prostu wkurzona na swoich rodziców. Dopiero niedawno uświadomiłam sobie, że nienawidzisz facetów, ale teraz pojawił się ten Taylor.

– Nie nienawidzę facetów.

Zerknęłam ukradkiem na Taylora. On też patrzył właśnie na mnie, więc odwróciłam wzrok. Uśmiechając się pod nosem, powrócił do rozmowy z kolegami.

– Lubię facetów. Po prostu nie mam na nich czasu.

– Nie. – Kirby pokręciła głową, ścierając jakąś plamkę na kontuarze. – To coś innego.

Zabrała czystą ścierkę oraz butelkę z wodą i przeszła na salę, by wytrzeć stoliki.

– Zamówienie gotowe! – wrzasnął Chuck, aż podskoczyłam wystraszona.

Podeszłam do okienka z tacą i nałożyłam na nią jedzenie dla strażaków.

– Wszystko w porządku, dzieciaku? – spytał Chuck.

– Wszystko pod kontrolą – odparłam, wciskając krawędź tacy pod szyję i układając pod nią dłoń.

– Nie to miałem na myśli – burknął.

– Wiem! – zawołałam, odchodząc.

Chłopcy rozmawiali swobodnie, gdy do nich podeszłam. Trzy pary oczu rozbłysnęły jaśniej, gdy zrozumieli, że niosę właśnie ich jedzenie.

– Wrap – powiedziałam, kładąc zamówienie przed Daltonem. – Crêpe – dodałam, przesuwając naleśnik do Zeke’a. – Omlet z papryczkami jalapeño.

Taylor wyciągnął rękę, a ja podałam mu talerz.

– Uwaga, gorące – ostrzegłam.

– Nie przeszkadza mi to – odpowiedział z uśmiechem. Kiedy się odwracałam, dotknął mojego łokcia. – Potrafię też poprzestać na przyjaźni, zapewniam cię.

Spojrzałam na niego z powątpiewaniem.

– Jestem kelnerką w mieście odwiedzanym tłumnie przez turystów. Myślisz, że nie słyszałam tego już wcześniej? Że nie słucham ciągle takich tekstów? Posłuchaj, jesteś miły. Lubię was wszystkich, chłopaki. Ale nie potrzebuję więcej przyjaciół, szczególnie tymczasowych.

Czułam, że Taylor mnie obserwuje, gdy odchodziłam od stolika, podejrzewałam też, co myśli. Dowiódł już, że lubi wyzwania, więc rzuciłam mu kolejne.

Kiedy już zjedli wszystko, co mieli na talerzach, i zadowoleni rozsiedli się wygodniej, przyniosłam im rachunek. Sprawnie pozbierali swoje rzeczy i ruszyli z powrotem do pracy, Taylor jednak odczekał jeszcze moment, by pomachać mi przed wyjściem.

Kirby posprzątała ich stolik i przyniosła mi garść banknotów, jedno- i pięciodolarowych, oraz trochę drobniaków, w sumie więcej, niż kosztowało ich zamówienie. Pokręciłam głową i zachichotałam pod nosem. Właśnie z takiego pożegnania kelnerki cieszą się najbardziej.

Reszta zmiany upłynęła w przyjemnej atmosferze. Kiedy już zamknęliśmy drzwi za ostatnim gościem, usiadłam z Hannah na stołkach przy barze, gdzie liczyłyśmy nasze napiwki i słuchałyśmy zabawnych opowieści Hectora i Chucka o tym, co przydarzyło im się w ciągu dnia.

Masując jedną ręką kark, Phaedra wyszła do nas z zaplecza, wysmarowana serem, czekoladą i truskawkami.

– Skończyłam wreszcie to cholerne ciasto.

Chuck uściskał ją serdecznie.

– Dobra robota, kochanie. Dobra robota.

Pocałował ją w policzek, a ona odgoniła go od siebie.

– Jak było? Planowałam wrócić wcześniej. Trochę mi się zeszło.

– Daliśmy radę – odparłam.

Kirby uśmiechnęła się znacząco.

– Taylor znów tu był. Zostawił jej duży napiwek.

Przewróciłam oczami.

– Co tam napisał? – spytała Hannah.

Zmarszczyłam brwi i spojrzałam na nią ze zdumieniem.

– Co?

Wskazała głową na moje napiwki.

– Napisał coś na jednym z banknotów. Myślałam, że wiesz.

Kirby natychmiast znalazła się u mojego boku, a ja zaczęłam przeglądać pieniądze z napiwków.

– Nic tu nie ma – oznajmiłam, kręcąc głową.

– Na drugiej stronie, dzieciaku – podpowiedziała Phaedra, spoglądając na jeden z banknotów jednodolarowych.

Odwróciłam jednodolarówkę i zobaczyłam notkę sporządzoną ledwie czytelnym charakterem pisma.

Hotel Comfort Sleep

Pokój 201

Kirby parsknęła śmiechem.

– Facet nie daje łatwo za wygraną. Musisz mu to przyznać.

Wzięłam głęboki wdech, a trybiki w mojej głowie obracały się z prędkością stu pięćdziesięciu kilometrów na godzinę. Teraz, gdy miałam już pewien plan, trudno przychodziło mi zachować cierpliwość. Lecz tylko zachowując cierpliwość, mogłam osiągnąć swój cel.

– To wcale nie jest urocze, jeśli tak właśnie uważasz. Raczej obleśne i aroganckie. Ale sadzaj ich nadal w mojej części, dobrze?

– Masz to jak w banku – odparła Kirby, siadając na stołku i machając nogami niczym mała dziewczynka.

Phaedra poklepała Chucka po policzku.

– Pamiętasz, jak byłeś obleśny, kochanie?

– Jak mógłbym zapomnieć? – odparł, unosząc brew.

– Przestańcie, proszę – jęknęła Kirby z taką miną, jakby miała zaraz zwymiotować.

Ktoś zapukał do drzwi.

– Choć raz jest punktualnie – rzuciła i westchnęła.

Kiedy nie ruszyła się z miejsca ani nie powiedziała nic więcej, odwróciłam się i zobaczyłam Taylora stojącego tuż za przeszklonymi drzwiami. Miał na sobie szarą bluzę z kapturem, białą czapkę, granatowe szorty i klapki, a w dłoniach trzymał kosz pełen ubrań.

– A niech mnie… – mruknęła Phaedra swoim chrapliwym głosem.

– Mam go wpuścić? – spytała Kirby.

Wszyscy spojrzeli na mnie.

– Chwileczkę… Niech nikt się nie odzywa. Ja się tym zajmę.

– To chyba jakiś żart – powiedziała Hannah. – Czy on sobie z nas żartuje?

– Nie, ale tak czy inaczej to zabawne – odpowiedział jej Chuck, powstrzymując śmiech.

Przeszłam niespiesznie do drzwi i zatrzymałam się o krok przed nimi.

– Po co tu przyszedłeś? – spytałam, przywołując na twarz grymas irytacji.

– Dziś dzień prania – odparł, uśmiechając się od ucha do ucha.

– Rozumiem. Ale nadal nie wyjaśniłeś, po co przyszedłeś.

– Masz pralkę i suszarkę?

– Tak.

– No więc właśnie dlatego tu przyszedłem.

Pokręciłam głową z niedowierzaniem.

– Czy tam, skąd pochodzisz, ludzie nie wiedzą, jak prosić o przysługę?

– Pochodzę z Illinois.

– Wiem! – warknęłam.

Uśmiech zniknął z twarzy Taylora.

– Czy mogę skorzystać z twojej pralki i suszarki?

– Nie!

Rozejrzał się na boki, potem znów spojrzał na mnie.

– Rozumiem… czy gdzieś w pobliżu jest pralnia samoobsługowa?

– Przy Platte Avenue. Skręć w lewo, z Tejon. Jest tuż przed Institute Street. Naprzeciwko supermarketu! – zawołała Phaedra.

Obróciłam się na pięcie i zobaczyłam, jak wskazuje w odpowiednim kierunku. Posłałam jej wymowne spojrzenie, a wtedy natychmiast umilkła i wzruszyła ramionami.

– Chciałabyś pójść ze mną? – spytał Taylor. – W pralniach jest cholernie nudno.

Zacisnęłam usta, starając się ukryć uśmiech. To jest to, pomyślałam. Sięgnęłam do drzwi i przekręciłam klucz, który tkwił w zamku.

– Wejdź.

– Jesteś pewna?

– A co, teraz nagle masz skrupuły?

– Niezupełnie – odparł, przechodząc obok mnie. – Na piętrze, tak?

To musiało być zrządzenie losu. Taylor zachowywał się jak bezdomny szczeniak, którego kiedyś dokarmiałam i który nie chciał mnie potem zostawić. W dodatku pochodził właśnie z tego miasta, do którego wybierałam się od lat i od lat zbierałam na tę podróż pieniądze.

Zamknęłam drzwi, przekręciłam klucz i odwróciłam się, by zobaczyć cztery identyczne uśmieszki moich współpracowników.

– Idziesz? – spytał Taylor, stojąc przy schodach i wciąż tuląc do siebie kosz z praniem.

– Cóż… – Westchnęłam, wydmuchując grzywkę z oczu. – Czemu by nie, do cholery?

Rozdział 6

OTWORZYŁAM DRZWI PRZED TAYLOREM i obserwowałam z błyskiem rozbawienia w oku, jak ostentacyjnie rozgląda się po moim mieszkaniu. Szorty opadły nisko na jego biodra; odwrócił czapkę daszkiem do tyłu, by lepiej widzieć każdy zakątek poddasza. Był facetem, od którego w innych okolicznościach trzymałabym się z dala, a jednak stał tutaj, cudownie rozmamłany, pośrodku mojego mieszkania.

– Myślisz, że to odpowiednie miejsce na wypranie twoich rzeczy? – spytałam.

Wzruszył ramionami.

– Na pewno nieporównywalnie lepsze od pralni samoobsługowej. – Zamknął za sobą drzwi. – Gdzie masz pralkę?

Poleciłam gestem, by szedł za mną, a potem rozsunęłam drzwi umocowane w ścianie między kuchnią i łazienką. Pralka i suszarka, prawdopodobnie zakupione w roku, w którym się urodziłam, ledwie mieściły się w płytkiej, prostokątnej wnęce.

– Nadal uważasz, że to lepsze od pralni samoobsługowej? – spytałam.

– Tak, ale mogę sobie pójść, jeśli chcesz.

– Po prostu nastaw to tak, jak uważasz, i włącz.

Pełen wdzięczności uśmiech Taylora był do pewnego stopnia – no dobrze, bardzo – uroczy. Słuchając moich wskazówek, nastawił odpowiednio pralkę. Potem pochylił się nad koszem, wyjął z niego kilka par dżinsów i wrzucił je do bębna.

Przeszłam do sypialni i zajęłam się napiwkami. W portfelu dodałam połowę do tego, co zebrałam poprzedniego dnia, a połowę wrzuciłam do pudełka po butach. Potem przebrałam się w spodnie dresowe i obszerną szarą koszulkę.

– Gdzie są twoje dżinsy? – spytał Taylor.

Przystanęłam w drzwiach, zaskoczona tym dziwnym pytaniem. Wskazałam na wnętrze sypialni:

– Leżą tam na podłodze.

– W pralce zostało jeszcze trochę miejsca – powiedział, nalewając do pojemnika mydło do prania.

– Moje dżinsy nie znają twoich na tyle dobrze, żeby mogły się prać razem.

Zachichotał i pokręcił głową.

– Czy zrobiłem coś, przez co mnie znienawidziłaś? A może to jakiś test? – Spojrzał na mnie. – Bo nie próbuję się do ciebie dobrać, Ligo Bluszczowa. Chcę po prostu wrzucić twoje spodnie do pralki.

Wróciłam do sypialni i podniosłam spodnie leżące obok stolika nocnego. Potem przeszłam do łazienki i odszukałam w stercie brudnych rzeczy jeszcze dwie pary dżinsów.

– Proszę – powiedziałam, wręczając mu trzy pary.

– To wszystko?

– Tak, więc jeśli je zniszczysz, będę miała przerąbane.

Odsunęłam się od niego i opadłam na fotel.

– Nie zniszczę ich. Robię pranie od lat.

– Mama nie robiła tego za ciebie?

Taylor pokręcił głową.

– To dobrze. Niektóre mamy okropnie rozpuszczają swoje dzieciaki. Masz szczęście, że nie przyszło ci płakać nad pralką, bo nie wiedziałeś, jak ją włączyć.

– Mówisz tak, jakbyś znała to z doświadczenia.

– W naszym domu praniem zajmowała się służąca.

Czekałam na jego reakcję, ale zachował obojętną minę.

– Skoro twoi rodzice są tacy bogaci, to dlaczego mieszkasz w tej dziurze? – spytał, ściągając bluzę i wrzucając ją do pralki. Prócz szortów miał teraz na sobie jedynie cienką, przymałą koszulkę z wyblakłym napisem Eakins Football.

Przez chwilę wpatrywałam się w niego, bezskutecznie próbując ukryć uśmiech, który pojawił się na mojej twarzy.

– Dokonali złych wyborów.

Taylor podszedł do sofy i opadł na nią ciężko, a potem nacisnął na poduszki, sprawdzając, czy są twarde.

– Czyli?

– Nie twój interes.

Odchylił się na oparcie i skrzyżował ręce na piersiach.

– O co chodzi z tymi wszystkimi tatuażami? – spytałam, wodząc spojrzeniem po miszmaszu figur i kolorów pokrywających jego ręce po same nadgarstki.

– Wszyscy je mamy.

– Wszyscy, czyli kto?

– Moi bracia i ja. Właściwie większość z nas. Tommy nie ma.

– Ilu braci?

– Czterech.

– Dobry Boże.

Skinął głową, odtwarzając w myślach jakieś odległe wspomnienie.

– Nie masz nawet pojęcia.

– Gdzie oni teraz są? Twoi bracia.

– Tu i ówdzie.

Podobała mi się ta zabawa w pytania bez odpowiedzi, a on chyba też nie miał nic przeciwko. Koszulka zmięła mu się na brzuchu, a była na tyle cienka, że mogłam przez nią dostrzec jego opaleniznę i perfekcyjną rzeźbę mięśni. No tak, kaloryfer na brzuchu – chwalił się tym każdy dupek. Tych kilka mięśni stanowiło coś w rodzaju papierka lakmusowego, który pokazywał, jakim palantem był dany facet.

– Jesteś najstarszy? – spytałam.

– Tak i nie.

– Masz jakieś siostry?

– Boże, nie – rzucił i skrzywił się.

Albo nienawidził kobiet, albo traktował je na tyle źle, by nie myśleć o nich jako o ludziach. Tak czy inaczej, im dłużej przebywał w moim mieszkaniu, tym mniej martwiłam się ewentualnymi wyrzutami sumienia.

– Chcesz pooglądać telewizję? – spytałam.

– Nie.

– To dobrze – odparłam, sadowiąc się wygodniej. – Bo nie mam kablówki.

– A masz jakieś filmy?

– Phaedra ma całe pudło kaset i magnetowid w tej szafie – powiedziałam, wskazując od niechcenia. – Ale jeszcze ich nie przeglądałam.

– Jak długo tu mieszkasz?

– Jakiś czas.

Taylor wstał, stękając przy tym głośno, przeszedł powoli do szafy i otworzył ją. Miał dobrze ponad metr osiemdziesiąt wzrostu, więc widział wszystko, co leżało na górnej półce. Pociągnął za sznurek, włączając światło we wnętrzu szafy, sięgnął do środka i wyjął zakurzony magnetowid razem z plątaniną kabli.

Zdmuchnął kurz i odchylił się do tyłu, zniesmaczony.

– Wybierz jakiś film. Spróbuję uruchomić tego grata.

– Czyżby nudziła cię nasza inspirująca rozmowa?

– Śmiertelnie – odparł bez chwili wahania.

Co zadziwiające, wcale nie wydawał się niezadowolony z rozwoju wydarzeń. Nie wyglądał na zirytowanego ani nawet zniechęconego, co przyjęłam ze szczerą ulgą. Pomyślałam, że nie będzie się domagał szczególnej uwagi i zainteresowania.

– Obcy – decydujące starcie – rzuciłam, wskazując kasetę.

Taylor przeniósł pudełko do małego telewizora stojącego na stoliku z dwiema półkami. Położył odtwarzacz na dolnej, a potem zaczął rozplątywać kable.

– Tak, też to lubię.

– Lubisz? – Prychnęłam. – To klasyk.

– Widziałem, że jest tu też Szesnaście świeczek. Myślałem, że wybierzesz właśnie to. – Podłączył kabel z tyłu magnetowidu, a potem sięgnął za telewizor.

– Najwyraźniej ani trochę mnie nie znasz.

– Sam nie wiem, czy próbujesz mnie znienawidzić, czy chcesz, żebym ja znienawidził ciebie.

– Ani jedno, ani drugie.

Taylor stęknął, ale tylko dlatego, że musiał sięgnąć głębiej, by włożyć wtyczkę w odpowiednie gniazdo.

– Więc jakby co, to ja nie.

– Co ty nie?

– Nie nienawidzę cię.

– Cholera – westchnęłam z udawanym żalem.

Taylor zrobił to, co próbował zrobić, i usiadł prosto. Potem skrzyżował nogi i oparł się o ścianę przy telewizorze.

– Myślę, że nienawidzisz siebie za nas dwoje.

Czułam, że się czerwienię. Nie miał pojęcia, jak blisko jest prawdy.

– Wkurzyłem cię? – spytał, myląc moje zakłopotanie z wściekłością.

Przyciskając mocniej ramiona do poręczy fotela, pochyliłam się do przodu.

– Nie działasz tak na mnie.

– Co masz na myśli? – spytał, mrugając.

– Musiałbyś mnie choć w najmniejszym stopniu obchodzić, żebym się na ciebie zezłościła.

– Och, więc zabrałaś się teraz do analizy, prymusko z Ligi Bluszczowej? Mówiłaś, zdaje się, że nie studiowałaś psychologii?

– Jesteś niemiły.

– Rzeczywiście, mówienie komuś, że nie umie prowadzić interesującej rozmowy i że zachowuje się jak krytykancka suka, z pewnością jest niemiłe, ale nie zamierzałem posunąć się aż tak daleko. Chociaż… jedno i drugie to prawda.

– Au… – jęknęłam, celowo zachowując przy tym kamienną twarz.

Pokręcił głową, skonsternowany.

– W jednej sekundzie reagujesz na byle przytyk, a w następnej jesteś zimna jak lód. Zajmujesz całą skalę. Nie umiem cię rozgryźć, ani trochę. A przecież kobiety to moja specjalność.

– Pewnie dlatego jesteś takim dupkiem i masz takie poważanie wśród kumpli. Ale na mnie nie robi to wrażenia.

– Chcesz, żebym wyszedł? – spytał po krótkiej pauzie.

– Chyba nie. Ale możesz, jeśli chcesz.

– Nie chcę. A to samo w sobie jest dziwne, bo rzadko mam w takich sytuacjach jakieś konkretne zdanie.

– Zaintrygowałeś mnie. Mów dalej.

– Przede wszystkim podoba mi się, że jesteś cholernie popieprzona i że jesteś taką wściekłą suką. Zwykle w moim towarzystwie dziewczyny tylko chichoczą i przeciągają dłońmi przez włosy. Ty niemal powiedziałaś mi wprost, żebym się pierdolił.

– Pierdol się.

– Widzisz? Podobasz mi się.

– Może wcale nie chcę ci się podobać.

– Wiem. I rzeczywiście mi się nie podobasz, to znaczy nie w ten sposób. I to chyba najbardziej mnie zdumiewa.

Zaskoczył mnie tym wyznaniem, choć jeszcze bardziej zaskoczyło mnie dziwne ukłucie w brzuchu.

– Posłuchaj no, prymusko. Będę tu do października. Codziennie wypruwam z siebie flaki. Kiedy mam szczęście, pracuję na pierwszą zmianę i wtedy mogę zjeść lunch w waszej knajpie. Ty i twoje jędzowate komentarze to główna atrakcja w tej robocie. Pewnie traktujesz mnie w ten sposób, bo myślisz, że chcę cię przelecieć, ale najwyraźniej w tej historii nie zdołam poskromić złośnicy. Więc pogłośnijmy Obcego, żeby nie słyszeć tej gównianej pralki i posiedzieć w spokoju.

Mrugnęłam tylko, kompletnie zbita z tropu.

Wzruszył ramionami.

– Nie obchodzi mnie, jaki masz problem z rodzicami. Nie obchodzi mnie, że masz jakiś naprawdę popieprzony problem z facetami. Nie chcę się zbliżać nawet na pięć kroków do twojej cipki, a powinnaś wiedzieć, że nigdy nie używam tego słowa na „c”, jeśli chcę się z kimś przespać. Dziewczyny tego nie znoszą. Chcę po prostu przebywać w towarzystwie ciekawej osoby, która przy okazji ma pralkę, suszarkę i najlepszą kolekcję filmów, jaką widziałem od lat dziewięćdziesiątych.

– Pięć kroków, tak?

Zsunęłam się z fotela i przeszłam na czworakach po wytartej wykładzinie do Taylora.

Zesztywniał, gdy położyłam dłonie na jego udach i wychyliłam się do przodu, niemal dotykając ustami jego ust.

– Jesteś tego pewien? – wyszeptałam.

Przełknął ciężko, po czym odpowiedział półszeptem:

– Odsuń się, kurwa, ode mnie. Dobrze wiem, że dotknąć cię teraz to jak pociągnąć za spust naładowanego pistoletu.

– Więc nie pociągaj za spust – prowokowałam go dalej, niemal muskając jego wargi swoimi.

Nie pochylił się do przodu, ale i nie odsunął. Choć byliśmy tak blisko siebie, wydawał się rozluźniony i spokojny.

– Nie pociągnę.

Usiadłam na piętach i oparłam dłonie na kolanach, zastanawiając się nad tym, co powiedział.

– Wydajesz się bardzo pewny siebie jak na faceta, który codziennie mnie nachodzi.

– Jesteś naprawdę popieprzona, bardziej, niż myślałem. Przeszedłem próbę?

– Tak – odparłam rzeczowym tonem.

– Lubię z tobą przebywać, ale to nie znaczy, że jestem idiotą. A to był naprawdę idiotyczny test. Każdy facet skorzystałby z okazji, gdyby dziewczyna tak się napraszała.

– Ty nie skorzystałeś.

– Jak już wspomniałem, nie jestem idiotą. Wiem, co próbujesz zrobić. Nie wiem tylko dlaczego.

Zmrużyłam oczy.

– Mówisz, że możemy być przyjaciółmi, ale nie dotrzymujesz słowa.

– W porządku, w takim razie obiecuję, że będę bez ustanku próbował dobrać się do twojego tyłka. Jak ci się to podoba?

Przekrzywiłam głowę, próbując odgadnąć, co kryje się za jego uśmiechem, za dołkiem w brodzie i za jednodniowym zarostem pokrywającym policzki. Wiedziałam, że nie znajdę tego, czego szukam, w jego słowach ani nawet w oczach. Jego prawda pozostawała poza moim zasięgiem, podobnie jak moja, wiedziałam więc, gdzie i jak jej szukać. By zajrzeć w czyjąś duszę, trzeba sięgnąć do własnej.

– Obiecujesz? – upewniłam się.

– Przysięgam.

– Boisz się mnie? – spytałam i nie do końca był to żart.

– Ani trochę – odparł Taylor bez wahania. – Doskonale wiem, czego się po tobie spodziewać.

– Niby skąd?

– Bo przypuszczam, że jesteśmy tacy sami.

Uniosłam brwi, zaskoczona tą konkluzją, i skinęłam głową.

– Dobra, włączmy lepiej ten film.

– I przestaniesz mi dokopywać? – spytał, krzyżując ramiona na piersiach.

Wróciłam do swojego fotela i usiadłam na nim, przekładając nogi przez poręcz.

– Pewnie nie, choć nie będę cię dręczyć bardziej niż zwykle, i nie po to, żeby się ciebie pozbyć.

Taylor ukląkł przed telewizorem, włączył go, a potem nastawił kanał trzeci.

– Zapomniałeś o filmie.

Podeszłam do pudła, wyjęłam film i rzuciłam go Taylorowi, a on wysunął kasetę z pudełka i włożył ją do otworu z przodu magnetowidu. Na ekranie pojawiły się jakieś niewyraźne kształty, przez kilka sekund słychać było jedynie posępną muzykę, potem jednak obraz się wyostrzył, ukazując statek kosmiczny Ripley, maleńką białą kroplę w morzu czerni.

Taylor przeszedł na kolanach do sofy, wspiął się na nią i ułożył wygodnie.

Przez moment chciałam być miła i wyjaśnić, dlaczego tak surowo go traktuję, szybko jednak zdławiłam to uczucie, wracając do starej siebie. Dla kogoś takiego jak ja wyjaśnienia i przeprosiny były stratą czasu. Jedyne, co mi pozostało, to patrzeć do przodu, stale zapominać o tym, co było, i pod żadnym pozorem nie pozwalać sobie na uczucia podobne do tych, jakich doświadczałam w przeszłości.

Taylor sięgnął do krocza i poprawił szorty, pociągając za granatową tkaninę. Kiedy już ułożył wygodnie swoje skarby, ściągnął koszulkę.

Przewróciłam oczami. Nie zauważył tego.

Oparł głowę na ręce i wbił wzrok w ekran.

Kiedy rozbił się statek ratunkowy, a Ripley przepraszała Newt, Taylor przełożył nasze dżinsy do suszarki i włączył nowe pranie. Potem wrócił na sofę, powtarzając kwestię Newt z charakterystycznym brytyjskim akcentem:

– „Zwykle atakują nocą… zwykle”.

Zachichotałam, zignorował mnie jednak i nie odezwał się ani słowem aż do napisów końcowych.

Coraz bardziej ciążyły mi powieki. Odczuwałam skutki długiego dnia pracy.

– Masz rację – powiedział Taylor, wstając z sofy. – To klasyk.

– Trzeba będzie jeszcze trochę poczekać, zanim dżinsy wyschną – zauważyłam.

Taylor otworzył suszarkę i sięgnął do spodni.

– Tak, są jeszcze wilgotne.

Ponownie nastawił suszenie, a potem wyciągnął się na sofie, mrugnął kilkakrotnie i w końcu zamknął oczy.

– Nie możesz tu spać – powiedziałam.

– Dobra. Ale mogę tu przypadkiem zasnąć?

– Nie.

Pokręcił głową, nadal nie otwierając oczu.

– Piorę też twoje rzeczy, do cholery. Mogłabyś przynajmniej pozwolić, żebym się zdrzemnął przez chwilkę.

– Zaraz kładę się spać. Nie możesz tu zostać.

– Dlaczego nie?

– Bo nadal nie mam pewności, czy nie jesteś seryjnym zabójcą.

– Myślisz, że najpierw chciałem obejrzeć z tobą film, a dopiero potem cię zamordować? Może cię rozczaruję, prymusko z Ligi Bluszczowej, ale nie muszę czekać, aż zaśniesz, żeby cię obezwładnić. Pewnie potrafisz się bronić, ale ja mam ponad dwadzieścia kilogramów mięśni więcej niż ty.

– Na pewno. Ale tak czy inaczej, nie możesz tu zostać. Może i nie chcesz mnie zgwałcić, ale nie wiem, czy nie próbujesz mnie okraść.

Spojrzał na mnie z politowaniem.

– Wybacz, ale nie potrzebuję twojego starego zenitha. W domu mam nowiutki, płaski telewizor, całe siedemdziesiąt cali.

– W domu, czyli gdzie? W Estes Park?

– Tak. Zastanawiałem się już parę razy, czy nie przenieść się tutaj, ale wszyscy kumple i brat mieszkają albo tam, albo w Fort Collins.

– Jeden z twoich braci mieszka w Estes?

– Tak – odparł, przeciągając się. – Zawsze byliśmy praktycznie nierozłączni. Dwóch braci mieszka w Illinois, a jeden w San Diego.

– Często jeździsz do domu? – spytałam po krótkiej pauzie.

– Kiedy tylko mogę. Między sezonami pożarów.

– Czyli po październiku?

– Tak. Na Święto Dziękczynienia, Boże Narodzenie, urodziny. Młodszy brat ożenił się na wiosnę, trochę w pośpiechu. Zamierzają urządzić prawdziwe wesele w rocznicę, po wieczorze kawalerskim i tak dalej. Na pewno wtedy się tam wybiorę.

– Dlaczego?

– Drugi ślub? Zdaje się, że najlepsza przyjaciółka panny młodej była trochę wkurzona, że nie zaproszono jej na pierwszy.

– Czyli… studiowałeś w tym samym mieście, w którym chodziłeś do liceum?

– Tak, Falyn. W jaki sposób chciałabyś to wykpić?

– W żaden. To urocze. Pewnie czułeś się na studiach jak w szkole średniej, tyle że miałeś trochę więcej swobody.

– A czy nie jest tak na każdej uczelni?

– Niezupełnie. Ale ja studiowałam w Dartmouth.

– Zamknij się.

Wtuliłam policzek w poręcz fotela, w pełni zadowolona z tego, jak podle traktujemy się nawzajem. Taylor zaczął coś pisać na telefonie, a mnie zrobiło się cudownie błogo, jakby ktoś okrył mnie kilkudziesięciokilogramowym kocem.

Obudziłam się, gdy przez okna wpadał już poranny blask słońca. Czułam się tak, jakby w nocy kot nasikał mi do ust.

– Cześć – powiedział Taylor. Siedział na środku sofy, otoczony stertami poskładanych ubrań. – Musisz dziś pracować?

– Sso…? – wybełkotałam, siadając prosto.

– Czy pracujesz w niedziele?

– Nie w tym tygodniu. Dziś mam wolne – odparłam, wciąż półprzytomna. Gdy w końcu mój umysł zaczął normalnie działać, spojrzałam gniewnie na faceta, który składał właśnie moją bieliznę. – Dlaczego jeszcze tu jesteś?

– Dokończyłem pranie, a potem zasnąłem. Choć parę razy mnie obudziłaś. Często masz takie koszmary?

– Co?

– Miałaś jakieś paskudne sny – przyznał Taylor po chwili wahania. – Płakałaś.

Koszmary nie dręczyły mnie od lat, przynajmniej nie takie jak w Dartmouth. Moja była współlokatorka, Rochelle, wciąż opowiadała, jak kilka razy śmiertelnie ją wystraszyłam w środku nocy.

Spojrzałam na delikatną bawełnę, którą trzymał w dłoniach.

– Odłóż moje majtki. Natychmiast.

Taylor wrzucił je do kosza z resztą mojej bielizny. Były to w większości tanie gatki kupione w dyskoncie, niektóre zdążyły się już postrzępić na obrzeżach.

– To było ostatnie pranie – powiedział, wskazując na koszyk. – Skarpetki i majtki.

– O mój Boże – jęknęłam, masując twarz. – Rozumiem, że teraz narobisz mi wstydu, paradując przed wszystkimi moimi współpracownikami i klientami.

Taylor wstał.

– Nie ma tu jakiegoś tylnego wyjścia?

– Chuck i chłopcy i tak cię zobaczą.

– O której otwieracie w niedzielę?

– Chuck i Phaedra są tu prawie bez przerwy, od świtu do nocy.

– Masz tu w ogóle jakąś prywatność?

Zdmuchnęłam grzywkę z twarzy.

– Do tej pory jej nie potrzebowałam.

– Poradzę sobie. Wiem, co zrobić.

Taylor upchnął swoje pranie w koszyku, w którym je przyniósł, a potem pokazał, żebym zeszła z nim na dół. Stanęliśmy u podnóża schodów, gdzie doskonale widzieli nas emeryci, którzy zawsze wpadali tu w niedzielę rano na kawę, wszyscy moi współpracownicy, kilka miejscowych rodzin i grupka turystów.

Kirby stanęła jak wryta, podobnie jak Hannah. Phaedra, zaintrygowana ich zachowaniem, obróciła się na pięcie i otworzyła usta ze zdumienia. Gwar rozmów wypełniający salę raptownie ucichł.

Taylor odchrząknął.

– Nie tknąłem jej. Zbyt zołzowata jak na mój gust.

Minął mnie, przechodząc do wyjścia. Patrzyłam na niego w milczeniu, żałując, że nie mogę zabijać spojrzeniem.

Kirby parsknęła śmiechem. Wciąż chichotała, gdy Taylor pomachał jej na pożegnanie, wychodząc na ulicę. Phaedra starała się nie uśmiechać, zdradzały ją jednak zmarszczki w kącikach oczu. Hannah wydawała się równie zszokowana jak ja.

– Dzień dobry, kochanie. Kawy? – powiedziała Phaedra, podając mi kubek z parującym napojem.

– Dziękuję – wycedziłam przez zęby. Potem ruszyłam ciężkim krokiem w górę schodów.

– Falyn?! – zawołała za mną.

Przystanęłam, odwróciłam się powoli i spojrzałam na nią.

– Wyprzedza cię o dziesięć kroków, dzieciaku.

– Wiem – burknęłam, wchodząc z kawą do mieszkania.

Zatrzasnęłam kopniakiem drzwi i oparłam się o lodówkę. Gdy poczułam pod powiekami łzy bezsilnej złości, postawiłam kubek z kawą na blacie, pobiegłam do sypialni, zabrałam z szafy pudełko po butach i położyłam się z nim na łóżku.

Ostatni list leżał na samej górze, przykrywał plik banknotów przeznaczonych na bilet lotniczy. Przytuliłam kartkę z notesu do piersi i wzięłam głęboki wdech. Starannie nakreślone litery informujące mnie o wszystkim, co mnie omijało, miały już prawie cztery miesiące i starzały się z każdym dniem.

Opuściłam kartkę na kolana.

Oczywiście, że to będzie pieprzony Taylor Maddox. Ostatni człowiek na Ziemi, z którym chciałabym się zadawać, jest moją przepustką do Eakins.

Odsunęłam od siebie tę myśl. Nie chciałam tego planować ani nawet o tym myśleć.

Po prostu musiałam się tam dostać. Bez żadnych oczekiwań. Bez złudzeń. Chciałam po prostu zapukać do ich drzwi. Nawet jeśli oni nie zechcą mi przebaczyć, może w końcu ja zdołam przebaczyć samej sobie.

Rozdział 7

OTARŁAM POLICZKI, UŚMIECHAJĄC SIĘ, gdy tato w Duchu wypchnął telewizor z motelowego pokoju na balkon. Na ekranie pojawiły się napisy końcowe, którym towarzyszyła upiorna muzyka, a ja spojrzałam spod zmarszczonych brwi na pusty kubek po kawie, stojący obok mnie na dywanie.

Cała zawartość mojej lodówki składała się z zapleśniałego słoika z dipem serowym, butelki keczupu i dwóch puszek Red Bulla. Phaedra podarowała mi używany ekspres do kawy, ale nie miałam już ani kawy, ani cukru… ani wody, jeśli nie opłaciłam na czas rachunku. Wzdrygnęłam się na myśl, że będę musiała zejść na parter, by skorzystać z toalety. Wiedziałam, że najpierw wyczyszczę całe to pomieszczenie, bo choć zwykle starałam się nie zachowywać jak snobka, publiczne toalety zawsze budziły we mnie dreszcz obrzydzenia.

Wstałam i zeszłam do kuchni. Moja głowa natychmiast wypełniła się głośnymi rozmowami klientów, a szczególnie piskiem i wrzaskami dzieci. Miałam wrażenie, że zawsze trafiały w tę oktawę, na którą byłam najbardziej wrażliwa, zgrzytały w moim mózgu niczym metalowy widelec o talerz.

Woda zbryzgała mi koszulkę, gdy płukałam kubek. Zgrzytnęłam zębami i włożyłam go do jednej z trzech zmywarek.

Hector wyszedł zza rogu i uśmiechnął się do mnie, wycierając dłonie w fartuch.

– Czy zamierza pani wyjść dzisiaj z domu i zobaczyć, jak wygląda świat na zewnątrz, panno Falyn? – spytał.

Westchnęłam ciężko.

– A czy ty przestaniesz w końcu zwracać się do mnie w ten sposób?

Hector uśmiechnął się tylko i zajął swoimi obowiązkami.

W okienku zamówień pojawiła się twarz Phaedry.

– Cześć, dzieciaku. Co zaplanowałaś na dzisiaj?

– Nic – odparłam, zjadając kawałek selera pozostawiony na blacie.

Pete klepnął mnie w dłoń, gdy sięgnęłam po następny. Parsknęłam śmiechem, potem jednak szybko spoważniałam.

– Mówił, że miałam jakieś koszmary – wyznałam mu. Zmarszczył brwi. – Minęło już naprawdę sporo czasu, odkąd… – dodałam, nie kończąc zdania.

Phaedra podeszła do mnie i delikatnie odsunęła kosmyk włosów, który opadł mi na twarz.

– Na pewno niczego nie planowałaś? – spytała.

– Na pewno. Bo co?

Wskazała głową za siebie.

– Bo ten chłopak jest tutaj. I czeka na ciebie.

Przeszłam do drzwi i zobaczyłam Taylora stojącego na chodniku. Pomachał do mnie.

– Lubi cię – rzuciła Kirby, gdy ją mijałam.

Taylor wbił dłonie w kieszenie dżinsów, mimowolnie napinając przy tym wyrzeźbione mięśnie przedramion.

– Jeśli powiesz mi, że akurat byłeś w okolicy, będę rozczarowana – powiedziałam, krzyżując ręce na piersiach.

Zachichotał i opuścił wzrok.

– Nie. Nudziłem się, więc od razu przyszedłem tutaj.

– Ty też masz dzisiaj wolne?

– Zgadza się. Chcesz pobawić się ze mną w zwiedzanie? Sama wymieniłaś całą listę miejsc, które warto zobaczyć.

– A będziesz mnie tam woził? Bo ja nie mam samochodu.

– Mój pick-up stoi tam – odparł, obracając się w miejscu i wskazując na czarne zagraniczne auto z ubłoconymi oponami. Potem spojrzał ponownie na mnie. – Więc jak ty się właściwie przemieszczasz? – spytał, marszcząc brwi.

– A dokąd mam jechać? – odpowiedziałam pytaniem.

Taylor wyciągnął rękę i uśmiechnął się szelmowsko.

– Ze mną.

W pierwszym odruchu chciałam odmówić. Przywykłam już do roli dziewczyny, która marudzi i odrzuca wszystkie propozycje ze strony facetów, ale w przypadku Taylora nie musiałam tego robić. Moje obelgi nie robiły na nim żadnego wrażenia, byłam więc pewna, że będzie do mnie wracać, dopóki stąd nie wyjedzie. Jeśli zdołam go namówić, by zabrał mnie ze sobą do Eakins, nie będę nawet musiała odtrącać go po powrocie do Colorado Springs. Jego praca i związane z nią odległości zrobią to za mnie.

Uśmiechnął się szeroko, pokazując znów dołek w policzku, któremu praktycznie nie dało się odmówić.

– Tylko nie rób żadnych głupot. Nawet nie próbuj otwierać przede mną drzwi samochodu.

– Wyglądam twoim zdaniem na takiego faceta?

– Nie, ale nie wyglądasz też na faceta, który tylko przyjaźni się z dziewczynami, a mam wrażenie, że właśnie zagiąłeś na mnie parol.

Pociągnął mnie za sobą na drugą stronę ulicy, rozejrzawszy się najpierw na boki.

– Cóż mogę powiedzieć? Jesteś przeciwieństwem mojej lepszej połówki.

– Aha, czyli jestem tak okropna, że czujesz się przy mnie kimś lepszym? – spytałam, przystając obok drzwi pasażera.

– Otóż to – odparł, wskazując na mnie palcem.

Sięgnął do klamki, ale odtrąciłam jego dłoń.

– Nie martw się, prymusko. Nie otworzyłbym ci drzwi, nawet gdybym cię lubił – powiedział. – Ty prowadzisz. Nie wiem, dokąd mamy jechać, a nie chcę, żebyś mną kierowała.

– Chcesz, żebym prowadziła twój samochód? – spytałam, próbując ukryć zdenerwowanie. Nie robiłam tego od lat.

Taylor wcisnął guzik na pilocie i wręczył mi kluczyki – niektóre lśniły nowością, inne nie. Przechodząc przed maską pick-upa i siadając na miejscu kierowcy, starałam się nie okazywać strachu i przede wszystkim wcale go nie czuć. Zatrzasnęłam drzwi i zapięłam pas bezpieczeństwa, przerażona tym, że drżą mi ręce.

– Czy ty w ogóle masz prawo jazdy? – spytał.

– Tak. Umiem prowadzić. Po prostu… nie robiłam tego przez jakiś czas. – Wciągnęłam powietrze w nozdrza i poczułam się jeszcze gorzej. – Przez całe rano sprzątałeś auto, zgadza się?

– Pachnie jak nowe, prawda?

– A nie jest?

– Nie. Kupiłem je w zeszłym roku.

Wyjął z mojej dłoni pęk kluczy, wybrał największy i włożył go do stacyjki.

– Jezu… – wyszeptałam. – Naprawdę myślę, że nie powinnam prowadzić.

– Dasz sobie radę.

Z głośników buchnął ostry hard rock.

Taylor zmniejszył głośność.

– Przepraszam.

– Więc jednak nie country? – spytałam, kładąc dłonie na kierownicy, na drugiej i dziesiątej godzinie.

– Country jest do tańca i do płakania – odparł ze śmiechem. – Do sprzątania auta najlepsze jest AC/DC.

Skrzywiłam się mimowolnie.

– Ale to jest… strasznie stare.

– Klasyka się nie starzeje. Jedźmy.

Wrzuciłam wsteczny bieg, obróciłam się na fotelu i zaczęłam cofać. W tym samym momencie z tyłu pojawił się samochód i na mnie zatrąbił. Wcisnęłam gwałtownie hamulec.

Taylor tylko spojrzał na mnie, unosząc brwi niemal po same włosy.

– Chciałabym bardzo trzymać się wizerunku żelaznej suki, ale chyba nie dam rady – jęknęłam.

– Więc kiedy ostatnio prowadziłaś?

– Jakieś pięć lat temu.

– Dlaczego tak dawno?

– Bo nie miałam samochodu.

– Nigdy? Czy go rozbiłaś?

Patrzyłam na niego w milczeniu, nie będąc w stanie odpowiedzieć.

Rozpiął swój pas.

– Lepiej powiedz mi po prostu, dokąd mam jechać. Wolałbym nie słuchać wskazówek od dziewczyny, ale może jakoś to wytrzymam. A nauką jazdy zajmiemy się kiedy indziej.

– Jakoś to wytrzymasz? Czyli mam zakładać, że w ogóle będziesz mnie pytał o drogę? Czy to już zbyt odległe od pradawnego stereotypu?

Zmierzył mnie lodowatym spojrzeniem.

– Prymusko, przestań do mnie gadać tak, jakbyś pisała jakąś pieprzoną pracę naukową.

– Dobrze, w takim razie po prostu jedźmy – odparłam, przesuwając się na miejsce pasażera.

Taylor przebiegł przed maską, wsiadł do auta i umościł się na fotelu kierowcy.

– Teraz czuję się o wiele lepiej – powiedział, kiwając głową.

– Ja też – zgodziłam się.

– Dokąd jedziemy najpierw?

– Hm… Do Garden of the Gods, Ogrodu Bogów. To tylko dziesięć minut stąd, a parking jest bezpłatny.

– Nie Pikes Peak? Nigdy tam nie weszłaś, prawda? – spytał oskarżycielskim tonem. – Słyszałem, że miejscowi tego nie robią.

– Owszem, weszłam – warknęłam. – I to kilka razy. Ale z Garden of the Gods dobrze widać Pikes. To naprawdę wyjątkowe miejsce, wierz mi.

– Dobrze. Więc dokąd mam jechać?

– Najpierw Tejon na południe, do Uintah. Kiedy dojedziesz do Trzydziestej Ulicy, skręć w West Colorado, do Ridge Road. Potem kieruj się drogowskazami.

– Jasne – odparł, cofając. Zahamował gwałtownie, gdy zatrąbiło na niego inne auto. – Widzisz? Nie tylko ty masz z tym problem.

Roześmiałam się i pokręciłam głową, gdy wyjeżdżał na Tejon Street.

Znajomy widok za oknem nie zmienił się szczególnie od czasów mojego dzieciństwa. Kolorado było małym edenem, jego mieszkańcy robili wszystko, by zachować naturalne piękno tego stanu. Garden of the Gods stanowił esencję tego piękna, a tamtejsze widoki dosłownie zapierały dech w piersiach. Uwielbiałam odwiedzać to miejsce jako dziecko – nie tylko po to, by po raz kolejny je oglądać, ale też by obserwować reakcje ludzi, którzy przyjechali tu po raz pierwszy.

Taylor nie był tu żadnym wyjątkiem. Gdy zaparkowaliśmy, rozglądał się dokoła w milczeniu. Prawie się nie odzywał, gdy ruszyliśmy w drogę; oddychał głęboko świeżym powietrzem i chłonął widoki. Tu i ówdzie czerniły się kłęby dymu z odległych pożarów lasu, ale wcale go to nie peszyło.

Mniej więcej po godzinie marszu przysiadł na głazie, by przez chwilę odpocząć.

– To niesamowite. Jestem zły na siebie, że przez tyle czasu nigdy jakoś tu nie trafiłem. Muszę to pokazać chłopakom.

Uśmiechnęłam się, zadowolona z jego reakcji.

– Każdy powinien zobaczyć to miejsce. Sama nie wiem… Po prostu coś w nim jest.

– W pracy chodzę przez cały dzień, a teraz już się zmęczyłem. Czemu, do cholery?

Podniosłam wzrok, spoglądając spod przymrużonych powiek na słońce. Krople potu spływały mi po karku i wsiąkały w krawędź koszulki.

– Myślę, że nie jesteś zmęczony, tylko rozluźniony.

– Może i tak. Najchętniej bym się teraz zdrzemnął.

– To dlatego, że nie spałeś całą noc, tylko zajmowałeś się moim praniem.

– Nie całą noc. Trochę spałem. A swoją drogą, ślinisz się przez sen.

– Och, więc dlatego nie próbowałeś się do mnie dobierać. Myślałam, że po prostu chrapię.

– Nie. Prawdę mówiąc, wyglądasz wyjątkowo uroczo, kiedy śpisz.

Parsknęłam głośno.

– Mówisz tak, jakbyś spędził z kimkolwiek innym całą noc.

Zastanawiał się nad tym przez moment.

– Masz rację.

– No dobrze, więc powiedz mi o sobie coś, czego jeszcze nie wiem – poprosiłam, siląc się na obojętny ton. Wkraczałam tym samym na niebezpieczny teren. Był to kluczowy moment, w którym mogłam zdobyć potrzebne informacje, udając, że wcale mi na tym nie zależy.

– Na przykład co? – spytał, ściągając brwi.

Skrzyżowałam ręce na piersiach i wzruszyłam ramionami.

Poklepał puste miejsce obok siebie.

– Urodziłem się pierwszego stycznia.

– To rzeczywiście ciekawe. – Usiadłam obok niego, wyciągając przed siebie wyprostowane nogi. Dopiero teraz uświadomiłam sobie, jaka jestem zmęczona. – Zawsze urządzasz wtedy dużą imprezę, co?

– Owszem.

– Myślałam, że będziesz mówił o swojej pracy.

– Praca to nic niezwykłego. A kiedy ty masz urodziny? – spytał.

– Och, bawimy się teraz w Dwadzieścia Pytań?

– Tak, w pewnym sensie – odparł z udawaną irytacją.

– Ja uważam, że twoja praca jest niezwykła. Ratujesz ludzkie życie, domy, całe miasta.

Czekał cierpliwie, aż odpowiem na jego pytanie.

– Nie mam urodzin w święta.

Wciąż czekał.

Przewróciłam oczami.

– Trzynastego maja.

– Masz rodzeństwo?

– Nie.

– Więc jedyne dziecko rodziców ich nienawidzi. To okropne.

– Tak.

– O kurczę. Myślałem, że zaprzeczysz. Naprawdę ich nienawidzisz?

– Chyba tak. – Uzmysłowiłam sobie ze zdumieniem, że właściwie wcale nie zastanawiałam się nad tą odpowiedzią, jakby sprawa była oczywista.

– Mogę spytać dlaczego?

Westchnęłam ciężko. Druga część gry, którą zaczęłam na długo przed Dwudziestoma Pytaniami, polegała na tym, by nie zdradzić zbyt wiele, udając jednocześnie, że niczego nie ukrywam.

– Pewnie miałeś cudowne dzieciństwo.

– Wcale nie.

– Kochałeś mamę na tyle, żeby wytatuować sobie jej imię na ręce.

– Brat chciał mieć taki tatuaż, więc ja też musiałem.

– A to dlaczego?

– Mamy takie same dziary.

– Dokładnie takie same? Wszyscy?

– Nie, tylko Tyler i ja.

– Taylor i Tyler – powiedziałam i parsknęłam śmiechem.

Też się roześmiał.

– Do tego Thomas, Trenton i Travis.

Uniosłam brwi.

– Poważnie? Nie, żartujesz sobie.

– Lubiła literkę T – wyjaśnił i wzruszył ramionami.

– Najwyraźniej. Więc… twoi rodzice nadal mieszkają w Eakins?

– Tak.

– Jak jest w Illinois?

– Nie wiem – odparł i jakby posmutniał. – W Eakins jest właściwie jak na wsi.

– Czyli tak jak tutaj?

Pokręcił głową.

– Nie. To naprawdę mała miejscowość. Mamy tylko jeden sklep spożywczy, kilka restauracji i dwa bary.

– I salon tatuażu?

– Tak. Pracuje tam mój brat, Trenton. Jest w tym naprawdę dobry.

– Zrobił wszystkie twoje tatuaże?

– Prócz tego jednego. – Taylor wyciągnął rękę i wskazał na napis Diane.

– Dlaczego akurat nie ten?

Wstał.

– To już więcej niż dwadzieścia pytań.

Podał mi dłoń, pociągając mnie do góry. Podniosłam się z głazu, a potem otrzepałam spodnie.

– Nie wydaje mi się, ale powinniśmy już wracać, jeśli chcesz zobaczyć dzisiaj inne atrakcje.

Rozejrzał się dokoła i pokręcił głową.

– Nie. Wystarczy mi ten spacer. Chyba że jesteś głodna albo coś w tym rodzaju?

Spojrzałam na niego. Był trochę zbyt miły, zbyt uprzejmy, czasami wręcz troskliwy, a ukrywał to wszystko pod maską wygadanego faceta z kolorowymi tatuażami.

Przekrzywił lekko głowę.

– Co?

– Nic. Po prostu jesteś… inny, niż myślałam… chyba.

– Świetnie. Teraz się we mnie zakochałaś. Nigdy już się ciebie nie pozbędę.

– Z pewnością się nie zakochałam i nigdy nie zakocham – prychnęłam, marszcząc nos.

– Obiecujesz? – spytał ze znaczącym uśmieszkiem.

– Tak, a w odróżnieniu od ciebie ja dotrzymuję obietnic.

– Świetnie. Życie będzie teraz znacznie prostsze, skoro już sama zamknęłaś się w strefie wyłącznie dla przyjaciół. – Pchnął mnie żartobliwie do przodu, a ja go odepchnęłam. – Chodźmy.

Byliśmy już niemal z powrotem przy aucie, gdy słońce zniknęło za górami. Temperatura spadła, nie było już upalnie, lecz przyjemnie rześko, a wieczorna bryza chłodziła krople potu na mojej skórze.

Gdzieś przed nami grała muzyka, wiatr niósł ze sobą zapach jedzenia.

– Oho, robią dziś imprezę ze zbiórką pieniędzy – powiedziałam.

– Tutaj? – zdziwił się Taylor.

– Tak, jak co roku. Zbierają środki na… – Zmierzyłam Taylora spojrzeniem od stóp do głów. – To Gala Bohaterów, zbierają pieniądze dla rodzin poległych strażaków.

Skinął z uznaniem głową.

– Świetnie.

Kiedy zobaczyliśmy światła i rozbawionych ludzi, zamarłam nagle w bezruchu.

– Cholera… cholera…

– Co?

– Moi rodzice tu są. Przychodzą co roku.

– Więc obejdziemy to miejsce.

– Jest ciemno. – Westchnęłam. – Powinniśmy trzymać się szlaku. Ludzie często się tu gubią.

Wziął mnie za rękę.

– Przejdziemy szybko obok. Mój samochód jest niedaleko, za tym głazem.

Skinęłam głową, po czym ruszyliśmy oboje w stronę wielkiego białego namiotu obwieszonego lampionami. Gwar rozbawionych głosów i śmiech mieszały się z terkotem agregatu prądotwórczego.

Byliśmy już niemal po drugiej stronie, gdy usłyszałam, jak William wymawia moje imię. Zamknęłam oczy i poczułam, jak Taylor ściska mi dłoń.

– Falyn?! – zawołał ponownie William.

Odwróciliśmy się, a gdy ojciec rozpoznał Taylora, a potem zobaczył nasze splecione dłonie, wypiął gniewnie pierś, gotów do wybuchu złości. Po chwili dołączyła do nas Blaire, ubrana w długą, szeroką suknię. Stanęła obok męża i wzięła go pod rękę. Na jej twarzy malowała się dobrze mi znana mina, na którą od jakiegoś czasu patrzyłam z coraz większą przyjemnością.

– Falyn, kochanie, co ty tu robisz? – spytała.

– To publiczne miejsce – odpowiedziałam ze złością.

To pytanie i ton jej głosu zdradziły jej prawdziwe intencje. Zwracała się do mnie tak czułymi określeniami tylko w obecności przyjaciół, w dodatku tych fałszywych, których w zaciszu własnego domu zmieszałaby z błotem. Nie byłam tu mile widziana, a Blaire chciała, bym jak najszybciej sobie poszła.

Wokół rodziców zaczęli się gromadzić inni goście, niczym mała armia ciekawskich i krytycznych dupków, którzy chcieli usłyszeć każde słowo, by mieć o czym rozmawiać na następnej imprezie.

Zaczęłam się odwracać, ale William podszedł do nas szybko.

– To musi się wreszcie skończyć. Nie możesz…

– Tato – przerwałam mu słodkim głosem. – Pamiętasz Taylora Maddoxa. Jest z Eakins w Illinois.

William pobladł.

Blaire podniosła rękę do piersi.

– Bill – powiedziała, odwracając się do męża. – Pozwól Falyn zabawiać jej przyjaciela. Dobranoc, kochanie.

– Porozmawiamy o tym później – rzucił William, odwracając się do mnie plecami.

Pociągnęłam Taylora w stronę samochodu, chcąc jak najszybciej ukryć się w kabinie. Gdy usiadł obok mnie, zapięłam pas i odetchnęłam z ulgą.

– Wszystko w porządku? – spytał.

– Chyba tak.

– O co w tym chodziło?

Pokręciłam tylko głową.

– Falyn – odezwał się ponownie. – Dlaczego to dla nich takie ważne, że jestem z Eakins?

– Bo nie chcą, żebym się zbliżała do tego miejsca.

– Dlaczego?

– Bo mogłabym narobić sporych kłopotów wielu ludziom, gdybym się tam znalazła.

Taylor uruchomił silnik, a ja zerknęłam na niego.

– Wiedziałaś, że jestem z Eakins, kiedy się poznaliśmy?

– Nie.

– Czy to ma coś wspólnego z pożarem?

– Czy co ma coś wspólnego z pożarem? Z jakim pożarem?

Obrzucił mnie gniewnym spojrzeniem.

– Robisz sobie ze mnie jaja, Falyn? Kim ty jesteś?

Zmarszczyłam nos.

– Jaki pożar? O czym ty mówisz?

Zwrócił się ponownie do przodu.

– Znasz Trexa?

– Tego faceta, który przyszedł z wami do Bucksaw za pierwszym razem?

Taylor westchnął i wrzucił wsteczny bieg.

– Oboje musimy jutro pracować. Powinniśmy wracać do domu.

Nie odezwał się podczas jazdy do centrum miasta. Kiedy zaparkowaliśmy przed Bucksaw, nawet nie zgasił silnika.

– Dzięki. – Powoli wypięłam pas i położyłam dłoń na klamce. – To był miły dzień.

– Tak – potwierdził i westchnął. Wydawał się smutny i rozżalony.

Wyjęłam klucze i otworzyłam drzwi oświetlone reflektorami pick-upa. Kiedy znalazłam się już w środku, Taylor wycofał i odjechał.

Stałam w wypełnionej mrokiem sali, samotna i zdezorientowana. Wyglądało na to, że Eakins skrywa także inne sekrety, nie tylko mój.

Rozdział 8

SZEŚĆ DNI.

Przez sześć dni w The Bucksaw Café nie pojawił się ani Taylor, ani ktokolwiek z jego zespołu, łącznie z tajemniczym Trexem. Stale myślałam o tym, co powiedziałam podczas naszego ostatniego spotkania, aż rozbolała mnie od tego głowa.

Stukałam palcami jednej dłoni w blat, ogryzając jednocześnie skórki na drugiej. Zwykle brak telefonu dawał mi poczucie wolności, ale teraz, gdy chciałam poszukać czegoś w Google, miałam ochotę wyjść na zewnątrz i kupić jakąś komórkę.

– Zdaje się, że miałaś przestać to robić – powiedziała Phaedra, przechodząc obok mnie z miednicą pełną brudnych naczyń.

Wyjęłam palec z ust. Skórka wokół paznokcia była biała i rozdarta.

– Cholera.

Kirby stała przy automacie z napojami i wybierała czyste ścierki do ścierania stołów, choć od dwudziestu minut nikogo nie usadziła. Na sali byli tylko stali bywalcy, którzy nie przestraszyli się ulewnego deszczu.

– Masz przy sobie telefon? – spytałam, zwracając się do Kirby.

Wyjęła aparat z kieszeni fartucha.

– Tak. Dlaczego?

– Chciałam coś sprawdzić. Mogę skorzystać?

Podała mi komórkę w grubym różowym etui ochronnym. Ostatnio miałam w ręce telefon bardzo dawno temu, jakby w innym życiu, ale wyświetlacz wyglądał tak samo. Bez trudu odszukałam ikonkę przeglądarki internetowej.

Stuknęłam w nią i wpisałam kilka słów: Pożar w Eakins, Illinois.

Na pierwszej stronie widniało mnóstwo linków do artykułów o pożarze w miejscowym college’u. Kliknęłam w pierwszy i przeczytałam relację o ponad setce studentów, którzy zginęli uwięzieni w piwnicy jednego z uczelnianych budynków. Wzdrygnęłam się, patrząc na zdjęcia pokrytych sadzą twarzy, przypominających oblicze Taylora w dniu, w którym go poznałam. W artykule kilkakrotnie pojawiło się nazwisko Maddox, Travis Maddox. Policja przesłuchiwała go w związku z udziałem w bójce. Zastanawiałam się, dlaczego tylko Travis i jeszcze jeden mężczyzna znaleźli się w kręgu podejrzeń policji, choć na miejscu było wielu innych studentów.

– O co chodzi? – spytała Kirby, widząc moją zatroskaną minę.

– Jeszcze nie wiem – odparłam, podnosząc wzrok na swoje stoliki.

– Falyn! Zamówienie gotowe! – zawołał Chuck.

Odłożyłam telefon i przeszłam szybko do okienka. Już kilka lat temu opanowałam do perfekcji układanie talerzy na tacy. Potrzebowałam zaledwie paru sekund, by umieścić na niej wszystkie dania i przejść na salę.

– Ta-dam – powiedziałam, zatrzymując się przy moim ulubionym stałym kliencie, Donie.

Mężczyzna usiadł prosto i odsunął na bok herbatę, robiąc miejsce na posiłek.

– Wyświadcz mi przysługę i przetnij ten stek, przystojniaku.

Skinął głową, sięgnął po sztućce i przekroił gruby plaster mięsa.

– Tak – westchnął, po czym podniósł widelec do ust.

Położyłam mu dłoń na ramieniu.

– I jak?

Pokiwał z uznaniem głową, przeżuwając stek.

– Jesteś moją ulubienicą, Falyn.

– A ty moim ulubieńcem, dobrze o tym wiesz.

Mrugnęłam do niego, a potem przeszłam do automatu z napojami.

Niebo było zachmurzone, a chodniki mokre od deszczu, który padał z przerwami od samego rana. Taka pogoda oznaczała mniej tyłków na krzesłach i mniej napiwków w naszych kieszeniach.

Phaedra przyniosła z zaplecza plik świeżo wyczyszczonych kart i włożyła je do kwadratowego wiklinowego kosza. Skrzyżowała na piersiach opalone, brązowe ramiona.

– Nie będę narzekać na deszcz. Potrzebowaliśmy deszczu.

– Owszem – przytaknęłam.

– Może to pomoże twojemu chłopakowi gasić pożary.

– Musiałoby padać przez kilka ładnych dni. A on nie jest moim chłopakiem. Nie widziałam go od tygodnia.

– Wróci.

Roześmiałam się i pokręciłam głową.

– Nie sądzę.

– Pokłóciliście się?

– Nie. Niezupełnie. W pewnym sensie. Wpadliśmy na moich rodziców. Wspomniałam o Eakins. Doszło do nieporozumienia.

Na twarzy Phaedry pojawił się znaczący uśmieszek.

– Domyślił się, że chcesz go wykorzystać?

– Co? Nie, wcale go nie wykorzystuję – odparłam, przeniknięta poczuciem winy.

– Nie?

– Ja tylko… korzystam z okazji. Nie musi zabierać mnie ze sobą, jeśli nie chce. Niczego nie udaję. Właściwie jestem dla niego cholernie niemiła.

Phaedra słuchała spokojnie, jak próbuję się wygrzebać z dołka, który właśnie pod sobą wykopałam.

– Więc dlaczego przestał tu przychodzić?

– Myśli chyba, że mam coś wspólnego ze śledztwem dotyczącym jego młodszego brata.

– Co takiego? A skąd mu się to wzięło?

Zdmuchnęłam kosmyki włosów z twarzy.

– To długa historia.

– Jak zawsze.

Czułam, jak mnie obserwuje, gdy przechodziłam przez salę.

– Jeszcze wody? – spytałam kobietę siedzącą przy stoliku dwunastym.

Pokręciła głową i odprawiła mnie machnięciem ręki, a ja podeszłam do następnego klienta.

Niebo znów się otworzyło, wielkie krople zaczęły bombardować chodnik i jezdnię. Uderzały z taką siłą, że rozbryzgiwały się na wszystkie strony, co wyglądało tak, jakby nad ziemią zalegała cienka warstwa mgły.

– Robi się paskudnie – zwróciłam się do Dona. – Zadzwonić do Michelle, żeby po ciebie przyjechała?

Pokręcił głową.

– Nie chcę, żeby wychodziła z wnukami w taką pogodę. To moje prawnuki, wiesz zresztą. Nazywają mnie Papą.

– Wiem – odpowiedziałam z ciepłym uśmiechem. – Mają szczęście, maluchy. Chciałabym, żebyś był moim papą.

Don zachichotał.

– Ależ jestem. A jak myślisz, dlaczego codziennie cię odwiedzam?

Delikatnie dotknęłam jego pleców czubkami palców.

– Cóż, może po prostu jedz wolniej ten sernik. Za chwilę deszcz pewnie trochę zelżeje.

Pochyliłam się, by pocałować go w policzek, a ten ugiął się pod dotykiem moich ust. Zapach płynu po goleniu i szorstki zarost były tylko dwiema spośród stu rzeczy, które uwielbiałam w tym człowieku.

Kilku mężczyzn przebiegło wzdłuż szklanej ściany i wpadło do środka, śmiejąc się i przekrzykując. Taylor zamachał głową, otrząsając się z wody, a potem ściągnął dłońmi wilgoć z przedramion.

Kirby wskazała na bar, nakłaniając Taylora, by zaprowadził pozostałych do pustych stołków przed automatem. Kiedy przechodził obok mnie, spojrzeliśmy sobie w oczy. Zabrałam kilka brudnych talerzy i starałam się nie przenieść ich zbyt szybko do Hectora, a potem wróciłam i stanęłam obok Phaedry.

– Twój chłopak ma wolny dzień – powiedziała.

Czułam, jak pieką mnie policzki.

– Proszę, przestań go tak nazywać.

– Jemu się to podoba – wtrącił Dalton żartobliwym tonem.

Taylor spojrzał na niego spod przymrużonych powiek.

– Tak sobie tylko gadam – wycofał się natychmiast Dalton, opuszczając ramiona. – Cholera…

Wszyscy trzej byli ubrani w przemoknięte T-shirty i dżinsy. Na szarej koszulce Taylora, dokładnie na jego sercu, widniał wizerunek czerwonego buldoga otoczonego słowami Eastern State. Odwrócił czerwoną czapkę daszkiem do tyłu, a ja uśmiechnęłam się pod nosem, wiedząc, że tylko by zaprzeczył, gdybym powiedziała, że dopasował te dwa elementy kolorem.

– Rzeczywiście, w pewnym sensie nawet mi się to podoba – powiedział, odwracając wzrok od Daltona. Potem szturchnął go łokciem, na co kolega odpowiedział tym samym.

Phaedra pokręciła głową i podniosła karty.

– Będziecie coś jeść czy nie?

– Będziemy – odpowiedział Zeke, klaszcząc i zacierając dłonie.

Phaedra położyła przed każdym z nich menu i wyszła do kuchni.

Taylor tylko zerknął na mnie przelotnie, po czym wbił wzrok w kartę.

– Coś do picia? – spytałam.

– Colę wiśniową – odpowiedzieli jednym głosem.

Parsknęłam śmiechem i odwróciłam się, by wziąć kubki i napełnić je lodem.

– To wcale nie jest śmieszne. Stul pysk – syknął Taylor.

Spojrzałam na niego.

– Słucham?

Natychmiast odchrząknął i wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Przepraszam. To nie było do ciebie.

Uniosłam brew w niemym pytaniu.

– Dalton powiedział, że masz ładny tyłek – wypalił Zeke.

– Nie zgadasz się z nim? – spytałam Taylora, napełniając ich kubki.

Skrzywił się tak, jakbym zadała właśnie najgłupsze pytanie w historii świata.

– Nie. Po prostu nie chcę, żeby też to zauważyli.

Postawiłam przed nimi kubki i podałam im słomki.

– Co będziecie jeść?

– To co ostatnio: panini – odparł Taylor, składając karty.

Spojrzałam na pozostałych, czekając na potwierdzenie.

Zeke wzruszył ramionami.

– Uzgodniliśmy to już wcześniej. Są naprawdę cholernie smaczne.

– Jeśli są takie smaczne, to dlaczego nie było was tu prawie przez tydzień? – spytałam i natychmiast tego pożałowałam.

– Liczysz każdy dzień, co? – droczył się ze mną Zeke.

– Jeśli lubicie panini, to powinniście spróbować sernika Phaedry – powiedziałam, ignorując przytyk.

Wymienili spojrzenia.

– Dobra – rzucił Taylor.

Przeszłam do kuchni, by poinformować Chucka o zamówieniu, a potem wróciłam do swoich stolików. Na dwunastce nie było już nic do picia, a klientki wciąż rozmawiały.

Cholera. Wiedziałam, że jednak będą chciały więcej wody.

Don jeszcze nie skończył jeść, siedział jednak nieruchomo, z dziwnie nieobecnym wyrazem twarzy. Okulary zsunęły się niemal na koniec jego nosa, ledwie trzymały się na czubku.

– Don?

Nagle przewrócił się na bok, uderzając ramieniem i głową w pokrytą płytkami podłogę. Okulary spadły i odleciały o kilka stóp od stolika.

– Don! – krzyknęłam, podbiegając do niego.

Upadłam na kolana i ujęłam w dłonie jego głowę. Pochyliłam się nad nim, a potem spojrzałam na Phaedrę i Chucka, którzy wybiegli z kuchni.

– On nie oddycha. – Zmartwiałam na moment, uświadomiwszy sobie, co oznaczają te słowa. – On nie oddycha! Niech ktoś mu pomoże! – krzyczałam.

Taylor, Zeke i Dalton natychmiast do mnie dołączyli. Zeke sprawdził puls Dona, spojrzał na Taylora i pokręcił głową.

– Dzwońcie na pogotowie! – krzyknął Taylor do Phaedry. – Odsuń się, kochanie – rzucił do mnie.

Ukląkł obok Dona i ułożył dłonie, jedną na drugiej, na jego piersi. Dalton odchylił głowę Dona do tyłu, zacisnął palce na jego nosie i wdmuchnął mu powietrze w płuca. Taylor zaczął uciskać rytmicznie mostek.

Cofnęłam się o kilka metrów, a Kirby uklęknęła obok mnie. Zauważyłam, że przy mojej ręce leżą okulary Dona, podniosłam je więc i przytuliłam do piersi, obserwując, jak strażacy prowadzą resuscytację. W sali zapadła kompletna cisza, słychać było jedynie, jak Taylor odlicza kolejne uciski i każe Daltonowi wykonać następny oddech.

Zeke sprawdzał co jakiś czas puls Dona i za każdym razem, gdy kręcił głową, serce zamierało mi w piersiach.

Taylor był już wyczerpany, ale gdy podniósł na mnie wzrok, zobaczył w moich oczach coś, co kazało mu zdwoić wysiłki.

– Don, rusz się, do cholery! – rzucił. – Wdech! – warknął na Daltona.

Dalton pochylił się nad Donem i wdmuchnął w jego płuca powietrze, choć widziałam, że stracił już wszelką nadzieję.

– Taylor – powiedział Zeke, dotykając ramienia przyjaciela.

Taylor odtrącił jego rękę i nadal uciskał pierś Dona.

– Nie poddam się. – Spojrzał na mnie. – Nie poddam się.

Chuck podniósł mnie z podłogi i przytulił do siebie.

– Przykro mi, mała.

Chwilę później usłyszeliśmy syrenę, potem wnętrze lokalu wypełniło się migoczącym, niebiesko-czerwonym światłem.

Taylor, Dalton i Zeke ustąpili miejsca ratownikom medycznym, jeden z nich poklepał Taylora po plecach. Ułożyli Dona na noszach i wywieźli go na zewnątrz, w deszcz i do wnętrza ambulansu.

Taylor dyszał ciężko, zmęczony po tak długim wysiłku.

– Czy Don wyzdrowieje? – spytał Chuck.

Taylor zacisnął usta, nie wiedząc, czy powinien powiedzieć prawdę.

– Nie wiem. Ani przez chwilę nie wyczuliśmy pulsu. Myślę, że nie żył, zanim jeszcze upadł na podłogę.

Zakryłam usta i odwróciłam się do Chucka, pozwalając, by objął mnie muskularnymi ramionami. Czułam, że dotyka mnie ktoś jeszcze, ale nie wiedziałam kto. Nogi się pode mną ugięły, całe ciało zwiotczało, ale Chuck utrzymał mnie bez trudu.

– Chuck. – Phaedra odchrząknęła, zdesperowana.

– Idź na górę, kochanie – powiedział mi Chuck do ucha.

– Zajmę się twoimi stołami – dodała Phaedra.

Pokręciłam głową i otarłam nos wierzchem dłoni, ale nie byłam w stanie odpowiedzieć.

Taylor rzucił Daltonowi kluczyki do swojego pick-upa.

– Jedźcie sami. Ja wezmę swoje zamówienie na wynos.

– Przyniosę ci, jak będzie gotowe – odparła Phaedra.

Taylor wyciągnął mnie z objęć Chucka i zaprowadził na schody. Akurat kiedy uświadomił sobie, że żadne z nas nie ma kluczy, obok pojawiła się Phaedra z talerzem w jednej dłoni i kubkiem kawy oraz moimi kluczami w drugiej.

– Jesteś niesamowita – stwierdził Taylor, gdy otworzyła zamek.

Pchnęła drzwi, a Taylor wprowadził mnie do środka, skierował do sofy i usiadł obok. Phaedra postawiła jego talerz i kubek na stoliku kawowym, na którym ułożyła też moje klucze.

– Chcesz koc, dzieciaku? – spytała, pochylając się nade mną i dotykając mojego kolana.

Syrena zawyła ponownie, gdy ambulans ruszył w stronę najbliższego szpitala, zabierając ze sobą mojego przyjaciela.

– Powinnam była z nim pojechać – powiedziałam, podnosząc wzrok w przerażeniu. – Ktoś powinien był z nim pojechać. Jest całkiem sam. Nie zna tych ratowników. Ktoś powinien z nim być.

Phaedra położyła mi dłoń na ramieniu.

– Chuck właśnie dzwoni do Michelle, ona pojedzie do szpitala. Przyniosę ci koc.

Pokręciłam głową, ale i tak podeszła do szafy. Wyjęła z niej mocno już wytarty niebieski kocyk dla dziecka, obszyty równie wytartą atłasową tasiemką. Rozłożyła go, a potem okryła mnie aż po szyję.

– Przyniosę ci herbatę. Taylor, potrzebujesz czegoś?

Taylor pokręcił głową i objął mnie ramieniem.

– Mam ją.

Phaedra poklepała go po barku.

– Wiem.

Zostawiła nas samych na wypełnionym ciszą poddaszu, pod którym właśnie zakrólowała śmierć. Moja głowa i serce wydawały się nieznośnie ciężkie, czułam suchość w ustach.

– Wiedziałeś, że on już umarł – powiedziałam. – Ale próbowałeś do końca… Nie udało się, ale… jesteś naprawdę dobry w swoim fachu.

Obrzucił mnie czułym spojrzeniem.

– Tu nie chodziło o mój fach, Falyn.

– Dziękuję – wyszeptałam, starając się nie patrzeć mu w oczy.

– Często tu przychodził, prawda?

– Tak – odparłam nieobecnym tonem.

Jednocześnie czułam się dziwnie poruszona. Przywykłam już tak bardzo do codziennego otępienia, że wszelkie uczucia budziły we mnie niepokój. Wtulona w ramiona Taylora, przejęta miriadami emocji, nie potrafiłam nad sobą zapanować.

– Muszę… – zaczęłam, wysuwając się z jego objęć.

– Odetchnąć? – spytał. Dotknął mojego nadgarstka, a potem pochylił się, by zajrzeć mi w oczy.

Kiedy już się upewnił, że nie jestem w szoku, opadł na oparcie sofy i westchnął z satysfakcją.

– Jest mi naprawdę przyjemnie. I niczego nie oczekuję.

Skinęłam głową, a wtedy znów objął mnie ramieniem i przyciągnął do siebie. Czułam się cudownie spokojna pod jego skrzydłem, wtulałam policzek w jego ciepłą pierś. Zadowolony, oparł brodę na czubku mojej głowy.

Otuleni przyjemną ciszą i swoimi ciałami, oddychaliśmy rytmicznie, przenosząc się z jednej chwili do następnej. Deszcz stukał w okno, zamieniając ulice w oceany i próbując zatopić wyspy przemykających pospiesznie samochodów.

Taylor przycisnął usta do mojej skroni. Westchnęłam głęboko i wtuliłam się w jego wilgotną koszulkę. Trzymał mnie w objęciach, pozwalając mi się wypłakać.

Jego ramiona były silne i bezpieczne, a choć nie dzieliła nas już żadna przestrzeń, chciałam, by był jeszcze bliżej. Zacisnęłam dłoń na jego koszulce i przyciągnęłam go mocniej. Poddał się temu bez wahania. Płakałam bezgłośnie, aż zabrakło mi sił, a potem wzięłam głęboki oddech. Czekałam, aż zrobi mi się wstyd, ale wcale go nie poczułam.

Delikatne pukanie do drzwi zapowiedziało przybycie Phaedry i kubka z herbatą, który mi przyniosła. Miała też sernik Taylora.

– Chłopcy zabrali swoje zamówienia. Mówili, żebyś zadzwonił, gdy tylko zechcesz.

Taylor skinął głową, ani na moment nie wypuszczając mnie z objęć.

Phaedra położyła naczynia na stole.

– Falyn, napij się herbaty. To ci naprawdę pomoże – dodała, skinęła głową i skrzyżowała ramiona na piersiach. – Mnie zawsze pomaga.

Pochyliłam się do przodu, upiłam łyk i wróciłam w bezpieczną kryjówkę ramion Taylora.

– Dziękuję. Za chwilę wrócę na dół.

– Ani mi się waż. Mamy niewielu gości. Radzę sobie sama ze wszystkim. Zrób sobie dziś wolne do końca dnia. Zobaczymy się przy kolacji.

– Zejdziemy razem – powiedział Taylor.

Phaedra uśmiechnęła się do niego z uznaniem.

– Więc do zobaczenia.

Zamknęła drzwi, a Taylor i ja znów zostaliśmy sami, wtuleni w siebie i okryci niebieskim kocem.

– Nie miałem pojęcia, że to będzie takie przyjemne – powiedział. – Wszystkie mięśnie cudownie się rozluźniły.

– Mówisz tak, jakbyś nigdy dotąd nie tulił do siebie dziewczyny.

Milczał, więc podniosłam na niego wzrok i westchnęłam.

– Przecież masz to wypisane na twarzy.

– Ja tak właściwie… – Umilkł i wzruszył ramionami. – Nie jestem dobry w te rzeczy. Ale przyznam, że jest cudownie.

– A w co jesteś dobry? – spytałam.

Ponownie wzruszył ramionami.

– Przygody na jedną noc, rozzłoszczone kobiety i gaszenie pożarów.

– Gdybyś nie siedział właśnie obok i nie tulił mnie do siebie, powiedziałabym, że to oznacza, że jesteś zwykłym dupkiem.

Zastanawiał się nad tym przez moment.

– Nie przeszkadza mi to.

– Czemu nie jestem tym zaskoczona?

Zachichotał.

– Mnie to zaskakuje. Ty mnie zaskakujesz.

Uśmiechnęłam się, czując, jak kolejna łza spływa mi na usta. Podniosłam rękę i otarłam ją.

– Proszę – powiedział, podsuwając mi swoją koszulkę.

Dotknął bawełną moich ust, a ja podniosłam na niego wzrok.

– Dlaczego zostałeś?

– Właśnie dlatego, o czym przed chwilą mówiłem. Przy tobie czuję się dziwnie.

– Dziwnie? – Uniosłam brwi.

– Nie wiem, jak to inaczej opisać. Każdą inną dziewczynę albo bym zaliczył, albo dał sobie z nią spokój i nie przejmował się tym. Ale z tobą jest inaczej. To trochę takie uczucie jak w dzieciństwie, tuż przed tym, jak zrobisz coś, za co dostaniesz w tyłek, i dobrze o tym wiesz.

– Trudno mi uwierzyć, że czujesz się onieśmielony.

– Mnie też. – Umilkł na moment. – Falyn? – Wziął głęboki oddech, jakby wymawianie mojego imienia sprawiało mu ból, i przetarł oczy. – Kurwa, myślałem, że chcę wiedzieć, ale chyba jednak nie chcę.

– Pytaj – zachęciłam, gotowa uchylić się od odpowiedzi.

– Powiedz mi tylko jedno. – Znów zrobił pauzę, nie wiedząc do końca, czy chce poznać odpowiedź. – Czy twoje powiązania z Eakins mają coś wspólnego z moim bratem?

Odetchnęłam z ulgą.

– Nie. Dziś sprawdziłam, o co chodzi z tym pożarem.

– Więc wiesz o Travisie.

– Nie. Nie miałam czasu, żeby przeczytać artykuł, a ty nie musisz mi mówić.

Taylor oparł brodę na mojej głowie, znów rozluźniając mięśnie.

Cieszyłam się, że nie widzi wyrazu mojej twarzy. To, że nie miałam nic wspólnego z pożarem, nie oznaczało wcale, że nie chcę wykorzystać tej znajomości.

– Taylor? – odezwałam się z taką samą niepewnością jak on przed chwilą.

– Pytaj – zachęcił mnie tak samo jak ja jego.

– Chcę pojechać do Eakins z pewnego ważnego powodu. Miałam nadzieję, że mnie tam zabierzesz. Oszczędzałam. Zebrałam już dość na bilet lotniczy. Potrzebuję tylko jakiegoś noclegu.

Wziął głęboki wdech i powoli wypuścił powietrze.

– Przypuszczałem, że właśnie do tego możesz zmierzać.

Skrzywiłam się.

– To nie jest tak, jak myślisz. Przyznaję, to dość niezwykły zbieg okoliczności. Ale nie próbuję się dowiedzieć niczego o twoim bracie.

– Więc powiedz mi.

Przygryzłam dolną wargę.

– A jeśli ci to udowodnię? Że nie chodzi o twojego brata? Zastanowisz się nad tym?

Taylor wzruszył ramionami, zbity z tropu.

– Pewnie tak.

Wstałam, przeszłam do swojej sypialni, zabrałam pudełko po butach z szafy i wróciłam z nim na sofę. Wyjęłam z pudełka kopertę i pokazałam ją Taylorowi.

– Adres na twoim prawie jazdy jest na tej ulicy.

Spojrzał na adres zwrotny i zmarszczył brwi.

– To dom obok domu mojego taty. Skąd znasz Ollivierów?

Parsknęłam śmiechem, choć jednocześnie moje oczy wypełniły się łzami.

– Sąsiedni dom?

– Tak – potwierdził Taylor, oddając mi kopertę.

Wyjęłam zdjęcie i pokazałam mu. Przedstawiało młodą dziewczynę, stojącą na chodniku i opartą o swojego brata, Austina. Jej platynowe, sięgające pasa włosy były ściągnięte do tyłu, wielkie zielone oczy wpatrywały się w aparat, usta wykrzywiały w nieśmiałym uśmiechu. Austin tulił ją do siebie, dumny i opiekuńczy, jak na starszego brata przystało.

Taylor oddał mi fotografię.

– To dzieciaki Shane’a i Lizy. Skąd je znasz?

Pokręciłam głową i otarłam łzę, która potoczyła się po moim policzku.

– To nieważne. Ważne tylko, byś uwierzył, że nie chcę jechać do Eakins z powodu twojego brata.

– Falyn, nie chodzi o to, że ci nie wierzę – odparł, pocierając kark. – Rzecz w tym… Shane i Liza są nie tylko naszymi sąsiadami, ale i przyjaciółmi. Wiele przeszli.

– Rozumiem – powiedziałam cicho, starając się zdławić narastającą we mnie frustrację. – W porządku. Rozumiem.

Taylor spojrzał na mnie z poczuciem winy. Chciał wyciągnąć do mnie rękę, ale rozmyślił się.

– Chwileczkę… Myślałem, że jesteś jakąś agentką i próbujesz wydobyć ode mnie informacje o bracie. Muszę poukładać sobie to wszystko w głowie. Co właściwie zamierzasz tam robić? – spytał po chwili wahania.

– Ja… – Wzięłam głęboki oddech. – Sama do końca nie wiem. Nie chcę sprawiać tej rodzinie więcej bólu. Wiem tylko, że chcę zacząć od nowa, a nie będę w stanie, dopóki nie zamknę z nimi pewnych spraw.

Taylor pobladł i odwrócił wzrok.

– Nie musisz mówić nic więcej. Wszystko nabiera teraz sensu: dlaczego nie prowadzisz, dlaczego zamieszkałaś tutaj, z dala od rodziców, dlaczego chcesz radzić sobie sama.

– Nie wiem, co masz na myśli, ale zapewniam cię, że się mylisz – odpowiedziałam, kręcąc głową. Włożyłam zdjęcie do pudełka i zamknęłam je.

Taylor przyglądał mi się przez chwilę, a potem dotknął mojego policzka. Odsunęłam się.

– Przepraszam – powiedział, zabierając rękę. Dojrzałam w jego oczach wyraz frustracji, nie był jednak zły na mnie, tylko na siebie.

– Wyświadczyłbyś mi ogromną przysługę, a ja jestem gotowa zrobić niemal wszystko, żeby dostać się do Eakins.

Westchnął z rozczarowaniem.

– Masz priorytety. Doceniam to. Zostawiłem mnóstwo dziewczyn dla tego, czego chciałem.

– A czego chciałeś?

Uśmiechnął się krzywo.

– Być bohaterem.

– Posłuchaj, nie byłam z tobą uczciwa. Teraz, kiedy cię znam, żałuję tego.

– Kiedy mnie znasz? – powtórzył.

– Wiem, masz to w naturze, ale nie musisz mnie ratować. Potrzebuję po prostu drobnej pomocy, żeby ratować siebie.

Uśmiechnął się smutno i odwrócił wzrok.

– Wszyscy chyba tego potrzebujemy, prawda? – Przełknął głośno ślinę, po czym skinął głową. – Dobrze.

Usiadłam prosto.

– Co dobrze?

– Kiedy skończę tu turę, zabiorę cię ze sobą.

– Mówisz poważnie? – spytałam i chlipnęłam.

Zacisnął usta, zastanawiając się nad tym, co zamierzał powiedzieć.

– Jeśli obiecasz, że będziesz ostrożna. Nie chcę, żeby ktoś cię zranił, i nie chcę też, żebyś ty zraniła tę rodzinę. Nie możemy tak po prostu wpakować się w ich życie.

– Nie tego chcę.

Przez chwilę wpatrywał się we mnie z powagą, po czym skinął powoli głową, uznawszy, że mówię prawdę.

– Taylor… – Czułam, że moje oczy znów napełniają się łzami. – Nie pogrywasz ze mną? Naprawdę pozwolisz mi ze sobą pojechać?

– Mam jeszcze jeden warunek – odparł.

No tak, oczywiście musiał być jakiś haczyk. Pomyślałam, że teraz zapewne poprosi o seks. Powiedział już, że nie chce wchodzić w głębsze relacje, a ja nie miałam mu nic innego do zaoferowania.

– Co? – wycedziłam przez zęby.

– Chcę wejść szlakiem Barr na Pikes Peak. Żaden z chłopaków nie ma ochoty się ze mną wybrać.

Odetchnęłam z ulgą.

– Pikes Peak. To twój warunek.

Wzruszył ramionami.

– Wiem, że już tam wchodziłaś. Kilkakrotnie.

– Jestem pewnie jednym z nielicznych mieszkańców Springs, którzy to robili.

– Ano właśnie. Pójdziesz tam ze mną?

– Naprawdę? – Zmarszczyłam nos z powątpiewaniem.

Rozejrzał się dokoła, zbity z tropu.

– Czy to głupi pomysł?

– Nie. – Rzuciłam mu się na szyję i uścisnęłam mocno, tuląc policzek do jego policzka. Miał miękką skórę, z wyjątkiem zarostu. – To bardzo dobry pomysł.

Objął mnie, napinając mięśnie.

– Niezupełnie. Nie wiesz, jakie piekło urządzą mi bracia, kiedy przyprowadzę do domu dziewczynę… szczególnie dziewczynę, której nie pieprzę.

Odsunęłam się i spojrzałam na niego z niedowierzaniem.

– Będę pierwszą dziewczyną, którą przyprowadzisz do domu?

– Tak – potwierdził, marszcząc brwi.

– Powiemy im, że jesteśmy przyjaciółmi. Nic wielkiego. – Wtuliłam się w niego ponownie.

Poprawił koc, okrywając nim moje ramiona.

– Tak – westchnął. – Skończy się na tym, że będę musiał któremuś przywalić.

– Co? Chyba nie pierwszy raz, prawda?

Dźgnął mnie między żebra. Pisnęłam, a on zachichotał, ale zaraz uspokoił się i spoważniał.

– Przykro mi z powodu tego, co cię spotkało. I z powodu Dona. Starałem się. Widziałem, jak na niego patrzyłaś. Nie chciałem, żebyś go straciła.

– Był dobrym Papą – odparłam, opierając głowę na jego ramieniu.

Rozdział 9

–NIE, NIE MA już miejsc w kolejce górskiej – powiedziałam, zerkając na Taylora.

Stał zgięty wpół, z dłońmi opartymi na kolanach.

– Spójrz – powiedziałam.

Szczyty i doliny w dole ciągnęły się na przestrzeni wielu kilometrów, okryte zielenią, która w oddali przybierała niebieskawy odcień. Byliśmy nad chmurami. Byliśmy nad wszystkim.

Taylor upił łyk ze swojej manierki i pozwolił, by opadła na jego biodro, przewieszona przez ramię na grubym zielonym sznurku. Wciągnął czarny polar, który przez większość drogi niósł zawiązany w pasie, a potem założył ciemne okulary Oakley.

– Jest pięknie, ale w Lightning Point też nie było źle. – Odwrócił się do budynku za naszymi plecami. – Mają tu nawet pieprzony sklep z pamiątkami? – Wciąż był zgrzany i zasapany, więc upił następny łyk wody. – Sklep z pamiątkami i żadnej drogi w dół.

– I restauracja. Myślałam, że strażacy zawsze są w formie?

– Jestem w formie – odpowiedział, prostując się. – Ale ponad dwadzieścia kilometrów przez cały czas pod górę, w skalistym terenie i rozrzedzonym powietrzu, nie należy do mojego programu treningowego.

– Może powinieneś rzucić palenie – zauważyłam, unosząc brew.

– Może ty powinnaś zacząć palić.

– To niezdrowe.

– Równie niezdrowy był ten baton energetyczny z syropem kukurydzianym i tłuszczami nasyconymi, który zjadłaś godzinę temu.

Wskazałam na siwowłosego dżentelmena, który robił sobie z żoną zdjęcie na tle znaku wyznaczającego szczyt.

– On nie jęczy.

Taylor skrzywił się z niesmakiem.

– Pewnie wjechał tu autem. – Położył dłonie na biodrach i chłonął widoki. – Wow.

– Właśnie – przytaknęłam.

Dwukrotnie wędrowałam szlakiem Barr, w obu przypadkach z rodzicami. Byliśmy jednymi z nielicznych mieszkańców, którzy weszli na Pikes Peak choć raz, nie wspominając już o dwóch. Rodzice zawsze starali się wykorzystywać wszelkie okazje, a gdyby nie przeszli się słynną trasą, którą mieliśmy praktycznie za płotem, podczas gdy tysiące innych przyjeżdżają tu z odległych stron, żeby tego doświadczyć, z pewnością byłaby to zmarnowana okazja.

Działo się to wtedy, gdy byłam jeszcze ich Falyn – dziewczyną, która ich zdaniem umarła tej nocy, gdy znaleźli mnie w łazience, kucającą, zlaną potem i modlącą się o pomoc, jakiej nie mogłam oczekiwać. Lecz Falyn, którą znali, nie umarła. Nigdy nie istniała i prawdopodobnie z tym właśnie tak trudno było im się pogodzić – że nigdy tak właściwie mnie nie znali. I nigdy nie poznają.

Chodziliśmy z Taylorem spacerowym krokiem po szczycie. Ludzie rozmawiali, ale było cicho. Otaczająca nas przestrzeń była zbyt wielka, by mogły ją wypełnić ludzkie głosy. Taylor zrobił nam zdjęcie swoją komórką, a potem poprosił starszą parę, o której rozmawialiśmy wcześniej, żeby sfotografowała nas na szczycie, na tle znaku.

– Musisz sobie sprawić telefon – powiedział Taylor. – Dlaczego nie kupisz jakiegoś taniego aparatu na kartę?

– Oszczędzam wszystkie pieniądze, których nie wydaję na rachunki.

– Ale pomyśl tylko o wszystkich tych zdjęciach, których nie zrobiłaś. – Podniósł komórkę. – Przecież to nic nie waży.

Wzruszyłam ramionami.

– Ludzie zapomnieli, jak korzystać ze swojej pamięci i wspomnień. Patrzą na życie przez obiektyw aparatu albo ekran telefonu, zamiast zapamiętać, jak coś wygląda, jak pachnie… – Wzięłam głęboki wdech przez nos. – Jak brzmi… – Mój oddech odbił się echem od najbliższych szczytów. – Jakie jest w dotyku…

Wyciągnęłam rękę i dotknęłam jego ramienia.

W jego oczach pojawił się znajomy błysk. Cofnęłam szybko ręce i schowałam je do kieszeni bluzy z kapturem.

– Właśnie takie rzeczy chcę przechowywać, a nie zdjęcia.

– Kiedy będziemy w ich wieku – odpowiedział Taylor, wskazując na starszą parę – będziesz zadowolona, że mamy zdjęcie.

Próbowałam się nie uśmiechać. Prawdopodobnie nie miał na myśli tego samego, o czym ja pomyślałam.

Trącił czubkiem buta moją stopę.

– To był dobry dzień. Dzięki, że zaciągnęłaś mnie aż tutaj.

– Wiedziałam, że dasz radę.

– Cieszę się, że zrobiłem to z tobą.

Patrzyliśmy sobie w oczy przez bliżej nieokreślony czas. Wiedziałam, że powinnam odwrócić wzrok, że to dziwaczne, kiedy się tak w siebie wpatrujemy, nie miałam jednak ochoty patrzeć na cokolwiek innego.

Zrobił krok w moją stronę.

– Falyn?

– Tak?

– To nie był tylko dobry dzień. To być może był mój najlepszy dzień.

– W całym życiu?

Zastanawiał się nad tym przez moment.

– A gdybym powiedział, że tak?

Zamrugałam zaskoczona i złapałam swój plecak za pasek.

– Lepiej chodźmy już na dół.

Na twarzy Taylora pojawił się wyraz rozczarowania.

– To wszystko? Mówię ci, że jesteś moim najlepszym dniem, a ty odpowiadasz tylko „Chodźmy”?

Przestąpiłam z nogi na nogę.

– Cóż… nie wzięłam namiotu. A ty wziąłeś?

Przez chwilę patrzył na mnie z niedowierzaniem, a potem podniósł ręce zirytowany.

– Może pracownicy tego schroniska by nas podwieźli?

Pokręciłam głową.

– Nie, ale możemy złapać tam okazję – powiedziałam, wskazując na drogę.

– Masz na myśli autostop?

– Nie martw się. Obronię cię.

Taylor zachichotał i wyszedł ze mną na drogę. Przeszliśmy jakieś pięćdziesiąt metrów z uniesionymi kciukami, gdy zatrzymał się obok nas czerwony minivan. Kobieta, która pojawiła się w oknie, była równie zaskoczona jak ja.

– Corinne! – zawołałam, rozpoznawszy mamę Kirby. – Co ty tu robisz?

– Odbieram Kostasa – odparła krótko.

Nastoletni brat Kirby wychylił się do przodu, spoglądając na mnie i Taylora. Skóra pod opaską w barwach amerykańskiej flagi, która zakrywała większość jego czoła, była brudna i spocona.

– Cześć, Kostas.

– Cześć, Falyn – odparł i zagłębił się ponownie w ekranie nintendo 3D. Odchylił się do tyłu i oparł brudne stopy o deskę rozdzielczą.

– Potrzebujemy tylko podwózki do szlaku. Taylor zostawił tam swojego pick-upa.

– Wskakujcie. – Corinne zaprosiła nas gestem do środka. – Lada moment się rozpada!

Wsiadłam do auta, a Taylor za mną. Gdy tylko ruszyliśmy z miejsca, Corinne zasypała mnie pytaniami.

– Kirby mówiła, że masz nowego przyjaciela. – Spojrzała na Taylora w lusterku wstecznym, jakby na jej tylnej kanapie usiadło właśnie dzikie zwierzę. – Żartowała, że jest strażakiem leśnym, prawda?

– Nie – odparłam, odchrząkując.

Kąciki ust Taylora uniosły się lekko, zdołał jednak powstrzymać się od uśmiechu.

Corinne ponownie na niego spojrzała, a potem przeniosła wzrok na drogę, trzymając obie ręce na kierownicy.

– Apapa, Falyn – zganiła mnie z idealnym greckim akcentem. – Co powiedziałaby twoja mama? – spytała angielszczyzną pozbawioną jakiegokolwiek akcentu.

– Pewnie sporo.

Cmoknęła językiem i pokręciła głową z dezaprobatą.

– Skąd on jest?

– Z Illinois – odparł Taylor.

Corinne była niezadowolona, że zwrócił się do niej, przestała więc pytać. Zwolniła na parkingu, gdzie skierowaliśmy ją do pick-upa Taylora. Odwróciła się, by obrzucić nas groźnym spojrzeniem, gdy wysiadaliśmy, jakby próbowała rzucić na Taylora jakąś grecką klątwę.

– Dzięki, Corinne – powiedziałam. – Cześć, Kostas.

– Nara – rzucił, wciąż skupiony na swojej grze.

Corinne wyjechała z parkingu, wciąż spoglądając gniewnie na mojego towarzysza, aż uznała, że lepiej będzie skupić się na drodze.

Taylor odblokował auto pilotem, a ja otworzyłam drzwi i wsiadłam do środka, czekając, aż do mnie dołączy.

– Kto to był? – spytał, zdejmując polar. Jego koszulka podsunęła się przy tym do góry, odsłaniając dwa mięśnie brzucha.

Muszą być jeszcze cztery, a to piękne V prowadzi prosto do jego…

Przestań, zganiłam się w duchu.

– To była Corinne – odpowiedziałam, mrugając. – Jest matką Kirby.

– Mówiła po angielsku?

– Jest Greczynką. Ojciec Kirby był, zdaje się, Kanadyjczykiem. Corinne chciała jej dać na imię Kirke, na cześć greckiej czarodziejki. Jej tata na szczęście się nie zgodził. Kirby jest kompromisem.

– Przyjechała tu aż z Kanady? A gdzie on jest teraz?

Wzruszyłam ramionami.

– Kirby wie tylko, że był strażakiem leśnym.

Pozostawiłam Taylora z tą myślą, nie wyjaśniając już nic więcej.

Przejechaliśmy w milczeniu niemal dwa i pół kilometra z Pikes do Springs. Taylor skręcił w Tejon Street, a potem zaparkował swojego czarnego kolosa dokładnie naprzeciwko wejścia do Bucksaw.

Wysiadł i poczekał, aż zrobię to samo. W momencie, gdy moje stopy dotknęły asfaltu, z nieba lunęły strugi deszczu. Wbiegliśmy do środka, śmiejąc się ze zmęczenia, zaskoczenia i zakłopotania, w jakie wprawiła nas Corinne.

Po chwili ucichliśmy oboje, a w pokoju zapadło krępujące milczenie.

– Ja cię nie bajeruję – oznajmił Taylor. – A tak ma wyglądać umowa z twojej strony?

– Nie zawierałam żadnej umowy. O czym ty mówisz?

– „Dziękuję, Taylor. Ty też jesteś moim najlepszym dniem, Taylor. Jestem beznadziejnie zakochana w twoich pięknie wyrzeźbionych mięśniach brzucha, Taylor” – powiedział, podciągając koszulkę i odsłaniając najlepszą rzecz, jaką widziałam od dłuższego czasu.

Zacisnęłam usta, skrywając uśmiech.

– Naprawdę jeszcze ci nie przeszło? Będziesz płakał? Przytulić cię? – Zatrzepotałam rzęsami i wysunęłam dolną szczękę. Nie zareagował w żaden sposób, westchnęłam więc, poddając się. – To był dobry dzień. Cieszyłam się każdą jego sekundą.

– Wow. Nie wysil się za bardzo, prymusko.

Przewróciłam oczami i ruszyłam w stronę schodów.

– Hej, jeszcze nie skończyliśmy! – zawołał za mną.

– Więc chodź na górę – odparłam.

Ruszył za mną, a nim zamknął drzwi poddasza, ja zamykałam już za sobą drzwi łazienki.

– Chcę zmyć z siebie górę! – zawołałam.

– Ja następny!

Nie zdążyłam jeszcze namoczyć do końca włosów, a Taylor już stukał do drzwi.

– Falyn?

– Tak?

– Brat właśnie przysłał mi esemesa. Jest w mieście.

– Który? – spytałam, wkładając głowę pod wodę.

– A czy to ważne?

– Pewnie nie.

– Tyler, trzeci – odpowiedział mimo to.

Niemal słyszałam, jak się uśmiecha.

– Jest teraz w hotelu.

– Wiedziałeś, że się tu wybiera?

– Nie. Często wpadamy na siebie bez zapowiedzi. Chcesz ze mną pójść?

– Do hotelu?

– Do Cowboys.

– Raczej nie.

– Och, daj spokój. Ostatnio dobrze się tam bawiłaś, prawda?

– Myślę, że jednak zostanę tutaj.

Zaskrzypiały otwierane drzwi, a ja natychmiast zaciągnęłam mocniej zasłonkę prysznica i wyjrzałam zza niej.

Taylor skrzyżował ramiona na piersi, jego wytatuowane bicepsy wydawały się jeszcze większe.

– Mogę wejść? Nie cierpię rozmawiać przez drzwi.

– Jak chcesz.

Opuścił ręce i jakby się przygarbił.

– Chcę, żebyś tam poszła. Żebyś poznała mojego brata.

– Dlaczego?

Zmarszczył brwi.

– A dlaczego to taki wielki problem? Wcześniej czy później i tak go spotkasz.

– No właśnie.

– Mieszka ze mną w jednym pokoju w Estes Park.

– No i…?

– No i… nic – warknął, zirytowany. – Nieważne. – Otworzył drzwi, ale nie wyszedł. Zamknął je z powrotem przed sobą i odwrócił się na pięcie, krzywiąc gniewnie twarz. – Przestań.

– Co mam przestać? Próbuję właśnie wziąć prysznic!

– Przestań być taka… niedostępna.

– Niedostępna? Trudne słowo jak na ciebie.

– Wal się. – Otworzył drzwi i zatrzasnął je za sobą.

Dwie sekundy później otworzył je ponownie.

– Przepraszam. Nie chciałem tego powiedzieć.

– Wyjdź z mojej łazienki.

– Dobrze – odpowiedział. Był komicznie rozdarty: spoglądał na mnie, a jednocześnie sięgał do gałki, kilkakrotnie ją omijając.

– Wynocha – warknęłam.

– Ja… wychodzę. – W końcu rzeczywiście wyszedł na dobre.

Usłyszałam trzask zamykanych drzwi wyjściowych.

Dotknęłam ust, powstrzymując chichot, który koniecznie chciał wydobyć się z moich ust. Nie chichotałam od bardzo dawna.

Rozdział 10

PRZEZ SZUM SUSZARKI NIE słyszałam, jak Kirby weszła na poddasze. Kiedy zobaczyłam ją w drzwiach łazienki, wrzasnęłam przeraźliwie.

Podniosła nogę i skuliła się, zakrywając dłońmi uszy. Po chwili uspokoiła się, stanęła prosto i zacisnęła dłonie w pięści.

– Dlaczego na mnie wrzeszczysz?

Wyłączyłam suszarkę.

– Dlaczego zakradasz się do mojej łazienki?

Przewróciła oczami i odgarnęła włosy do tyłu.

– Pukałam.

– Co ty tu robisz? – spytałam zirytowana.

Wskazała na swój fartuch.

– Właśnie skończyłam pracę. Chciałam sprawdzić, jak się czujesz.

– Phaedra była tu pół godziny temu. U mnie wszystko dobrze – odpowiedziałam i odwróciłam się do lustra, by rozczesać splątane włosy.

W odbiciu widziałam, jak Kirby krzyżuje ręce na piersiach i wydyma usta.

– Gunnar znowu się spóźnia. Chyba niczego nie kombinuje, co?

Odwróciłam się do niej ze szczotką w dłoni.

– Nie. Nie ma mowy. Uwielbia cię.

Oparła się o futrynę.

– Wiem. Ale każdy z nas ma chwile słabości. A on jest facetem. – Wypowiadając to ostatnie słowo, otworzyła szerzej oczy.

– To żadne usprawiedliwienie. Ale Gunnar nie potrzebuje wymówek. Nie zdradza cię.

Spojrzała na mnie spod przymrużonych powiek, akceptując to, co i tak już wiedziała.

– Więc dlaczego nie dzwoni? Dlaczego nie odbiera telefonu?

– Bo prowadzi.

– Nie może nawet wysłać esemesa?

– Nie! Chcesz, żeby wrócił do domu cały i zdrowy? Opowiadasz bzdury – prychnęłam, odwracając się ponownie do lustra. – Kiedy odbiera swojego pick-upa?

– Jutro.

– Najwyższy czas.

Kirby spojrzała na mój woreczek z kosmetykami do makijażu.

– Wychodzisz gdzieś?

– Nie wiem. Taylor chce, żebym poszła do Cowboys i poznała jego brata, który przyjechał dziś do miasta.

Jej oczy zapłonęły jaśniej.

– To dobry znak! Więc dziś poszło dobrze?

– W większości. Na szczycie spotkaliśmy twoją mamę. Odbierała właśnie Kostasa.

Kirby skrzywiła się lekko.

– Kostas ma obsesję na punkcie tego szlaku. Myśli, że pojedzie do Macho Pikachu czy czegoś tam w Peru.

– Machu Picchu? – upewniłam się.

Skinęła głową.

– Może pojedzie – powiedziałam.

– Najpierw musi się wspiąć na coś większego niż Pikes Peak.

– Machu Picchu jest prawie o połowę mniejsze od Pikes Peak, Kirby.

– Przestań się zachowywać jak Phaedra! Mama podwiozła was do miasta?

– Na koniec szlaku, do pick-upa Taylora. Nie spodobał jej się.

– Jest strażakiem leśnym. To oczywiste.

– Potraktowała mnie greką.

– Och, więc chyba rzeczywiście go nie lubi.

– A dlaczego ty go lubisz? – spytałam z naciskiem.

Kirby wzruszyła ramionami.

– To, że jest strażakiem, nie oznacza jeszcze, że jest taki jak mój ojciec. Poza tym trudno nie lubić kogoś, bo wybrał zawód, w którym ratuje różne rzeczy.

– Różne rzeczy – powtórzyłam rozbawiona.

– Drzewa. Domy. Ludzi.

– Myślisz, że właśnie o to tutaj chodzi?

Zmarszczyła nos.

– Ma jakieś dwadzieścia pięć lat. Myślisz, że nigdy dotąd nie poznał damy w opałach? Nie, to nie to. On cię po prostu lubi.

Otworzyłam woreczek z kosmetykami, ale przez chwilę tylko na nie patrzyłam.

Zacieranie granic w przypadku Taylora było niebezpieczne. Zgodził się zabrać mnie do Illinois. Tylko kiedy? Do tego czasu wiele mogło się wydarzyć. Teraz nie chciał znać mojej tajemnicy, ale jeśli zażąda jej później? Jeśli postawi więcej warunków?

A jeśli to ja chcę postawić więcej warunków? – zapytałam siebie w duchu.

– Zastanawiasz się, czy warto dla niego robić makijaż? – spytała Kirby z uśmiechem.

Zmrużyłam oczy.

– Nie mąć mi w głowie. Nie rozumiem, dlaczego chce, żebym poznała jego brata. Czemu miałoby to służyć? Co by to oznaczało?

– Sama musisz przestać mącić sobie w głowie.

Zastanawiałam się nad tym przez chwilę. Do tej pory Taylor zachowywał się całkiem inaczej, niż mogłabym się spodziewać po strażaku leśnym, szczególnie o takim wyglądzie. Był cwany i pewny siebie, aż kompletnie go zaskoczyłam, a wtedy zmienił się w Jima Carreya.

Musiałam zakryć usta, by powstrzymać się od śmiechu.

– Co cię tak bawi?

Pokręciłam głową.

– Taylor w pewnej sytuacji dzisiaj. To nic takiego.

Niemal całkiem zapomniałam już, co to śmiech i chichot, a Taylor już dwukrotnie wywołał u mnie takie reakcje. Tulił mnie, sprawdzał, czy wszystko u mnie w porządku, snuł plany, poprosił, bym poznała jego brata.

Po raz pierwszy od wielu lat facet sugerujący, że jest mną zainteresowany, nie budził we mnie niechęci.

Nałożyłam podkład, potem pomalowałam rzęsy. Dołożywszy do tego trochę różu i błyszczyku na usta, zaprezentowałam się bez przekonania Kirby.

– Może być?

Postarałam się doprowadzić do porządku moje włosy i zrobić makijaż przy pomocy ograniczonych narzędzi, które miałam do dyspozycji, ale wydawało mi się, że tak czy inaczej ciągle wyglądam tak samo.

– Wyglądasz megaseksownie. On też jest megaseksowny. Mielibyście piękne dzieci.

Od razu zrzedła mi mina i z rezygnacją spojrzałam na swoje odbicie w lustrze. Byłam nieudacznicą. Założenie, że to również spieprzę, wcale nie wydawało się nierozsądne. Taylor miał w sobie to coś, coś więcej niż urok. Nie był tym dupkiem, którym próbował być – przynajmniej nie wobec mnie.

Ale czy warto ryzykować?

– Falyn, idź. Przestań kombinować. Spędziliście razem cały dzień, a ty nadal chcesz się z nim spotkać. To coś oznacza, szczególnie w twoim przypadku.

Myśląc o rozczarowaniu widocznym na twarzy Taylora, uśmiechnęłam się szeroko do Kirby.

– Masz rację. Poczekaj tutaj na Gunnara.

– Jesteś pewna?

Złapałam klucze i zbiegłam po schodach, zostawiając ją samą na poddaszu.

Zanim jeszcze wyszłam z Bucksaw, do moich uszu dotarła przytłumiona muzyka z Cowboys. Serce zabiło mi szybciej na myśl, że Taylor jest niecałe sto metrów dalej.

Otworzyłam szklane drzwi i wciągnęłam w płuca nocne powietrze. Ludzie przechodzili obok grupkami, zmierzając już ku absurdalnie długiej kolejce stojącej na chodniku. Zastanawiałam się, czy zdołam przemknąć się jakoś do środka, nawet jeśli nie jestem z Taylorem.

Wzięłam głęboki wdech, czułam nerwowy ucisk w brzuchu. Tej nocy miało się wydarzyć coś więcej niż tylko spotkanie w Cowboys.

Rozdział 11

NA TEJON STREET PANOWAŁ większy ruch niż zwykle, wszędzie kręciły się tłumy. Jeepy bez dachów, pełne rodzin lub młodych ludzi, sunęły leniwie wzdłuż ulicy, dzięki czemu przechodnie mogli bez większego problemu przechodzić z jednej strony na drugą.

Taylor stał sam przed klubem i rozglądał się dokoła, wciskając dłonie w kieszenie.

– Cześć – powiedziałam.

– Cześć – odparł, spoglądając na mnie roziskrzonymi oczami.

– Wchodzimy? Czy czekasz na kogoś jeszcze? – spytałam.

Pokręcił głową, wciąż wpatrując się we mnie.

– Tylko na ciebie.

Uniosłam brew, a potem skinęłam głową na bramkarza.

– Cześć, Darren.

– Cześć, Falyn – odpowiedział.

Weszliśmy z Taylorem do środka, nikt nawet nie próbował nas pytać o opłatę. Zastanawiałam się, co Taylor zrobił lub kogo znał, że mógł omijać kolejkę. Przeszedł za mną do tego samego stolika, przy którym siedzieliśmy ostatnio.

Patrzył na mnie inaczej, jakby widział mnie po raz pierwszy.

– Przestań udawać takiego zdziwionego – powiedziałam.

– Nie jestem wcale zdziwiony. – Rozejrzał się po sali, potem popatrzył na mnie. – Próbuję cię tylko rozgryźć. Napijesz się czegoś?

Pokręciłam głową.

Skwitował to skinieniem głowy, nie ruszając się z miejsca.

– A ty nie idziesz po coś dla siebie?

– Nie.

Działo się między nami coś dziwnego. Taylor wydawał się odległy o milion kilometrów, a jednocześnie głęboko świadom mojej obecności. Coś mi tu nie pasowało.

– Wiesz co? To był kiepski pomysł. Wychodzę – oznajmiłam, wstając.

– Co było kiepskim pomysłem?

– Przyjście tutaj.

– Dlaczego? Już się znudziłaś?

– Nie. Nie wiem. Chyba po prostu jestem zmęczona. To był długi dzień – dodałam i usiadłam z powrotem, rzeczywiście wyczerpana.

– Tak, to prawda. – Spojrzał na parkiet, a potem znów na mnie. – Pewnie jesteś zbyt zmęczona, żeby potańczyć?

Taniec z Taylorem był przyjemny. Myśl o tym, by znów znaleźć się w jego ramionach, również wydawała się kusząca. Ale minęło zbyt wiele czasu, odkąd ostatnio wędrowałam po górach. Po dzisiejszej wyprawie nogi bolały mnie od bioder po czubki palców u stóp. Właściwie dobrze, że dałam radę przejść przez ulicę i do Cowboys.

– Jestem wykończona – przyznałam. – Ty nie?

Zastanawiał się nad tym przez moment.

– Chyba tak.

Facet, który dziś po południu sapał i dyszał na szczycie Pikes, sam nie wie, czy jest zmęczony? Dlaczego zachowuje się tak dziwnie?

– Widziałem już w tym mieście mnóstwo ładnych kobiet – powiedział.

– Gratulacje – odparłam z powagą.

– Ale ty jesteś po prostu zachwycająca. Ktoś już ci to mówił?

– Tylko ty – odpowiedziałam, patrząc na niego tak, jakby zwariował. – Zapomniałam wspomnieć, że jestem tu pariaską. – Uświadomiłam sobie, że to prawdziwa ironia losu, bo kiedy się poznaliśmy, starałam się trzymać z dala od Taylora i jemu podobnych, podczas gdy w rzeczywistości to ja mogłam zepsuć mu reputację.

– Co?

– Nic. Wbrew powszechnej opinii faceci nie uganiają się za miejscową dziwką.

Wykrzywił twarz w gniewnym grymasie.

– Kto nazwał cię dziwką?

– Prosto w twarz? Tylko rodzice.

Wydawał się zdumiony tą odpowiedzią.

– To jakiś obłęd.

– Zgadzam się.

Moja reakcja go rozbawiła.

– Jeśli jakikolwiek facet w tym mieście nie ugania się za tobą, to jest idiotą.

– Dlaczego? – Nie byłam pewna, do czego właściwie zmierza, ale irytował mnie swoim dziwnym zachowaniem. – Nie ma we mnie niczego, co uzasadniałoby taką opinię.

– Cóż, na początek spójrz na siebie.

– Powiedziałeś przed momentem, że w tym mieście jest mnóstwo atrakcyjnych kobiet, więc coś mi się wydaje, że wygadujesz brednie, i to bezczelne.

– Tak, słusznie. Większość kobiet nie zarzuca facetom, że wygadują brednie. Większość z nich znosi dziewięćdziesiąt osiem procent tych bredni, żeby się przekonać, czy może okaże się jednak kimś więcej niż zwykłym dupiarzem.

– Ciekawe, skąd masz te dane, z „Men’s Health”?

– Z osobistego doświadczenia. Ale ty nie tolerujesz takiego gówna. Wiedziałem to, gdy tylko otworzyłaś usta. Nie jesteś po prostu atrakcyjna, jesteś kimś więcej. Nikogo nie szukasz i nikogo nie potrzebujesz. To seksowne.

– Absurd.

Pochylił się, wpatrzony w moje usta.

– Co jest absurdalnego w tym, że nagle zapragnąłem pocałować te twoje przemądrzałe usta?

– Co? – spytałam, przełykając ślinę.

Przeszedł wokół stolika i zatrzymał się zaledwie kilkanaście centymetrów przede mną. Był tak wysoki, że musiałam podnieść głowę, by spojrzeć mu w oczy. Coś się zmieniło od naszego ostatniego spotkania. Jego oczy były wygłodniałe, lecz pozbawione poufałości, wyzute z wszelkich emocji prócz pożądania.

– Muszę cię pocałować. Natychmiast.

– Och. Dobrze.

Te słowa były jeszcze absurdalniejsze niż to, co właśnie robiliśmy, ale Taylor tak często zaskakiwał mnie swoim zachowaniem, że nie wiedziałam, co innego odpowiedzieć.

Wiedziałam, że moje wargi są lekko rozchylone, ale nie mogłam ich zamknąć. Nie byłam w stanie się poruszyć. Przysunął się jeszcze bliżej, przesuwając wzrok z moich oczu na usta i z powrotem.

Objął mnie w pasie i bez wahania przyciągnął do siebie, silny i pewny siebie. Zamknęłam oczy, czekając na niego, nie wiedząc do końca, czy jego wahanie to prośba o pozwolenie, czy też wystarczy mu milczenie. Dopiero w momencie, gdy uświadomiłam sobie, że chcę, by Taylor mnie pocałował, poczułam również, że nie jest to właściwy moment i że on nie zachowuje się właściwie, a to wystarczyło, by rozczarowanie zniszczyło wszystko, co dotąd osiągnęliśmy.

Usta Taylora były ciepłe i miękkie, dokładnie takie, jak sobie wyobrażałam. Poruszał powoli językiem, pieszcząc wnętrze moich ust. Dotknął dłonią mojego policzka, przesuwając delikatnie kciukiem wzdłuż szczęki i po szyi, ale nie był to taki sam dotyk jak przedtem.

Napierał na moje wargi z wprawą i doświadczeniem, w cudowny sposób, który nakłoniłby każdą inną kobietę, by błagała o więcej. Pieprzył mnie ustami, nim jeszcze choćby zbliżyliśmy się do sypialni. Każdym delikatnym ruchem języka mówił mi, że nie tylko mnie pragnie, ale i potrzebuje. Jednocześnie przez cały czas ciągnął za moje ubrania, jakby pocałunek mu nie wystarczał.

Nic. Nie czułam kompletnie nic.

Rozczarowanie było tak przytłaczające, tak obrzydliwe, że niemal natychmiast próbowałam się odsunąć od Taylora.

Wciąż był pochłonięty pocałunkiem, nie zauważył, że go odpycham. Opuściłam głowę, odrywając się od niego. Wtedy zobaczyłam, jak Shea, barmanka, stoi nieruchomo i przygląda nam się z najwyższym zdumieniem i odrazą. Uświadomiwszy sobie, że właśnie potwierdziłam swój status lokalnej dziwki, choć przez lata od tego uciekałam, zrobiłam jedyną rzecz, jaka mi została. Odepchnęłam Taylora od siebie, a potem wymierzyłam mu siarczysty policzek.

– Co tu się, kurwa, dzieje?! – usłyszałam krzyk Taylora, choć nie otworzył ust.

– Niech mnie szlag! – powiedział Zeke.

Odwróciłam się w stronę, z której dobiegał jego głos. Taylor stał obok niego. Od drugiego Taylora dzieliło mnie nie więcej niż krok, odruchowo więc odchyliłam się do tyłu i omal nie spadłam ze stołka.

Taylor Numer Dwa przyskoczył do mnie i w ostatniej chwili przytrzymał. Odsunęłam się od niego. Z niedowierzaniem wodziłam wzrokiem na lewo i prawo, jakbym oglądała mecz tenisowy.

– Falyn – wycedził Taylor przez zęby. – Widzę, że poznałaś już mojego brata, Tylera.

– Tylera? – powtórzyłam, ocierając usta z jego pocałunku.

– Mojego brata bliźniaka – wyjaśnił.

Tyler też nie był zadowolony.

– Znasz ją? – spytał, pocierając zaczerwieniony policzek.

– Tak – odparł Taylor, robiąc krok w stronę sobowtóra. – Tyler, poznaj Falyn.

Od momentu, gdy Taylor wypowiedział moje imię, sprawy potoczyły się bardzo szybko. Tyler spojrzał na mnie, a Taylor zamachnął się szeroko, uderzając brata pięścią w ten sam policzek, w który przed momentem go trzasnęłam. Obaj mężczyźni runęli na ziemię, szarpiąc się i wymierzając kolejne ciosy.

Dalton i Zeke spokojnie stali z boku i przyglądali się.

– Hej! – krzyknęłam do kumpli Taylora. – Powstrzymajcie ich!

Dalton skrzyżował ręce na piersi i pokręcił głową.

– Nie będę się wpychał między dwóch Maddoxów. Chcę żyć.

Dokoła zaczął się zbierać tłum gapiów, przybiegł też Darren. Kiedy rozpoznał walczących, na jego twarzy pojawił się podobny wyraz rezygnacji.

– Darren! – wrzasnęłam. – Rób, co do ciebie należy!

Ochroniarz uniósł brwi.

– Widziałaś kiedyś, jak ci dwaj się biją?

Pokręciłam głową.

– A ja widziałem. Przestaną, jak przestaną.

– Czyli kiedy? – spytałam, nie wiedząc, kto właściwie uderza kogo.

– Dobrze już, dobrze! Przez ciebie nas aresztują, kretynie!

Bracia podnieśli się z podłogi zakrwawieni, w poszarpanych koszulkach. Próbowałam sobie przypomnieć, w co był ubrany Tyler, gdy spotkałam go przed klubem. Bez rezultatu. Obaj nosili T-shirty, jeden biały, drugi niebieski. Kiedy stali przede mną, nie potrafiłam powiedzieć, który z nich jest moim przyjacielem, a którego przed momentem pocałowałam. To było okropne uczucie.

Przeszłam obok nich, zmierzając do wyjścia.

– Falyn!

Silna męska dłoń opadła na moje ramię i obróciła mnie w miejscu. To był mój przyjaciel Taylor, w niebieskiej koszulce z czerwonymi kroplami wokół kołnierzyka i z rozciętą wargą.

Westchnęłam i dotknęłam miejsca w pobliżu jego oka, które wyglądało jak przypalona wykładzina.

– Wszystko w porządku? – spytałam.

– Tak, ja…

– Cudownie. Idę do domu.

Taylor wyszedł za mną na zewnątrz i zatrzymał mnie ledwie kilka kroków od drzwi.

– Falyn, hej. Stój!

Z ociąganiem przystanęłam.

– Przepraszam, okej? Nie miałem pojęcia, że do tego dojdzie.

Skrzyżowałam ręce na piersiach.

– Masz identycznego brata bliźniaka. Skąd mogłam wiedzieć? Macie nawet takie same tatuaże!

– Mówiłem ci o tym!

– Ale nie mówiłeś, że macie też takie same twarze!

Opuścił ramiona, przybity.

– Wiem. Powinienem był cię uprzedzić. Gdybym wiedział, że tu przyjedzie, ostrzegłbym cię, ale…

– Ale co?

– No wiesz, problem wielu bliźniaków. To głupie, a w naszym przypadku tym bardziej, bo jesteśmy naprawdę identyczni. Ale to tylko mój brat. Nie jesteśmy tą samą osobą. Kiedy jesteśmy razem, czuję się jak w jakimś gabinecie osobliwości.

– Wszystko jedno. Idę do domu.

– Falyn. – Kiedy się nie zatrzymałam ani nie odwróciłam, złapał mnie za nadgarstek i przyciągnął do siebie. – Falyn.

Podniosłam na niego wzrok. Miał tak groźną minę, że mogłabym się przestraszyć, gdybym go dobrze nie znała.

– Naprawdę mnie wkurwia, że mój brat cię pocałował, zanim ja to zrobiłem.

– A dlaczego uważasz, że kiedykolwiek pozwoliłabym ci się pocałować?

– Pozwoliłaś na to Tylerowi – odparł, łagodniejąc. – Myślałaś, że to ja, prawda?

Odsunęłam się od niego i skrzyżowałam ręce na piersiach, wkurzona, że ma rację.

– Więc… nadal chcesz, żebym cię pocałował?

– Jeśli potem będę cię mogła spoliczkować, to jasne.

Zastanawiał się nad tym przez pół sekundy.

– Myślę, że byłoby warto.

Zacisnęłam usta, starając się nie uśmiechać.

– Cieszę się, że to nie byłeś ty. Rozczarowałam się.

– Źle całuje? – spytał Taylor, rozbawiony.

– Nie… Po prostu nie było tam… nic – powiedziałam, wskazując na przestrzeń między nami. – Kompletnie nic.

– Hm… Teraz mnie zaintrygowałaś.

– Nie będę całować dwóch braci w ciągu jednego dnia.

Taylor spojrzał na zegarek.

– Za cztery minuty będzie już jutro.

– Nie.

Przeszłam do świateł i nacisnęłam guzik. Taylor szedł za mną, milczał jednak, dopóki nie dotarliśmy do Bucksaw.

Zachichotał, gdy przekręciłam klucz w zamku.

– Daj spokój… Nie jesteś trochę ciekawa? – spytał.

– Nie.

– A ja jestem – odparł, przechodząc za mną do środka.

Pokręciłam głową.

– Nie żyję po to, żeby zaspokajać twoją potrzebę rywalizacji z bratem.

– Nie o to chodzi.

– Nie chodzi o zazdrość? – spytałam, odwracając się do niego. – Nie przeszkadza ci, że będziesz wracał do Cowboys, wiedząc, że on mnie pocałował, a tobie się nie udało? Nie chcę, żebyś całował mnie dla rywalizacji czy żeby podbudować swoje ego.

– Tylko żeby zabrać cię do Eakins, tak? – Pożałował tych słów, gdy tylko je wypowiedział. Wyciągnął do mnie rękę. Położył mi dłoń na ramieniu i odgarnął włosy z twarzy. – Naprawdę czasem straszny ze mnie gnojek. Przepraszam. Jestem po prostu wkurzony.

– Wiedziałam, że będą jakieś warunki. Nie chcę, żeby ktokolwiek decydował o moim życiu. Odeszłam od swoich rodziców, Taylor. Mogę sobie poradzić i bez ciebie.

Ściągnął brwi.

– Myślisz, że o tym nie wiem?

Westchnęłam.

– Chcę pojechać do Eakins i nie chcę, żeby przeszkodziło mi w tym coś takiego jak małostkowa zazdrość.

Zrobił krok do tyłu, a wyraz jego twarzy uległ nagłej zmianie. Przemówił powoli i cicho, jakby z trudem panując nad gniewem.

– Nie jestem zazdrosny. Nie mogę, kurwa, znieść, że jego usta w ogóle dotknęły twoich. Nigdy nie czułem takiej złości na któregokolwiek z braci, nigdy, aż do dziś. Próbowałem to zbagatelizować, ale czymkolwiek to jest… nie jest małostkowe, Falyn.

Przestąpiłam z nogi na nogę.

– To był tylko głupi pocałunek, Taylor. Byłam dla niego zbyt miła, bo wzięłam go za ciebie, a to go zaintrygowało.

Taylor odwrócił wzrok i zacisnął zęby.

– Wiem, że to nie było zamierzone. Ale jakoś nie czuję się przez to lepiej. – Westchnął i potarł kark. – Chyba… chyba już pójdę. Przy tobie nie czuję się… sobą.

– Dobrze. W takim razie dobranoc.

Moje swobodne zachowanie jeszcze bardziej go poruszyło. Podszedł do mnie i zatrzymał się w odległości kilku centymetrów.

– Wiem, co powiedziałem przedtem, ale lubię cię.

– Daj spokój, Taylor. Ledwie mnie znasz.

Skinął głową w zamyśleniu.

– Nie dlatego, żebym nie próbował cię poznać.

Odwrócił się i wyszedł.

Stałam przez moment w bezruchu, kompletnie zaskoczona tym zwrotem w rozmowie. Starając się niczego nie spieprzyć, jednak znów coś spieprzyłam. Powlokłam się w stronę zaplecza, gdy nagle z ciemności dobiegł mnie przyciszony głos.

– Cześć – powiedział Chuck, siedzący na stołku barowym. Pił piwo z puszki.

– Jezu! – pisnęłam. – Już drugi raz omal przez kogoś nie umarłam ze strachu!

– Przepraszam – odparł krótko.

– Wszystko w porządku?

– Tak. Musiałem tylko poczekać na spóźnioną dostawę. W końcu wszystko ułożyłem. Wiesz, jak Phaedra dba o porządek.

– A gdzie ona jest? – spytałam, wiedząc, że zwykle zostaje w lokalu, by pomóc przy rozładunku spóźnionej dostawy.

– Nie czuje się najlepiej. Chyba jeszcze nie doszła do siebie po śmierci starego Dona. Dziś w gazecie był jego nekrolog. Pogrzeb jest w poniedziałek. Powinnaś iść.

– A wy idziecie?

Pokręcił głową.

– Ja nie. Phaedra miała nadzieję, że ty pójdziesz z nią.

Odgarnęłam włosy z oczu.

– Tak. Tak, pójdę.

– Martwi się trochę o ciebie.

– O mnie?

– Tak, o ciebie. I wiesz co, ja też się martwię. Czy ten chłopak coś ci zrobił?

Westchnęłam i usiadłam na stołku obok Chucka. W ciemności i pustce nasze głosy rozbrzmiewały głośniej niż zwykle.

– Wdał się w bójkę z bratem. Są bliźniakami. Brat mnie pocałował. Myślałam, że to Taylor. Taylor mu przywalił. Brat oddał. Wszystko się popieprzyło.

– Rozumiem.

– Za jakiś czas zabierze mnie ze sobą do domu. Do Eakins. Tak myślę.

Chuck zgniótł pustą puszkę w ręce.

– On wie?

– Nie – odparłam krótko. Kiedy Chuck się skrzywił, podniosłam ręce w obronnym geście. – Nie chce wiedzieć.

– A gdyby chciał, i tak pewnie byś mu nie powiedziała.

– Pewnie nie.

– Falyn…

– Wiem, wiem. W końcu się dowie.

– Nie to zamierzałem powiedzieć. Jeśli naprawdę tego chcesz, Phaedra i ja chcielibyśmy ci pomóc.

Pokręciłam głową i wstałam.

– Nie.

– Falyn… – prosił Chuck.

– Rozmawialiśmy już o tym. I tak zrobiliście dla mnie za dużo. Daliście mi pracę i dach nad głową.

– Choć ledwie nam na to pozwalasz – zauważył, unosząc brew.

– Dziękuję, że w ogóle to rozważaliście. Ale teraz planem jest Taylor.

– Wygląda na dobrego dzieciaka.

Skinęłam głową.

– Ty też jesteś dobrym dzieciakiem – dodał Chuck. – Myślę, że on prawdopodobnie zasługuje na to, by wiedzieć, w czym bierze udział… I ty też pewnie o tym wiesz. Bez wątpienia nie będzie ci łatwo, bo bardzo długo o tym nie mówiłaś. Ale to niczego nie zmienia. Jeśli ma cię tam zabrać, powinien prawdopodobnie wiedzieć i cię wesprzeć.

Zastanawiałam się nad tym przez moment.

– Martwisz się, że on nie wie… ze względu na mnie, a nie na niego.

– To będzie trudna podróż, dzieciaku.

Skinęłam głową.

– Jasne, rozumiem. Prześpię się z tym.

Chuck zacisnął usta.

– Dobry pomysł.

– Dobranoc.

Powlokłam się na górę. Nogi uginały się pode mną jak makaron, ból przeszywał je przy każdym kroku.

Zastanawiałam się, czy Taylor jest równie obolały jak ja. Przypuszczałam, że jutro będzie jeszcze gorzej – i to z niejednego powodu.

Rozdział 12

KONIEC NASTĘPNEJ ZMIANY ZBLIŻAŁ się powoli i cicho, tym razem sali nie wypełniał gwar głosów. Słychać było jedynie rozmowy personelu i pięciorga klientów.

– Jeszcze nie ma września – powiedziała Phaedra, spoglądając spod zmarszczonych brwi na mokry chodnik i krople deszczu spływające po szybach. – Dlaczego, do diabła, tyle pada?

Chuck pokręcił głową. Ugotował wszystkie zamówione na razie dania i miał rzadką okazję pobyć w jadalni w godzinach kolacji.

– Potrzebujemy deszczu, pamiętasz, kochanie?

Phaedra westchnęła i ruszyła na zaplecze.

– Zrobię trochę pasztecików. Kirby, idź do domu.

Kirby posłusznie ściągnęła fartuch.

– Dobrze, że mam już z powrotem samochód.

Zabrała swoje kluczyki oraz torebkę i ruszyła do drzwi.

Przeszłam za bar, szukając czegoś do czyszczenia.

– Falyn?! – zawołała Kirby.

– Tak? – Gdy podniosłam wzrok, omal nie wpadłam w panikę.

Stała przed swoim podestem z Taylorem.

– Cześć, Tay – powiedziałam.

Roześmiał się krótko. Jego twarz wyrażała różne emocje, ale nie było wśród nich rozbawienia.

– Cześć, prymusko.

Zauważyłam pasek na jego ramieniu.

– O co chodzi z tym plecakiem?

Postawił plecak na stołku mniej więcej pośrodku baru.

– Przyniosłem ci coś. – Po krótkiej pauzie rozsunął zamek, wyciągnął małą białą torebkę i postawił ją na barze.

– Prezent? – spytałam, starając się nie okazywać zdenerwowania.

– Nie otwieraj, dopóki nie wyjdę.

– A dokąd idziesz?

– Nie do pracy.

– Och…

– Pada deszcz, Falyn. Zwijamy się.

– Nie znam waszych strażackich procedur. Co to znaczy?

– Ziemia jest już dość wilgotna, żeby poradzili sobie z tym miejscowi strażacy. Wyjeżdżam.

– Ale… mówiłeś, że będziesz do października.

Wzruszył bezradnie ramionami.

– Nie powstrzymam deszczu.

Wpatrywałam się w niego bez słowa. Po niebie przemykały deszczowe chmury, które ciemniały wraz z nadchodzącym zmierzchem.

– I nie próbuj wciskać mi z powrotem tego prezentu, dobrze? Choć raz nie bądź upierdliwa.

– Jak sobie życzysz – odparłam z rezygnacją.

– Jak sobie życzę? – powtórzył, mrugając.

– Pewnie jeszcze się kiedyś zobaczymy. – Zabrałam torebkę z blatu i położyłam ją za barem.

– Falyn…

– W porządku – odpowiedziałam, nie wiadomo dlaczego szorując blat suchą ścierką.

Westchnął ciężko.

– Nie będziemy się bawić w jakieś głupie nieporozumienia. Wrócę tu. Zrobimy to, na co się umówiliśmy.

– Mhm…

– Nie rób tego – powiedział, opuszczając ramiona.

Przestałam szorować blat i przywołałam uśmiech na twarz.

– Jeśli tak zrobimy, świetnie. Jeśli nie, poradzę sobie jakoś. Nie jesteś za mnie odpowiedzialny.

Zmrużył oczy i zasunął z powrotem plecak, a potem zarzucił go na ramię.

– Będziesz za mną tęsknić.

– Ani trochę.

– Owszem, będziesz. Jesteś wkurzona, bo będziesz za mną cholernie tęsknić.

– Nie. – Pokręciłam głową i znów zaczęłam wycierać bar, szybko zataczając ścierką małe kółka. – To byłaby kompletna strata czasu.

– Przestań zgrywać twardzielkę – rzucił żartobliwie. – Ja też będę za tobą tęsknił.

Zwolniłam okrężne ruchy.

– Dlatego w następny weekend przyjadę po ciebie. Żeby zabrać cię do domu. Mojego domu. Do Eakins.

– Co? – Podniosłam na niego oczy i natychmiast zaszkliły się od łez.

– Chciałem wyjechać jutro, ale Chuck powiedział mi o pogrzebie…

– W przyszły weekend?

Łzy popłynęły po moich policzkach dwiema bliźniaczymi strużkami.

Z twarzy Taylora zniknął wyraz zadowolenia, a pojawiła się na niej desperacja.

– Możemy wyjechać jutro. Myślałem po prostu…

– Nie – przerwałam mu, ocierając twarz. – Nie, przyszły weekend jest idealny. Ale… – Wycelowałam w niego palec. – Nie obiecuj.

Pokręcił głową.

– Nie obiecuję, za cholerę. Mogę obiecać, że nie będę obiecywał, jeśli chcesz.

Przeszłam przez bar i skoczyłam na Taylora, obejmując go nogami i rękami.

– Dziękuję! – Pocałowałam go w policzek. – Dziękuję.

Zachichotał, starając się ukryć zaskoczenie. Położył dłoń z tyłu mojej głowy i wtulił mój policzek w swój.

– Zobaczymy się za tydzień.

Postawił mnie na podłodze. Wciąż ogromnie podekscytowana, wsunęłam dłonie pod jego ręce i splotłam za jego plecami, ściskając go z całych sił.

– Naprawdę trudno mi teraz porzucić nadzieję.

– Gdybym cię rozczarował, Phaedra chybaby mnie zamordowała… Jeśli Chuck nie poderżnąłby mi najpierw gardła.

Zerknęłam na Chucka, który już przykładał nóż do swojego gardła i udawał, że je podcina, co wcale nie wyglądało na żart.

Kiedy już wypuściłam Taylora z objęć, pochylił się nade mną, pocałował i zaczął się cofać do drzwi.

– W torebce jest telefon. Wpisałem już swój numer. Prześlij mi własne dane do podróży, żebym mógł zarezerwować bilety.

Zerknęłam na bar.

– Czyś ty… – Głos uwiązł mi na moment w gardle. – Rozwalasz mnie.

– Nigdy nie mów do mnie „Tay”. Nigdy więcej. Albo zrywam umowę.

Pokręciłam głową.

– Nawet nie będę cię nazywać dupkiem za twoimi plecami.

Z ociąganiem szedł dalej, poprawiając plecak.

– Przyślij gołe fotki! – zawołał jeszcze, pokazując znak zwycięstwa, i w końcu wyszedł na zewnątrz.

Spojrzałam na Chucka i Phaedrę.

– Chyba już w ogóle nie rozumiem życia. Co tu się dzieje?

Pobiegłam za bar, wyjęłam z torebki telefon i zdarłam z niego kilka warstw bibułki. Byłam przekonana, że trzy gołe tyłki widoczne na tapecie należą do Taylora, Daltona i Zeke’a, choć stali pochyleni do przodu, więc ich twarze były niewidoczne.

Zakryłam usta, tłumiąc płacz.

– Kto robi takie rzeczy? – spytałam, nie zwracając się do nikogo w szczególności. Popatrzyłam na Phaedrę, która również miała łzy w oczach. – Jadę. W następny weekend będę w Eakins.

– Ogromnie się cieszę, kochanie – odpowiedziała, podchodząc do mnie z rozpostartymi ramionami. Uścisnęła mnie mocno i poklepała po plecach. – Ale jeśli nie dotrzyma obietnicy, Chuck nie będzie już miał nawet czego ciąć, bo ja się z nim rozprawię.

Wypuściła mnie, a wtedy telefon zabrzęczał w mojej dłoni. Na wyświetlaczu pojawił się napis: TAYLORBESTIA. Przewinęłam ekran i przeczytałam wiadomość.

Przestań za mną tęsknić. To żenujące.

Pokręciłam głową i wsunęłam komórkę do kieszeni fartucha. Zamierzałam ją oddać, gdy tylko wrócimy z Eakins, ale dobroć Taylora nieco mnie przytłoczyła.

Już do końca zmiany nie potrafiłam myśleć o niczym innym, jak o wyjeździe do Eakins i odbyciu mojej pokuty – z należytej odległości, tak by nikt nawet się o tym nie dowiedział. Marzyłam o tym od tylu lat, a świadomość, że teraz został już tylko tydzień, była niemal nie do zniesienia.

Przygotowania do zamknięcia lokalu bez Kirby mogły potrwać dwa razy dłużej niż zwykle, ale ruch był tak mały, że zaczęłam na długo przed tym, jak Phaedra obróciła tabliczkę z napisem Zamknięte i przekręciła klucz w zamku.

Policzyłam moje napiwki, oddzieliłam część dla Kirby i zamknęłam ją w kasie, a potem ruszyłam na górę, machając na pożegnanie do Pete’a i Hectora.

Opadłam na sofę, wyjęłam z fartucha nowy telefon i podniosłam go do oczu. Taylor przysłał jeszcze kilka wiadomości.

Cholera. Teraz ja za tobą tęsknię. Dzięki za zły wpływ.

O której kończysz?

Daj mi znać, jak skończysz.

Czekanie jest do dupy.

Używając obu kciuków, wystukałam na ekranie dotykowym:

Mam nadzieję, że nie prowadziłeś.

Na wyświetlaczu natychmiast pojawiły się trzy migoczące, jakby roztańczone kropki.

Co to oznacza, do cholery?

Potem nadeszła wiadomość.

Nie, pozwoliłem prowadzić Daltonowi.

Och, więc te kropki oznaczają, że właśnie pisze.

Ponownie zaczęłam pisać, zastanawiając się, czy on także widzi, że odpowiadam.

W domu wszyscy cali i zdrowi?

Tak.

Nie wiedziałam, co właściwie teraz odpowiedzieć. Minęło już sporo czasu, odkąd komunikowałam się z kimś za pośrednictwem ekranu telefonu. Wyszłam z wprawy.

Gdy go odłożyłam, aparat stuknął głośno o blat stołu, pomyślałam więc, że wkrótce muszę się wybrać do sklepu z tanimi rzeczami i sprawdzić, czy mają tam etui. Nigdy dotąd tego nie sprawdzałam. Może Kirby miała jakieś stare, które mogłaby mi pożyczyć.

Telefon znów zabrzęczał.

Możesz mi podać informacje do rezerwacji?

Będziesz rezerwował teraz?

A czemu nie?

Jesteś pewien?

Tak.

Wpisałam moje pełne imię i nazwisko oraz datę urodzenia.

Imogene? To najgorsze drugie imię, jakie słyszałem.

?

Nie potrafię tego zapisać.

Właśnie to zrobiłeś.

Zawsze wszystko utrudniasz.

Możesz za to podziękować mojej matce. A ty jak masz na drugie imię?

Dean.

Proste.

Wszystkie dziewczyny tak mówią. Zrobię rezerwację jeszcze dziś.

Ponownie odłożyłam komórkę na stół, a potem ułożyłam się wygodniej na sofie, opierając nogi na poduszce. Dostawałam wiadomości na telefon, a za kilka dni jechałam do Eakins w Illinois. Moje życie było dotąd całkiem inne i choć wydawało się przerażające, wiedziałam, że właśnie tak powinno być. To samo czułam teraz.

W pokoju było cicho, słyszałam jedynie przytłumione dudnienie z Cowboys. Myślałam o dwuetapowym country western Taylora Deana, wycieczce w góry, o oglądaniu kaset VHS i robieniu prania. Myślałam, jak cudowne mogłoby być moje życie, gdyby udało mi się jeszcze zamknąć ten najważniejszy rozdział.

Kiedy już zaczęłam się rozluźniać, ktoś załomotał do drzwi. Zerwałam się i otworzyłam je.

Na korytarzu stał Gunnar, na twarzy miał czerwone plamy, jego oczy lśniły w nikłym blasku.

Otworzyłam usta ze zdumienia.

– O kurde… Nic ci nie jest? Gdzie Kirby? Jak tu wszedłeś?

– Kirby pokazała mi kiedyś, gdzie chowacie zapasowy klucz. Ona nie chce ze mną gadać, Falyn. Tym razem naprawdę spieprzyłem.

– Co?

Patrzyłam w milczeniu, jak mija mnie i siada na fotelu. Oparł ręce na kolanach i ukrył twarz w dłoniach.

Zamknęłam za sobą drzwi.

– Co się stało?

Pokręcił głową.

– Ona myśli, że ją zdradzam. Próbowałem jej wytłumaczyć, ale nie chce mnie słuchać.

Przeszłam przez pokój, krzyżując ręce na piersiach. Podniósł na mnie wzrok, w którym kryła się desperacja.

– Porozmawiasz z nią?

– Jasne. Jeśli tylko powiesz mi, co się dzieje.

Wbił spojrzenie w podłogę.

– Okłamywałem ją.

– W jakiej sprawie?

– Dlaczego ciągle się spóźniam. To nie przez korki. Mam tylko dziesięć godzin, więc wieczorami pracuję za dodatkową kasę.

Wzruszyłam ramionami.

– Dlaczego po prostu jej o tym nie powiedziałeś?

– Nie spodobałoby jej się to.

– Co to za praca?

– Na czarno. Pomagam facetowi w utrzymaniu budynku tuż przy kampusie. Wynoszę śmieci, koszę trawniki, maluję, naprawiam różne rzeczy.

– Rozumiem. Dlaczego utrzymywałeś to w tajemnicy przed Kirby?

Przełknął ciężko.

– Bo to siedziba stowarzyszenia studentek Delta Gamma.

Nie mogłam powstrzymać śmiechu, więc zacisnęłam usta palcami.

– Wpadłem w głębokie gówno, Falyn. Potrzebuję twojej pomocy.

– Jak mam ci pomóc? I od kiedy to stowarzyszenia studenckie uniwersytetu Colorado Springs mają siedziby?

– To jest w Boulder – wyjaśnił ze znużeniem.

– Codziennie jeździsz półtorej godziny do pracy w Boulder? Dlaczego?

– Bo to tylko pół godziny jazdy z Denver, a chciałem znaleźć pracę, którą będę mieć w pobliżu, kiedy już się tam przeprowadzimy. Pojawiła się okazja, więc z niej skorzystałem.

– Na pewno. – Zachichotałam.

Byłyśmy z Kirby blisko, ale żadne moje argumenty nie mogły skłonić jej do zignorowania faktów.

– To nie jest śmieszne, Falyn. Dobrze tam zarabiam, ale ona mi nie uwierzy. Powiedz jej, proszę. Wiesz, że ją kocham. Wiesz, że bym jej nie zdradził. Ona też to wie. Teraz jest po prostu wściekła.

– Wie też, że kłamałeś.

Przygarbił się.

– Rzuci mnie z powodu jakiejś głupoty. – Spojrzał na mnie z wyjątkowo żałosną miną. – Proszę?

– Porozmawiam z nią, ale niczego ci nie obiecam.

Gunnar skinął głową, wstał i ruszył do wyjścia. Obrócił gałkę, uchylając drzwi na kilkanaście centymetrów, po czym jeszcze raz odwrócił się do mnie.

– Nigdy bym jej nie zdradził, Falyn. Jest jedyną dziewczyną, jaką kiedykolwiek kochałem.

– W to akurat wierzę.

Otworzył drzwi do końca, odsłaniając zapłakaną Kirby stojącą w korytarzu i trzymającą w dłoni butelkę wina.

Gunnar wstrzymał oddech. Dolna warga Kirby drżała.

– Ja po prostu… Nie wiedziałem, co innego zrobić – powiedział.

Zarzuciła mu ręce na szyję, wciąż trzymając w nich butelkę. Gunnar uniósł swoją dziewczynę nad podłogę, by nie schylać się tak bardzo. Obejmował ją mocno, a ona wtuliła twarz w jego ramię.

– Jesteś taki głupi!

– Wiem – odpowiedział.

Odchyliła głowę do tyłu, by spojrzeć mu prosto w oczy, i chlipnęła.

– Nigdy więcej mnie nie okłamuj.

Pokręcił głową.

– Nie będę. To wystarczająco mnie przeraziło.

Pocałowała go w usta i podała mi butelkę.

– Przyniosłam, żebyśmy się razem napiły.

Wzięłam od niej wino.

– Jesteś na to za młoda.

– Byłam zdenerwowana. Zabrałam to z barku mamy.

Spojrzała na Gunnara, po czym oboje omal nie zgnietli się w uściskach.

– Idźcie się obściskiwać gdzie indziej.

Wypchnęłam Gunnara na korytarz i zamknęłam drzwi.

Oparłam się o lodówkę i zachichotałam, spoglądając na butelkę w mojej dłoni. Nawet kiedy byli irytujący i rozhisteryzowani, pozostawali uroczy.

– Cóż – powiedziałam do siebie. – Dziś przynajmniej będę dobrze spała.

Byłam sama. Mogłam bezpiecznie wypić kieliszek czy dwa.

Odkręciłam zakrętkę i nalałam białego muszkatela do kieliszka, zabierając butelkę ze sobą do łóżka. Smakował dokładnie tak, jak powinno wino za dwanaście dolarów: za ciepły i za słodki, ale znośny.

Wychyliłam kieliszek w ciągu pięciu minut, a potem nalałam sobie kolejny, tym razem po sam brzeg.

Dziesięć minut później ponownie go napełniałam.

To tyle, jeśli chodzi o dwa kieliszki.

Podłączyłam telefon do gniazdka i położyłam go na stoliku nocnym, a potem zdjęłam z siebie ubrania i weszłam do łóżka. Uważałam, że to jedna z wielu zalet mieszkania samotnie – człowiek zawsze mógł spać nago.

Pościel ocierała się o moją skórę, gdy układałam się wygodnie i opierałam głowę na puchowej poduszce.

Telefon zabuczał na blacie stolika. Dogramoliłam się do niego, chichocząc.

Nie mogę spać. Chciałbym być z powrotem w Springs.

Miałam ochotę przytulić telefon do piersi, powstrzymałam się jednak. Po tym, jak obejrzałam sprzeczkę zakochanych, a potem czułe pojednanie, i po trzech kieliszkach wina wypitych w niecałe dwadzieścia minut, zrobiłam się dziwnie sentymentalna.

Ja też nie. Właśnie wyszedł Gunnar.

I Kirby?

Tak. Pokłócili się.

Młoda miłość.

Pewnie tak.

Nie bądź taka surowa. To się zdarza.

Komu?

Mojemu bratu, Travisowi. Zakochał się po uszy w zeszłym roku. Teraz jest już żonaty, choć teoretycznie nie może jeszcze pić.

Ile ma lat?

Dwadzieścia.

Więc ożenił się, jak miał dziewiętnaście? Dziwne.

Wcale nie. Dobrze im ze sobą.

Och, więc pochwalasz to?

Kochają się, to pewne.

Skąd możesz wiedzieć, że kogoś kochasz, kiedy masz dziewiętnaście lat?

Poznasz ich w przyszłym tygodniu. Przekonasz się.

Jesteśmy umówieni.

;)

Odłożyłam telefon i dokończyłam ostatni kieliszek. Czułam, jak wszystko zwalnia. Nawet mrugałam w spowolnionym tempie. Wyprostowałam nogi, pozwalając, by pościel przesuwała się po czułych miejscach mojej skóry. Zerknęłam na telefon, uśmiechnęłam się szeroko i sięgnęłam po niego. Wybrałam numer i odsunęłam aparat od siebie, czekając, aż długi ton wypełni pokój.

– Jeszcze nie śpisz? – spytał Taylor. Wydawał się zmęczony, ale nie zaspany.

– Ten telefon wibruje za każdym razem, gdy wysyłasz mi wiadomość, a ja leżę w łóżku całkiem naga – powiedziałam, słysząc, że nieco bełkoczę. – Mam ochotę włożyć go między nogi i czekać, aż znów napiszesz. – Wiedziałam, jak nieprzyzwoicie się zachowuję, ale gówno mnie to obchodziło.

Na pełne dziesięć sekund w słuchawce zapadła cisza.

– Myślisz, że to nie zadziała? – spytałam, nie mogąc się doczekać reakcji.

– Jesteś pijana?

Zacisnęłam wargi, bezskutecznie próbując stłumić śmiech.

– Być może Kirby przyniosła butelkę wina.

– Myślałem, że nie pijesz.

– Nie piję, ale jestem sama, więc czemu nie?

– Och, więc nie pijesz w miejscach publicznych?

– W prywatnych też nie, jeśli nie jestem sama.

– Jestem rozdarty – powiedział rzeczowym tonem. – Z jednej strony kusi mnie, żeby to zrobić. Z drugiej wiem, że jutro będziesz siebie nienawidzić… i mnie pewnie też.

– Już za tobą tęsknię – oznajmiłam, a uśmiech zniknął z mojej twarzy. – Próbowałam cię nie lubić.

– Wiedziałem o tym – odparł rozbawiony, po czym westchnął. – Ja przepadłem już pierwszego dnia. Jesteś cholernie zjadliwa, a to doprowadza mnie do szaleństwa. Ale w dobrym znaczeniu.

– Jestem zjadliwa? – spytałam, czując, jak łzy palą mnie w oczy.

– Tak, ale… cholera. Upiłaś się na smutno, prawda? Nie powinnaś pić sama.

– Brakuje mi tego, wszystkiego – powiedziałam cicho, dotykając palcami ust.

– Czego ci brakuje? – spytał. – Wiesz, mój ojciec był popaprany przez wiele lat. Potem to nadrabiał. Czasami trzeba przebaczyć rodzicom. Oni też nie zawsze wszystko rozumieją.

Pokręciłam głową, nie będąc w stanie odpowiedzieć.

– Falyn, śpij, kochanie. Będzie tylko gorzej.

– Skąd wiesz?

– Ojciec też upijał się na smutno.

Skinęłam głową, choć mnie nie widział.

– Trzymaj telefon przy uchu. Połóż się i zamknij oczy. Zostanę z tobą, dopóki nie zaśniesz.

– Dobrze – odparłam posłusznie.

Nie odzywał się już więcej, ale słyszałam jego oddech. Starałam się zachować świadomość, choćby po to, by sprawdzić, jak długo wytrzyma, ale już po chwili mętna ociężałość wciągnęła mnie pod powierzchnię.

Rozdział 13

OKROPNY KAC, POGRZEB DONA i oczekiwanie na podróż do Eakins sprawiły, że był to dla mnie jeden z najgorszych tygodni od dłuższego czasu. Wiadomości, które przysyłał mi co jakiś czas Taylor, rozjaśniały nieco ten mroczny czas i pomagały mi jakoś przetrwać aż do dnia przed naszym wylotem, ale poza tymi krótkimi chwilami przeżywałam prawdziwe męczarnie. Taylor nie wspomniał nawet słowem o skandalicznej nocnej rozmowie, którą zainicjowałam, za co byłam mu wdzięczna.

Wieczorem przed naszym lotem do Chicago przepełniała mnie nerwowa energia. Taylor miał mnie odebrać o wpół do szóstej rano i zabrać na lotnisko – lot zaczynał się o ósmej.

Po raz pierwszy od pięciu lat żałowałam, że w mojej garderobie nie ma większego wyboru ubrań. Złożyłam ulubione dżinsy i rzuciłam je na pozostałe rzeczy. Gdy studiowałam na pierwszym roku, nawet na weekendowy wyjazd zabierałam ze sobą wielką walizkę na kółkach i bagaż podręczny. Teraz moje rzeczy nie wypełniały nawet torby podręcznej na kółkach, którą pożyczyłam od Chucka.

Stojąc nad przygotowanym bagażem, załamałam ręce, zastanawiając się, jakim cudem uda mi się dzisiaj zasnąć. Była już jedenasta. Wiedziałam, że jeśli nie położę się zaraz spać, równie dobrze mogę w ogóle tego nie robić.

Zmarszczyłam brwi. Senność i wyczerpanie nie pasowały do moich wyobrażeń o tym, jak będzie przebiegał ten weekend.

Ktoś zapukał do drzwi, a ja podskoczyłam wystraszona.

– To ja – rozbrzmiał w korytarzu głęboki głos.

Podbiegłam do drzwi i otworzyłam je na całą szerokość.

Taylor stał naprzeciwko mnie, z szerokim uśmiechem na ustach i pełnym plecakiem na ramionach.

– Pomyślałem, że przekimam się tutaj. Nie masz nic przeciwko?

Rzuciłam mu się na szyję. Czas cofnął się do ostatniego momentu, kiedy byliśmy razem, niemal dokładnie pod miejscem, w którym staliśmy teraz. Gdy stałam na palcach i ściskałam go nieco zbyt mocno, świat stał się nagle tysiąc razy lepszy. Czułam się tak, jakby ostatni paskudny weekend nigdy się nie wydarzył.

W końcu odsunęliśmy się od siebie i zmierzył mnie spojrzeniem od stóp do głów.

– Nie przypuszczałem, że zobaczę cię w czymś takim.

Spojrzałam w dół na cienką białą koszulkę, którą miałam na sobie i która ledwie zakrywała granatowe majtki. Obciągnęłam ją w dół.

– Właśnie miałam kłaść się spać.

– Doskonale. Padam z nóg – powiedział, rzucając plecak na podłogę i zamykając za sobą drzwi.

– Nie mogę uwierzyć, że to dla mnie robisz. Nie masz pojęcia, co to dla mnie oznacza.

– Mówiłaś o tym dużo przez cały ten tydzień, ale musisz mi jeszcze zdradzić dlaczego – odparł, ściągając kurtkę. Zdjął też czapkę z daszkiem i rzucił ją na blat.

– Układam to sobie w głowie. Nie wiem jeszcze, jak to zrobić.

– Nie będę prosił, ale nie mam pojęcia, jak się przygotować.

– Nie musisz.

Przekrzywił głowę.

– Cokolwiek to jest, Falyn, chcę być z tobą.

– Będziesz.

– Skoro tak mówisz – odparł z nutą frustracji w głosie.

Nie dziwiłam się, że jest niezadowolony. Wyświadczał mi wielką przysługę, a nie miał pojęcia, o co właściwie chodzi. Nie mówiłam o tym głośno od ponad dwóch lat, a kiedy byłam już tak blisko, nie potrafiłam opanować lęku, że mogę w ten sposób wszystko zepsuć.

Oboje rozejrzeliśmy się dokoła, nagle dziwnie skrępowani.

– Czy… chcesz pościel na sofę? – spytałam.

– A mam jakiś wybór? Bo jeśli tak, to ty śpij na sofie.

Walnęłam go w ramię, a potem przestąpiłam nerwowo z nogi na nogę.

– Ma pękniętą… – wskazałam, zataczając palcem kółko – tę… no, sprężynę. Fatalnie się na niej śpi.

Uniósł brew, na jego czole pojawiły się trzy głębokie linie.

– Pamiętam. Wygląda więc na to, że będziemy mieli piżama party.

Ruszył w stronę mojej sypialni.

– Taylor…

– Poważnie, prymusko, powiedz mi tylko, gdzie mam się położyć. Jestem cholernie zmęczony, a jutro czeka nas długi dzień.

Rozłożyłam bezradnie ręce, a potem je opuściłam.

– Dobrze, więc niech będzie łóżko. Ale to nie jest zaproszenie do czegokolwiek innego.

Mijając go, wyłączyłam światło i zaciągnęłam zasłony. Położyłam się do łóżka i zobaczyłam, jak jego potężna sylwetka wypełnia niemal całą futrynę. On z kolei przyglądał mi się, gdy układałam się na materacu, a potem przeszedł przez pokój i zatrzymał się przy łóżku. Zdjął najki i ściągnął T-shirt przez głowę. Jego mięśnie naprężały się i kurczyły, gdy zdejmował brązowy skórzany pasek i rozpinał dżinsy. Potem zsunął je z tyłka i ud, pozwalając, by opadły na podłogę.

Choć starałam się udawać, że nie robi to na mnie wrażenia, Taylor był w pełni świadom, jakim arcydziełem jest jego ciało. W końcu to właśnie on spędzał długie godziny na siłowni, by je udoskonalić. Tak czy inaczej, nie zamierzałam dać mu tej satysfakcji i gapić się na niego. Mój wyraz twarzy, rytm oddechu oraz każdy ruch i tak zdradzały, co dzieje się w moim umyśle. Starałam się uważać na rosnący poziom pożądania wzbudzanego przez niemal nagiego mężczyznę, który stał przede mną.

Tatuaże na jego ramionach sięgały również na mięśnie piersiowe – czarne tribale, płomienie i czaszka, wszystko oddane ze zdumiewającą szczegółowością i pięknym cieniowaniem.

Nie żebym patrzyła.

Przestań się gapić, Falyn.

Rozebrany do samych bokserek, Taylor ułożył się na łóżku obok mnie. Odwróciłam się od niego, czując, jak różowią mi się policzki. Bez słowa ostrzeżenia czy przeprosin objął mnie ramionami i przyciągnął do siebie. Moje plecy natychmiast zrobiły się cieplejsze w zetknięciu z jego skórą.

– Żałuję, że nie mogłem pójść z tobą na pogrzeb Dona. Wiem, że było ci bardzo źle.

– Było okropnie – wyszeptałam. – Nie płakałam tyle od lat. Nie wyobrażam sobie, co musiała czuć jego rodzina.

– Ty też byłaś rodziną. Byłaś główną atrakcją jego dnia. Wydaje się, że jesteś nią dla wielu ludzi.

– A ja się cieszę, że ciebie tam nie było. Zużyłam wszystkie chusteczki. Nie wyglądało to ładnie.

Przytulił mnie do siebie mocniej.

– Z czasem jest łatwiej, ale to nigdy całkiem nie znika. Zmienia cię na zawsze.

– Straciłeś kogoś? – spytałam.

– Śpijmy już lepiej. Nie chcę o tym dzisiaj mówić. – Rozluźnił uścisk, podłożył sobie jedną rękę pod głowę, a drugą obejmował mnie luźno w pasie.

Położyłam rękę na jego ręce i splotłam palce z jego palcami. Uścisnął je lekko, a potem wziął głęboki wdech.

– Falyn? – wyszeptał.

– Tak?

– Zdaję sobie sprawę, że ten weekend jest dla ciebie ważny. Ale musisz wiedzieć, że nie chcę, byśmy po powrocie nadal byli przyjaciółmi.

Napięłam odruchowo mięśnie.

– To znaczy, że nie chcesz mnie więcej widzieć? Czy chcesz, żebyśmy byli kimś więcej niż przyjaciółmi?

– Skoro prawie oszalałem, kiedy nie widzieliśmy się przez niecały tydzień… to chyba wiesz, co mam na myśli.

Odetchnęłam z ulgą. Przez tę krótką chwilę, gdy myślałam, że mogę go stracić, mój świat po raz drugi zatrzymał się na sekundę w miejscu. Podjęłam starannie przemyślane kroki, by nie dopuścić do takiej sytuacji, a jednak wciąż byłam bezbronna.

– Naprawdę? – spytałam.

– To było okropne.

– Czy to warunek?

– Nie. To nieobietnica.

Podniósł głowę, pocałował mnie w ramię i położył się z powrotem.

Nigdy dotąd nie spałam z kimś w jednym łóżku, nawet jako dziecko z rodzicami. Leżenie obok Taylora było jednak czymś najnormalniejszym na świecie, jakby zawsze tak było i zawsze tak miało być.

– Dobranoc – wyszeptałam. Lecz on już spał.

– Mam ją – powiedział Taylor, ściągając moją torbę z taśmociągu.

Zaspaliśmy i mieliśmy małe opóźnienie, a teraz staraliśmy się przejść przez kontrolę bezpieczeństwa, zanim pasażerowie naszego lotu zaczną wchodzić na pokład.

Podskakując na jednej nodze, włożyłam sandał, a drugi rzuciłam na podłogę, wsuwając pasek między palce u stopy, a potem naciągając inny na piętę. Buty i ubrania ze sklepu z używanymi rzeczami zawsze były cudownie znoszone. Nie po raz pierwszy doceniłam, że nie muszę używać sprzączek na moich trzyletnich, za dużych o pół numeru sandałach Steve’a Maddena.

Choć Taylor spieszył się do bramki, obserwował mnie z cierpliwym uśmiechem na ustach.

– Gotowa? – spytał, wyciągając rękę.

Pochwyciłam ją.

– Tak i nie. Przestań mnie o to pytać. Próbuję zachować spokój.

– Nie leciałaś nigdy wcześniej? – spytał, gdy szliśmy razem.

Spojrzałam na niego z ukosa.

– Latałam po całym świecie. Moi rodzice uwielbiają podróżować.

– Och, tak? Na przykład dokąd?

– Nie do Eakins.

Skrzywił się.

– Próbuję szanować twoją prywatność, ale coraz bardziej denerwuję się tym, że wchodzę w to na oślep.

– Jak na kogoś tak zdenerwowanego zasnąłeś bardzo szybko.

Uścisnął moją dłoń.

– Jesteś wygodna.

– Nawet nie spało mi się z tobą tak źle, jak myślałam.

Zmarszczył brwi.

– Przyznam, że nigdy nie słyszałem czegoś podobnego od kobiety.

Spojrzałam w górę na cztery wielkie ekrany przymocowane do sufitu. Loty wypisane były według miast, alfabetycznie, z odpowiednim numerem bramki.

Wskazałam na pierwszy ekran.

– Bramka szósta. Właśnie wchodzą.

– Cholera! Biegiem!

Poderwaliśmy się do biegu, a nim dotarliśmy we właściwe miejsce, oboje byliśmy już zdyszani. Przed bramką czekała jeszcze długa kolejka pasażerów, ale oboje byliśmy przede wszystkim zadowoleni, że zdążyliśmy, więc nie miało to dla nas znaczenia.

– Cholera, dobrze, że to małe lotnisko – powiedział Taylor. – W Denver na pewno byśmy nie dali rady.

Kiedy już weszliśmy do odrzutowca i dotarliśmy do rzędu dwudziestego, Taylor włożył nasze bagaże podręczne do schowka i opadł na siedzenie obok mnie.

– Do ciężkiej cholery, prymusko – rzucił, wzdychając. – Stresujesz mnie.

– A które z nas zaspało?

– Wychodzi na to, że ja.

– No właśnie. – Oparłam wygodnie głowę i zamknęłam oczy.

Ciepła dłoń wsunęła się pod moją, nasze palce się splotły.

– Falyn? – wyszeptał Taylor.

– Jeszcze nie – odparłam, spoglądając na niego.

On też odchylał głowę do tyłu, zwrócony ku mnie twarzą.

– W nocy znów miałaś koszmar.

– Naprawdę? To dlatego zaspałeś?

– Co ci się stało… coś złego?

– Tak.

Skrzywił się lekko.

– Czy powrót będzie dla ciebie bolesny?

– Tak.

Wypuścił głośno powietrze z płuc i spojrzał do przodu.

– Więc dlaczego tam lecimy?

– Bo musi zaboleć, żeby potem mogło zmienić się na lepsze.

Odwrócił się z powrotem do mnie i opuścił wzrok na moje usta.

– Nie chcę, żebyś cierpiała.

– Wiem – odparłam, ściskając jego dłoń. – Ale będziesz ze mną, prawda?

– Jeśli tylko mi pozwolisz.

Ponownie opuścił głowę na oparcie fotela. Wiercił się nerwowo.

– Rozmawiałem z Tylerem – oznajmił po chwili. – Powiedział, że świetnie się całujesz.

– Ach, tak? – Na moich ustach pojawił się uśmieszek samozadowolenia. – I co ty na to?

– Znów go walnąłem.

– Umiesz się w ogóle kłócić bez użycia pięści?

– Niezupełnie. – Znów spojrzał na moje usta. – Nie mogę pojąć, dlaczego nie potrafię przestać o tobie myśleć. Od momentu, kiedy podniosłem wzrok znad jadłospisu w Bucksaw, wszystko jest inne.

– Zdążyłam już zrozumieć, że braciom Maddoxom po prostu rzadko się odmawia. Uwielbiacie wyzwania. Nawet Tyler to przyznał.

Taylor pokręcił głową.

– Nie, tu chodzi o coś więcej. Zobaczyłem coś w twoich oczach, coś znajomego.

– Poczucie straty – skwitowałam krótko.

Taylor zamrugał, a ja odwróciłam od niego głowę, udając, że wsłuchuję się w instrukcje podawane przez stewardesę.

Po chwili pokręcił głową, skonsternowany.

– Dlaczego tak myślisz?

– Zobaczysz.

Westchnął ponownie.

– Pewnie nie mogę oczekiwać od ciebie, że opowiesz mi o swoim problemie, dopóki ja nie powiem ci o moim.

Z głośników dobiegł głos kapitana, który polecił stewardesom i pasażerom przygotować się do startu. Taylor zaciągnął mocniej pas bezpieczeństwa i uścisnął moją dłoń.

– Nie musisz mi mówić – powiedziałam.

– Wiem – odparł. – Ale chcę, żebyś mi zaufała. Więc i ja ci zaufam.

Przełknęłam z trudem ślinę, ogarnięta nagłym strachem. Nie miałam pojęcia, z czego zamierza mi się zwierzyć.

– Mój brat Travis wdepnął w głębokie gówno – zaczął mi szeptać do ucha, na tyle głośno, bym słyszała go ponad hukiem silników samolotu. – Jest zamieszany w sprawę pożaru sprzed kilku miesięcy.

Maszyna ruszyła do przodu, cały kadłub trząsł się przez chwilę, aż koła oderwały się od ziemi. Potem skręciliśmy w prawo, a przez okna wpadł do kabiny oślepiający blask porannego słońca. Taylor zaciągnął roletę, a potem spojrzał na mnie, czekając na moją reakcję.

– On też pracuje w Straży Leśnej? – spytałam.

Pokręcił głową.

– Jest studentem. Moi bracia i ja ciągle się biliśmy, z miejscowymi, a później ze studentami, którzy przychodzili na nasze imprezy i wszczynali bójki. Pewnego wieczoru Tyler skopał tyłek studentowi pierwszego roku, Adamowi, a potem ten przyszedł do niego i zaproponował mu udział w walkach na zakłady. Od tej pory zaczęli w ukryciu organizować takie walki na uczelni Eastern.

– A czy to nie jest przypadkiem nielegalne?

Taylor parsknął śmiechem, rozbawiony moją naiwnością.

– Jest, i to bardzo. Ale Adam organizował je niezwykle sprawnie. Nikt nie wiedział z wyprzedzeniem, gdzie i kiedy odbędzie się następna walka. Adam informował o tym na godzinę albo i krócej przed samym wydarzeniem. Zarabialiśmy na tym dużą kasę i nigdy nas nie złapano. Nasz młodszy brat, Trent, też walczył kilka razy, gdy był na pierwszym roku, ale to najmłodszy, Travis, był prawdziwą gwiazdą. Nigdy nie przegrał.

– Brzmi uroczo…

Taylor uniósł z dumą głowę.

– To prawdziwy twardziel.

– Wszystko u niego w porządku? – spytałam.

Uśmiech zadowolenia zniknął z twarzy Taylora.

– Walki prowadzono w podziemiach budynków uniwersyteckich, gdzie tłoczyły się tłumy dzieciaków. Adam zorganizował jedną z nich podczas wiosennej przerwy. To miała być ostatnia walka w roku akademickim. Travis mógł zarobić mnóstwo kasy. I właśnie wtedy wybuchł pożar. Wielu dzieciakom nie udało się uciec. Adam został aresztowany. Myślę, że Travis też jest pod obserwacją.

– Dlaczego? – spytałam z powątpiewaniem.

– Mam powody przypuszczać, że przysłali tu kogoś, żeby wyciągnął ze mnie informacje, ale nie mogę tego potwierdzić… przynajmniej jeszcze nie teraz. Wiem, że ich zdaniem Travis miał z tym coś wspólnego.

– Ich, czyli kogo?

Taylor wbił wzrok w podłogę.

– Nie jestem pewien. Miejscowej policji. Może FBI.

– A rzeczywiście tak było? – spytałam. – Rzeczywiście miał z tym coś wspólnego?

Poprawił się nerwowo na fotelu.

– Tego wieczoru się żenił. W Las Vegas.

– Więc dlatego będzie drugi ślub? Bo wtedy uciekli tam, żeby się potajemnie pobrać?

Skinął głową i przyglądał mi się przez chwilę.

– A gdybym cię poprosił, żebyś ze mną pojechała? Na ich ślub?

Spojrzałam na niego spod przymrużonych powiek.

– Powiedziałabym, że próbujesz zmienić temat. Nie oczekuję od ciebie, że będziesz dotrzymywał obietnic, ale to nie znaczy, że musisz mnie okłamywać.

Wciąż patrzył mi prosto w oczy.

– Owszem. Okłamuję cię. I okłamię każdego, kto będzie mnie wypytywał o tę sprawę.

– Możesz pójść do więzienia.

– Tak, mogę pójść do paki.

Zacisnęłam usta, a potem wypuściłam powoli powietrze, wypełniwszy nim najpierw policzki.

– Badasz mnie. Ciągle myślisz, że mogę być szpiegiem czy kimś takim.

– Jestem gotów pójść do więzienia za Travisa. Chcę tylko, byś wiedziała, że gdyby doszło do czegoś podobnego, wszyscy gotowi jesteśmy trafić za niego do pudła, nawet jego żona.

– Wierzę ci. Ale jestem po twojej stronie.

Taylor opuścił wzrok na moje usta i pochylił się ku mnie.

Zamknęłam oczy, czując na twarzy ciepło jego oddechu. W tej chwili pragnęłam jedynie, by otulił mnie niczym koc, bym czuła go każdym centymetrem ciała.

– Może powinniśmy poczekać – wyszeptałam. – Jesteśmy tak blisko.

– Otóż to – odparł, nim przywarł ustami do moich.

Rozchyliłam wargi, pozwalając, by jego język wśliznął się między nie. Każda komórka mojej skóry płonęła podnieceniem. Ciało błagało o jego dotyk, reagując całkiem odmiennie niż w chwili, gdy całował mnie Tyler – wtedy nie czułam niczego. Tym razem nie było żadnego rozczarowania, żadnego zawodu. Delikatne usta Taylora i jego język dotykały mnie tak, jakby nie mógł już dłużej czekać, aż nasze ciała splotą się ze sobą, a ja poczułam wszystko naraz i zapragnęłam więcej.

Z głośników dobiegł komunikat, który przywołał mnie do rzeczywistości. Taylor odsunął się ode mnie, dysząc ciężko.

– Przepraszam – powiedział, zerkając na fotele po drugiej stronie przejścia.

Dwaj mężczyźni, którzy zajmowali te miejsca, gapili się na nas bezwstydnie. Opadłam na oparcie fotela.

– Czułaś to, prawda? – spytał cicho Taylor.

Podniosłam na niego wzrok.

– Obiecaj, że nie zrobisz tego nigdy więcej.

Na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech.

– Masz moje słowo.

Rozdział 14

TAYLOR ZAJECHAŁ WYNAJĘTYM NA lotnisku samochodem na podjazd przed domem swojego ojca. Przez większość drogi mówił o swojej pracy, o miejscach, które odwiedził, o braciach, o kuzynie i o tym, co wiedział o żonie Travisa.

Ledwie zauważyłam dom ojca Taylora. Nie odrywałam wzroku od sąsiedniej posesji, ceglanego domu w stylu ranczerskim, oddalonego o dobre trzydzieści metrów od ulicy. Podjazd przed budynkiem był pusty.

Dotarliśmy na miejsce mniej więcej w porze kolacji. Obserwowałam, jak słońce zniża się powoli i niknie za horyzontem, a nie chowa się za szczytami gór. Wydawało mi się to cudowną osobliwością.

– Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej – powiedział Taylor, otwierając drzwi auta. – A oto i on.

Oderwałam wzrok od domu sąsiadów, by spojrzeć na starszego pana wychodzącego właśnie na zewnątrz.

Taylor skinął głową i uśmiechnął się do tęgiego mężczyzny, który machał do nas z werandy. Dopiero wtedy zauważyłam, że Taylor zaparkował obok srebrnej toyoty camry, a zza jego ojca wyszła młoda para. Kobieta trzymała małego czarnego psa, a mężczyzna tak bardzo przypominał Taylora, że zastanawiałam się przez moment, czy nie jest jego bliźniakiem.

Taylor zabrał z tylnego siedzenia nasze torby, a potem weszliśmy na schody. Uściskał najpierw ojca, a potem młodego mężczyznę, który był zapewne jego bratem, skoro łączyło ich tak duże podobieństwo.

– Falyn, to jest mój tata, Jim Maddox.

Jim wyciągnął do mnie rękę, a ja ją uścisnęłam.

– Miło mi pana poznać – powiedziałam.

Nigdy nie widziałam człowieka o równie dobrych, życzliwych oczach, z wyjątkiem oczywiście Chucka i Phaedry. Były cierpliwe, a przy tym trochę podekscytowane i zaciekawione.

– To jest mój brat Travis, a to moja szwagierka, Abby.

Uścisnęłam dłoń Travisa, a potem Abby. Długie karmelowe włosy, podobnie jak moje, opadały kaskadą na jej ramiona. Była niższa ode mnie, a Travis przewyższał Taylora. Uśmiechał się tylko, zadowolony, że mnie poznał, lecz Abby przyglądała mi się uważnie, rejestrując każdy szczegół i zastanawiając się zapewne, co jest we mnie takiego wyjątkowego, że Taylor zdecydował się przywieźć mnie do domu.

– Robi się późno. Chodźcie, musicie się rozgościć – powiedział Jim.

Otworzył skrzypiące drzwi siatkowe i wprowadził nas do środka.

Widać było, że dom ma już swoje lata. Wykładziny i dywany wyglądały podobnie jak moje, a meble były tak stare, że każdy z nich miał zapewne własną długą historię do opowiedzenia. Przedpokój otwierał się na kuchnię, po obu stronach znajdowały się schody.

– Możecie zająć pokój Thomasa – powiedział Jim. – Zobaczymy się ponownie przy kolacji. Abby i Trav gotują.

Taylor uniósł brew.

– Powinienem się bać?

Abby walnęła go w ramię.

– Dobra, odłożymy nasze rzeczy i za chwilę zejdziemy – zapowiedział. – Gdzie jest Trent?

– W Chicken Joe’s – odparł Jim.

– Jeszcze tam pracuje? – zdziwił się Taylor, zerkając na mnie.

– Już tylko raz w tygodniu.

Travis i Abby poszli do kuchni, a Taylor wziął mnie za rękę i poprowadził w górę schodów, a potem korytarzem. Zatrzymał się przy ostatnich drzwiach po prawej, przekręcił gałkę i wszedł do środka. Postawił torbę na luźnej desce, która zaskrzypiała głośno i wybrzuszyła się pod wykładziną.

Jako dziecko rzadko nocowałam u przyjaciółek, a wyjazd na studia był dla mnie trudnym przeżyciem. Przeprowadzkę nad Bucksaw przyjęłam z ogromną ulgą, ale też mocno się stresowałam. Nigdy nie czułam się dobrze w obcych miejscach, ale w tym zaniedbanym domu, pośród starych mebli i odchodzącej tapety, mogłam poczuć się jak u siebie.

Przyłożyłam dłoń do czoła.

– Nie mogę uwierzyć, że tu jestem. Oni mieszkają tuż obok.

– Ja też nie mogę uwierzyć, że tu jesteś – odparł Taylor nabożnym tonem.

Sypialnię zdobiły plastikowe trofea sportowe, medale, stare obrazy i warstwa kurzu. W całym domu unosił się zapach obiadu, niewywietrzonego dymu i płynu po goleniu.

Podeszłam do ściany, na której kładł się właśnie blask zachodzącego słońca, i spojrzałam na portret bardzo młodego Jima i mamy Taylora, Diane.

– Gdzie ona jest? – spytałam, odwracając się do Taylora. – Twoja mama.

Potarł w zakłopotaniu kark.

– Nie ma jej tutaj… Umarła, kiedy byłem dzieckiem.

Otworzyłam usta ze zdumienia i szybko zamknęłam je z powrotem.

– Dlaczego mi nie powiedziałeś?

– Jakoś nie było okazji.

– Oczywiście, że była, co najmniej dwukrotnie. Tyle gadania o wzajemnym zaufaniu i nawet nie wspomniałeś, że wychowywałeś się bez matki?

Taylor opuścił rękę.

– Nie lubię o tym mówić. To trochę jak ze wspominaniem o bracie bliźniaku. Ludzie inaczej mnie postrzegają, kiedy o tym wiedzą.

– A kogo, kurwa, obchodzą ludzie, którzy mogą mieć o tobie złe zdanie, bo twoja matka umarła?

Roześmiał się ponuro.

– Mówię poważnie – dodałam. – Powinieneś był mi powiedzieć.

– Dlaczego?

– Bo jesteśmy przyjaciółmi.

Wpatrywał się we mnie przez chwilę, zraniony.

– Naprawdę? Będziemy uzależniać naszą przyjaźń od tego, co sobie powiedzieliśmy, a czego nie? Bo ja właściwie nie mam pojęcia, dlaczego tu jesteś.

– To był wypadek? – spytałam.

Pokręcił głową.

– Rak.

– Jezu. To okropne.

Wskazał na mnie palcem.

– Ta mina to właśnie powód, dla którego ci nie powiedziałem.

Zaczął rozpakowywać nasze rzeczy, wyszarpując je ze złością, jakby ich nienawidził.

– Masz szczęście, że nie spytałam twojego taty, gdzie ona jest. Nigdy bym ci nie wybaczyła.

Westchnął ciężko.

– Nie pomyślałem o tym. Masz rację. Przepraszam.

– Wybaczam.

– Powinienem ci powiedzieć jeszcze jedną rzecz.

Skrzyżowałam ręce na piersiach, przygotowując się w duchu na kolejny szok.

– Tata nie wie, czym się zajmuję. Już dawno temu kazał nam obiecać, że nie podejmiemy pracy, która narażałaby nas na niebezpieczeństwo. Sam pracował w policji, a mama niedługo przed śmiercią poprosiła go, żeby z tego zrezygnował. To rodzaj paktu, który zawarliśmy ze sobą.

– A ty od razu zaciągnąłeś się do leśnej straży pożarnej? – spytałam ze zdumieniem.

– Kiedy jesteśmy tutaj, Tyler i ja sprzedajemy ubezpieczenia.

Roześmiałam się z niedowierzaniem.

– Żartujesz sobie.

– Nie.

– A co poza tym robi Tyler?

– Pracuje w Służbie Leśnej, jak ja.

Po raz kolejny tego wieczoru opadła mi szczęka.

– Też jest strażakiem?

– Tak. Zwykle pracuje na innych zmianach. Tylko nie wspominaj o tym, dobrze? Nie chcę denerwować taty.

– Zawarliście wszyscy pakt, że będziecie na siebie uważać, ale twój najmłodszy brat brał udział w nielegalnych walkach, a ty i twój brat bliźniak gasicie leśne pożary. Kim jest Thomas? Szpiegiem?

– Nie, jest szefem agencji reklamowej w Kalifornii. To bardzo uporządkowany facet, zawsze robi to, co należy.

– Choć jeden z was…

Wyciągnął do mnie rękę.

– Powinniśmy już chyba zejść.

Spojrzałam na jego wyciągniętą dłoń i pokręciłam głową.

– Nie chcę, żeby odnieśli niewłaściwe wrażenie.

Jego czoło przecięła głęboka bruzda, policzki pokryły się czerwienią.

– Przestań się, kurwa, wygłupiać, Falyn. Jesteś tutaj. Możemy już skończyć z tymi gierkami?

– Co to ma niby oznaczać?

Zrobił krok w moją stronę.

– Mam dość udawania, że nie powiedziałaś tego, co powiedziałaś.

– Co? – wychrypiałam.

– Przez telefon, tamtego wieczoru. Jasne, byłaś pijana, ale… to nie dotyczy tylko mnie. Nie jestem w tym sam.

Z dołu dobiegł nas śmiech rodziny Taylora.

– Masz rację – przyznałam.

Patrzył na mnie wyczekująco.

– Powinniśmy iść na dół.

Skuliłam się odruchowo na widok wściekłego grymasu na jego twarzy. Otworzył drzwi, przepuszczając mnie przodem.

Abby stała przy kuchence, Travis obejmował ją od tyłu i opierał brodę na jej ramieniu.

– Mogę wam jakoś pomóc? – spytałam.

Oboje podnieśli na mnie wzrok, przestając chichotać i kołysać się, a mnie natychmiast zrobiło się przykro, że im przerwałam.

Widelcem, który trzymała w dłoni, Abby wskazała na stertę brązowych talerzy.

– Możesz nakryć do stołu, jeśli nie masz nic przeciwko.

Taylor przeszedł obok mnie i podniósł talerze, kiwając głową, bym szła za nim. Zabrałam sztućce i przeszłam do sąsiedniego pokoju, gdzie siedział Jim.

Taylor położył talerz przed tatą, a ja ułożyłam obok nóż i widelec. Abby nie przygotowała łyżek, ale nie przypuszczałam, by zamierzała podawać zupę. W domach, w których czułam się jak u siebie, nie serwowano kilkudaniowych posiłków – nie było w nich również służby ani egoistycznych planów wpływających na życie innych.

Do jadalni wszedł Travis i ułożył na stole podkładki pod gorące naczynia, a zaraz potem dołączyła do niego Abby ze szklanym naczyniem żaroodpornym, wypełnionym kilkoma soczystymi, mocno doprawionymi kawałkami wieprzowiny. Oboje byli bardzo młodzi, ale bez wątpienia szczerze w sobie zakochani – przy każdej okazji wymieniali czułości.

Taylor odsunął krzesło obok Jima.

– Usiądź, proszę.

Siedzisko pokryte rdzawą tkaniną było poplamione, wyblakłe i wyraźnie odkształcone, co jednak sprawiało wrażenie przyjemnej swojskości, podobnie jak cały dom Taylora.

Jim poprawił okulary na nosie. Uśmiechnął się do mnie, napinając przy tym lekko opuchniętą skórę pod oczami.

Kiedy na stole pojawiły się misy z purée ziemniaczanym, sosem pieczeniowym i groszkiem cukrowym, Jim skinął głową.

– Wygląda dobrze, synu.

– Bo mam dobrą kucharkę – odparł Travis, uśmiechając się do Abby.

– To prawda – zgodził się Jim, puszczając do niej oko.

Kiedy już wziął pierwszy kęs, sięgnęłam po swój widelec i zabrałam się do jedzenia, nieświadoma jeszcze, że trzy kęsy kanapki Taylora, które wyżebrałam od niego w drodze do Eakins, wcale nie zaspokoiły mojego apetytu.

– O Boże, jakie to dobre – powiedziałam i westchnęłam, zamykając oczy.

Phaedra była świetną kucharką i w Bucksaw zawsze jadałam dobrze, ale po kilku latach korzystania z tego samego menu z rozkoszą chłonęłam domowe jedzenie.

– A ty gotujesz? – spytała Abby.

Spojrzenie jej szarych oczu przeszyło mnie na wylot, sięgając do samego wnętrza. Nie dziwiłam się wcale, że chce chronić swoją rodzinę przed kimś, kto nie jest godzien do niej wstąpić. Wiele razem przeżyli, a każdą kobietę ważną na tyle, że została sprowadzona do tego domu, należało dokładnie sprawdzić.

– Tylko kilka rzeczy. Ale robię je dobrze.

– Na przykład jakie rzeczy? – Uśmiechnęła się słodko, przeżuwając kolejny kęs.

– Głównie dania śniadaniowe.

– A Taylor wstaje na tyle wcześnie, żeby jeść śniadanie? – droczył się Travis.

– Zamknij się, dupku – burknął Taylor.

– Nie wiem – odparłam.

Wszyscy spojrzeli na mnie.

– Jesteśmy tylko przyjaciółmi – dodałam.

Abby uniosła brwi i spojrzała na Travisa.

– Och…

– Kochanie, podaj mi pieprz i sól, dobrze? – poprosił ją brat Taylora.

Abby sięgnęła przez stół i podała mężowi małe szklane naczynia. Wydawała się zbyt młoda, by nosić obrączkę. Oboje wydawali się zbyt młodzi, jednak zarówno te obrączki, jak i ich małżeństwo sprawiały wrażenie całkiem naturalnych, jakby zawsze byli sobie przeznaczeni.

– My też byliśmy kiedyś przyjaciółmi – rzucił Travis swobodnym tonem.

Abby zacisnęła usta, skrywając uśmiech.

– Nie żebym z tym nie walczyła.

Travis pokręcił głową.

– Akurat.

– Mogę się założyć, że z przyjemnością namawiałeś ją do zmiany zdania – powiedziałam.

Pokój wypełnił się śmiechem: głębokimi tonami Maddoxów i dziewczęcym chichotem Abby. Wszystko to – rozmowa, śmiech, dobroduszne przytyki – sprawiło, że poczułam się znacznie swobodniej, niemal tak samo jak w jadalni w Bucksaw.

– Rozumiem, że widzisz pewne podobieństwo? – spytała Abby z uśmiechem.

Taylor zerknął na mnie z nadzieją.

Kiedy nie odpowiedziałam, spojrzał na brata.

– Więc jak przeszliście od tamtego etapu do teraz? – zagadnął. – Pytam z czystej ciekawości…

Travis i Abby wymienili porozumiewawcze spojrzenia. On odgryzł kawałek wieprzowiny, a ona oparła brodę na dłoni i obdarzyła męża pełnym miłości uśmiechem.

– Nie czekaliśmy, aż wszystko całkiem się wyjaśni – odpowiedział Travis, przełknąwszy kolejny kęs. – Inaczej ciągle bym się za nią uganiał. – Pochylił się i pocałował Abby w policzek. – Bogu dzięki mamy to już za sobą. Kiedy nie byliśmy razem, czułem się tak, jakbym powoli umierał i do tego jeszcze powoli popadał w obłęd. Przekonacie się.

Taylor znów zerknął na mnie z ukosa, a potem odkroił kawałek mięsa.

Abby przewróciła oczami.

– Nie było aż tak źle.

Travis przestał przeżuwać i spojrzał na nią.

– Było właśnie aż tak źle.

W momencie, gdy Abby wyciągała rękę, by dotknąć policzka męża, otworzyły się drzwi frontowe domu. Czekaliśmy, by zobaczyć, kto przyszedł, nasłuchując kroków w korytarzu oraz szeleszczenia papieru i plastiku.

W jadalni pojawił się kolejny z braci Maddoxów, w obu rękach trzymał papierowe torby z zakupami. Przed nim stała mała dziewczynka, dzierżąc w obu dłoniach małe plastikowe worki. Jej platynowe włosy opadały kaskadami na maleńką kurtkę o marynarskim kroju. Olbrzymie jasnozielone oczy przypatrywały się każdemu z nas po kolei.

– Olive! – powiedział Jim. – Jak było w Chicken Joe’s?

Serce podeszło mi do gardła, a ręce zaczęły drżeć. Moja skóra natychmiast pokryła się cienką warstwą potu. Miałam ochotę śmiać się i płakać, skakać z radości i mdleć jednocześnie.

– Było dobze – odpowiedziała głosikiem pasującym do jej postury. – Cami nie mogła psyjść. Tlent miał zmywać nacynia, zanim wyjdziemy, ale zapomniał. Cami będzie zła, oj, baldzo zła.

Roześmiałam się cicho. Była naprawdę rezolutna jak na swój wiek, a jej słodki głosik sprawiał, że łzy napływały mi do oczu.

Taylor zauważył moją reakcję i sięgnął do mojej dłoni.

– Hej – wyszeptał. – Dobrze się czujesz?

– Pewnie musiała pracować, co? – spytał Travis, spoglądając na Trentona.

– Jak zawsze – odparł Trenton, poprawiając torbę, którą trzymał w rękach.

Z moich płuc uszło nagle całe powietrze, po policzkach pociekły strużki łez. Od lat uczyłam się kontrolować emocje, ale nie byłam przygotowana na to spotkanie właśnie w tej chwili. Jej niewinny głosik wciąż rozbrzmiewał w moich uszach. Wyobrażałam sobie ten moment na sto różnych sposobów, ale nigdy nie brałam pod uwagę takiego scenariusza.

Taylor wydawał się coraz bardziej zaniepokojony, mocno ściskał moją dłoń.

Jim też zauważył, co się dzieje, starał się to jednak zagadać.

– Więc pewnie nie jesteście głodni.

– Cześć, Olive – odezwała się Abby. – Co jest w tych workach?

Dziewczynka podreptała na krótkich nóżkach do Abby i próbowała otworzyć jeden z worków.

– Och! – Abby podniosła roziskrzone oczy na Olive. – Mniam, mniam! Twoja mama chyba udusi Trenta!

Travis pochylił się, by zobaczyć, co jest w worku, i zachichotał.

– To bardzo dużo słodyczy, Olive.

– Nie wsystko jest dla mnie – odpowiedziała.

Trenton wyciągnął rękę do dziewczynki, przywołując ją na powrót do siebie.

– Wpadliśmy tylko po drodze do sklepu, żeby kupić parę rzeczy, które ci się kończą, tato. Liza jest w domu. Zostawię tylko Olive, a potem jadę do The Red zobaczyć się z Cami.

– Brzmi dobrze – odparł Jim, dźgając widelcem wieprzowinę. – Nadal podoba wam się mieszkanie?

– Prawdziwa błogość – odpowiedział Trenton z szerokim uśmiechem.

Postawił torbę w kuchni i wyjął z niej kilka rzeczy. Potem wziął Olive za rączkę i poprowadził ją do drzwi. Rozmawiali o czymś. On patrzył na nią w dół, a ona zadzierała głowę, by widzieć jego twarz.

Uświadomiłam sobie, że wciąż siedzę odwrócona do wejścia, zaciskając dłonie na krawędzi krzesła.

Odchodziła. Zrobiło mi się niedobrze.

– Falyn, dobrze się czujesz? – spytał ponownie Taylor, wyraźnie już wystraszony.

Sięgnęłam po szklankę z wodą i upiłam łyk.

– Chyba jestem po prostu niewyspana po ostatniej nocy i tej całodziennej podróży.

– Zabierz wodę ze sobą – zaproponował Jim. – Latanie odwadnia. Ja też nie mogę spać w noc przed podróżą.

Podziękowałam Travisowi i Abby za kolację, pożegnałam wszystkich i wstałam od stołu, zabierając ze sobą szklankę z wodą. Praktycznie wbiegłam po schodach na górę, popędziłam przez korytarz i wskoczyłam do sypialni. Odstawiłam szklankę na komodę, padłam na łóżko i zwinęłam się w kłębek.

Nabierałam wielkie hausty powietrza, ale wciąż mi go brakowało. Serce trzepotało mi w piersiach niczym uwięziony ptak, kręciło mi się w głowie. Błagałam samą siebie o spokój, lecz im bardziej się starałam, tym bardziej czułam się przytłoczona i spanikowana.

– Falyn? – powiedział Taylor, otwierając powoli drzwi. Przeraził się na mój widok i postawił talerz z resztkami jedzenia na komodzie. – Chryste, jesteś blada jak ściana.

Usiadł obok mnie, odgarniając mi włosy z twarzy.

– Nic dziwnego, że twoi rodzice nie chcieli, żebyś tu przyjeżdżała. Nie wiem, co próbujesz zrobić, ale najwyraźniej nie jesteś na to przygotowana.

Pokręciłam głową.

– Napij się. – Pomógł mi usiąść prosto, sięgnął po szklankę i włożył ją w moje dłonie.

Upiłam łyk.

– Nic mi nie jest – powiedziałam w końcu.

– Nie opowiadaj bzdur, do cholery. Przecież widzę.

Upiłam kolejny łyk, a potem powoli wypuściłam powietrze z płuc.

– Naprawdę. To głupie. Czuję się całkiem dobrze.

Taylor zmarszczył brwi.

– Początkowo wiedziałem, że jeśli pozwolę sobie za bardzo się zbliżyć, spłonę. Ale niech mnie szlag, jeśli teraz to nie ty trzymasz mnie z dala od siebie.

– Może to ja cię ratuję.

Pokręcił głową.

– Przestań mnie od siebie odpychać, Falyn. Nie odejdę. Zostanę tu, dopóki nie spalę się na popiół.

– Przestań – rzuciłam krótko. – Musisz przestać.

– Nie mogę – odparł nieco łagodniej. – Nigdy nikogo nie potrzebowałem, dopóki nie poznałem ciebie.

Nasze spojrzenia spotkały się, ale nie wiedziałam, co powiedzieć. Przy Taylorze czułam się bezpieczna, zapewne tak samo jak Kirby, kiedy szła ciemną ulicą w towarzystwie Gunnara. To było coś w rodzaju poczucia bezpieczeństwa, jakie może dawać obecność superbohatera.

– Ja też cię potrzebuję – wyszeptałam w końcu.

– Wiem – odparł, opuszczając wzrok.

– Nie. Nie chodzi o to, że potrzebuję twojej pomocy. Potrzebuję ciebie.

Spojrzał na mnie, pełen nadziei.

Jego ochrona wcale nie czyniła mnie słabszą. Przypominała mi, że ktoś mnie docenia. Nie byłam tą bezwartościową dziewczyną, którą widzieli we mnie rodzicie. Taylor był bohaterem, ale to nie oznaczało, że postrzegał mnie jako ofiarę. Ktoś, przy kim czujesz się bezpieczna i silna, może być tylko dobrym człowiekiem. Dziewczyna taka jak ja nie mogła tego zignorować.

Wskazał głową na drzwi.

– Co się tam stało? W jadalni?

– Po prostu nie byłam przygotowana.

– Na co?

– Na nią. Teraz jest już w porządku.

– Na pewno? – spytał, dotykając mojego kolana.

– Dlaczego Olive była z Trentem? – odpowiedziałam pytaniem.

Taylor wzruszył ramionami.

– Opiekuje się nią czasem, kiedy Shane i Liza są zajęci.

– Twój dwudziestokilkuletni brat, cały w tatuażach, opiekuje się Olive? Jak do tego doszło?

– Falyn…

– Po prostu mi powiedz – warknęłam.

– Prawdę mówiąc, sam nie wiem. Trenton to dobry facet. Świetnie się dogaduje z Shane’em. Od śmierci brata Olive…

– Austina. Możesz wymawiać jego imię.

Taylor poprawił się na łóżku, zakłopotany.

– Od śmierci Austina Shane i Liza chodzą do terapeuty. Potrzebowali pomocy, żeby sobie z tym poradzić, a ponieważ mają pod opieką Olive, martwili się, czy będą dla niej dobrymi rodzicami. Chodzą razem na terapię, a dwa razy w miesiącu mają wieczorną randkę.

– Nie mogli zatrudnić jako opiekunki jakiejś miłej dziewczyny ze szkoły średniej? – spytałam, świadoma, że z każdym pytaniem mój głos robi się coraz bardziej piskliwy.

– Trenton zamordowałby każdego, kto próbowałby zranić Olive. Sam dałby się za nią zabić. Shane i Liza dobrze o tym wiedzą. Nie znajdą lepszej opieki niż on. To dziwne, wiem. Ale Trenton też kogoś stracił. Olive jest jego najlepszą przyjaciółką.

– Mała dziewczynka jest najlepszą przyjaciółką twojego brata? Nie wydaje ci się to dziwaczne?

– Nie, bo znam mojego brata i znam ich historię.

Wzięłam głęboki oddech.

– Falyn, nie zamierzasz tam iść, prawda? Nie wiedzą, że tu jesteś, nie wydaje mi się też, żebyś sobie z tym poradziła.

Pokręciłam głową.

Taylor milczał przez chwilę, a potem westchnął.

– Możesz mi powiedzieć. Moje uczucia się nie zmienią. To byłaś ty?

– Co masz na myśli?

– Niewiele o tym wiem. To znaczy… Wiem tylko tyle, ile powiedzieli mi tato i Trent. Wiem, że to był wypadek. Wiem, że nikt nie został aresztowany. Widzę, że pragniesz ich przebaczenia, Falyn, ale… być może nie są na to gotowi.

Nie wiedziałam, jak na to odpowiedzieć.

– Czy to ty… no wiesz… czy to ty potrąciłaś Austina? Ty prowadziłaś ten samochód?

Moje oczy wypełniły się łzami, opuściłam wzrok.

Taylor objął mnie ramieniem i przyciągnął do siebie.

– Już w porządku. To był wypadek.

– To nie był wypadek – odparłam, ocierając oczy.

Podniosłam na niego wzrok, a jego brązowe tęczówki przesuwały się od jednego mojego oka do drugiego.

– Co chcesz przez to powiedzieć? – spytał po chwili wahania.

– To nie byłam ja. To nie ja odebrałam im syna, Taylor. Ja dałam im moją córkę.

Rozdział 15

TAYLOR ODSUNĄŁ SIĘ ODRUCHOWO i zabrał rękę.

– Myślałeś, że to ja potrąciłam i zabiłam brata Olive, Austina? – Gdy nie odpowiedział, dodałam: – I doszedłeś do wniosku, że właśnie dlatego nie prowadzę, prawda?

– O czym ty mówisz, do cholery?

– Nie przyjechałam tu z powodu Austina. Chodzi o Olive.

– O Olive? – powtórzył, marszcząc nos.

– Moi rodzice nie chcieli, by ktokolwiek o niej wiedział, ze względu na plany ojca. Był burmistrzem Colorado Springs. W następnych wyborach chce się ubiegać o stanowisko gubernatora Kolorado.

– Czyli w tym roku. – Taylor skinął głową. – Ale co to ma wspólnego z Shane’em i Lizą… albo z Olive? Mam już kompletny mętlik w głowie. Dużo mi mówisz, ale właściwie nie mówisz nic.

Otarłam łzę, która spłynęła mi po policzku.

– Ona jest… moja.

Taylor gapił się na mnie tak, jakbym nagle stanęła w ogniu.

– Ale ona jest… w przedszkolu. – Pokręcił głową. – Jak to możliwe, że nikt o tym nie wie? Nie rozumiem, jak zdołałaś utrzymać to w tajemnicy przez cały ten czas.

– Moi rodzice wiedzą. Phaedra i Chuck też. Wielu ludzi podejrzewa. Krążyły plotki. Mnóstwo plotek.

– Kirby? – spytał.

Pokręciłam głową.

– Więc dlatego twoi rodzice byli przerażeni, że jestem z Eakins. Nie chcieli, żeby to wyszło na jaw. Nie chcieli, żebym cię tu przywoził.

Czułam, jak drżą mi usta.

– Chcą, bym udawała, że to się nigdy nie wydarzyło, że ona się nigdy nie wydarzyła. Cały czas przypominali mi o studiach, powtarzali, że jeśli nie podpiszę dokumentów, zmarnuję sobie życie. A potem… Potem zrozumiałam, że to nie ma znaczenia. Że cała reszta nie ma żadnego znaczenia. Już zmarnowałam sobie życie, bo pozwoliłam jej odejść.

Taylor pokręcił głową.

– Falyn, nie wiem, co tu się dzieje, ale… – Skulił się, jakby już żałując następnych słów. – Olive nie została adoptowana. Jest córką Shane’a i Lizy. To jakaś pomyłka.

– Nie wierzysz mi? – spytałam.

– Chodzi tylko o to… wszystko to jest cholernie dziwne. Sama rozumiesz… jakie jest prawdopodobieństwo? Olive trafia do pary z Eakins, która mieszka obok mojego taty, a potem ty i ja się zaprzyjaźniamy. Nie chcę cię denerwować, ale to się nie trzyma kupy. Pamiętam, jak Shane i Liza się tu wprowadzili. Mają na ścianach zdjęcia z porodówki, na których Liza trzyma maleńką Olive na rękach. Sprowadzili się tu, kiedy dziewczynka miała dwa latka. Nigdy nie wspominali, że jest adoptowana.

– Właśnie – powiedziałam, ocierając policzek i wskazując na niego palcem. – Właśnie. To zbyt idealne. Ty i ja mieliśmy się spotkać. To miało się zdarzyć.

Otworzył szeroko oczy i wstał.

– Ty nie żartujesz. Naprawdę chcesz mi powiedzieć, że Olive jest twoją córką?

Tym razem to ja spojrzałam na niego z niedowierzaniem.

– Nie widziałeś jej? Phaedra mówi, że jest do mnie uderzająco podobna. Pomyśl o Shanie i Lizie. Kogo z nich przypomina Olive?

Zastanawiał się nad tym przez chwilę, wpatrzony w podłogę.

– Rzeczywiście – powiedział w końcu, podnosząc na mnie wzrok. – Te same oczy. Te same włosy. Ten sam nos i usta. Podbródek jest inny.

Roześmiałam się ponuro.

– Brodę ma po ojcu.

Zamrugał kilkakrotnie, próbując przyswoić to, co właśnie usłyszał.

– Ale co z tymi zdjęciami?

– Zdjęcia Lizy z Olive zrobiono przed drzwiami mojej sali szpitalnej. Idź tam, spójrz na nie. Liza nie ma na sobie koszuli szpitalnej, jestem tego pewna. Mogę cię zabrać na porodówkę w szpitalu Świętego Franciszka w Springs. Tam wykonano te fotografie.

– Nie chodzi o to, że ci nie wierzę – odparł, masując kark. – Rzecz w tym… Przywiozłem cię tutaj. Chcesz zakłócić życie tych ludzi? Nie podoba mi się to.

Pokręciłam głową.

– Nie zrobiłabym tego.

– Wiesz, co do ciebie czuję. To znaczy… musisz wiedzieć. Chyba nie istnieje coś, czego bym dla ciebie nie zrobił. Zdaję sobie sprawę, że kiedy mówię to na głos, rzecz brzmi żałośnie nieodpowiednio – dodał z niesmakiem. – Ale to… – Odwrócił wzrok, milknąc na moment. – Nie możemy im tego zrobić.

– Zgadzam się. Ja też nie chcę im nic zrobić.

Zawahał się na moment.

– Więc co planujesz, Falyn? Nie sądzę, by Olive wiedziała, że jest adoptowana. Nie zamierzasz chyba…

– Nie. Ja tylko… – Wzięłam głęboki oddech. – Rodzice wmówili mi, że nie mam wyboru, a ja od tej pory żyję z decyzją, którą wtedy podjęłam. Będę z nią żyła już zawsze, choćby teraz, gdy jestem tak blisko. Wiem, że Liza przeżyła już ogromną stratę. Nie chcę po raz drugi przewracać jej życia do góry nogami.

Taylor wyglądał tak, jakby dostał pięścią w brzuch.

– Kazali ci ją oddać?

– Nie powiedziałam im, że jestem w ciąży. Ukrywałam to, dopóki Blaire nie znalazła mnie w łazience. Klęczałam na podłodze, na czworakach, cała zlana potem, próbowałam powstrzymywać skurcze. Miałam ledwie osiemnaście lat.

Ten obraz najwyraźniej poruszył go, bo przestąpił nerwowo z nogi na nogę.

– Moja matka usłyszała jakieś niepokojące odgłosy, a kiedy mnie znalazła, zabrała mnie do szpitala. – Dotknęłam palcami ust. – Po urodzeniu Olive miałam tylko kilka godzin na podjęcie decyzji. Rodzice powiedzieli, że jeśli jej nie oddam, stracę wszystko. Zmarnuję sobie całe życie, a przecież planowałam pójść na studia i zrobić karierę, żeby rodzice mogli być ze mnie dumni… – Słowa na moment uwięzły mi w gardle. – Wydawało się, że to łatwe rozwiązanie, wystarczył przecież jeden podpis. Nie rozumiałam wtedy, z czego rezygnuję.

– Jak twoi rodzice mogli cię zmusić do czegoś takiego? Kurwa, Falyn, przecież to potworne.

W pokoju zapadła nagle krępująca cisza, żadne z nas nie wiedziało, co powiedzieć.

Czułam, jak zbiera mi się na płacz, przełknęłam więc ciężko ślinę, by go powstrzymać.

– Pojechałam na studia – odezwałam się w końcu. – Łatwiej myśleć, kiedy ktoś nie kładzie ci ciągle swoich racji do uszu. Zrozumiałam, że nie tego chcę, ale było już za późno. Nie mogłam odebrać Olive przybranej matce. Wkrótce po rozpoczęciu studiów zachorowałam. Myślałam, że to tylko stres i tak dalej. Po pierwszym roku na Dartmouth wróciłam do domu. Wtedy stało się coś okropnego. Blaire zabrała mnie do lekarza, zbadali mnie i stwierdzili, że mam endometriozę. To była moja kara za to, co zrobiłam.

Taylor pokręcił głową, skonsternowany.

– Co to ma oznaczać?

– Nie mogę już mieć więcej dzieci.

Opuścił wzrok, myśląc o tym, co właśnie powiedziałam.

– Odeszłam od rodziców, bo otaczały mnie tam rzeczy, które mi obiecali, a ja nie chciałam… żadnej z nich. Uświadomiłam sobie, że wszystko, co od nich biorę, jest splamione. Że sprzedałam za to wszystko własne dziecko.

Taylor wyciągnął do mnie rękę, ale odsunęłam się.

– Chciałam ją tylko zobaczyć – ciągnęłam. – Nie mogę jej wychowywać. Akceptuję to. Ale przynajmniej mogę się zapisać w jej wspomnieniach. Czasami myślę, że to jedyne miejsce, w jakim chcę istnieć.

Pokręcił głową.

– Nic dziwnego.

– Co masz na myśli? – spytałam, ocierając policzek rękawem.

– Nic dziwnego, że tak bardzo nienawidzisz rodziców.

– Siebie nienawidzę jeszcze bardziej – odparłam, uświadamiając sobie to dopiero w momencie, gdy wypowiedziałam te słowa na głos.

Zacisnął zęby.

– Nie wyobrażam sobie, jak mogli sprawić, że czułaś się na tyle samotna, by oddać własne dziecko.

Wpatrywałam się w przestrzeń, pogrążona we wspomnieniach.

– Trzymałam ją tylko przez kilka cudownych chwil. Mieściła się cała na moich dłoniach – mówiłam, pokazując Taylorowi, jaka była maleńka. – Płakałam bardziej niż ona. Już ją pokochałam, a wiedziałam, że nigdy więcej jej nie zobaczę. William nie chciał wejść do sali. Blaire go wołała, ale został na korytarzu. Nie chciał nawet spojrzeć na własną wnuczkę, która zagrażała jego kampanii. – Roześmiałam się gorzko. – Niemowlak. Była tylko niemowlakiem. Kiedy trzymałam Olive i płakałam nad nią cicho, żeby nie usłyszały mnie pielęgniarki, Blaire szeptała mi do ucha: „To się nazywa poświęcenie. Jeśli ją kochasz, to najlepsze, co możesz dla niej zrobić”. I może miała rację. Olive ma dobre życie z Shane’em i Lizą.

– To prawda – odparł Taylor.

– Poradziłam sobie sama, choć zaczynałam od zera. Mogłam się nią zaopiekować. Byłoby ciężko, ale była moja, a ja jej. – Pociągnęłam nosem. – Byłabym dobrą mamą.

– Nie. – Taylor pokręcił głową. – Jesteś dobrą mamą.

Podniosłam na niego wzrok, postrzegając go nagle z nowej perspektywy i widząc samą siebie jego oczami. Byłam niemal gotowa przestać nienawidzić kobiety, na którą patrzył. W ciągu paru tygodni skleił z powrotem kilka rozbitych części mnie. Ja próbowałam to zrobić przez ponad dwa lata.

– Przestań – powiedziałam.

– Co? – spytał niepewnie.

– Ja… – Przygryzłam mocno wargę, karząc się w ten sposób za następne słowa. – Ja się do niczego nie nadaję. Jestem nikim i nigdzie nie ma dla mnie miejsca.

Uniósł kącik ust w uśmiechu.

– Jesteś ze mną, prawda? To nie jest nigdzie.

– Nie chcesz mnie. Jestem tchórzem – wyszeptałam. – Bardziej martwiłam się o rzeczy materialne niż o własne dziecko.

– Mylisz się. Chcę cię bardziej, niż chciałem czegokolwiek dotąd w moim życiu.

Oparłam głowę na jego piersi. Przyciągnął mnie do siebie i uścisnął, podczas gdy moim ciałem wstrząsał niepohamowany szloch. Im gwałtowniej płakałam, tym mocniej mnie przytulał. Całował mnie po włosach i szeptał słowa pocieszenia, próbując złagodzić przenikający mnie ból.

– Jesteśmy tutaj, w Eakins. Jakoś temu zaradzimy – powiedział, gdy w końcu się uspokoiłam.

Wzięłam głęboki oddech i pozwoliłam, by moje ciało osunęło się całkiem w jego ramiona.

– Powiedzieć, że ciebie chcę, to zdecydowanie za mało, to chyba oczywiste – dodał, śmiejąc się nerwowo. – Nie mogę żyć z dala od ciebie. Nazwałbym to raczej niepohamowaną potrzebą.

Podniosłam na niego wzrok, zdobywając się na nikły uśmiech.

– Znów próbujesz być bohaterem.

Otarł kciukiem łzę spod mojego oka, a potem łagodnie ujął moje policzki w dłonie.

– To coś więcej. – Ściągnął brwi, a jego czoło znów przecięła głęboka pionowa bruzda. – Domyślam się, co to jest, ale cholernie boję się powiedzieć to głośno.

Zacisnęłam mocno usta, widząc desperację w jego oczach.

– Więc nie mów. Pokaż mi.

Pokręcił powoli głową i spojrzał na moje usta. Pochylił się niżej, wstrzymując na moment oddech w oczekiwaniu na to, co miało się wydarzyć.

Dzieląca nas przestrzeń wypełniła się niesamowitym napięciem. Serce waliło mi jak młotem, byłam pewna, że Taylor słyszy każde jego uderzenie. Niczego nie pragnęłam bardziej niż tego, by tulił mnie do siebie, by nasze ciała były jeszcze bliżej.

Jego palce nacisnęły mocniej na moją skórę, gdy nasze usta ledwie się musnęły, nagle jednak oboje aż podskoczyliśmy, bo ktoś zapukał do drzwi.

– Falyn?! – zawołała Abby z drugiej strony. – Wszystko w porządku? Zdawało mi się, że płaczesz.

Taylor westchnął ciężko, przeszedł do drzwi i obrócił gałkę.

Gdy tylko Abby zobaczyła moją twarz, jej zatroskanie zamieniło się w złość.

– Co tu się dzieje, do diabła?

– Nic jej nie jest – odpowiedział Taylor.

Zmierzyła go oskarżycielskim spojrzeniem.

– Nie opowiadaj bzdur. Dziewczyna ryczy jak bóbr.

Taylor uniósł brwi i rozejrzał się dokoła.

– Ale to nie przeze mnie. Prędzej pozwoliłbym się obić Travisowi na kwaśne jabłko, niż doprowadził ją do płaczu.

– Naprawdę nic się nie dzieje – wtrąciłam, uśmiechając się z wdzięcznością. – Nie kłócimy się.

W tym momencie pokazał się Travis i stanął w progu obok żony.

– Od kiedy to Maddox nie kłóci się ze swoją dziewczyną?

Abby, skrywając uśmiech, szturchnęła go łokciem w żebra.

– Przynajmniej nie zdemolowałem pokoju ani nic w tym rodzaju – powiedział Taylor.

Nie wiedziałam, co ma na myśli, ale na te słowa uśmiech natychmiast zniknął z twarzy Travisa.

Nie chcąc narażać dłużej Taylora na ataki, odezwałam się ponownie:

– Rozmawiamy o czymś innym. O czymś, co wydarzyło się dawno temu.

– Och… – Travis skinął głową, jakby nagle wszystko zrozumiał. – Smród z przeszłości. Wszyscy to znamy.

Abby zmrużyła oczy i spojrzała groźnie na Taylora.

– Coś ty jej powiedział?

– Nic! – bronił się Taylor.

Wycelowała w niego oskarżycielski palec.

– Oby się nie okazało, że przywiozłeś ją tu tylko po to, żeby doprowadzać ją do płaczu, Taylorze Deanie!

– Oczywiście, że nie!

– Co jej powiedziałeś? – drążyła Abby.

– Że ją kocham! W pewnym sensie. – Umilkł i odwrócił się do mnie.

Głos uwiązł mi na moment w gardle.

– Że… co? – wykrztusiłam. – Jestem pewna, że nie mówiłeś nic podobnego.

– Cóż, od jakiegoś czasu próbowałem – mruknął Taylor.

Abby otworzyła usta ze zdumienia, a potem uśmiechnęła się szeroko.

Taylor zignorował naszą publiczność i zbliżył się do mnie, aż dzieliło nas już tylko kilkanaście centymetrów. Patrzył na mnie z takim uwielbieniem, że oczy znów zaszły mi łzami.

– Nie płacz – powiedział.

– Mięczak – rzucił Travis, obejmując ramieniem żonę.

Taylor ruszył z groźną miną w stronę młodszego, i wyższego, brata, a Travis odskoczył do tyłu, rozbawiony. Wstałam i złapałam Taylora za koszulkę, przyciągając go do siebie. Nie stawiał większego oporu.

Abby przewróciła oczami.

– Daj tylko znać, jeśli będziesz potrzebowała wsparcia, Falyn. Skopię mu tyłek tak, że przez tydzień nie usiądzie.

– Daj spokój, Abby – żachnął się Taylor. – Właśnie powiedziałem dziewczynie, że ją kocham, a ty robisz ze mnie najgorszego fiuta.

– Bo jesteś najgorszym fiutem – odparła. – Przestań doprowadzać ją do płaczu.

Taylorowi aż opadła szczęka, szybko się jednak opanował i zatrzasnął im drzwi przed nosem.

Otarłam oczy i usiadłam na drugim końcu łóżka.

– To było ze względu na nich?

– Co było ze względu na nich?

– To całe gadanie o miłości. Czy to ma coś wspólnego z faktem, że przywiozłeś do domu dziewczynę, której nie pieprzysz?

Opuścił bezradnie ramiona i uklęknął przede mną.

– Jezu, Falyn, nie.

– Więc… kochasz mnie – powiedziałam z niedowierzaniem.

– Zgadza się, do cholery, kocham cię – odparł bez wahania. – Mówiłem, że po tej podróży nie będziemy już przyjaciółmi. – Zauważył moją minę. – Co?

– Więc masz pecha.

– I to wszystko, co masz mi do powiedzenia? – spytał urażony.

– Jestem do niczego, Taylor. Wcześniej czy później…

– Falyn, do cholery, jesteś niesamowita. Jestem dumny, że znam kogoś takiego jak ty, bardziej dumny niż kiedykolwiek w życiu, a to coś oznacza, bo mam wielu przyjaciół odznaczonych za bohaterstwo. Miałaś rację co do tego wszystkiego. Po prostu mieliśmy się poznać. Właśnie tak, jak się poznaliśmy. To nie może być tylko dziwnym zbiegiem okoliczności. – Spojrzał mi w oczy. – Wiem, co myślisz, ale nie opuszczę cię, Falyn. I nie pozwolę, żebyś ty mnie opuściła.

– Nie możesz tego wiedzieć.

– Nie musisz odpowiadać, ale dla mnie jest już za późno.

Powstrzymywanie się w tej sytuacji – gdy Taylor patrzył mi prosto w oczy i wyznawał swoje uczucia – było bezużyteczne. Jednak tuż pod powierzchnią wciąż czaił się strach przed pożegnaniem, kładł się cieniem na nadziei na szczęśliwe zakończenie. Musiało tak być. Niezależnie od tego, czy to ja odchodziłam od najbliższych, czy to los mi ich odbierał, pożegnania były niemal wszystkim, co do tej pory znałam.

– Boję się, że cię stracę, jeśli powiem to na głos – wyznałam, licząc, że mówię jednak zbyt cicho, by los mnie usłyszał.

– Więc jednak – odparł zdumiony. – Kochasz mnie.

Skinęłam głową, obawiając się jego reakcji.

Przyciągnął mnie do siebie i uściskał mocno, przeniknięty ogromną ulgą.

– Ja pierdolę, po prostu nie mogę w to uwierzyć. Nigdy nie wierzyłem w takie rzeczy, ale teraz nie da się temu zaprzeczyć.

– Miłości? – spytałam.

– Zanim zaciągnąłem się do Straży Leśnej, zanim Shane i Liza postanowili adoptować dziecko… czy uznasz to za szaleństwo, jeśli powiem, że to sięga tak daleko? Że było nam to pisane już od dawna? Ktoś wiedział, że muszę trzymać cię za rękę, zanim jeszcze w ogóle miałem ręce.

– Brzmi poetycko.

– Masz oczy zielone… – zaczął z szelmowskim uśmiechem.

– Przestań – ostrzegłam.

– …piękne niczym kwiat – kontynuował, kładąc mnie na łóżku i łaskocząc.

Zachichotałam, udając tylko, że próbuję zepchnąć go z siebie.

– Najpiękniejsze oczy, jakie widział świat.

Przestał mnie łaskotać, a ja przestałam się bronić, oddychałam tylko ciężko.

Uśmiech zniknął z jego twarzy.

– Kocham cię – powiedział cicho.

– To okropny wiersz. Nawet się nie rymuje.

– Owszem, rymuje. – Pochylił się, delikatnie dotykając ustami moich ust.

Jego dłoń ujęła mnie pod brodę, a moje wargi natychmiast się rozchyliły, spragnione tego samego upojenia, które czułam podczas pocałunku w samolocie. Tym razem jednak było inaczej. Tym razem byliśmy sami.

Pochwyciłam skraj jego koszulki i pociągnęłam ją w górę. Taylor sięgnął za kark i ściągnął ją do końca. Gdy przesunęłam palcami po jego plecach, jęknął cicho. Minęły już lata, odkąd dotykałam mężczyzny w ten sposób, a kiedy już zaczęłam, moje dłonie pragnęły poznać więcej zakątków jego ciała. Sięgnęłam do guzika jego dżinsów i rozpięłam je, by uwolnić rozpierającą nabrzmiałość.

Przerwał pocałunek i zaczął przesuwać ustami w dół mojej szyi. Jego dłonie uniosły moją koszulkę, by mógł sięgnąć w dół, aż do talii. Wsunął jedną rękę pode mnie i odszukał klamerkę stanika. Rozpiął ją jedną dłonią, podczas gdy drugą rozprawił się z guzikiem moich dżinsów.

Jego pewne, doświadczone ruchy sprawiały, że z jeszcze większym podnieceniem czekałam na to, co wydarzy się potem. Choć dopiero poznawał moje ciało, wiedział doskonale, co robić i jak mnie dotykać. Dotąd miałam tylko jednego kochanka, a to było nieporównanie lepsze. Ten mężczyzna naprawdę kochał mnie, a nie tylko wyobrażenie o mnie, a sądząc po wyrazie jego oczu, pragnął mnie jak żadnej kobiety dotąd, co dla niego również było nowością.

Taylor pochwycił mój rozporek i przyciągnął go do siebie, wsuwając język pod tkaninę. Westchnęłam, czując, jak napina się moje podbrzusze, wręcz błagając o niego. Powoli rozsuwał zamek, całując skórę pod metalowym guzikiem, potem zsunął mi dżinsy z bioder. Jego usta znaczyły moją skórę serią drobnych pocałunków, aż dotarł do kostek, a potem zrzucił spodnie na podłogę.

Niespiesznie ruszył na powrót w górę, czubkiem języka liżąc mi uda po wewnętrznej stronie. Czerpał przyjemność z każdego mojego ruchu, z każdego napięcia mięśni, gdy wiłam się pod nim.

Rozbierał mnie w rozkosznie bolesnym, powolnym tempie. Ściągnął mi koszulkę przez głowę, a potem zsunął z ramion paski stanika i rzucił jedwabistą białą tkaninę na podłogę.

Materac zaskrzypiał pod naszym ciężarem, gdy Taylor odepchnął się od niego i wyprostował. Stał na końcu łóżka, planując, co robić dalej; zsunął spodnie na podłogę i wyszedł z nich. Potem położył się ponownie i pochylił nade mną.

Dotknął czołem mojego czoła i westchnął.

– Co? – wyszeptałam, podnosząc głowę, by pocałować kącik jego ust.

Położył się na mnie. Jedyną barierą, która powstrzymywała go od wejścia we mnie, była tkanina jego slipek Calvina Kleina i moich zawstydzająco nieseksownych bawełnianych majtek.

– Piętnaście minut temu płakałaś. Czuję się, jakbym cię wykorzystywał. Możemy na tym poprzestać, jeśli chcesz.

Powoli sięgnęłam w dół, przesuwając palcami po wzgórkach jego mięśni, sięgając pod gumkę slipek do krocza. Z jego gardła wydobył się cichy jęk, gdy zacisnęłam dłoń i przeciągnęłam powoli skórę w górę i w dół jego członka.

– A jeśli poproszę?

Zachłysnął się, a potem przywarł ustami do moich ust, pozbawiony resztek siły woli.

Przesunęłam dłonie na jego pośladki, a potem w dół, zsuwając slipy. Gdy był już nagi, ściągnął ze mnie majtki, dotykając skórą skóry.

Choć przygotowywałam się w duchu na ten moment, wydałam z siebie stłumiony okrzyk, gdy powoli naparł biodrami do przodu, zagłębiając się we mnie. Wbiłam palce w jego plecy, materac skrzypiał w rytm każdego powolnego pchnięcia.

Taylor pochylił się, by posmakować moich ust, jęcząc cicho, gdy wbijał się we mnie jeszcze głębiej. Objęłam go nogami, by był jeszcze bliżej, jeszcze mocniej.

Gdzieś z dołu dobiegł nas śmiech jego rodziny, który przypomniał nam obojgu, że powinniśmy być cicho. Za każdym razem, gdy chciałam krzyknąć, Taylor zamykał mi usta pocałunkiem. Nie miałam pojęcia, ile minęło czasu, byłam jedynie świadoma, jak rośnie we mnie podniecenie, jak przy każdym pchnięciu moje ciało błaga o więcej, a jednocześnie pragnie sięgnąć szczytu. Taylor dawał mi jedno i drugie, przez długie godziny, do późnej nocy, aż byłam kompletnie wyczerpana.

Czułam się cudownie obolała i rozluźniona, gdy w końcu padł na łóżko obok mnie, zdyszany i uśmiechnięty.

– Cholera jasna, kobieto. Myślałem, że cię kocham przedtem…

Sięgnęłam w dół, odszukałam dłoń Taylora i splotłam nasze palce.

– Obyś tylko kochał mnie potem. To byłoby dla mnie coś nowego.

Obrócił się na bok i oparł głowę na dłoni.

– To nie są słowa, którymi szastam na lewo i prawo. Dotąd nie powiedziałem tego nikomu spoza rodziny.

– Ja powiedziałam to tylko jednej osobie.

Pokręcił głową z niedowierzaniem.

– Tylko jednej?

Spojrzałam na okno, przez które wlewał się blask latarni.

– Olive.

– Nikomu innemu?

– Nie – odparłam, przenosząc wzrok na niego. Dotknęłam jego policzka. – Tylko tobie.

Wydawało się, że ta myśl go uspokoiła; opadł z powrotem na łóżko.

Zamknęłam oczy, a gdy Taylor mościł się obok mnie, pozwoliłam, by zmęczenie ściągnęło mnie w dół, pod fale świadomości. Po raz pierwszy od długiego czasu nie byłam w ciemnościach sama.

Rozdział 16

OBUDZIŁAM SIĘ O ŚWICIE. Leżałam na łóżku w dawnym pokoju Thomasa w domu Jima i martwiłam się, że Taylor również lada moment się obudzi, a wtedy oboje będziemy skrępowani. Na razie jednak leżał bez ruchu obok mnie, oddychając głęboko i miarowo.

Na zewnątrz śpiewały ptaki; przez okno z mojego miejsca widać było jedynie perfekcyjnie błękitne niebo i kilka kabli elektrycznych. To miał być jeden z najlepszych dni w moim życiu. Choć sama Olive nic o tym nie wiedziała, dziś miałam się stać częścią jej wspomnień i już na zawsze nosić w sobie tę świadomość.

– Kochanie? – odezwał się Taylor. Zaciskając ramię, które leżało dotąd luźno na moim brzuchu, przyciągnął mnie do siebie.

– Tak? – odparłam, zaskoczona tym czułym określeniem. Doświadczenie uczyło mnie jak dotąd, że używa się go jedynie dla zachowania pozorów.

– Nie wiem, czy kiedykolwiek jeszcze będę się mógł budzić bez ciebie – powiedział zaspanym, lecz zadowolonym głosem.

Roześmiałam się i potarłam czubkiem nosa o jego szyję.

– Będziesz.

– Nie chcę.

– Estes Park będzie za tobą tęskniło.

– Pewnie tak. – Zasypał mój policzek pocałunkami. – Więc jak wygląda plan na dzisiaj? Nie chcę pomagać w porwaniu przed śniadaniem.

– Nie chcę, żeby wiedziała, kim jestem ani dlaczego się tu pojawiłam. – Westchnęłam. – Chcę tylko… zobaczyć ją na własne oczy. Tym razem będę przygotowana. Będę się delektować tym momentem, kiedy zostawię maleńki ślad w jej życiu, nawet jeśli tylko ja będę o tym wiedziała.

– Ja będę wiedział.

– Wiem, że to brzmi egoistycznie – powiedziałam, zakrywając oczy palcami.

Taylor ujął mnie pod brodę jedną dłonią, a drugą odsłonił mi oczy.

– To prawdopodobnie najmniej egoistyczna rzecz, jaką w życiu słyszałem. Olive jest w sąsiednim domu, a ty chcesz jedynie, by przedstawiono cię jako obcą osobę, żebyś mogła zachować tę chwilę w pamięci, podczas gdy ona będzie dalej żyła własnym życiem.

Nigdy nie myślałam o tym w ten sposób. Takie rozwiązanie wydało mi się smutne, ale honorowe. Kobieta widziana oczami Taylora znów jawiła mi się jako ktoś godzien przebaczenia. Coś takiego zasługiwało na bezgraniczną wdzięczność.

– Mówisz tak, bo musisz – droczyłam się z nim.

Uśmiechnął się, ale w jego oczach była jedynie szczerość.

– Mówię tak, bo to prawda.

Kiedy nie odpowiedziałam, opuścił wzrok. Ta nagła zmiana nastroju była niepokojąca.

– Co?

– Chciałbym cię o coś spytać, choć odpowiedź nie ma znaczenia.

Czekałam.

– Gdzie jest ojciec Olive? Jej biologiczny ojciec?

Przełknęłam z trudem ślinę.

– To temat na długą rozmowę.

– Ale nie kochałaś go?

Pokręciłam głową, zgodnie z prawdą. Zanim jeszcze poznałam Taylora, wiedziałam, że wdzięczność za docenienie ze strony starszego mężczyzny – mężczyzny, który miał być dla mnie autorytetem – nie jest tym samym co miłość.

– Czy on… czy on cię skrzywdził? – spytał Taylor.

Ponownie pokręciłam głową.

– Jak bardzo zależy ci na tej wiedzy?

Taylor zastanawiał się przez moment.

– Po prostu chcę wiedzieć.

Odwróciłam się od niego. Nie chciałam w tym momencie widzieć jego twarzy.

– Był moim nauczycielem, moim trenerem, w liceum. Jest żonaty. Ona wie, że ją zdradzał, ale nie wie, że z uczennicą. I nie wie o Olive.

– Jezu, Falyn. Zostawił cię z tym samą?

– Nie. Zaproponował, że zapłaci za „rozwiązanie”, jak to nazywał. Nie poszłam na zabieg. Ani na następny. Nigdy nie sądziłam, że byłby gotów zostawić dla mnie żonę. I nigdy tego nie chciałam. Wciąż nie wiem, dlaczego to zrobiłam.

– Bo byłaś dzieckiem. Bo miałaś gówniane relacje z ojcem. Mogę ci podać dziesiątki wytłumaczeń.

– Nie ma żadnego wytłumaczenia. Dokonałam wyboru i teraz muszę z tym żyć.

– Ale nie musisz z tym żyć sama. – Taylor objął mnie obiema rękami i wtulił twarz w moje włosy.

– Od dziś będzie już dobrze. Będę mogła pozwolić jej odejść na moich warunkach.

– Powiedz tylko, czego ode mnie potrzebujesz… przestrzeni, kogoś, kto cię wysłucha, kto potrzyma cię za rękę, przed kim będziesz się mogła wypłakać…

– Pewnie wszystkich tych rzeczy – odparłam, pociągając mocniej jego rękę, aż wtulił się we mnie.

– Dla ciebie wszystko, kochanie.

Uśmiechnęłam się, przypominając sobie, jak wypowiadał te słowa przed Bucksaw w dniu, w którym się poznaliśmy. Choć wtedy robił to tylko na pokaz, czułam się przy nim bezpiecznie. Teraz mówił szczerze i również sprawiał, że wszystko wyglądało, jak należy.

– Taylor! – zawołał z dołu Jim. – Śniadanie!

Taylor wstał, włożył T-shirt i dżinsy, a potem wcisnął na głowę czapkę z daszkiem.

– Gotowa? Skopiemy dziś światu tyłek.

Po szybkim prysznicu włożyłam ulubione dżinsy i różową bluzkę, którą kupiłam w sklepie z używanymi ciuchami z myślą o dniu, kiedy ponownie spotkam córkę. Chciałam, by wspomnienie mojej osoby, choćby przelotne, było idealne.

Taylor zszedł na parter, a ja poświęciłam jeszcze trochę czasu na układanie włosów i makijaż. Potem dołączyłam do niego i Jima przy stole. Jim kończył już śniadanie, gdy Trenton zapukał dwukrotnie i otworzył drzwi frontowe, obwieszczając swoje przybycie.

– Dzień dobry, Maddoxowie! – Przystanął, by spojrzeć na mnie. – I dzień dobry, przyjaciółko.

Przeszedł do kuchni, skąd zaraz potem doszedł nas brzęk naczyń, trzask otwieranych i zamykanych szuflad, a potem odgłos otwieranych i zamykanych drzwi lodówki.

– Dość już tych bzdur o przyjaciółce – oznajmił Taylor.

Trenton rozpromienił się w uśmiechu, siadając przy stole między ojcem i bratem, z miską płatków w dłoniach.

– Tak? Czyżbyście dobili targu wczoraj wieczorem? Trav mówił, że przez ciebie płakała.

Jim walnął Trentona w tył głowy.

– Trentonie Allenie!

– Au! Co niby takiego powiedziałem? – Trenton potarł obolałą potylicę.

Jim upił łyk kawy, starając się ukryć grymas irytacji.

– Czujesz się już lepiej, Falyn?

– Znacznie. Dziękuję.

– Jakie plany na dzisiaj, Taylor? – spytał Jim.

Taylor wzruszył ramionami i spojrzał na brata.

– Jakie masz plany na dzisiaj, kretynie?

– Do diabła! – zawołał Jim. – Czy nie możemy zjeść choć jednego posiłku bez wyzwisk?

Bracia pokręcili zgodnie głowami. Potem Jim zrobił to samo.

Łyżka Trentona zgrzytnęła o miskę.

– Praca.

– Dziś też będziesz nianią? – spytał Taylor.

Trenton wydawał się skonsternowany.

– Nie. Dlaczego?

Taylor wzruszył ramionami.

– Olive to straszny słodziak, a ja prawie jej nie widuję.

Trenton włożył do ust kolejną porcję płatków, zastanawiając się nad słowami brata.

– Mógłbym ją spytać, czy chce iść do parku, jeśli naprawdę masz ochotę spędzić poranek z pięciolatką. Ale później muszę być w pracy.

– Sześciolatką – wtrąciłam.

Trenton zamrugał.

– Ma już sześć lat.

– Słusznie – zgodził się ze mną. – Obchodziła urodziny w zeszłym tygodniu. Potrzebuję jeszcze trochę czasu, żeby do tego przywyknąć.

– Wycieczka do parku to dobry pomysł – powiedział Jim, spoglądając na mnie.

Nie miałam pojęcia, co właściwie wie, ale z pewnością czegoś się domyślał.

– Wygląda na to, że lubisz spędzać z nią czas – zauważyłam, zwracając się do Trentona.

Uśmiechnął się szeroko.

– Fajny z niej dzieciak.

Wstał, wyjął z kieszeni komórkę i wybrał numer.

– Hej, Trenton… – zaczął Taylor, ale ktoś już odebrał.

– Shane? – powiedział Trenton. – Co słychać, stary? Nie. Tak. Tak. Co robi dziś Paskuda?

Spojrzałam na Taylora i wypowiedziałam bezgłośnie: „Paskuda?”, a on wzruszył tylko ramionami.

Trenton kiwał głową.

– Tak, mój brat jest w mieście ze swoją dziewczyną. Taylor. Nie, nadal sprzedaje ubezpieczenia. Obaj się tym zajmują. W Kolorado. Mięczaki.

Taylor wcale nie był rozbawiony.

– Chcecie spotkać się z nami w parku? – kontynuował rozmowę Trenton. – Czy macie coś innego do roboty?

Kiedy słuchał odpowiedzi Shane’a, ja traciłam już nadzieję. Shane i Liza z pewnością by mnie rozpoznali. Nie wiedziałam, jak by zareagowali, gdybym pojawiła się nagle bez zapowiedzi.

– Dobra, super. Na razie. – Trenton odłożył telefon na stół. – Olive jest w domu z Lizą. Shane zadzwoni do nich z pracy, będziemy mogli zabrać Olive za jakieś dwadzieścia minut.

– Brzmi nieźle. – Taylor skinął głową. – Ciągle najbardziej lubi Bagby Park?

– Tak – potwierdził z uśmiechem Trenton.

– Dobra, kupię jeszcze tylko fajki i zobaczymy się na miejscu.

Trenton nagle spoważniał.

– Hej, nie palimy przy Olive.

– Wiem, palancie. Do zobaczenia za moment. Pa, tato.

Taylor i ja wstaliśmy od stołu, a Jim pomachał nam na pożegnanie. Przeszliśmy do samochodu, trzymając się za ręce. Robiliśmy to nie po raz pierwszy, ale tym razem czułam się całkiem inaczej. Nie był to jedynie pusty gest, lecz wyraz wsparcia człowieka będącego świadkiem dnia, w którym miałam zmienić swoją przyszłość i przeszłość.

Zapięłam pas bezpieczeństwa, a Taylor przekręcił klucz w stacyjce.

– Zabrałaś swój telefon? – spytał.

– Nie. Dlaczego?

– Bo na pewno będziesz chciała robić zdjęcia. Ale spoko. Możesz używać mojego.

Pokręciłam głową.

– Nie. Żadnych zdjęć. Tylko wspomnienia.

– Jesteś pewna? – spytał.

Skinęłam głową i wzięłam głęboki oddech, gdy wycofywał z podjazdu.

Zatrzymaliśmy się przy sklepie na końcu drogi. Taylor wbiegł do środka, kupił dwie paczki papierosów i wrócił truchtem do samochodu.

Skrzywiłam się z niesmakiem.

Spojrzał na mnie błagalnie.

– Zrozum, dziś wieczorem gram w pokera.

– I zamierzasz wypalić obie paczki?

– Może.

Zmarszczyłam nos, a on zachichotał. Pocałował mnie w rękę, po czym wyjechał na drogę i ruszył w stronę parku.

Nie jechaliśmy długo, bo Bagby Park był oddalony o zaledwie trzy kilometry. Taylor zatrzymał się na małym żwirowym parkingu. Wysiadłam i przeszłam po chrzęszczących drobinach na pobliski trawnik.

– Cholera, strasznie dawno na tym nie siedziałem! – powiedział Taylor, ciągnąc mnie w stronę huśtawki w postaci deski podpartej na środku. Stanął okrakiem nad jednym końcem i czekał, aż ja zajmę miejsce na drugim.

– Tylko nie zrzuć mnie z tego. Nie chcę stracić dnia na ostrym dyżurze, zamiast spędzić go z Olive.

Skrzywił się najpierw z urazą, ale potem parsknął śmiechem.

– Aż za dobrze mnie znasz. Cieszę się, że w tym związku jest przynajmniej jedna dorosła osoba.

– Och, więc to związek? – spytałam.

– Hm… cóż… tak… – jąkał się, wyraźnie zaskoczony. – A nie?

– Mam jeszcze czas do poniedziałku. Mówiłeś, że nie będziemy dłużej przyjaciółmi po weekendzie.

Uniósł brew, odzyskując pewność siebie.

– Nie robię z przyjaciółmi rzeczy, które robiłem z tobą wczoraj. Nasza przyjaźń została oficjalnie zakończona.

Usiadł, pozwalając, by jego ciężar uniósł mnie nad ziemię.

– Zgoda – odparłam, opadając z powrotem na trawę.

Na twarz Taylora wypełzł powoli triumfalny uśmiech. Włożył papierosa do ust.

– Ja pierdzielę. Tato mówił, że tak będzie, ale nigdy mu nie wierzyłem.

– Co? – spytałam.

– Jestem monogamistą.

Obok naszego wynajętego auta zaparkował sfatygowany czerwony dodge intrepid i wysiadł z niego Trenton. Przebiegł wokół maski i otworzył drzwiczki po stronie pasażera. Sięgnął do tylnego siedzenia i wydobył z niego maleńką jasnowłosą piękność, a potem postawił ostrożnie na ziemi.

Serce zabiło mi mocniej w momencie, gdy Trenton odsunął się na bok, odsłaniając jej anielską buzię. Liza splotła jej włosy w boczny warkocz i włożyła jej buty na grubych gumowych podeszwach, ładne, a jednocześnie funkcjonalne, w sam raz na zabawę z Trentonem w parku.

Od razu popędziła co sił w nogach na plac zabaw, przemknęła obok nas, zmierzając prosto do huśtawek. Przeszłam z Taylorem i Trentonem do najbliższej ławki, obserwując, jak Olive mości się na huśtawce. Zawołała słodkim głosikiem Trentona, prosząc, żeby ją rozbujał, a mnie łzy napłynęły do oczu. Oto nastał dzień, na który czekałam.

– Ja to zrobię – powiedziałam, zrywając się na równe nogi.

– Och… – zdziwił się Trenton. – Jasne.

– Tak dobrze? – spytałam Olive.

Skinęła głową.

– Jak wysoko? – spytałam ponownie, odciągając jeden z łańcuchów do tyłu.

– Baldzo! – pisnęła.

Pchnęłam ją ponownie, potem jeszcze raz.

– Wyzej! – poprosiła, chichocząc.

– Wystarczy! – zawołał Trenton. – Chce wyżej, a potem się boi.

– Nieplawda! – zaprzeczyła Olive.

Huśtałam ją nadal, pchając na tyle mocno, by była zadowolona, ale nie wystraszona. Zerknęłam na Taylora, który przyglądał się nam niczym dumny ojciec.

Olive pozwoliła, bym huśtała ją jeszcze przez dziesięć minut, a potem poprosiła, żebym pobujała się z nią, więc zajęłam miejsce na sąsiedniej huśtawce. Kiedy już zaczęłam, sięgnęła po moją rękę. Kołysałyśmy się razem do przodu i do tyłu, śmiejąc się z wszystkiego i z niczego.

Odrzuciła głowę do tyłu, wydając z siebie perlisty, najpiękniejszy na świecie śmiech. Cały świat wokół nas zniknął; w tym momencie byłyśmy tylko we dwie, tworząc wspomnienie, o którym marzyłam od dnia jej narodzin.

– Zjeżdżalnia!

Olive zeskoczyła z huśtawki i natychmiast poderwała się do biegu.

Razem wspięłyśmy się na drabinkę, a potem przeszłam za nią po mostku do podwójnej zjeżdżalni. Usiadłyśmy obok siebie, a ja spojrzałam na moją córkę, na jej twarz, tak podobną do buzi na fotografiach z mojego dzieciństwa. Olive się odepchnęła, ja zrobiłam to samo. Uderzyłyśmy stopami o ziemię w tym samym momencie. Spojrzałyśmy na siebie porozumiewawczo i pobiegłyśmy z powrotem do drabinki.

Później jeszcze ścigałyśmy się po placu zabaw, a ja czułam, jak ogarnia mnie spokój, którego nie doświadczyłam nigdy dotąd. Olive była szczęśliwa, a choć do tej pory nie brałam udziału w jej radościach i smutkach, teraz połączyła nas ta cudowna godzina, ten wspólnie spędzony czas, który z pewnością zachowa się w jej pamięci.

Zdawało mi się, że minęła ledwie chwila, gdy Trenton zawołał:

– Paskudo! Twoja mama wróciła już z zakupów! Czas do domu.

– Ojej… – jęknęła. Podniosła wzrok na mnie. – Chces pójść do mnie i pobawić się jesce?

– Nie mogę, choć bardzo bym chciała – odpowiedziałam. – Uwielbiam się z tobą bawić.

Rozłożyła szeroko ramiona, czekając na mnie. Pochyliłam się i uściskałam ją delikatnie. Czułam, jak kosmyki jej włosów kładą się na mojej twarzy, a jej pulchne paluszki wciskają w moje ramiona.

– Fajnie, ze psysłaś – powiedziała, machając mi na pożegnanie.

Trenton wziął ją na ręce i zaniósł do samochodu.

– Ceść, pa, pa!

Starałam się nie płakać, gdy Trenton zapinał ją w foteliku. Powstrzymywałam łzy do momentu, aż odjechał.

– To była najpiękniejsza rzecz, jaką w życiu widziałem – powiedział Taylor. – Właśnie tego chciałaś?

Zdołałam jedynie skinąć głową, a potem usiadłam na ławce i zacisnęłam dłonie na krawędzi siedziska.

Taylor przysiadł obok. Patrzył na mnie z taką miłością i zrozumieniem, jakich jeszcze nigdy w życiu nie zaznałam. Tymczasem ja pozwoliłam, by ogarnęły mnie spokój i poczucie spełnienia. Wzięłam głęboki wdech, a potem, wraz z wydechem, wyrzuciłam z siebie sześć lat bólu, gniewu i wstydu.

– Falyn? – odezwał się z troską Taylor.

Gdy odwróciłam się do niego, po policzku pociekła mi pojedyncza łza.

– Jest szczęśliwa – powiedziałam krótko. – I ja jestem szczęśliwa. Nie jestem pewna, czego się spodziewałam, ale dostałam znacznie więcej. Nigdy nie zdołam ci się odwdzięczyć.

Podniósł moją dłoń do ust.

– Wyraz twojej twarzy w tej chwili to wszystko, czego potrzebuję.

Zarzuciłam mu ręce na szyję, a on mocno mnie przytulił.

– Powiesz mu? – spytałam.

– Trentowi? Nie. Dziś ty i Olive miałyście stworzyć to jedno wspomnienie i zostawić całą resztę.

Puściłam go, a potem oparłam się o jego ramię.

– Podoba mi się to.

– Zamierzam robić jeszcze mnóstwo rzeczy, które ci się podobają. Ale najpierw posiedzę tu z tobą tak długo, jak tylko zechcesz. Nie spiesz się.

Westchnęłam i uścisnęłam jego ramię, zapisując w pamięci plac zabaw i niewielki lasek odległy o jakieś pięćdziesiąt metrów. Ptaki śpiewały głośno, a lekki wiatr przesuwał po ziemi uschłe liście.

– Jest po prostu idealnie – stwierdziłam.

– Dziesięć minut temu, kiedy obserwowałem was obie… Żałuję, że nie mogłem zatrzymać jakoś czasu, żebyśmy mogli przeżywać tę chwilę bez końca.

– Możemy. Możemy tu trwać w pamięci Olive. Może przy każdej wizycie w tym parku będzie sobie przypominać naszą wspólną zabawę.

– Jestem tego pewien.

Oparłam skroń o jego bark.

– Nie zamierzam się nigdzie spieszyć. W moim sercu nie ma miejsca na nic prócz ciebie, jej i szczęścia.

Rozdział 17

TAYLOR WYSKOCZYŁ Z ŁÓŻKA tuż przed wschodem słońca, zaczął się kręcić po pokoju i kląć pod nosem, szukając w ciemności swoich ubrań. Obróciłam się na bok i oparłam głowę na ręce, z trudem tłumiąc śmiech.

– To wcale nie jest śmieszne, kochanie – powiedział, skacząc na jednej nodze i wciągając spodnie. – Jeśli nie wyjdę za dwie minuty, wpakuję się w korki i spóźnię do pracy.

– Więc może nie powinieneś mnie zaskakiwać w wieczór przed rozpoczęciem zmiany?

Wskoczył na łóżko, a ja zapiszczałam.

Pocałował mnie w usta.

– Nie próbuj nawet udawać, że nie byłaś w siódmym niebie.

– Byłam. – Podniosłam się, by pocałować go ponownie. – Dzięki jeszcze raz za kolację… i kino… i wszystko, co potem.

Z ociąganiem zszedł z łóżka, by dokończyć się ubierać. Włożył buty, a potem zabrał telefon i kluczyki.

– Zadzwoń, kiedy już się obudzisz.

– Właściwie czuję, jakbym już się obudziła.

W blasku latarni ledwie dostrzegłam, jak zatroskany marszczy brwi.

– Przepraszam.

– Nic się nie stało. Idź – dodałam, wyglądając na zewnątrz. – Pada śnieg. Uważaj.

– Skopię temu śniegowi tyłek – zapewnił mnie. Pochylił się, by dać mi jeszcze jednego całusa, ale skończyło się na trzech. Pokręcił głową. – Kurwa! Będę za tobą tęsknił. Mam już dość tej tęsknoty.

– Jedź do pracy – rzuciłam, dotykając jego policzka.

– Jadę. Zadzwoń później! – Ruszył pospiesznie do drzwi i na korytarz, łomocząc ciężkimi butami o schody.

Opadłam na plecy i westchnęłam z frustracją. Ja też miałam już dość tej tęsknoty, ale wróciliśmy właśnie z Bożego Narodzenia w Eakins i świętowaliśmy Nowy Rok oraz urodziny Taylora i Tylera za jednym zamachem w remizie w Estes Park. Zostało jeszcze siedem tygodni do odnowienia przysięgi małżeńskiej Travisa i Abby na wyspie Saint Thomas, potem Taylor miał wrócić do Colorado Springs. Przynajmniej taką miałam nadzieję. Oczywiście nie chciałam, by w lasach wybuchały pożary, ale tylko to mogło go sprowadzić z powrotem do miasta.

Ułożyłam się wygodniej, przez pół godziny grałam na telefonie, a potem wzięłam prysznic, ubrałam się do pracy i zeszłam na parter. Pete wyciągał składniki potrzebne do przygotowania głównych dań, a ja usiadłam na blacie z tyłu i przyglądałam się jego pracy.

– Dzień dobry – powiedziałam, machając nogami.

Skinął uprzejmie głową.

– Znów spędził u mnie noc. Myślę… Myślę, że go kocham, naprawdę go kocham – dodałam, otwierając szerzej oczy dla podkreślenia tych słów. – Uważałam, że go kocham, już wcześniej, ale to chyba było dopiero zauroczenie. Z każdym upływającym tygodniem myślę sobie: Tak, kocham go znacznie bardziej. Może dotąd jednak go nie kochałam? Może to dopiero jest miłość.

Pete wzruszył ramionami, a ja spytałam:

– Masz kogoś na walentynki?

Zmarszczył brwi i pokręcił głową.

– Powinieneś. Dobry z ciebie facet.

Puścił do mnie oko i pracował dalej.

– Dzień dobry! – rzucił Chuck, przepychając się przez drzwi wahadłowe. – Dawno nie widziałem cię tutaj tak wcześnie, Falyn.

Wzruszyłam ramionami.

– Nie mogłam zasnąć po wyjściu Taylora.

Phaedra zdjęła z ramienia mały skórzany plecaczek, którego używała jako torebki, i wsunęła go do dolnej szafki. Potem odrzuciła do tyłu krótki siwy kucyk.

– Jak kolacja?

Zeskoczyłam z blatu.

– Fantastycznie, jak zwykle.

– Zostawisz nas i wyjedziesz do Estes Park?

Ponownie wzruszyłam ramionami.

– Wspominał o tym. Odmówiłam.

– Odmówiłaś? – Phaedra spojrzała na męża.

Chuck zawiązał sznurki fartucha za plecami.

– Mógłby się zgłosić do którejś z tutejszych remiz. Jeśli mają wolne miejsca, na pewno go zatrudnią.

– Nie mają – odpowiedziałam. – Dzwonił jakieś dwa tygodnie temu.

– Cóż, tak czy inaczej, powinien złożyć podanie – stwierdziła Phaedra swoim chrapliwym głosem.

– Być może to zrobi.

– Być może? Więc być może jest tym jedynym? – spytał Chuck.

Wszyscy troje wpatrywali się we mnie wyczekująco.

Przewróciłam oczami.

– Jest zbyt wcześnie rano i zbyt wcześnie w naszej relacji, by gadać o takich bzdurach.

Zabrałam tacę i przeszłam przez drzwi wahadłowe. Uzupełniłam pieprzniczki i solniczki, a potem wróciłam, by położyć je na blacie i zdjąć nakrętki.

Phaedra zaczęła parzyć kilka dzbanków kawy, włączyła kasę i policzyła, ile mamy gotówki. Obserwowała w milczeniu, jak roznoszę solniczki i pieprzniczki po stołach. Gdy słońce przeganiało ostatnie smugi mroku z Tejon Street, przyszedł Hector i dołączył do Chucka na zapleczu, gdzie przerzucali się żartami i wygłupiali tak, że nawet Pete śmiał się głośno. Nim pojawiła się Kirby, wszystko było już gotowe, a pracownicy The Bucksaw Café byli bez wyjątku w świetnych humorach.

Blask porannego słońca odbijał się od stert białego śniegu odgarniętego na obie strony chodnika; był nieznośnie jasny, i to mimo specjalnych osłon, które właśnie z tego powodu Phaedra umocowała na oknach. Dokuczliwe światło nie mąciło jednak spokoju, który zdawał się wypełniać wszystkich obecnych w budynku – a może było tak zawsze, a ja w końcu czułam się na tyle swobodnie, by to dostrzec.

– Lubię, kiedy Taylor zostaje u ciebie na noc – powiedziała Kirby, zawiązując fartuch. – To bardzo ułatwia mi życie.

– A jak się ma Gunnar? – spytałam.

– Jest zestresowany. Wziął sobie za dużo godzin w tym semestrze i wciąż jeździ do Boulder, do siedziby tego stowarzyszenia studentek. Muszę przyznać, że to dobra praca, szef dostosowuje się do niego, a dziewczyny traktują go jak młodszego brata… a przynajmniej tak mówi.

Tuż przed tym, jak Phaedra odwróciła tabliczkę z napisem Otwarte, zabrzęczał mój telefon.

Dojechałem. Zdążyłem. Kocham cię.

Odetchnęłam z ulgą.

– Dojechał na czas.

– To dobrze. – Kirby skinęła głową. – W śniegu naprawdę kiepsko się jeździ.

– Nie pocieszasz mnie.

– Przepraszam – odparła, a potem powitała i usadziła pierwszych klientów tego dnia.

Odpowiedziałam na wiadomość Taylora, schowałam telefon do fartucha i zaniosłam do stolika szklanki z wodą. Turyści – starszy pan i jego siwowłosa żona – usiedli przy ulubionym stoliku Dona. Po jego śmierci Chuck zamówił specjalną tabliczkę, a Phaedra zawiesiła ją w miejscu starej rejestracji z Alaski, która niegdyś zdobiła to miejsce. Spojrzałam na słowa wyryte w pozłacanym metalu.

TEN STOLIK POŚWIĘCONY JEST PAMIĘCI

DONALDA MCGENSEYA

Dżentelmen zdjął kapelusz i oparł laskę o ścianę.

– Dzień dobry, nazywam się Falyn i będę dziś państwa kelnerką. Życzą sobie państwo kawy na dobry początek?

– Tak – odparł mężczyzna, otwierając menu, które położyła przed nim Kirby. – Do tego mieszankę śmietanki z mlekiem poproszę.

– Dla mnie to samo – dodała jego żona.

– Oczywiście.

Wróciłam za bar i nalałam im obojgu świeżej kawy. Kirby opuściła swoje stanowisko na podwyższeniu i podeszła do mnie.

– Dobrze dziś wyglądasz – stwierdziła.

– To znaczy?

– Na zadowoloną. Więcej niż zadowoloną. Wygląda na to, że dobrze ci się układa z Taylorem.

– Owszem.

– Prawdę mówiąc, jestem trochę zaskoczona, że w ogóle dałaś mu szansę. Nie dopuszczałaś do siebie żadnego strażaka leśnego, odkąd cię poznałam.

– On jest inny.

– Musi być, bo to słynne ostatnie słowa każdej porzuconej dziewczyny z tej okolicy, a nigdy nie przypuszczałam, że usłyszę je od ciebie.

– To nie jest śmieszne – burknęłam.

– Zostaw ją w spokoju – rozkazała Phaedra, przeganiając moją przyjaciółkę.

Kirby puściła do mnie oko, co miało zapewne oznaczać zawieszenie broni, i wróciła na swoje stanowisko.

– Tylko się z tobą droczy – powiedziała Phaedra. – Wszyscy wiemy, że Taylor jest w porządku.

Załadowałam na tacę filiżanki z kawą i srebrny dzbanuszek wypełniony mlekiem zmieszanym ze śmietaną.

– Owszem, jest.

Dzień mijał szybko i powoli zarazem, z jednej strony ciągnął się niemiłosiernie, a z drugiej zleciał błyskawicznie do godziny zamknięcia. Teraz, gdy żyłam od weekendu do weekendu, czas zwykle albo mijał zbyt szybko, albo zbyt wolno. Gdy byłam z Taylorem, przesuwał się jakby w przyspieszonym tempie, potem wlókł jak żółw. Stanów pośrednich nie było.

Walentynki nadeszły i minęły. Zarówno Taylor, jak i ja pracowaliśmy tego wieczoru, został więc w Estes Park, nadrobiliśmy to jednak z nawiązką w weekend.

Zaczynałam poranki i kończyłam wieczory rozmowami telefonicznymi z nim. Czasami dopisywało mi szczęście: tracił cierpliwość i zamiast czekać, aż któreś z nas weźmie sobie dzień wolny, przyjeżdżał do mnie, by potem wyjechać bladym świtem. Przy rzadkich okazjach, gdy oboje mieliśmy wolne weekendy, jechał prosto do Springs w sobotę rano i zostawał aż do poniedziałku.

Cieszyłam się już na nasz wspólny weekend i wyprawę na Saint Thomas.

– Ten drugi ślub na wyspie jest w następną sobotę, tak? Taylor przyjedzie tu w piątek wieczorem? – spytała Phaedra.

Starłam ostatni stolik.

– Taylor wyjeżdża w czwartek do Eakins. W piątek wieczorem pójdzie na wieczór kawalerski. Ja polecę prosto na Saint Thomas w sobotę.

Usłyszałam pukanie do drzwi. Podniosłam wzrok i zobaczyłam Gunnara, który wskazywał na stojącego obok niego Taylora.

Kirby wpuściła ich do środka, a ja rzuciłam ścierkę na podłogę i wskoczyłam z rozpędu na Taylora, obejmując go rękami i nogami.

Pocałował mnie w usta.

– Cześć, piękna! – powiedział, stawiając mnie na podłodze.

Pocałowałam go raz jeszcze, a potem podniosłam ścierkę. Serce waliło mi tak, jakbym właśnie przebiegła maraton. Bez względu na to, ile razy widziałam go stojącego po drugiej stronie szklanych drzwi, zawsze czułam to samo.

Chuck przeszedł przez wahadłowe drzwi, kładąc dłoń na swoim krągłym brzuchu.

– O której godzinie wyjechałeś z Estes Park?

– O odpowiedniej – odparł Taylor.

Chuck zachichotał.

– Pewnie jeździsz jak wariat. Musisz z tym skończyć, chłopcze, bo któregoś dnia zlecisz prosto w przepaść.

Taylor pochylił się, by mnie pocałować.

– Jechałem dość szybko, ale ostrożnie. Chciałem jak najprędzej tu dotrzeć.

– Pada śnieg – powiedziałam. – Nie możesz jechać szybko i ostrożnie, kiedy pada śnieg.

Wypiął pierś.

– Oczywiście, że mogę.

Gunnar i Taylor usiedli na stołkach, przerzucając się żartami z Chuckiem i Hectorem. Kirby i ja dokończyłyśmy pracę, pilnując, by nie zostawić nic na jutro dla Hannah.

– Idziecie na górę? – spytałam, wycierając ręce w czystą ściereczkę.

Kirby i Gunnar spojrzeli po sobie i chłopak mojej przyjaciółki skinął głową.

– Jasne. Mam tylko jeden esej na ten weekend. Może poczekać.

Pożegnaliśmy się ze wszystkimi, a potem Kirby i Gunnar poszli za mną i Taylorem na górę.

– Największa zaleta dziewczyny, która nie pije? – Taylor pochylił się nad otwartą lodówką, a potem odwrócił do mnie z butelką piwa w dłoni. Otworzył ją z uśmiechem i wrzucił kapsel do kosza. – Wiem, że nie ruszy moich zapasów, kiedy mnie nie ma.

Przeszedł do sofy i opadł ciężko na poduszkę obok mnie, aż podskoczyłam.

Wtuliłam się w jego bok, pozwalając, by to cudowne rozluźnienie, które wypełniało poddasze, gdy był tu Taylor, otuliło mnie niczym koc.

Ułożył rękę na oparciu sofy, dotykając palcami mojego ramienia, a potem wyciągnął butelkę w stronę Gunnara.

– W lodówce jest jeszcze kilka.

Gunnar popatrzył, jak Taylor pociąga łyk, a potem pokręcił głową.

– Muszę mieć jasny umysł, żeby napisać ten esej.

Kirby poklepała go po kolanie.

– Nie tęsknię za studiami – stwierdził Taylor. – Wcale a wcale.

– A ja lubię szkołę – odparł Gunnar, wskazując jednocześnie na Kirby. – Tylko nie lubię być z dala od niej.

Dziewczyna ścisnęła jego ramię.

– Wytrzymaj jeszcze trochę. Już niedługo będziemy w Denver.

Taylor uniósł brwi.

– Przenosicie się tam razem?

Gunnar wydawał się dumny i podekscytowany jednocześnie.

– Muszę tylko jeszcze odłożyć trochę pieniędzy i wynająć jakieś mieszkanie, kiedy się przeniosę.

– Gunnar myśli o studiach medycznych – powiedziałam.

– Tak? Fantastycznie, stary. Brawo. – Taylor ponownie podniósł piwo, tym razem w toaście. Przeniósł wzrok na mnie. – Co zrobią Phaedra i Chuck, kiedy stracą was obie?

Kirby i ja wymieniłyśmy spojrzenia.

– Co? – spytał Taylor.

– Udało ci się znaleźć tu gdzieś pracę? – spytała Kirby.

– Nie. Ale mam pewne miejsce w Estes.

– A nie mieszkasz tam z bratem?

Taylor odstawił piwo na podstawkę, choć stolik i tak był już porysowany i poplamiony.

– Rozumiem. Rozmawiałyście o tym. Posłuchajmy wniosków.

Poprawiłam się na poduszce, zakłopotana.

– Chodzi o to, że… głupio mi zostawiać Phaedrę na lodzie po tym wszystkim, co dla mnie zrobiła. I nie jestem wcale pewna, czy chciałabym mieć twojego brata za współlokatora. Nie chcę go prosić, żeby się wyprowadził, a tu mamy przecież świetną miejscówkę. Mogę więcej zaoszczędzić, jeśli tu zostanę.

– To nieprawda. Mówiłem ci, że biorę czynsz na siebie.

– A ja ci mówiłam, że dzielimy się po połowie albo nie ma rozmowy.

– Jestem tutaj co najwyżej pięć miesięcy w roku – zauważył.

– Dopóki nie znajdziesz pracy.

– Nie zatrudnią mnie tutaj, kochanie. Pytałem, w wielu miejscach.

– To się może zmienić – odparłam, wskazując na niego palcem.

Spojrzał na Kirby, a potem ponownie na mnie.

– Więc co proponujesz? Mam dojeżdżać, dopóki mnie nie zatrudnią? Albo przeprowadzić się tutaj i nie pracować?

Skrzywiłam się. Wiedziałam, że proponując którekolwiek z tych rozwiązań, tylko bym go obraziła.

– Jeśli przeprowadzę się do Estes Park, będziesz w Springs albo gdzieś indziej przez pół roku.

– Mówiłem ci. Mogę dostać pełny etat, na cały rok, jeśli tylko zechcę.

– Nie mogę zostawić Phaedry i Chucka, nie teraz. Kirby wkrótce wyjeżdża…

Taylor głośno wypuścił powietrze z płuc i odwrócił wzrok.

– Nie chcę tego ciągnąć. Nie chcę widywać cię tylko w weekendy, nie znoszę tego.

– Powinniśmy wyjść? – spytał Gunnar.

Zignorowaliśmy go oboje.

– Więc znaleźliśmy się w impasie – stwierdziłam.

– A co to znaczy, do cholery? – Taylor był bardziej sfrustrowany niż rozzłoszczony.

Już od Bożego Narodzenia mówił o tym, żebyśmy zamieszkali razem, a ja ciągle podsuwałam mu jakieś wymówki: od argumentu, że jeszcze za wcześnie, po koszty przeprowadzki.

– Nie mam samochodu. Jak będę dojeżdżać do pracy, jeśli przeprowadzę się do ciebie?

Wzruszył ramionami.

– Coś wymyślimy. Mogę cię podrzucać. Lepsze to niż przyjeżdżanie tu co weekend.

– Nie musimy podejmować decyzji teraz.

Taylor pociągnął długi łyk, opróżniając butelkę, zaniósł ją do kuchni i wrzucił do kosza. Otworzył lodówkę i sięgnął po następne piwo. Odkręcił kapsel i również wrzucił go do śmieci, po czym wrócił do mnie, naburmuszony.

– Taylor… – zaczęłam.

– To nie ty musisz tu przyjeżdżać, Falyn.

– Masz rację – odparłam. – Słuszna uwaga.

– Zdecydowanie musimy już iść – odezwał się Gunnar.

– A dokąd ci się spieszy? – spytała Kirby.

Gunnar ściągnął brwi.

– Kiedy zaczynasz się ze mną zgadzać tak, jak Falyn właśnie zgodziła się z Taylorem, to znak, że zaraz coś pieprznie.

Roześmiała się i szturchnęła go łokciem, a Taylor i ja uśmiechnęliśmy się mimowolnie.

Taylor przytulił mnie do siebie i pocałował moje włosy.

– Będę jeździł tak długo, jak będzie trzeba – powiedział. – Chodzi mi tylko o czas, kiedy mnie tu nie ma.

– Wiem. Mnie też się to nie podoba. Pocieszam się tylko myślą, że za siedem tygodni będziesz już pracował tutaj.

– Może. Nie ma żadnej gwarancji. Nigdy nie wiadomo, dokąd nas wyślą.

Przekrzywiłam głowę, zniecierpliwiona jego pesymizmem.

– Mówiłeś, że twój zespół był tutaj przez ostatnie trzy lata.

– Owszem, ale jeśli w tym roku będzie inaczej? Wtedy przez sześć miesięcy będziemy się widywać jeszcze rzadziej!

– Jeśli zamieszkam w Estes, a ciebie wyślą gdzie indziej, i tak będziesz daleko ode mnie – zauważyłam.

– Nie. Jeśli zamieszkamy oboje w Estes, zatrudnię się tam na stałe!

Gunnar wstał.

– Kochanie… – przemówiła Kirby błagalnym, niemal jękliwym tonem.

– Jeśli zaraz nie wyjdziemy, napiję się tego piwa – odparł, stając nad nią. Wyciągnął rękę, a ona ujęła jego dłoń. – Chodźmy gdzieś – zaproponował.

– Może do baru z sziszą – odpowiedziała, stając obok niego.

Taylor i ja zmierzyliśmy się gniewnymi spojrzeniami.

– To strasznie głupie, że kłócimy się o spotkania, kiedy właśnie się spotykamy – stwierdziłam.

– Widzisz, i tutaj się różnimy. Bo ja uważam, że to wcale nie jest głupie.

Westchnęłam. Nie uważał, że kłócimy się o to, kto przeprowadzi się gdzie i w jakich okolicznościach. Uważał, że walczy o to, byśmy byli razem. Jak mogłam się z tym spierać?

– Chodźcie – powiedziała Kirby, ciągnąc mnie za rękę i podnosząc z sofy. – Wszystkim nam przyda się jakaś odmiana.

Zeszliśmy na parter, a ja przystanęłam obok pick-upa Taylora i patrzyłam na grube płatki śniegu opadające powoli na ziemię.

– W Illinois śnieg wygląda inaczej. – Taylor wyciągnął przed siebie rękę, pozwalając, by białe drobiny roztapiały się na jego otwartej dłoni. Potem zatarł ręce, zasunął kurtkę i włożył papierosa do ust.

– Szkoda, że nie możemy pójść do Cowboys – powiedziała Kirby, stając obok Gunnara przy tylnej klapie pick-upa. Przestępowała z nogi na nogę, by rozgrzać stopy.

– Nie masz jeszcze dwudziestu jeden lat, prawda? – Taylor zaciągnął się głęboko i wypuścił z płuc obłoczek białego dymu. – Choć pewnie mógłbym cię wprowadzić.

Gunnar pokręcił głową.

– Ja nie mogę.

Kirby poklepała go po brzuchu.

– Nie chcesz ryzykować, że cię złapią, co?

– Nie – przyznał, przyciągając ją do siebie.

Taylor wzruszył ramionami i palił dalej. Kiedy skończył, oderwał tlącą się jeszcze część, potarł nią o krawędź platformy pick-upa i schował niedopałek do kieszeni. Naciągnął mocniej wełnianą czapkę na uszy, a potem skrzyżował ręce na piersiach, chowając dłonie pod pachy.

– Masz czerwony nos – powiedziałam, trącając go łokciem.

Posłał mi tylko wymuszony uśmiech, wpatrzony w głąb Tejon Street.

Kirby i Gunnar byli zajęci rozmową, a Taylor milczał, pogrążony w rozmyślaniach. Stałam obok niego i czułam się tak, jakby wyrzucono mnie z mojego własnego przyjęcia.

– Jesteś dziś dziwnie zamyślony – powiedziałam w końcu.

Taylor parsknął śmiechem.

– Wiesz, że nie lubię wielkich słów – odparł. Milczał przez moment, zaciskając zęby, po czym dodał: – Nie znoszę tęsknić za tobą. Z każdym dniem coraz bardziej.

– Ja też tego nie lubię.

Odwrócił się do mnie.

– Więc zróbmy coś z tym. Znajdźmy jakieś rozwiązanie.

– Innymi słowy, mam się do ciebie wprowadzić.

Westchnął ciężko.

– Dobra. Porozmawiamy o tym w tygodniu. Nie chcę się kłócić.

Miałam wrażenie, że rozmowa Gunnara i Kirby się nie klei, nie patrzyli nawet w naszą stronę, jakby próbowali się powstrzymać od podsłuchiwania.

– Kto tu się kłóci? – spytałam. – Tylko dlatego, że nie zgadzam się na to, czego ty chcesz…

– Nie o to chodzi – przerwał mi, spoglądając na mnie z góry. – I dobrze o tym wiesz.

– To ważna sprawa, Taylor. Musimy się nad tym zastanowić.

– Och, więc chodzi o zamieszkanie razem. Boisz się.

– Nie boję się. A nawet gdyby, to chyba całkiem zrozumiała emocja.

– Oczywiście, masz rację. Wkurza mnie tylko, że przedtem mówiłaś tyle o przeznaczeniu i o tym, jak to los posłał cię do Eakins, a teraz zachowujesz się tak, jakbyśmy się za bardzo spieszyli.

Uniosłam brew.

– Naprawdę rzuciłeś mi to prosto w twarz?

Zostawiłam go samego i usiadłam obok Kirby na platformie.

Taylor zaczął odpowiadać, umilkł jednak, gdy usłyszał skrzypienie śniegu i zbliżające się kroki.

Podeszła do nas mała grupka nastolatków, którzy obijali się o siebie albo o budynki i spadali raz po raz z krawężnika.

– Hej – odezwał się jeden z nich z uśmiechem. – Macie może zioło?

– Nie – rzucił krótko Gunnar, po czym wrócił do rozmowy z Kirby.

Taylor znów zaczął coś mówić, ale wtedy chłopak uderzył otwartą dłonią w jego samochód.

– Hej! Mówię do ciebie! – zwrócił się do Gunnara.

Chłopak Kirby i Taylor wymienili spojrzenia.

– Nie dotykaj, kurwa, mojego auta, dzieciaku – warknął Taylor do nastolatka.

Chłopak wypiął pierś, jakby próbował go w ten sposób zastraszyć, był jednak tak urżnięty, że nie potrafił spojrzeć prosto na Taylora. Nie wyglądał na dzieciaka: miał gęstą brodę, szeroki kark i ramiona umięśnione na tyle, że wypełniały rękawy jego flanelowej koszuli.

– Czy on jest zjarany? – spytała Kirby.

Gunnar pokręcił głową.

– Kiedy jesteś na haju, nie szukasz zaczepki. On jest po prostu pijany.

Kirby nie wydawała się szczególnie speszona. Spokojnie obserwowała chwiejącego się faceta i czekała na rozwój wydarzeń.

– Idź dalej – powiedział Taylor.

Dzieciak był o kilkanaście centymetrów niższy od Taylora, ale jakby tego nie zauważał. Spojrzał na Kirby i na mnie.

– Chyba rozwalę wam imprezę.

Jego kumple wybuchnęli śmiechem, klepali się po ramionach i podobnie jak ich brodaty przywódca z trudem zachowywali równowagę.

Gunnar zszedł z platformy i stanął przed nimi, wyższy od wszystkich co najmniej o głowę. Nastolatkowie cofnęli się o krok.

– Macie olbrzyma – powiedział pierwszy, zadzierając głowę.

Taylor natychmiast się rozluźnił i parsknął śmiechem.

– Tak. Tak, mamy. A teraz przestańcie się do nas dopierdalać i wracajcie tam, skąd przyszliście.

Rechocząc głośno, wymienili między sobą jakieś uwagi i rzeczywiście zaczęli odchodzić, ale brodacz jeszcze przystanął.

– Czy ty nie pracujesz przypadkiem w Bucksaw?

Nie wiedziałam, do której z nas się zwraca. Nikt mu nie odpowiedział.

– Odwiedzę cię – dodał chłopak, siląc się na kokieteryjny ton, choć zabrzmiało to dość bełkotliwie.

– Nie, nie odwiedzisz – wycedził Taylor przez zęby.

Tamten roześmiał się głośno, zgiął wpół i oparł dłonie na kolanach. Potem ponownie stanął prosto i wskazał na mnie.

– To twoja dziewczyna. Sorry, stary. Nie ukradnę ci jej.

– Tego akurat się nie boję – mruknął Taylor.

– A wygląda na to, że się boisz – odparł brodacz, przytrzymując się burty pick-upa. Potem położył dłoń na platformie, tuż obok mnie.

Taylor spojrzał gniewnie na jego rękę.

– Nie chcę, żebyś dotykał mojego auta. Zastanów się. Co ci zrobię, jeśli dotkniesz mojej dziewczyny?

– Zabijesz mnie? – prychnął chłopak, próbując się wyprostować.

Taylor uśmiechnął się do niego.

– Nie. Spuszczę ci taki łomot, że sam będziesz chciał się zabić.

Brodacz pobladł, szybko jednak doszedł do siebie, świadom, że ma przecież publiczność.

Zaczął coś mówić, przerwałam mu jednak bezceremonialnie:

– Hej, Jack Daniel’s, chcesz zachować twarz, dosłownie i w przenośni, co?

Zmarszczył brwi, nie do końca rozumiejąc, co do niego mówię.

– Idź stąd – powiedziałam. – Ci faceci tracą już do ciebie cierpliwość.

Zerknęłam na Taylora, który wpatrywał się w chłopaka morderczym wzrokiem.

Brodacz drgnął, wystraszony, jakby dopiero teraz zauważył, że nasz olbrzym wciąż stoi obok, po czym ruszył chwiejnym krokiem za kumplami.

Gunnar westchnął ciężko.

– Lepiej już chodźmy, Kirby. Jestem chyba zbyt zmęczony, żeby się gdziekolwiek przenosić.

Kirby zachichotała.

– Jesteśmy już starym małżeństwem. – Uściskała mnie na pożegnanie. – Do zobaczenia w poniedziałek.

Odprowadziłam ich wzrokiem, gdy szli do swojego samochodu, podczas gdy Taylor obserwował grupę pijanych chłopaków. Potem zamknął klapę pick-upa i poszedł za mną do Bucksaw.

Gdy tylko znalazłam się w środku, otrząsnęłam włosy ze śniegu i zatarłam zziębnięte dłonie. Kiedy wychodziłam na schody, Taylor szedł w milczeniu za mną, starając się mimo wszystko zachować dobry humor. Próbowałam zagadać do niego o czymkolwiek innym prócz przeprowadzki do Estes Park. Kiwał głową i uśmiechał się w odpowiednich momentach. Im dłużej mówiłam, tym bardziej wymuszone wydawały się jego reakcje, co tylko mnie złościło.

Kiedy dojrzał grymas irytacji na mojej twarzy, natychmiast przestał się uśmiechać.

– Daj spokój, Falyn. Mówiłem, że nie chcę spędzić tego weekendu na kłótniach.

– Przecież widzę, że niby się uśmiechasz, ale tak naprawdę jesteś wkurzony.

Wbił wzrok w przestrzeń, wyraźnie próbując zapanować nad emocjami.

– Dostałem wczoraj paczkę.

Czekałam w milczeniu, zbyt zirytowana, by od razu dać się udobruchać.

– Powiedziałem tacie, że masz magnetowid. Przysłał mi kasetę. – Taylor wstał i podszedł do blatu, na którym zostawił plecak. Otworzył go, wyjął kasetę wideo i podniósł ją w triumfalnym geście. – Kosmiczne jaja. Kiedy dorastałem, oglądaliśmy to z braćmi prawie co weekend. To był ulubiony film Tommy’ego.

– Dobra. – Skinęłam głową. – Obejrzyjmy.

Oczy Taylora rozbłysły jaśniej, a ja trochę się uspokoiłam. Wysunął kasetę z papierowego pudełka i włożył ją do odtwarzacza. Potem wrócił na sofę, usiadł i położył dłoń na moim kolanie. Uśmiechnął się, gdy tylko na ekranie pojawiły się napisy. To był prawdziwy uśmiech, coś, co przychodziło mu coraz trudniej w mojej obecności.

Film okazał się idealnym sposobem na zażegnanie kłótni: dzięki niemu mogliśmy spędzić czas razem, nie rozmawiając i nie poruszając drażliwego tematu.

Kiedy już pojawiły się napisy końcowe, poszłam do łazienki, żeby wziąć prysznic. Zaciągnęłam szczelnie zasłonkę, zadowolona, że choć przez chwilę nie będę z Taylorem w tym samym pokoju.

Czy to oznacza, że nie jestem gotowa na przeprowadzkę?

Spłukując z włosów odżywkę, przypominałam sobie z irytacją, ile to razy myślałam, że nie mogę być z dala od Taylora dłużej niż przez jeden dzień, i ile razy leżałam w łóżku, marząc o tym, by był ze mną.

Niewiarygodne! – złościłam się na samą siebie.

Opłukałam ciało z mydlin, wyszłam na dywanik i owinęłam się ręcznikiem. Lustro zaparowało, więc zamiast swojego odbicia widziałam jedynie rozmyty kształt. Właśnie tak się czułam. Wszystko było rozmazane.

Włożyłam za duży T-shirt i położyłam się na łóżku obok Taylora, który tym razem wcale nie chciał mnie rozbierać. Przyciągnął mnie tylko do siebie i trzymał mocno. Oboje zmagaliśmy się z pokusą, by wrócić po raz kolejny do drażliwego tematu.

Żar bijący od jego ciała przenikał przez moją koszulkę, wtuliłam się w niego jeszcze mocniej. Rozgrzał już materac i pościel. Chciałam, by tu był. Czasami tego potrzebowałam. Gdy po spędzonej z nim nocy kładłam się spać sama, czułam się okropnie.

– Falyn – odezwał się za moimi plecami. Jego głos wydawał się dziwnie odległy.

– Tak?

– Ja tylko… – Westchnął. – Ja tylko chcę być z tobą.

– Wiem. Ja też tego chcę.

– Ale chyba nie tak bardzo jak ja. Albo i wcale.

– To nieprawda – wyszeptałam. – Po prostu potrzebujemy jakiegoś planu i przygotujemy go. Ale nie musimy robić tego teraz.

Dotknął czołem mojego ramienia.

– Jak długo chcesz z tym jeszcze czekać? Żebym wiedział, czego się spodziewać.

Zastanawiałam się nad tym przez chwilę. Nie potrafiłam określić, co powstrzymuje mnie przed tym, by dać Taylorowi to, czego chciał, ale potrzebowałam więcej czasu, by się tego dowiedzieć.

– Do tego lata. Możesz dać mi tyle czasu?

– Żebyś wymyśliła plan?

– Żebym się przeprowadziła.

Podparł się na łokciu i spojrzał na mnie z góry.

– Do Estes Park?

Skinęłam głową.

Przyglądał mi się przez chwilę.

– Jesteś pewna?

– Denerwuję się tym.

– Dobra, pogadajmy. Czym się konkretnie denerwujesz?

– Zmianą i… Nie wiem, Taylor. Coś jest nie tak. Nie potrafię tego nazwać. – Wydawał się urażony, więc dodałam: – Nie chodzi o ciebie. Ani o nas. Coś mnie dręczy, coś mi nie gra.

– Zaradzę temu – odpowiedział bez wahania. – Musisz mi tylko zaufać. Choć trochę. Odrobinę.

Dotknęłam jego twarzy. Widziałam ogromną nadzieję w jego oczach.

– Dlaczego chcesz, żebym się do ciebie wprowadziła? Jesteśmy ze sobą ledwie od kilku miesięcy, a ty nigdy wcześniej nie byłeś w poważnym związku. Po prostu wiesz?

– Jestem pewien, że cię kocham. Jestem pewien, że kiedy nie jestem z tobą, dostaję obłędu. Nie muszę wiedzieć nic więcej.

– Ja też nie znoszę być z dala od ciebie. Jeśli wytrzymasz jeszcze trzy miesiące, zrobię to. Dzięki temu Phaedra będzie miała czas, żeby znaleźć kogoś na moje miejsce.

Taylor wypuścił głośno powietrze z płuc, jakby ktoś zdjął mu z ramion ogromny ciężar, i na jego ustach pojawił się uśmiech.

– W tym tygodniu złożę podanie o stałe zatrudnienie.

Pokręcił głową, zadziwiony moją śmiałą decyzją. Nie potrafił znaleźć właściwych słów, więc pochylił się i pocałował mnie w usta, z początku powoli i delikatnie. Potem dotknął dłonią mojego policzka, a ja rozchyliłam wargi.

Świętowaliśmy w pościeli przez kilka godzin, aż w środku nocy opadłam na łóżko obok niego. Kilka minut później już spał.

Podczas gdy on oddychał miarowo, pogrążony we śnie, ja leżałam z otwartymi oczami, wpatrując się w sufit. Niepewność i poczucie winy niemal przyprawiały mnie o mdłości. Kiedyś już wywróciłam swoje życie do góry nogami i przetrwałam.

Dlaczego przeprowadzka do mojego najlepszego przyjaciela, do mężczyzny, którego kocham, wydaje mi się bardziej przerażająca niż ucieczka od rodziców, bez grosza przy duszy?

Potarłam skroń; wciąż czułam się równie niewyraźna jak moje odbicie w zaparowanym lustrze. Pomyślałam, że może jeśli już podejmę ostatecznie decyzję, to uczucie minie, lecz ten mały eksperyment skończył się całkowitą porażką. Poczułam się jeszcze gorzej. Im bardziej starałam się zrozumieć własne uczucia, tym mniejszy miały sens. Czułam wciąż, że jest coś, o czym musimy porozmawiać, coś, co ciągle stoi nam na przeszkodzie.

Taylor poruszył się przez sen, położył mi rękę na brzuchu i wtedy w końcu pojawiła się odpowiedź. Gdyby został ze mną, musiałby być gotów do poświęcenia, i to takiego, które znałam aż za dobrze. Rodzina była dla niego bardzo ważna. Mówił o tym wielokrotnie. Nie mógłby zrobić tego, co ja zrobiłam.

Dlaczego uważałam, że jest zdolny zrezygnować z rodzicielstwa?

Serce zamarło mi na moment w piersiach. Zrobił dla mnie tak wiele, a ja zamierzałam odebrać mu tę możliwość.

Jak mogę naprawdę go kochać i pozwolić mu na dokonanie takiego wyboru?

Rozdział 18

PETE SIEKAŁ ZIELONĄ PAPRYKĘ, kiedy do niego mówiłam, i od czasu do czasu kiwał głową, dając mi w ten sposób znać, że słucha. Słońce jeszcze nie wstało, a jego biały fartuch już był pokryty smugami brązu i zieleni.

W kuchni panowała cisza przerywana jedynie stukotem jego noża uderzającego o deskę. Przypominało to odgłos pisania na maszynie: seria uderzeń, krótka przerwa na odsunięcie posiekanych części na bok i kolejna seria.

Drgnęłam, wystraszona, gdy usłyszałam kroki na schodach. Taylor przeszedł przez wahadłowe drzwi, ubrany jedynie w szare bawełniane szorty i rozwiązane buty. Zamarł w bezruchu, gdy Pete skierował nóż w jego stronę.

Taylor spojrzał na mnie.

– Nie zbliżaj się do jedzenia – wyjaśniłam.

– Co robisz? – spytał, krzyżując ręce na piersiach, by się ogrzać.

Otarłam wilgotne policzki.

– Rozmawiam z Pete’em.

– Ale… – Taylor podniósł ręce. – Bez urazy, stary… – Spojrzał ponownie na mnie. – Przecież Pete nie mówi.

Wzruszyłam ramionami.

– Nie zdradza nikomu moich tajemnic, a ja go nie pytam, dlaczego nie mówi.

Zachowanie Taylora natychmiast uległo zmianie.

– Ja też nie zdradzam nikomu twoich tajemnic. A przynajmniej było tak w czasach, gdy mówiłaś mi o wszystkim.

Zeskoczyłam ze stalowego blatu ciągnącego się wzdłuż ściany, pomachałam do Pete’a i wzięłam Taylora za rękę.

– Wracajmy na górę – powiedziałam, ciągnąc go za sobą.

– Płakałaś? – spytał. Zawahał się na moment, a potem pozwolił, żebym zaprowadziła go z powrotem na poddasze.

Widziałam po jego zachowaniu, że czegoś się domyśla.

Zamknęłam za nami drzwi i oparłam się o nie.

– Falyn – powiedział, przestępując nerwowo z nogi na nogę. – Czy to jest to, o czym myślę? Bo przecież to była tylko jedna kłótnia. Nie możesz mnie zostawić po takim drobiazgu. Właściwie to nie była nawet kłótnia. To była… burzliwa dyskusja. A na sam koniec powiedziałaś mi wczoraj, że przeprowadzisz się do Estes. Jeśli denerwujesz się tym tak bardzo, że chcesz mnie rzucić, to porozmawiajmy przynajmniej o innych rozwiązaniach.

– Nie rzucam cię – odparłam.

Jego panika łamała mi serce.

– Więc co się, kurwa, dzieje? Dlaczego wymknęłaś się na dół, żeby pogadać z Pete’em o wpół do piątej rano?

Przeszłam obok niego, by usiąść na sofie. Gumką, którą miałam na przegubie, zebrałam włosy w rozczochrany kok.

– Nigdzie się nie wymykałam. Często rozmawiam rano z Pete’em, kiedy w pobliżu nie ma nikogo innego.

– Nie, kiedy ja tu jestem – odparł Taylor, siadając obok mnie. – Co się dzieje, Falyn? Porozmawiaj ze mną.

– Muszę ci coś powiedzieć.

Spiął się wyraźnie, przygotowując się na to, co miałam mu do przekazania.

– Nie mogę mieć dzieci.

Czekał przez chwilę, potem rozejrzał się niepewnie dokoła.

– Wiem…

– Jeśli to pociągniemy, jeśli zamieszkamy razem, a potem… Zawsze będziemy tylko we dwoje. Chyba nie pojmujesz tego do końca.

Rozluźnił mięśnie i odetchnął głośno.

– Do diabła, kobieto, ale mnie nastraszyłaś.

– Co?

– Myślałem, że rzucasz moje niecierpliwe dupsko. A ty martwiłaś się tylko, że nie pomyślałem o tym, że nie będziesz mogła zajść w ciążę?

– Tak – odparłam, trochę zirytowana, że mówi o tym z taką nonszalancją.

Odchylił głowę do tyłu.

– Już się nad tym zastanawiałem, kochanie. Nie ma się czym przejmować.

– To właśnie dowodzi, że nie przemyślałeś tego dobrze.

– Istnieje mnóstwo sposobów na rozwiązanie tego problemu. Jeśli żaden z nich się nie sprawdzi, zawsze jeszcze zostaje nam adopcja.

– Nie. – Pokręciłam głową. – Nie rozumiesz. Mówiłam ci. To się musiało zdarzyć. Nie możesz ingerować w porządek rzeczy.

– Chyba nie wierzysz naprawdę w to gówno… Że to niby twoja kara.

Skinęłam lekko głową, choć gdy wypowiedział to na głos, rzeczywiście wydało mi się to szalone.

– Kochanie, nie uważasz, że zostałaś już wystarczająco ukarana?

Łzy napłynęły mi do oczu. Choć nie wiedziałam wcześniej, czego się spodziewać, ani nie przygotowałam się zbytnio do tej rozmowy, zdawałam sobie sprawę, że tak czy inaczej będzie pełna emocji.

– Jesteś najlepszym, co mi się w życiu przydarzyło. Przestań się popisywać – powiedział Taylor, a potem przyciągnął mnie do siebie i przytulił mocno. Pocałował moje włosy.

– A gdybym ci powiedziała, że nie chcę adoptować dziecka? – spytałam, ciesząc się w duchu, że nie muszę patrzeć mu w twarz.

Zawahał się.

– Byłbym… zaskoczony.

– Wiem, że chcesz mieć dzieci. I nie chcę ci odbierać takiej możliwości. Miałam dużo czasu, żeby to sobie przemyśleć, i po prostu nie mogę. Za bardzo bym się bała adoptować dziecko. Martwiłabym się o zbyt wiele rzeczy, na przykład kto je oddał i dlaczego. A gdyby któryś z członków rodziny postanowił je jednak odzyskać? Nie mogę stracić dziecka dwa razy. Po prostu… nie mogę.

– Nie myślałem o tym w ten sposób.

– Wiem.

– Rozumiem. To znaczy… nie martwmy się na zapas. Zajmiemy się tym w odpowiednim czasie.

– To coś, czym musimy zająć się teraz. Chcesz mieć dzieci. Ja nie mogę zajść w ciążę i nie chcę adopcji. To poważna sprawa. Nie możemy czekać, aż rzeczywiście staniemy przed tym problemem. Wtedy będzie za późno.

– Chcę ciebie.

Moje oczy znów wypełniły się łzami.

– A ja chcę, żebyś się nad tym dobrze zastanowił.

– Jezu Chryste, Falyn. Naprawdę myślisz, że muszę się nad tym zastanawiać? Nie zrezygnuję z ciebie. A ty nie zrezygnujesz ze mnie.

Przygryzłam wargę i pokręciłam głową.

– To znów pokazuje, że nie traktujesz tego poważnie.

– Rozumiem, co mi proponujesz. Moja odpowiedź brzmi: nie. Jeśli ostatecznie zostaniemy sami, ale razem, to będzie dla mnie najważniejsze. Zdarzają się gorsze rzeczy.

Pociągnęłam nosem.

– Dlatego coś mnie powstrzymywało od przeprowadzki. Wiem, że nie powinnam ci na to pozwolić, jeśli najpierw dobrze wszystkiego nie przemyślisz.

– Ale nic cię nie powstrzymuje od tego, żeby mnie zostawić? Kurwa – zaklął, wstając. Przeszedł kilka kroków, a potem wrócił.

Ukląkł przede mną, wsunął dłonie za moje plecy i przyciągnął mnie do siebie tak, że dotykałam kolanami jego piersi.

Pokręcił głową.

– Wkurzam się za to na ciebie i kocham cię za to. Ale musisz wiedzieć, że nie ma na tym świecie nic, czego pragnąłbym bardziej od ciebie.

– A jeśli później będziesz żałował?

Pobladł i opuścił wzrok.

– Mówiłaś, że mnie nie zostawiasz. Ale właśnie do tego, kurwa, zmierzasz. Chcesz tylko, żebym ja zrobił to za ciebie.

– Musisz się nad tym zastanowić… naprawdę się nad tym zastanowić.

– Dlaczego właściwie to robisz, Falyn? A może to ty naprawdę się nad tym zastanowisz? Sytuacja staje się poważna, zaczynają wyć syreny. Przyhamuj i pomyśl o tym przez dwie pieprzone sekundy.

– Po prostu potrzebujemy przerwy. Jeśli nadal będziesz czuł to samo później…

– Później? Kiedy, kurwa, później?

– Taylor… – zaczęłam, widząc, jak z sekundy na sekundę ogarnia go coraz większy gniew.

– Przerwy… Jestem dorosłym człowiekiem, Falyn. Co to ma być? Dajesz mi czas, żebym mógł przemyśleć to, co muszę twoim zdaniem przemyśleć, w sposób, który twoim zdaniem jest właściwy?

– Wiem, jak to wygląda, ale próbuję po prostu zrobić to, co należy. Być może kiedyś mi podziękujesz. Nie robię tego po to, żeby nas zniszczyć. Ja…

– Nie mów tego. Nie mów, że robisz to z miłości do mnie, bo trafi mnie szlag.

Wstał i zniknął w mojej sypialni. Gdy wrócił kilka minut później, był już ubrany w dżinsy, skarpetki, czarny polar i czarno-szarą czapkę naciągniętą nisko na oczy. Pochylił się, by podnieść buty z podłogi.

– Wychodzisz teraz? – Byłam trochę zaskoczona i czułam się winna.

Oczywiście, że wychodził. A czego mogłam się spodziewać? To, co zaczęło się jako wyraz moich dobrych chęci, teraz pędziło nieuchronnie ku katastrofie, a ja już tego żałowałam, choć jeszcze przed chwilą wydawało mi się, że dobrze sobie wszystko przemyślałam.

Włożył buty, wcisnął brudne ubrania do plecaka, zarzucił jeden pasek na ramię i zabrał kluczyki z blatu.

– Przecież tego właśnie chcesz, prawda? – powiedział, rozkładając ręce. Sięgnął do gałki przy drzwiach i wskazał na mnie. – Jadę do domu i zamiast złożyć podanie o pracę, będę się nad tym zastanawiał przez tydzień. Potem tu wrócę, a ty przeprosisz mnie za to, że spieprzyłaś weekend, na który cieszyłem się od miesiąca. – Otworzył jednym szarpnięciem drzwi i nie oglądając się za siebie, rzucił jeszcze: – Kocham cię.

Zamknął z trzaskiem drzwi, a ja zacisnęłam powieki i wzdrygnęłam się. Potem opadłam na oparcie i zakryłam oczy dłońmi. Może miał rację. Może odpychałam go od siebie. Teraz, gdy sobie poszedł, czułam się dokładnie tak, jak opisywał to Travis podczas mojej pierwszej wizyty w Eakins. Jakbym powoli umierała i do tego jeszcze popadała w obłęd.

– Nienawidzę cię – powiedziałam do samej siebie.

W poniedziałek rano zwlekłam się po schodach na parter. Zniosłam przy okazji talerz z nietkniętymi naleśnikami i nalałam sobie kawy. Minęło niewiele ponad dwadzieścia cztery godziny od wyjazdu Taylora, wiedziałam jednak, że bez względu na to, ile upłynie czasu, nie pozbędę się tego okropnego uczucia, które mnie wtedy wypełniło.

Jadalnia była jeszcze pusta, nie licząc mnie, Chucka i Phaedry. Pete i Hector wyglądali przez okienko na jedzenie.

Phaedra i Chuck patrzyli na mnie z zatroskaniem.

– Nadal nie zadzwonił, co? – spytał Chuck, klepiąc mnie po ramieniu.

– Wczoraj wieczorem przysłał wiadomość – odparłam.

– I? – zainteresowała się Phaedra. – Dobrą czy złą?

– Nadal się zastanawia.

– To twoja wina – stwierdziła, nie owijając w bawełnę. – On się nie prosił o pretekst do odejścia. Wydaje mi się nawet, że wcale go nie chciał.

– Kochanie… – wtrącił Chuck ostrzegawczym tonem.

– Ma rację. – Westchnęłam. – Choć może się i nie prosił, ale zasługiwał na to.

Phaedra zabrała plik kart.

– Oj, mała, był dla ciebie dobry. Wcale na to nie zasługiwał.

Odeszła w milczeniu, wyraźnie na mnie zła.

Spojrzałam z zakłopotaniem na Chucka.

– Chce tylko tego, co dla ciebie najlepsze. Nie może patrzeć, jak sama komplikujesz sobie życie. No więc… co napisał w tej wiadomości?

Wyciągnęłam telefon i głośno odczytałam esemesa:

Nie mogę uwierzyć, że mnie rzuciłaś i zepsułaś nam cały weekend, bo przyszło ci do głowy, że to ja mogę cię rzucić z powodu czegoś, nad czym nie masz kontroli.

Zrobiłam krótką pauzę i odczytałam następną wiadomość:

Prawdę mówiąc, nie zastanawiałem się nad tym wcześniej, ale teraz, kiedy już powtórzyłaś tyle razy, że być może nie będziemy mieli dzieci, myślę, że masz rację. To ważna decyzja, którą muszę dobrze przemyśleć, ale nie musiałaś kopać mnie w dupę, żeby dać mi to do zrozumienia.

Wróciła Phaedra, wyraźnie pod wrażeniem tego, co właśnie usłyszała.

– Bystry z niego gnojek. Muszę mu to przyznać.

– Co to ma niby znaczyć? – spytałam zmęczona. W mojej głowie kłębiło się tyle sprzecznych myśli, że niewiele spałam w ciągu minionej nocy.

– Przynajmniej udaje, że stara się być obiektywny.

Moja twarz wykrzywiła się w gniewnym grymasie.

W tym momencie weszła Kirby i wszyscy zaczęliśmy natychmiast udawać, że nic się nie stało. Od razu przejrzała tę żałosną zasłonę dymną i przy każdej okazji wypytywała mnie o weekend.

Przez większość dnia w Bucksaw panował spory ruch, dzięki czemu nie musiałam stale odpowiadać na wścibskie pytania Kirby ani patrzeć na rozczarowaną minę Phaedry. Kiedy w końcu starłam ostatni stolik i usiadłam przy barze, żeby podliczyć napiwki, moja przyjaciółka przeciągnęła strunę.

– Powiedz mi przynajmniej, kto jest zły na kogo – błagała.

– Nie! Przestań mnie wypytywać! – warknęłam.

Phaedra skrzyżowała ręce na piersiach.

– Falyn, chcę, żebyś mnie uważnie posłuchała. Na świecie żyją tysiące par, które nie mają dzieci z wyboru. Spójrz choćby na mnie i na Chucka. Jasne, mamy was, ale i tak zawsze byliśmy szczęśliwi. Byłaś uczciwa wobec Taylora. Wie, co go czeka. Nie możesz go zmuszać do zrobienia czegoś, co jest twoim zdaniem słuszne.

Kirby patrzyła na mnie tak, jakby nagle urosły mi rogi.

– O Boże, Falyn, jesteś w ciąży?

– Wychodzę.

Zabrałam swoje rzeczy i ruszyłam w stronę schodów.

Zanim wzięłam prysznic i położyłam się do łóżka, Taylor przysłał mi następną wiadomość. Czułam paskudny ucisk w żołądku na myśl o tym, co może zawierać, ale tak czy inaczej ją przeczytałam.

Dzień drugi. Nie musisz odpowiadać. Wiem, że chcesz, bym spędził ten czas na obiektywnych rozmyślaniach, i chcę to zrobić, więc niech mnie szlag, jeśli się nie postaram, żebyś potem nie kazała mi tego powtarzać. Myślałem o tobie przez cały weekend. Wczoraj miałem pierwszą wolną niedzielę od trzech tygodni i wkurwia mnie, że spędziłem ją bez ciebie. Trochę za tobą tęsknię, a trochę się na ciebie wkurzam. Głównie zastanawiam się, jak mogłaś pomyśleć, że cokolwiek będzie dla mnie ważniejsze od ciebie. Dzieci są ważne, tak, a nasz związek dość krótki. Ale jeśli to oznacza, że mam wybierać, to wybieram ciebie.

Zgodnie z tym, co zapowiedział, Taylor zastanawiał się nad moimi słowami przez cały weekend i co wieczór przysyłał mi jedną wiadomość.

Dzień trzeci. Jest dopiero wtorek. Czuję się tak, jakby za chwilę miało mi się całkiem popieprzyć w głowie. Nie musisz odpowiadać, ale cholernie za tobą tęsknię. Trudno myśleć o czymkolwiek innym, ale myślę i ciągle czuję to samo. To najdłuższy pierdolony tydzień w moim życiu i boję się, że tak czy inaczej każesz mi się walić. Tak zrobisz? Nie odpowiadaj. Zostanę u Tommy’ego przez parę dni, może przejaśni mi się w głowie.

Czwartego dnia Taylor nie napisał. Leżałam w łóżku i zamartwiałam się na śmierć. Czułam się tak, jakby przygniatał mnie wielki głaz, nie mogłam poradzić sobie z emocjami. Nie chciałam go stracić, ale jeśli pragnął czegoś więcej, zasługiwał na wolność. Byłam mu to winna. Gdybym kierowała się tylko swoimi pragnieniami, powoli zatruwałoby to nasz związek.

Łzy wypływały mi z kącików oczu, spływały po skroniach i kapały na poduszkę. Z ręką na czole i zamkniętymi oczami próbowałam odegnać od siebie złe myśli, ale strach dokonał już wyłomu w moim umyśle i stale go powiększał.

Spojrzałam na budzik: czerwone cyfry wskazywały czwartą piętnaście nad ranem. W momencie, gdy sięgałam po telefon, zabrzęczał kilkakrotnie. Zabrałam go ze stolika.

To piąty dzień tego gówna w w San Diego i mooże masz rację.

Może za sto oierdolonych lat będę się czuł wydymany bo nie mam rodziny i będę żałował że nie mam suna z którym mógłbym grać w piłkę i może będę hciał mieć wmuki i tak na ciebie nie zasługuje

Może po prostu jestem pijany

Pieprzyć to. Pieprzyć to wszystko. Kocham cie i zrobiłem wszytko co miałem robić aż do tej pory a teraz jetem od ciebie dalej niż na początku. To nie noja wina.

Wypisałam dziesięć różnych odpowiedzi, wiedziałam jednak, że pił i że jest zdenerwowany. Tłumaczenie mu czegokolwiek czy nawet przepraszanie niewiele by zmieniło, mogłoby wręcz pogorszyć sytuację. Odłożyłam telefon, choć była to jedna z najtrudniejszych rzeczy, jakie przyszło mi zrobić w ciągu ostatnich sześciu lat.

Po raz drugi w tym tygodniu przeklęłam głośno samą siebie:

– Nienawidzę cię, kurwa.

Zakryłam oczy.

Kilka godzin później wygramoliłam się z łóżka, umyłam twarz i zęby. Potem się ubrałam i jedenaście minut później zeszłam na parter. Ściągnęłam włosy w byle jaki kok, a potem znów weszłam na górę po fartuch.

Snułam się przez cały ranek, jak należało się spodziewać. Byłam przede wszystkim zmęczona, ale i przybita świadomością, że moje dobre chęci zamieniły się w cierpienie, które dręczyło nas oboje. Sama to jednak zaczęłam i nie zamierzałam się zbytnio nad sobą rozczulać do czasu, aż Taylor podejmie decyzję.

Właśnie skończył się największy śniadaniowy ruch, kiedy w moim fartuchu zabrzęczał telefon. Pobiegłam za bar, by przeczytać wiadomość, którą z pewnością przysłał Taylor.

Dzień piąty. Proszę, odpowiedz. Przepraszam. Cholernie cię przepraszam za poprzednią noc. Zasadniczo to było już dziś rano. Siedzę na lotnisku. Właśnie skończyłem rozmawiać z tatą. Podsunął mi parę celnych uwag, o których muszę z tobą porozmawiać. Wieczorem będę w Eakins. Proszę, przyleć na Saint Thomas. Będę spał na podłodze, jeśli chcesz. Głowa pęka mi z bólu, czuję się fatalnie, ale chciałbym czuć się jeszcze gorzej, choć właściwie gorzej już chyba się nie da. Chcę cię widzieć i tulić do siebie tak bardzo, że dostaję świra. Nie mogę myśleć o niczym innym, tylko o spotkaniu z tobą. Nie, nie odpowiadaj. Boję się tego, co mogłabyś napisać. Po prostu bądź tam.

Przesunęłam palcem wskazującym po krawędzi etui telefonu, zastanawiając się, którą z jego próśb powinnam spełnić. Jego wiadomość ociekała poczuciem winy, co z kolei napełniało mnie bólem.

Dlaczego musimy tak okropnie cierpieć tylko dlatego, że próbujemy zrobić to, co należy?

To była jedynie krótka przerwa, ledwie tydzień na zastanowienie się nad naszą przyszłością, a oboje umieraliśmy z rozpaczy.

Rozdział 19

KIEDY WYSZŁAM Z SAMOLOTU, powietrze było tak gęste, że czułam, jakbym nosiła je niczym ubranie, dławiła się nim i przeciskała przez nie. Moja skóra natychmiast pokryła się warstwą potu, choć byłam ubrana tylko w szorty i cienką bluzkę.

Poprawiłam torbę na ramieniu, zeszłam ze schodów przystawionych do przedniego wyjścia z samolotu i przystanęłam, gdy tylko moje stopy dotknęły asfaltu. Wyspa Saint Thomas zapierała dech w piersiach nie tylko z powodu duchoty. W krajobrazie dominowały bujne lasy, w oddali wznosiły się góry, a tuż za pasem startowym rosły palmy.

Wyjęłam telefon i wysłałam Taylorowi krótkiego esemesa z informacją, że wylądowałam.

W odpowiedzi przysłał serduszko, ale nic więcej.

Pasażerowie przeszli gęsiego do terminalu, gdzie przemieszali się z innymi podróżującymi, by potem spotkać się ponownie przy odbiorze bagażu. Zauważyłam, że przy wyjściu stoi mężczyzna z kartką, na której widniało moje nazwisko.

Nie zdarzyło mi się to od czasów, gdy podróżowałam z rodzicami.

– Cześć – powiedziałam zakłopotana. – Jestem Falyn Fairchild.

Mężczyzna odsłonił w uśmiechu lśniące białe zęby, kontrastujące z jego hebanową skórą.

– Tak! Proszę za mną! Tylko jedna torba? – pytał z silnym akcentem, wyciągając ręce po mój bagaż.

– Kto zamówił samochód?

– E… – Spojrzał na kartkę, którą trzymał w dłoni. – Taylor Mad Dox.

– Taylor Maddox? – powtórzyłam zaskoczona, mimowolnie poprawiając przy tym jego wymowę.

Szok szybko zamienił się w podejrzliwość. Taylor albo bardzo się starał mnie odzyskać, albo z jakiegoś powodu traktował mnie z wyjątkową uniżonością.

Podałam mężczyźnie torbę, upominając się jednocześnie w myślach. Taylor zapewnił mi transport do hotelu, a ja od razu podejrzewałam go o najgorsze. Po prostu chciał mieć pewność, że będę bezpieczna, bo sam nie mógł przyjechać na lotnisko.

Kierownica była po lewej stronie auta, ale jechaliśmy po lewej stronie drogi. Potrzebowałam trochę czasu, by przestać wpadać w panikę za każdym razem, gdy mężczyzna skręcał, a ja byłam pewna, że jedzie pod prąd.

Pokonawszy kilka wzgórz i wiele, wiele krętych dróg, w końcu dotarliśmy do bramy hotelu Ritz-Carlton. Kierowca zaparkował pod zadaszonym wejściem i szybko wyskoczył z auta, by otworzyć moje drzwi. Wysiadłam i przełknęłam ślinę. Czasy, w których zatrzymywałam się w tego rodzaju hotelach, wydawały mi się tak odległe, jakby należały do całkiem innego życia.

Sztukateria, dachy kryte hiszpańską dachówką i rośliny były utrzymane w nienagannym stanie. Odpowiedziałam uśmiechem i machnięciem na pozdrowienie mężczyzny, który siedział wysoko na palmie i zbierał kokosy.

Kierowca oddał mi torebkę, a ja sięgnęłam po portfel.

– Nie, nie. Wszystko już załatwione.

Podałam mu banknot dziesięciodolarowy.

– Ale napiwek?

Zbył to machnięciem ręki i uśmiechem.

– Wszystko załatwione, proszę pani. Miłego pobytu.

Odjechał, a ja weszłam do środka, przytłoczona widokiem spektakularnego holu. Od razu zauważyłam Taylora. Siedział na fotelu, z łokciami opartymi na udach i splecionymi dłońmi, poruszając przy tym nerwowo kolanem.

Nim zdążyłam zrobić następny krok w jego stronę, podniósł wzrok, a przez jego twarz przemknęło kilkanaście różnych emocji. Zerwał się na równe nogi i podbiegł do mnie, zamykając mnie w niedźwiedzim uścisku. Nigdy w życiu nie czułam się tak kochana i tak chciana.

– Jesteś. Bogu dzięki – powiedział z ogromną ulgą. Przytulił mnie jeszcze mocniej i zanurzył twarz w moich włosach.

Gdy w końcu mnie wypuścił, zrozumiałam, że moje wcześniejsze podejrzenia wcale nie były takie absurdalne. Widziałam, że coś bardzo mu ciąży i że poci się nie tylko ze względu na dużą wilgotność.

– Jesteś piękna – oznajmił.

– Dzięki – odparłam, starając się, by nie zabrzmiało to nieufnie, choć tak właśnie się czułam.

– Boże, ależ ja za tobą tęskniłem. – Uściskał mnie raz jeszcze i pocałował w czoło, przyciskając przez moment usta do mojej skóry. Potem wziął ode mnie torbę. – Jesteśmy w budynku numer pięć, Poziom Klubowy, z widokiem na ocean. – Uśmiechnął się, lecz jego oczy były smutne.

– Poziom Klubowy?

– Podniosłem nam trochę standard. Jesteśmy w tej samej wieży co Travis i Abby. Pokój jest niesamowity. Nie mogę się już doczekać, aż go zobaczysz.

Pokazał, bym wyszła za nim na zewnątrz, gdzie czekał na nas mężczyzna w wózku golfowym.

Usiedliśmy razem na tylnym siedzeniu i oboje odchyliliśmy się gwałtownie do tyłu, gdy kierowca nacisnął na gaz. Taylor wciąż mi się przyglądał, widziałam w jego oczach zachwyt i ulgę jednocześnie. Wózek golfowy pędził po wąskiej dróżce co najmniej przez dwie minuty, nim dotarliśmy do naszego budynku. Taylor nie odezwał się więcej, choć wyglądał tak, jakby chciał to zrobić.

Kierowca zatrzymał wózek, po czym przeniósł moją torbę przez drogę i ruszył kamiennym chodnikiem. Mijaliśmy drzwi prowadzące do kolejnych pokoi, usuwając się na bok za każdym razem, gdy wychodziły z nich pary lub całe rodziny, które niosły ze sobą torby, ręczniki i aparaty. Pokonaliśmy kilka schodów, a potem przeszłam za mężczyznami do pokoju, który miałam dzielić z Taylorem.

Ta myśl zaniepokoiła mnie nagle. Zasadniczo nie byliśmy razem, choć wydawało się, że wszystko jest w porządku. Poważna rozmowa była nieunikniona, zastanawiałam się tylko, czy Taylor zechce załatwić to od razu, czy będzie zwlekał przez cały weekend.

Zabrał moją torbę, dał kierowcy napiwek, a potem otworzył drzwi kartą magnetyczną. Moje nozdrza wypełniły się kwietnymi zapachami, sandały stukały głośno o wyłożoną płytkami podłogę. Biała pościel i delikatny wystrój były wyszukane, lecz przytulne, a dokładnie przed nami znajdowały się szklane przesuwne drzwi, za którymi rozciągał się oszałamiający widok na Morze Karaibskie.

– O mój Boże – wyszeptałam, ruszając prosto przed siebie.

Taylor mnie uprzedził i odsunął szklane drzwi.

Wyszłam na zewnątrz, wsłuchana w śpiew ptaków i wpatrzona w palmy kołysane bryzą, która niosła na nasz balkon zapach oceanu. Prywatna plaża hotelu Ritz-Carlton była upstrzona leżakami, parasolami, katamaranami i rowerami wodnymi. Niecałe dwieście metrów dalej cumowała imponująca żaglówka z wypisaną na biało nazwą Lady Lyndsey.

– Chyba jeszcze nigdy nie widziałam czegoś równie pięknego na własne oczy – powiedziałam, kręcąc głową z podziwem.

– A ja widziałem – odparł Taylor.

Kątem oka dostrzegłam, że wpatruje się we mnie. Odwróciłam się, pozwalając, by jego brązowe niczym mleczna czekolada oczy chłonęły każdy szczegół mojej twarzy.

– Tak się cieszę, że tu jesteś. Martwiłem się. Przez kilka dni.

– Mówiłam ci, że przylecę. Kupiłeś bilet. Nie wystawiłabym cię.

– Po tamtej nocy…

– Pisałeś do mnie po pijaku. Są gorsze rzeczy… na przykład tortury.

Na jego czole pojawiła się pionowa bruzda.

– To był długi tydzień. Myślę, że z każdym dniem zakochiwałem się w tobie coraz bardziej. Chyba jest sporo prawdy w tym powiedzeniu.

– Rozłąka sprawia, że serce kocha goręcej?

– Tak, podobnie jak myśl, że straciłeś kobietę, w której jesteś zakochany do szaleństwa. Kiedy byłem sam, a nawet kiedy nie byłem, powtarzałem w głowie dość nieprzyjemne rzeczy na twój temat, Falyn. Odwołuję to wszystko.

Zastanawiałam się, co jego koledzy z pracy, a nawet jego brat, myślą teraz o mnie. Mogłam sobie tylko wyobrazić, co mówił w chwilach frustracji.

– Nie rzuciłam cię. Zrobiliśmy sobie przerwę, żebyś mógł pomyśleć o czymś ważnym.

Mrugnął nerwowo.

– Więc… my nie… więc nadal jesteśmy razem – mówił, jakby tłumaczył to samemu sobie, a nie pytał. Nagle pobladł jak ściana, odsunął się ode mnie i opadł ciężko na wiklinowy fotel.

– Nie wyrażałam się jasno. Tak czy inaczej, nie byłam fair. To było głupie i okrutne i… Przepraszam.

Pokręcił głową.

– Nie przepraszaj. Zdecydowanie nie powinnaś za to przepraszać.

Usiadłam obok niego.

– To, co zrobiłam, było gówniane, bez względu na to, jakie kierowały mną intencje. Mam tylko szczęście, że mnie kochasz i że jesteś cierpliwszy, niż myślałam.

Wpatrywał się przez chwilę w podłogę, a potem podniósł wzrok na mnie.

– Udawajmy po prostu, że zeszłego tygodnia nie było. Wymażmy ostatni piątek. I zacznijmy od momentu, kiedy zobaczyłem cię w holu. – Gdy nie odpowiedziałam, kontynuował: – Zastanawiałem się nad tym, tak jak prosiłaś, i czuję dokładnie to samo, co tamtego wieczoru, gdy wyjechałem od ciebie.

– Jesteś pewien?

Wypuścił głośno powietrze, jakby wstrzymywał je od kilku minut.

– Bardziej niż kiedykolwiek.

– Więc może to jednak był dobry pomysł? Ta przerwa?

– Nic mi o tym nie wiadomo – odparł, odsuwając do tyłu dzielący nas stolik i przyciągając bliżej mój fotel. – Ale teraz nie mam już najmniejszych wątpliwości co do tego, ile dla mnie znaczysz. Jesteś jedyną kobietą, jakiej kiedykolwiek chcę dotykać.

– Przepraszam cię – powiedziałam, wciąż nie mogąc się otrząsnąć z poczucia winy. – Powinnam była cię posłuchać. Miałeś rację, kiedy mówiłeś, że próbuję to na tobie wymusić, i choć nie zdawałam sobie z tego sprawy, prawdopodobnie próbowałam cię odepchnąć. Nie chcę, żebyś mnie zostawiał, nawet jeśli to z mojej strony egoistyczne.

Nachyliłam się, całując go w usta, i westchnęłam, gdy mnie objął.

– To wcale nie jest egoistyczne, Falyn. To ja jestem tutaj egoistą. Jezu, ja też cię przepraszam. Po prostu chciałbym o tym zapomnieć, dobrze? Możemy to zrobić? Tylko ty i ja. Nic innego się nie liczy.

Kiedy trzymał mnie w ramionach, świat wrócił do równowagi. Nigdy jeszcze nie cieszyłam się tak bardzo, że nie miałam racji.

Odsunął się, marszcząc brwi.

– Muszę załatwić jeszcze parę spraw. Chłopaki są w pokoju Shepa, przygotowują się.

Wstał i poprowadził mnie za rękę z powrotem do pokoju.

Usiadłam na skraju łóżka i obserwowałam, jak otwiera szafę i wyjmuje z niej okryty folią smoking. Podniósł go i wzruszył ramionami.

– America nalegała, żebyśmy to zrobili w tradycyjny sposób.

– Nie mogę się już doczekać, kiedy cię w tym zobaczę.

– W łazience są świeże ręczniki, jeśli chcesz wziąć prysznic przed uroczystością. Ja już brałem, ale czuję, że powinienem to powtórzyć.

– Może powinieneś zrobić to ze mną? – spytałam, unosząc brew.

Odłożył smoking i uklęknął obok mnie.

– Między nami wszystko dobrze, tak?

Skinęłam głową.

Pocałował mnie w usta. Kiedy się odsunął, dojrzałam w jego oczach rozczarowanie.

– Żałuję, ale nie mogę. Ślub odbędzie się w altanie na plaży. Zaraz za rogiem i po schodach w dół.

– Do zobaczenia za półtorej godziny – powiedziałam, machając do niego, gdy szedł tyłem do wyjścia.

Kiedy zamknęły się za nim drzwi, zdjęłam sandały i przeszłam boso po płytkach na zimną marmurową podłogę łazienki. W ciszy mogłam spokojnie pomyśleć o krępującym pojednaniu z Taylorem i poczułam, jak coś ściska mnie za gardło. Colorado Springs było tysiąc pięćset kilometrów stąd, a ja nie potrafiłam ukryć się przed dręczącym poczuciem winy. Tym razem nie widziałam go w lustrze, lecz w oczach Taylora.

Choć cieszyłam się, że go zobaczyłam i że pragnie mnie mimo wiedzy, że nigdy nie będziemy mieć dzieci, wciąż coś mi przeszkadzało. W mojej głowie nadal kłębiło się mnóstwo pytań. Może zraniłam go tak bardzo, że nie dało się już tego naprawić. Może to, co mu zrobiłam, odmieniło go na zawsze. Może odmieniło nas.

Koszula przykleiła się do mojej wilgotnej skóry, gdy próbowałam ją ściągnąć. Powietrze było tak gęste, że okrywało mnie nawet po tym, jak zdjęłam ubrania.

Starałam się nie płakać pod prysznicem; rugałam się w myślach za to, że szukam powodu do smutku, choć stoję w marmurowej łazience, pod prysznicem z wodą pod wysokim ciśnieniem, a nie w starej klitce na poddaszu. Po chwili doszłam do wniosku, że i tak mam wilgotną twarz i jestem sama, więc równie dobrze mogę to z siebie wyrzucić.

Więc płakałam. Płakałam nad Olive, nad rodzicami, nad tym, co zrobiłam Taylorowi. Płakałam nad tym, że nie byłam zadowolona wcześniej, i nad tym, że już nigdy nie uda nam się do tego wrócić. Będąc pierwszą kobietą, którą Taylor naprawdę kochał, nie miałam pojęcia, ile musiało go kosztować przyznanie się do tego przed samym sobą – lub przede mną. Zniszczyłam to zaufanie, właściwie bez powodu. Płakałam, bo byłam zła. A potem płakałam nad tym, że płaczę na pięknej tropikalnej wyspie w pięciogwiazdkowym hotelu.

Kiedy skończyły mi się łzy, umyłam się, spłukałam i zakręciłam wodę, a strumień natychmiast zniknął, ustał niczym przelotny karaibski deszcz.

Owinęłam się najbardziej puszystym ręcznikiem, jaki kiedykolwiek dotykał mojego ciała, wyszłam z kabiny i przetarłam zaparowane lustro.

Znów ujrzałam swoje rozmazane odbicie, choć tym razem miałam czerwone, podkrążone oczy.

– Cholera.

Szybko zwilżyłam szmatkę zimną wodą i przyłożyłam ją do oczu.

Kiedy już wyglądały niemal całkiem normalnie, rozczesałam wilgotne włosy, a potem skorzystałam z hotelowej suszarki. Ślub miał się zacząć za czterdzieści pięć minut. Spędziłam pod prysznicem więcej czasu, niż planowałam.

Wpadłam do pokoju i włożyłam długą suknię, którą pożyczyłam od Kirby. Tkanina, z której ją wykonano, była cienka i zwiewna, a dzięki podwyższonemu stanowi dekolt w szpic nie wydawał się zbyt nieskromny. Najbardziej podobał mi się jej cieniowany wzór, kolor kremowy przechodzący w różowobrzoskwiniowy, a potem w przyprószony fiolet. Przywodził na myśl zachód słońca na plaży, doskonale więc pasował do okoliczności.

Ułożyłam włosy w kształtny kok, przesunięty nieco na bok i w dół, a potem starałam się nałożyć makijaż, który nadałby mi nieco bardziej oficjalny wygląd. Nigdy nie radziłam sobie w tego rodzaju dziewczyńskich sprawach.

Kiedy Taylor powiedział, żebym zeszła po schodach za rogiem, nie miałam pojęcia, że będzie ich sto. Ujęłam brzegi sukni w dłonie i starałam się nie uderzać zbyt mocno sandałami o kamienne stopnie przy każdym kroku. Wrzasnęłam przestraszona, gdy nagle przemknęła przede mną jaszczurka.

Pracownik hotelu, który szedł w przeciwnym kierunku, zachichotał na mój widok. Cieszyłam się, że jest jedynym świadkiem tej kompromitującej przeprawy.

Gdy w końcu dotarłam do drewnianego pomostu na plaży, dostrzegłam fragment białego muślinu targanego morską bryzą i ruszyłam w tamtym kierunku. Przed białą altaną stało kilka białych krzeseł, słupki owinięto białym muślinem, który przyozdobiono dziesiątkami róż w stonowanych kolorach.

Jim siedział sam w pierwszym rzędzie, na krześle ustawionym najbliżej przejścia. Ruszyłam w jego stronę, zapadając się przy każdym kroku w białym piasku. Gdy w końcu do niego dotarłam, podniósł wzrok i obdarzył mnie ciepłym spojrzeniem.

– Przyjechałaś – powiedział, klepiąc dłonią puste krzesło obok siebie.

– Owszem. Pewnie jesteś zaskoczony, co?

– Liczyłem na to.

Uśmiechnęłam się i odchyliłam do tyłu, by zobaczyć jego minę. Nie znałam go na tyle dobrze, by wiedzieć, czy mówi poważnie, czy tylko sobie pokpiwa.

– To miłe z twojej strony.

– Cześć! Jestem! – rzuciła jakaś kobieta, przeszła niezdarnie obok Jima i mnie, a potem usiadła ciężko na następnym krześle. – Uf! – westchnęła, odrzucając długie ciemne loki za odsłonięte ramiona. Była ubrana w białą koszulkę bez rękawów i długą kwiecistą spódnicę. Miała duże jasnoniebieskie oczy i długie rzęsy. Wyglądała jak supermodelka, ale poruszała się jak przerośnięta nastolatka.

– Ano tak, jesteś. – Jim zachichotał. – Ciężki poranek, Ellie?

– Jak zawsze. Byłam w pokoju Shepa, robiłam zdjęcia. Cześć – zwróciła się do mnie, odrywając na moment jedną rękę od bardzo drogiego aparatu, by się ze mną przywitać. – Jestem Ellison, przyjaciółka Tylera. Dziewczyna. Wszystko jedno.

– Och… – odparłam słabo, gdy potrząsnęła mocno moją dłonią.

Na jej opalonej twarzy o pięknych rysach pojawił się cierpki uśmieszek.

– Dobrze się całuje, co?

Zamrugałam, kompletnie zaskoczona tą wzmianką o pomyłce/nieporozumieniu/przypale z Cowboys sprzed ładnych paru miesięcy.

– To było dawno temu. Przypadek.

Jim roześmiał się głośno, aż podskakiwał mu brzuch.

– Te cholerne chłopaki. Nie wiem, po kim to mają. Nie po mnie.

– I na pewno nie po matce – dodała Ellison.

Zesztywniałam na wzmiankę o nieżyjącej żonie Jima, Diane, ale Ellie tylko uśmiechnęła się ciepło, jakby wracając myślami do cudownych wspomnień.

Jim postukał palcem w obrączkę.

– Była dobrą kobietą. Ale nigdy nie zwróciłbym na nią uwagi, gdyby była wyłącznie dobra.

– To akurat chłopcy z pewnością mają po tobie – zauważyła Ellison.

Zastanawiałam się, jak długo zna Jima. Wydawało się, że są w stosunkach na tyle zażyłych, by mogła mu bezkarnie dokuczać, ale Taylor nigdy o niej nie wspominał.

Objęła mnie ramieniem, uścisnęła i przytuliła policzek do mojego policzka.

– Miło poznać drugą połówkę drugiej połówki Tylera.

Okej, może po prostu wszystkich tak traktuje.

Po chwili podeszła do nas inna kobieta, która najpierw zrobiła kilka zdjęć altanie.

Ellison przesunęła się o jedno krzesło dalej, zostawiając wolne miejsce między nami.

– Usiądź tutaj, Cami.

– Och, dziękuję – odparła Camille.

Odniosłam wrażenie, że miała na myśli coś więcej niż tylko wolne krzesło.

Jej starannie przystrzyżone włosy podskoczyły lekko, gdy usiadła obok mnie i poprawiła gorset sukienki bez ramiączek. Jej ręce pokryte były dziesiątkami tatuaży – dużych i małych, prostych i misternych – które sięgały aż do palców.

Uśmiechnęła się do mnie promiennie, a ja skinęłam głową.

– Falyn – powiedziałam.

– Jestem Camille.

– Który… – zaczęłam, poniewczasie jednak uznałam, że to niestosowne pytanie.

– Trenton – odpowiedziała.

Ellison podniosła lewą rękę Camille.

– Właśnie się zaręczyli! Wyobrażasz to sobie?

– Ja… nie wiem, co masz na myśli – wyznałam.

Jim parsknął śmiechem.

– Chodzi o to, że Ellie przeraża sama myśl o wyjściu za któregoś z Maddoxów. I powinna coś z tym zrobić, bo wcześniej czy później się podda.

– Zdaniem Tylera – dorzuciła Ellison.

– Oszukujesz chyba tylko samą siebie – zażartowała Camille.

Ellison jedynie pokręciła głową, nie tracąc dobrego humoru.

Po kilku minutach pojawiła się starsza para oraz jeszcze jedna kobieta. Jim przedstawił ich jako swego brata, Jacka, i jego żonę, Deanę. Kobieta miała na imię Pam i była matką Ameriki.

Spojrzałam na telefon, sprawdzając godzinę. Do rozpoczęcia uroczystości zostało zaledwie dziesięć minut.

W altanie pojawiła się piąta kobieta, która ściskała w dłoni kopertówkę i starała się za wszelką cenę zachować pozory spokoju.

– Liis! – powiedziała Camille spanikowanym głosem. Na widok nowo przybyłej odsunęła się ode mnie.

– Co? – zdziwiła się Ellison, przesiadając się na ostatnie krzesło w rzędzie. – Myślałam, że…

Camille jakby uświadomiła sobie, co się za chwilę wydarzy, gdy zajęła miejsce opuszczone przez Ellison.

Liis wpatrywała się ze zgrozą w puste krzesło między mną i Camille. Potem szybko usiadła i wbiła wzrok w przestrzeń.

Camille i Ellison wymieniły porozumiewawcze spojrzenia, a ta pierwsza wyraźnie się zaczerwieniła.

Liis wyglądała zjawiskowo: jej lśniące czarne włosy pięknie kontrastowały z soczyście fioletową suknią. Nie potrafiłam odgadnąć, z którym z braci tu przyszła, bo Thomas pocałował ją w policzek, zanim wszedł na stopnie altany.

– Cześć, Liis – powiedział Jim, pochylając się do przodu.

Zrobiła to samo i uścisnęła wyciągniętą dłoń Jima. Ellison przyglądała się temu z ciepłym uśmiechem, lecz Camille zachowywała obojętną minę.

Oho. Ciekawe, o co tu chodzi.

Z kilku głośników umieszczonych po obu stronach altany popłynęła muzyka, na podwyższenie wszedł pastor, a za nim drużbowie, ustawieni w kolejności od najmłodszego do najstarszego.

– To Shepley? Pierwszy drużba? – spytałam Jima.

Skinął głową, spoglądając na chłopców niczym dumny ojciec. Widziałam, że to bardzo zżyta rodzina, i zastanawiałam się, jak w tym towarzystwie komukolwiek udaje się zachować tajemnicę.

Taylor prezentował się niesamowicie w swoim smokingu, choć czułam się dość dziwnie z tą myślą, bo wyglądał dokładnie tak samo jak Tyler, którego dziewczyna siedziała dwa krzesła dalej. Puścił do mnie oko i roześmiałyśmy się wszystkie, bo pozostali bracia niemal w tym samym momencie w podobny sposób pozdrowili swoje partnerki.

Rozpoczęła się uroczystość ślubna. Rozsiadłam się wygodnie i obserwowałam, jak Travis i Abby odnawiają przysięgę, obiecując sobie dozgonną miłość. Było to piękne, przejmujące i autentyczne. Oboje byli bardzo młodzi, ale patrzyli na siebie z taką miłością, że serce rozbolało mnie ze wzruszenia.

Mieli przed sobą długą przyszłość, która obejmowała również dzieci i wnuki. Taylor był prawdopodobnie jedynym spośród stojących tam braci, który nie mógł liczyć na taką szansę. Wydawał się jednak naprawdę szczęśliwy, gdy patrzył na brata i zerkał w moją stronę przy słowach „zawsze” i „aż do śmierci”.

Niecałe dziesięć minut po tym, jak Abby dołączyła do Travisa w altanie, pastor kazał im się pocałować, a my wznieśliśmy radosny okrzyk. Jim przytulił mnie do siebie, chichocząc jednocześnie i ocierając wolną ręką oczy.

Podniosłam telefon, by zrobić zdjęcie w chwili, gdy Travis trzymał Abby w ramionach i pieczętował ich przyszłość pocałunkiem. Starałam się objąć obiektywem Taylora, który przyglądał się temu z szerokim uśmiechem na ustach.

Wiatr podniósł welon Abby, gdy Travis odchylił ją do tyłu, a pastor uniósł ręce.

– Przedstawiam państwu pana i panią Maddox – oznajmił, przekrzykując wiatr, fale oceanu i wiwaty braci Travisa.

Rozdział 20

ALTANA WYPEŁNIŁA SIĘ BEZ reszty oklaskami, śmiechem i okrzykami radości, gdy Travis prowadził Abby w dół schodów. Potem przemknęli obok zachwyconych gości i zniknęli za ścianą wysokich krzewów i liści palmowych.

Pastor również zszedł ze schodów i stanął w przejściu między krzesłami.

– Państwo Maddoxowie proszą, by ich mili goście dołączyli do nich w restauracji Sails, gdzie odbędą się kolacja i przyjęcie weselne. W ich imieniu dziękuję wszystkim za obecność w tym szczególnym dla nich dniu.

Pokazał, że możemy już iść, a wtedy Jim wstał, dając w ten sposób sygnał wszystkim pozostałym. Mężczyźni stali z rękami w kieszeniach, podczas gdy kobiety zbierały torebki i poprawiały rozmazany makijaż.

Bracia, wyraźnie już rozluźnieni, podeszli do pierwszego rzędu.

Podniosłam telefon, kierując obiektyw na Thomasa i Liis.

– Uśmiech!

Thomas stanął za Liis, zamknął ją w ramionach i pocałował w policzek.

Zrobiłam zdjęcie, a potem obróciłam telefon, by pokazać im rezultat.

– Idealnie.

Thomas przygarnął ją do swojej piersi.

– Ona jest idealna.

– Jak uroczo – powiedziałam, wzdychając.

Ktoś postukał mnie w ramię.

Kiedy zobaczyłam, że to Taylor, uściskałam go, przykładając dłonie do sztywnej, grubej tkaniny smokingu.

– Gorąco ci? – spytałam.

– Jak cholera.

– Za to wyglądasz nieprzyzwoicie seksownie – dodałam cicho.

Obrzucił mnie rozpalonym spojrzeniem.

– Tak?

– Tyle piękna nie powinno się marnować na zewnątrz. Lepiej trzymać je w środku.

Taylor przyciągnął mnie do siebie.

– Jestem do usług. Znam cudowną i pustą plażę niedaleko stąd.

Jim klasnął w dłonie i zatarł je, przypominając nam, że otaczają nas inni ludzie.

Nikt jednak nie zwracał uwagi na nasz flirt. Wszyscy za to z pewnością zauważyli napięcie między Thomasem i Liis oraz Trentonem i Camille.

– Bierzcie swoje panie, chłopcy – polecił Jim. – Umieram z głodu. Chodźmy coś zjeść.

Trzymając za rękę Liis, Thomas ruszył śladem ojca, Trentona i Camille.

– O co tu chodzi? – spytałam Taylora.

– Och, Liis i Camille?

Skinęłam głową.

Ellison pochyliła się do mnie.

– Obie spotykały się z Thomasem. Przez jakiś czas będzie trochę niezręcznie, ale potem się unormuje.

– Cóż, wy obie całowałyście tego samego faceta – wtrącił Tyler.

Ellison uderzyła go żartobliwie w żołądek, choć towarzyszył temu całkiem poważny odgłos.

Tyler złapał się za brzuch, zaskoczony.

– Au!

Taylor zarechotał i splótł palce z moimi, po czym razem przeszliśmy do Sails, restauracji położonej równolegle do naszego budynku. Patio znajdowało się po przeciwnej stronie, a bliźniacy usiedli przy jednym z pustych stołów z napisem Rezerwacja, przeznaczonych na przyjęcie weselne.

Ledwie kilka sekund po tym, jak zajęliśmy miejsca, podszedł do nas kelner, by zebrać zamówienia na napoje.

– Whisky – powiedział Taylor. – Czysta.

– Mamy bardzo dobrego osiemnastoletniego jamesona.

– Brzmi nieźle – odparł. Uśmiechał się, lecz ton jego głosu i oczy jakby temu przeczyły.

Kelner spojrzał na mnie.

– Tylko wodę poproszę.

– Tak jest, proszę pani. Gazowaną czy niegazowaną?

– Gazowaną – zadecydowałam. Pomyślałam, że dzięki temu będę miała przynajmniej wrażenie, że świętuję z resztą osób.

Liis i Thomas siedzieli po drugiej stronie sali, z Shepleyem, Americą i jego rodzicami. Camille i Trenton, którzy wyglądali na zadowolonych i zakochanych, zajęli miejsca dwa stoliki dalej. Pogrążeni w rozmowie z Jimem, zupełnie nie zwracali uwagi na Thomasa i Liis. Miałam wrażenie, że tylko jedna z tych par czuje się nieswojo w towarzystwie drugiej, ale były to zaledwie moje przypuszczenia.

Taylor zdjął marynarkę smokingu i podwinął rękawy białej koszuli. Pochylił się i wskazał na muchę, pomogłam mu więc ją poluzować i rozpiąć górny guzik.

– Cholera, naprawdę się cieszę, że tu jesteś – powiedział, pochylając się jeszcze niżej i niemal dotykając moich ust. – Strasznie się denerwowałem, dopóki nie napisałaś.

– Mówiłam ci, że przyjadę.

Wpatrywał się we mnie przez moment, a potem dotknął kciukiem mojej dolnej wargi.

– Chcę ciebie. Tylko ciebie. Nic innego. Powiedzieć, że to mi wystarcza, to mało, Falyn. Nie jesteś częścią tego, czego chcę. Jesteś wszystkim, czego chcę. Cała reszta to dodatek.

Opadłam na oparcie krzesła, starając się nie gapić na niego zbyt otwarcie. Widziałam, jak napinają się mięśnie jego przedramienia, gdy sięgnął do karku; musiałam skrzyżować nogi, by zapanować nad rozkosznym bólem między udami. Minęły już ponad dwa tygodnie, odkąd czułam na skórze jego skórę, a moje ciało wyraźnie dawało mi o tym znać.

– Co? – spytał, uśmiechając się nieśmiało.

– Nic – odparłam, odwracając wzrok i starając się zachować powagę.

Przyszli Travis i Abby. Travis trzymał wysoko w górze rękę żony, która w drugiej dłoni dzierżyła bukiet kwiatów. Hostessa ogłosiła ich przybycie przez głośniki, a wszyscy obecni w Sails zaczęli bić brawo i wiwatować. Z głośników popłynęła jakaś rockowa ballada, a Travis poprosił Abby do tańca. Wyglądała przepięknie: jej karmelowe pukle zlewały się w jedno ze skórą przybrązowioną karaibskim słońcem, która w zestawieniu z białą suknią wydawała się jeszcze ciemniejsza.

Spojrzałam na swoje ręce, naznaczone bladością Kolorado. Postanowiłam, że jeśli tylko będę tu miała trochę wolnego czasu, spędzę go na słońcu.

Jedliśmy, tańczyliśmy i słuchaliśmy przemówień drużby i druhny. Śmialiśmy się głośno – wszyscy prócz mnie byli już podpici – a mężczyźni wychodzili na patio palić cygara, które przyniósł Jim.

Gdzieś po dziesiątej wieczorem rodzice Shepleya postanowili już wrócić do pokoju. Wkrótce potem to samo zrobił Jim.

Chcąc w końcu zostać sam na sam z małżonką, Travis podniósł Abby i wziął ją w ramiona. Machała kwiatami na pożegnanie, gdy unosił ją w noc, w stronę budynku numer pięć. Pomyślałam o tym, co się wydarzy, gdy wraz z Taylorem dotrzemy do naszego pokoju, a moje ciało natychmiast zaczęło się ode mnie domagać, bym znalazła jakąś wymówkę i wyszła. Spojrzałam na Taylora, który doskonale się bawił z braćmi, i zignorowałam narastające we mnie pożądanie.

Thomas i Liis pożegnali się jako następni, pozostawiając średnich braci Maddoxów i ich kuzyna z dziewczynami.

Z głośników popłynęła skoczna muzyka, a Taylor wyciągnął mnie na parkiet, czyli fragment patio wolny od stolików. Po raz enty tego wieczoru obrócił mnie w tańcu, potem jednak się potknął i oboje runęliśmy na podłogę. Choć miał już dobrze w czubie, zdążył podczas upadku przytrzymać mnie nad betonową powierzchnią, w którą sam uderzył biodrem i ramieniem.

– Och! – krzyknęli chórem jego bracia i podbiegli do nas.

Shepley, Tyler i Trenton pomogli mi wstać.

– Nic ci się nie stało? – spytał Shepley.

– Nie – odparłam, patrząc na gramolącego się z ziemi Taylora.

– Jesteś cała? – wystękał.

– Nawet nie uderzyłam o ziemię. A co z tobą?

Skinął głową i obrzucił mnie mętnym spojrzeniem.

– W tej chwili i tak nic nie czuję.

Tyler poklepał go mocno po ramieniu.

– Zuch chłopak.

America pokręciła głową i odwróciła się do mnie.

– Chcesz coś poza wodą? Daleko ci do niego.

– Widzę – odparłam, uśmiechając się, gdy bracia Maddoxowie przepychali Taylora do przodu i do tyłu.

– Dobrze, już dobrze. – Shepley machnął ręką. – Wszyscy jesteśmy pijani. Przestańcie się wygłupiać, zanim ktoś się wkurzy i dojdzie do mordobicia. Nie chcę, żeby wyrzucili mnie z hotelu, kiedy jestem za granicą.

– To terytorium Stanów Zjednoczonych – zauważył Taylor, zataczając się lekko. – Nic nam nie będzie.

– Widzisz? – powiedziała Ellison, wskazując na Taylora. – Nie jest zbyt pijany. Możemy się bawić dalej.

Chłopcy wyszli na zewnątrz, żeby zapalić, a America, Ellison i Camille dołączyły do mnie przy stole.

Wyczerpana America położyła rękę na oparciu krzesła.

– Dobra robota – powiedziała Camille, spoglądając na nią.

– Ty zaplanowałaś wesele? – spytałam.

– Każdy szczegół – potwierdziła America. – Abby nie chciała mieć z tym nic wspólnego. Jeśli miałam przygotować wymarzony ślub najlepszej przyjaciółki, na którym zresztą byłam również druhną, musiałam zaplanować go sama. Więc zrobiłam to.

– Imponujące – odparłam.

Gdy spadły pierwsze krople deszczu, kelnerzy pospiesznie opuścili ściany namiotu na patio i przesunęli wszystkie stoliki pod dach. Chłopcy nie opuścili swojego posterunku na zewnątrz, ochoczo moknąc w ciepłym wyspiarskim deszczu.

Camille zerwała się z miejsca, podbiegła do Trentona i uściskała go. Obrócił ją w miejscu, a ona pisnęła rozkosznie, zamykając oczy i odchylając głowę do tyłu.

Kelner podszedł do chłopców, podsuwając im szklankę wody, by zgasili w niej papierosy. Po chwili wszyscy wrócili do nas. Krople deszczu pozostawiły plamy na ramionach, piersiach i rękawach ich koszul.

Taylor usiadł obok mnie, podniósł do ust moją dłoń i pocałował knykcie.

– Staram się być uprzejmy, ale myślę tylko o tym, żeby zabrać cię z powrotem do pokoju.

– Zobaczymy się z nimi jutro. To był długi dzień. Myślę, że zrozumieją – odparłam, nie próbując nawet udawać, że chciałabym zostać choćby sekundę dłużej.

Taylor wstał, zabierając mnie ze sobą.

– Wychodzimy! – zawołał.

Przeszliśmy, nie całkiem prosto, z Sails na chodnik prowadzący do naszego budynku. Fale uderzały o piasek niecałe pięćdziesiąt metrów dalej, ale było już ciemno i widziałam jedynie światła rozproszone na wzgórzach wyspy.

Nagle usłyszeliśmy głosy wybijające się ponad szum fal.

– Zachowujesz się tak, jakby można było zapomnieć o miłości z dnia na dzień, wyłączyć ją jak światło. Rozmawialiśmy o tym już dziesiątki razy. Chcę ciebie. Jestem z tobą.

Taylor znieruchomiał, a ja wpadłam na niego od tyłu.

– Przepraszam – wyszeptał Taylor, choć nie tak cicho, jak mu się zapewne wydawało. – To Tommy.

– Tsss… – syknęłam.

– …tęsknisz za nią – mówiła Liis. – Chciałbyś być z nią. I oczekujesz, że dlatego zmienię wszystko, w co wierzę?

– To sytuacja bez wyjścia – odpowiedział Thomas.

Skuliłam się mimowolnie, przejęta poczuciem winy i współczuciem dla obojga.

– Chodźmy – wyszeptałam. – Nie powinniśmy podsłuchiwać.

Taylor podniósł palec.

– To twoja zemsta?! – krzyknęła Liis. – Przez cały weekend dawałeś mi do zrozumienia, że jesteś we mnie zakochany!

– Bo jestem! Jezu Chryste, Camille, jak mam ci to wytłumaczyć!

– O kurwa… – jęknął Taylor. – Nie jest dobrze.

– Czy on właśnie nazwał ją „Camille”? – spytałam przerażona.

Taylor skinął głową, chwiejąc się lekko.

– Do diabła – westchnął Thomas z desperacją. – Bardzo cię przepraszam.

– Możemy już iść? – spytałam, ciągnąc Taylora za rękę.

– Jestem taka… głupia – powiedziała Liis. Jej głos był przepełniony bólem, który sięgał pewnie drugiego brzegu oceanu.

– Taylor – syknęłam ponownie.

– Chcę się upewnić, że nic mu nie będzie.

W tym właśnie momencie z ciemności wychynął Thomas, który na nasz widok stanął jak wryty. Jego twarz wykrzywiał gniewny grymas.

– Hej, stary, wszystko w porządku? – spytał Taylor, opierając się o mnie.

Wyraz gniewu widoczny na twarzy Thomasa ustąpił miejsca zatroskaniu.

– Ile wypiłeś?

– Dużo – odpowiedziałam.

– Nie tak dużo – odparł w tym samym momencie Taylor.

Thomas zerknął na mnie, a potem nachylił się do brata.

– Pamiętaj, co mówiłem. Odeśpij to. Wiesz, co się z tobą dzieje.

Taylor zbył to machnięciem ręki, a Thomas poklepał go po ramieniu.

– Dobranoc. – Spojrzał ponownie na mnie. – Dopilnuj, żeby poszedł prosto do łóżka. Bez prysznica. Nawet go nie rozbieraj. Doprowadź go tylko do łóżka, żeby mógł od razu zasnąć.

Zmarszczyłam brwi. Widziałam już pijanego Taylora, zabalował w sylwestra. Ja upijałam się na smutno, a on po alkoholu lubił gadać – dużo, do świtu. Ale lubiłam to. Był wtedy szczery, mówił bez wstydu o swoich uczuciach i myślach. Nie miał wtedy żadnych zahamowań, żadnych wątpliwości.

– Falyn? – przemówił Thomas autorytatywnym tonem.

– Słyszałam – odpowiedziałam, nie przejmując się zbytnio jego rozkazem. – Chodź, Taylor, idziemy.

Thomas poszedł dalej, a ja poprowadziłam Taylora w górę niekończących się schodów, do naszego pokoju. Oparł się o mnie, by zdjąć buty, a potem ściągnąć skarpetki.

– Fuj. Chyba będę musiał je wyrzucić. Są tak przepocone, że każda waży pewnie ze dwa kilo.

– Tak – mruknęłam. – To jest właśnie ta szczerość, którą tak lubię.

Taylor spojrzał na mnie, a w jego oczach pojawił się dziwny błysk, potem jednak odwrócił wzrok i próbował rozpiąć koszulę.

– Poczekaj, pomogę ci – zaproponowałam.

Nie patrzył mi w oczy, gdy go rozbierałam, ale nie mógł oderwać ode mnie wzroku, kiedy sama zdejmowałam ubrania. Uklękłam przed nim, ale cofnął się o krok.

Opuściłam ręce.

– Co się z tobą dzieje?

– Nic – odpowiedział, podnosząc mnie na równe nogi. Zaczął iść tyłem, prowadząc mnie do łóżka.

– Czy to ma coś wspólnego z Thomasem? – spytałam.

Pokręcił głową.

– Nie.

Pochyliłam się, by go pocałować, obejmując go dłońmi za tyłek. Łóżko było tuż za nim, wystarczyło więc jedno lekkie pchnięcie, by Taylor wylądował plecami na materacu.

Położyłam się na nim, a on ujął dłońmi moje biodra. Jęknął, gdy zaczęłam ssać jego dolną wargę, i poczułam jego erekcję.

– O mój Boże, przez cały zeszły tydzień nie myślałem o niczym innym – powiedział.

Usiadłam prosto.

– Nie przez ten tydzień?

– W tym tygodniu kazałaś mi myśleć o tym, że nie będziemy mieli dzieci, kazałaś mi naprawdę się nad tym zastanowić, więc to właśnie robiłem.

Pochyliłam się ponownie, przywierając do niego piersiami. Zaczęłam całować jego brodę, przesuwałam się powoli w górę, dotarłam do płatka ucha, przygryzłam go lekko i delikatnie pociągnęłam.

Znów jęknął, ujął moją brodę obiema dłońmi i zmusił, bym pocałowała go w usta. Ułożyłam się na nim wygodniej, ale złapał mnie za biodra i przytrzymał.

– Kochanie – wydyszał.

Czekałam, próbując odgadnąć, co może powiedzieć.

– Kocham cię.

– Ja też cię kocham – odpowiedziałam, nachylając się do następnego pocałunku.

Usiadł prosto, jednocześnie odpychając mnie tak, żebym siedziała jak najdalej od niego, choć nadal na jego kolanach.

Przełknął z trudem ślinę.

– Taylor, co się dzieje, do diabła?

Wypuścił głośno powietrze, jakby próbował uporządkować myśli pływające w butelce whisky, którą wypił od kolacji.

– Powinniśmy położyć się spać.

– Co? Dlaczego? – spytałam głosem wyższym o oktawę.

– Bo muszę to odespać. Nie powinienem był tyle pić.

Pokręciłam głową, zdezorientowana.

Taylor potarł kark.

– Nie chcę… nie chcę, żebyś mnie zostawiła.

Uściskałam go.

– Jestem tutaj. Nigdzie się nie wybieram.

– Obiecujesz? – spytał.

Przekrzywiłam głowę.

– Obiecaj mi, Falyn. Obiecaj, że zostaniesz.

Wzruszyłam ramionami, nieco rozbawiona.

– A dokąd miałabym pójść?

Dotknął mojej twarzy, wpatrując się w nią z niezwykłą intensywnością, jakby chciał zapamiętać każdą linię, każdą krzywiznę.

– Nie wiedziałem. Myślałem, że ty… Myślałem, że my… Byłem na ciebie wkurzony. Chciałem o tobie zapomnieć choć na tę jedną noc.

Znieruchomiałam.

– O jakiej nocy mówisz?

– W zeszłym tygodniu. Kiedy byłem w San Diego.

Wzruszyłam ponownie ramionami.

– Więc się upiłeś, tak?

Nagle smutek widoczny w jego oczach przez cały dzień, strach, nawet niektóre słowa, jakie wypowiedział – wszystko to nabrało sensu.

Otworzyłam usta, gdy dotarła do mnie prawda.

– Kochanie, przysięgam na Boga, nie wiedziałem, że nadal jesteśmy razem. Wiem, że to żadna wymówka, bo tak czy inaczej nie powinienem był tego robić.

– Co zrobiłeś? – spytałam, odsuwając się od niego i zakrywając kołdrą. To pytanie miało dwa znaczenia.

– Poszedłem z Thomasem do jakiejś knajpy. Byłem zdenerwowany i nawaliłem się. On wyszedł, a ja zostałem.

– Wróciłeś do domu z kimś.

– Ja… Ten bar był naprzeciwko mieszkania Thomasa. Poszła tam ze mną.

– Więc on wie. Oczywiście, że wie – dodałam, przewracając oczami. – Nie chciał, żebyś mi powiedział.

– Uważał, że mi nie przebaczysz.

– Nie przebaczę.

Taylorowi opadła szczęka, potem przesunął się w moją stronę.

Zeskoczyłam z łóżka i szarpnęłam za kołdrę, aż Taylor się podniósł i mogłam ją zabrać.

– Przyznaję, że to, co zrobiłam, było gówniane. Nie mam nic na swoje usprawiedliwienie. To był chyba najgorszy sposób na uświadomienie ci, w co się pakujesz. Ale ty… – Dotknęłam czoła. – Mówiłeś, że się nad tym zastanawiasz. Że rozmyślasz o naszej przyszłości i o tym, czy chcesz być ze mną, mimo że jestem bezpłodna. I postanowiłeś kogoś przelecieć? Jak konkretnie pomogło ci to w myśleniu?

Wstał, włożył slipy i zrobił krok w moją stronę.

Wyciągnęłam przed siebie rękę, zwróconą do niego otwartą dłonią, a potem wskazałam na niego palcem.

– Nie dotykaj mnie.

Opuścił bezradnie ramiona.

– Proszę, nie znienawidź mnie. Przez ostatnie dni myślałem, że oszaleję. Nie mogę przejść przez to ponownie, Falyn. Po prostu, kurwa, nie dam rady – dodał łamiącym się głosem.

Usiadłam na łóżku, wpatrzona w przestrzeń.

– Cóż, ja też nie mogę. Więc co teraz?

Usiadł obok mnie.

– Ty też nie możesz czego?

– Nie dam rady tego zrobić. – Spojrzałam na niego. – Nie mogę z tobą zostać. Nie masz nawet prawa mnie o to prosić.

– Masz rację. Nie mam prawa. Ale gówno mnie to obchodzi. Nie mogę znów cię stracić.

– Thomas nie chciał, żebyś mi mówił, ale i tak to zrobiłeś. Dlaczego?

– Zamierzałem ci powiedzieć. Musiałem, zanimbyśmy…

– Nie używałeś niczego?

– Nie pamiętam – przyznał zawstydzony.

Skrzywiłam się z niesmakiem, a potem otarłam łzę, która spłynęła mi po policzku.

– Obiecałaś, że zostaniesz – powiedział.

– A ty obiecałeś, że nie.

– Jestem idiotą. To było głupie. Przyznaję. Ale nie pojechałem do San Diego, żeby cię zdradzić. Choć jestem skończonym dupkiem i choć próbowałem o tobie zapomnieć, wykorzystując pierwszą dziewczynę, która okazała mi zainteresowanie, kocham cię.

– Oboje byliśmy głupi.

– Ty próbowałaś zrobić to, co należy. Początkowo tego nie rozumiałem, ale miałaś rację. Byłoby mi bardzo trudno zerwać z tobą, gdybym doszedł do wniosku, że chcę mieć dzieci.

Wstałam, a Taylor spojrzał na mnie z przestrachem.

– Co robisz? – spytał, bliski paniki.

– Ubieram się. Można chyba śmiało założyć, że nastrój prysł.

Przeszłam do łazienki, ciągnąc za sobą kołdrę. Umyłam twarz i zęby, dziękując w duchu losowi, że do niczego nie doszło. Taylor musiał się przebadać i upewnić, czy nie złapał jakiejś choroby. Kiedy myślałam już, że najgorsze za nami, wszystko jeszcze bardziej się skomplikowało.

Otarłam twarz ręcznikiem i wtedy napłynęły łzy. Płakałam cicho w miękką, puszystą tkaninę. Wszystko, co mówił i robił Taylor, odkąd tu przyjechałam – a także jego pijackie esemesy – układało się teraz w jedną całość. Niemal przyznał mi się do wszystkiego. Popełnił ogromny błąd, ale do tej pory tylko on stracił zaufanie. Ja równie skutecznie potrafiłam mu złamać serce i nie musiałam wcale przespać się z kimś innym, żeby to zrobić.

Wróciłam, ubrana w jeden z T-shirtów Taylora, który służył mi za nocną koszulkę. W rękach niosłam zwiniętą kołdrę. Taylor wciąż siedział na skraju łóżka, z głową w dłoniach.

– Zostanę – oznajmiłam. – Mamy sporo do przepracowania. Ale nie zachowuj się tak, jakbym cię miała pocieszać. W mojej obecności będziesz to musiał jakoś znosić.

Skinął głową i przesunął się na drugą stronę łóżka. Obserwował w milczeniu, jak rozkładam koc, a potem zaginam pościel po swojej stronie.

– Mogę cię przytulić? – spytał.

– Nie – odparłam krótko, kładąc się na łóżku i odwracając do niego plecami.

Nie mogłam zasnąć. Słyszałam każdy jego oddech, każde westchnienie, każdy ruch. Klimatyzator uruchomił się w końcu, gdy wpatrywałam się w rysy na ścianach, a potem na suficie. Spędziliśmy razem wiele nocy, dobrze znałam jego oddech i wiedziałam, że on również nie śpi. Leżeliśmy oboje w milczeniu, z dala od siebie, poddani tej samej udręce.

Rozdział 21

WYDAWAŁO MI SIĘ, ŻE ledwie się zdrzemnęłam, nim ptaki na zewnątrz zaczęły ćwierkać i skrzeczeć. Taylor oddychał głęboko, co oznaczało, że wciąż śpi.

Wygramoliłam się z łóżka, włożyłam strój kąpielowy, okryłam się chustą i czapką, a potem zabrałam jeszcze okulary przeciwsłoneczne oraz telefon i wymknęłam się na zewnątrz.

– Cześć – przywitał mnie Travis. – Idziesz na plażę?

– Tak – potwierdziłam. – A ty?

Pokręcił głową.

– Chcę jeszcze odwiedzić Thomasa, zanim wyjadą. Mają wcześnie lot.

– Aha, rozumiem. No dobrze, może zobaczymy się później.

– Tak.

Zanim zdążyłam zrobić następny krok, Travis odezwał się ponownie:

– Falyn? Przy tobie Taylor jest naprawdę szczęśliwy. Nie powiedział mi tego wprost, ale ma to wypisane na twarzy. Nie pozwól, żeby przez jakąś jego głupotę wszystko się zepsuło.

Załamałam się.

– Czy wszyscy już wiedzą?

– Czy wszyscy wiedzą o czym? – spytał.

– O niczym. Gratulacje. – Minęłam go i ruszyłam w dół schodów, starając się nie biec.

Byłam na nich jedynym z gości, jako pierwsza zajęłam też miejsce na plaży. Wszystkie leżaki były jeszcze wolne, wybrałam więc jeden w pierwszym rzędzie i ułożyłam się na nim wygodnie.

Dziesięć minut później pojawiła się pierwsza para. Niebo stopniowo przechodziło z czerni do granatu i do jasnego błękitu, potem ukazała się cała feeria barw wzbudzanych przez wschodzące słońce.

Zamknęłam oczy, słuchałam fal i śpiewu ptaków, próbując odgonić od siebie wszelkie myśli. Wdychałam gęste, słone powietrze, bezskutecznie usiłując się skupić na otaczającym mnie pięknie, a nie na odrażającej wizji dłoni Taylora dotykających kobiety z Kalifornii – jego ust całujących ją tak, jak wiele razy całował mnie, jej rozkoszy i zachwytu, bo przecież był w tym bardzo dobry.

Zabrzęczał mój telefon, spojrzałam na ekran i przesunęłam go, widząc, że to wiadomość od Taylora.

To ty jesteś na plaży?

Odwróciłam się i namierzyłam go szybko na naszym balkonie.

Tak.

Dobra. Zostawię cię w spokoju. Chciałem się tylko upewnić, że u ciebie wszystko w porządku.

Nie musisz.

Nie muszę czego?

Zostawiać mnie w spokoju.

Trzy minuty później Taylor stał obok mojego leżaka na plaży; miał na sobie jedynie kąpielówki i okulary przeciwsłoneczne. Usiadł, wciąż dysząc.

– Mamy sporo do przegadania – powiedziałam.

Skinął głową.

– Wiem, że „przepraszam” nie wystarczy. Nic, co powiem, tego nie naprawi i dostaję już świra, próbując wymyślić coś, co mogłoby to zmienić.

Wbiłam wzrok w przestrzeń, zadowolona, że mój za duży kapelusz chroni mnie przed jego spojrzeniem.

– Masz rację. Ale nie ty jeden spieprzyłeś sprawę. Przyznaję to.

Opuścił głowę, opierając czoło na dłoni.

– Cholernie się cieszę, że przyjmujesz to z takim spokojem, ale muszę przyznać, Falyn… – Podniósł na mnie wzrok. – Trochę mnie to przeraża, że jesteś taka… zen.

– Wcale nie czuję się zen. Czuję się zraniona, zła i zdradzona. Mamy lot o trzeciej, a do tego czasu jesteśmy z twoją rodziną. Wściekanie się na ciebie niczego nie rozwiąże.

Przyglądał mi się przez chwilę.

– Więc co? Rzucisz mnie, gdy tylko wrócimy do Kolorado?

– Nie wiem.

Westchnął głośno.

– Przykro mi, że cię zraniłem. Przykro mi, że cię zdradziłem. I przykro mi, że cię rozzłościłem. Jeśli dasz mi jeszcze jedną szansę, to się nigdy nie powtórzy.

– Wierzę ci – odpowiedziałam.

Usiadł na piasku obok mnie, splótł palce z moimi i pocałował moje knykcie.

Milczeliśmy oboje, aż pół godziny później dołączyli do nas Trenton i Camille. Wkrótce potem przyszedł też Travis, sam. Nie odezwał się do nas i usiadł dwa leżaki dalej, wpatrzony w ocean.

– Oho… – mruknął Trenton i wstał, by podejść do brata.

Taylor ścisnął moją dłoń i dołączył do obu. Rozmawiali cicho, ale głównie siedzieli w milczeniu i wpatrywali się w ocean.

– Rano spotkałam Travisa – zwróciłam się do Camille.

– Tak? Gdzie?

– Szedł do pokoju Thomasa. Myślisz, że to ma z tym coś wspólnego?

– Z Thomasem? – Zamyśliła się na moment. – Nie. Nie sądzę.

Choć mówiła to z pełnym przekonaniem, czułam, że kłamie. Wcześniej była jego dziewczyną. Wiedziała o różnych rzeczach, także o tym, co wydarzyło się w tym pokoju.

Travis nagle wstał i odszedł, a Taylor wrócił do mnie.

– Wszystko w porządku? – spytałam.

Wydawał się zmartwiony.

– Nie wiem. Nie chciał mi nic powiedzieć.

Camille udawała, że nie słucha, powiedziałam więc dokładnie to, co powinna była moim zdaniem usłyszeć.

– Jak na rodzinę, która z zewnątrz wydaje się taka zżyta, macie mnóstwo tajemnic.

Taylor odchylił się do tyłu.

– Pewnie tak.

– Wygląda na to, że ty jako jedyny potrafisz powiedzieć prawdę. – Gdy tylko wypowiedziałam te słowa, natychmiast ich pożałowałam.

Taylor się mylił. Nie byłam spokojna. Nie sądziłam też, bym była zdolna do wrzasków i rękoczynów, ale w tej chwili chyba nie o to chodziło.

Camille odwróciła się do mnie rozsierdzona.

– To, że kogoś kochasz, nie oznacza jeszcze, że musisz rozpowiadać wszystko, co wiesz.

– To chyba zależy, kogo te sekrety mogą dotknąć, nie uważasz? – spytałam, wciąż nie potrafiąc zapanować nad gniewem.

Camille otworzyła usta, a potem bez słowa je zamknęła, po czym, podobnie jak przed chwilą chłopcy, wbiła wzrok w ocean, zaciskając zęby. Nie sądziłam, by była zła na mnie. Wydawała się raczej sfrustrowana tajemnicą, której musiała dochować.

– Więc wiesz, co dręczy Travisa – zwróciłam się ponownie do Camille. – Ale nie powiedziałaś Trentonowi, bo ma to związek z Thomasem?

Taylor spojrzał na Camille, czekając na jej reakcję, ona zaś spojrzała na mnie, jakby prosząc, bym już przestała.

– Przepraszam. – Skrzywiłam się. – Nie mam nic do ciebie – dodałam, wzdychając. – Wszyscy mamy sekrety, Cami. Chodzi tylko o to, byśmy zachowując te sekrety, nie ranili ludzi, których kochamy.

Przyglądała mi się przez dłuższy czas, po czym ponownie wbiła wzrok w ocean, a jej oczy wypełniły się łzami.

– Co tu się dzieje, do diabła? – spytał Taylor, wodząc wzrokiem ode mnie do Camille i z powrotem.

– Powinniśmy chyba zjeść śniadanie, a potem zacząć się pakować. Musimy pojechać na lotnisko najpóźniej o… jak myślisz? W południe? – spytałam.

– Tak – odparł Taylor, wciąż zatroskany tym, co działo się z Camille. Wstał i wyciągnął do mnie rękę.

Podniosłam się z leżaka i poszłam za Taylorem do Bleuwater, głównej restauracji ośrodka.

Taylor w milczeniu jadł swój omlet, pogrążony w myślach.

– Kim ona była? – spytałam.

Taylor przestał przeżuwać. Zmarszczyłam nos i pokręciłam głową.

– Nie odpowiadaj.

– Nie była tobą.

– Nie – warknęłam, zaciskając zęby.

Czekał cierpliwie, podczas gdy we mnie narastał i buzował gniew. Wiedział równie dobrze jak ja, co się za chwilę stanie.

– Cztery dni? Naprawdę? – syknęłam.

Taylor wpatrywał się w talerz.

– Powiedz coś – rozkazałam.

– Nie mam nic do powiedzenia. Żadnego usprawiedliwienia. Spieprzyłem sprawę.

– Mówiłeś „tydzień”. Ty to powiedziałeś. Nie potrafiłeś nawet dotrzymać własnego terminu, musiałeś skorzystać ze swojej karty wstępu i wleźć, gdzie ci się podobało.

Skinął głową.

– Nie kiwaj mi tu, kurwa, głową. Nie siedź tak, jakby cię to nie obchodziło.

Podniósł na mnie wzrok.

– Co mam powiedzieć? Siedzę tu, śmiertelnie przerażony, że kopniesz mnie w tyłek, i nie mogę z tym nic zrobić, bo oboje wiemy, że na to zasługuję, Falyn. Więc będę po prostu siedział ze zwieszoną głową.

– Jak niby mam na to zareagować?

Otworzył usta, by odpowiedzieć, powstrzymał się jednak.

Opadłam na oparcie krzesła, rozwścieczona, choć jednocześnie nie mogłam patrzeć na jego wypełnione cierpieniem oczy. Już czuł się fatalnie. Już wiedział, że postąpił źle. Już żałował. Za to też byłam na niego zła. Zasługiwałam na chwilę złości bez poczucia winy, a on nie potrafił dać mi nawet tego.

Zakryłam twarz, nie będąc w stanie dokończyć posiłku.

– Chcesz, żebym poprosił o rachunek? – spytał zbolałym tonem.

Mogłam tylko skinąć głową.

– Jezu Chryste – wyszeptał. – Było nam tak dobrze. Jak do tego doszło?

Po śniadaniu wróciliśmy do pokoju, spakowaliśmy się, a potem przeszliśmy do holu, by się wymeldować. Przy wejściu panował spory ruch – ludzie wchodzili i wychodzili, pracownicy obsługiwali gości.

– Na zewnątrz powinien czekać na nas samochód – powiedział Taylor do recepcjonistki.

– Zgadza się – odparła. – Wszystko gotowe. Mam nadzieję, że miło spędzili państwo czas w Ritz-Carlton i że wkrótce znów nas państwo odwiedzą.

– Dziękujemy.

Taylor wyniósł nasze bagaże na zewnątrz i przywitał się z tym samym kierowcą, który przywiózł mnie z lotniska.

Przez większość podróży do Charlotte Amalie patrzył przez okno, a gdy dotarliśmy do terminalu, mówił tylko wtedy, gdy było to konieczne.

– Dwie godziny przed czasem – powiedziałam, spoglądając na zegarek.

Taylor siedział obok mnie przy naszej bramce, poza tym jednak zachowywał się, jakbym była tylko jedną z podróżnych. Na pokład wchodzili pasażerowie udający się do Nowego Jorku. Byliśmy tak wcześnie, że na monitorze pod sufitem nie wyświetlał się jeszcze nasz lot.

Kilkakrotnie spoglądałam na zegarek, zastanawiając się, czy Taylor martwi się swoją rodziną, mną czy jednym i drugim, i czy powinnam z nim o tym porozmawiać, czy zostawić go w spokoju.

Gdzieś za nami krzyknęło niemowlę, a ja jak niemal zawsze w takich sytuacjach poczułam bolesne ukłucie w piersiach. Zewsząd otaczały nas rodziny, rozdrażnione matki i ojcowie, którzy próbowali na wszelkie sposoby zająć czymś zmęczone, znudzone pociechy.

Zastanawiałam się, czy Taylor kiedykolwiek będzie patrzył na dzieci z taką tęsknotą jak ja, czy w ogóle będzie miał taki problem i czy weekend na Saint Thomas był początkiem naszego końca.

– Taylor – powiedziałam w końcu.

Wyjął palec z ust i wypluł skórkę.

– Przepraszam. Nie próbuję cię ignorować. Po prostu mam dużo spraw do przemyślenia.

– Chcesz porozmawiać o Travisie? – spytałam.

– Nie, chcę porozmawiać o nas. Czekasz na właściwy moment? Zrzucisz bombę, gdy tylko wrócimy do domu? – Spojrzał na mnie z przerażeniem w oczach. – Tak?

Odpowiedziałam mu przyciszonym głosem:

– Pieprzyłeś się z inną kobietą, bo byłeś na mnie wściekły, i co gorsza, nie masz pojęcia, czy się zabezpieczyłeś. Nie wiem sama, co o tym myśleć. Nie wiem, co będę czuła dziś po południu, jutro czy w przyszłym tygodniu. To jedna z takich rzeczy, które wychodzą w praniu.

Wpatrywał się w podłogę, poruszając nerwowo kolanem.

– O czym jeszcze chciałbyś porozmawiać? – spytałam.

– O wielu rzeczach.

Przekrzywiłam głowę, sfrustrowana.

– O czym jeszcze?

– To, co mówiłaś o tajemnicach w naszej rodzinie, to prawda. Nie podoba mi się to.

– Widziałam Travisa dziś rano. Nie wyglądał wcale na smutnego.

Taylor uniósł brwi.

– Przed plażą?

– Tak. Gdy wychodziłam z pokoju, on szedł do Thomasa.

Zastanawiał się nad tym przez chwilę, po czym pokręcił głową.

– Cholera. Coś się z nimi dzieje. Coś ważnego. I na pewno nie dobrego.

– Myślę, że Camille wie, o co chodzi.

Zmrużył oczy.

– Ukrywała przed Trentonem, że spotyka się z Thomasem. Nie mówiła Trentowi przez długi czas. Zawsze przypuszczałem, że kryje się za tym jakiś ważniejszy powód. To znaczy… Wszyscy znamy Cami. Trenton kochał się w niej przez lata. Nikt nie wiedział, że Thomas też się z nią spotyka, a ja zakładałem, że po prostu nie chciał, żebyśmy się go czepiali. Teraz… sam nie wiem. To chyba ma coś wspólnego z Travisem, ale nie widzę w tym większego sensu.

– Travis był zdruzgotany. Co mogło go doprowadzić do takiego stanu?

Taylor pokręcił głową.

– Rozstanie z Abby. Tylko to. Nic innego go nie obchodzi. Kurwa… myślisz, że chodzi o tatę? Może jest chory.

Tym razem to ja pokręciłam głową.

– Wtedy Thomas nie powiedziałby o tym tylko Travisowi, prawda?

Taylor milczał przez dłuższą chwilę, po czym westchnął.

– Nie wiem. Nie chcę więcej o tym myśleć. To mnie przeraża i wkurza. Camille nie powinna wiedzieć o naszej rodzinie więcej niż ja czy Trenton. To popieprzone.

– A ja uważam, że możesz tym zająć głowę. Żeby nie myśleć o czymś innym – dodałam.

– O nas?

Skinęłam głową.

Opuścił ramiona, pochylił się do przodu i potarł skronie palcami.

– Proszę, nie.

Nie mogłam dłużej znieść tej męczarni.

– Kocham cię. Powiedziałeś kiedyś, że nie rzucasz takich słów na wiatr. Ja też nie. Nie podoba mi się to, co zrobiłeś. Ale nie podoba mi się też to, co zrobiłam ja.

– Obiecaj mi tylko, że spróbujesz.

– Taylor…

– Nie obchodzi mnie nic innego. Po prostu nic. Musimy to naprawić.

– Nie będę zrzucać na ciebie żadnej bomby. Mamy dużo rzeczy do omówienia. Jeśli dojdziemy do ściany, sam to zobaczysz.

– Tak. Widzę to już teraz.

– Nie, nie widzisz – odparłam zirytowana.

– Nie rozumiesz – syknął, nachylając się bliżej. Poruszał nerwowo szczęką. – Nigdy nie bałem się tak jak wtedy, gdy wracałem od ciebie do Estes. Nigdy nie czułem się tak zagubiony jak w korytarzu przed drzwiami Thomasa, kiedy czekałem, aż wróci do domu. Myślałem, że poczuję się tam lepiej. Nie poczułem się. Myślałem, że Tommy powie mi coś, co pomoże mi zrozumieć moje uczucia i obawy, ale nie potrafił. Czułem się coraz gorzej, Falyn. Dopiero gdy zobaczyłem cię w holu, zrozumiałem, w czym rzecz.

Czekałam. Odwróciłam wzrok, by nie patrzeć na ból w jego oczach.

– To była rozpacz, Falyn. Nie czułem jej od dzieciństwa, ale pamiętam to bezradne cierpienie, kiedy kogoś tracisz. Bez względu na to, jak bardzo kogoś kochasz, nie możesz go już odzyskać. Bez względu na to, jak głośno krzyczysz, ile wypijesz, jak długo będziesz błagać czy modlić się… po odejściu tej osoby zostaje pustka. Wyrwa, która cię wypala i niszczy od środka, aż przestajesz prosić, by ten ból ustał, i godzisz się z myślą, że tak odtąd będzie wyglądało twoje życie.

Wciągnęłam głośno powietrze, przerażona.

– Nie mówię, że nie zasługuję na to, byś mnie zostawiła. Ale jeśli tylko dasz mi szansę, zrobię wszystko, by dowieść, że jestem ciebie wart. Thomas mówił mi w Eakins, żeby nie sypiać z kimś tylko po to, by uśmierzyć ból. To żadne usprawiedliwienie, ale to był błąd, z którego wyciągnę wnioski.

Wysłuchałam jego słów, a potem odtworzyłam je ponownie w głowie.

– Mam pewne warunki – odezwałam się w końcu.

– Wal – odparł bez wahania.

– Musisz się przebadać.

– Jestem już umówiony.

– Potrzebuję czasu. Nie mogę udawać, że nic się nie stało.

– To zrozumiałe.

– Musisz być cierpliwy, jeśli dopadnie mnie zazdrość i gdy będę potrzebowała trochę czasu, żeby sobie przypomnieć, że to ja zaczęłam to wszystko i że to głównie moja wina.

– To nie jest twoja wina – odpowiedział Taylor powoli, wymawiając z naciskiem każde słowo. – Oboje spieprzyliśmy sprawę. Oboje tego żałujemy.

– To właściwie jedyna rzecz, jaką teraz wiem – przyznałam, wzdychając.

– Nie. Wiesz, że się kochamy. I właśnie dlatego ja wiem, że będzie lepiej.

Kiedy skinęłam głową, Taylor opadł na oparcie swojego siedzenia, tylko odrobinę spokojniejszy niż przed chwilą. Albo nie wierzył we własne słowa, albo uważał, że to mnie brakuje wiary. Splótł palce z moimi i razem czekaliśmy w niezręcznej ciszy na wywołanie naszego lotu.

Rozdział 22

–NIE MOGĘ TEGO zrobić.

Jasne, usłyszałam jego słowa, ale po trzynastu tygodniach pracy nad przebaczeniem nie mogłam w nie uwierzyć. Siedziałam na krześle w jego pokoju hotelowym w Colorado Springs, a moja twarz była w tym momencie całkiem pozbawiona wyrazu, równie neutralna jak kolor beżowych zasłon i wykładziny.

Taylor siedział na łóżku, z głową w dłoniach. Miał na sobie jedynie ręcznik, którym owinął się w pasie, jego skóra wciąż lśniła po prysznicu.

– Wprowadziłeś się tu dwa tygodnie temu – powiedziałam.

Skinął głową.

– I chcesz się teraz poddać?

Podniósł głowę i spojrzał na mnie z frustracją. Wtedy zrozumiałam, że go straciłam. Miał dość tęsknoty i poczucia winy, jego cierpliwość się wyczerpała.

Wstałam, krzyżując ręce na piersiach.

– A co się stało z naprawianiem związku? Z układaniem wszystkiego od nowa? Z przebaczeniem i miłością?

Nie odpowiadał.

– Kochasz mnie – powiedziałam.

– Bardziej, niż możesz sobie wyobrazić.

– Więc nie rozumiem! – huknęłam, zaskakując tym nas oboje. Moje oczy wypełniły się łzami. – Pracowałam nad tym. Poświęciłam godziny, dni, tygodnie na to, żeby było nam lepiej, żeby pogodzić się jakoś z myślą, że twoje dłonie… i reszta… dotykały innej kobiety. Jestem tu, stawiam wszystko na jedną kartę, ignoruję obrazy, które pojawiają się w mojej głowie za każdym razem, gdy jesteśmy w łóżku. A ty chcesz teraz odejść? Nie. – Pokręciłam głową. Uświadomiłam sobie, że chodzę nerwowo po pokoju, ale nie zatrzymałam się. – Nie możesz tak po prostu powiedzieć, że to koniec. To nie jest koniec.

– Wcale tak nie powiedziałem – odparł, jakby rozbawiony. – Ale to… to jest dobre. Podoba mi się.

Stanęłam pośrodku pokoju i spojrzałam na niego spod przymrużonych powiek.

– Więc o czym mówiłeś?

Westchnął głośno.

– Nie wracałem na razie do sprawy dojazdów, bo… cóż… zajmowaliśmy się ważniejszymi rzeczami, a ja byłem tchórzem. – Wstał i ujął mnie za ramiona. – Ale nadal tego chcę, wszystkiego, o czym kiedyś rozmawialiśmy. Nie mogę bez końca żyć z dala od ciebie. Chcę przynajmniej mieszkać w tym samym mieście.

Opadłam ciężko na łóżko, trzymając się za brzuch.

– Myślałam, że chcesz z tym skończyć.

Ukląkł przede mną.

– Jasne, że nie. Po tym, jak męczyłem się przez tyle tygodni, próbując ci to wszystko wynagrodzić?

Spojrzałam na niego z powątpiewaniem.

– Męczyłeś się?

Splótł palce z moimi palcami i uśmiechnął się.

– Nie mówię, że nie było to przyjemne.

Pocałował mnie w policzek, czule i delikatnie. Poddałam się pieszczocie, chichocząc.

W pokoju zadzwonił telefon. Taylor zawahał się na moment, a potem wstał i podniósł słuchawkę.

– Halo? Tak, to ja. Kto? – Otworzył szerzej oczy, a potem zbladł jak ściana. – Tak… Zaraz zejdę. – Odłożył słuchawkę.

– Co się stało? – spytałam.

– Recepcjonistka powiedziała, że w barze czeka na mnie kobieta. Alyssa Davies.

Wzruszyłam ramionami i pokręciłam głową, nie przypominając sobie takiego nazwiska.

– To ta kobieta… z San Diego.

– Jest tutaj? – spytałam, wstając.

– Na to wygląda – odparł, pocierając kark.

– Dlaczego?

Pokręcił głową.

– Nie wiem, kochanie.

– Zbadałeś się – powiedziałam, starając się nie okazywać paniki, która ogarniała mnie z coraz większą siłą.

– Tak… Nie, to niemożliwe. To na pewno nie to.

Serce waliło mi jak młotem, czułam pulsowanie krwi w skroniach i drżenie palców.

Taylor wziął głęboki wdech, wyciszając emocje, i przywołał uśmiech na twarz.

– Chodź. Przekonamy się razem, o co chodzi.

Zabrałam torebkę, ujęłam wyciągniętą dłoń Taylora i wyszłam za nim na korytarz. Zjechaliśmy windą na parter, a potem przeszliśmy do baru. Taylor nie wypuścił mojej dłoni, gdy przystanął nagle na widok pięknej kobiety siedzącej w jednym z boksów pod ścianą.

Pociągnął mnie za sobą, usiadł na ławce i przesunął się, by zrobić mi miejsce. Przysiadłam obok niego, spoglądając na ostatnią kobietę, jaką spodziewałabym się spotkać twarzą w twarz.

– Wiem, że jesteś zaskoczony moją wizytą – powiedziała. – Przepraszam, że nie zadzwoniłam wcześniej. – Spojrzała na mnie, mrugnęła kilkakrotnie i opuściła wzrok na swoje dłonie, złożone razem na stole. – Ale to, co mam ci do powiedzenia, muszę przekazać osobiście.

Taylor ścisnął mocniej moją dłoń. Nie byłam wcale pewna, czy w ogóle wiedział, że to robi.

– Czy ona… – zaczęła Alyssa, ale potem umilkła.

Taylor skinął głową.

– To moja dziewczyna, Falyn. Wie, kim jesteś i co się stało.

– Cóż, ale nie wie o tym – odparła Alyssa, unosząc brwi. Wyjęła złożoną kartkę, wyglądającą tak, jakby kilkakrotnie ją zmięto, i przesunęła ją po blacie do Taylora.

Rozłożył ją, przeczytał i położył na stole przed sobą. Czekałam, wpatrując się w jego twarz. Miałam wrażenie, że pomimo otwartych oczu nie widzi, co dzieje się wokół niego. Zastygł w całkowitym bezruchu, wydawało się wręcz, że przestał oddychać.

Miałam kilka podejrzeń dotyczących tego, co mogło być na kartce, nie chciałam jednak, by którekolwiek z nich okazało się prawdą.

– W ciąży? – powiedział w końcu Taylor, przełykając z trudem ślinę.

Serce zamarło mi w piersiach, a oczy natychmiast zaszły łzami.

Alyssa westchnęła.

– Jutro będzie piętnaście tygodni. Jestem umówiona na zabieg, na czwartek.

– Chcesz… chcesz, żebym poszedł z tobą? – spytał Taylor.

Alyssa uśmiechnęła się drwiąco.

– Nie. Odwołałam to.

– Więc… – podjął niepewnie Taylor. – Chcesz zatrzymać to dziecko.

– Nie.

Potarłam czoło, a potem opuściłam wzrok, wstrzymując się od krzyku. To nie działo się naprawdę, nie mogło dotyczyć nas ani tego dziecka.

– Chcesz je oddać? – dopytywał Taylor.

– To zależy – odparła Alyssa, chowając kartkę do torebki. Jej chłodna obojętność doprowadzała mnie do szału. – Nie mam warunków, żeby je wychowywać. A ty?

Dotknął swojej piersi.

– Pytasz, czy ja chcę je zatrzymać.

Złożyła ponownie dłonie.

– Mam termin na siódmego grudnia. Wkrótce potem zacznie się postępowanie sądowe w pewnej ważnej sprawie, którą prowadzę. Jestem gotowa donosić tę ciążę, a potem przekazać prawa rodzicielskie, jak w normalnej adopcji.

Jest piękna, pewna siebie, nosi dziecko Taylora, a do tego jest prawniczką? Czy może mnie przewyższać jeszcze pod jakimś względem?

– Poczekaj – powiedziałam. – Musisz się dobrze zastanowić nad tym, co robisz.

Obrzuciła mnie gniewnym spojrzeniem.

– Chwileczkę – rzuciła. – Szanuję to, że wspierasz Taylora, ale nie pytałam cię o zdanie.

– Rozumiem. – Skinęłam głową. – Ale byłam na twoim miejscu. To nie jest transakcja handlowa. To dziecko.

– Ty…

– Oddałam własne dziecko, tak. To nie jest coś, o czym się łatwo zapomina. Więc… Mam po prostu nadzieję, że zyskasz całkowitą pewność, że tego właśnie chcesz, zanim podejmiesz ostateczną decyzję.

Znów zamrugała, jakby po raz pierwszy zobaczyła nas oboje, po czym ponownie spojrzała na Taylora.

– Pozostawiam decyzję tobie. Jeśli chcesz zrzec się swoich praw, zacznę szukać kandydatów do adopcji. Polecono mi kilka agencji w San Diego.

– Wiem, że jeśli postanowisz zatrzymać to dziecko, Taylor z pewnością ci pomoże – wtrąciłam.

Skinął głową. Zdawało się, że jest milion kilometrów stąd.

– Nie potrzebuję niczyjej pomocy – odparła Alyssa. – Ale doceniam dobre chęci.

Wstałam.

Taylor przytrzymał mnie za rękę.

– Dokąd idziesz? – spytał.

– Do domu.

– Poczekaj chwilkę. Odwiozę cię.

– Powinieneś zostać – odpowiedziałam, z trudem wydobywając głos z gardła. – Macie o czym rozmawiać.

Taylor zaczął się podnosić, ale dotknęłam jego ramienia.

– Ta decyzja nie ma nic wspólnego ze mną, Taylor. I jest ważna.

Wpatrywał się we mnie, oddychając ciężko.

– Co masz na myśli, mówiąc, że ta decyzja nie ma nic wspólnego z tobą?

– Chcę przez to powiedzieć, że to wyłącznie twoja decyzja.

Poprawił się na ławce.

– Pamiętaj tylko, co powiedziałaś mi dziesięć minut temu.

– Pamiętam. Pamiętam wiele rzeczy. Zostań tutaj. Będziesz żałował, jeśli tego nie zrobisz.

Położyłam na stole telefon, który kiedyś mi podarował, po czym ruszyłam do wyjścia.

– Falyn! – zawołał za mną, zignorowałam go jednak.

Wyszłam z baru, a przechodząc przez hol, minęłam Daltona.

– Cześć, Falyn, idziesz już? – spytał.

Uśmiechnęłam się uprzejmie, wyszłam na zewnątrz i ruszyłam w stronę centrum. Zakładałam, że wybiorę się na długi spacer, ale każdy krok był coraz trudniejszy, gdy zmagałam się ze wzbierającym we mnie szlochem.

Nie zamierzałam jednak płakać. Tyle razy mówiłam – sobie i Taylorowi – że nie spotkaliśmy się bez powodu. Dotąd myślałam, że chodziło o to, bym zamknęła za sobą przeszłość, ale smutne historie często kończą się podobnie, jak się zaczęły, a do tej historii los dopisał wyjątkowo ironiczne zakończenie. Oddałam swoje dziecko i nie mogłam mieć kolejnych. Taylor tak czy inaczej zamierzał ze mną być, ale uruchomiona przeze mnie lawina wydarzeń sprawiła, że w końcu i tak będzie miał swoje dziecko.

Latarnie brzęczały cicho, zapalając się automatycznie w gęstniejącym mroku. Na niebie pojawiały się pierwsze gwiazdy, a ja miałam przed sobą jeszcze długą drogę. Obok przemykały samochody, z niektórych dobiegała głośna muzyka i radosne głosy młodych ludzi, a ja szłam sama, coraz pełniej uświadamiając sobie, co oznacza ciąża Alyssy.

Była pełnia lata, deszcz nie padał już od kilku tygodni. Świat wciąż był zielony, ale suchy. Ze względu na coraz częstsze pożary lasów jakiś czas temu ściągnięto tu zespół Taylora.

Spacer do centrum zajął mi więcej czasu, niż się spodziewałam, wyraźnie nie byłam w formie. W pewnym momencie przejeżdżający obok mercedes g-wagon zwolnił i opuściła się przyciemniana szyba po stronie kierowcy, odsłaniając Blaire. Poza nią w samochodzie nie było nikogo. Ponownie przyspieszyłam kroku, ale ona zatrąbiła.

– Falyn?! – zawołała. – Dokąd idziesz, kochanie?

Westchnęłam z irytacją.

– Nikt cię tu nie słyszy.

– Idziesz do domu?

– Tak.

– Proszę, pozwól mi cię podwieźć. Nie musimy rozmawiać.

Spojrzałam na drogę przed sobą, a potem ponownie na Blaire.

– Ani słowa?

Przytaknęła.

Choć wcale nie miałam ochoty wsiadać do tego auta, bolały mnie już nogi i marzyłam jedynie o tym, by położyć się do łóżka i w spokoju popłakać. Otworzyłam więc drzwi i wsiadłam.

Blaire uśmiechnęła się triumfalnie i ruszyła.

Zaledwie pół kilometra dalej westchnęła.

– Twój ojciec nie czuje się dobrze. Przypłaci tę kampanię zdrowiem.

Nie odpowiedziałam.

Blaire zacisnęła usta.

– Samochód ciągle stoi w naszym garażu. Twój ojciec jeździ nim czasem, żeby sprawdzić, czy wszystko działa. Regularnie wymienia olej. Chcielibyśmy, żebyś zabrała go z powrotem.

– Nie.

– Niebezpiecznie jest chodzić samotnie po nocy.

– Rzadko wychodzę – odparłam krótko.

– Ale kiedy już ci się zdarzy…

– Mówiłaś, że nie musimy rozmawiać.

Zaparkowała na jednym z wielu pustych miejsc przed Bucksaw.

– Musisz wrócić do domu, Falyn. Albo przynajmniej pozwolić, żebyśmy cię przenieśli do jakiegoś normalnego mieszkania i żeby ojciec znalazł ci przyzwoitą pracę.

– Dlaczego?

– Wiesz dlaczego – warknęła.

– Zawsze chodzi tylko o zachowanie pozorów, prawda? Ja was wcale nie obchodzę.

– To nieprawda. Jestem przerażona, że mieszkasz w takiej norze – powiedziała, spoglądając na piętro budynku.

– Nie widzisz, do czego to stwarzanie pozorów doprowadziło naszą rodzinę? Twój mąż jest chory. Twoja córka nie chce mieć z tobą nic do czynienia. I po co?

– Bo to ważne! – syknęła. Jej włosy zakołysały się, gdy poruszyła gwałtownie głową.

– Dla ciebie. To ważne tylko dla ciebie. Nie mam obowiązku prowadzić życia, jakiego nienawidzę, tylko po to, żebyś ty czuła się istotna.

Zmrużyła oczy.

– A niby dlaczego nie podoba ci się nasz sposób życia? Bo chcę, żebyś poszła na studia? Bo chcę, żebyś mieszkała w miejscu, które nie wygląda jak ruina?

– Kiedy ujmujesz to w ten sposób, wszystko brzmi cudownie. Ale nie możesz ciągle pomijać tych brzydszych części. Nie możesz wymazać ciąży. Nie możesz ukryć dziecka. Nie możesz udawać, że twoja córka nie jest kelnerką, która nie chce zostać lekarką. Nasze życie nie jest bajką w telewizji. Czas, byś przestała udawać, że jest inaczej.

Wzięła głęboki oddech.

– Zawsze byłaś okropną egoistką. Nie wiem, dlaczego oczekiwałam, że nagle miałoby się to zmienić.

– Nie wracaj – rzuciłam, wysiadając z auta.

– Falyn! – zawołała.

Pochyliłam się, gdy opuściła szybę po stronie pasażera.

– To ostatnia zniewaga z twojej strony. Jeśli twój ojciec przegra tę kampanię przez ciebie, nie zaoferujemy ci więcej pomocy.

– Nie oczekiwałam tego od was.

Podziękowałam jej za podwiezienie i zostawiłam ją samą, ignorując kolejne nawoływania.

Gdy otwierałam szklane drzwi, była już noc, a ja byłam wyczerpana pod każdym względem – fizycznie, emocjonalnie i umysłowo.

Światła reflektorów mercedesa zalały wnętrze sali, gdy Blaire cofała, a potem zniknęły, kiedy odjechała w noc.

W jadalni było ciemno, a ja byłam sama. Usiadłam na pomarańczowo-białych płytkach, ułożyłam się na boku, a potem zwinęłam w kłębek i płakałam, dopóki nie ogarnął mnie sen.

Ktoś dźgnął mnie palcem w ramię i skrzywiłam się z irytacją. Potem ktoś zrobił to ponownie, a ja otworzyłam oczy i podniosłam rękę, broniąc się przed następnym dźgnięciem.

Zobaczyłam Pete’a, który pochylał się nade mną z zatroskaną miną.

Przetarłam twarz i usiadłam prosto.

– Która godzina? – spytałam, nie oczekując jednak odpowiedzi.

Obróciłam wąski skórzany pasek na nadgarstku i spojrzałam na zegarek. Była piąta rano w sobotę. Chuck i Phaedra mieli się tu zjawić lada moment.

– Cholera – mruknęłam, podnosząc się na równe nogi.

Już chciałam ruszyć w stronę schodów, ale Pete złapał mnie za rękę.

Rozluźniłam ramiona i nakryłam jego dłoń swoją.

– Nic mi nie jest.

Nie puszczał.

– Naprawdę. Nic mi nie jest.

Pete dotknął kciukiem ust, a potem podniósł mały palec.

– Nie. Nie piłam. Pamiętasz tę dziewczynę, z którą Taylor był w San Diego? Jest w ciąży.

Brwi Pete’a uniosły się pod same włosy, w końcu puścił moją rękę. Ruszyłam szybko w górę schodów, przeskakując po dwa stopnie naraz.

Weszłam pod prysznic, odpychając od siebie wspomnienia minionego wieczoru, nim mogły całkiem wypełnić mój umysł.

Chyba nigdy jeszcze nie cieszyłam się tak bardzo, że pracuję w sobotę. W ten weekend w mieście odbywał się festyn, wiedziałam więc, że będzie duży ruch. Nic tak nie pomagało zapomnieć o troskach jak niecierpliwi, wygłodniali klienci. Pozbyłam się telefonu i Taylor nie miał jak się ze mną skontaktować – musiałby przyjść do Bucksaw, a wiedziałam, że zarówno tego, jak i następnego dnia ma drugą zmianę.

Czułam się rozdarta wewnętrznie, w jednej chwili chciało mi się płakać, w następnej ogarniał mnie gniew. Martwiłam się, wiedząc, że jest wiele kilometrów stąd, w płonącym lesie, a jednocześnie ma tyle problemów na głowie. Z pewnością nie pomogłam mu ich rozwiązać, zostawiając go samego z Alyssą, ale to ja narobiłam tego bałaganu, w którym teraz wszyscy tkwiliśmy. Taylor tylko pogorszył sytuację. Nic nie wskazywało jednak na to, by nasze problemy mogły się rozwiązać. Nadszedł czas, bym wycofała się z tego na dobre. Któreś z nas musiało to zrobić.

Zeszłam na parter, zbierając wciąż wilgotne włosy w kok na czubku głowy, i usłyszałam, jak Phaedra toczy z kimś jednostronną rozmowę. Przeszłam przez drzwi wahadłowe i usiadłam na swoim zwyczajowym miejscu w kuchni, na blacie naprzeciwko stołu.

Hector w milczeniu mył warzywa, pochylając nisko głowę. Pete obierał ziemniaki, dziwnie się przy tym krzywiąc.

– Co się dzieje, do diabła? – spytała Phaedra.

Chuck stał za nią i nie wyglądało wcale na to, by próbował ją udobruchać. Otworzyłam usta, by coś powiedzieć, ale Phaedra podniosła rękę.

– I nie mów mi, że to nic takiego, że to drobiazg albo że miałaś kiepską noc, bo nigdy, ale to nigdy dotąd nie spałaś przez całą noc na podłodze w jadalni, zwinięta w kłębek i zapłakana.

Zamknęłam usta. Phaedra potrafiła zastraszyć każdego, ale jeszcze nigdy nie była tak zła właśnie na mnie.

– Wyrzuć to z siebie – zażądała.

– Kiedy poprosiłam Taylora, żebyśmy zrobili sobie przerwę, pojechał do San Diego, do brata. Podczas pobytu tam… przespał się z inną kobietą. Powiedział mi o tym na Saint Thomas. Pracowaliśmy nad tym razem.

– I? – spytała, niewzruszona.

Wzięłam głęboki oddech, by rozluźnić ściśnięte gardło.

– Wczoraj wieczorem ta kobieta pojawiła się w hotelu. Jest w ciąży.

Wszyscy obecni w kuchni wydali z siebie stłumione okrzyki zdumienia.

Szybko otarłam łzy, które wymknęły się spod moich powiek.

– Urodzi to dziecko? – spytał Chuck.

Skinęłam głową.

Phaedra przestąpiła z nogi na nogę, starając się zachować surową minę.

– Co na to Taylor?

– Nie czekałam, żeby się dowiedzieć.

Wyjęła z kieszeni kluczyki i rzuciła w moim kierunku. Złapałam je, od razu rozpoznając charakterystyczny breloczek.

– Pozostaje jeszcze kwestia twojego samochodu. Twoi rodzice zostawili go przed lokalem. Będziesz musiała przeparkować. Stoi na miejscu dla klientów.

– Co?

– Mówiłem im, że go nie chcesz – dodał Chuck. – Drugi kluczyk jest w stacyjce.

Spojrzałam na lśniący metal, który trzymałam w dłoni.

– Mój samochód jest tutaj? Tak po prostu go zostawili?

Phaedra westchnęła.

– Boże, dziewczyno, czy ty nas w ogóle słuchasz?

– Gdzie… gdzie mam go zaparkować?

Wskazała na ulicę.

– Obok miejsca, gdzie zwykle parkuje Kirby. No? Zmykaj.

– Dlaczego się złościsz? – spytałam, ocierając policzek nadgarstkiem.

– Nie złoszczę się, do cholery! Martwię się. No już, ruszaj się. Mam jeszcze paszteciki do zrobienia.

Obróciła się w miejscu i ruszyła na zaplecze, ocierając ukradkiem oczy.

– Chcesz, żebym ja go przeparkował? – spytał Chuck.

Pokręciłam głową.

– Ja się tym zajmę.

– Falyn – przemówił łagodnym tonem. – Ta historia ze spaniem na podłodze naprawdę nas przeraziła. Chcielibyśmy, żebyś mówiła nam o takich rzeczach.

– To się stało wczoraj wieczorem. Nie zdążyłam jeszcze z nikim o tym porozmawiać.

– Powinnaś była zadzwonić.

– Oddałam telefon Taylorowi.

– Wie o tym?

Skinęłam głową.

– Więc wie, że to koniec.

Zacisnęłam dłoń na kluczykach i poczułam, jak ostre krawędzie wbijają mi się w skórę.

– Ma teraz znacznie ważniejsze sprawy na głowie.

Odwróciłam się do drzwi, ale Chuck zawołał za mną:

– Falyn?!

Przystanęłam, lecz nie odwróciłam się.

– Powinnaś pozwolić mu zdecydować, co jest dla niego priorytetem.

– Wiem, że gdybym mu na to pozwoliła, wybrałby mnie – rzuciłam przez ramię. – Rzecz w tym, że nie mogłabym ze sobą żyć, gdyby to zrobił.

Rozdział 23

W SOBOTNIE I NIEDZIELNE popołudnie nie czekałam, by się przekonać, czy Taylor przyjdzie do Bucksaw po swojej zmianie, tylko wsiadałam do auta i jechałam. Trzymałam nogę na gazie, dopóki się nie zmęczyłam, próbując się zgubić i znaleźć drogę powrotną.

W poniedziałek wmawiałam sobie, że Taylor nie będzie na tyle uparty, by przyjść do restauracji, ale o wpół do dwunastej pojawił się tam z kolegami z pracy.

Kirby, która wiedziała już, co ma robić, usadziła ich przy stoliku na tyłach sali, a Phaedra przyjęła od nich zamówienie. Starałam się ich ignorować, ale Dalton celowo podszedł do mnie, żeby się przywitać.

Byłam uprzejma, czasem tylko zerkałam na Taylora kątem oka. Wpatrywał się we mnie, czekając, aż go zauważę, ale ja tylko przeszłam obojętnie obok.

– Falyn! Zamówienie gotowe! – wrzasnął Chuck.

Ruszyłam w jego stronę jeszcze szybciej niż zazwyczaj. W okienku nie było żadnego jedzenia, wiedziałam więc, że chciał po prostu dać mi trochę czasu, bym ochłonęła. Przecisnęłam się przez wahadłowe drzwi, uciekłam do swojego blatu i oparłam się o niego.

– W porządku, dzieciaku? – spytał Chuck.

Pokręciłam głową. Wzięłam głęboki oddech, a potem wróciłam do sali, odpychając rękami oba skrzydła drzwi. Wiedziałam, że jeśli będę wyglądała na niezdecydowaną lub zawaham się choćby na sekundę, Taylor nie da mi spokoju, dopóki nie ustąpię. Sądząc po tym, jak zachowywał się po powrocie z wyspy, potrafił być naprawdę nieustępliwy.

Nie robił jednak scen. Zjadł i zapłacił rachunek, a potem wszyscy wyszli.

O pierwszej po południu następnego dnia byłam już pewna, że więcej go nie zobaczę, ale znów przyszedł na lunch – tym razem w towarzystwie Trexa. Ponownie obsługiwała ich Phaedra.

Kiedy przechodziłam obok ich stolika, Taylor wyciągnął do mnie rękę.

– Falyn, na miłość boską.

Choć wypowiedział te słowa z takim zdesperowaniem w głosie, że byłam bliska kapitulacji, zignorowałam go, a potem nie mówił już nic więcej. Tylko goście z najbliższych stolików zauważyli ten incydent, ale Phaedra zmarszczyła brwi, gdy do niej podeszłam.

– Falyn, kochanie – powiedziała. – Tak dłużej być nie może.

Skinęłam głową i przeszłam przez drzwi wahadłowe, wiedząc, że Phaedra kieruje się do stolika Taylora. Kiedy wróciła, spojrzałam na nią niepewnie, trochę zawstydzona, że musi rozwiązywać moje problemy.

– Powiedziałam mu, że może tu nadal przychodzić, ale tylko jeśli nie będzie robił scen. Obiecał, że nie będzie cię nękał.

Skinęłam głową, obejmując się ramionami.

– Powinnam mu powiedzieć, żeby już tu nie wracał? – spytała Phaedra. – Nie chciałabym być niemiła dla tego biedaka. Wygląda jak zagubiony kociak.

– Chyba nie przyjąłby tego dobrze. Muszę tylko wytrzymać do końca lata. Nie może przyjeżdżać tu codziennie, kiedy wróci do Estes Park. A do następnego lata, jeśli w ogóle tu wrócą, już mu przejdzie.

Phaedra poklepała mnie po ramieniu.

– No nie wiem, kochanie. Moim zdaniem nie przejdzie żadnemu z was. – Skrzywiła się lekko. – Jesteś pewna, że nie możesz jakoś tego poskładać? Wiem, że sprawa jest skomplikowana, ale może razem łatwiej wam będzie to naprawić.

Pokręciłam głową, wyprostowałam się i przeszłam przez drzwi wahadłowe, by obsługiwać swoje stoliki, tak jakbym wcale nie miała złamanego serca.

Tej nocy leżałam na łóżku i przysięgałam sobie, że wyrzucę z pamięci wszystkie wspomnienia związane z Taylorem – jak tulił mnie do siebie, jak rozpalał moje usta pocałunkami, jak łagodniał jego głos, gdy mówił mi, że mnie kocha.

Z pewnością lepiej było o nim zapomnieć, niż katować się myślą, że go utraciłam.

Tak mijały kolejne dni, a za każdym razem, gdy zjawiał się w Bucksaw, wmawiałam sobie, że łatwiej mi znosić jego widok. Ale wcale tak nie było.

Dokładnie tak, jak powiedział kiedyś Taylor, musiałam pogodzić się z myślą, że ten nieustanny ból będzie częścią każdego dnia. Nie mogłam marnować kolejnej chwili, kolejnej łzy, na rozpamiętywanie tego, co minęło. Jego życie zboczyło ze ścieżki, na której byliśmy razem. Wiedziałam już, że jeśli nie pozwoli mi o sobie zapomnieć, nauczę się żyć z tym bólem.

Skończył się maj, nadszedł czerwiec.

Z każdym dniem niebo było coraz bardziej zadymione, relacje telewizyjne z naszego stanu pokazywano na całym świecie. Pożary szalały z niespotykaną dotąd siłą, strażacy leśni mówili, że nie widzieli czegoś podobnego co najmniej od dziesięciu lat. Mimo to Taylor codziennie przychodził na lunch – czasami dopiero o drugiej czy trzeciej, czasami prosto z lasu, pokryty potem i sadzą.

Około połowy lipca Chuck i Phaedra zaczęli się zastanawiać, czy nie zabronić mu wstępu do restauracji, nikt jednak nie potrafił tego uzasadnić. Nigdy nie robił zamieszania, zawsze zamawiał posiłek, zawsze płacił i zostawiał suty napiwek, zawsze był uprzejmy. Nigdy się do mnie nie zbliżał ani nie próbował rozpoczynać rozmowy.

Po prostu wytrwale mnie odwiedzał i czekał cierpliwie, aż się poddam.

Któregoś wieczoru lokal był już zamknięty od pół godziny, a Kirby i ja właśnie kończyłyśmy pracę, gdy Phaedra poruszyła ten temat.

– Nie możesz zakazać mu wstępu dlatego, że kocha Falyn – powiedziała moja przyjaciółka, zniesmaczona naszą rozmową.

– To po prostu nie jest normalne – odparła Phaedra. – I z pewnością nie jest zdrowe dla żadnego z nich. Taylor niedługo będzie miał dziecko. Powinien się do tego przygotowywać.

Zgodziłam się z nią.

– To dobry chłopak, Phaedra – odezwał się Chuck. – Tęskni za Falyn. Po sezonie wróci do Estes, dziecko urodzi się w grudniu, a wtedy będzie zajęty.

– Jesteście okrutni – nadąsała się Kirby.

– Kirby… – ostrzegła ją Phaedra.

– Zawsze byłam wobec niego uczciwa. Nie chcę mieć nic wspólnego z adopcją – powiedziałam.

– Ale to jego dziecko! – wrzasnęła Kirby.

– Nie rozumiesz – warknęłam.

– Tak, masz rację, nie rozumiem – odparła. – Dlatego, że to nie ma sensu.

– Owszem, rozmawiamy o jego dziecku, ale to niesie ze sobą takie samo ryzyko jak każda inna adopcja. Ryzyko, któremu nie jestem w stanie emocjonalnie sprostać. Ta kobieta mogłaby wrócić. Mogłaby zażądać częściowej albo pełnej opieki. Mogłaby wygrać sprawę w sądzie i zabrać dziecko do Kalifornii. Nie chcę stracić następnego dziecka.

Kirby znieruchomiała.

– Jak to… następnego dziecka?

Ukryłam twarz w dłoniach.

Phaedra położyła mi dłonie na ramionach.

– Falyn urodziła dziecko tuż po ukończeniu szkoły średniej. Oddała córkę do adopcji.

Kirby wpatrywała się we mnie przez dłuższą chwilę.

– Bardzo cię przepraszam. – Kiedy już ochłonęła z szoku, skrzywiła się z odrazą. – Przykro mi. Naprawdę. Ale on gotów był zrezygnować dla ciebie z rodziny, a ty nie chcesz nawet słyszeć o tym, żeby stworzyć rodzinę dla niego? – spytała. – Myślisz, że go ratujesz czy coś w tym rodzaju, ale tak naprawdę chronisz własny tyłek. Boisz się.

– Kirby! – przerwała jej stanowczo Phaedra. – Dość tego!

Kirby zeskoczyła ze stołka, szukając czegoś do czyszczenia. Zwiększyła głośność w małym telewizorze zawieszonym w rogu sali. Podniosła na niego wzrok i skrzyżowała ręce na piersiach.

– Falyn? – powiedziała po chwili, wpatrzona w ekran.

– Zostaw ją w spokoju – poprosił Chuck.

– Falyn? – powtórzyła Kirby, sięgając po pilota i podkręcając głośność do maksimum.

Wszyscy patrzyliśmy z przerażeniem na najnowsze wiadomości, relacjonowane przez reporterkę stojącą na tle wysokich traw i widocznych w dali, odległych o nie więcej niż dwieście metrów płonących drzew. Na dole ekranu przesuwały się słowa ZAGINIĘCIE EKIPY STRAŻAKÓW LEŚNYCH.

– „Zgadza się, Phil. Zespół strażaków leśnych z Estes Park, którzy przylecieli do Colorado Springs, by pomóc w gaszeniu pożarów, nie wrócił ze służby, nikt też nie widział ich w ostatnich godzinach, więc władze uznały ich za zaginionych”.

Podbiegłam do przodu i stanęłam obok Kirby. W tym samym momencie wróciło do mnie wszystko, co przysięgałam sobie zapomnieć: dotyk jego skóry na mojej skórze, dołek w jego brodzie, jego śmiech, bezpieczeństwo, jakie czułam w jego ramionach, i smutek w jego oczach, gdy odeszłam od niego w hotelu.

– „Cassandro, czy władze wiedzą choć w przybliżeniu, gdzie może się znajdować ta ekipa?” – pytał prowadzący.

– „Po raz ostatni udało się skontaktować z zespołem z Estes Park o szóstej po południu, mniej więcej w tym samym czasie, gdy dwa główne pożary połączyły się ze sobą”.

Zabrałam kluczyki i popędziłam do auta. Gdy tylko kliknął zapinany pas, przekręciłam kluczyk w stacyjce i nacisnęłam na pedał gazu.

Niecałe dziesięć minut później byłam już przed hotelem Taylora. Zaparkowałam i wbiegłam do środka, gdzie od razu dostrzegłam Ellison stojącą z tłumem strażaków z całego stanu. Patrzyła na duży, płaski telewizor, zakrywając usta.

– Ellie! – zawołałam.

Podbiegła, by mnie uściskać, omal mnie przy tym nie przewracając. Przytuliła mnie mocno, pociągając nosem.

– Właśnie się dowiedziałam. Jakieś wieści? – spytałam, starając się nie panikować.

Wypuściła mnie i pokręciła głową, wycierając nos chusteczką, którą trzymała w dłoni.

– Nic. Przyjechaliśmy tuż po siódmej. Tyler pędził jak wariat. Jest w lesie z innymi ekipami, szuka ich.

Uściskałam ją serdecznie.

– Wiem, że są cali i zdrowi.

– Muszą być. – Odsunęła mnie od siebie i zmusiła się do uśmiechu. – Słyszałam o dziecku. Pierwszy wnuk Maddoxów. Jim jest w siódmym niebie.

Nie potrafiłam ukryć rozgoryczenia.

– O Boże. O nie. Czy ty… nie jesteś już w ciąży?

Wpatrywałam się w nią przez moment, zdezorientowana i przerażona. Ellie miała podobną minę.

– To nie jest najlepsza pora – powiedziała. – Usiądźmy. Trex co pół godziny dostaje nowe wieści od swoich ludzi.

– Od swoich ludzi?

Ellison wzruszyła ramionami.

– Nie wiem. Tak powiedział.

Usiadłyśmy razem na sofie w holu, otoczone przez zwykłych strażaków, strażaków leśnych i różnych oficjeli. W miarę upływu czasu tłum rzedniał.

Coraz bardziej ciążyły mi powieki; za każdym razem, gdy je opuściłam, coraz trudniej przychodziło mi je podnieść. Recepcjonistka przyniosła nam kawę i pączki, ale ani Ellison, ani ja nawet ich nie tknęłyśmy.

Podszedł do nas Trex i usiadł na krześle przy sofie.

– Jakieś wieści? – spytała Ellison.

Trex pokręcił głową, wyraźnie zniechęcony.

– A co z ekipą ratunkową? – spytałam.

– Nic – odparł. – Przykro mi. Moi ludzie mają dostęp tylko do przekazu wideo i od godziny nie zauważyli niczego ciekawego. Widać światła latarek, ale dym przesłania całą resztę. – Zerknął na recepcjonistkę i pokręcił głową. – Zadzwonię do nich za dziesięć minut. Gdy tylko będę coś wiedział, dam wam znać.

Ellison skinęła głową, a potem odwróciła się do drzwi, zaintrygowana jakimś ruchem.

Do holu wszedł Taylor, cały pokryty ziemią i sadzą. Zdjął jasnoniebieski kask, a ja wstałam. Moje oczy natychmiast napełniły się łzami.

Pochyliłam się do przodu, a moje ciało zastygło w bezruchu, choć jednocześnie domagało się ode mnie, bym pobiegła do Taylora.

Ellison wyskoczyła ze swojego miejsca, popędziła do niego i rzuciła mu się na szyję.

To nie był Taylor, lecz Tyler. Tylko raz czułam do tej pory taki smutek i beznadzieję – w chwili, gdy zabierano z moich ramion Olive.

Na policzkach Tylera pojawiły się dwie jaśniejsze strużki, gdy ściskał Ellison i kręcił głową.

– Nie – wyszeptałam. – Nie!

Tyler podszedł szybko do mnie.

– Zespół Taylora został odcięty, gdy pożary się ze sobą połączyły. Niewykluczone, że wycofali się do jakiejś jaskini, ale… temperatura jest… nie wygląda to dobrze, Falyn. Próbowałem. Odciągnęli mnie stamtąd. Przykro mi.

Uściskał mnie, a ja tylko opuściłam bezradnie ręce.

Nie płakałam, nie czułam bólu, nie czułam fali gwałtownych emocji. Nie czułam nic.

Potem nogi ugięły się pode mną i zawyłam z rozpaczy.

Rankiem Ellison spała z głową na kolanach Tylera, podczas gdy on pił czwartą filiżankę kawy. Nie odrywał wzroku od ekranu telewizora, podobnie jak ja.

W holu pojawiły się nowe ekipy, gotowe podjąć misję ratunkową. Ludzie Tylera dawno już poszli na górę, by choć przez chwilę się przespać.

Trex stał przy recepcji z kobietą, która przez całą noc przynosiła nam kawę. Jego zespół położył się spać dwie godziny temu, czekając ze wznowieniem poszukiwań do świtu.

Wstałam, a Tyler podniósł na mnie wzrok.

– Muszę iść do pracy – powiedziałam. – Nie mogę tu dłużej siedzieć. Muszę się czymś zająć.

Potarł kark, podobnie jak robił to Taylor, gdy był poruszony czy zdenerwowany.

– Dam ci znać, gdy tylko będę coś wiedział.

– Wracasz tam? – spytałam.

– Nie wiem, czy mi pozwolą. Chyba przywaliłem paru ludziom, zanim mnie stamtąd odciągnęli.

– To twój brat. Zrozumieją.

Oczy Tylera zaszły łzami, jego usta zaczęły drżeć. Pochylił głowę, a Ellison dotknęła jego ramienia, szepcząc słowa otuchy.

Przeszłam na parking, poruszając się jak w zwolnionym tempie.

Jechałam do Bucksaw jak w letargu. O niczym nie myślałam. Nie płakałam. Wszystko odbywało się automatycznie – oddychanie, hamowanie, skręcanie.

Moje miejsce było zajęte, zaparkowałam więc gdzie indziej, ale zanim dotarłam do restauracji, zapomniałam już gdzie.

Szłam przez salę, powłócząc nogami, w tych samych ubraniach co poprzedniego dnia, z fartuchem wciąż zawiązanym w talii.

– Jezu drogi – jęknęła Phaedra, podbiegając do mnie i obejmując ramieniem. Zaprowadziła mnie do kuchni. – Jakieś wieści?

Kirby również wpadła na zaplecze i zakryła usta na mój widok. Chuck, Hector i Pete znieruchomieli i wpatrywali się we mnie.

– Nic. Zmusili Tylera, żeby… przerwali poszukiwania tuż po północy. Wznowili je dziś rano.

– Falyn, czy ty w ogóle spałaś? – spytała Kirby.

Pokręciłam głową.

– Kirby – rzuciła Phaedra – w mojej torbie jest buteleczka z tabletkami, pół miligrama. Przynieś je na górę. Chodź, mała, musisz się przespać.

Wysunęłam się z jej uścisku.

– Nie mogę. Muszę pracować. Muszę się czymś zająć.

Chuck pokręcił głową.

– Kochanie, nie jesteś w stanie obsługiwać stolików.

– Więc zamienię się dzisiaj z Kirby. – Spojrzałam błagalnie na przyjaciółkę.

Kirby czekała na zgodę naszej szefowej.

– Falyn… – zaczęła Phaedra.

– Proszę! – krzyknęłam, zamykając oczy. – Proszę. Pozwól mi pracować. Nie mogę pójść na górę i leżeć sama w tym łóżku, wiedząc, że on tam gdzieś jest.

Chuck spojrzał wymownie na żonę, a ona skinęła głową.

– Dobrze. Kirby, dziś ty obsługujesz stoliki. Pomogę ci.

Kirby przeszła przez wahadłowe drzwi, zmierzając prosto do stolików. Ja zajęłam miejsce na podwyższeniu, a w wolnych chwilach zbierałam naczynia ze stołów i przecierałam podłogę.

Do sali weszła rodzina – ojciec z wytatuowanymi ramionami, matka bez tatuaży i dwie dziewczynki oraz chłopczyk, wszyscy poniżej sześciu lat. Najmłodsze dziecko, może półroczne, spało w chuście na brzuchu mamy. Z trudem zdławiłam emocje, które ogarnęły mnie nagle na jego widok.

Posadziłam ich przy stoliku na tyłach, gdzie przez ostatnie dwa miesiące siedział Taylor, i podałam im karty.

– Dziś będzie państwa obsługiwała Kirby. Smacznego.

Zastygłam w bezruchu, gdy rozpoznałam w mężczyźnie stojącym przy podwyższeniu Taylora. Oblepiony błotem, wciąż miał na sobie cały sprzęt, łącznie z plecakiem i kaskiem. Zmarszczki w kącikach oczu były jedynym fragmentem jego twarzy, którego nie pokrywała sadza.

Zakryłam usta, dławiąc szloch.

Zrobił krok w moją stronę, zdejmując kask.

– Powiedzieli mi, że czekałaś w hotelu przez całą noc.

Nie byłam w stanie odpowiedzieć. Otworzyłam usta, ale nie mogłam wydobyć z nich żadnego dźwięku.

– To prawda? – spytał, a jego oczy wypełniły się łzami. Opuścił wzrok i zaczął coś poprawiać przy kasku.

Wszyscy obecni w restauracji wpatrywali się w brudnego mężczyznę, który śmierdział dymem, a potem popatrzyli na mnie.

Gdy tylko skinęłam głową, nogi ugięły się pode mną i opadłam na kolana, wciąż zakrywając dłonią drżące usta.

Taylor podbiegł do mnie i również osunął się na kolana.

Dotknął moich policzków, a ja objęłam go ramionami, przyciągnęłam do siebie, zacisnęłam dłonie na jego ubraniach, jakby w obawie, że zaraz ktoś mi go zabierze. W końcu uwolniłam wzbierający we mnie szloch, a jego dźwięk wypełnił całą salę.

Taylor tulił mnie tak długo, jak tego potrzebowałam, pozwalając, bym ściskała go tak mocno, jak chciałam. Trudno było objąć jego kurtkę i plecak, ale nie zwracałam na to uwagi. Po prostu chwytałam to, co wpadło mi w ręce, i przyciągałam go do siebie.

– Kochanie – wyszeptał, patrząc na mnie. Otarł moją twarz, pobrudzoną już zapewne błotem i sadzą. – Jestem tutaj. Nic mi się nie stało.

– Tyler wie?

– Tak. To on mi powiedział, że byłaś w hotelu. Kto by pomyślał, że będziesz się mną tak przejmować i że taka z ciebie beksa. – Uśmiechnął się, próbując nieco rozładować atmosferę.

– Gdzie byłeś? – spytałam, drżąc na całym ciele.

– Zakopaliśmy się. Poczekaliśmy, aż ogień przejdzie nad nami. Schowaliśmy się w naszych kokonach przeciwpożarowych. Wyszliśmy dziś rano.

Przytuliłam go raz jeszcze, a potem przywarłam ustami do jego ust, nie przejmując się tym, że jego skóra jest czarna od sadzy. Objął mnie ramionami, a wszyscy w Bucksaw wydali z siebie głośne westchnienie ulgi i wzruszenia.

Gdy w końcu go puściłam, jego oczy skrzyły się radością.

– Chryste, kobieto. Gdybym wiedział, że muszę otrzeć się o śmierć, żebyś w końcu zwróciła na mnie uwagę, wskoczyłbym do ognia miesiąc temu.

– Nie mów tak – powiedziałam, kręcąc głową i ocierając łzy. – Gdzie są Dalton i Zeke? Nic im nie jest?

Taylor uśmiechnął się szeroko, jego zęby lśniły bielą na tle ciemnej twarzy.

– Wszyscy cali i zdrowi. Są w hotelu. Ja przyjechałem prosto tutaj, gdy Ellie powiedziała mi, że czekałaś z nimi.

Podeszli do nas Chuck i Phaedra, oboje szczęśliwi, że Taylorowi nic się nie stało.

– Idźcie na górę, Falyn. Niech Taylor się umyje, żebyśmy mogli mu podać jakieś śniadanie. Na pewno umiera z głodu – powiedziała Phaedra.

Taylor wstał, podnosząc mnie ze sobą.

– Tak jest, proszę pani – odparł z uśmiechem, ciągnąc mnie w stronę schodów.

Poszłam za nim, wciąż zszokowana.

Kiedy weszliśmy na poddasze, zamknęłam za sobą drzwi i oparłam się o nie. Wszystko to wydawało mi się nierealne. Przez całą noc myślałam, że Taylor nie żyje, próbowałam poradzić sobie z myślą, że straciłam go naprawdę, na zawsze. Teraz stał kilka metrów ode mnie i choć okoliczności, które nas od siebie oddaliły, nie zmieniły się, wszystko było inne.

– Możesz podać mi worek na śmieci? Duży – poprosił, starając się nie wychodzić poza płytki przy wejściu.

Przeszłam do szafki pod zlewem i wyjęłam z kartonowego pudełka duży czarny worek na śmieci. Strzepnęłam nim, by się rozłożył, a potem podałam go Taylorowi.

Taylor włożył do worka plecak i opuścił go na podłogę. Zdjął swoją żółtą kurtkę, a potem zgiął się wpół, by rozwiązać buty. Każdy element ubrania, który z siebie zdejmował, wkładał od razu do worka.

Gdy skończył, szczelnie go zawiązał.

– Nie chcę, żeby twoje mieszkanie śmierdziało dymem.

Pokręciłam głową.

– Nie obchodzi mnie to.

– Ale zacznie. – Uśmiechnął się. – Nie tak łatwo pozbyć się tego zapachu. A sadzę trudno zmyć z wykładziny. Wierz mi. – Rozebrany do slipek, sięgnął po worek i wystawił go na korytarz. – Wezmę teraz prysznic – oznajmił.

Zachichotałam. Kiedy pozbył się ubrania, zobaczyłam, że był brudny tylko od szyi w górę.

Przeszedł do łazienki, a zaraz potem dobiegł mnie szum prysznica. Zakryłam usta, tłumiąc nagłe łkanie. Był cały i zdrowy. Żył i brał prysznic w mojej łazience. Pomyślałam o tym, co powiedziała Kirby – o poświęceniach, które gotów był dla mnie ponieść, i o tym, jak okropnie się zachowywałam, gdy sama musiałam podjąć ryzyko.

Zapukałam w otwarte drzwi łazienki. Znad zasłony buchały kłęby pary, lustro zachodziło mgłą. Wszystko znów było rozmazane.

– Taylor?

– Poczekaj jeszcze – poprosił. – Wiem, co chcesz powiedzieć. Wiem, że to, co się wydarzyło tej nocy, niczego nie zmienia. Ale w końcu zwróciłaś na mnie uwagę. Chcę pogadać.

– O czym?

Zakręcił kran, a gdy odciągnął zasłonkę, wzięłam z półki czysty ręcznik i podałam mu go. Wytarł twarz, pierś i ramiona, a potem owinął się ręcznikiem w pasie.

– Nie rób tego. Kochamy się. To się nie zmieniło – powiedział.

– Jak? Jak możesz mnie nadal kochać? Jeśli wcześniej na to zasługiwałam, to teraz już na pewno nie – odparłam, bliska rozpaczy.

Wzruszył ramionami.

– Po prostu cię kocham. Nie zastanawiam się, czy jesteś tego godna, czy nie. Ale nie możesz ciągle zmuszać mnie do dokonywania wyborów, które nie są moje.

Zraniłam go dwukrotnie. Każdy inny dałby sobie spokój, ale on wciąż mnie kochał.

– Masz rację. Masz całkowitą rację. Wiem, powiedziałam kiedyś, że się ciebie nie boję. Ale skłamałam. Starałam się w tobie nie zakochać, ale nie chciałam starać się za bardzo. Teraz jesteśmy tutaj, a za każdym razem, gdy próbuję zrobić to, co należy, wychodzi źle. Wiedziałam, że cię zranię, i tak się stało.

Podszedł do mnie i splótł palce z moimi. Musnął ustami mój policzek, a potem wyszeptał mi do ucha:

– Nikt nie byłby przygotowany na taki scenariusz. Nie winię cię. Nie chcę przeprosin. Chcę, żebyś już dała spokój tym bzdurom, prymusko. Jesteś bystra, ale nie zawsze jesteś bystrzejsza ode mnie.

Podniosłam na niego wzrok i poczułam, jak kąciki moich ust wędrują ku górze.

– Oczekujemy dziecka – powiedział.

– Ty oczekujesz dziecka.

– Nie, to nasze dziecko. Od początku mówiłaś, że to wszystko dzieje się dokładnie tak, jak miało się zadziać. Nie możesz wybierać tylko tego, co ci pasuje. Albo to wszystko jest zrządzeniem losu, albo nie.

– A jeśli ona zmieni zdanie? Jeśli wróci?

– Wtedy się dostosujemy. Nie rozpadniemy się na kawałki.

Moje oczy wypełniły się łzami.

– Boję się. Prosisz o wiele.

– Nie proszę.

Przytrzymał mnie za kark i pocałował, zaciskając mocno powieki, jakby sprawiało mu to ból. Potem ujął dłonią moje policzki i spojrzał mi prosto w oczy.

– Dwukrotnie mnie zostawiłaś, Falyn. Za kilka miesięcy wracam do Estes. W grudniu zostanę tatą. Cholernie się boję. Ale kocham cię, a to jest silniejsze od strachu.

Nawet po miesiącach rozłąki czułam się w jego ramionach równie dobrze jak zawsze, jakby nic się między nami nie wydarzyło. Nie mogłam po raz kolejny złamać mu serca, nawet jeśli to oznaczało, że być może później sama będę miała złamane serce. Nie wiedziałam już, co należało zrobić, a czego nie. Wiedziałam tylko, że go kocham, a on kocha mnie. To było warte całego bólu, który już wycierpiałam, i tego, który jeszcze mnie czekał.

– Dobra, wchodzę w to.

Odchylił się do tyłu, by spojrzeć mi w twarz.

– Wchodzisz w to? W którą część?

– Estes Park, dziecko… wszystko.

Na jego ustach pojawił się ostrożny uśmiech.

– Kiedy?

– Kiedy będziesz tam wracał. Pojadę z tobą.

– Falyn?

– Tak?

– Jakoś trudno mi w to uwierzyć.

– Wiem. Ale obiecuję.

– Mam jeden warunek.

Odetchnęłam z ulgą, czekając spokojnie na to, czym zamierzał mnie zaskoczyć.

– Dobra. Mów.

Uśmiechnął się niepewnie.

– Wyjdź za mnie.

Otworzyłam usta ze zdumienia, straciłam na moment oddech.

Taylor nachylił się do mnie, dotknął kciukiem mojej brody i przekrzywił głowę.

– Powiedz „tak” – wyszeptał prosto w moje usta.

– Ja… to nie jest dobra pora na podejmowanie życiowych decyzji. Właśnie doświadczyliśmy traumatycznego zdarzenia. Myślałam, że nie żyjesz.

– Niewiele brakowało – odpowiedział. Zaczął ssać moją dolną wargę.

Znów nie mogłam złapać oddechu.

– Kiedy? – wykrztusiłam wreszcie.

– A po co czekać? – odpowiedział przyciszonym, aksamitnym głosem.

Okrył pocałunkami mój policzek, przesuwając się od kącika ust do skóry pod uchem, sięgając jednocześnie za moje plecy, do sznurka podtrzymującego fartuch. Wystarczyły dwa pociągnięcia, by węzeł się rozsupłał, a fartuch opadł na podłogę. Taylor naparł na mnie, zmusił, bym cofnęła się pod drzwi, a potem położył dłonie na złuszczonej białej farbie po obu stronach mojej głowy.

– Kochasz mnie? – spytał.

– Tak.

– Widzisz? To wcale nie jest trudne. Powiedz tylko „tak”. Powiedz, że za mnie wyjdziesz.

Przełknęłam z trudem ślinę.

– Nie mogę.

Rozdział 24

SIĘGNĘŁAM ZA SIEBIE, BY obrócić gałkę i otworzyć drzwi, po czym zanurkowałam pod jego ramieniem i uciekłam do salonu. Tam przystanęłam, krzyżując ręce na piersiach.

Taylor wyszedł z łazienki i zatrzymał się przy kuchennym blacie.

– Nie możesz?

Pokręciłam głową, zaciskając mocno usta.

– Nie możesz teraz czy w ogóle? – spytał. Widziałam, że oczekiwanie na moją odpowiedź było dla niego torturą.

– Wymagasz ode mnie za dużo naraz. Daję ci palec, a ty bierzesz całą rękę.

Taylor uspokoił się trochę i parsknął śmiechem.

– W porządku. Masz rację.

– Mogłabym nawet uciec, bo nie wiesz, kiedy przestać.

Uśmiech zniknął z jego twarzy.

– Nigdy nie przestanę. Dopóki mnie kochasz, będę o ciebie walczył.

– No tak – westchnęłam. – W tym na pewno jesteśmy dobrzy.

Zrobił krok w moją stronę.

– Nie zdawałem sobie sprawy, że tego chcę, dopóki tego nie powiedziałem. Ale powiedziałem i teraz tego chcę.

– Ożenić się?

Skinął głową.

– Nie słyszałeś, co powiedziałam?

– Pieprzyć to – odparł, wzruszając ramionami. – Kogo obchodzi logistyka albo to, co piszą w twoich podręcznikach do psychologii, czy nawet to, co się stało tej nocy? Kocham cię, i już. Chcę, żebyś była moją żoną. Chcę, żebyś nosiła moje nazwisko.

Uśmiechnęłam się lekko.

– Masz bardzo ładne nazwisko, to prawda.

– Falyn Maddox – powiedział, wypełniając każdą sylabę zachwytem i miłością.

Zmarszczyłam brwi.

– A to już akurat nie brzmi tak dobrze.

Podszedł do mnie powoli i objął ramionami.

– Prawdę mówiąc, nigdy nie fantazjowałem o oświadczaniu się dziewczynie, ale nigdy też nie przypuszczałem, że będę musiał błagać. – Zastanowił się nad tym i uklęknął.

– Och nie, proszę, wstań.

– Falyn Fairchild, jesteś upartą kobietą. Klniesz jak szewc. Odrzucasz wszystkie reguły, które ktoś próbuje ci narzucić, i złamałaś mi serce. Dwukrotnie.

– To okropne oświadczyny – stwierdziłam.

– Wszystko, co wydarzyło się od momentu, gdy się poznaliśmy, prowadziło do tej chwili. Przed tobą kochałem tylko jedną kobietę, a po tobie nie będzie już żadnej.

– Chyba że to dziewczynka – zauważyłam.

Taylor zbladł i podniósł się z klęczek.

– Myślisz, że to może być dziewczynka?

– Jest na to pięćdziesiąt procent szans.

Potarł się po karku, odsunął się ode mnie, a potem zbliżył znowu.

– Nie mogę mieć córki. Skończy się tak, że kogoś zabiję.

– Masz rację – przyznałam, chichocząc. – Rzeczywiście mnie potrzebujesz, choćby po to, żebym zapewniła ci alibi.

– Czułbym się o wiele lepiej, gdybyśmy załatwili to oficjalnie.

– Nigdzie się nie wybieram.

Skrzywił się mimowolnie.

– Już to kiedyś mówiłaś.

Poczułam się tak, jakby prawda uderzyła mnie niczym pięść. Wypuściłam głośno powietrze.

– Wygląda na to, że żadne z nas nie dotrzymuje obietnic.

– Jest jedna obietnica, której dotrzymam z całą pewnością – powiedział.

Pochyliłam się do niego i czułym gestem ujęłam jego twarz w dłonie.

– Spytaj jeszcze raz.

– Co? – Zamrugał ze zdumienia.

– Spytaj jeszcze raz.

Oczy zaszły mu łzami, opanował się jednak i ujął moją dłoń w swoje ręce.

– Wyjdziesz za mnie?

– Tak.

– Tak? – powtórzył rozpromieniony.

Rzucił się na mnie i wycałował każdy skrawek mojej twarzy. Potem nasze usta spotkały się ze sobą, zamknęły w czułej pieszczocie. Gdy w końcu mnie wypuścił, kręcił głową z niedowierzaniem.

– Mówisz poważnie? Wyjdziesz za mnie?

Skinęłam głową.

Znów potarł kark.

– Najgorszy dzień mojego życia właśnie zamienił się w najlepszy.

– Jak dotąd – dorzuciłam.

Pocałował mnie ponownie. Tym razem wziął mnie w ramiona, zaniósł do sypialni i zamknął drzwi.

Resztę dnia spędziliśmy w łóżku, na przemian się kochając i układając plany. Czekałam, aż ogarnie mnie panika albo żal, ale nie pojawiło się żadne z nich. Przez jakiś czas żyłam bez niego, a potem myślałam, że utraciłam go na zawsze. Poczucie straty sprawiało, że wszystko nabierało wyrazistości, a rzeczy, którymi się dotąd martwiłam, teraz wydawały mi się nieistotne.

Tuż przed kolacją zabrzęczał telefon Taylora. Wstał z łóżka, by to sprawdzić.

– Cholera. Wzywają mnie.

– Zaraz po tym, co się wczoraj wydarzyło? – spytałam nadąsana.

Wzruszył ramionami.

– Taka praca, kochanie. – Przyniósł worek na śmieci z korytarza i włożył zadymione ubrania. – Chodź ze mną.

– Żeby czekać w hotelu?

– Będzie tam Ellie. Możesz posiedzieć z nią. Wezwali też ekipę Tylera. Chcę, żebyś tam była, kiedy wrócę.

Podeszłam do szafy, włożyłam koszulkę i dżinsy, a potem wsunęłam stopy w sandały.

Taylor obserwował z zadowoloną miną, jak zbieram włosy w kok.

– Poczekaj momencik… – rzuciłam, przechodząc do łazienki po szczoteczkę do zębów.

Popędziliśmy na dół, pomachałam Phaedrze na pożegnanie, a potem przeszliśmy z Taylorem do jego pick-upa.

Pojechał do hotelu trochę za szybko jak na mój gust. Przy wejściu wręczył mi kartę magnetyczną.

– Twój telefon jest w zasuwanej kieszeni mojej walizki. Pokój dwieście jeden.

– Ten sam, w którym spałeś, kiedy się poznaliśmy.

Pochylił się, by pocałować mnie w usta, a potem wysiadłam.

– Uważaj na siebie – rzuciłam, nim zatrzasnęłam za sobą drzwi. – Bardzo cię proszę.

Z hotelu wybiegł Tyler z plecakiem w dłoni. Pocałował Ellison w policzek, a potem usiadł na miejscu pasażera.

Taylor walnął go w ramię.

– Żenię się, dupku!

Tyler spojrzał na mnie, zszokowany, a potem na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech.

Skinęłam głową na potwierdzenie, a Ellison uściskała mnie mocno.

– No to jedźmy zgasić ten pożar. Nie każmy twojej narzeczonej czekać – powiedział Tyler, rewanżując się równie mocnym uderzeniem w ramię brata.

Pomachali nam, a potem Taylor odjechał z piskiem opon.

– Och – westchnęła Ellison, kręcąc głową – ci Maddoxowie. – Objęła mnie ramieniem. – Naprawdę się zgodziłaś?

– Jestem stuknięta? – odpowiedziałam pytaniem.

– Bez wątpienia – odparła. – Jak myślisz, dlaczego się w nas zakochują?

Patrzyłam w głąb ulicy jeszcze długo po tym, jak bliźniacy odjechali.

– Dlatego wiem, że się uda – przyznałam w końcu. – Nie można kochać naprawdę, jeśli nie jest się choć trochę szalonym.

Epilog

SERWETKA ROZERWAŁA SIĘ ŁATWO w moich palcach, gdy czekałam przy barze, aż Phaedra przyniesie mi kawałek swojego słynnego sernika.

Uśmiechnęłam się, wsłuchana w gwar rozmów, który przez tak długi czas dawał mi poczucie bezpieczeństwa. Wiedziałam, że Bucksaw już zawsze będzie dla mnie drugim domem.

– Hannah! Zamówienie gotowe! – wrzasnął Chuck. Zerknął w moją stronę i puścił do mnie oko. – Jak się czujesz?

– Zmęczona – odparłam. – Ale szczęśliwa.

Zabrzęczał dzwonek przy drzwiach. Odwróciłam się i zobaczyłam Taylora, który jedną ręką przytrzymywał na biodrze naszego syna, a w drugiej niósł nosidełko dla niemowląt.

Phaedra postawiła przede mną talerz, po czym natychmiast ruszyła do drzwi.

– Są i dzieciaczki! Chodź do babci! – zawołała, wyciągając ręce do Hollisa.

Przyniosła go do mnie, a Taylor poprawił na ramieniu pasek torby z rzeczami dla dzieci i przyniósł nosidełko. Gdy tylko postawił je na podłodze, sala wypełniła się niemowlęcym zawodzeniem.

Uniosłam brew.

– Nadal uważasz, że to dobry pomysł, by zabierać je do hotelu?

Pocałował mnie w policzek.

– Chłopcy jeszcze jej nie widzieli, a ja pomyślałem, że dobrze byłoby dać ci chwilę na pogaduchy.

Pochylił się, odsunął kocyk i rozpiął pasy przytrzymujące malutką dziewczynkę. Przez moment pocierał nosem o jej nosek, a potem podał ją mnie.

– Rzeczywiście, było miło. Dziękuję – odpowiedziałam, przytulając policzek do mięciutkiego policzka Hadley. Zaczęłam nucić cicho kojącą melodię, aż się uspokoiła.

Taylor westchnął.

– Muszę ci się do czegoś przyznać – oznajmił. – Zdjąłem jej opaskę, kiedy tam byliśmy.

Otworzyłam usta, udając święte oburzenie.

– Ale wygląda w niej tak uroczo!

– Wygląda absurdalnie, kochanie. Tych facetów wcale nie obchodzi, czy nosi tę opaskę, szczególnie że jest większa od jej głowy.

Przed wyjazdem ubrałam Hadley w maleńkie rajtuzy w czarno-białą pepitkę, różową koszulkę i skarpetki, które wyglądały jak miniaturowe buciki Mary Jane. To prawda, opaska była już małą przesadą, ale nie mieliśmy zbyt wielu okazji, by ją stroić. Skupiałam się głównie na tym, by było jej wygodnie.

Chuck wyszedł z kuchni i wyciągnął ręce do Hadley.

– Właśnie umyłem dłonie.

Phaedra delikatnie uszczypnęła fałdkę na ramieniu Hollisa.

– Czy wy w ogóle karmicie to biedne dziecko? – Pocałowała go w policzek i kołysała przez chwilę na kolanie. – A tak poważnie, to kawał z niego chłopa!

Hollis wytarł nos w koszulę Phaedry, a potem przetarł oczy pulchniutką rączką.

– Chce ci się spać, synku? – spytałam.

Wyciągnął do mnie ręce, a ja poklepałam go po plecach, gdy położył mi główkę na ramieniu. Był bardzo podobny do taty, miał takie same długie rzęsy i ciepłe brązowe oczy.

Taylor uczestniczył we wszystkich kontrolach i badaniach USG, jeśli pozwalała mu na to Alyssa; przeczytał też wszystkie książki o wychowaniu, noworodkach i niemowlętach, które wpadły mu w ręce, gdy tylko miał wolny czas w swojej nowej pracy w Estes Park.

Kiedy Alyssa rodziła, i jeszcze przez półtorej godziny po przyjściu na świat Hollisa, Taylor chodził w tę i we w tę, a ja obserwowałam go z niewygodnego krzesła w poczekalni, masując jednocześnie swój okrągły brzuch. Gdy tylko weszliśmy do sali, a pielęgniarka podała nam maleńkiego chłopczyka, zakochaliśmy się w nim od pierwszego wejrzenia.

Cztery miesiące po narodzinach Hollisa przywieźliśmy do domu Hadley. Cuda się zdarzają, a ona była naszym cudem.

– Jest! – zawołała Kirby, uśmiechając się szeroko i marszcząc nos na widok niemowlęcia w ramionach Chucka. Potem podeszła do mnie i pogłaskała Hollisa po plecach. – Ściemniały mu włosy, prawda?

Pocałowałam go w główkę.

– To cały Maddox.

– Boże, miej nas w swojej opiece – jęknęła Phaedra, drocząc się z nami.

Znów rozległ się dzwonek przy drzwiach i do sali wpadł Gunnar, uśmiechnięty od ucha do ucha.

– Hej – rzucił, pochylając się nad Hollisem. Spojrzał na Taylora. – Ale on duży! Ile ma teraz?

– Pół roku – odparł Taylor i wypiął pierś jak każdy dumny ojciec. – Będzie z niego prawdziwa bestia.

– O tak, na pewno. – Gunnar skinął głową, po czym podszedł do Chucka. – Ojej, jest śliczna! Jaka słodka opaska.

– Widzisz? – zwróciłam się do Taylora, po czym pokazałam mu język.

Taylor sięgnął po mój widelczyk i ukroił sobie kawałek sernika.

– O mój Boże, jak mi brakuje twojego jedzenia, Phaedra.

– Zawsze czeka tu na ciebie – odparła.

Hadley zaczęła płakać, a Chuck kołysał ją przez chwilę na rękach, po czym oddał Taylorowi. Hadley zaciskała oczka i płakała, drżąc na całym ciele.

– Boże… – mruknął Taylor, pochylając się po jej smoczek.

Hadley possała go przez chwilę, po czym znów się rozszlochała.

– Chyba jest głodna, kochanie. Zamieniamy się – powiedział Taylor.

Wzięłam Hadley na jedną rękę i pozwoliłam, by Taylor zabrał Hollisa. Maluch już spał. Jego tata podał mi chustę do karmienia, którą wciągnęłam wolną ręką przez głowę.

Chuck i Gunnar natychmiast odwrócili wzrok.

Hadley ułożyła się do karmienia, a Taylor kołysał się lekko na boki, trzymając Hollisa.

Phaedra pokręciła głową.

– Dobry Boże. Całkiem jakbyście mieli bliźniaki.

– Mniej więcej tak samo – potwierdził Taylor. – Ale za nic w świecie bym tego nie zmienił. – Puścił do mnie oko, a ja wyszczerzyłam zęby w uśmiechu.

Oboje mieliśmy podkrążone oczy, a kiedy Taylor był w pracy i dzieciaki budziły się w środku nocy, stawałam przed nie lada wyzwaniem. Nauczyliśmy się doskonale sobie radzić w takich sytuacjach.

Taylor był świetnym partnerem i jeszcze lepszym ojcem.

– Więc kiedy ślub? – spytała Kirby.

– Gdy tylko zmieszczę się w suknię, którą kupiłam wcześniej – odparłam.

Roześmiali się wszyscy prócz Taylora.

– Wiesz co? – powiedział. – Myślałem, że nie możesz być piękniejsza niż wtedy, gdy byłaś w ciąży, ale myliłem się. Zakochuję się w tobie za każdym razem, gdy widzę, jak trzymasz nasze dzieci.

– Spokojnie, bo za chwilę będziecie mieli następne – zażartował Chuck.

Phaedra, Kirby i Gunnar parsknęli śmiechem.

– Najpierw ślub – oznajmił Taylor. – A potem… kto wie?

– Ja wiem. Mieliśmy szczęście – zauważyłam.

– Mieliśmy mnóstwo szczęścia – przytaknął Taylor i pocałował mnie w czoło. Potem spojrzał na pozostałych. – Pobieramy się w Eakins w październiku. Oprócz osób stąd będzie też rodzina, którą chcielibyśmy zaprosić.

– Czyli? – spytała Phaedra.

– Shane i Liza… i Olive – odpowiedziałam.

Phaedra i Chuck wymienili spojrzenia.

– Więc zamierzasz się z nimi skontaktować?

– Chcę napisać do nich list – odparłam. – Muszę najpierw wyjaśnić parę rzeczy.

Phaedra wydawała się zaniepokojona.

– Jeśli uważasz, że tak będzie najlepiej…

– Na pewno będzie dobrze, kochanie – rzucił z uśmiechem Chuck.

Kirby poszła sprawdzić pozostałe stoliki, a ja skończyłam jeść jedną ręką, czego już dawno musiałam się nauczyć. Kiedy Hadley się odbiło, Phaedra zapięła ją w nosidełku.

– Musicie jechać tak szybko? – spytała zasmucona.

– Wrócimy niedługo – zapewniłam, ściskając ją serdecznie.

Wzięłam śpiącego Hollisa od Taylora, a Phaedra pocałowała malucha w rączkę.

Taylor wziął do ręki nosidełko i pochylił się, by uściskać Chucka.

– Jedźcie ostrożnie – poprosił Chuck.

Pomachaliśmy wszystkim na pożegnanie, zapięliśmy dzieci w fotelikach i usiedliśmy na swoich miejscach.

Taylor uruchomił silnik i sięgnął do mojej dłoni.

– Tyle się zmieniło, odkąd po raz pierwszy wszedłem do tej restauracji.

– Oględnie mówiąc.

Podniósł moją dłoń do ust, a potem opuścił ją na podłokietnik.

– Jeden wybór doprowadził do tego wszystkiego. Gdybym cię nie poznał, nie miałbym żadnego ze swoich dzieci. Wszystko, co dla mnie ważne, zawdzięczam tobie.

Sięgnął lewą ręką do drążka i wrzucił bieg. Odjechaliśmy z miejsca, w którym się poznaliśmy, i skierowaliśmy się tam, gdzie wychowywaliśmy nasze dzieci, przez całą drogę trzymając się za ręce.

Podziękowania

W każdej książce dziękuję mojemu mężowi. Przeglądając te podziękowania, widzę miłość i wsparcie, jakie okazywał mi w trakcie mojej kariery. Jeff pomaga mi tak bardzo, że czasami mówię półżartem, że jego imię również powinno znaleźć się na okładce, bo bez niego nie byłoby żadnej książki Jamie McGuire. Jego obecność w naszym domu przyczynia się do powstawania tych książek w takim samym stopniu jak moja kreatywność i dyscyplina. Nie dość, że zajmuje się prawie wszystkim, bym ja mogła się skupić na pisaniu, to właśnie on jest powodem, dla którego piszę o miłości, i to dzięki niemu wiem, że mężczyźni mają też delikatną, słodką, ciepłą stronę. Że potrafią być wyrozumiali i cierpliwi.

W naszym domu są jeszcze trzy inne osoby, które codziennie okazują mi miłość i cierpliwość – moje dzieci. Trudno jest żyć z mamą pracującą w domu. Trzeba do tego dużo zrozumienia i szacunku, a moje dzieci posiadły obie te umiejętności. Dzięki, maluchy.

Dziękuję dwóm czytelniczkom, które stały się dla mnie jak siostry: Deannie i Selenie. Wy dwie jako pierwsze podróżowałyście ponad godzinę na jedno z moich spotkań autorskich, i to w czasie, gdy nikt jeszcze nie wiedział, kim jestem! Bardzo się cieszę, że stałyśmy się sobie tak bliskie, i bardzo cenię sobie naszą przyjaźń. Kocham was obie.

Danielle, Jessica i Kelli – wasze wsparcie jest nieocenione. Nie wiem, jak wam dziękować za to, co robicie. Nie tylko poświęcacie mi czas, ale i nie oczekujecie niczego w zamian. Cenię sobie naszą przyjaźń w równej mierze jak wasze oddanie.

MacPack! Wszyscy razem i każdy z was oddzielnie dajecie mi prawdziwego kopa. Jestem pełna podziwu dla waszego oddania sprawie i jestem wam też dozgonnie wdzięczna. Nie macie pojęcia, jak często sprawiacie mi radość.

Megan Davis – nigdy mnie nie zawiodłaś. Zawsze jesteś dostępna, zawsze gotowa mnie wysłuchać czy pomóc w jakikolwiek inny sposób. Jesteś niesamowitą przyjaciółką. Bez ciebie spotkania autorskie w Vegas nie mogłyby się odbyć. Nigdy nie zapomnę twojej życzliwości. Dziękuję.

Teresa Mummert – moja psychika wiele ci zawdzięcza. Nie ma chyba innej osoby, która tak mnie rozśmiesza i z którą tak chętnie rozmawiam przez telefon. Uważam cię za jedną z moich najlepszych przyjaciółek i jestem bardzo szczęśliwa, że mnie znosisz.