TOM 2. SERII MADDOX BROTHERS

ŻYCIE AGENTÓW FBI JEST PEŁNE NIEBEZPIECZEŃSTW, ALE NIC NIE JEST TAK RYZYKOWNE, JAK ROMANS NAWIĄZANY W BARZE.

Większość agentów FBI z San Diego prędzej czy później ląduje w pubie Cutter’s. Liis Lindy trafia tam bardzo prędko – w dniu przeprowadzki z Chicago. I próbuje utopić w manhattanach poczucie winy związane z zostawionym w domu byłym narzeczonym, Jacksonem. Na tyle skutecznie, że tego samego wieczoru poddaje się urokowi przystojnego nieznajomego w czarnym garniturze.

Thomasowi Maddoxowi rok wcześniej złamała serce dziewczyna z rodzinnego miasta. Od tamtej pory skupia się na pracy i uprzykrzaniu życia wszystkim agentom specjalnym, którymi zarządza. Ale na widok pięknej nieznajomej w barze decyduje się na chwilę opuścić gardę.

Thomas i Liis nie oprą się pokusie, by trochę wygnieść swoje białe koszule. Czy będzie to coś więcej niż przygoda na jedną noc?

JAMIE McGUIRE

Jamie McGuire urodziła się w Tulsie w stanie Oklahoma. Uczyła się na kilku tamtejszych uczelniach i uzyskała dyplom z radiografii.

Jej międzynarodowy bestseller Piękna katastrofa przyczynił się do powstania gatunku powieści new adult. Ekranizacji podjął się Roger Kumble, który ma w dorobku przebój kinowy After 2. Kontynuacja książki, Chodząca katastrofa, zadebiutowała na 1. miejscu list bestsellerów „New York Timesa”, „USA Today” oraz „Wall Street Journal”.

McGuire jest także autorką m.in. serii powieści o braciach Maddox i trylogii paranormalnych romansów młodzieżowych Providence, Requiem, Eden.

jamiemcguire.com

Tej autorki

PIĘKNA KATASTROFA

CHODZĄCA KATASTROFA

PODWÓJNA KATASTROFA

Seria

MADDOX BROTHERS

BEAUTIFUL OBLIVION

Piękne zapomnienie

BAEUTIFUL REDEMPTION

Piękne odkupienie

Wkrótce

BEAUTIFUL SACRIFICE

Piękne poświęcenie

BEAUTIFUL BURN

Piękne spalenie

BEAUTIFUL FUNERAL

Piękne pożegnanie

Tytuł oryginału:

BEAUTIFUL REDEMPTION

Copyright © Jamie McGuire 2015
Published by agreement with Jamie McGuire LLCAll rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Sp. z o.o. 2023

Copyright © 2020 for the Polish translation by Wydawnictwo Kobiece Agnieszka Stankiewicz-Kierus sp.k.
Przełożyła Małgorzata Bortnowska

Korekta: Dorota Jakubowska, Renata Kuk

Projekt graficzny okładki i serii: Kasia Meszka/Wydawnictwo Albatros

Zdjęcie na okładce: Freepik

ISBN 978-83-8361-040-5

Wydawca

Wydawnictwo Albatros Sp. z o.o.

Hlonda 2A/25, 02-972 Warszawa

wydawnictwoalbatros.com

Facebook.com/WydawnictwoAlbatros|Instagram.com/wydawnictwoalbatros

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Konwersja do formatu EPUB oraz MOBI

Jan Żaborowski

woblink.com

Spis treści

Okładka

O serii

Karta tytułowa

O autorce

Karta redakcyjna

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Epilog

Rozdział 1

JEDYNIE KONTROLA SIĘ LICZYŁA. Nauczyłam się od najmłodszych lat, że dzięki planowaniu, kalkulacji i obserwacji można uniknąć najbardziej nieprzyjemnych rzeczy: niepotrzebnego ryzyka, rozczarowania i – co najważniejsze – cierpienia.

Planowanie, by uniknąć nieprzyjemności, nie zawsze jednak było łatwe. Ten fakt stał się rażąco oczywisty w przyćmionych światłach pubu Cutter’s.

Kilkanaście neonowych napisów wiszących na ścianach i słabe oświetlenie szynowe u sufitu, wydobywające z półmroku stojące za barem butelki z alkoholem, były marnym pocieszeniem. Wszystko inne podkreślało, jak daleko od domu jestem. Ściany zrobiono z drewna pozyskanego ze stodoły, a jasna sosna pociągnięta czarną bejcą miała nadać temu lokalowi w śródmieściu wygląd swojskiego, skromnego baru. Było jednak za czysto, farba nie przesiąkała dymem od jakichś stu lat. Ściany nie szeptały o Caponem czy Dillingerze.

Siedziałam na tym samym stołku przez dwie godziny, odkąd przestałam rozpakowywać pudła w moim nowym mieszkaniu. Dopóki starczało mi sił, odkładałam na miejsce swoje rzeczy, które określały, kim byłam. O wiele bardziej pociągało mnie zwiedzanie nowej okolicy, zwłaszcza w niezwykle łagodnej wieczornej aurze, mimo że był to ostatni dzień lutego. Kosztowałam świeżo zdobytej niezależności wraz z dodatkową swobodą, jaką dawał fakt, że w domu nie czekał nikt, komu musiałabym się tłumaczyć, gdzie się podziewałam.

Stołek, który grzałam, wyściełany był pomarańczową sztuczną skórą. Po przepiciu znacznej części dodatku relokacyjnego, którym Federalne Biuro Śledcze tak szczodrze zasiliło moje konto tego popołudnia, trzymałam się nieźle na siedzisku i wciąż udawało mi się z niego nie spaść.

Resztka manhattana, piątego tego wieczoru, spłynęła z wnętrza fantazyjnej szklanki do moich ust i zapiekła mnie w gardle. Bourbon i słodki wermut smakowały jak samotność. Dzięki temu przynajmniej poczułam się jak w domu. Dom jednak znajdował się tysiące kilometrów stąd i wydawał się tym dalszy, im dłużej siedziałam na jednym z dwunastu stołków wokół półokrągłego baru.

Nie byłam jednak zagubiona. Byłam uciekinierką. W moim nowym mieszkaniu na piątym piętrze leżały sterty pudeł, które pakowałam z entuzjazmem, podczas gdy mój były narzeczony, Jackson, sterczał nadąsany w kącie naszego malutkiego wspólnego mieszkania w Chicago.

Przeprowadzka była kluczem do pięcia się po szczeblach kariery w FBI, co szybko zaczęło mi świetnie wychodzić. Jackson nie przejął się, kiedy pierwszy raz mu powiedziałam, że przenoszą mnie do San Diego. Nawet na lotnisku, tuż przed odlotem, obiecał, że i tak nam się uda. Słabo mu szło godzenie się z rozstaniami. Zagroził, że będzie mnie zawsze kochał.

Zakołysałam przed sobą koktajlową szklanką z pełnym wyczekiwania uśmiechem. Barman pomógł mi postawić ją na drewnianym kontuarze, jak należy, po czym nalał mi następnego drinka. Skórka pomarańczy i wiśnia wirowały powoli gdzieś pomiędzy powierzchnią a dnem – podobnie jak ja.

– To twój ostatni, skarbie – powiedział, wycierając ladę po obu moich stronach.

– Przestań się tak wysilać. Nie daję aż tak dobrych napiwków.

– Jak wszyscy federalni – skwitował, ale bez uprzedzenia w głosie.

– Czy to aż tak oczywiste? – zapytałam.

– Wielu z was mieszka w pobliżu. Wszyscy gadacie tak samo i upijacie się pierwszej nocy z dala od domu. Nie przejmuj się. Aż tak tego po tobie nie widać.

– Dzięki Bogu – westchnęłam, unosząc szklankę. Nie mówiłam tego szczerze. Kochałam FBI i wszystko, co z nim związane. Kochałam nawet Jacksona, który również był agentem.

– Skąd się przeprowadziłaś? – spytał barman. Miał zbyt obcisłą czarną koszulkę w serek, wypielęgnowane skórki wokół paznokci i perfekcyjnie nażelowaną fryzurę, a jednak uśmiechał się kokieteryjnie.

– Z Chicago – odparłam.

Ściągnął i wykrzywił usta, aż zaczął przypominać rybę, i zrobił wielkie oczy.

– Masz powód do świętowania.

– Pewnie nie powinnam się martwić, chyba że skończą mi się miejsca, dokąd można uciec. – Pociągnęłam łyk i zlizałam z warg dymny, palący smak bourbona.

– Och. Uciekasz przed swoim byłym?

– W moim fachu nigdy tak naprawdę nie da się uciec.

– O, cholera. On też jest federalnym? Nie sraj do swojego gniazda, skarbie.

Powiodłam palcami po brzegu szklanki.

– Prawdę mówiąc, nie szkolą nas do tego.

– Wiem. To się często zdarza. Cały czas to widzę – powiedział, kręcąc głową i myjąc coś w pełnym piany zlewie za barem. – Mieszkasz blisko?

Przyjrzałam mu się, nieufna wobec każdego, kto potrafił wywąchać agenta i mógł zadawać mu zbyt wiele pytań.

– Będziesz tu często przychodzić? – uściślił.

Zrozumiawszy, dokąd zmierza jego dochodzenie, skinęłam głową.

– Pewnie tak.

– Nie przejmuj się napiwkami. Przeprowadzka jest kosztowna, tak jak i zapijanie tego, co się zostawiło. Możesz mi to wynagrodzić później.

Po tych słowach usta uniosły mi się w uśmiechu tak, jak nie zdarzało się im od miesięcy, chociaż zapewne nie zauważył tego nikt oprócz mnie.

– Jak masz na imię? – zapytałam.

– Anthony.

– Czy ktoś nazywa cię Tony?

– Nie, jeśli chce tu pić.

– Przyjęłam.

Anthony zajął się drugą klientką baru w ten późny poniedziałkowy wieczór – albo, jak niektórzy by powiedzieli, we wczesny wtorkowy poranek. Pulchna kobieta w średnim wieku z zapuchniętymi, zaczerwienionymi oczami miała na sobie czarną sukienkę. Kiedy Anthony ją obsługiwał, drzwi otworzyły się z rozmachem, a do środka wkroczył bezceremonialnie mężczyzna mniej więcej w moim wieku i usiadł dwa stołki dalej. Rozluźnił krawat i rozpiął górny guzik idealnie wyprasowanej białej koszuli. Spojrzał na mnie orzechowozielonymi oczami i w pół sekundy wiedział o mnie wszystko, co chciał wiedzieć. Potem odwrócił wzrok.

W kieszeni żakietu zabrzęczała mi komórka. Wyciągnęłam ją i spojrzałam na wyświetlacz. Kolejny esemes od Jacksona. Oprócz jego imienia pomiędzy nawiasami tkwiła mała szóstka, wskazująca liczbę wiadomości, które wysłał. Ta usidlona jak w pułapce cyfra przypomniała mi, jak ostatni raz mnie dotykał – wtedy, gdy mnie ściskał i musiałam go prosić, żeby przestał.

Dzieliły nas prawie dwa tysiące kilometrów, a on nadal potrafił sprawić, że czułam się winna – ale nie wystarczająco winna. Wyłączyłam ekran telefonu. Nie odpowiedziałam na wiadomość. Uniosłam palec, żeby przywołać barmana, i wypiłam duszkiem resztę szóstego drinka.

Znalazłam pub Cutter’s tuż za rogiem mojego nowego domu w śródmieściu, dzielnicy San Diego utkwionej między lotniskiem międzynarodowym a zoo. Moi koledzy z Chicago nosili typowe dla FBI parki narzucone na kamizelki kuloodporne, podczas gdy ja rozkoszowałam się cieplejszą niż zazwyczaj w San Diego pogodą w obcisłym topie bez ramiączek, żakiecie i wąskich dżinsach. Czułam się przesadnie wystrojona i odrobinę spocona. Oczywiście to mógł być skutek ilości alkoholu w moim organizmie.

– Jesteś strasznie maleńka jak na takie miejsce – zauważył mężczyzna siedzący dwa stołki dalej.

– Jakie miejsce? – spytał Anthony, unosząc brew, z niemal całą pięścią utkwioną w szklance.

Mężczyzna go zignorował.

– Nie jestem maleńka – odparłam i upiłam łyk. – Jestem drobna.

– A to nie to samo?

– Mam też paralizator w torebce i świetny lewy sierpowy, więc nie porywaj się z motyką na słońce.

– Masz mocne kung-fu.

Nie zaszczyciłam nieznajomego swoją uwagą. Zamiast tego wpatrzyłam się przed siebie.

– Czy ta uwaga nie była rasistowska?

– Absolutnie nie. Wydajesz się po prostu nieco agresywna wobec mnie.

– Nie jestem agresywna – zaprzeczyłam, chociaż lepszym rozwiązaniem było wyjść na nudny, łatwy cel.

– Och, naprawdę? – Nie pytał. Podpuszczał mnie. – Właśnie ostatnio czytałem o nagrodach dla przywódczyń ruchu pokojowego z Azji. Domyślam się, że nie jesteś jedną z nich.

– Jestem w połowie Irlandką – burknęłam.

Zachichotał. Było coś w jego głosie – coś więcej niż tylko pewność siebie. Coś, co budziło we mnie chęć, by się obrócić i dobrze mu się przyjrzeć. Nie odrywałam jednak wzroku od szeregu butelek z alkoholem po drugiej stronie baru.

Gdy mężczyzna zdał sobie sprawę, że nie uzyska lepszej odpowiedzi, przeniósł się na pusty stołek obok mnie. Westchnęłam.

– Czego się napijesz? – zapytał.

Przewróciłam oczami, po czym zdecydowałam się spojrzeć na niego. Był równie piękny jak pogoda w południowej Kalifornii i zupełnie inny od Jacksona. Nawet gdy siedział, widać było, że jest wysoki – co najmniej metr dziewięćdziesiąt. Jego zielonkawe oczy jaśniały na tle plażowej opalenizny. Chociaż mógł onieśmielać przeciętnego faceta, ja nie miałam wrażenia, że jest niebezpieczny – przynajmniej nie dla mnie – chociaż był ode mnie dwa razy większy.

– Cokolwiek sobie kupię – odparłam, nie starając się ukryć swojego najładniejszego zalotnego uśmiechu.

Rozluźnienie się przy pięknym nieznajomym na jakąś godzinę było uzasadnione, zwłaszcza po szóstej szklance. Poflirtujemy, zapomnę o resztkach poczucia winy i pójdę do domu. Możliwe, że nawet dostanę drinka za friko. To był dobry plan.

Odwzajemnił uśmiech.

– Anthony – odezwał się, unosząc palec.

– To co zwykle? – spytał Anthony z końca baru.

Mężczyzna skinął głową. Był stałym gościem. Musiał mieszkać albo pracować w pobliżu.

Zmarszczyłam brwi, gdy Anthony zabrał moją szklankę, zamiast ją znów napełnić. Wzruszył ramionami, bynajmniej nie skruszony.

– Mówiłem ci, że to twój ostatni.

Nieznajomy paroma łykami wychylił tyle taniego piwa, że przynajmniej zbliżył się do mojego poziomu upojenia. Byłam zadowolona. Nie będę musiała udawać trzeźwej, a jego ulubiony trunek podpowiedział mi, że mój towarzysz nie jest wybredny ani nie stara się wywrzeć na mnie wrażenia. Albo może po prostu był spłukany.

– Powiedziałaś, że nie mogę ci postawić drinka, bo Anthony ci zabronił, czy dlatego, że naprawdę byś mi nie pozwoliła? – zapytał.

– Dlatego, że mogę sobie sama stawiać drinki – odparłam, aczkolwiek trochę bełkotliwie.

– Mieszkasz w pobliżu?

Zerknęłam na niego.

– Twoje prymitywne zdolności komunikacyjne rozczarowują mnie z każdą sekundą coraz bardziej.

Parsknął śmiechem, odrzucając głowę do tyłu.

– Chryste, kobieto. Skąd ty jesteś? Nie stąd.

– Z Chicago. Właśnie przyleciałam. W moim salonie wciąż stoi sterta pudeł.

– Wiem coś o tym – odparł, kiwając ze zrozumieniem głową i unosząc z szacunkiem swój trunek. – W ciągu ostatnich trzech lat przeprowadzałem się dwa razy z jednego końca kraju na drugi.

– Dokąd?

– Tutaj. Potem Waszyngton. A potem powrót.

– Jesteś politykiem albo lobbystą? – spytałam z wymownym uśmieszkiem.

– Ani jednym, ani drugim. – Skrzywił się z niesmakiem i pociągnął łyk piwa. – Jak masz na imię?

– Niezainteresowana.

– To okropne imię.

Przewróciłam oczami.

– To wyjaśnia przeprowadzkę – ciągnął. – Uciekasz od faceta.

Spojrzałam na niego gniewnie. Był przystojny, ale też bezczelny – nawet jeśli miał rację.

– I nie szukam innego. Ani przelotnej przygody, ani seksu z zemsty, niczego. Nie trać więc czasu ani pieniędzy. Jestem pewna, że uda ci się znaleźć jakąś miłą dziewczynę z Zachodniego Wybrzeża, która z radością przyjmie od ciebie drinka.

– A gdzie w tym zabawa? – zapytał, pochylając się.

Mój Boże, nawet gdybym była trzeźwa, byłby upajający.

Zobaczyłam, jak dotyka ustami krawędzi szyjki butelki z piwem, i poczułam mrowienie między udami. Kłamałam i on o tym wiedział.

– Wkurzyłem cię? – Posłał mi najbardziej czarujący uśmiech, jaki widziałam.

Ten gładko ogolony mężczyzna z krótkimi jasnobrązowymi włosami i tym swoim uśmiechem podejmował o wiele bardziej zniechęcające wyzwania niż ja.

– A próbujesz mnie wkurzyć? – odparowałam.

– Może. Kiedy jesteś zła, układasz usta w taki… zajebisty sposób. Mógłbym zachowywać się wobec ciebie jak fiut przez całą noc, żeby tylko móc gapić się na twoje usta.

Przełknęłam ślinę.

Moja gierka dobiegła końca. Zwyciężył i o tym wiedział.

– Chcesz stąd wyjść? – zapytał.

Dałam znak Anthony’emu, ale mój towarzysz pokręcił głową i położył na ladzie banknot o wysokim nominale. Drink za friko – przynajmniej ta część planu się powiodła. Mężczyzna podszedł do drzwi, zapraszając mnie gestem, bym wyszła pierwsza.

– Napiwek wart tygodnia pracy podpowiada, że nie da rady – powiedział Anthony na tyle głośno, żeby przystojniak go usłyszał.

– Do diabła z tym – mruknęłam, przechodząc szybko przez drzwi.

Minęłam nieznajomego i wyszłam na chodnik, a drzwi powoli się za mną zamknęły. Chwycił mnie za rękę, żartobliwie, lecz mocno, i przyciągnął do siebie.

– Anthony chyba myśli, że się wycofasz – powiedziałam, podnosząc na niego wzrok.

Był znacznie wyższy ode mnie. Stojąc tak blisko niego, czułam się, jakbym siedziała w pierwszym rzędzie w kinie. Musiałam unieść głowę i odchylić się lekko do tyłu, by spojrzeć mu w oczy.

Przysunęłam się bliżej, rzucając mu wyzwanie, by mnie pocałował.

Zawahał się, lustrując moją twarz, a potem jego oczy złagodniały.

– Coś mi mówi, że tym razem się nie wycofam.

Nachylił się i coś, co zaczęło się jako niemal próbny, miękki pocałunek, nabrało żaru i zarazem romantyzmu. Jego usta smakowały moje, jakby je sobie przypominał, a nawet jakby tęsknił za ich dotykiem. Przeszył mnie dziwny prąd, jakiego nigdy wcześniej nie doświadczyłam, i roztopił moją tremę. Robiliśmy to tyle razy wcześniej – w fantazjach albo może we śnie. Był to najlepszy rodzaj déjà vu.

Gdy oderwał swoje usta od moich, jeszcze przez ułamek sekundy miał zamknięte oczy, jakby delektował się tą chwilą. Spuścił na mnie wzrok i pokręcił głową.

– Stanowczo się nie wycofuję.

Skręciliśmy za róg, przeszliśmy szybko przez ulicę, a potem dotarliśmy na schody do mojego budynku. Znalazłam w torebce klucze, weszliśmy do środka i przywołaliśmy windę. Gładził moje palce swoimi, a gdy się splotły, pociągnął mnie ku sobie. Winda się otworzyła i chwiejnie się do niej wtoczyliśmy.

Chwycił mnie za biodra i przyciągnął do siebie, podczas gdy ja opuszkami palców szukałam właściwego przycisku. Dotknął swoimi jedwabistymi wargami mojej szyi, a w moim ciele wszystko zaiskrzyło i zatańczyło. Drobne pocałunki, którymi obsypał moją brodę, przesuwając się od ucha do obojczyka, kryły w sobie pewność i doświadczenie. Jego ręce błagały mnie przy każdym dotyku o większą bliskość, jakby czekał na mnie przez całe życie. Chociaż miałam to samo irracjonalne wrażenie, wiedziałam, że ma to związek z zauroczeniem, ułudą, ale kiedy nieznajomy wyraźnie się powstrzymywał, żeby zbyt mocno nie szarpać mnie za ubranie, przez ciało przebiegały mi fale dreszczy.

Zanim dotarliśmy na piąte piętro, odgarnął mi włosy na bok i obnażył jedno ramię, muskając ustami moją skórę.

– Jesteś taka miękka – szepnął.

Jak na ironię, te słowa sprawiły, że zrobiła mi się gęsta gęsia skórka.

Klucze podzwaniały, gdy szarpałam się z zamkiem. Mężczyzna przekręcił gałkę i niemal wpadliśmy do środka. Odsunął się ode mnie, pchnął drzwi plecami, aż się zamknęły, i przyciągnął mnie z powrotem. Pachniał piwem i wodą kolońską z nutą szafranu i drewna, jego usta nadal smakowały miętową pastą do zębów. Kiedy nasze wargi spotkały się znowu, ochoczo pozwoliłam jego językowi wślizgnąć się do środka i splotłam palce za jego karkiem.

Zsunął mi z ramion żakiet i upuścił go na podłogę. Potem rozluźnił krawat i ściągnął go przez głowę. Kiedy rozpinał koszulę, podciągnęłam mój obcisły top i zdjęłam go. Moje nagie piersi widać było tylko przez chwilę, bo zaraz przykryła je kaskada długich czarnych włosów.

Nieznajomy był już bez koszuli. Jego doskonale wyrzeźbiony tors zdradzał zarazem imponujące geny i kilka lat codziennych intensywnych ćwiczeń. Zrzuciłam szpilki, on zrobił to samo ze swoimi butami. Przebiegłam palcami po każdym z jego mięśni i kaloryferze na brzuchu. Jedną rękę położyłam na guziku jego spodni, a drugą chwyciłam twardą wypukłość poniżej.

Co. Za. Gigantyczny. Kutas.

Przenikliwy zgrzyt rozsuwanego zamka u jego spodni sprawił, że ciepło między moimi nogami zaczęło pulsować, niemal błagając o pieszczotę. Wbiłam palce w jego ramiona, a on przestał całować moją szyję i przeszedł do barków, a potem piersi. Przez cały czas powoli zsuwał ze mnie dżinsy.

Wyprostował się i przerwał na chwilę, przyglądając się z lubością, jak stoję przed nim kompletnie naga. Wyglądał na odrobinę zaskoczonego.

– Żadnych majtek?

– Nigdy. – Wzruszyłam ramionami.

– Nigdy? – powtórzył po mnie, błagając oczami, bym potwierdziła.

Uwielbiałam, jak na mnie patrzył – trochę ze zdumieniem, trochę z rozbawieniem, trochę z nieodpartym podnieceniem. Moje przyjaciółki w Chicago zawsze wychwalały jednorazowe przygody bez zobowiązań. Ten facet wydawał się idealny, żeby z nim takiej spróbować.

Uniosłam brew, delektując się tym, jak seksownie czuję się przy tym całkowicie obcym mężczyźnie.

– Nie mam ani jednej pary – dodałam.

Podniósł mnie, a ja zaplotłam nogi za jego tyłkiem. Jedynym materiałem, który jeszcze między nami pozostał, były jego ciemnoszare bokserki. Pocałował mnie, niosąc na sofę, a potem delikatnie na niej ułożył.

– Wygodnie? – spytał niemal szeptem.

Skinęłam głową, a on znów mnie pocałował, po czym szybko się oddalił i wydobył z portfela kwadratową paczuszkę. Wrócił i rozdarł ją zębami. Cieszyłam się, że przyniósł własne kondomy. Chociaż myślałam o ich kupnie, nie byłabym na tyle przewidująca – czy raczej: optymistyczna – by nabyć jakieś w jego rozmiarze.

Szybko nasunął cienki lateks na całą swoją długość, a potem przytknął koniuszek do delikatnej różowej skóry między moimi nogami. Pochylił się, by szepnąć mi coś do ucha, ale jedynie wydał z siebie urywany oddech.

Sięgnęłam za niego, do jego sprężystego tyłka, i wbiłam mu palce w skórę, kierując nim, gdy wślizgiwał się we mnie. Teraz to ja wydałam z siebie westchnienie.

Jęknął i znów przycisnął usta do moich warg.

Po dziesięciu minutach manewrów na sofie, spocony i czerwony na twarzy, spojrzał na mnie z pełnym frustracji, przepraszającym uśmiechem.

– Gdzie twoja sypialnia?

Wskazałam na korytarz.

– Drugie drzwi po prawej.

Podniósł mnie, trzymając za uda, a ja zacisnęłam nogi wokół jego pasa. Cicho przeszedł przez korytarz na bosaka, mijając pudła i plastikowe torby oraz sterty talerzy i bielizny pościelowej. Nie miałam pojęcia, jak udało mu się nie potknąć w tym przyćmionym świetle, w obcym mieszkaniu, z ustami na moich wargach.

Kiedy szedł, wciąż będąc wewnątrz mnie, mimowolnie wykrzyknęłam jedyne imię, jakie zdołałam:

– Jezu!

Uśmiechnął się, wciąż przyciskając swoje usta do moich, otworzył drzwi pchnięciem, po czym opuścił mnie na materac.

Nie odrywał ode mnie oczu, układając się na mnie. Miał nieco szerzej rozstawione kolana, niż kiedy byliśmy na sofie, więc mógł wejść głębiej i poruszać biodrami z większą swobodą. Dotykał mnie w jakieś czułe miejsce, tak że kolana drżały mi za każdym jego pchnięciem. Znów opadł ustami na moje wargi, jakby czekanie go dobijało. Gdybym nie poznała go zaledwie pół godziny wcześniej, sposób, w jaki mnie dotykał, całował i poruszał się we mnie, pomyliłabym z miłością.

Przytknął policzek do mojego i wstrzymał oddech, koncentrując się i przygotowując na finał. Jednocześnie starał się przedłużyć to bezsensowne, głupie i nieodpowiedzialne, lecz niesamowite bzykanko. Jedną ręką oparł się o materac, a drugą przytrzymał mi kolano przy swoim barku.

Kurczowo ściskałam kołdrę, gdy wbijał się we mnie wciąż od nowa. Jackson nie mógł narzekać na rozmiar, ale nie było wątpliwości, że ten mężczyzna wypełniał mnie całkowicie. Za każdym razem, gdy się we mnie zatapiał, wywoływał przypływ cudownego bólu w całym moim ciele, a za każdym razem, gdy się wysuwał, niemal panikowałam, mając nadzieję, że to nie koniec.

Z oplecionymi wokół niego ramionami i nogami krzyknęłam znowu, dziesiąty raz, od kiedy znaleźliśmy się w moim mieszkaniu. Jego język w moich ustach był zaciekły i władczy – wiedziałam, że robił to już wielokrotnie. To ułatwiało sprawę. Nie obchodziłam go na tyle, by mnie później osądzał, więc sama też nie musiałam tego robić. Po tym, jak zobaczyłam ciało kryjące się pod tą koszulą, nie potrafiłabym tak naprawdę się obwiniać, nawet gdybym była trzeźwa.

Uderzył we mnie znowu, jego pot zmieszał się z moim, przez co nasze ciała jakby stapiały się ze sobą. Oczy niemal uciekły mi w tył głowy od tej druzgocącej mieszanki bólu i przyjemności przelewającej się przez moje ciało.

Wrócił ustami do moich ust, a ja szybko zatraciłam się w myślach o tym, jak spragnione, a jednak gładkie i cudowne ma wargi. Każdy ruch jego języka był przemyślany, wyćwiczony i jakby całkowicie nastawiony na dążenie do mojej przyjemności. Jackson nie całował szczególnie dobrze i chociaż dopiero co poznałam tego mężczyznę nade mną, będzie mi brakowało tych pożądliwych pocałunków, gdy tylko wymknie się z mojego mieszkania wczesnym rankiem – jeśli w ogóle poczeka tak długo.

Pieprząc mnie cudownie i bezlitośnie, chwycił jedną ręką moje udo, rozchylił mi szerzej nogi, a potem wsunął drugą rękę między nie i delikatnymi kolistymi ruchami potarł moją nabrzmiałą, wrażliwą skórę.

Parę sekund później krzyczałam, unosząc biodra na spotkanie jego bioder, a potem ściskając go w pasie drżącymi kolanami. Nachylił się i zakrył moje usta swoimi, a ja dalej jęczałam. Wyczułam, że jego wargi unoszą się w uśmiechu.

Po paru powolnych pchnięciach i czułych pocałunkach jego powściągliwość znikła. Mięśnie mu się napięły, gdy wbijał się we mnie, za każdym razem silniej niż poprzednio. Ja już osiągnęłam imponujący orgazm, więc skupił się na sobie, uderzając we mnie mocno i bezlitośnie.

Stłumił jęk, a potem przycisnął policzek do mojego, unosząc się na fali orgazmu. Stopniowo nieruchomiał na mnie. Przez chwilę łapał oddech, a potem się odwrócił, żeby pocałować mnie w policzek, i przez moment nie odrywał od niego ust.

Nasze spotkanie w niecałą minutę ze spontanicznej przygody zmieniło się w nieznośnie krępujące milczenie.

Cisza i spokój w pokoju sprawiły, że alkohol wyparował i przytłoczyła mnie realność tego, co zrobiliśmy. Nie czułam się już seksowna i pożądana, tylko jak żenująco chętna, tania dziwka.

Nieznajomy pochylił się, by pocałować mnie w usta, ale ja zniżyłam brodę, co wydawało się śmieszne, bo on wciąż był we mnie.

– Ja… – zaczęłam. – Muszę być wcześnie w pracy.

Pocałował mnie, ignorując moją zawstydzoną minę.

Jego język tańczył z moim, pieszcząc go, ucząc się go na pamięć. Mężczyzna odetchnął głęboko przez nos, w ogóle się nie śpiesząc, a potem cofnął się z uśmiechem.

Cholera, będzie mi brakowało jego ust. Nagle poczułam się przez to naprawdę żałosna. Nie byłam pewna, czy kiedykolwiek znajdę kogoś, kto będzie potrafił mnie tak całować.

– Ja też. A tak w ogóle… jestem Thomas – powiedział cicho. Przetoczył się na bok i położył swobodnie obok mnie, z głową wspartą na ręce. Nie wyglądał, jakby zamierzał się ubierać, tylko jakby chciał rozmawiać.

Moja niezależność ulatniała się z każdą sekundą, gdy stawał się kimś więcej. Przez głowę przelatywały mi – niczym kanały telewizyjne – myśli o tłumaczeniu się Jacksonowi ze wszystkiego, co robiłam. Nie pokonywałam tysięcy kilometrów po to, by wikłać się w kolejny związek.

Zacisnęłam usta.

– Jestem… – Powiedz to. Powiedz to, inaczej potem będziesz pluć sobie w brodę. – Emocjonalnie niedostępna.

Thomas skinął głową, wstał, po czym poszedł do salonu i w milczeniu się ubrał. Stanął w drzwiach mojej sypialni z butami w jednej ręce i kluczami w drugiej, z krawatem zwisającym mu krzywo z szyi. Próbowałam się nie gapić, ale to robiłam, żeby napatrzeć się na niego, dokładnie go zapamiętać i móc fantazjować o nim przez resztę życia.

Spojrzał na mnie i zachichotał, nadal bez śladu osądzania na twarzy.

– Dzięki za wspaniałe i nieoczekiwane zakończenie gównianego poniedziałku. – Zaczął się odwracać.

Naciągnęłam na siebie koc i usiadłam.

– Nie chodzi o ciebie. Ty byłeś wspaniały.

Popatrzył na mnie z uśmieszkiem na słabo widocznej w półmroku twarzy.

– Mną się nie przejmuj. Nie wyjdę stąd, wątpiąc w siebie. Uczciwie mnie ostrzegłaś. Nie oczekiwałem niczego więcej.

– Jeśli chwilkę poczekasz, to cię odprowadzę.

– Znam drogę. To mój budynek. Na pewno znów na siebie wpadniemy.

– Mieszkasz w tym budynku? – Pobladły mi policzki.

Spojrzał na sufit.

– Tuż nad tobą.

– Masz na myśli następne piętro? – Wskazałam do góry.

– Tak – rzekł z pełnym zażenowania uśmiechem – moje mieszkanie jest nad twoim. Choć rzadko bywam w domu.

Przerażona przełknęłam ślinę. To tyle, jeśli chodzi o niezobowiązującą przygodę na jedną noc. Zaczęłam obgryzać paznokieć kciuka, próbując wymyślić, co by tu teraz powiedzieć.

– Cóż… w takim razie chyba dobranoc? – Thomas rzucił mi arogancki, uwodzicielski uśmiech.

– Dobranoc.

Rozdział 2

ZAPIJANIE ZWIĄZANEGO Z JACKSONEM poczucia winy tuż przed pierwszym dniem pracy w biurze terenowym w San Diego nie było najinteligentniejszą rzeczą, jaką zrobiłam.

Przybyłam na miejsce jedynie z kamizelką kuloodporną, a kiedy tylko się zarejestrowałam, zaopatrzono mnie w broń, dokumenty i komórkę. Przydzielona do oddziału piątego, znalazłam jedyne wolne biurko, opuszczone przez ostatniego agenta, któremu nie było po drodze z niesławnym dowódcą okręgowym biura, nazywanym przez nas po prostu dowódcą. Słyszałam o nim aż w Chicago, ale trzeba by więcej niż czyjegoś wybuchowego charakteru, żeby mnie odstraszyć od szansy na awans.

Tylko paru miejsc na blacie nie pokrywała warstewka kurzu, zapewne tam, gdzie stały czyjeś rzeczy i komputer. Obok mojego laptopa leżał futerał ze słuchawkami, a biurko bez zdjęć w ramkach czy rozmaitych ozdóbek prezentowało się raczej żałośnie w porównaniu z innymi w sali oddziału.

– To żałosne – rozległ się jakiś damski głos, aż zaczęłam się zastanawiać, czy wymówiłam swoje myśli na głos.

Jakaś kobieta, młoda, ale nieco onieśmielająca, stała ze skrzyżowanymi ramionami, opierając się o kant obitej materiałem ścianki oddzielającej mój boks od głównego korytarza, którym przechodziło się z jednego końca sali oddziału na drugi. Jej lśniące, choć poza tym zwyczajne brązowe włosy związane były w niski kok nad karkiem.

– Nie mogę się nie zgodzić – rzuciłam, wycierając kurz papierowym ręcznikiem.

Włożyłam już kamizelkę do szafki. Była to jedyna rzecz, którą przywiozłam z chicagowskiego biura. Przeprowadziłam się do San Diego, żeby zacząć od nowa, więc nie było sensu afiszować się z dawnym życiem.

– Nie miałam na myśli kurzu – odparła, obserwując mnie zielonymi oczami spod opadających powiek. Miała nieco pucołowate policzki, ale to tylko zdradzało jej młody wiek. Z pewnością odnalazłaby się w każdej innej pracy.

– Wiem.

– Jestem Val Taber. Nie nazywaj mnie agentką Taber albo nici z przyjaźni.

– A więc mam ci mówić „Val”?

Przewróciła oczami.

– A jak inaczej miałabyś się do mnie zwracać?

– Agentko Taber – odezwał się przechodzący obok wysoki, szczupły mężczyzna. Uśmiechnął się wymownie, jakby wiedział, co zaraz nastąpi.

– Odpieprz się – powiedziała kobieta, wyrywając jakąś teczkę z jego rąk. Zerknęła na nią, a potem spojrzała znów na mnie. – Jesteś analityczką wywiadu? Lisa Lindy?

– Liis – uściśliłam, wzdrygając się. Nigdy się nie przyzwyczaiłam do poprawiania ludzi. – Jak „lis”, tylko z dwoma „i”.

– Liis. Przepraszam. Podobno dostałaś szybki awans. – Głos miała pełen sarkazmu. – Jak dla mnie to bzdura, ale to w gruncie rzeczy nie moja sprawa.

Miała rację. Przenosiny ułatwił mi fakt, że byłam agentką federalną specjalizującą się w językach obcych, ale poinstruowano mnie, żeby nie wspominać o mojej specjalizacji nikomu, chyba że dostanę zgodę od przełożonego.

Spojrzałam na gabinet szefa. Był jeszcze bardziej opustoszały niż moje biurko. Trudno byłoby uzyskać jakąkolwiek zgodę od pustego gabinetu.

– Masz rację – powiedziałam, nie chcąc wchodzić w szczegóły.

Miałam wielkie szczęście, że oddział piąty potrzebował eksperta od języków akurat wtedy, gdy postanowiłam opuścić Chicago. Wymuszona dyskrecja wskazywała, że w FBI zapewne istniał jakiś problem, ale domysły nie pomogłyby w uzyskaniu przeniesienia, więc wypełniłam dokumenty i spakowałam bagaże.

– Świetnie. – Podała mi teczkę. – Tytuł Trzeci dla ciebie do spisania. Maddox chce też FD-trzysta dwa. Pierwszy mail w twojej skrzynce powinien być od komitetu powitalnego, a w następnym powinnaś znaleźć plik audio od Maddoxa. Pozwoliłam sobie przynieść ci kopie formularzy FD-trzysta dwa oraz płytkę CD, póki nie przyzwyczaisz się do naszego systemu. Maddox chce, żebyś zaczęła od razu.

– Dziękuję.

Tytuły Trzecie, znane Hollywood i ogółowi jako podsłuchy telefoniczne lub pluskwy, stanowiły sporą część moich zadań w Biurze. Tworzono nagrania, a ja je odsłuchiwałam, tłumaczyłam i pisałam raport, znany też jako niesławny FD-302. Jednak przydzielane mi zazwyczaj Tytuły Trzecie były w języku włoskim, hiszpańskim albo w moim ojczystym – japońskim. Jeśli nagrania były po angielsku, spisywała je sekretarka oddziału.

Val chyba dziwiło to, że Tytuł Trzeci tłumaczy analityczka, bo w jej oczach błyskała ciekawość – a może podejrzliwość? Nie zapytała jednak o nic, a ja nic nie powiedziałam. O ile wiedziałam, Maddox był jedynym agentem, który znał prawdziwy cel mojej pracy w San Diego.

– Już się do tego biorę – powiedziałam.

Mrugnęła do mnie z uśmiechem.

– Chcesz, żebym cię później oprowadziła i pokazała wszystko, co przegapiłaś podczas zwiedzania?

Namyślałam się tylko ułamek sekundy.

– Siłownia?

– Zaprowadzę cię. Chodzę tam po pracy, zanim pójdę do baru – oznajmiła.

– Agentko Taber – odezwała się przechodząca obok kobieta z ciasnym kokiem.

– Odpieprz się – powtórzyła Val.

Uniosłam brew, a ona wzruszyła ramionami.

– Muszą to uwielbiać, inaczej by tak do mnie nie mówili.

Skrzywiłam się, próbując powstrzymać śmiech. Val Taber była jak powiew świeżego powietrza.

– Z samego rana mamy zebranie oddziału. – Zastanawiała się przez chwilę. – Pokażę ci siłownię po lunchu. Jest tak jakby zakazana między jedenastą a południem. Szef lubi się skupiać. – Ostatnie zdanie wyszeptała, ostentacyjnie przykładając palce do kącika ust.

– Wpół do pierwszej. – Kiwnęłam głową.

– Przy moim biurku. – Val wskazała na boks obok. – Jesteśmy sąsiadkami.

– O co chodzi z tym pluszowym króliczkiem? – spytałam, mając na myśli siedzącego na rogu jej biurka niekształtnego białego królika z wyszytymi krzyżykami zamiast oczu.

Zmarszczyła lekko nos.

– W zeszłym tygodniu były moje urodziny.

Nie odpowiedziałam, więc wykrzywiła z niesmakiem twarz.

– Odpieprz się. – Powoli rozciągnęła usta w szerokim uśmiechu, a potem mrugnęła do mnie i obeszła róg ściany, wracając do swojego biurka. Usiadła na krześle i odwróciła się do mnie plecami, otwierając maila na laptopie.

Pokręciłam głową, po czym rozpięłam zamek futerału ze słuchawkami i nałożyłam je sobie na uszy. Podłączyłam je do laptopa, otworzyłam niepodpisany biały segregator i wyjęłam płytę z plastikowej osłonki, po czym wsunęłam ją do komputera.

Gdy płyta się ładowała, kliknęłam ikonkę „Nowy dokument”. Serce zabiło mi szybciej, gdy moje palce zawisły nad klawiaturą, gotowe do pisania. Za każdym razem, kiedy rozpoczynałam nowy projekt, siadałam przed czystą stroną, czułam szczególną radość, jakiej nie mogło dać nic innego.

W aktach podano informacje dotyczące dwóch rozmówców, ich pochodzenia oraz przede wszystkim powodu założenia podsłuchu. Oddział piąty w San Diego miał często do czynienia ze zorganizowaną przestępczością i chociaż to nie była moja ulubiona dziedzina poważnych przestępstw, to wystarczyło. Kiedy pragnie się odejść, każde drzwi się nadadzą.

Ze słuchawek popłynęły dwa głębokie głosy mówiące po włosku. Ściszyłam dźwięk. Jak na ironię, wewnątrz agencji rządowej, którą założono w celu odkrywania tajemnic, nieduże boksy nie sprzyjały ich zachowaniu.

Zaczęłam pisać. Tłumaczenie i spisywanie rozmowy było dopiero pierwszym krokiem. Potem następowała moja ulubiona część. To dzięki temu stałam się znana i to miało mnie zaprowadzić do Wirginii – analiza. Uwielbiałam się zajmować poważnymi przestępstwami, a Państwowe Centrum Analizy Przestępstw Dokonanych z Użyciem Przemocy w Quantico w Wirginii – znane też jako NCAVC – było miejscem, w którym chciałam się znaleźć.

Z początku dwaj mężczyźni z nagrania poprawiali sobie wzajemnie humor, rozmawiając o tym, jak wiele cipek każdy z nich zaliczył w weekend, ale rozmowa szybko nabrała powagi, gdy zaczęli dyskutować o jakimś mężczyźnie – prawdopodobnie ich szefie – niejakim Bennym.

Zerknęłam na akta, które Val podrzuciła mi, kiedy pisałam, i tylko pobieżnie się zorientowałam, jak wiele punktów zdobyłby Benny w grze w mafię jako niezły macher w Las Vegas. Zastanawiałam się, jak San Diego natknęło się na tę sprawę i kto wykonuje prace przygotowawcze w Nevadzie. Chicago nie miało za wiele szczęścia, ilekroć musieliśmy wykonać telefon do tego biura. Czy to hazardziści, czy przestępcy, czy stróże prawa – w Vegas wszyscy zawsze byli bardzo zajęci.

Po zapisaniu siedmiu stron palce zaczęły mnie swędzieć, żeby zacząć raport, ale przesłuchałam nagranie jeszcze raz, by sprawdzić dokładność tłumaczenia. To było moje pierwsze zadanie w San Diego, a do tego dochodziła presja bycia znaną jako znakomita agentka w tej konkretnie dziedzinie. Raport musiał robić wrażenie – przynajmniej na mnie.

Straciłam poczucie czasu. Wydawało mi się, że minęło tylko pół godziny, gdy Val zaczęła się we mnie wpatrywać przez niskie przepierzenie między naszymi boksami, tym razem postukując paznokciami w jego krawędź.

Wymawiała bezgłośnie jakieś słowa. Nie mogłam zrozumieć, co mówi, więc zdjęłam słuchawki.

– Okazuje się, że nie jesteś zbyt dobrą przyjaciółką. Spóźniasz się na naszą pierwszą randkę przy lunchu – powiedziała.

Nie potrafiłam odgadnąć, czy żartuje, czy nie.

– Ja tylko… straciłam poczucie czasu. Przepraszam.

– „Przepraszam” nie napełni mi brzucha tłustym cheeseburgerem. Ruszajmy.

Poszłyśmy do windy i Val nacisnęła przycisk. Gdy już znalazłyśmy się na podziemnym parkingu, podążyłam za nią do jej trzydrzwiowego czarnego lexusa i usadowiłam się, obserwując, jak naciska guzik „start”. Fotel i kierownica dostosowały się do jej sylwetki.

– Niezłe – pochwaliłam. – Musiałaś zapłacić dużo więcej niż ja.

– Jest używany. Kupiłam go od brata. Jest kardiologiem. Dupek.

Zachichotałam, gdy wyjeżdżała z naszej siedziby. Minęłyśmy budynek obok bramy wejściowej, Val pomachała strażnikowi, a potem pojechała do najbliższej knajpki z burgerami.

– W biurze nie mają burgerów? – spytałam.

Skrzywiła się z niesmakiem.

– Mają, ale Fuzzy’s Burgers są najlepsze.

– Fuzzy? „Mętne” burgery? Nie brzmi to zbyt apetycznie.

– Nie „mętne” burgery. Fuzzy’s Burgers. Zaufaj mi – powiedziała, skręcając w prawo.

Potem skręciła w lewo i szarpnęła kierownicą, wjeżdżając na parking staroświeckiego lokaliku z szyldem domowej roboty.

– Val! – zawołał mężczyzna za ladą, gdy tylko weszłyśmy. – Przyszła Val! – wrzasnął.

– Przyszła Val! – powtórzyła jakaś kobieta.

Ledwie dotarłyśmy do kontuaru, a mężczyzna rzucił do stojącej za kasą kobiety w nieskazitelnie białym fartuchu coś małego i okrągłego zapakowanego w biały papier.

– Bekon z serem, musztardą i majonezem – oznajmiła kobieta z uśmiechem.

Val odwróciła się do mnie.

– Obrzydliwe, prawda?

– Dla mnie to samo – powiedziałam.

Wzięłyśmy tace z jedzeniem i znalazłyśmy wolny stolik w rogu, blisko okna.

Przymknęłam oczy i pozwoliłam, by ogrzewały mnie promienie słońca.

– To dziwne, że pogoda jest taka piękna, choć dopiero marzec – odezwałam się.

– To nie dziwne, tylko cudowne. Temperatura jest wyższa niż zazwyczaj o tej porze roku, ale nawet gdy tak nie bywa, jest idealnie. Wszyscy byliby szczęśliwsi, gdyby na świecie była taka pogoda jak w San Diego. – Val zanurzyła swoją złotą karbowaną frytkę w pojemniczku z keczupem. – Spróbuj frytek. Dobry Boże, spróbuj frytek. Są takie smaczne. Mam czasem na nie ochotę wieczorami, kiedy jestem sama, co zdarza się częściej, niż ci się zdaje.

– Nic mi się nie zdaje – odparłam, zanurzając frytkę w swoim pojemniczku. Włożyłam ją do ust.

Val miała rację. Szybko sięgnęłam po następną.

– Skoro już o tym mowa, masz jakiegoś faceta? Albo dziewczynę? Tak tylko pytam – zagadnęła.

Pokręciłam głową.

– A zdarzyło ci się to już kiedyś?

– Że pocałowałam dziewczynę?

– Nie! – Val zachichotała. – Byłaś w jakimś związku?

– Czemu pytasz?

– Och. To skomplikowane. Czaję.

– To właściwie wcale nie jest skomplikowane.

– Posłuchaj – powiedziała Val, żując pierwszy kęs burgera. – Jestem wspaniałą przyjaciółką, ale będziesz musiała bardziej się otworzyć. Nie mam ochoty zadawać się z nieznajomymi.

– Każdy z początku jest nieznajomy – zauważyłam, myśląc o moim nieznajomym.

– Nie, nie w FBI.

– Czemu po prostu nie zajrzysz do moich akt?

– To żadna zabawa! Daj spokój. Tylko podstawowe informacje. Przeniosłaś się, żeby awansować czy żeby od czegoś uciec?

– I to, i to.

– Doskonale. Tak trzymaj. Twoi rodzice są do bani? – Zakryła usta. – A niech to. Żyją, prawda?

Wierciłam się na krześle.

– Eee… tak. Miałam normalne dzieciństwo. Rodzice kochają mnie i siebie nawzajem. Jestem jedynaczką.

– Bogu dzięki – westchnęła Val. – Mogę więc zadać następne niestosowne pytanie.

– Nie, nie byłam adoptowana – wycedziłam. – Lindy jest Irlandczykiem, a moja matka Japonką.

– Czy twój tato jest rudzielcem? – spytała z uśmieszkiem.

Spiorunowałam ją wzrokiem.

– Możesz zadać tylko dwa niestosowne pytania pierwszego dnia.

– Mów dalej – ustąpiła.

– Skończyłam studia z wyróżnieniem. Chodziłam z pewnym facetem. Nie wyszło – powiedziałam, zmęczona własną opowieścią. – Żadnych dramatów. Nasze rozstanie było równie nudne jak nasz związek.

– Jak długo?

– Jak długo byłam z Jacksonem? Siedem lat.

– Siedem lat. I żadnego pierścionka?

– Tak jakby. – Skrzywiłam się.

– Ach. Jesteś poślubiona pracy. Pracuś.

– Tak jak on.

Val parsknęła śmiechem.

– Spotykałaś się z agentem?

– Tak. Był w brygadzie antyterrorystycznej.

– Jeszcze gorzej. Jak to się stało, że byłaś z nim tak długo? I jak on sobie tak długo radził z tym, że był na drugim miejscu?

– Kochał mnie. – Wzruszyłam ramionami.

– Ale oddałaś pierścionek. Nie kochałaś go?

Znów wzruszyłam ramionami i ugryzłam kęs burgera.

– Powinnam coś wiedzieć o biurze? – zapytałam.

– Zmiana tematu. – Uśmiechnęła się wymownie. – Klasyka. Hm… Co musisz wiedzieć o biurze? Nie wkurzaj Maddoxa. To dowódca okręgowy.

– Tak słyszałam – powiedziałam, pocierając palce, żeby usunąć z nich sól.

– Wieści dotarły aż do Chicago?

Skinęłam głową.

– To uzasadniona plotka. Jest wielkim, ogromnym, gigantycznym dupkiem. Zobaczysz jutro rano na zebraniu.

– Będzie tam? – zapytałam.

Pokiwała głową.

– Powie ci, że jesteś niewiele warta jako agentka, nawet jeśli jesteś najlepszą z najlepszych, tylko po to, żeby móc poobserwować, jak robisz z siebie przedstawienie, kiedy twoja pewność siebie legnie w gruzach.

– Potrafię sobie z tym poradzić. Co jeszcze?

– Agent Sawyer to pinda. Trzymaj się od niego z dala. Agentka Davies też. Jej też unikaj.

– Och – mruknęłam, przetrawiając jej słowa. – Nie wyobrażam sobie, żebym miała się angażować w biurowe związki po klapie z Jacksonem.

Val się uśmiechnęła.

– O obojgu mam wiedzę z pierwszej ręki… więc powinnaś się trzymać z dala również ode mnie.

– Czy jest ktoś, z kim bezpiecznie jest się zadawać? – Zmarszczyłam brwi.

– Maddox – odrzekła. – Ma problemy z mamusią i mocno się sparzył jakiś czas temu. Nie spojrzałby na twoje cycki, choćbyś go czarowała.

– A więc nienawidzi kobiet.

– Nie – zaprzeczyła. Wyglądała na zatopioną w myślach. – On tylko z nich zrezygnował. Nie chce znów zostać zraniony, tak mi się zdaje.

– Nie obchodzi mnie, co z nim nie tak. Jeśli to, co mówisz, jest prawdą, stanowczo nie chcę się z nim zadawać.

– Pójdzie ci świetnie. Wykonuj tylko swoją pracę i idź śmiało przez życie.

– Praca to moje życie – odparłam.

Val uniosła głowę, nie starając się ukryć wrażenia, jakie zrobiła na niej moja odpowiedź.

– Jesteś już jedną z nas. Maddox to upierdliwy gość, ale on też to dostrzeże.

– Jaka jest jego historia? – zapytałam.

Upiła łyk wody.

– Kiedy przyjechałam do San Diego, był skoncentrowany na pracy, ale tolerancyjny, to się jednak skończyło nieco ponad rok temu. Tak jak mówiłam, przejechał się na jakiejś dziewczynie ze swojego rodzinnego miasta. Camille. – Wypowiedziała to imię, jakby miała truciznę w ustach. – Nie znam szczegółów. Nikt o tym nie rozmawia.

– Dziwne.

– Miałabyś później ochotę na drinka albo pięć? – spytała, zmieniając temat, skoro rozmowa nie skupiała się na moim życiu osobistym. – W śródmieściu jest fajny mały pub.

– Mieszkam w śródmieściu – wyjaśniłam, zastanawiając się, czy zobaczę znów mojego sąsiada.

– Ja też. – Wyszczerzyła się. – Tak jak wielu z nas. Możemy razem topić twoje smutki w alkoholu.

– Nie mam smutków. Tylko wspomnienia. Odejdą same.

Oczy Val znów rozbłysły zainteresowaniem, ale nie podobało mi się to przesłuchanie. Aż tak mi nie zależało na przyjaciołach. No dobrze, zależało, ale miałam pewne granice.

– A co z tobą? – zapytałam.

– To rozmowa na piątkowy wieczór, do opowiedzenia przy mocnych drinkach i głośnej muzyce. Czyli przyjechałaś tutaj, by odpocząć od mężczyzn? Chcesz odnaleźć siebie? – Zadała te pytania bez choćby krztyny powagi.

Gdyby to wszystko było prawdą, nie przyznałabym się do tego. Wyraźnie liczyła, że się ze mnie ponaśmiewa.

– Jeśli tak, to już poniosłam sromotną porażkę – powiedziałam, myśląc o poprzedniej nocy.

Val nachyliła się do przodu.

– Mówisz poważnie? Dopiero co tu przyjechałaś. To ktoś, kogo znasz? Dawny kolega ze szkoły?

Pokręciłam głową, czując, że płoną mi policzki. Szybko dopadły mnie wspomnienia, a raczej ich przebłyski – orzechowozielone oczy Thomasa zerkające na mnie, kiedy usiadł przy barze, trzaśnięcie moich drzwi, gdy pchnął je plecami, to, jak łatwo się we mnie wsunął, i moje nogi uniesione wysoko, wstrząsane dreszczami przy każdym cudownym pchnięciu. Ścisnęłam kolana.

Twarz Val rozpromienił szeroki uśmiech.

– Jednorazowa przygoda?

– To nie twoja sprawa, ale tak.

– Ktoś całkiem nieznajomy?

– Tak jakby. – Kiwnęłam głową. – Mieszka w moim budynku, ale dowiedziałam się o tym dopiero później.

Val wydała cichy okrzyk, po czym opadła na oparcie krzesła.

– Wiedziałam – powiedziała.

– Co wiedziałaś?

Pochyliła się nad stołem i skrzyżowała ramiona, opierając je na blacie.

– Że będziemy wspaniałymi przyjaciółkami.

Rozdział 3

KIM, U DIABŁA, jest Lisa? – Czyjś donośny głos odbił się od czterech ścian sali oddziału. – Lisa Lindy.

To był dopiero mój drugi dzień w biurze w San Diego. Byłam jedną z kilkudziesięciorga agentów czekających na rozpoczęcie porannego zebrania. Przed tym wybuchem wszyscy wydawali się spięci, ale teraz jakby się rozluźnili.

Spojrzałam w oczy młodego dowódcy okręgowego i omal nie połknęłam języka. To był on – moja przygoda na jedną noc, usta, za którymi tęskniłam, mój sąsiad.

W gardle od razu wezbrały mi panika i żółć, ale je przełknęłam.

– To Liis – wyjaśniła Val. – Jak „lis”, ale z dwoma „i”, proszę pana.

Serce waliło mi w piersi. Czekał, aż ktoś się zgłosi. Życie, które miało być nowym początkiem, skomplikuje się za trzy, dwa…

– Jestem Liis Lindy, proszę pana. W czym problem?

Kiedy nasze oczy się spotkały, zawahał się, a mnie zalała fala bezdennego przerażenia. Na jego twarzy też błysnęło zrozumienie, na króciutką chwilę zbladł. Przelotna przygoda bez zobowiązań stała się teraz tak pogmatwana, że miałam ochotę się powiesić.

Szybko doszedł do siebie. Cokolwiek go tak rozgniewało, ustąpiło na moment, ale potem twarz mu stężała i znów nienawidził całego świata.

Dowódca okręgowy Maddox był owiany złą sławą. Agenci z całego kraju wiedzieli, że trzyma ludzi krótko i ma niemożliwe do spełnienia oczekiwania. Wcześniej byłam przygotowana na udręki pod jego kierownictwem. Nie spodziewałam się jednak, że będę je znosić po tym, jak rzeczywiście pod nim byłam.

Cholera, cholera, cholera.

Maddox zamrugał, a potem uniósł teczkę.

– Ten FD-trzysta dwa jest nie do przyjęcia. Nie wiem, jakie macie zwyczaje w Chicago, ale w San Diego nie zaczerniamy papieru stekiem pierdół, na tym kończąc sprawę.

Ta surowa i w pełni publiczna krytyka wyrwała mnie z otchłani wstydu i kazała powrócić do roli pracusia.

– Raport jest wyczerpujący – odparłam z pewnością siebie.

Pomimo gniewu miałam w głowie wspomnienia wspólnej nocy – jak ciało mojego szefa wygląda pod tym garniturem, jak napinały się jego bicepsy, gdy wbijał się we mnie, jak dobrze było czuć jego usta na moich. Dotarło do mnie, w jakie bagno się wpakowałam. Nie miałam pojęcia, jak uda mi się sformułować zdanie, a tym bardziej brzmieć pewnie.

– Proszę pana – zaczęła Val – chętnie spojrzę na raport i…

– Agentko Taber? – odezwał się Maddox.

Trochę oczekiwałam, że Val odpowie: „Odpieprz się”.

– Tak, proszę pana?

– Jestem w stanie sam określić, czy przyjmę raport, czy nie.

– Tak, proszę pana – powtórzyła niewzruszona, splatając palce na stole.

– Czy potrafi pani wykonać przydzielone jej zadanie, agentko Lindy? – spytał Maddox.

Nie podobało mi się, w jaki sposób wymówił moje nazwisko – jakby zostawiało mu nieprzyjemny posmak w ustach.

– Tak, proszę pana. – Czułam się cholernie dziwacznie, mówiąc do niego „proszę pana”. Jakbym była zbyt uległa. Krew mojego ojca zawrzała mi w żyłach.

– A więc proszę to zrobić.

Chciałam być w San Diego, nawet gdyby przez to miał się na mnie uwziąć największy dupek wśród dowódców, taki jak Maddox. Było to lepsze niż pobyt w Chicago i odbywanie wciąż tej samej od siedmiu lat rozmowy z Jacksonem Schultzem. To imię zdecydowanie zostawiało nieprzyjemny posmak w moich ustach.

Mimo to nie potrafiłam się powstrzymać przed tym, co miałam zamiar powiedzieć.

– Z chęcią to zrobię, proszę pana, jeśli mi pan pozwoli.

Byłam pewna, że usłyszałam jeden czy dwa ciche, stłumione okrzyki w sali. Agent Maddox zamrugał. Zrobił krok w moim kierunku. Był wysoki i groźny, nawet w dopasowanym garniturze. Chociaż sporo przewyższał mnie wzrostem i ponoć był bardzo niebezpieczny, gdy przyszło użyć broni i pięści, irlandzka część mojej osobowości kusiła, żeby zmrużyć oczy, przechylić głowę i rzucić zwierzchnikowi wyzwanie zrobienia jeszcze jednego kroku, choćby nawet był to dopiero mój drugi dzień w biurze.

– Proszę pana – odezwał się inny agent.

Maddox się odwrócił, pozwalając, by mężczyzna szepnął mu coś do ucha.

Val nachyliła się i powiedziała cicho, niemal szeptem:

– To Marks. Kumpel Maddoxa.

Maddox musiał się schylić, bo Marks był niewiele wyższy niż ja, ale miał szerokie bary i wydawał się niemal równie niebezpieczny jak dowódca.

Szef skinął głową, a potem przebiegł spojrzeniem zimnych orzechowozielonych oczu po zebranych w sali.

– Mamy parę tropów w sprawie Abernathy’ego – powiedział. – Marks spotka się dziś wieczorem w Vegas z agentem łącznikowym. Taber, jak nam idzie z człowiekiem Benny’ego, Arturo?

Val zaczęła zdawać raport, a Maddox rzucił mój FD-302 na stół. Pozwolił jej skończyć, a potem spojrzał na mnie gniewnie.

– Wyślij mi to, kiedy będziesz miała jakieś wartościowe informacje. Przyjąłem cię do zespołu, opierając się na rekomendacji Cartera. Nie zrób z niego durnia.

– Agent Carter nie udziela pochwał pochopnie – powiedziałam bez cienia uśmiechu. – Traktuję to bardzo poważnie.

Maddox uniósł brew i czekał.

– Proszę pana. Traktuję tę rekomendację bardzo poważnie.

– A więc daj mi do końca dnia coś, co mógłbym wykorzystać.

– Tak, proszę pana – wycedziłam przez zęby.

Wszyscy wstali i się rozeszli, a ja zgarnęłam mój raport ze stołu, patrząc gniewnie na Maddoxa, który wychodził z agentem Marksem wlekącym się z tyłu.

Ktoś podał mi styropianowy kubek pełen wody. Wzięłam go, a potem dobrnęłam do mojego biurka i opadłam na krzesło, bynajmniej nie z wdziękiem.

– Dziękuję, agentko Taber.

– Odpieprz się – rzuciła. – No i masz przechlapane. Maddox cię nienawidzi.

– Z wzajemnością – powiedziałam i upiłam kolejny łyk. – To tylko przystanek. Moim ostatecznym celem jest zostać analityczką w Quantico.

Val zebrała do tyłu swoje długie rudawe pukle, skręciła je i zwinęła w ciasny kok nad karkiem. Moje smętne, cienkie czarne kosmyki usychały z zazdrości, gdy Val czterema spinkami usiłowała ujarzmić swoje bujne, ciężkie włosy, by nie wysunęły się z koka. Długą grzywkę miała odgarniętą z czoła i zatkniętą za lewe ucho.

Wydawała się młoda, ale nie wyglądała na niedoświadczoną. Dzień wcześniej wspomniała, że ma już na koncie cztery zakończone sprawy.

– Ja też mówiłam, że jestem w San Diego chwilowo, a minęły cztery lata i dalej tu siedzę.

Podążyła za mną do wbudowanego w ścianę kącika kawowego z ekspresem.

Oddział piąty wrócił do pracy, pisania na komputerach i rozmów przez telefon. Gdy mój kubek był pełen, chwyciłam paczuszki z cukrem i śmietanką, po czym wróciłam do czarnego krzesła z wysokim oparciem. Starałam się nie porównywać wszystkiego z moim boksem w Chicago, ale San Diego miało nowe biura, powstałe zaledwie dwa lata wcześniej. W niektórych miejscach nadal dało się wyczuć zapach świeżej farby. Biuro w Chicago było wyświechtane. Pracowałam tam przez sześć i pół roku, zanim się przeniosłam. Tamto krzesło niemal zrosło się z moim tyłkiem, teczki na biurku były ułożone tak, jak chciałam, ścianki boksów pomiędzy agentami były na tyle wysokie, żeby zapewnić przynajmniej minimum prywatności, a dowódca nie ochrzaniał mnie przed całym oddziałem drugiego dnia pracy.

Val obserwowała, jak stawiam parujący kubek na biurku, a potem usiadła na swoim krześle.

Dotknęłam paczuszki ze śmietanką i zmarszczyłam brwi.

– Skończyło mi się tłuste mleko, ale za to mam dwuprocentowe w lodówce – powiedziała z cieniem współczucia w głosie.

Zrobiłam kwaśną minę.

– Nie. Nienawidzę mleka.

Val uniosła brwi, a potem wbiła wzrok w podłogę, zaskoczona moim tonem.

– No dobrze. Nie jesteś miłośniczką mleka. Już więcej nie zapytam.

– Nie. Nienawidzę mleka w sensie, że moja dusza nienawidzi mleka.

Val zachichotała.

– No dobrze, nie wybiorę się po nie. – Przyjrzała się mojemu pustemu biurku, bez rodzinnych zdjęć czy choćby pojemnika na długopisy. – Facet, który kiedyś siedział w tym boksie… nazywał się Trex.

– Trex? – powtórzyłam.

– Scottie Trexler. Boże, był uroczy. Też się przeniósł, daleko. Chyba jest teraz w innej agencji. – Westchnęła, wpatrując się w coś dla mnie niewidocznego. – Lubiłam go.

– Przykro mi – rzuciłam, nie wiedząc, co innego powiedzieć.

– Nauczyłam się tu do nikogo nie przywiązywać. – Wzruszyła ramionami. – Maddox ma wszystko na oku i niewielu agentów potrafi to wytrzymać.

– Mnie nie przeraża – stwierdziłam.

– Nie powiem mu, że to powiedziałaś, inaczej naprawdę się od ciebie nie odczepi.

Poczułam, że moja twarz robi się czerwona. Val to zauważyła. Zmrużyła oczy.

– Rumienisz się.

– Nie, wcale nie.

– A teraz kłamiesz.

– To przez kawę.

Val wpatrzyła mi się głęboko w oczy.

– Nie wypiłaś nawet łyka. Speszyło cię coś, co powiedziałam. Maddox… że się nie odczepi…

Poruszyłam się pod jej przenikliwym spojrzeniem.

– Mieszkasz w śródmieściu – kontynuowała.

– Nie. – Pokręciłam głową. Nie zaprzeczałam miejscu mojego pobytu, ale temu, co, jak wiedziałam, zaraz odkryje. Cholera, tak to jest mieć przyjaciółki, które zarabiają na życie jako federalne śledcze.

– Maddox jest twoim sąsiadem, prawda?

Pokręciłam głową bardziej energicznie, rozglądając się.

– Val, nie… przestań…

– Ożeż kurna. Żartujesz sobie. Maddox to twoja jednorazowa przygoda! – syknęła, na szczęście ściszając głos do szeptu.

Zakryłam twarz, a potem oparłam czoło o biurko. Usłyszałam, że nachyla się nad boksem.

– O mój Boże, Liis. Chyba skonałaś, kiedy go zobaczyłaś! Jak mogłaś nie wiedzieć? Jak to się stało, że on nie wiedział? Zatrudnił cię, na miłość boską!

– Nie wiem – powiedziałam, bujając głową na boki i wbijając palce w krawędź biurka. Wyprostowałam się i naciągnęłam cienką skórę pod oczami. – Mam przerąbane, co nie?

– Wiem przynajmniej o jednym rąbanku. – Val wstała, a jej identyfikator się zakołysał. Uśmiechnęła się do mnie wymownie, wsuwając w kieszenie swoje smukłe długie palce.

Zdesperowana uniosłam na nią wzrok.

– Po prostu mnie teraz zabij. Wyciągnij mnie z tej niedoli. Masz broń. Możesz to zrobić.

– Czemu miałabym to zrobić? To najlepsza rzecz, jaka przydarzyła się temu oddziałowi od lat. Maddox dał się przelecieć.

– Nikomu nie powiesz, prawda? Obiecaj mi.

Val się skrzywiła.

– Jesteśmy przyjaciółkami. Nie zrobiłabym tego.

– Zgadza się. Jesteśmy przyjaciółkami.

Nachyliła się ku mnie ostrzegawczo.

– Czemu rozmawiasz ze mną, jakbym była umysłowo chora?

Zamrugałam i pokręciłam głową.

– Przepraszam. Całkiem możliwe, że przeżywam najgorszy dzień w życiu.

– Cóż, wyglądasz seksownie. – Oddaliła się.

– Dzięki – powiedziałam do siebie, lustrując wzrokiem salę.

Nikt nie słyszał naszej rozmowy, ale i tak miałam wrażenie, że sekret się wydał. Zapadłam się głębiej w krześle i nasunęłam na uszy słuchawki, podczas gdy Val wyszła z oddziału drzwiami bezpieczeństwa.

Zakryłam na chwilę usta i westchnęłam. Czułam się zagubiona.

Jak mogłam tak spaprać nowy początek, i to jeszcze zanim w ogóle nastąpił?

Pieprzyłam się z szefem. Jeśli inni agenci się dowiedzą, to może przekreślić wszelkie moje szanse na awans pod zwierzchnictwem Maddoxa. Jeżeli ma w ogóle jakąś etykę zawodową, będzie mnie ciągle pomijał, z obawy, że prawda wyjdzie na jaw. Awans wyglądałby źle dla nas obojga – choć to i tak nie miało znaczenia. Maddox dołożył starań, żeby wszyscy wiedzieli, że moja praca nie robi na nim wrażenia – raport, przy którym dałam z siebie wszystko, był naprawdę dobry.

Spojrzałam na swój zapis nagrania i pokręciłam głową. Tłumaczenie było bezbłędne, a raport wyczerpujący. Najechałam myszką na skierowaną w prawo strzałkę i kliknęłam w nią, puszczając nagranie jeszcze raz.

Im dłużej dwa mówiące po włosku głosy przekomarzały się na temat pracy i dziwki, z którą jeden z nich spał poprzedniej nocy, tym bardziej czerwieniały od gniewu moje policzki. Byłam dumna ze swojej roboty. To moje pierwsze zadanie w terenowym biurze w San Diego, a Maddox rugający mnie przed wszystkimi był po prostu w złej formie.

Potem pomyślałam o lunchu z Val poprzedniego dnia i o jej ostrzeżeniach co do Maddoxa.

„Powie ci, że jesteś niewiele warta jako agentka, nawet jeśli jesteś najlepszą z najlepszych, tylko po to, żeby móc poobserwować, jak robisz z siebie przedstawienie”.

Zerwałam z głowy słuchawki i chwyciłam raport. Pośpiesznie ruszyłam w kierunku gabinetu dowódcy na końcu sali oddziału.

Przystanęłam na widok olśniewająco pięknej kobiety, która pełniła funkcję strażniczki przed gabinetem Maddoxa. Na jej plakietce widniało nazwisko Constance Ashley, pasujące do jej platynowych włosów spływających miękkimi falami tuż za ramiona, niemal dorównujących białością jej porcelanowej skórze. Spojrzała na mnie badawczo spod gęstych rzęs i wręcz zatrzepotała powiekami.

– Agentka Lindy – powitała mnie z południowym akcentem. Jej różowe policzki, opanowanie i charakter rodem z Południa stanowiły jednak zasłonę dymną. Zdradzały ją jej stalowoniebieskie oczy.

– Panno Ashley – odparłam, kiwnąwszy głową.

Uśmiechnęła się słodko.

– Wystarczy Constance.

– Wystarczy Liis. – Starałam się, by w moim głosie nie zabrzmiało zniecierpliwienie. Była miła, ale mnie bardzo zależało na rozmowie z Maddoxem.

Dotknęła maleńkiej słuchawki w uchu, po czym skinęła głową.

– Agentko Lindy, obawiam się, że dowódca okręgowy Maddox jest poza biurem. Czy mogę umówić panią na spotkanie?

– Gdzie on jest? – spytałam.

– To tajne – odparła z niewzruszenie słodkim uśmiechem.

Pstryknęłam w swój identyfikator.

– Na szczęście mam dostęp do ściśle tajnych danych.

Na Constance nie zrobiło to wrażenia.

– Muszę z nim pomówić – powiedziałam, starając się nie błagać. – Czeka na mój raport.

Znów dotknęła malutkiej plastikowej słuchawki i skinęła głową.

– Wróci po lunchu.

– Dziękuję – rzuciłam, obróciłam się na pięcie i wróciłam drogą, którą przyszłam.

Zamiast wycofać się do swojego boksu, wyszłam na korytarz i myszkowałam, póki nie znalazłam Val. Była w gabinecie agenta Marksa.

– Mogę porozmawiać z tobą minutkę? – zapytałam.

Spojrzała na Marksa, po czym wstała.

– Jasne.

Zamknęła za sobą drzwi, przygryzając wargę.

– Przepraszam, że ci przerwałam – powiedziałam.

Zrobiła kwaśny grymas.

– Uganiał się za mną od pół roku. Teraz, kiedy nie zawadza mu Trex, trwa w błędnym przeświadczeniu, że ma szansę.

Skrzywiłam się.

– Czyżbym przeniosła się do baru dla singli? – spytałam i pokręciłam głową. – Nie odpowiadaj. Potrzebuję przysługi.

– Już?

– Gdzie Maddox bywa w porze lunchu? Ma ulubioną knajpkę? Zostaje tutaj?

– Siłownia. Bywa tam codziennie o tej porze.

– Zgadza się. Wspominałaś o tym. Dzięki – powiedziałam.

– Nienawidzi, gdy mu się przerywa! – zawołała za mną. – W sensie, że jego dusza nienawidzi, gdy mu się przerywa!

– On nienawidzi całego świata! – burknęłam, przyciskając guzik przywołujący windę.

Zjechałam dwa piętra w dół, po czym przeszłam krytym pasażem do biur w zachodniej części kompleksu.

Niedawno wybudowane biuro w San Diego składało się z trzech dużych budynków i pewnie przez przynajmniej tydzień lub dwa będę w nim błądzić jak w labiryncie. Całe szczęście, że Val pokazała mi poprzedniego dnia drogę do siłowni.

Im bliżej sali byłam, tym szybciej szłam. Przyłożyłam identyfikator do czarnego kwadratu wystającego ze ściany. Usłyszałam brzęczenie i odgłos otwieranego zamka. Otworzyłam drzwi i zobaczyłam stopy Maddoxa dyndające w powietrzu, a potem jego czerwoną, błyszczącą od potu twarz. Podciągał się szybko na drążku. Ledwie zwrócił na mnie uwagę, nie przerywając ćwiczenia.

– Musimy porozmawiać – oznajmiłam, unosząc raport, teraz pognieciony od ściskania w dłoni. To jeszcze bardziej mnie rozgniewało.

Puścił drążek i zeskoczył, jego sneakersy głośno uderzyły o podłogę. Ciężko dyszał, ocierając pot skapujący z twarzy rąbkiem wrzosowoszarej koszulki FBI. Dolna krawędź podjechała do góry, odsłaniając skrawek idealnie wyrzeźbionego podbrzusza i jedną stronę pachwiny, o której fantazjowałam co najmniej kilkanaście razy, odkąd pierwszy raz ją zobaczyłam.

Odezwał się, przywracając mnie do rzeczywistości:

– Wyjdź.

– To miejsce dla wszystkich pracowników obiektu, prawda?

– Nie między jedenastą a południem.

– Kto tak mówi?

– Ja. – Zadrgała mu żuchwa. Przyjrzał się papierom w mojej ręce. – Przerobiłaś ten FD-trzysta dwa?

– Nie.

– Nie?

– Nie. – Zawrzałam. – Spis nagrania i tłumaczenie były dokładne, a FD-trzysta dwa, jak już mówiłam, jest wyczerpujący.

– Mylisz się – rzucił, piorunując mnie wzrokiem.

Za jego irytacją kryło się coś jeszcze, co nie do końca potrafiłam rozszyfrować.

– Może mi pan wyjaśnić, czego w nim brakuje? – zapytałam.

Maddox oddalił się ode mnie. Koszulkę pod pachami i na krzyżu miał ciemną od potu.

– Przepraszam, proszę pana, ale zadałam panu pytanie.

Odwrócił się szybko.

– Nie przychodzi się do mnie, żeby zadawać pytania. Odbiera się rozkazy, a ja kazałem ci zmienić ten raport, tak żebym był zadowolony.

– Jak właściwie według pana miałam to zrobić?

Zaśmiał się krótko, z dezaprobatą.

– Czy w Chicago twój zwierzchnik wykonywał za ciebie pracę? Bo w…

– Jestem w San Diego. Wiem.

– Masz problem z dyscypliną, agentko Lindy? Czy to dlatego wysłano cię pod moją komendę?

– Pan o mnie poprosił, pamięta pan?

Wciąż nie potrafiłam rozgryźć jego miny, co doprowadzało mnie do szału.

– Nie poprosiłem o ciebie – rzekł. – Poprosiłem o najlepszego eksperta od języków, jakiego mamy.

– Czyli o mnie, proszę pana.

– Wybacz, agentko Lindy, ale po przeczytaniu tego raportu trudno mi uwierzyć, że jesteś tak dobra, za jaką się uważasz.

– Nie mogę panu dać informacji, których tam nie ma. Może powinien pan mi powiedzieć, co pan chce usłyszeć z podsłuchu.

– Sugerujesz, że proszę, żebyś skłamała w raporcie?

– Nie, proszę pana. Sugeruję, żeby powiedział mi pan, czego ode mnie oczekuje.

– Chcę, żebyś wykonała swoje zadanie.

Zacisnęłam zęby, starając się opanować swoją irlandzką żywiołowość i nie wylecieć z pracy.

– Z chęcią wypełnię swoje obowiązki, proszę pana, tak żeby był pan zadowolony. Gdzie w moim raporcie widzi pan braki?

– Wszędzie.

– To było mało pomocne.

– A to pech – powiedział pełnym zadowolenia tonem, oddalając się znowu.

Moja cierpliwość się wyczerpała.

– Jak, u diabła, dostał pan awans na dowódcę?

Zatrzymał się i obrócił na pięcie. Pochylił się nieco, pełen niedowierzania.

– Co powiedziałaś?!

– Proszę mi wybaczyć, proszę pana, ale dobrze pan słyszał.

– To twój drugi dzień, agentko Lindy. Myślisz, że możesz…

– I równie dobrze może być ostatni, ale jestem tu, by wykonać swoją pracę, a pan mi wchodzi w drogę.

Maddox przypatrywał mi się przez dłuższy czas.

– Myślisz, że stać cię na więcej?

– A żeby pan wiedział, że tak.

– Świetnie. Jesteś teraz kierowniczką oddziału piątego. Oddaj raport Constance do digitalizacji, a potem przenieś swoje pierdółki do nowego gabinetu.

Przeleciałam wzrokiem po pomieszczeniu, próbując przetrawić, co się właśnie stało. Dał mi awans, na który, jak myślałam, przyjdzie mi czekać kolejne cztery lata.

Maddox odszedł i zniknął za drzwiami męskiej szatni.

Oddychałam ciężko, może ciężej niż on po ćwiczeniach.

Odwróciłam się i zobaczyłam kilkanaścioro ludzi stojących pod szklanymi drzwiami. Zesztywnieli i odeszli, gdy dotarło do nich, że zostali przyłapani. Otworzyłam drzwi i oszołomiona pomaszerowałam z powrotem przez korytarz i kryty pasaż.

Pamiętałam, że obok ekspresu widziałam jakieś puste pudło, więc zabrałam je i postawiłam na biurku. Włożyłam do niego laptopa, broń i te parę teczek, które miałam w szufladach.

– Poszło aż tak źle? – spytała Val ze szczerą troską w głosie.

– Nie – odparłam, wciąż oszołomiona. – Dostałam awans na kierowniczkę oddziału.

– Chwileczkę. – Zachichotała. – Czy ty właśnie powiedziałaś, że jesteś kierowniczką?

– Owszem. – Podniosłam na nią wzrok.

– Patrzy na ciebie z większą nienawiścią niż na agenta Sawyera, a to o czymś świadczy. – Uniosła brwi. – Twierdzisz, że raz mu się postawiłaś i dostałaś awans?

Rozejrzałam się po sali, usiłując wymyślić jakiś wiarygodny powód.

– Odbiło mu. – Wycelowała we mnie palec. – Gdybym wiedziała, że niesubordynacja i zrobienie czegoś tak zakazanego jak pouczanie drugiego agenta, jak prowadzić sprawę, oznacza awans, zbeształabym go dawno temu.

Wzięłam głęboki wdech, podniosłam pudło i ruszyłam do pustego gabinetu kierownika. Val podążyła za mną.

– Stał pusty, odkąd Maddoxa awansowano na dowódcę. Jest jednym z najmłodszych dowódców w FBI. Wiedziałaś o tym?

Pokręciłam głową, stawiając pudło na swoim nowym biurku.

– Jeśli komuś może to ujść na sucho, to tylko Maddoxowi. Tak głęboko siedzi dyrektorowi w dupie, że na pewno też szybko zostanie agentem prowadzącym.

– Zna dyrektora? – zapytałam.

Val się zaśmiała.

– Jada kolacje z dyrektorem. W zeszłym roku spędził Święto Dziękczynienia w jego domu. Jest ulubieńcem dyrektora i nie mówię tu o biurze w San Diego czy nawet o biurach w Kalifornii. Mówię o FBI. Thomas Maddox to człowiek sukcesu. Może mieć, cokolwiek zechce, i wie o tym. Wszyscy wiedzą.

– Nie ma rodziny? – Skrzywiłam się. – Czemu nie pojechał na Święto Dziękczynienia do domu?

– Ma to coś wspólnego z jego byłą, tak przynajmniej słyszałam.

– Jak to w ogóle możliwe, żeby ktoś taki jak Maddox kolegował się z dyrektorem? Ma naturę samotnika.

– Może. Ale jest lojalny wobec ludzi ze swojego kręgu, a oni są lojalni wobec niego. Uważaj więc, co o nim mówisz i do kogo. Niespodziewany awans mógłby się zmienić w niespodziewane przeniesienie.

To mnie skłoniło do zastanowienia.

– Ja… – odchrząknęłam – rozpakuję się.

Val ruszyła w stronę korytarza i zatrzymała się w progu.

– Wieczorem drinki?

– Znowu? Mówiłaś chyba, że powinnam się trzymać z dala od ciebie?

– Nie słuchaj mnie. – Uśmiechnęła się. – Jestem znana z tego, że udzielam okropnych rad.

Zacisnęłam usta, starając się powstrzymać uśmiech.

Choć koncertowo wszystko spieprzyłam, może w sumie nie będzie tu tak źle.

Rozdział 4

– PATRZCIE, KTO PRZYSZEDŁ – powiedział Anthony, kładąc parę serwetek na dwóch pustych stołkach.

– Dzięki za ostrzeżenie tamtego wieczoru – rzuciłam. – Mogłeś mi powiedzieć, że wychodzę z własnym szefem.

– Pozwoliłeś jej stąd z nim wyjść? – Val parsknęła śmiechem. – Bez choćby słówka? Choćby wskazówki? To wprost okrutne.

Anthony zrobił kwaśną minę.

– Nie był jeszcze… twoim szefem. Poza tym wiedziałem, że do niczego nie dojdzie.

– Ale wiedziałeś, że nim będzie, i przegrałeś tamten zakład. – Zmrużyłam oczy.

Anthony był zszokowany.

– Maddox? Och, nie, skarbie, musiałaś mieć halucynacje.

– Nie rób takiej wstrząśniętej miny – upomniałam go. – To niegrzeczne.

– Nie o to chodzi… tylko… – Anthony spojrzał na Val. – Widziałem, jak spławił tyle kobiet. To i tak była niespodzianka, że poprosił cię, żebyś z nim wyszła.

Val pokręciła głową i zachichotała.

– Mówiłam ci. Wyrzekł się kobiet.

– Cóż, święty Thomas złamał swoje śluby – stwierdziłam.

Anthony wycelował we mnie palec i zataczał nim małe niewidzialne kręgi w powietrzu.

– Musisz mieć magiczną muszelkę.

Val zachichotała.

– Może mam! – odparłam z udawaną obrazą.

Anthony wyglądał na skruszonego. Patrzył na mnie, jakby chciał powiedzieć: „Tylko mnie nie zastrzel”.

– Masz rację. Powinienem był cię uprzedzić. Stawiam pierwszą kolejkę. To jak, przyjaźń?

– Zawsze to jakiś początek – rzuciłam, siadając.

– Och. – Anthony spojrzał na Val. – Zadziorna.

– Tylko poczekaj, aż Maddox się dowie, że wiedziałeś, że jest agentką.

Anthony ze szczerze zaniepokojoną miną przyłożył rękę do piersi.

– Jezusie Nazareński, nie powiesz mu, prawda?

– Mogłabym – odparłam, obgryzając paznokieć kciuka. – Od teraz lepiej mnie wspieraj.

– Przyrzekam. – Uniósł trzy palce.

– Nie wygłupiaj się. Nigdy nie byłeś skautem – ofuknęła go Val.

– Cześć – odezwał się jakiś męski głos. Jego właściciel pochylił się i pocałował Val w policzek, a potem usiadł na pustym stołku obok niej.

– Cześć, Marks. Znasz Liis?

Pochylił się, obrzucił mnie spojrzeniem, po czym odchylił się z powrotem.

– Tak.

Val wydęła usta.

– O co chodzi? – spytała.

Marks nie odpowiedział. Wpatrywał się w duży telewizor nad nami. Val trzepnęła go w ramię.

– Co, do… Czemu mnie bijesz? – Potarł ramię. – Wolę po prostu trzymać się z dala od kłopotów.

Przewróciłam oczami i spojrzałam na Anthony’ego.

– To co zwykle? – odezwał się.

Skinęłam głową.

– Już masz „to co zwykle”? – zdziwiła się Val. – Jak często tu przychodzisz?

– To mój trzeci raz. – Westchnęłam.

– W ciągu trzech dni – dopowiedział Anthony. Postawił manhattana na serwetce przede mną. – Tym razem będziesz ze mną gadać?

– Masz szczęście, że teraz z tobą gadam – odparłam.

Anthony skapitulował, skinął głową i spojrzał na Val.

– Gdyby zamówiła tylko jednego drinka, i tak bym pamiętał. Jak myślisz: czyj to bar?

Val uniosła brew.

– To nie jest twój bar, Anthony.

– Owszem, mój – upierał się, stawiając przed nią niską szklankę. – Widzisz, żeby ktoś inny prowadził ten burdel? – Powiódł dłonią wokół. – No właśnie.

Val zachichotała, a Anthony odebrał zamówienie od Marksa. Byłam przyzwyczajona do większej uprzejmości, większej grzeczności. Podobały mi się ostry humor i bezpośredniość ich przekomarzanek – zero zranionych uczuć, zero powagi. Po dniu w biurze było to odświeżające.

Skrzypnęły drzwi i szybkie zerknięcie zmieniło się w długie spojrzenie. Do stołka obok Marksa zmierzał Maddox. Na ułamek sekundy pochwycił mój wzrok, a potem przywitał się z kolegą. Zanim zdążył usadowić się na stołku i rozluźnić krawat, Anthony już postawił na ladzie przed nim butelkę piwa.

– Odpręż się – szepnęła do mnie Val. – Nie zostanie długo. Może na jedno piwo.

– Ciesz się, że nigdy nie próbowałam być tajniakiem. Zaczynam sądzić, że moje myśli i uczucia są otoczone szklanymi ścianami i opatrzone napisami, w razie gdybym nie była dość oczywista.

Val pomogła mi prowadzić na wpół normalną rozmowę, ale potem Maddox zamówił kolejną butelkę.

– To nie w jego stylu. – Val się skrzywiła.

Starałam się przypomnieć sobie, czy gdy się pierwszy raz spotkaliśmy, wypił więcej niż jedno piwo.

– Cholera – szepnęłam – powinnam pewnie i tak iść do domu.

Skinęłam na Anthony’ego, prosząc o rachunek, a Marks pochylił się do przodu.

– Wychodzisz? – zapytał.

Skinęłam tylko głową. Wydawał się urażony moim milczeniem.

– Nic nie powiesz?

– Próbuję ci tylko pomóc trzymać się z dala od kłopotów. – Podpisałam mały świstek przeznaczony dla Anthony’ego i zostawiłam napiwek za wszystkie trzy wieczory, a potem nasunęłam pasek torebki na ramię.

Wieczorna aura zachęcała do przechadzki w kierunku przeciwnym niż moje mieszkanie, ale skręciłam za róg, przecięłam ulicę i weszłam na schody do mojego budynku. Gdy znalazłam się w środku, moje obcasy zastukały o wyłożoną kafelkami podłogę. Stanęłam przed windą.

Drzwi wejściowe otworzyły się i zamknęły, po czym Maddox zwolnił i przystanął na mój widok.

– Jedziesz do góry? – zapytał.

Wpatrzyłam się w niego z konsternacją, a on się rozejrzał, jakby był zdezorientowany albo nie mógł uwierzyć, że powiedział coś tak głupiego. Byliśmy na parterze.

Drzwi się rozsunęły przy akompaniamencie wesołej melodyjki i weszłam do środka. Maddox podążył za mną. Nacisnęłam guzik piątego i szóstego piętra, nie będąc w stanie zapomnieć, że Maddox mieszka bezpośrednio nade mną.

– Dziękuję – powiedział.

Wydało mi się, że przyłapałam go na próbie złagodzenia szorstkiego tonu przełożonego.

Winda pięła się na piąte piętro, a między mną i moim szefem buzowało napięcie, wzrastające razem z kolejnymi cyframi wyświetlanymi nad drzwiami.

W końcu naszym oczom ukazało się moje piętro. Wysiadłam i wypuściłam wstrzymywany oddech. Odwróciłam się, by skinąć Maddoxowi głową. Gdy drzwi już miały się zamknąć, wysiadł z windy.

Chyba tego pożałował, gdy tylko nastąpił na dywan wyściełający piąte piętro.

– Czy twoje mieszkanie nie… – zaczęłam.

– Następne piętro. Tak – odparł. Spojrzał na moje drzwi i przełknął ślinę.

Patrząc na odrapaną niebieską farbę na moich drzwiach, zastanawiałam się, czy jego też wspomnienia dopadły równie szybko i boleśnie jak mnie.

– Liis… – Zamilkł. Wydawał się dobierać ostrożnie słowa. Westchnął. – Jestem ci winien przeprosiny za pierwszy wieczór, gdy się poznaliśmy. Gdybym wiedział… gdybym wypełnił swój obowiązek i dokładnie przejrzał twoje akta, żadne z nas nie znalazłoby się w tym położeniu.

– Jestem dużą dziewczynką, Maddox. Potrafię wziąć na siebie odpowiedzialność równie dobrze jak ty.

– Nie awansowałem cię z powodu tej nocy.

– Mam nadzieję, że nie.

– Wiesz równie dobrze jak ja, że twój raport był wyjątkowy, i masz większe jaja niż większość facetów w naszej jednostce. Nikt nie postawił mi się tak jak ty. Takiej agentki potrzebuję na kierowniczkę.

– Ośmieszyłeś mnie przed wszystkimi tylko po to, żeby sprawdzić, czy ci się postawię? – spytałam, zarazem rozsierdzona i niepewna.

Zamyślił się, a potem włożył ręce do kieszeni i wzruszył ramionami.

– Tak.

– Dupek z ciebie.

– Wiem.

Mimo woli spojrzałam na jego usta. Na chwilę zagubiłam się we wspomnieniach i przywołałam w pamięci to cudowne uczucie, kiedy mnie obejmował.

– Teraz, kiedy to ustaliliśmy, możemy chyba zacząć od początku – powiedziałam. – Nie musimy być wrogami. Pracujemy razem i oddział na pewno skorzysta, gdy będziemy dla siebie mili.

– Myślę, że biorąc pod uwagę to, co między nami zaszło, próba zaprzyjaźnienia się to wyjątkowo kiepski pomysł.

– Nie chodzi mi o przyjaźń – odparłam szybko. – Tylko o… wzajemny szacunek jako kolegów.

– Kolegów – powtórzył z udawaną powagą.

– Zawodowców – dodałam. – Nie zgadzasz się?

– Agentko Lindy, chciałem tylko wyjaśnić, że to, co się zdarzyło między nami, było błędem, i chociaż całkiem możliwe, że była to jedna z najlepszych nocy, jakie przeżyłem, odkąd jestem znów w San Diego… my… nie możemy znów popełnić tego błędu.

– Wiem – rzuciłam po prostu. Bardzo się starałam zignorować jego uwagę o tym, jak wspaniała była ta noc. Bo była wspaniała, nawet więcej niż wspaniała. I nigdy nie miała się powtórzyć.

– Dziękuję ci – powiedział z ulgą. – Nie paliłem się do tej rozmowy.

Patrzyłam wszędzie, byle nie na niego. Potem wyciągnęłam z torebki klucze.

– Dobrej nocy, proszę pana.

– No właśnie… może być Maddox, kiedy nie jesteśmy w biurze. Albo… Thom… Niech będzie Maddox.

– Dobranoc – pożegnałam się, wsuwając klucz do zamka i przekręcając gałkę.

Gdy zamykałam drzwi, zobaczyłam, że Maddox z gniewną miną skręcił w stronę schodów.

Moja sofa otoczona pudłami wyglądała jak przetrzymywany zakładnik. Białe ściany bez żadnych zasłon wydawały się nieprzyjemnie zimne, nawet przy łagodnej temperaturze na zewnątrz. Poszłam prosto do sypialni, padłam na plecy i zagapiłam się w sufit.

Następny dzień zapowiadał się długi, trzeba będzie urządzić się w gabinecie i dowiedzieć, na czym stoimy w sprawie Vegas. Będę musiała rozwinąć własny system śledzenia postępów u wszystkich, ustalania, jak im idzie z bieżącymi obowiązkami i nad czym mają pracować w następnej kolejności. Takie było moje pierwsze zadanie jako kierowniczki, a pracowałam dla dowódcy, który oczekiwał perfekcji.

Zmarkotniałam.

W rogu na suficie była mała plama po wodzie. Zastanawiałam się, czy Maddox kiedyś dopuścił do przelania wanny, czy też był to po prostu przeciek gdzieś w ścianach. Przez płytę gipsową między naszymi mieszkaniami przenikał cichy stukot. Był tam, na górze, pewnie wchodził pod prysznic, co oznaczało, że się rozbierał.

Cholera.

Poznałam go jako kogoś innego niż mój szef i teraz trudno było nie pamiętać upajającego faceta, którego spotkałam w barze. Faceta będącego właścicielem ust, które opłakiwałam, zanim jeszcze opuścił moje łóżko.

Jedynym sposobem na przetrwanie czasu w San Diego były gniew i nienawiść. Musiałam się nauczyć nienawidzić Thomasa Maddoxa i miałam wrażenie, że nie zamierza mi tego utrudniać.

Półki były puste, ale niezakurzone. Gabinet kierownika, przestronniejszy, niż się spodziewałam, był wszystkim, do czego dążyłam. Jednocześnie miałam wrażenie, że z następnym krokiem natknę się na kolejny złamany szczebel na mojej drabinie kariery w FBI.

To, co przeciętnej osobie mogło się wydawać miszmaszem zdjęć, map i kserokopii, było moją metodą na ustalenie, który agent jest przydzielony do jakiego zadania, które tropy są obiecujące i który podejrzany budzi większe podejrzenia niż inni. Szczególnie jedno nazwisko przyciągało mój wzrok i wciąż wracało – dawna legenda pokera, Mick Abernathy. Jego córka, Abby, także widniała na paru czarno-białych zdjęciach wykonanych z ukrycia, chociaż jeszcze nie dotarłam do raportów o jej udziale.

Val weszła i przyglądała się z podziwem, jak wbijam ostatnią szpilkę w wystrzępiony koniec czerwonej włóczki.

– Rany, Liis. Jak długo to robiłaś?

– Całe rano – odparłam i zeszłam z krzesła, podziwiając swoje arcydzieło. Oparłam ręce na biodrach i sapnęłam. – Fantastyczne, prawda?

Val wzięła głęboki wdech. Wydawała się poruszona. Ktoś zapukał do drzwi. Odwróciłam się i ujrzałam agenta Sawyera opartego o framugę.

– Dzień dobry, Lindy. Mam kilka spraw, które chciałbym z tobą omówić, jeśli nie jesteś zajęta.

Sawyer nie wyglądał na takiego łajdaka, jak twierdziła Val. Miał świeżo przystrzyżone włosy, na tyle długie, że mógł przeczesać je palcami, ale i tak odpowiednie do pracy. Może używał nieco za dużo lakieru do włosów, ale we fryzurze Jamesa Deana prezentował się korzystnie. Kwadratowa żuchwa i równe białe zęby podkreślały błękit jego oczu. Był na swój sposób przystojny, ale miał coś szpetnego w oczach.

Val zrobiła kwaśną minę.

– Zawiadomię dozorcę, że masz śmieci w gabinecie – powiedziała, przepychając się koło niego.

– Jestem agent Sawyer – odezwał się, zrobił parę kroków i uścisnął moją rękę. – Miałem się przedstawić wczoraj, ale utknąłem w sądzie do późna.

Weszłam za biurko i spróbowałam uporządkować sterty papierów i teczek.

– Wiem. Czym mogę służyć, Sawyer?

Usiadł na jednym z dwóch pikowanych skórzanych foteli klubowych przed dużym dębowym biurkiem.

– Proszę, usiądź – powiedziałam, ostentacyjnie wskazując na fotel, na którym się usadowił.

– Taki miałem zamiar – odrzekł.

Powoli i nie odrywając wzroku od błękitnych niczym morze oczu naprzeciwko, opadłam na swoje ogromne biurowe krzesło z tak wysokim oparciem, że czułam się, jakbym zasiadała na tronie – moim tronie – a ten błazen próbował się panoszyć na moim dworze. Zmierzyłam go wzrokiem, jakby był parszywym psem.

Sawyer położył na biurku jakąś teczkę, otworzył ją i wskazał paragraf zakreślony na jaskrawopomarańczowo.

– Wcześniej napomknąłem o tym Maddoxowi, ale teraz, skoro mamy kogoś, kto może na to spojrzeć świeżym okiem…

Do gabinetu ciężkim krokiem wszedł Maddox. Sawyer zerwał się, jakby ktoś go zdzielił.

– Dzień dobry, proszę pana.

Szef po prostu wskazał skinięciem głowy w stronę wyjścia, a Sawyer czmychnął bez słowa. Maddox zatrzasnął drzwi, aż zadrżała szklana ściana, więc ja już nie musiałam tego robić.

Oparłam się o swój tron i skrzyżowałam ramiona, czekając i zarazem licząc na jakiś wredny komentarz z tych idealnych ust.

– Jak ci się podoba twój gabinet? – zapytał.

– Słucham?

– Twój gabinet – powtórzył, przemierzając go i wyciągając rękę w kierunku pustych półek. – Podoba ci się?

– Tak?

Maddox wbił we mnie spojrzenie.

– Czy to pytanie?

– Nie. Gabinet mi się podoba, proszę pana.

– To dobrze. Gdybyś czegoś potrzebowała, daj mi znać. I… – Wskazał na przeszkloną ścianę. – Jeśli ten oślizgły gnojek będzie ci zawracał głowę, masz od razu przyjść do mnie, rozumiesz?

– Potrafię sobie poradzić z Sawyerem, proszę pana.

– Gdy tylko… – zawrzał – wypowie jakąś złośliwą uwagę, będzie kwestionował twój autorytet albo będzie się do ciebie przystawiał, masz przyjść prosto do mojego gabinetu.

Będzie się do mnie przystawiał? Kogo on chce nabrać?

– Czemu przydzielił go pan do tej sprawy, skoro go pan tak bardzo nie lubi?

– Jest dobry w tym, co robi.

– Ale pan go nie poważa.

Poirytowany, przetarł oczy dwoma palcami.

– To, że muszę znosić jego bzdury, żeby wykorzystać jego talent, nie oznacza, że ty też musisz.

– Czy wydaję się panu słaba?

– Słucham? – Zmarszczył brwi.

– Czy próbuje pan podkopać moją pozycję? – Wyprostowałam się na krześle. – O to chodzi? Staram się sobie to wszystko poukładać. Chyba wyglądałoby dla pana znacznie lepiej, gdybym wyszła na marudę i dyletantkę, niż gdyby mnie pan zwyczajnie wywalił.

– Co? Nie – zaprzeczył. Wydawał się mocno zmieszany.

– Potrafię sobie poradzić z Sawyerem. Potrafię sobie poradzić ze świeżo przydzielonym mi stanowiskiem. Dam radę prowadzić ten oddział. Coś jeszcze, proszę pana?

Maddox uświadomił sobie, że ma otwarte usta, i szybko je zamknął.

– To wszystko, agentko Lindy.

– Świetnie. Mam pracę do wykonania.

Otworzył drzwi, wsunął ręce do kieszeni spodni, skinął głową i wyszedł, kierując się w stronę drzwi bezpieczeństwa. Spojrzałam na zegar. Doskonale wiedziałam, dokąd zmierza.

Do środka wbiegła Val z oczami szeroko otwartymi ze zdziwienia.

– Ja pierniczę, co to było?

– Nie mam pojęcia, ale się dowiem.

– Wczoraj wieczorem tak szybko wyszedł z pubu. Odprowadził cię do domu?

– Nie – odparłam, wstając.

– Kłamiesz.

Zignorowałam to.

– Muszę się trochę wyszaleć. Chcesz się przyłączyć? – zaproponowałam.

– Siłownia, gdy jest w niej dowódca? Ani mi się śni. Nie powinnaś na niego naciskać, Liis. Rozumiem, że między wami trwa jakaś dziwaczna rywalizacja, ale on słynie ze swojego charakterku.

Podniosłam z podłogi swoją torbę sportową i przerzuciłam ją przez ramię.

– Jeśli chce, żebym się wycofała, będę naciskać.

– Jak długo? Aż go doprowadzisz do ostateczności?

Pomyślałam nad tym przez chwilę.

– Przyszedł tutaj wkurzony na Sawyera.

– Sawyer to palant. – Val wzruszyła ramionami. – On wszystkich wkurza.

– Nie, mam dziwne wrażenie, że Maddox był… Zdaję sobie sprawę, jak to brzmi, ale zachowywał się jak zazdrosny były chłopak. Jeśli nie o to chodzi, to myślę, że awansował mnie, żebym wyszła na niekompetentną. Pasuje to do tego, co powiedziałaś o nim wcześniej, i do tego, jak się do mnie odnosił, zanim dostałam awans.

Val sięgnęła do kieszeni i otworzyła małą torebkę z preclami. Włożyła jeden do ust i zaczęła go przeżuwać; przywodziła mi na myśl chomika.

– Skłaniam się ku twojej teorii, że Maddox jest zazdrosny, ale to niemożliwe. Po pierwsze, nigdy nie był zazdrosny o Sawyera. – Skrzywiła się. – Po drugie, to do niego niepodobne, odkąd przez tę dziewczynę znienawidził wszystko, co ma cipkę.

Chciałam jej przypomnieć, że przede mną też z nikim nie spał, ale to by sugerowało, że zależało mi na tym, żeby był zazdrosny, a to nieprawda.

– Dlaczego myślisz, że to jej wina? – spytałam. To pytanie zmusiło ją do zastanowienia.

– Na tych pustych półkach kiedyś stało kilka jej oprawionych zdjęć. Wszyscy wiedzieli, jak Maddox się trudzi, żeby wykonywać swoje obowiązki i kochać ją tak, jak według niego zasługuje. Teraz nikt o tym nie rozmawia. Nie dlatego, że on zrobił coś złego, ale dlatego, że złamała mu serce i nikt nie chce go unieszczęśliwiać jeszcze bardziej.

Zignorowałam jej słowa.

– Jestem analityczką wywiadu, Val. Mam we krwi zbieranie okruchów informacji i tworzenie teorii.

– A co to ma do rzeczy? – Zmarszczyła nos. – Próbuję dowieść, że nie jest zazdrosny o Sawyera.

– Nigdy nie mówiłam, że jest.

– Ale chcesz, żeby był. – Val emanowała pewnością, że ma rację. To było nieznośne.

– Chcę się dowiedzieć, czy mam co do niego rację. Chcę się dowiedzieć, czy próbuje mnie pogrążyć. Chcę zedrzeć tę jego powłokę i zobaczyć, co jest pod spodem.

– Nic, co by ci się spodobało.

– Zobaczymy – powiedziałam i przeszłam obok niej, kierując się do drzwi.

Rozdział 5

MADDOX PRZERWAŁ W POŁOWIE brzuszka i westchnął.

– Żartujesz.

– Nie – rzuciłam, zmierzając prosto do damskiej szatni.

Opadł płasko plecami na ławkę, na której siedział, zgiął nogi i mocno wsparł stopy na podłodze.

– Chcesz, żebyśmy się znienawidzili? – spytał, patrząc na sufit. – Odnoszę wrażenie, że tak.

– Nie pomyliłeś się za bardzo – odparłam, przeciskając się przez wahadłowe drzwi.

Wyjęłam z małej torby sportowej strój do ćwiczeń, zsunęłam z bioder granatową ołówkową spódnicę i rozpięłam jasnoniebieską bluzkę, a potem zmieniłam stanik na sportowy biustonosz. To było wprost zdumiewające, jak dzięki temu jednemu kawałkowi materiału moje skromne krągłości zastąpiła sylwetka dwunastoletniego chłopca.

Sala, wzdłuż której ciągnęły się szatnie i plakaty motywacyjne, nie cuchnęła, jak oczekiwałam, stęchlizną i przepoconymi sneakersami. W powietrzu dominowała nuta środka dezynfekującego i świeżej farby.

Kiedy zmierzałam do najbliższej bieżni, Maddox kończył brzuszki. Moje adidasy cmokały, gdy stawiałam stopy na gumowej podłodze i je od niej odrywałam. Weszłam na pas urządzenia i przewlekłam dół białego T-shirtu FBI przez klamrę zabezpieczającą.

– Czemu teraz? – spytał z drugiej strony pomieszczenia. – Czemu musisz tu być podczas mojej przerwy obiadowej? Nie możesz ćwiczyć rano albo wieczorem?

– Widziałeś tę salę rano i po pracy? Wszystkie miejsca zajęte. Najlepsza pora dnia, żeby porządnie poćwiczyć, nie lawirując między spoconymi ludźmi, to twoja przerwa obiadowa, bo nikt nie chce tu przychodzić, kiedy tu jesteś.

– Bo im nie pozwalam.

– Prosisz mnie, żebym wyszła? – spytałam, spoglądając na niego przez ramię.

– Chodzi ci o to, czy każę ci wyjść?

– Jak zwał, tak zwał. – Wzruszyłam ramionami.

Przesunął w zamyśleniu wzrokiem po moich obcisłych legginsach, po czym opuścił ławkę i zaczął podciągać obie nogi niemal do piersi na podwójnych drążkach. Nic dziwnego, że miał ośmiopak, skoro ćwiczył w ten sposób pięć razy w tygodniu. Pot skapywał mu z włosów, a cały tors lśnił.

Udałam, że tego nie zauważam, i przycisnęłam guzik, by uruchomić bieżnię. Pas ruszył gładko do tyłu, zmiana prędkości sprawiła, że poczułam pod stopami znajome drganie. Włożyłam w uszy słuchawki, by zapomnieć, że mam za sobą Maddoxa udoskonalającego doskonałość, pomogło mi też zwiększenie prędkości i pochylenie bieżni.

Po paru minutach wyjęłam z ucha jedną słuchawkę i upuściłam ją na bark. Odwróciłam się, by spojrzeć na lustrzaną ścianę po lewej, i odezwałam się do odbicia Maddoxa:

– A tak w ogóle przejrzałam cię.

– Ach, tak? – odparł Maddox dyszący za mną.

– A żebyś wiedział, że tak.

– Co to, u diabła, ma znaczyć?

– Nie pozwolę ci tego zrobić.

– Czy naprawdę myślisz, że próbuję cię sabotować? – Wydawał się rozbawiony.

– A nie?

– Już ci powiedziałem, że nie. – Po krótkiej pauzie stanął obok bieżni i oparł rękę na uchwytach bezpieczeństwa. – Wiem, że zrobiłem na tobie złe wrażenie, Lindy. Co prawda nie było to niezamierzone, ale chodzi mi o to, by agenci byli coraz lepsi, a nie, by rujnować ich kariery.

– Czy to dotyczy też Sawyera?

– Agent Sawyer dopuścił się w naszym oddziale czynów, o których nic nie wiesz.

– A więc mnie oświeć.

– Nie ja to powinienem opowiadać.

– I to wszystko? – Uśmiechnęłam się znacząco.

– Nie rozumiem, co masz na myśli.

– Nie pozwalasz mu rozmawiać ze mną z powodu historii kogoś innego?

– Po prostu lubię wchodzić mu w drogę. – Wzruszył ramionami.

– Czyli kiedy dostałeś napadu złości w moim gabinecie po tym, jak agent Sawyer wyszedł, wchodziłeś mu w drogę. No dobrze.

Maddox pokręcił głową i odszedł. Sięgnęłam po słuchawkę, żeby na powrót włożyć ją do ucha, ale znów pojawił się przy moim boku.

– Czyli jestem dupkiem, bo trzymam takiego złamasa jak Sawyer z dala od ciebie?

Nacisnęłam guzik i bieżnia się zatrzymała.

– Nie potrzebuję, żebyś mnie chronił – sapnęłam.

Maddox zaczął coś mówić, ale potem znów się oddalił.

Tym razem przecisnął się przez drzwi męskiej szatni.

Po ośmiu minutach zżymania się na jego zachowanie zeskoczyłam z bieżni i gniewnie wkroczyłam do męskiej przebieralni.

Maddox opierał się jedną dłonią o zlew, a w drugiej trzymał szczoteczkę do zębów. Miał mokre włosy i był okryty jedynie ręcznikiem.

Splunął, przepłukał usta, po czym zastukał szczoteczką o zlew.

– Czym mogę służyć? – odezwał się.

Przestąpiłam z nogi na nogę.

– Może i potrafisz oczarować wszystkie szychy aż po dyrektora, ale mam cię na oku. Nie myśl ani przez chwilę, że nie potrafię przejrzeć twoich bzdur. Nigdzie się nie wybieram, więc w cokolwiek tu pogrywasz, możesz już przestać.

Upuścił szczoteczkę do zlewu i ruszył w moją stronę.

Cofnęłam się, przyśpieszając kroku, gdy on też to zrobił. Uderzyłam plecami o ścianę i wydałam stłumiony okrzyk. Maddox plasnął dłońmi o ścianę po obu moich stronach, nad moją głową. Był tuż przy mojej twarzy, wciąż ociekający wodą po niedawnym prysznicu.

– Awansowałem cię na kierowniczkę, agentko Lindy. Skąd myśl, że chcę, żebyś odeszła?

Uniosłam głowę.

– Twoja bzdurna historyjka o Sawyerze nie trzyma się kupy.

– Co mam ci powiedzieć?

Wyczuwałam miętowy zapach w jego oddechu i woń żelu do kąpieli na jego skórze.

– Chcę prawdy.

Maddox pochylił się i musnął nosem moją brodę. Kolana niemal ugięły się pode mną, gdy dotknął ustami mojego ucha.

– Możesz mieć, cokolwiek zechcesz. – Odchylił się i spuścił wzrok na moje wargi.

Wstrzymałam oddech i zebrałam się w sobie, gdy przysunął się bliżej i przymknął oczy.

Zatrzymał się tuż przy moich ustach.

– Powiedz to – szepnął. – Powiedz, że chcesz, żebym cię pocałował.

Przesunęłam palcami po jego naprężonym brzuchu, rozsmarowując na nim krople wody, aż dotknęłam brzegu ręcznika. Każdy nerw w moim ciele błagał, bym powiedziała „tak”.

– Nie. – Przecisnęłam się koło niego i wyszłam za drzwi.

Wkroczyłam znów na bieżnię, wybrałam największą prędkość i ponownie wsunęłam słuchawki do uszu. Zmieniałam piosenki, póki nie rozbrzmiała jakaś szybka.

Czterdzieści pięć minut później, zdyszana i spocona, zwolniłam tempo i zaczęłam maszerować z dłońmi wspartymi o biodra. Trochę ochłonęłam, wzięłam prysznic, ubrałam się i spięłam wilgotne włosy w kok.

Val czekała na mnie po drugiej stronie krytego pasażu.

– Jak poszło? – spytała, szczerze zaniepokojona.

Szłam dalej w kierunku wind, a Val dotrzymywała mi kroku.

Starałam się, jak mogłam, by moja postawa i mina pozostały rozluźnione.

– Biegałam. Było świetnie.

– Kłamiesz.

– Odpuść, Val.

– Po prostu… biegałaś? – Wyglądała na zdezorientowaną.

– Tak. Jak tam twój lunch?

– Wzięłam coś na wynos: kanapkę z masłem orzechowym i galaretką winogronową. Wrzeszczał na ciebie?

– Nie.

– Próbował cię wywalić?

– Nie.

– Nie rozumiem…

– Co tu jest do rozumienia? – Zachichotałam. – Nie jest potworem. Właściwie na ten moment mógłby pomyśleć, że to ja jestem potworem.

Weszłyśmy razem do windy. Nacisnęłam guzik naszego piętra. Val zrobiła krok w moją stronę, podchodząc na tyle blisko, że musiałam się odchylić.

– Ale on jest potworem – powiedziała z naciskiem. – Jest wredny i bezwzględny i wrzeszczy na ludzi, kiedy wchodzą do siłowni podczas jego godziny, nawet jeśli chcą tylko zabrać zostawiony but. Wiem to. Byłam tą osobą. Krzyczał na mnie, całkiem mu odwaliło, bo próbowałam zabrać pieprzony zapomniany but. – Ostatnie słowa wymówiła powoli i dobitnie, jakby stała przed pstrykającą palcami publicznością na slamie poetyckim.

– Może się zmienił.

– Odkąd się tu pojawiłaś? W ciągu trzech dni? Nie.

Zdenerwował mnie jej lekceważący ton.

– Odrobinę przesadzasz.

– Chcesz powiedzieć: dramatyzuję?

– Tak.

– Zawsze mówię w ten sposób.

– Dramatycznie?

– Tak. Przestań się doszukiwać czegoś, co mogłabyś osądzić, i usłysz, co próbuję powiedzieć.

– Dobra – ucięłam.

Drzwi windy się otworzyły. Wyszłam na korytarz.

Val podążyła za mną w kierunku drzwi bezpieczeństwa.

– Joel nalegał, żebym zjadła moją kanapkę w jego gabinecie – odezwała się po chwili.

– Kto to jest Joel?

– Agent Marks. Uważaj. Napisał do mnie esemesa wczoraj wieczorem. Pisał, że Maddox jest jakiś dziwny. Jego młodszy brat bierze ślub w następnym miesiącu… właściwie to ponowny ślub. Nie, jeszcze coś innego.

– Może odnawia przysięgę? – Skrzywiłam się. Val wycelowała we mnie palec.

– Tak.

– Czemu mi to opowiadasz?

– Spotka, no wiesz… ją.

– Tę, na której się sparzył?

– Tak. Kiedy ostatnim razem pojechał do domu i się z nią spotkał, wrócił jakiś inny. – Zmarszczyła nos. – Nie w dobrym sensie. Był załamany. To było straszne.

– Aha.

– Denerwuje się tą podróżą. Powiedział Marksowi… To tajne jak cholera, słyszysz?

– Gadaj. – Wzruszyłam ramionami.

– Powiedział Marksowi, że dosyć się cieszy, że się tu przeniosłaś.

Weszłam do mojego gabinetu i zaprosiłam Val nikłym uśmiechem, a ona minęła mnie niedbałym krokiem. Gdy drzwi gładko wpasowały się we framugę, ostentacyjnie się upewniłam, czy są zamknięte, a potem szybko odwróciłam się do nich plecami. Drewno było zimne i szorstkie, czułam to nawet przez bluzkę.

– O mój Boże, Val! Co ja mam zrobić? – syknęłam z udawaną paniką. – On dosyć się cieszy? – Zrobiłam najokropniejszą minę, jaką zdołałam, a potem zaczęłam dyszeć.

Przewróciła oczami i padła na mój tron.

– Odpieprz się.

– Nie możesz mi mówić, żebym się odpieprzyła, gdy siedzisz na moim krześle.

– Mogę, jeśli się ze mnie nabijasz. – Pochyliła się, a spodnie naciągnęły jej się na czarnej skórze siedzenia. – Mówię ci, to ważna sprawa. To do niego niepodobne. On się nie cieszy ani nawet nie „dosyć cieszy”. Nienawidzi całego świata.

– No dobra, ale naprawdę się tu nie wykazałaś, Val. Nawet jeśli to nietypowe, robisz z igły widły.

– Mówię ci, obaliłaś jego igłę. – Uniosła brew.

– Masz lepsze rzeczy do roboty, Val, i ja też.

– Drinki wieczorem?

– Muszę się rozpakować.

– Pomogę ci. I przyniosę wino.

– Załatwione – powiedziałam, gdy wychodziła z gabinetu.

Czułam pewną ulgę, siedząc na swoim krześle. Byłam ukryta, choć na widoku, plecy miałam osłonięte, ciało otoczone wysokimi do pasa poręczami. Zastukałam palcami w klawiaturę i białe pole hasła na monitorze wypełniły małe czarne kropki. Przypomniałam sobie, jak pierwszy raz logowałam się do systemu i jak na widok logo FBI na ekranie szybciej zabiło mi serce. Niektóre rzeczy nigdy się nie zmieniają.

Moja skrzynka odbiorcza była pełna wiadomości od wszystkich agentów o postępach, wątpliwościach i tropach. Szczególnie rzucało się w oczy nazwisko Constance, więc w nie kliknęłam.

Agentko Lindy,

dowódca okręgowy biura Maddox prosi o spotkanie o 15.00 w celu omówienia postępów. Proszę zarezerwować sobie czas.

Constance

Cholera.

Każda mijająca minuta po przeczytaniu tego maila była bardziej męcząca niż wcześniejsza wyprawa do siłowni. Pięć minut przed trzecią zakończyłam bieżące zadanie i ruszyłam korytarzem.

Długie czarne rzęsy Constance zatrzepotały, gdy mnie dostrzegła. Dotknęła ucha. Z jej czerwonych warg popłynęły niedosłyszalne dla mnie słowa. Odwróciła się nieznacznie w stronę drzwi gabinetu Maddoxa. Platynowoblond włosy opadły jej za ramię, a potem przefrunęły z powrotem miękką falą. Chyba wróciła do rzeczywistości i uśmiechnęła się do mnie.

– Proszę wejść, agentko Lindy.

Kiwnęłam głową, zauważając, że gdy mijałam jej nieduże biurko, ani na chwilę nie odrywała ode mnie wzroku. Nie była tylko asystentką Maddoxa. Była jego psem stróżującym w postaci drobnej blondynki.

Odetchnęłam i przekręciłam wypolerowaną niklowaną gałkę.

W gabinecie Maddoxa dominowały mahoń i puszyste dywany, ale półki były puste i smutne jak u mnie, bez zdjęć rodziny i ozdóbek, które sugerowałyby, że wiedzie jakieś życie poza FBI. Na ścianach wisiały pamiątkowe plakiety i wyróżnienia oraz zdjęcie, na którym ściska rękę dyrektora.

Na biurku stały trzy ramki odwrócone do mnie tyłem. Denerwowało mnie, że nie mogę zobaczyć, co w nich jest. Zastanawiałam się, czy są tam jej zdjęcia.

Maddox stał w swoim granatowym garniturze, z jedną ręką w kieszeni, wpatrując się w piękny widok za narożnym oknem.

– Proszę usiąść, Lindy.

Usiadłam.

Odwrócił się.

– Mam pewien dylemat… może mogłabyś mi pomóc.

Z jego ust mogły paść dziesiątki rozmaitych wypowiedzi.

Akurat tej nie brałam pod uwagę.

– Przepraszam pana. Co to takiego?

– Odbyłem wcześniej spotkanie z agentem prowadzącym i wydaje mu się, że mogłabyś stać się rozwiązaniem pewnego powstałego niedawno problemu – powiedział, w końcu siadając na krześle.

Żaluzje przepuszczały ostre światło popołudniowego słońca odbijające się oślepiającym blaskiem od już i tak lśniącej powierzchni biurka. Mebel był na tyle duży, że mogło przy nim siedzieć sześć osób, i pewnie tak ciężki, że nie udźwignęłoby go dwóch mężczyzn. Uniosłam palce stóp i wsunęłam je wygodnie pomiędzy biurko a dywanik. Wypuściłam powietrze, czując się na tyle stabilnie, by nie zwaliła mnie z nóg żadna niespodzianka, którą zaskoczy mnie Maddox.

Rzucił na biurko jakąś teczkę i przesunął ku mnie, zatrzymując ją tuż przed krawędzią. Podniosłam ją i przytrzymałam grubą stertę papierów, ale byłam zbyt rozkojarzona wcześniejszym stwierdzeniem Maddoxa, żeby ją otworzyć.

– Agent prowadzący Polanski uważa, że stanowię rozwiązanie? – powtórzyłam podejrzliwie.

Albo mocno nie doceniałam swojej wartości, albo Maddox pieprzył od rzeczy.

– Po prostu przeczytaj – powiedział, znowu wstając i podchodząc do okna. Musiał być zdenerwowany, na co wskazywały surowy wyraz twarzy i sztywna postawa.

Otworzyłam grubą tekturową teczkę na pierwszej stronie, a potem kontynuowałam przeglądanie licznych FD-302, zdjęć z ukrycia i listy ofiar. Jeden z raportów zawierał oskarżenia i zapis procesu pewnego studenta, niejakiego Adama Stocktona. Był organizatorem nielegalnych walk i został skazany na dziesięć lat więzienia. Większość tych informacji przerzuciłam, wiedząc, że nie to chciał mi pokazać Maddox. Kilka zdjęć przedstawiało jakiegoś mężczyznę, który wyglądał trochę jak on – był podobnego wzrostu, ale króciutko ostrzyżony i z ramionami pokrytymi tatuażami. Duża część fotografii przedstawiała ładną dziewczynę po dwudziestce, z oczami zbyt mądrymi jak na jej wiek. Na niektórych zdjęciach byli sami, ale na większości razem. Rozpoznałam w niej dziewczynę z kilku kadrów, które umieściłam na ścianie mojego gabinetu – córkę Abernathy’ego. Chłopak z króciutkimi włosami i Abby byli najwyraźniej parą, ale sposób, w jaki się obejmowali, pozwalał mi przypuszczać, że ich związek jest czymś świeżym i namiętnym. Jeśli nie, byli w sobie bardzo zakochani. On prawie na każdym ujęciu przyjmował postawę obronną, ale ona stała u jego boku w ogóle nieprzestraszona. Zastanawiałam się, czy on uświadamia sobie, że stoi w ten sposób, kiedy jest przy niej.

Oboje byli studentami Uniwersytetu Eastern. Dalsze materiały mówiły o pożarze, w którym spłonął jeden z budynków kampusu i w którym zginęło sto trzydzieścioro dwoje studentów – nocą.

Zanim zapytałam, dlaczego tylu młodych ludzi przebywało tak późno w piwnicy uczelnianego budynku, odwróciłam stronę i znalazłam odpowiedź – przemieszczający się z miejsca na miejsce krąg walk. Ten sobowtór Maddoxa był podejrzanym.

– Jezu Chryste. Co to jest? – zapytałam.

– Czytaj – polecił, wciąż odwrócony do mnie plecami.

Niemal od razu wpadły mi w oko dwa nazwiska – Maddox i Abernathy. Po paru kolejnych stronach wszystko nabrało sensu. Podniosłam wzrok na szefa.

– Twój brat jest mężem córki Abernathy’ego?

Maddox nawet nie drgnął.

– Żartujesz sobie ze mnie.

Westchnął i w końcu się do mnie odwrócił.

– Chciałbym, żeby tak było. Odnawiają przysięgę pod koniec przyszłego miesiąca w Saint Thomas, żeby mogła być przy tym rodzina. Ich pierwszy ślub odbył się w Las Vegas prawie rok temu…

Uniosłam raport.

– Ledwie parę godzin po pożarze. Sprytna jest – zauważyłam.

Maddox podszedł powoli do biurka i ponownie usiadł. Nie potrafił usiedzieć spokojnie, co powodowało u mnie jeszcze większe napięcie niż to, które było widać po nim.

– Skąd myśl, że to był jej pomysł? – zapytał.

– On nie wygląda na faceta, który pozwalałby swojej dziewczynie go ratować – odparłam, przypominając sobie jego pozę na zdjęciach.

Maddox zaśmiał się i spuścił wzrok.

– Nie jest facetem, który pozwalałby się komukolwiek ratować, i dlatego to będzie szczególnie trudne. Agent prowadzący Polanski upiera się, że potrzebuję wsparcia, a ja muszę się z nim zgodzić.

– Wsparcia w czym?

– Będę musiał mu to przekazać po ślubie.

– Że wyszła za niego, żeby mu dać alibi?

– Nie. – Pokręcił głową. – Abby wyszła za mojego brata, ale zrobiła to z miłości. – Zmarszczył brwi. – Poznanie prawdy go załamie, nawet jeśli ona próbowała go uratować.

– Czy zawsze robisz to, co najlepsze dla twoich braci?

Spuścił wzrok na fotografie, których nie mogłam zobaczyć.

– Nawet nie masz pojęcia. – Westchnął. – Po pożarze robiłem, co mogłem, ale jak widać na liście ofiar, dziesięcioletni wyrok dla Adama nie załatwi sprawy. Adam został obciążony dwustu sześćdziesięcioma czterema zarzutami nieumyślnego spowodowania śmierci, dwoma na każdą ofiarę.

– Jakim cudem prokuratorowi okręgowemu uszło to płazem?

– Adam został oskarżony z dwóch różnych paragrafów. Karalne zaniedbanie prowadzące do nieumyślnego spowodowania śmierci i wykroczenie nieumyślnego spowodowania śmierci.

Skinęłam głową.

– Miałem związane ręce – ciągnął Maddox. – Nie mogłem pomóc bratu, dopóki nie wyjawiłem Polanskiemu sekretu, który uczynił mnie jednym z najmłodszych dowódców w historii FBI. Miałem pewne dojście. Prawie mi nie uwierzył. Mój młodszy brat był chłopakiem, a teraz mężem córki podejrzanego zamieszanego w jedną z największych spraw: Micka Abernathy’ego. Przekonałem Polanskiego, za zgodą dyrektora oczywiście, by odstąpił od oskarżeń, jeśli Travis zgodzi się pracować z nami, ale rozwiązanie tej sprawy zajmie dłużej niż wyrok, jaki mógłby dostać.

– Będzie wtyczką?

– Nie.

– Werbuje go FBI? – spytałam zdumiona.

– Tak. Tyle że on tego jeszcze nie wie.

Skrzywiłam twarz z niesmakiem.

– Po co mu to mówić w dzień ślubu?

– Nie powiem mu wtedy. Zrobię to następnego ranka, zanim wyjadę. Trzeba to załatwić osobiście, a nie wiem, kiedy zobaczę go znowu. Nie jeżdżę już do domu.

– A jeśli się na to nie zgodzi?

Maddox zrobił długi wydech, poruszony tą myślą.

– Pójdzie do więzienia.

– A gdzie wkraczam ja?

– Po prostu… mnie wysłuchaj. To był w stu procentach pomysł agenta prowadzącego. Tak się składa, że ma rację.

– Z czym? – Myśli kotłowały mi się w głowie, a moja cierpliwość się wyczerpywała.

– Potrzebuję partnerki na ślub. Potrzebuję kogoś z FBI, kto weźmie udział w rozmowie i będzie jej świadkiem. Nie wiem, jak on zareaguje. Agentka będzie dobrym buforem. Polanski uważa, że jesteś idealną kandydatką.

– Dlaczego ja?

– Wspomniał twoje nazwisko.

– A co z Val? Co z Constance?

Maddox się wzdrygnął, a potem zapatrzył na swój palec, którym postukiwał o biurko.

– Zaproponował kogoś, kto będzie pasował.

– Pasował – powtórzyłam skonfundowana.

– Dwóch moich braci jest zakochanych w kobietach, którym… brakuje finezji.

– Mnie brakuje finezji? – spytałam, wskazując na siebie. – A poznałeś Val?

– Widzisz? – Maddox wskazał na mnie dłonią. – Dokładnie to samo powiedziałaby Abby. Albo… Camille, dziewczyna Trenta.

– Dziewczyna Trenta?

– Mojego brata.

– Twój brat Trent. I Travis. A ty jesteś Thomas. Kogo przegapiłam? Tygryska i Tuptusia?

Maddoxa to nie bawiło.

– Taylora i Tylera. Są bliźniakami. I są pomiędzy Trentem a mną.

– Skąd te „T”? – Musiałam zapytać, ale byłam już nad wyraz rozdrażniona całą tą konwersacją.

– To jakiś zwyczaj ze Środkowego Zachodu. – Westchnął. – Nie wiem. Lindy, musisz pojechać ze mną na ślub mojego brata. Musisz mi pomóc go przekonać, żeby nie wylądował w więzieniu.

– Nie powinno ci być trudno go nakłonić. FBI to o wiele lepszy wybór niż więzienie.

– Będzie tajniakiem. Będzie musiał zachować to w tajemnicy przed żoną.

– No i?

– On naprawdę kocha swoją żonę.

– Podobnie jak inni tajni agenci – warknęłam, nie żywiąc choćby odrobiny współczucia.

– Travis ma za sobą różne przejścia. Jego związek z Abby zawsze był wybuchowy i Travis uważa szczerość za swój obowiązek wobec niej.

– Maddox, nudzisz mnie. Nasi tajni agenci po prostu mówią swoim drugim połówkom, że nie mogą rozmawiać o pracy, i już. Czemu on nie może tego zrobić?

– Nie może jej powiedzieć niczego. Będzie tajniakiem w śledztwie, które może obciążyć ojca Abby. To z pewnością stałoby się problemem w ich małżeństwie. Niechętnie zaryzykuje coś, co mogłoby oznaczać jej utratę.

– Przyzwyczai się. Damy mu po prostu jakieś proste, mocne alibi i będzie się tego trzymał.

Maddox pokręcił głową.

– Nic w tym nie jest proste, Liis. Będziemy musieli być wyjątkowo kreatywni, żeby Abby niczego się nie domyśliła. – Westchnął i podniósł wzrok na sufit. – Sprytna z niej bestia.

Zmrużyłam oczy, bo moją nieufność wzbudził fakt, że zwrócił się do mnie po imieniu…

– Agent prowadzący chce, żebym pojechała. A ty chcesz?

– To niezły pomysł.

– Przyjaźń między nami jest kiepskim pomysłem, ale udawanie pary przez cały weekend nie?

– Travis… to ciężki przypadek.

– Myślisz, że zacznie rozrabiać?

– Wiem, że zacznie.

– Zakładam, że nie chcesz, żebym go zastrzeliła, jeśli to zrobi.

Maddox spojrzał na mnie gniewnie.

– W takim razie mogę zastrzelić ciebie? – zapytałam. Przewrócił oczami, a ja uniosłam ręce. – Próbuję tylko zrozumieć moją rolę w tym wszystkim.

– Travis nie radzi sobie, kiedy nie ma wyboru. Jeśli pomyśli, że może przez to stracić Abby, będzie walczył. Czy utraci ją przez kłamstwo, czy przez odsiadkę, żaden wybór nie jest dobry. Może odrzucić tę propozycję.

– Aż tak ją kocha?

– Nie sądzę, żeby tym słowem dało się opisać, co do niej czuje. Zagrozić mu jej utratą to jak zagrozić jego życiu.

– To strasznie… dramatyczne.

Maddox zastanowił się nad tym.

– Dramat to sedno ich związku.

– Odnotowałam.

– Dzień przed ślubem Trent organizuje wieczór kawalerski: niespodziankę w moim rodzinnym mieście, Eakins w stanie Illinois.

– Słyszałam o nim – powiedziałam. Maddox spojrzał na mnie skonfundowany, więc wyjaśniłam: – Parę razy mijałam zjazd do niego, gdy jechałam do Chicago albo stamtąd wracałam.

Skinął głową.

– Następnego dnia pojedziemy na międzynarodowe lotnisko O’Hare i polecimy stamtąd do Saint Thomas. Poproszę Constance, żeby wysłała ci maila z datami i planem podróży.

Tak szybki powrót do rodzinnych stron po wyjeździe stamtąd budził we mnie mieszane uczucia.

– Dobrze.

– Jak już wspomniałem, będziemy udawać parę. Moja rodzina jest przekonana, że pracuję w marketingu, i chciałbym, żeby tak zostało.

– Nie wiedzą, że jesteś agentem FBI?

– Zgadza się.

– Mogę spytać dlaczego?

– Nie.

Zamrugałam.

– No dobrze. Jak przypuszczam, w Eakins i Saint Thomas będziemy dzielić pokój w hotelu.

– Zgadza się.

– Coś jeszcze?

– Na razie nie.

Wstałam.

– Życzę panu miłego popołudnia.

Odchrząknął, najwyraźniej zaskoczony moją reakcją.

– Dziękuję, agentko Lindy.

Odwróciłam się na pięcie, by opuścić jego gabinet, świadoma wszystkiego – jak szybko idę, jak kołyszą się moje ramiona, nawet jak mam wyprostowaną sylwetkę. Nie chciałam dać niczego po sobie poznać. Sama nie wiedziałam, co czuję na myśl o zbliżającej się podróży, i z całą pewnością nie chciałam, żeby on się nad tym zastanawiał.

Wróciłam do swojego gabinetu, zamknęłam drzwi i ciężko opadłam na krzesło. Położyłam na biurku nogi skrzyżowane w kostkach.

W drzwi zastukał knykciami agent Sawyer i wpatrzył się wyczekująco we mnie przez szklaną ścianę. Odprawiłam go machnięciem dłoni.

Maddox cieszył się, że przeniosłam się do San Diego, a agent prowadzący uważał, że brakuje mi finezji – nawet bardziej niż Val „Odpieprz się” czy agentce „Zdzirze” Davies. Spojrzałam na swoją świeżo wyprasowaną jasnoniebieską koszulę i spódnicę do kolan.

Mam tę całą pieprzoną finezję. Co, jestem nietaktowna tylko dlatego, że nie boję się mieć swojego zdania?

Cała twarz poczerwieniała mi od gniewu. Myślałam, że minęły już czasy, kiedy kobiety w FBI nazywano cycatkami i babami. Większość mężczyzn, którzy wypowiadali seksistowskie uwagi, była szybko uciszana przez innych agentów płci męskiej, nawet kiedy nie było w pobliżu żadnych kobiet.

Brak finezji? Ja mu jeszcze pokażę pieprzoną finezję.

Zakryłam usta, chociaż nie powiedziałam tego na głos.

Może i mieli rację.

Dwa razy przenikliwie zabrzęczał dzwonek telefonu stacjonarnego. Podniosłam słuchawkę i przyłożyłam do ucha.

– Lindy.

– Tu Maddox.

Wyprostowałam się na krześle, chociaż nie mógł mnie zobaczyć.

– Jest jeszcze jeden powód, dla którego jesteś dobrą kandydatką, chociaż nie wspomniałem o tym agentowi prowadzącemu.

– Słowo daję, siedzę jak na szpilkach – rzuciłam monotonnym głosem.

– Mamy udawać parę, a ja… myślę, że jesteś jedyną agentką, która czuje się ze mną na tyle swobodnie, żeby odegrać tę rolę.

– Nie mam pojęcia dlaczego.

Na linii zapadła cisza na dobre dziesięć sekund.

– Żartowałam. Dobrze wiedzieć, że wybraliście mnie nie tylko dlatego, że agent prowadzący uważa, że nie mam klasy.

– Wyjaśnijmy sobie jedno. Żaden z nas nie powiedział, że nie masz klasy.

– Ty w pewnym sensie powiedziałeś.

– Nie to miałem na myśli. Uciszyłbym ciosem w krtań każdego, kto by kiedykolwiek powiedział coś takiego o tobie.

Teraz to po mojej stronie linii zapadła cisza.

– Dzię… dziękuję.

Nie wiedziałam, co innego powiedzieć.

– Czekaj na maila od Constance.

– Tak, proszę pana.

– Miłego dnia, Lindy.

Odłożyłam telefon na podstawkę i ułożyłam nogi na biurku tak jak poprzednio, rozmyślając nad podróżą, którą mieliśmy odbyć za siedem tygodni. Miałam spędzić kilka nocy sam na sam z Maddoxem, udając jego dziewczynę, i w ogóle mnie to nie martwiło, chociaż chciałam, żeby tak było.

Starałam się nie uśmiechać. Nie chciałam się uśmiechać, więc zamiast tego zmarszczyłam brwi i było to największe kłamstwo, jakie mi się przydarzyło, od kiedy powiedziałam Jacksonowi – i sobie – że byłam z nim szczęśliwa w Chicago.

Val lekko zapukała w szybę, a potem postukała w zegarek na swoim nadgarstku. Skinęłam głową, a ona odeszła.

Nie byłam pewna, jak wiele szczegółów pozwoliłby mi zdradzić Maddox. Zachowywanie w tajemnicy naszej pierwszej nocy i celu mojego pobytu w oddziale piątym przysparzało już wystarczająco dużo trudności. Niestety, Val była moją jedyną przyjaciółką w San Diego i tak się składało, że jej supermocą było odgadywanie prawdy.

Rozdział 6

SFRUSTROWANA WPLĄTAŁAM PALCE WE WŁOSY, starając się skupić na słowach na ekranie. Gapiłam się w komputer przez ponad dwie godziny i wszystko zaczęło mi się rozmazywać przed oczami.

Żaluzje na zewnętrznych oknach były spuszczone, ale już parę godzin wcześniej przez szczeliny przesączyły się promienie późnopopołudniowego słońca, które następnie zaszło. Najpierw studiowałam akta sprawy Travisa, a resztę wieczoru spędziłam na szukaniu sposobów na uratowanie go od odsiadki za nieumyślne spowodowanie śmierci studentów. Wykorzystanie go jako wtyczki było jednak nie tylko najlepszym pomysłem, ale też jedynym pomysłem. Na nieszczęście dla Travisa jego brat był tak dobry w swojej pracy, że zdaniem zwierzchników FBI zatrudnienie kolejnego Maddoxa przyniosłoby same korzyści. Tak więc nie miał zostać jedynie wtyczką. Biuro chciało go zwerbować.

Rozległo się pukanie. Agent Sawyer wsunął jakąś teczkę do metalowego pojemnika przykręconego do drzwi. Pojemnik był tam po to, by agenci nie zawracali mi głowy każdą prośbą o zatwierdzenie, ale Sawyer uchylił drzwi i zajrzał do środka z szerokim śnieżnobiałym uśmiechem na twarzy.

– Już późno – powiedział.

– Wiem – odparłam, opierając brodę na nasadzie dłoni.

Nie odrywałam wzroku od ekranu.

– Dziś piątek.

– Zdaję sobie sprawę – oznajmiłam. – Miłego weekendu.

– Pomyślałem, że może chciałabyś pójść gdzieś na kolację. Musisz umierać z głodu.

Do gabinetu wkroczył Maddox, wyluzowany i miły wobec mnie. Spojrzał spode łba na Sawyera.

– Agentka Lindy i ja mamy zebranie za dwie minuty.

– Zebranie? – Sawyer zachichotał, ale pod intensywnym spojrzeniem Maddoxa jego uśmiech przygasł. Przygładził krawat i odchrząknął. – Naprawdę?

– Dobranoc, agencie Sawyer – odezwał się Maddox.

– Dobranoc, proszę pana – odparł tamten i zniknął w głębi korytarza.

Maddox podszedł wolno do mojego biurka, usiadł na jednym z klubowych foteli i rozparł się wygodnie z łokciami opartymi o podłokietniki.

– Nie, nie mamy zebrania – powiedziałam z oczami utkwionymi w ekranie.

– Nie, nie mamy – potwierdził Maddox zmęczonym tonem.

– Mianowałeś mnie jego szefową. Musisz w końcu pozwolić mu ze mną rozmawiać.

– Ja to widzę inaczej.

Przechyliłam się na bok, by zobaczyć jego twarz, z brodą wciąż opartą na dłoni, i z powątpiewaniem spojrzałam na niego spod zmarszczonych brwi.

– Wyglądasz okropnie – stwierdził.

– Ty wyglądasz gorzej – skłamałam.

Wyglądał jak model Abercrombie, wliczając w to surowe, choć obojętne spojrzenie, a przypadkiem wiedziałam, że pod garniturem i krawatem też ma ciało jak z okładki. Schowałam się znów za komputerem, zanim zdążył zauważyć, że błądzę wzrokiem po tych cholernych niezapomnianych wargach.

– Głodna? – zapytał.

– Umieram z głodu.

– Chodźmy coś przegryźć. Ja nas zawiozę.

Pokręciłam głową.

– Mam jeszcze dużo do zrobienia.

– Musisz jeść.

– Nie.

– Szlag, ale jesteś uparta.

Znów ostentacyjnie utkwiłam wzrok w ekranie.

– Agentka Davies mówi, że zrobiłam karierę przez łóżko. Masz pojęcie, jak trudno przekonać agentów, żeby traktowali mnie poważnie, skoro wchodzę tutaj i dostaję awans pierwszego dnia?

– Tak właściwie to był drugi dzień. A agentka Davies rzeczywiście zrobiła karierę przez łóżko. Cóż, niezbyt wielką. Pewnie już wyżej nie awansuje.

– Dałeś jej kiedyś podwyżkę?

– Oczywiście, że nie.

– Cóż, z Davies może i tak było, ale w zasadzie ma co do mnie rację. To mnie gryzie. Biorę nadgodziny, żeby przekonać samą siebie, że zasłużyłam na to stanowisko.

– Dorośnij, Liis.

– Ty pierwszy, Thomas.

Wydawało mi się, że cichutko parsknął śmiechem, ale to zignorowałam. Pozwoliłam sobie tylko na uśmiech triumfu, bezpiecznie ukryta za dzielącym nas rozjarzonym ekranem.

Z ulicy za oknem dobiegały dźwięki klaksonów i syren. Świat na zewnątrz biegł swoim torem, nieświadomy, że pracowaliśmy do późna, żeby dzięki nam ludzie mogli położyć się do łóżek uwolnieni od kolejnego mafijnego przywódcy, siatki pedofilskiej czy grasującego gdzieś seryjnego zabójcy. Moje codzienne obowiązki polegały na tropieniu i łapaniu – albo raczej tym się zajmowałam dawniej. Teraz otrzymałam zadanie ocalenia brata Thomasa przed więzieniem. A przynajmniej takie odnosiłam wrażenie.

Mój uśmiech triumfu zgasł.

– Powiedz mi prawdę – zażądałam z ręką przy ustach.

– Tak, jestem głodny – wycedził przez zęby.

– Nie o to mi chodzi. Jaki jest twój cel? Dorwać Benny’ego czy uratować Travisa od więzienia?

– Jedno wiąże się z drugim.

– Wybierz jedno.

– W zasadzie to ja go wychowałem.

– To nie jest odpowiedź na moje pytanie.

Thomas odetchnął głęboko. Ramiona mu opadły, jakby odpowiedź go przygniatała.

– Oddałbym życie, żeby go ratować. Najchętniej zrezygnowałbym z tej misji. Już wcześniej zrezygnowałem.

– Z zadania?

– Nie i nie chcę o tym rozmawiać.

– Rozumiem – odparłam. Ja też nie chciałam o niej mówić.

– Nie chcesz, żebym o tym rozmawiał? Wszyscy w biurze umierają z ciekawości.

Spiorunowałam go wzrokiem.

– Powiedziałeś, że nie chcesz. Jest jednak coś, co chcę wiedzieć.

– Co? – spytał nieufnie.

– Kto jest na zdjęciach na twoim biurku?

– Czemu myślisz, że to jest ktoś? Może to zdjęcia kotów.

– Nie masz kotów – stwierdziłam z twarzą wypraną z emocji.

– Ale je lubię.

Odchyliłam się do tyłu i zirytowana walnęłam w biurko.

– Nie lubisz.

– Aż tak dobrze mnie nie znasz.

Ukryłam się znów za ekranem.

– Wiem, że albo masz jakąś cudowną szczotkę do kłaczków, albo nie masz kotów.

– I tak mogę je lubić.

– Dobijasz mnie. – Pochyliłam się.

Na jego ustach pojawił się ledwie widoczny cień uśmiechu.

– Chodźmy na kolację.

– Nie, dopóki mi nie powiesz, kto jest na tych zdjęciach.

– Dlaczego po prostu sama nie sprawdzisz następnym razem, gdy u mnie będziesz? – Zmarszczył brwi.

– Może to zrobię.

– No i dobrze.

Milczeliśmy przez parę sekund, a potem w końcu się odezwałam:

– Pomogę ci.

– Z kolacją?

– Pomogę ci pomóc Travisowi.

Poruszył się na fotelu.

– Nie wiedziałem, że nie zamierzałaś tego zrobić.

– Może nie powinieneś zakładać, że na wszystko się zgadzam.

– Może nie powinnaś się zgadzać – odwarknął.

Z trzaskiem zamknęłam laptopa.

– Nie zgodziłam się. Potwierdziłam, że będę czekać na maila od Constance.

Zmrużył oczy.

– Będę musiał na ciebie uważać.

Na twarz wypłynął mi szeroki uśmiech zadowolenia.

– A owszem.

Odezwał się mój telefon, na ekranie pojawiło się imię Val. Podniosłam go i przyłożyłam do ucha.

– Cześć, Val. Tak, właśnie kończę. Do zobaczenia za kwadrans. – Zakończyłam rozmowę i odłożyłam komórkę na biurko.

– To bolało – stwierdził Thomas, sprawdzając telefon.

– Pogódź się z tym – poradziłam, otwierając dolną szufladę, by wyjąć torebkę i klucze.

– Marks też idzie? – Zmarszczył brwi.

– Nie wiem – odparłam, wstając, po czym narzuciłam pasek torebki na ramię.

Gdzieś z głębi korytarza dobiegało szuranie odkurzaczy. Tylko połowa lamp świeciła. Thomas i ja byliśmy jedynymi pracownikami, którzy zostali w tym skrzydle, nie licząc personelu sprzątającego.

Poczułam się winna, widząc minę Thomasa. Przekrzywiłam głowę.

– Chcesz iść?

– Jeśli będzie tam Val, byłoby mniej niezręcznie, gdyby poszedł też Marks – oznajmił, wstając.

– Racja. – Zastanowiłam się nad tym przez chwilę. – Zaproś go.

Oczy mu zaiskrzyły. Podniósł komórkę i wystukał krótką wiadomość. Za parę sekund piknęła odpowiedź. Podniósł na mnie wzrok.

– Gdzie?

– Jakieś miejsce w centrum o nazwie Kansas City Barbeque.

Thomas się roześmiał.

– Czyżby urządzała ci oficjalną wycieczkę turystyczną?

– To ten bar z Top Gun. – Uśmiechnęłam się. – Powiedziała, że nie robiła takich rzeczy, kiedy się tu przeprowadziła, i nigdy tam nie dotarła. Teraz ma wymówkę.

Thomas wstukał coś w telefonie. Jego twarz szybko rozjaśnił szeroki uśmiech.

– Czyli KC Barbeque.

Usiadłam na stołku z brzegu i rozejrzałam się po sali. Ściany były pokryte pamiątkami związanymi z Top Gun – plakatami, zdjęciami i podpisanymi portretami obsady. Dla mnie nie wyglądało to w ogóle jak bar z filmu, wyjąwszy szafę grającą i zabytkowe pianino.

Val i Marks byli po uszy pogrążeni w rozmowie, porównując zalety i wady oferty pistoletów kalibru 9 mm oraz Smitha & Wessona będącego naszym standardowym wyposażeniem. Maddox stał po drugiej stronie baru w kształcie litery „L”, pośrodku gromadki kalifornijskich dziewcząt, z których byłby dumny każdy z Beach Boys. Wszystkie kobiety chichotały, pijąc i wpatrując się w tarczę do gry w rzutki, klaszcząc i wiwatując, gdy Thomas trafił w jej środek.

On jednak nie wydawał się zanadto przejęty tym zainteresowaniem, ale dobrze się bawił. Od czasu do czasu zerkał na mnie z lekkim uśmiechem; sprawiał wrażenie odprężonego.

Zdjął marynarkę i podwinął rękawy koszuli, odsłaniając fragment umięśnionych, opalonych przedramion. Miał poluzowany krawat i odpięty górny guzik. Siłą woli odpychałam zazdrość gotową wypłynąć na wierzch za każdym razem, gdy spojrzałam na jego nowe fanki, ale wciąż czułam te ramiona przyciągające mnie w różnych pozycjach i widziałam, jak się napinają, kiedy…

– Liis! – Val pstryknęła palcami. – Nie słyszałaś ani jednego słówka z tego, co mówiłam, prawda?

– Nie – odparłam, kończąc drinka. – Zbieram się.

– Co? Nie! – Nadąsała się, ale zaraz przestała wydymać wargi i się uśmiechnęła. – Nie masz czym wrócić. Nie możesz wyjść.

– Wezwałam taksówkę.

W oczach Val widać było, że czuje się zdradzona.

– Jak mogłaś?!

– Do zobaczenia w poniedziałek – pożegnałam się, lokalizując torebkę.

– W poniedziałek? A co z jutrem? Zmarnujesz idealny sobotni wieczór?

– Muszę się rozpakować i właściwie chciałabym spędzić czas w mieszkaniu, za które płacę.

Val znów zaczęła się dąsać.

– Nie ma sprawy.

– Dobranoc, Lindy – pożegnał się Marks, a potem znów skierował uwagę na Val.

Otworzyłam drzwi, uśmiechając się grzecznie do stałych klientów siedzących na zewnątrz na tarasie. Na widok sznura różnokolorowych światełek zwisających mi nad głową poczułam się jak na wakacjach. Wciąż nie przyzwyczaiłam się do faktu, że teraz normą są dla mnie łagodna aura i koszulki na ramiączkach. Zamiast mozolnie brnąć przez zamarzniętą breję Chicago w puchowym płaszczu, mogłam wyjść na zewnątrz w letniej sukience i sandałkach, nawet wczesnym rankiem.

– Wychodzisz? – spytał Thomas. Wyglądał, jakby się śpieszył.

– Tak. Chciałabym się do końca rozpakować w ten weekend.

– Pozwól, że cię odwiozę.

– Wyglądasz… – pochyliłam się, by zerknąć przez okno na jego fanki – na zajętego.

– Nie jestem. – Pokręcił głową, jakby sugerował, że powinnam się sama domyślić. Kiedy patrzył na mnie w ten sposób, czułam się, jakbym była jedyną kobietą w mieście.

Serce zatrzepotało mi w piersi. Gdzie się podziała moja nienawiść do niego?

– Nie odwieziesz mnie do domu. Piłeś.

Odstawił na stolik na wpół pustą butelkę corony.

– Wszystko gra. Przyrzekam.

Zerknęłam na swój nadgarstek.

– Ładne – zauważył Thomas.

– Dzięki. To urodzinowy prezent od rodziców. Jackson nigdy nie rozumiał, czemu noszę coś tak malutkiego, że nie ma na tym cyferek.

Thomas zakrył mi zegarek dłonią, oplatając palcami mój drobny przegub.

– Proszę, pozwól mi się odwieźć.

– Już wezwałam taksówkę.

– Taksówkarz jakoś to przeżyje.

– Ja…

– Liis. – Thomas przesunął rękę z nadgarstka na moją dłoń i poprowadził mnie w stronę parkingu. – I tak jadę w tamtą stronę.

Ciepło w jego uśmiechu sprawiło, że wyglądał bardziej jak nieznajomy, którego zaprosiłam do domu, a mniej jak potwór z biura. Nie puścił mojej ręki, póki nie dotarliśmy do jego czarnego land rovera defendera. Samochód wyglądał, jakby miał niemal tyle lat co ja, ale Thomas najwyraźniej dokonał w nim napraw i przeróbek i utrzymywał go w nienagannej czystości.

– No co? – zapytał, gdy już usiadł za kierownicą, zauważywszy moją minę.

– Dziwny pojazd jak na miasto.

– Zgadza się, ale nie potrafię z niego zrezygnować. Zbyt wiele razem przeszliśmy. Kupiłem go na eBayu, kiedy się tu przeprowadziłem.

Ja zostawiłam moją czteroletnią srebrną toyotę camry w Chicago. Nie miałam oszczędności, żeby ją przewieźć, a tak długa podróż w najmniejszym stopniu mnie nie pociągała, więc samochód stał na podjeździe moich rodziców z napisem Na sprzedaż i numerem mojej komórki wypisanym białą pastą do butów na przedniej szybie. Nie wpadłam na to, żeby wystawić go na eBayu. Byłam tak zdeterminowana, żeby nie wspominać Jacksona ani domu, że nie myślałam o nikim ani o niczym znajdującym się w Chicago. Nie zadzwoniłam do moich dawnych przyjaciół ani nawet do rodziców.

Thomas zostawił mnie moim myślom, zatopiony we własnych, i prowadził SUV-a przez korki do naszego budynku. Moja dłoń czuła się samotna, odkąd ją puścił, by otworzyć przede mną drzwi. Kiedy zaparkował i obiegł samochód, by znów zachować się jak dżentelmen, starałam się nie żywić nadziei, że weźmie mnie za rękę, ale było to silniejsze ode mnie. Thomas jednak nie spełnił tych nadziei.

Szłam z ramionami skrzyżowanymi na piersi, udając, że i tak nie podałabym mu ręki. Gdy znaleźliśmy się w środku, Thomas nacisnął guzik i czekaliśmy w milczeniu na windę. Drzwi się otworzyły, a on zaprosił mnie gestem do środka, ale sam się nie ruszył.

– Nie jedziesz? – spytałam.

– Nie jestem zmęczony.

– Będziesz wracał taki kawał drogi?

Zastanowił się i pokręcił głową.

– Nie, pewnie pójdę naprzeciwko.

– Do Cutter’s?

– Jeśli teraz pojadę z tobą na górę… – zaczął, gdy drzwi się zasunęły. Nie dokończył.

Winda wjechała na piąte piętro i wypuściła mnie na wolność. Choć czułam się głupio, pośpieszyłam do okna na końcu korytarza i obserwowałam, jak Thomas przechodzi przez ulicę z rękami w kieszeniach. Stałam ogarnięta dziwnym smutkiem, aż zatrzymał się, odwrócił i spojrzał w górę. Gdy nasze oczy się spotkały, na jego twarzy pojawił się lekki uśmiech. Pomachałam do niego, a on mi odmachał, po czym ruszył dalej.

Na wpół zmieszana, a na wpół rozradowana, podeszłam do drzwi mojego mieszkania i zaczęłam grzebać w torebce. Metal zgrzytnął o metal, gdy szarpnęłam kluczem w zamku i przekręciłam gałkę. Od razu zamknęłam za sobą drzwi, a potem założyłam łańcuch i zasunęłam zasuwkę.

Sterta pudeł w moim mieszkaniu zaczynała przypominać meble. Zsunęłam torebkę z ramienia na mały stolik i zrzuciłam ze stóp buty. Zapowiadała się długa, samotna noc.

Podskoczyłam, gdy ktoś trzy razy zapukał głośno do drzwi. Nie patrząc przez judasz, zaczęłam się szamotać z zamkami, aż w końcu szarpnięciem otworzyłam drzwi tak szybko, że poczułam powiew na włosach.

– Cześć – powiedziałam, mrugając.

– Nie rób takiej zawiedzionej miny – zganił mnie Sawyer, mijając mnie szybko i wchodząc do salonu.

Usiadł na sofie, oparł się i rozciągnął ramiona na oparciu. Wyglądał, jakby czuł się w moim mieszkaniu swobodniej niż ja.

Nie zawracałam sobie głowy pytaniem agenta FBI, jak się dowiedział, gdzie mieszkam.

– Co tu, u diabła, robisz? Dlaczego przychodzisz bez uprzedzenia?

– Dziś piątek. Próbowałem porozmawiać z tobą przez cały tydzień. Mieszkam w sąsiednim budynku. Byłem na dworze, paliłem e-papierosa i zobaczyłem, jak Maddox wchodzi tu z tobą, ale potem poszedł w stronę Cutter’s bez ciebie.

– Nie rozumiem, jak cokolwiek z tego przekłada się na zaproszenie.

– Przepraszam – rzucił bez odrobiny skruchy w głosie. – Mogę wpaść?

– Nie.

– Chodzi o braciszka Maddoxa. To mi dało do myślenia.

– Co z nim?

Sawyer przyjął z zadowoleniem, że pozyskał moją pełną uwagę.

– Przeczytałaś akta?

– Tak.

– Całe?

– Tak, Sawyer. Przestań marnować mój czas.

– Czytałaś też o tym, że Benny próbował zatrudnić Travisa? Agent prowadzący kazał Maddoxowi wykorzystać brata jako wtyczkę. Ma pewne dojście, którego nie ma nikt inny.

– Już to wiem. – Nie chciałam wtajemniczać go w fakt, że zwerbowanie Travisa jest już w planach. Instynkt podpowiadał mi, żeby zatrzymać to dla siebie.

– Wiesz również, że to gówniany pomysł? Właściwy kierunek to Abby Abernathy.

– Ona się nie dogaduje ze swoim ojcem. Travis to lepsza opcja.

– Zabrała go do Vegas i podała fałszywe alibi. Trenton był na walce. Wiedział, że jego brat tam jest. Cała rodzina była w to zamieszana.

– Z wyjątkiem Thomasa.

Westchnął z irytacją i pochylił się do przodu, opierając łokcie na kolanach.

– Przeszliście już na ty?

Spojrzałam na niego gniewnie.

– Mówiłem Thomasowi przez rok, że powinniśmy wykorzystać Abby. Byłaby lepszym szpiegiem.

– Nie zgadzam się – odparłam po prostu.

Przesunął się na brzeg sofy i uniósł ręce.

– Wysłuchaj mnie…

– Jaki w tym sens? Jeśli Travis się dowie, że wywieraliśmy nacisk na jego żonę, ta operacja skończy się fiaskiem.

– Czyli lepszy wybór to wprowadzić go jako wtyczkę, choć jest niezrównoważony? – spytał śmiertelnie poważnie.

– Myślę, że Maddox zna swojego brata, a on odgrywa główną rolę w tej sprawie. Powinniśmy mu zaufać.

– Znasz go od tygodnia. Ufasz mu?

– Nie, nawet nie od tygodnia. I owszem, tak. Ty też powinieneś.

– On jest za blisko tej sprawy. To jego brat. Do diabła, nawet dyrektor jest za blisko. Z jakiejś nieznanej przyczyny wręcz adoptował Maddoxa. Oni wszyscy powinni być mądrzejsi. To nie ja jestem palantem. Dlatego właśnie doprowadza mnie do szału, że nikt mnie nie słucha. A potem pojawiasz się ty, ktoś niezależny i mający władzę. Pomyślałem, że wreszcie trafia mi się szansa, ale niech mnie diabli, jeśli Maddox nie blokuje mi dostępu do ciebie.

– To ci muszę przyznać – powiedziałam.

– Co gorsza, im głośniej o tym mówię, tym mniej mnie słuchają.

– Może powinieneś spróbować mówić ciszej.

Sawyer pokręcił głową. Jego uwodzicielskie niebieskie oczy przygasły, kiedy odwrócił je ode mnie.

– Dobry Boże, Lindy. Potrzebujesz pomocy przy rozpakowywaniu?

Chciałam go odprawić, ale z dodatkową parą rąk wszystko poszłoby o wiele szybciej.

– Właściwie…

Znów uniósł ręce.

– Wiem, jaką opinię mam w biurze. Przyznaję się do połowy tych plotek. No dobra, może do większości. Ale nie zachowuję się jak dupek przez cały czas. Pomogę ci i pójdę do domu. Przysięgam.

– Jestem lesbijką. – Spojrzałam na niego gniewnie.

– Nie, nie jesteś.

– To prawda, ale jest większa szansa, żebym została lesbijką, niż żebym uprawiała z tobą seks.

– Zrozumiałem. Chociaż uważam cię za bardzo atrakcyjną; nie zaprzeczę, że normalnie stanąłbym na głowie, żeby zabrać cię z baru do domu; powinnaś wiedzieć, że choć bywam draniem i męską dziwką, nie jestem głupi. Nie przespałbym się z kimś, kto jest moim szefem.

Ta uwaga sprawiła, że poczerwieniały mi policzki. Odwróciłam się do Sawyera plecami. Nie umknął mi jego południowy urok, chociaż rozsądek podpowiadał mi, że każda kobieta, która oczekiwałaby od niego szacunku albo związku, straciłaby tylko czas.

Sawyer może i był kobieciarzem – i może nawet zazwyczaj bywał dupkiem – ale przynajmniej nie miał problemu z przejrzystością. Trzymany na długość ramienia mógłby okazać się atutem, a może nawet przyjacielem.

Wskazałam na kuchnię.

– Zacznijmy tam.

Rozdział 7

OBUDZIŁAM SIĘ W NIEMAL czystej sypialni. Wszystkie moje ubrania albo wisiały w szafie, albo leżały poskładane w szufladach komody. Razem z Sawyerem udało nam się opróżnić wszystkie pudła i nawet posprzątać większość bałaganu po sobie – poza paroma zagubionymi wypełniaczami do pakowania i pustymi kartonami, które podarliśmy i ułożyliśmy w stertę pod drzwiami wejściowymi.

Ubrana w szarą sportową bluzę i granatowe dresowe spodnie owinęłam się w puszysty biały szlafrok, otworzyłam drzwi sypialni i wyjrzałam do kuchni i salonu. Było to jedno pomieszczenie, rozdzielone tylko kuchennym blatem, który służył jednocześnie jako wyspa i być może bar śniadaniowy. Moje mieszkanie było małe, ale nie potrzebowałam dużo miejsca. Na myśl, że mam całą przestrzeń dla siebie, chciało mi się odetchnąć głęboko i zawirować niczym Maria w Dźwiękach muzyki – a wtedy sobie przypomniałam, że nie jestem sama.

Sawyer leżał na sofie i wciąż spał. Migiem obaliliśmy półtorej butelki wina i Sawyer spił się do nieprzytomności. Zakrywał twarz ramieniem, zasłaniając oczy, a jedną nogę w skarpetce opierał o podłogę, pewnie po to, by nie wirowało mu w głowie. Nawet pijany dotrzymał obietnicy, że nie będzie się do mnie dobierał, i zanim wyszłam do pokoju, zostawiając go na sofie, zyskał mój ogromny szacunek. Poszperałam w beznadziejnie pustych szafkach, próbując znaleźć coś do jedzenia, co nie zaszkodzi mi na kaca. Właśnie sięgałam po paczkę słonych krakersów, gdy ktoś zapukał do drzwi.

Podeszłam do nich cicho w kapciach w różowo-białą kratkę, gwiazdkowym prezencie od mamy sprzed roku. Cholera, pomyślałam. Muszę do niej dziś zadzwonić.

Odsunęłam łańcuch i zasuwkę, przekręciłam gałkę i wyjrzałam przez szparę w drzwiach.

– Thomas – powiedziałam zaskoczona.

– Cześć. Przepraszam, że cię wczoraj spławiłem.

– Nie spławiłeś.

– Dopiero co wstałaś? – spytał, lustrując mój szlafrok.

Zacisnęłam mocniej pasek.

– Tak. Imprezowałam dalej, kiedy się rozpakowywałam.

– Potrzebujesz pomocy? – zapytał.

– Nie, już skończyłam.

Wzrok zrobił mu się nieco rozbiegany, włączyła się jego detektywistyczna żyłka. Widziałam tę minę już wiele razy.

– Rozpakowałaś się do końca sama?

Widząc, że waham się nad odpowiedzią, dotknął ręką drzwi i powoli je otworzył.

Od razu ogarnął go gniew.

– Co on tu, kurwa, robi?

Przymknęłam drzwi z powrotem.

– Śpi na sofie, Thomas. Jezu, przecież widzisz.

Pochylił się i szepnął:

– Ja też wcześniej byłem na tej sofie.

– Och, wal się – powiedziałam.

Pchnęłam drzwi, żeby je zamknąć, ale Thomas je przytrzymywał.

– Mówiłem ci, żebyś dała mi znać, jak będzie ci zawracał głowę.

– Nie zawracał mi głowy. – Skrzyżowałam ramiona. – Spędziliśmy miły wieczór.

Powieki mu drgnęły, zmarszczył brwi. Zrobił krok w moją stronę i powiedział cicho:

– Jeśli martwisz się, co myślą o tobie inni, nie powinnaś pozwalać Sawyerowi spędzać u siebie nocy.

– O co ci chodzi?

– Co ci powiedział? Omawiał tę sprawę?

– Czemu pytasz?

– Po prostu odpowiadaj na pytania, Lindy – wycedził przez zęby.

– Tak, ale pewnie nie powiedział nic, czego byś wcześniej od niego nie słyszał.

– Chce zrobić z Abby wtyczkę.

Skinęłam głową.

– No i? – zapytał.

Zaskoczyło mnie, że o to pyta.

– Twój brat na to nie pozwoli. Poza tym nie sądzę, że można jej zaufać. Według akt wiele razy pomagała ojcu, mimo że łączy ich burzliwa relacja. Ona go nie wyda, no, może dla Travisa. Musielibyśmy go najpierw aresztować. Wtedy może by się włączyła do gry.

Thomas westchnął, a ja przeklęłam się w duchu za myślenie na głos.

– Ty byś musiała go aresztować – stwierdził.

– Co masz na myśli?

– Mnie by to zdemaskowało – powiedział niemal szeptem.

– Nie jesteś tajniakiem. O czym, u diabła, mówisz?

Przestąpił z nogi na nogę.

– Trudno to wyjaśnić i nie zrobię tego na korytarzu, zwłaszcza kiedy Sawyer udaje, że śpi na twojej sofie.

Odwróciłam się, a Sawyer otworzył nagle jedno oko.

Usiadł, uśmiechając się szeroko.

– Szczerze mówiąc, spałem, póki nie zapukałeś do drzwi. Wygodna ta sofa, Lindy! Skąd ją masz? – spytał, opierając się o poduszki.

Thomas otworzył szerzej drzwi i wskazał na korytarz.

– Wynocha.

– Nie możesz wyrzucać go z mojego mieszkania – zauważyłam.

– Wypierdalaj! – wrzasnął Thomas. Żyły na szyi mu nabrzmiały.

Sawyer wstał, przeciągnął się, a potem zgarnął swoje rzeczy z mojego długiego prostokątnego stolika do kawy, zgrzytając kluczami o szkło. Stanął między mną a framugą, parę centymetrów od mojej twarzy.

– Do zobaczenia w poniedziałek rano.

– Dzięki za pomoc – powiedziałam, starając się, by zabrzmiało to przepraszająco, a zarazem profesjonalnie. Nie dało się tego jednak pogodzić.

Sawyer skinął głową Thomasowi, a potem wyszedł na korytarz.

Gdy tylko drzwi windy się za nim zamknęły, Thomas spojrzał na mnie z powstrzymywanym gniewem.

– Och, przestań. – Przewróciłam oczami. – Za bardzo się starasz.

Ruszyłam, a Thomas podążył za mną do mieszkania.

Wyjęłam krakersy z szafki i uniosłam je wysoko.

– Śniadanie?

Wyglądał na speszonego.

– Co?

– Mam kaca. Krakersy są na śniadanie.

– Co masz na myśli, mówiąc, że staram się za bardzo?

Podniosłam na niego wzrok.

– Lubisz mnie.

– Ja… chyba jesteś w porządku – powiedział, zacinając się.

– Ale jesteś moim szefem, uważasz, że nie powinniśmy się spotykać, więc odstraszasz wszystkich zainteresowanych.

– Całkiem niezła teoria – stwierdził.

Rozdarłam opakowanie, położyłam stertę krakersów na talerzu, nalałam do szklanki letniej wody i użyłam blatu jako stołu.

– Mówisz, że się mylę? – zaczęłam.

– Nie mylisz się. Ale jesteś emocjonalnie niedostępna, pamiętasz? Może wyświadczam Sawyerowi przysługę.

Krakersy zachrzęściły mi między zębami. Jeszcze bardziej zaczęła mi dokuczać suchość w ustach, którą odczuwałam po spożyciu nadmiernej ilości alkoholu. Odsunęłam talerz i napiłam się wody.

– Nie powinieneś być taki ostry dla Sawyera. On po prostu jest graczem zespołowym. Ty próbujesz ratować brata. To jest dla ciebie ważne. Z jakiegoś powodu twoja rodzina nie wie, że jesteś federalnym, a teraz zmuszasz swojego brata, żeby dołączył do tego grona. Wszyscy to rozumiemy, ale nie musisz olewać każdego pomysłu, jaki wnosi zespół.

– Wiesz, Liis, twoje obserwacje nie zawsze są słuszne. Czasami sprawy sięgają głębiej niż to, co widać na powierzchni.

– Przyczyny prowadzące do źródła problemu nie zawsze są proste, ale już rozwiązanie zawsze tak.

Thomas usiadł na sofie. Wyglądał na zrozpaczonego.

– Oni tego nie rozumieją, Liis, i ty też na pewno tego nie rozumiesz.

Moja twarda skorupa skruszała na widok pękającej jego twardej skorupy.

– Mogłabym zrozumieć, gdybyś mi to wyjaśnił.

Pokręcił głową, pocierając twarz dłonią.

– Ona wiedziała, że tak się stanie. To dlatego wymusiła na nim obietnicę.

– Kim jest ona? Camille?

Podniósł na mnie wzrok, zupełnie wytrącony z toku myślenia.

– Czemu, do diabła, przyszła ci na myśl?

Przeszłam trzy metry i usiadłam obok niego na sofie.

– Będziemy razem nad tym pracować czy nie? – spytałam.

– Będziemy.

– A więc musimy sobie ufać. Jeśli coś stoi między mną a wykonaniem zadania, usuwam to, czymkolwiek jest.

– Na przykład mnie? – rzucił z półuśmiechem.

Wspomniałam naszą sprzeczkę w siłowni i zaczęłam się zastanawiać, jak znalazłam w sobie odwagę, żeby kazać dowódcy zejść mi z drogi.

– Thomas, musisz to naprawić.

– Co?

– Cokolwiek miesza ci w głowie. Sawyer uważa, że jesteś za blisko tej sprawy. Ma rację?

Zmarszczył brwi.

– Sawyer chciał tę sprawę, odkąd przedstawiłem ją kierownikowi. Chciał ją, kiedy awansowano mnie na kierownika, i chce ją, kiedy awansowano mnie na dowódcę.

– Czy to prawda? Dostałeś awans, bo dzięki tobie nastąpił przełom w tej sprawie?

– Randki Travisa z córką Abernathy’ego?

Czekałam na jego odpowiedź. Spojrzał z ponurą miną.

– W dużej mierze tak. Ale też tyrałem jak wół.

– A więc przestań się obijać i zgarnijmy tych ludzi.

Thomas wstał i zaczął przemierzać pokój.

– Żeby ich zgarnąć, trzeba ich nakryć, a najłatwiejszy sposób to wykorzystanie mojego braciszka.

– A więc zrób to.

– Wiesz, że to nie takie łatwe. Nie możesz być tak naiwna – warknął.

– Wiesz, co należy zrobić. Nie wiem, dlaczego tak to utrudniasz.

Thomas pomyślał przez chwilę, a potem znów usiadł koło mnie. Zakrył dłońmi usta i nos, po czym przymknął oczy.

– Chcesz o tym pogadać? – spytałam.

– Nie – odparł stłumionym głosem.

– Naprawdę nie chcesz o tym pogadać? – Westchnęłam. – Czy chodzi o to, o co pytam?

Opuścił dłoń na kolana i opadł na oparcie.

– Miała raka.

– Camille?

– Moja matka.

Atmosfera w pokoju zgęstniała tak bardzo, że nie mogłam się ruszyć. Nie mogłam złapać oddechu. Jedyne, co mogłam, to słuchać.

Thomas utkwił oczy w podłodze, grzęznąc w złych wspomnieniach.

– Zanim umarła, porozmawiała z każdym z nas. Miałem jedenaście lat. Dużo o tym myślałem. Po prostu nie potrafię… – Odetchnął głęboko. – Nie potrafię sobie wyobrazić, jak jej było ciężko, gdy próbowała opowiedzieć nam wszystko, czego chciała nas nauczyć przez całe życie, a musiała to zrobić w parę tygodni.

– Nie umiem sobie wyobrazić, jak ciężko było tobie.

Pokręcił głową.

– Każde słowo, które wypowiedziała, a nawet każde z tych, które próbowała wypowiedzieć, wryło mi się w pamięć.

Opadłam plecami na oparcie i podparłam głowę na ręce, słuchając opowieści Thomasa o tym, jak matka starała się go wesprzeć, jak piękny był jej głos, nawet kiedy z trudem mówiła, i jak dobrze wiedział, że go kocha, nawet w jej ostatnich chwilach. Myślałam, jaką kobietą musiała być, skoro wychowała Thomasa i czwórkę pozostałych chłopców. Co to była za osoba, skoro potrafiła się pożegnać z mocą i miłością tak wielką, że starczyła dzieciom na resztę dzieciństwa? Ściskało mnie w gardle, gdy słuchałam jego opowieści.

Thomas zmarszczył brwi.

– Powiedziała: „Tato bardzo się tym przejmie. Jesteś najstarszy. Przykro mi i to nie jest sprawiedliwe, ale wszystko w twoich rękach, Thomas. Nie tylko się nimi opiekuj. Bądź dobrym bratem”.

Wsparłam brodę na rękach, obserwując, jak przez twarz przemykają mu różne emocje. Nie utożsamiałam się z tym, ale z pewnością się wczuwałam, tak bardzo, że musiałam się powstrzymywać, by nie otoczyć go ramionami.

– Ostatnie, co powiedziałem mamie, to że będę się starał. A teraz, kiedy mam zamiar zrobić Travisowi takie świństwo, nie czuję, żebym się starał. Ani, kurwa, trochę.

– Naprawdę? – spytałam z powątpiewaniem. – A cała praca, którą włożyłeś w tę sprawę? Wszystkie sznurki, za które musiałeś pociągać, żeby Travisa zwerbowano, a nie posłano do więzienia?

– Mój tato to emerytowany policjant. Wiedziałaś o tym?

Spojrzał na mnie swoimi orzechowozielonymi oczami. Wsiąknął po szyję w przeszłość, rodzinne problemy, poczucie winy i rozczarowanie.

Nie wiedziałam, co jeszcze gorszego przyniesie jego opowieść. Po części obawiałam się wyznania, że był maltretowany.

Z wahaniem pokręciłam głową.

– Czy on… cię bił?

– Nie. – Skrzywił się z niesmakiem. – Nie, nic z tych rzeczy. – Wzrok mu się rozmył. – Tato przez parę lat był nieobecny duchem, ale to dobry człowiek.

– Co masz na myśli?

– To stało się zaraz po tym, jak mama rozmawiała ze mną ostatni raz. Szlochałem na korytarzu, przed drzwiami sypialni. Chciałem się wypłakać, żeby bracia tego nie widzieli. Usłyszałem, jak mama prosi tatę, żeby porzucił pracę na posterunku, i wymogła na nim obietnicę, że nigdy nie pozwoli nam pójść w jego ślady. Zawsze była dumna z niego, z jego pracy, ale wiedziała, że ciężko przeżyjemy jej śmierć, i nie chciała, by tato pracował w zawodzie, który mógłby nas uczynić sierotami. Tato kochał swoją pracę, ale to obiecał. Wiedział, że mama ma rację. Nasza rodzina nie zniosłaby kolejnej straty.

Potarł kciukiem usta.

– A byliśmy już tego bliscy, jeśli chodzi o Trentona i Travisa. Wraz z Abby omal nie zginęli w tym pożarze.

– Czy twój tata wie?

– Nie. Ale gdyby coś im się stało, nie przeżyłby tego.

Dotknęłam jego kolana.

– Jesteś dobry w swojej robocie, Thomas.

– Oni odbiorą to inaczej. – Westchnął. – Spędziłem resztę dzieciństwa, starając się być dorosłym. W ciągu wielu nieprzespanych nocy usiłowałem wymyślić, kim innym zostać. Nie mogłem pozwolić, żeby tato złamał obietnicę. Za mocno ją kochał. Nie mogłem mu tego zrobić.

Sięgnęłam po jego rękę i przytrzymałam ją. Jego historia była o wiele gorsza, niż myślałam. Nie mogłam sobie wyobrazić, ile poczucia winy nosi w sobie każdego dnia, kochając coś, czym nie powinien się zajmować.

– Staranie się o pracę w FBI to była najtrudniejsza i najbardziej ekscytująca rzecz, jaką kiedykolwiek zrobiłem. Próbowałem im powiedzieć wiele razy, ale po prostu nie potrafię.

– Nie musisz im mówić. Jeśli naprawdę uważasz, że on nie zrozumie, nie rób tego. To twój sekret.

– Teraz będzie to też sekret Travisa.

– Chciałabym… – Położyłam dłoń na jego dłoni. – Chciałabym, żebyś spojrzał na to tak jak ja. Chronisz go w jedyny możliwy sposób.

– Uczyłem Travisa siadać na nocniku. Kąpałem go co wieczór. Tato nas kochał, ale pogrążył się w żałobie. Jakiś czas po tym, jak znalazł nową pracę, zaczął się upijać do nieprzytomności. Wyszedł z tego. Ciągle przepraszał, że poszedł na łatwiznę. Ale to ja wychowałem Travisa. Opatrywałem jego rany. Wdawałem się w wiele bójek w jego obronie i walczyłem u jego boku. Nie mogę pozwolić, żeby poszedł do więzienia. – Głos mu się załamał.

– I nie pozwolisz. – Pokręciłam głową. – Dyrektor zgodził się go zwerbować. Jest bezpieczny.

– Czy rozumiesz, o co tu chodzi? Trav będzie musiał okłamać naszą rodzinę i swoją żonę, tak jak ja. Ale ja tak wybrałem i wiem, jakie to trudne, Liis. Travis nie ma wyboru. Nie dość, że tato będzie rozczarowany, to jeszcze Travis zostanie tajniakiem. Będą o tym wiedzieć tylko dyrektor i nasz zespół. Będzie musiał oszukać wszystkich, których zna, bo wiedziałem, że jego powiązania z Bennym mogą mi załatwić ten awans. Jestem jego pieprzonym bratem. Jaki człowiek robi coś takiego własnemu bratu?

Trudno było patrzeć na tę niechęć Thomasa do siebie, zwłaszcza gdy się wiedziało, że na pewno nie znajdzie w tym ulgi.

– Nie zrobiłeś tego tylko dla awansu. Możesz sobie tak wmawiać, ale ja tego nie kupuję. – Ścisnęłam jego rękę. Był tak przygnębiony, że nawet ja to wyczuwałam. – I nie zmusiłeś go, żeby się wplątał w nielegalną działalność. Próbujesz po prostu oszczędzić mu konsekwencji jego poczynań.

– To dzieciak – powiedział łamiącym się głosem. – Na litość boską, niedługo będzie obchodził dwudzieste pierwsze urodziny. To pieprzony dzieciak, a ja go olałem. Wyjechałem do Kalifornii i nie oglądałem się za siebie, a teraz wpakował się w poważne gówno.

– Thomas, posłuchaj mnie. Musisz to sobie poukładać w głowie. Jeśli ty nie uwierzysz, że zwerbowanie Travisa ma sens, on też za cholerę w to nie uwierzy.

Ujął moje dłonie obiema rękami, a potem podniósł moje palce do ust i je ucałował. Leciutko nachyliłam się ku niemu, jakby przyciągana siłą grawitacji, nad którą nie miałam kontroli. Patrzyłam, jak jego usta ogrzewają moją skórę, i pozazdrościłam własnym rękom.

Nigdy nie chciałam sprzeciwiać się swoim zasadom tak zaciekle, że aż toczyłam wojnę z własnym sumieniem. Tego wieczoru, gdy postanowiłam rozstać się z Jacksonem, nie czułam nawet połowy tych sprzecznych emocji. Wpływ, jaki wywierał na mnie Thomas, był cudowny, nieznośny i przerażający.

– Pamiętam faceta, którego poznałam tu pierwszego wieczoru. Faceta wolnego od presji prowadzenia biura terenowego czy podejmowania trudnej decyzji, która ma chronić jego brata. Nieważne, co sobie wmówisz. Jesteś dobrym człowiekiem, Thomas.

Spojrzał na mnie i oburzony wyciągnął dłoń z mojej.

– Nie jestem jakimś pieprzonym świętym. Gdybym opowiedział ci historię Camille, nie patrzyłabyś na mnie w ten sposób.

– Wspomniałeś, że jest dziewczyną Trenta. Mogę się domyślić.

– To gorsze, niż sądzisz. – Pokręcił głową.

– Powiedziałabym, że pomagając Travisowi uniknąć więzienia, odprawiasz pokutę.

– Nic podobnego. – Wstał.

Chciałam go wziąć za rękę, ale się z nią minęłam. Nie chciałam, żeby wychodził. Miałam przed sobą cały dzień i wszystko rozpakowane. Teraz, kiedy Thomas był w moim salonie, wydawał się wypełniać całą przestrzeń. Bałam się, że zrobi się tu pusto, kiedy wyjdzie.

– Możemy to zrobić, przecież wiesz – powiedziałam. – Travis będzie wolny. Będzie mógł siedzieć w domu ze świeżo poślubioną żoną i będzie miał dobrą pracę. Wszystko się ułoży.

– Oby. Bóg jest mi to winny, i nie tylko to.

Nie był w moim salonie. Był daleko ode mnie.

– Musimy się skupić – oznajmiłam. – To musi być najlepsza cholerna rzecz, jaką każde z nas kiedykolwiek zrobiło.

Skinął głową, rozważając moje słowa.

– A co z Camille? – zapytałam. – Radzisz sobie z tym?

Podszedł do drzwi i położył rękę na gałce.

– Innym razem. Myślę, że mieliśmy już dość zwierzeń jak na jeden dzień.

Gdy trzasnęły drzwi, uniosłam ramiona i przymknęłam oczy. Kiedy tych parę ozdób, które Sawyer przybił do ścian poprzedniego wieczoru, przestało się kołysać, naburmuszona odchyliłam się na oparcie sofy. Thomas miał mi ułatwić nienawidzenie go, a po tym, co właśnie opowiedział, było to niemożliwe.

Zastanawiałam się, kto w FBI wie o jego osobistych zmaganiach związanych z bratem i sprawą Vegas oraz o ukrywaniu przed rodziną zawodu – może Marks, zapewne agent prowadzący i z całą pewnością dyrektor.

Thomas uczynił mnie swoim partnerem w tej sprawie. Z jakiegoś powodu mi zaufał i – co było równie niewytłumaczalne – to wzbudziło we mnie chęć, by pracować jeszcze ciężej nad zakończeniem tej sprawy.

Val mówiła, że Thomas jest otoczony kręgiem lojalnych osób i że powinnam uważać na to, co mówię. Teraz należałam do tego kręgu i ciekawiło mnie, czy dołączyłam do niego dlatego, że Thomas chciał wykorzystać moje talenty tak jak w wypadku Sawyera, czy dlatego, że po prostu mnie potrzebował.

Zakryłam twarz, myśląc o jego ustach na mojej skórze, i coś do mnie dotarło: mam nadzieję, że oba te przypuszczenia są prawdą.

Rozdział 8

– WYKLUCZONE – POWIEDZIAŁAM do agentki Davies, która siedziała sztywno wyprostowana w moim gabinecie.

Zacisnęła zęby.

– Nie dostaniesz trzech milionów z pieniędzy podatników na jakiś niedopracowany projekt.

– Nie jest niedopracowany, Lindy. Jest tutaj, w teczce. Jeśli przelejemy trzy miliony na to konto, zdobędziemy zaufanie Vicka.

– Wiesz, ile jest dla mnie warte zaufanie jakiegoś mediatora?

– Trzy miliony? – W dużych oczach Davies było jeszcze trochę nadziei.

– Nie. Przestań marnować mój czas. – Dalej stukałam palcami w klawiaturę laptopa, sprawdzając swój harmonogram.

Val i ja miałyśmy się spotkać na lunchu w Fuzzy’s, a potem musiałam zapytać Thomasa, czy mogę porozmawiać z innym ekspertem od języków, agentem Grove’em, o pewnych rozbieżnościach, które znalazłam w jego FD-302.

Davies klepnęła w moje biurko i wstała.

– Kolejna cholerna władcza… – Jej gderanie przycichło, gdy zbliżyła się do drzwi.

– Agentko Davies! – zawołałam.

Odwróciła się, aż zakołysał się jej długi brązowy koński ogon. Jej rozdrażniona mina stężała, kiedy nasze oczy się spotkały.

– Musimy wyjaśnić sobie jedną rzecz. Nie jestem władcza. Jestem twoją pieprzoną szefową.

Jej surowa mina złagodniała. Zamrugała.

– Miłego dnia, agentko Lindy.

– Nawzajem, agentko Davies. – Poprosiłam ją gestem o zamknięcie drzwi, a kiedy to zrobiła, nałożyłam słuchawki i zaczęłam odsłuchiwać cyfrowe nagranie, które Thomas przesłał mi tego ranka.

Nagranie, które agent Grove przetłumaczył parę dni wcześniej, było przełożone wiernie, z wyjątkiem paru kluczowych elementów. Chciałam już wcześniej zapytać o to Thomasa, ale coś mi nie pasowało. Przeważnie chodziło o jakąś cyfrę tu i tam, ale potem Grove wpisał błędne nazwisko podejrzanego i zaczął całkiem pomijać pewne rzeczy.

Zdjęłam słuchawki i wyszłam do sali oddziału. Zauważyłam, że Grove’a nie ma przy biurku.

– Val! – zawołałam. – Widziałaś Maddoxa?

Podeszła do mnie, trzymając w jednej ręce małą paczuszkę frytek i zlizując sól z palców drugiej ręki.

– Przesłuchuje kogoś w Centrum Powitalnym Talibów.

– Serio? – Zmarszczyłam brwi. – Serio tak to nazywamy?

– Wszyscy tak to nazywają. – Wzruszyła ramionami.

Val mówiła o budynku za milion dolarów, który stał przed naszym budynkiem za wiele milionów dolarów. Służył jako punkt kontroli bezpieczeństwa dla gości i tam przesłuchiwaliśmy podejrzanych. W ten sposób gdyby oni albo ich kumple próbowali wnieść do środka materiały wybuchowe, główny budynek nie byłby zagrożony.

Ktoś nazwał ten punkt kontrolny Centrum Powitalnym Talibów i z jakiegoś dziwacznego powodu ta nazwa się przyjęła.

Pstryknęłam w swój identyfikator – nawyk upewniania się przed wyjściem, że jest przypięty – i wyruszyłam. Zazwyczaj miło było się przejść przez parking do punktu kontrolnego, ale dziś po niebie sunęły niskie szare chmury i parę chwil po tym, jak wyszłam z budynku, zaczęły padać wielkie krople deszczu.

Powietrze pachniało metalicznie. Wciągnęłam je głęboko. Ostatni tydzień spędziłam przeważnie w pomieszczeniach. Nie byłam na to przygotowana. Lepiej się pracowało za biurkiem przy ujemnych temperaturach Chicago. Nawał pracy doskwierał jeszcze bardziej, gdy nadeszły piękne ciepłe dni.

Spojrzałam w górę. W oddali niebo przecięły błyskawice.

Łatwiej było siedzieć w pracy w burzową pogodę.

Przecisnęłam się przez szklane podwójne drzwi i otrzepałam dłonie, opryskując dywan kroplami deszczu. Mimo że byłam przemoczona, miałam dobry nastrój.

Z szerokim uśmiechem spojrzałam na agentkę za biurkiem. Nie zrobiły na niej wrażenia mój optymizm, maniery ani fakt, że przeszłam taki kawał w deszczu.

Mój uśmiech zgasł, odchrząknęłam.

– Dowódca okręgowy Maddox?

Uważnie przypatrzyła się mojemu identyfikatorowi, a potem wskazała głową za siebie.

– Jest na przesłuchaniu w pokoju numer dwa.

– Dziękuję – powiedziałam.

Podeszłam do drzwi bezpieczeństwa i zgięłam się lekko, przykładając identyfikator do czarnego prostokąta na ścianie w pobliżu drzwi. Czułam się głupio. Już niedługo będę musiała się rozejrzeć za wsuwanym etui na identyfikator.

Zamek szczęknął, przecisnęłam się i przeszłam korytarzem, a potem przez drzwi i zobaczyłam Thomasa. Stał sam, obserwując, jak agent Grove przepytuje jakiegoś nieznanego przesłuchiwanego – innymi słowy: podejrzanego – posępnego chudego Azjatę w jaskrawym dresie.

– Agentka Lindy – odezwał się.

Skrzyżowałam ramiona, świadoma, że moja biała bluzka jest przemoczona. Było mi zimno.

– Jak długo nad tym siedzi?

– Niedługo. Przesłuchiwany współpracuje.

Słuchałam, jak rozmawiają po japońsku, i zaraz zmarszczyłam brwi.

– Co cię tu sprowadza? – spytał Thomas.

– Miałam kilka pytań o parę tłumaczeń Grove’a. Potrzebuję twojego pozwolenia, żeby z nim porozmawiać.

– W sprawie yakuzy?

– Tak.

Mruknął niewzruszony.

– Twoja funkcja tutaj jest poufna.

– Ktoś zostawił mi pod drzwiami stos jego raportów. Przypuszczałam, że Grove wie, że również jestem specjalistką, i chce, żebym je przejrzała.

– Przypuszczenia są niebezpieczne, Liis. Ja je tam położyłem.

– Och.

– Znalazłaś coś?

– Wiele rzeczy.

Spojrzałam przez szybę na trzech ludzi w środku. W kącie siedział jeszcze jeden agent i robił notatki, ale poza tym wyglądał na śmiertelnie znudzonego.

– Kto to? – zapytałam.

– Pittman. Rozbił już trzeci samochód. Na jakiś czas jest przykuty do biurka.

Zerknęłam na Thomasa. Miał nieodgadniony wyraz twarzy.

– Nie wydajesz się zaskoczony, że znalazłam pewne rozbieżności – powiedziałam, obserwując Grove’a przez lustro weneckie. Wskazałam palcem. – Właśnie przetłumaczył, że jedenastu byłych członków yakuzy mieszka w budynku, który gości też inne osoby objęte dochodzeniem FBI.

– No i?

– Podejrzany przekazał, że ci ludzie są faktycznie nadal członkami yakuzy i że jest ich osiemnastu, nie jedenastu. Grove pomija fakty. Albo kiepsko zna japoński, albo jest nierzetelny.

Agent Grove wstał, po czym opuścił salkę, zostawiając podejrzanego z robiącym notatki agentem. Wyszedł stamtąd powoli, po czym zamknął za sobą drzwi. Zaskoczył go widok nas obojga, ale szybko doszedł do siebie.

– Agent Maddox – powiedział nosowym głosem.

Ktoś inny mógłby przeoczyć nieznaczne drżenie jego palców, kiedy poprawiał na nosie okulary. Był pulchnym mężczyzną o miedzianej karnacji. Oczy miał tak ciemne, że niemal czarne, a jego sztywny wąsik drżał, gdy coś mówił.

Thomas wskazał na mnie dłonią, w której trzymał kawę.

– To agentka Lindy, nowa kierowniczka oddziału piątego.

– Słyszałem już to nazwisko – stwierdził Grove, przypatrując mi się. – Z Chicago?

– Tam się urodziłam i wychowałam.

Grove miał minę, którą często widywałam, zanim ktoś zapytał mnie, czy jestem Koreanką, Japonką czy Chinką. Próbował rozstrzygnąć, czy mówię w języku, który błędnie przetłumaczył.

– Może powinnaś wejść tam i pomóc. Ma dziwny akcent. Ciągle się na nim potykam – powiedział.

– Ja? – Wzruszyłam ramionami. – Nie mówię po japońsku. Myślę jednak o zapisaniu się na kurs.

– Może ty mógłbyś z nią popracować, Grove? – odezwał się Thomas.

– Jakbym miał na to czas – zagderał, mechanicznie pocierając o siebie spocone dłonie.

– To tylko taka myśl – powiedział Thomas.

– Idę na kawę. Do zobaczenia.

Thomas uniósł głowę, czekając, aż agent Grove opuści pokój.

– Dobre posunięcie – pochwalił, przyglądając się gryzmołom Pittmana.

– Kiedy się zorientowałeś, że coś jest nie tak? – zapytałam.

– Miałem podejrzenia już od przynajmniej trzech miesięcy. Nabrałem pewności, kiedy nie wyszło mi aresztowanie, bo wszedłem do pustego pokoju, w którym, jak wiedziałem, dwa dni wcześniej roiło się od yakuzy.

Uniosłam brew. Thomas wzruszył ramionami.

– Zamierzałem zlecić mu tłumaczenie podsłuchów, które założyliśmy ludziom Benny’ego w Vegas, ale rozmyśliłem się po tym nieudanym aresztowaniu. Zamiast tego chciałem sprowadzić kogoś nowego, lepszego.

– Kogoś, kto nie jest podwójnym agentem?

Thomas odwrócił się do mnie z ledwie widocznym uśmiechem.

– Jak myślisz: czemu cię tu ściągnąłem?

– Aresztujesz go? Co zrobisz?

– Wątpię, czy będziemy nadal korzystać z jego tłumaczeń. – Wzruszył ramionami.

– Mówię poważnie. – Skrzywiłam się.

– Ja też.

Przemierzyliśmy razem korytarz i wyszliśmy na parking. Thomas wyrzucił kawę i otworzył parasol.

– Powinnaś w jakiś zainwestować, Liis. Jest wiosna, wiesz?

Nie wymówił mojego imienia tak zgryźliwie jak wcześniej. Wypowiedział je miękko, pieszcząc językiem każdą literę, a ja cieszyłam się, że deszcz daje nam pretekst do tego, żeby trzymać się blisko.

Omijałam kałuże i bawiło mnie, że Thomasowi z trudem udaje się utrzymać parasol nad moją głową. W końcu poradził sobie, obejmując mnie w pasie wolną ręką i przytulając do swojego boku. Gdy natykaliśmy się na kałużę, po prostu bez trudu mnie nad nią przenosił.

– Nigdy nie lubiłem deszczu – wyznał, strząsając z parasola wodę, gdy przystanęliśmy pod drzwiami holu. – Ale być może zmienię zdanie.

Wyszczerzyłam do niego zęby, usiłując nie dać po sobie poznać, że ten niewinny flirt przyprawia mnie wręcz o głupi zawrót głowy.

Kiedy już znaleźliśmy się w holu głównego budynku, Thomas wrócił do swojego typowego zachowania dowódcy.

– Potrzebuję na koniec dnia FD-trzysta dwa z twoimi ustaleniami. Będę musiał poinformować o tym agenta prowadzącego.

– Już się robi – rzuciłam, odwracając się w stronę windy.

– Liis?

– Tak?

– Będziesz dziś ćwiczyć?

– Dziś nie. Jem lunch z Val.

– Och.

Delektowałam się cieniem rozczarowania w jego oczach.

– Będę tam jutro.

– Dobra – powiedział, starając się przełknąć ten mały cios wymierzony w jego ego.

Gdyby wyglądał jeszcze smutniej, nie potrafiłabym powstrzymać uśmiechu cisnącego mi się na usta.

Kiedy już znalazłam się w windzie i kiedy dreszczyk emocji minął, byłam na siebie bardzo zła. W zasadzie wykopałam go ze swojej sypialni tej nocy, gdy się poznaliśmy, bo byłam pewna, że będę zbyt zajęta korzystaniem z wolności. Kiedy spotykałam się z Jacksonem, czułam się zbyt stłamszona i przeniesienie wydawało się doskonałym rozwiązaniem.

Czemu, u licha, czuję się tak przy Thomasie? Pomimo uczuć, jakie budzi we mnie myśl o rozpoczęciu nowego związku, i mimo jego wybuchowego temperamentu i emocjonalnego bagażu jest w nim coś takiego, że przestaję przy nim racjonalnie myśleć.

Czymkolwiek to było, musiałam nad tym zapanować. Musieliśmy się skupić na przebrnięciu przez zadanie w Saint Thomas, a coś tak kłopotliwego jak uczucia nikomu by nie pomogło.

Drzwi windy się otworzyły i na korytarzu ukazała się promiennie uśmiechnięta Val. Gdy mi się przyjrzała, jej dobry nastrój wyparował.

– Słyszałaś o czymś takim jak parasolka, Liis? Jezu.

– Zachowujesz się, jakbym była pokryta psim gównem. – Przewróciłam oczami. – To deszcz.

Poszła za mną do mojego gabinetu i usiadła na jednym z dwóch foteli przed moim biurkiem. Skrzyżowała nogi i ramiona i spojrzała na mnie gniewnie.

– Gadaj.

– O czym ty mówisz? – spytałam, zrzucając szpilki i stawiając je jedną obok drugiej przy kratce wentylacyjnej w podłodze.

– Naprawdę? – Pochyliła głowę. – Nie bądź taka. Przyjaciółka jest ważniejsza niż facet.

Usiadłam i splotłam palce na biurku.

– Po prostu mi powiedz, co chcesz wiedzieć, Val. Mam coś do roboty. Chyba właśnie doprowadziłam do wylania… albo aresztowania… agenta Grove’a.

– Co? – Na ułamek sekundy uniosła brwi, a potem znów je zmarszczyła. – Może i mistrzowsko umiesz odwrócić uwagę, ale ja wiem, kiedy ktoś mi czegoś nie mówi, a ty, Liis, masz jakiś sekret.

– Skąd możesz wiedzieć? – Zakryłam oczy dłońmi. – Muszę się w tym wprawić.

– Co to znaczy „skąd mogę wiedzieć”? Masz pojęcie, w ilu przesłuchaniach uczestniczyłam? Po prostu wiem. Powiedziałabym, że jestem jasnowidzem, ale to głupie, więc powiem tylko: „Dziękuję, tato, że byłeś kłamliwym gnojkiem i wyczuliłeś mój wykrywacz bredni”.

Odsunęłam rękę od oczu i spojrzałam na nią krzywo.

– No co? Mówię prawdę. W przeciwieństwie do ciebie, ty… fałszywa, paskudna przyjaciółko.

– To nie było miłe. – Zmarszczyłam nos.

– Podobnie jak świadomość, że przyjaciółka ci nie ufa.

– Nie chodzi o to, że ci nie ufam, Val. To po prostu nie twoja sprawa.

Val wstała, obeszła fotel i położyła ręce na jego oparciu.

– Szczerze mówiąc, lepiej mi nie ufaj. I… nie będziesz już mile widziana w Fuzzy’s.

– Co? – pisnęłam. – Daj spokój!

– Nie. Koniec z Fuzzy’s. A oni mnie uwielbiają, Liis. Wiesz, co to znaczy? Koniec z lunchami w Fuzzy’s. Koniec z Fuzzy’s na zawsze.

Zaakcentowała każdą sylabę ostatnich dwóch wyrazów. Potem rzuciła mi groźne spojrzenie, odwróciła się na pięcie i zamknęła za sobą drzwi.

Nadąsana, skrzyżowałam ramiona.

Pięć sekund później zadzwonił telefon stacjonarny. Podniosłam słuchawkę.

– Lindy – warknęłam.

– Pośpiesz się. Jestem głodna.

Z uśmiechem chwyciłam torebkę i buty i szybko wyszłam na korytarz.

Rozdział 9

CZYLI – ZACZĘŁA Val, przeżuwając i wycierając z kącika ust majonez zmieszany z musztardą – masz randkę z Maddoxem za trzy tygodnie. Czy to mi próbujesz powiedzieć?

– Nie. – Zmarszczyłam brwi. – To ze mnie wyciągnęłaś.

Uśmiechnęła się, zaciskając wargi, by nie wypadł z nich wielki kęs kanapki z bekonem.

Nadąsana, wsparłam brodę o pięść.

– Czemu nie dasz sobie z tym spokoju, Val? Chcę, żeby mi ufał.

Przełknęła kęs.

– Ile razy muszę ci powtarzać? W FBI nie ma miejsca na sekrety. Maddox zapewne przypuszczał, że w końcu się dowiem. Doskonale zdaje sobie sprawę z moich talentów.

– Co to niby ma znaczyć?

– Pohamuj się, zazdrośnico. Mówię o tym, że Maddox wie, że się przyjaźnimy, i wie, że potrafię wywąchać każdy sekret lepiej niż ogar.

– Ogar? Co się z tobą porobiło?

– Moi dziadkowie mieszkają w Oklahomie. Kiedyś odwiedzałam ich w każde lato – wyjaśniła z lekceważeniem. – Posłuchaj, odwalasz świetną robotę jako kierowniczka. Agent prowadzący niewątpliwie ma na ciebie oko. Wylądujesz w Quantico, zanim zdążysz wypowiedzieć „biurowy romans”.

Omal nie zadławiłam się frytką.

– Val, dobijasz mnie.

– On nie potrafi oderwać od ciebie oczu.

– Przestań. – Pokręciłam głową. Rzuciła mi wymowne spojrzenie.

– Czasami się uśmiecha, kiedy przechodzisz. No nie wiem. To całkiem urocze. Nigdy go takiego nie widziałam.

– Zamknij się.

– No a co ze ślubem Travisa?

– Spędzimy noc w Illinois, a potem pojedziemy do Saint Thomas. – Wzruszyłam ramionami.

Szeroki uśmiech Val był zaraźliwy.

– No co? – Zachichotałam. – Odczep się, Val! To praca.

Rzuciła we mnie frytką, a potem pozwoliła mi w spokoju dokończyć lunch.

Wyszłyśmy z Fuzzy’s i wróciłyśmy do biura. Gdy mijałyśmy gabinet Marksa, pomachał do Val.

– Cześć! Spotkajmy się wieczorem w Cutter’s – zaproponował.

– Wieczorem? – Pokręciła głową. – Nie, muszę zrobić zakupy w spożywczym.

– Zakupy w spożywczym? – Wykrzywił twarz. – Przecież nie gotujesz.

– Chleb. Sól. Musztarda. Nic nie mam – wyjaśniła.

– Spotkajmy się później. Przyjdzie Maddox. – Przeniósł spojrzenie na mnie na ułamek sekundy, na tyle długo, że poróżowiały mi policzki.

Wycofałam się do swojego gabinetu, nie chcąc wyjść na zainteresowaną planami Thomasa. Ledwie usiadłam na swoim tronie i wybudziłam laptopa, do uchylonych drzwi zapukał Sawyer.

– Nie w porę? – spytał.

– Tak – odparłam, przewijając myszką ekran. Kliknęłam ikonkę maili i zmarszczyłam brwi, gdy przeczytałam tematy licznych wiadomości. – Jak to się, u licha, dzieje? Wychodzę na godzinę i mam trzydzieści dwie nowe wiadomości.

Sawyer wsunął ręce w kieszenie i oparł się o ościeżnicę.

– Przypiliło nas. Jest tam mail ode mnie.

– Wspaniale.

– Chcesz wybrać się wieczorem do Cutter’s?

– Czy to jedyny bar w tej dzielnicy?

Wzruszył ramionami, podszedł do mojego biurka i opadł na jeden z foteli. Oparł się i splótł palce na piersi.

– To nie mój salon, agencie.

– Przepraszam, proszę pani – powiedział, prostując się. – Chodzimy do Cutter’s. Wielu z nas mieszka w tej okolicy i ma tam blisko.

– Czemuż to tylu z nas mieszka w tej okolicy? – zapytałam.

– Dział spraw lokalowych jest w dobrych stosunkach z właścicielami mieszkań. – Wzruszył ramionami. – Jest dość blisko do biura, miła dzielnica i całkiem tanio jak na centrum. – Uśmiechnął się. – Na Mission Hills jest mała knajpka o nazwie Brooklyn Girl. Naprawdę znakomita. Chcesz się tam wybrać?

– Gdzie są te Mission Hills?

– Jakieś dziesięć minut od twojego mieszkania.

Zastanowiłam się przez sekundkę.

– Tylko zjemy, dobrze? To nie randka.

– Boże, nie. Chyba że postawisz mi kolację.

– Nie. – Zachichotałam. – Zgoda. Brooklyn Girl o wpół do dziewiątej.

– Bingo – powiedział, wstając.

– Co to było?

– Nie muszę jeść sam. Wybacz, że chcę to uczcić.

– Zabieraj się stąd – powiedziałam, odganiając go machnięciem ręki.

Sawyer odchrząknął i wtedy zauważyłam, że drzwi nie są zamknięte, choć powinny być. Uniosłam wzrok i ujrzałam Thomasa stojącego w progu. Jego krótkie włosy były wciąż wilgotne od prysznica, który wziął po ćwiczeniach.

– Jak długo już tu stoisz? – zapytałam.

– Wystarczająco długo.

Ledwie zwróciłam uwagę na tę kpinę.

– Naprawdę powinieneś przestać kręcić mi się pod drzwiami. To odrażające.

Westchnął, zamknął za sobą drzwi i podszedł do mojego biurka. Usiadł, czekając cierpliwie, podczas gdy ja przeglądałam maile.

– Liis.

– Co? – spytałam zza laptopa.

– Co ty robisz?

– Sprawdzam pocztę. Pracuję. Powinieneś również spróbować.

– Mówiłaś do mnie „proszę pana”.

– Zmuszałeś mnie. – Krępujące długie milczenie skłoniło mnie, żebym się wychyliła i spojrzała mu w oczy. – Nie każ mi wyjaśniać.

– Czego wyjaśniać? – spytał, autentycznie zaintrygowany.

Rozdrażniona, odwróciłam wzrok, a potem się poddałam.

– To tylko kolacja – stwierdziłam.

– W Brooklyn Girl.

– No i?

– To moja ulubiona restauracja. On o tym wie.

– Jezu, Thomas. To nie jakaś walka kogutów.

Rozważał to przez chwilę.

– Może nie dla ciebie.

– Co to niby znaczy? – Zirytowana pokręciłam głową.

– Pamiętasz ten wieczór, kiedy się poznaliśmy?

Cały mój tupet i chęć pyskowania zniknęły i natychmiast poczułam się tak samo jak w pierwszych sekundach po tym, gdy we mnie szczytował. Skrępowanie szybciej pokazało mi, gdzie moje miejsce, niż zdołałoby to zrobić zastraszanie.

– Co z nim? – spytałam, obgryzając paznokieć kciuka.

Zawahał się.

– Mówiłaś to szczerze?

– Niby co?

Wpatrywał się w moje oczy, jak mi się wydawało, całe wieki, rozważając następne słowa.

– Że jesteś emocjonalnie niedostępna.

Nie tylko mnie zaskoczył, ale wręcz osłupiałam, prędzej, niż to się zazwyczaj zdarza.

– Nie wiem, co na to odpowiedzieć – odrzekłam. Brawo, Liis!

– Czy to dotyczy wszystkich, czy tylko mnie?

– Ani to, ani to.

– Ja tylko… – Jego luźna, zalotna mina się zmieniła, doszło do niej zaciekawienie. – Kim jest ten facet z brygady antyterrorystycznej, który został w Chicago?

Zerknęłam za siebie, jakby przy oknie na siódmym piętrze wisiał ktoś, kto mógłby mnie dosłyszeć.

– Jestem w pracy, Thomas. Czemu, u licha, teraz o tym rozmawiamy?

– Możemy o tym porozmawiać przy kolacji, jeśli chcesz.

– Mam już plany – odparłam.

Twarz mu się ściągnęła.

– Randka?

– Nie.

– Jeśli to nie randka, Sawyer będzie miał to gdzieś.

– Nie odwołam spotkania z nim dlatego, że chcesz wygrać, w cokolwiek pogrywasz. To się już robi nudne. Męczysz mnie.

– W takim razie ustalone. Pomówimy o twoim byłym ninja w mojej ulubionej restauracji o wpół do dziewiątej. – Wstał.

– Nie, nie pomówimy. Nic z tego nie brzmi zachęcająco. Ani trochę.

Rozejrzał się i żartobliwie wskazał na siebie.

– Nie, ty też nie jesteś zachęcający – burknęłam.

– Jak na federalną nie potrafisz kłamać – stwierdził ze znaczącym uśmieszkiem. Podszedł do drzwi i je otworzył.

– Co się dziś ze wszystkimi dzieje? Val zachowuje się jak wariatka, a ty masz źle w głowie… i do tego jesteś arogancki. Chcę po prostu przyjść do pracy, wrócić do domu i może też raz na jakiś czas nie jeść sama, tylko z kimś, z kim, do cholery, zechcę, bez dramatów, lamentów ani rywalizacji.

Cały oddział piąty wpatrywał się w mój gabinet. Zacisnęłam zęby.

– Jeśli nie ma pan dla mnie niczego nowego, agencie Maddox, proszę mi pozwolić kontynuować bieżące zadanie.

– Miłego dnia, agentko Lindy.

– Dziękuję – powiedziałam nabzdyczona.

Zanim zamknął drzwi, wetknął jeszcze głowę do środka.

– Już się zaczynałem przyzwyczajać, że mówisz do mnie „Thomas”.

– Wynocha z mojego gabinetu, Thomas.

Zamknął drzwi. Policzki płonęły mi purpurą, a twarz mimo woli rozciągnęła się w szerokim uśmiechu.

Po obu stronach ulicy wartko płynęły miniaturowe rzeczki. Brudy i odpadki z całego miasta ściekały do wielkich kwadratowych studzienek znajdujących się na każdym skrzyżowaniu. Opony chlupotały i piszczały, mknąc po mokrym asfalcie, a ja stałam przed pasiastą markizą i wielkimi szklanymi oknami, na których widniał wypisany staroświecką czcionką napis Brooklyn Girl.

Nie potrafiłam przestać się uśmiechać, zadowolona, że nie mam na sobie ciężkiego płaszcza. Nad moją głową nisko wisiały chmury podświetlone blaskiem księżyca, a z nieba z krótkimi przerwami kropiło i lało na San Diego przez cały dzień. A jednak stałam tu w białej bluzce bez rękawów, koralowej lnianej marynarce, obcisłych dżinsach i sandałkach. Miałam ochotę włożyć zamszowe szpilki bez pięty, ale nie chciałam ryzykować, że przemokną.

– Cześć – powiedział mi Sawyer do ucha.

Odwróciłam się z uśmiechem i dałam mu kuksańca łokciem.

– Zdobyłem dla nas stolik – oznajmił Thomas, mijając nas niedbałym krokiem i otwierając drzwi. – Dla trójki, prawda?

Sawyer wyglądał, jakby połknął własny język.

– No co? – Thomas uniósł brwi. – Zjedzmy coś. Umieram z głodu.

Sawyer i ja wymieniliśmy spojrzenia. Weszłam pierwsza, a on za mną.

Thomas stanął przy pulpicie dla kelnerek i wsunął ręce w kieszenie.

– Thomas Maddox – powitała go z błyskiem w oku młoda kobieta. – Długo się nie widzieliśmy.

– Cześć, Kasie. Poproszę stolik dla trojga.

– Proszę tędy. – Kasie się uśmiechnęła, wzięła trzy karty dań i poprowadziła nas do narożnego boksu.

Sawyer usiadł pierwszy, blisko ściany, a ja na krześle obok niego, tak że Thomasowi pozostało usiąść naprzeciwko nas. Obaj z początku wydawali się zadowoleni z takiego układu, ale kiedy Sawyer przysunął swoje krzesło troszkę bliżej mojego, Thomas ściągnął brwi.

Przyjrzałam mu się podejrzliwie.

– Myślałam, że to twoja ulubiona restauracja.

– Owszem – odparł Thomas.

– Ona powiedziała, że dawno cię tu nie było.

– No nie.

– Czemu? – zapytałam.

– Czy nie przyprowadzałeś tu kiedyś swojej dziewczyny? – wtrącił Sawyer.

Thomas spojrzał na niego spode łba, ale kiedy napotkał mój wzrok, twarz mu złagodniała. Spuścił wzrok, spoglądając na srebrne sztućce i serwetkę.

– Ostatni raz byłem tu z nią.

– Och – powiedziałam i nagle zaschło mi w ustach. Do stolika zbliżyła się z uśmiechem młoda kelnerka.

– Witajcie.

Sawyer spojrzał na nią z poufałym błyskiem w oku.

– Ktoś ma randkę po pracy. Jestem zazdrosny.

– Nowa szminka. – Tessa się zaczerwieniła.

– Wiedziałem, że coś jest na rzeczy – stwierdził Sawyer i długo nie odrywał od niej wzroku, zanim przeniósł go na menu.

Thomas przewrócił oczami, zamówił butelkę wina, nie zerkając na ich listę, po czym kelnerka odeszła.

– No i – zaczął Sawyer, obracając się ku mnie całym ciałem – uporałaś się z obrazem?

– Nie. – Zaśmiałam się cicho i pokręciłam głową. – Nie wiem, czemu jest taki ciężki. Wciąż stoi oparty o ścianę, na której chcę go zawiesić.

– Dziwne, że nigdzie na ścianie nie ma haka – powiedział Sawyer, desperacko starając się nie wyglądać na zdenerwowanego.

Thomas poruszył się na krześle.

– Mam kołki. Jak bardzo jest ciężki?

– Zbyt ciężki jak na płytę gipsową, ale myślę, że kołek by pomógł – odparłam.

Thomas wzruszył ramionami. Wydawał się czuć o wiele swobodniej niż Sawyer czy ja.

– Przyniosę ci taki później.

Kątem oka dostrzegłam nieznaczne drgnięcie na twarzy Sawyera. Thomas właśnie zapewnił sobie późniejsze spotkanie ze mną sam na sam. Nie wiedziałam, czy inne kobiety bawi znalezienie się w takiej sytuacji, ale ja czułam się niemal nieszczęśliwa.

Wróciła Tessa z butelką i trzema kieliszkami. Gdy nam nalewała, Sawyer mrugnął do niej.

– Dzięki, złotko.

– Proszę bardzo, Sawyer. – Ledwie ukrywała wesołość, kołysząc się na piętach. Odchrząknęła. – Zdecydowaliście się już na przystawkę?

– Pieczona faszerowana cukinia – oznajmił Thomas, pilnując, żeby nie odrywać ode mnie oczu.

Peszyła mnie intensywność tego spojrzenia, ale nie odwracałam wzroku. Chciałam się wydawać obojętna.

– Ja wezmę humus – powiedział Sawyer, wyglądając na zniesmaczonego zamówieniem Thomasa.

Tessa odwróciła się na pięcie, a Sawyer obserwował ją przez cały czas, gdy wracała do kuchni.

– Przepraszam – rzucił, wskazując gestem, że chce wyjść z boksu.

– Och. – Przesunęłam się i wstałam, żeby go przepuścić. Minął mnie z uśmiechem, a potem skierował się, jak przypuszczałam, do toalety, której drzwi znajdowały się na szarej ścianie, obok nowoczesnych rustykalnych obrazów. Thomas uśmiechnął się, gdy wróciłam na miejsce. Włączył się klimatyzator i ciaśniej owinęłam się marynarką.

– Chciałabyś moją marynarkę? – spytał, podając mi ją. Doskonale pasowała kolorem do ścian. Miał też na sobie dżinsy i sznurowane brązowe timberlandy.

Pokręciłam głową.

– Nie jest mi zimno.

– Aha, nie chcesz mieć na sobie mojej marynarki, kiedy Sawyer wyjdzie z toalety. Ale on nie zauważy, bo będzie zagadywał Tessę.

– Nie obchodzi mnie, co Sawyer myśli czy czuje.

– A więc czemu tu z nim jesteś? – Ton pytania nie był oskarżycielski. Prawdę mówiąc, był tak niepodobny do jego zazwyczaj rozkazującego, donośnego głosu, że słowa niemal się zlały z szumem klimatyzatora.

– Nie siedzę naprzeciwko niego. W tym momencie jestem tu z tobą.

Uniosły mu się kąciki ust. Wyglądał na zadowolonego, a ja przeklęłam się w duchu za to, jakie to wzbudzało we mnie uczucia.

– Podoba mi się to miejsce – powiedziałam, rozglądając się. – W jakiś sposób przypomina mi ciebie.

– Kiedyś uwielbiałem tę restaurację – przyznał.

– Ale przestałeś. Z jej powodu?

– Moje ostatnie wspomnienie z tego miejsca to ostatnie wspomnienie związane z nią. Nie licząc lotniska.

– Czyli cię rzuciła.

– Tak. Chyba mieliśmy rozmawiać o twoim byłym, nie o mojej eks.

– Rzuciła cię dla twojego brata? – spytałam, ignorując tę uwagę.

Grdyka mu podskoczyła, gdy przełknął ślinę. Zerknął w kierunku toalet, szukając Sawyera. Tak jak przewidział, Sawyer stał z rozchichotaną Tessą przy końcu lady, blisko baru.

– Tak – odparł. Sapnął, jakby coś go przytłoczyło. – Ale od samego początku nie była moja. Camille zawsze należała do Trenta.

Pokręciłam głową i zmarszczyłam brwi.

– Czemu to sobie robisz?

– Trudno to wytłumaczyć. Trent kochał ją, odkąd byliśmy mali. Wiedziałem o tym.

To wyznanie mnie zaskoczyło. Po tym, czego się dowiedziałam o jego dzieciństwie i uczuciach wobec braci, trudno mi było sobie wyobrazić, że robi coś tak bezdusznego.

– Ale i tak się za nią uganiałeś. Nie potrafię zrozumieć dlaczego.

Nieznacznie uniósł ramiona.

– Ja też ją kocham.

Czas teraźniejszy. Poczułam w piersi ukłucie zazdrości.

– Nie chciałem tego – wyjaśnił. – Jeździłem do domu dosyć często, głównie po to, by ją zobaczyć. Pracuje w miejscowym klubie. Któregoś wieczoru poszedłem prosto do Red i usiadłem przy jej stanowisku, i wtedy mnie to uderzyło. Nie była już małą dziewczynką z warkoczykami. Była dorosła i uśmiechała się do mnie. Trent ciągle gadał o Camille, ale w taki sposób, że myślałem, że nigdy się nie odważy. Przez długi czas uważałem, że nigdy się nie ustatkuje. Potem zaczął widywać się z inną dziewczyną… Mackenzie. I wtedy uznałem, że minęło mu zauroczenie Camille. Jednak dość szybko po tym doszło do wypadku, w którym Mackenzie zginęła.

Wciągnęłam gwałtownie powietrze.

Thomas podziękował mi za współczucie skinięciem głowy i mówił dalej.

– Trent nie był już po tym taki sam. Dużo pił, sypiał z kim popadnie i rzucił studia. W któryś weekend wróciłem do domu, by sprawdzić, co u niego i u taty, a potem pojechałem do klubu. Była tam. – Skrzywił się. – Próbowałem tego nie robić.

– Ale zrobiłeś.

– Przekonywałem siebie, że on na nią nie zasługuje. To druga najbardziej egoistyczna rzecz, jaką kiedykolwiek zrobiłem, i obie dotyczą moich braci.

– Ale Trent i Camille skończyli jako para?

– Dużo pracuję. Ona jest tam. I on. To się musiało stać, gdy tylko Trent postanowił, że będzie się za nią uganiać. Nie potrafiłem tak naprawdę zaprotestować. Pokochał ją pierwszy.

Zabolało mnie w piersi na widok smutku w jego oczach.

– Czy ona wie, czym naprawdę się zajmujesz?

– Tak.

Uniosłam brew.

– Powiedziałeś jej, dla kogo pracujesz, ale rodzinie nie?

Zastanowił się nad moimi słowami i poruszył się na krześle.

– Ona im nie powie. Obiecała, że tego nie zrobi.

– A więc okłamuje ich wszystkich?

– Nie rozmawia o tym.

– Nawet z Trentem?

– On wie, że się widywaliśmy. Myśli, że trzymaliśmy to przed nim w sekrecie ze względu na jego uczucia wobec Camille. Nadal nie wie o FBI.

– Ufasz, że ona mu nie powie?

– Tak – odparł bez wahania. – Poprosiłem ją, żeby przemilczała fakt, że się spotykamy. Przez całe miesiące nie wiedział o tym nikt z wyjątkiem jej współlokatorki i paru jej współpracowników.

– To prawda, tak? Nie chciałeś, żeby twoi bracia wiedzieli, że ją ukradłeś – powiedziałam z triumfem.

Skrzywił się, zniesmaczony moim brakiem finezji.

– Po części. Nie chciałem też, żeby tato wyciągał od niej informacje. Musiałaby kłamać. To jeszcze bardziej pogorszyłoby sprawę.

– I tak musiała kłamać.

– Wiem. To było głupie. Działałem pod wpływem chwilowego uczucia, a ono zmieniło się w coś więcej. Wpakowałem wszystkich w kłopoty. Byłem egoistycznym fiutem. Ale kochałem ją… i kocham. Uwierz mi, dostaję za swoje.

– Ona będzie na tym ślubie, prawda?

– Tak – odparł, miętosząc serwetkę.

– Z Trentem.

– Są wciąż razem. I razem mieszkają.

– Och – powiedziałam zaskoczona. – I to nie ma nic wspólnego z tym, że chcesz, żebym pojechała?

– Polanski chce, żebyś pojechała.

– A ty nie?

– Nie dlatego, że próbuję wzbudzić w Camille zazdrość, jeśli do tego zmierzasz. Oni się kochają. Dla mnie Camille to już przeszłość.

– Naprawdę? – spytałam, zanim zdążyłam się powstrzymać. Przygotowałam się na odpowiedź.

Wpatrywał się we mnie przez długi czas.

– Dlaczego pytasz?

Przełknęłam ślinę. To prawdziwa zagadka. Czemu chcę to wiedzieć? Odchrząknęłam i zachichotałam nerwowo.

– Nie wiem dlaczego. Po prostu chcę wiedzieć.

Parsknął śmiechem i spuścił wzrok.

– Można kogoś kochać, nie chcąc z nim być. Podobnie jak można z kimś być, zanim się go pokocha – powiedział.

Spojrzał na mnie z błyskiem w oku.

Kątem oka dostrzegłam, że Sawyer stoi obok naszego stolika, czekając wraz z Tessą, która trzymała w rękach tacę.

Thomas i ja nie odrywaliśmy od siebie wzroku.

Sawyer odchrząknął.

– Mogę cię przeprosić? – odezwał się.

Zamrugałam parę razy i spojrzałam w górę.

– Och. Tak, przepraszam. – Wstałam, by go przepuścić, a potem wróciłam na swoje miejsce, starając się nie kulić pod nieustępliwym spojrzeniem Thomasa.

Tessa postawiła na stole przystawki wraz z trzema talerzykami. Napełniła na wpół pusty kieliszek Thomasa ciemnym merlotem, ale ja zakryłam swój, zanim zdążyła dolać mi wina.

Sawyer uniósł kieliszek do ust i przy stole zapanowało niezręczne milczenie, choć reszta sali rozbrzmiewała ciągłym gwarem, przerywanym tylko sporadycznie przez śmiech.

– Powiedziałeś jej o Camille? – spytał Sawyer.

Zjeżyły mi się włoski na karku i nagle zaschło w ustach.

Łyknęłam resztę czerwonego napoju z kieliszka.

Thomas obnażył zęby i zmrużył oczy. Miał pełną ubolewania minę.

– Powiedziałeś Tessie o tej wysypce?

Sawyer omal nie zakrztusił się winem. Tessa nie wiedziała, jak zareagować. Zakołysawszy się parę razy na piętach, wycofała się do kuchni.

– Czemu? Czemu jesteś takim dupkiem? – spytał Sawyer. Thomas zachichotał, a ja bezskutecznie próbowałam powstrzymać się od uśmiechu, chichocząc w szklankę wody. Sawyer też zaczął się śmiać, pokręcił głową, a potem posmarował grubo humusem kawałek pity.

– Niezła zagrywka, Maddox. Niezła zagrywka.

Thomas spojrzał na mnie spode łba.

– Jak wrócisz do domu, Liis?

– Ty mnie zawieziesz.

Skinął głową.

– Nie chciałem zakładać z góry, ale cieszę się, że się zgadzasz.

Rozdział 10

– DZIĘKUJĘ CI – powiedziałam cicho.

Starałam się nie patrzeć na skrawek pięknie opalonej skóry Thomasa widoczny między paskiem a brzegiem jego białego T-shirtu. Wieszał obraz, jedną z pierwszych rzeczy, jaką kupiłam po szkoleniu. Był to nadruk na płótnie oprawiony w drewno, zbyt ciężki jak na ścienną dekorację.

– Cholernie dziwaczny – stwierdził, schodząc z krzesła na dywan.

– To Yamamoto Takato. Mój ulubiony współczesny artysta japoński.

– Kim one są? – spytał, mając na myśli dwie siostry na obrazie.

Odpoczywały na dworze nocą. Jedna patrzyła przed siebie, spokojnie delektując się jakąś intrygą rozgrywającą się przed nimi.

– Obserwatorkami. Słuchaczkami. Jak my.

Raczej nie zrobiło to na nim wrażenia.

– Są dziwne.

Z uśmiechem splotłam ramiona, zadowolona, że obraz wreszcie wisi na swoim miejscu.

– Takato jest kapitalny. Powinieneś zobaczyć pozostałe jego prace. W porównaniu z nimi te siostry są grzeczne.

Sądząc z jego miny, nie spodobała mu się ta nowa informacja.

– Lubię je. – Uniosłam brodę.

Thomas zaczerpnął tchu, pokręcił głową i westchnął.

– O gustach się nie dyskutuje. – Odchrząknął. – Chyba już pójdę.

– Dzięki za odwiezienie. Dzięki za kołek. Dzięki za zawieszenie dziewczyn.

– Dziewczyn?

– Nie mają imion. – Wzruszyłam ramionami.

– Bo nie są realne.

– Dla mnie są.

Thomas wziął krzesło i zaniósł je z powrotem do jadalni, ale przytrzymał je za oparcie i lekko się pochylił.

– Skoro mowa o rzeczach, które nie są realne… Próbowałem obmyślić, jak z tobą pogadać o pewnych aspektach podróży.

– O jakich?

Wyprostował się, podszedł do mnie i nachylił się tuż nad moją twarzą, lekko przekręcając głowę.

Odsunęłam się.

– Co ty wyprawiasz?

Cofnął się, zadowolony.

– Sprawdzam, co zrobisz. Właśnie tę sprawę chciałem teraz poruszyć. Jeśli nie okażę ci uczucia, domyślą się, że coś jest na rzeczy. Nie możesz się ode mnie tak odsuwać.

– Nie będę.

– Naprawdę? A to przed chwilą nie było odruchową reakcją?

– Tak… ale wcześniej pozwoliłam ci się całować.

– Kiedy byłaś pijana – rzucił z wymownym uśmieszkiem. Poszedł na środek pokoju i usiadł na mojej sofie, jakby był właścicielem tego mieszkania. – To się nie liczy.

Podążyłam za nim, przypatrzyłam mu się, a potem usiadłam po jego prawej stronie, najbliżej, jak się dało. Musnęłam policzkiem jego pierś, przesunęłam dłonią po jego twardym brzuchu i wpiłam się palcami w jego lewy bok, na tyle mocno, żeby moje ramię pozostało na miejscu.

Całe ciało mi się rozluźniło. Założyłam prawą nogę na lewą, tak że moja łydka zachodziła na jego kolano. W ten sposób niemal się na nim uwiesiłam. Przytuliłam się do niego z uśmiechem, bo Thomas Maddox – przebiegły dowódca okręgowy, zawsze pan sytuacji – wciąż przypominał posąg, a serce dudniło mu w piersi.

– To nie ja potrzebuję praktyki – powiedziałam z uśmiechem. Przymknęłam oczy.

Poczułam, że mięśnie mu się rozluźniają. Objął mnie przez plecy i wsparł brodę na mojej głowie. Wypuścił powietrze z płuc i zdawało się, że upłynęło dużo czasu, zanim znów zaczerpnął tchu. Siedzieliśmy tak, nie musząc nigdzie iść, wsłuchując się w ciszę mojego mieszkania i hałas dobiegający z ulicy. Opony wciąż chlupotały na mokrym asfalcie, trąbiły klaksony, trzaskały drzwi samochodów. Co jakiś czas ktoś coś krzyknął, zapiszczały hamulce auta, zaszczekał jakiś pies.

Tu w środku, gdzie siedziałam z Thomasem – na tej samej sofie, od której wszystko się zaczęło w wieczór, kiedy się poznaliśmy – czułam się jak w innym wszechświecie.

– To miłe – odezwał się w końcu.

– Miłe? – Byłam nieco urażona. Uważałam, że to niesamowite uczucie. Nikt nie obejmował mnie w ten sposób od czasów Jacksona w Chicago i nawet wtedy nie czułam się tak jak teraz.

Nie myślałam, że będzie mi brakowało czyjegoś dotyku, zwłaszcza że wcześniej nie doceniałam uczucia Jacksona. Jednak życie bez tego przez niemal miesiąc sprawiło, że poczułam się samotna i może nawet nieco przygnębiona. Przypuszczałam, że to typowe dla wszystkich, ale byłam pewna, że smutek nie pojawiłby się tak szybko i nie byłby tak dojmujący, gdybym nie zaznała dotyku dłoni Thomasa podczas mojej pierwszej nocy w San Diego. Potem już codziennie za nimi tęskniłam.

– Wiesz, o co mi chodzi – powiedział.

– Nie. Czemu mi nie powiesz?

Przycisnął usta do moich włosów i odetchnął, długo i spokojnie.

– Nie chcę. Chcę się tym po prostu cieszyć.

Niech będzie.

Otworzyłam oczy. Leżałam sama na sofie. Wciąż byłam w pełni ubrana, przykryta wełnianą narzutą, która wcześniej leżała zwinięta na krześle.

Usiadłam, przetarłam oczy, a potem znieruchomiałam.

– Thomas?! – zawołałam.

Czułam się głupio. Było to gorsze niż poranek po naszej jednorazowej przygodzie.

Zegarek wskazywał trzecią rano. I wtedy usłyszałam jakieś stuknięcie na górze. Podniosłam wzrok z uśmiechem. Miło było wiedzieć, że jest tak blisko.

Ale wtedy usłyszałam coś jeszcze, od czego skręcił mi się żołądek.

Jakiś jęk. Jakiś pomruk. Jakiś okrzyk. O Boże.

Do mojego mieszkania zaczęły się przesączać rytmiczne uderzenia o ścianę, którym towarzyszyły pojękiwania. Rozejrzałam się, niepewna, co mam myśleć. Czyżby wyszedł stąd i wybrał się do Cutter’s? Poznał jakąś dziewczynę? Zabrał ją do siebie?

Ale Thomas by tego nie zrobił. Byłam tą jedyną, odkąd… I może wyciągnęłam go z kryzysu.

O Boże.

– O Boże! – Moje mieszkanie wypełnił stłumiony okrzyk jakiejś kobiety, powtarzającej na głos moją myśl.

Nie. To się musi skończyć.

Wstałam i zaczęłam szukać jakiegoś długiego przedmiotu, by walnąć nim w sufit. Skrępowanie Thomasa bynajmniej się tu nie liczyło. Nie obchodziło mnie nawet, czy jestem tą sąsiadką – mieszkającą piętro niżej starą panną, która nie lubi słyszeć muzyki, głośnych śmiechów ani odgłosów uprawianego seksu. Musiałam po prostu przerwać wyjątkowo głośny orgazm tej kobiety.

Weszłam ze szczotką w ręce na krzesło, to samo, którego wcześniej używał Thomas. Już miałam zacząć walić rączką w sufit, kiedy ktoś zapukał do drzwi.

Co, u diabła?

Otworzyłam, w pełni świadoma, że albo ja wyglądam na skończoną wariatkę, albo ten ktoś po drugiej stronie drzwi jest szaleńcem i że będę musiała użyć szczotki do obrony przed jakimś psycholem.

W progu stał Thomas. Miał cienie pod oczami i wyglądał na wykończonego.

– Mogę tu zostać?

– Co?

– Po co ci ta szczotka? – spytał. – Jest trzecia rano. Sprzątasz?

Zmrużyłam oczy.

– Czy czasem nie masz towarzystwa?

Rozejrzał się; wyglądał na speszonego moim pytaniem. Przestąpił z nogi na nogę.

– Tak.

– Nie powinieneś więc być u siebie?

– Hm… Nie śpi mi się tam dobrze.

– No jasne!

Usiłowałam zatrzasnąć drzwi, ale przytrzymał je i wszedł za mną do środka.

– O co ci chodzi? – spytał, a potem wskazał na zabłąkane krzesło z jadalni. – Co się dzieje z tym krzesłem?

– Chciałam na nie wejść i użyć tego! – oznajmiłam, unosząc szczotkę.

– W jakim celu? – Zmarszczył nos.

– Żeby walnąć w sufit! Uciszyć to! Uciszyć ją!

W oczach rozbłysło mu zrozumienie. Od razu się speszył.

– Słychać to?

– Tak. – Przewróciłam oczami. – Cały budynek to słyszy.

– Przepraszam, Liis. – Potarł kark.

– Nie przepraszaj. – Zagotowało się we mnie. – To nie tak, że my… to nie jest realne.

– Hę?

– Proszę, nie przepraszaj! Przez to czuję się bardziej żałosna!

– Dobrze! Przepraszam! To znaczy…

– Idź już. – Westchnęłam.

– Ja… chciałem zapytać, czy mógłbym tu zostać na noc. Ale pewnie skoro ją słyszysz…

Rzuciłam w niego szczotką, ale przez nią przeskoczył.

– Co, do cholery, Liis?

– Nie, nie możesz tu zostać! Wracaj na górę, do swojej laski na jedną noc! Wygląda na to, że stajesz się dziwką.

Oczy mu się rozszerzyły, uniósł ręce.

– Och! Chwila. Nie. To nie było… to nie ja. Tam na górze. Z nią.

– Co? – Przymknęłam oczy, kompletnie zdezorientowana.

– Nie jestem z nią.

Spiorunowałam go wzrokiem.

– Oczywiście. Dopiero co ją poznałeś.

Poruszał rękami przed sobą tam i z powrotem.

– Nie. Nie pieprzę jej tam, na górze.

– Wiem – powiedziałam z naciskiem. Mogłabym równie dobrze mówić do ściany.

– Nie! – krzyknął sfrustrowany.

Znowu rozległy się uderzenia. Oboje podnieśliśmy wzrok. Kobieta zaczęła krzyczeć i przez sufit przeniknął jakiś cichy jęk – męski głos.

Thomas zakrył twarz.

– Jezu Chryste.

– Ktoś jest z kobietą w twoim mieszkaniu?

– Mój brat – jęknął.

– Który?

– Taylor. Zatrzyma się tu na parę dni. Napisał do mnie esemesa, pytając, dlaczego nie ma mnie w domu. Wyszedłem stąd, żeby spotkać się z nim na górze, ale kiedy tam dotarłem, był czymś wkurzony i nie chciał siedzieć w mieszkaniu. Zabrałem go więc do Cutter’s. Była tam agentka Davies i…

– To agentka Davies? – Wskazałam na sufit. Thomas skinął głową. – Och, dzięki Bogu – westchnęłam, zakrywając oczy dłonią.

– Hę? – Zmarszczył brwi.

– Nic.

Davies krzyknęła.

Pokręciłam głową i wskazałam na drzwi.

– Musisz im powiedzieć, żeby skończyli z tymi głupotami. Muszę się trochę przespać.

Thomas ponownie skinął głową.

– Dobrze. Pójdę. – Ruszył w stronę drzwi, ale zaraz się zatrzymał, odwrócił szybko i wycelował we mnie palcem. – Myślałaś, że to ja. Byłaś wkurzona.

Zrobiłam minę.

– Nie, nie byłam.

– Owszem, byłaś. Przyznaj się.

– I co z tego, jeśli nawet byłam?

– Czemu się wściekałaś? – spytał, błagając mnie o coś wzrokiem.

– Bo jest trzecia rano i powinnam spać.

– Bzdura.

– Nie mam pojęcia, o czym mówisz!

Doskonale wiedziałam, o co mu chodzi, a on wiedział, że próbuję zgrywać głupią.

Uśmiechnął się.

– Myślałaś, że to ja posuwam jakąś laskę z baru, i wściekałaś się na mnie. Byłaś zazdrosna.

Nie potrafiłam wymyślić żadnej wiarygodnej odpowiedzi, więc po chwili wypaliłam:

– No i?

Thomas uniósł głowę i sięgnął za siebie, do gałki przy drzwiach.

– Dobranoc, Liis.

Wpatrywałam się w niego z jak największą dezaprobatą, póki nie zamknął drzwi, a potem podeszłam do szczotki, podniosłam ją i przysunęłam krzesło z powrotem do stołu.

Po jakiejś minucie krzyki i uderzenia ustały. Powlokłam się do swojego pokoju, rozebrałam się, narzuciłam na siebie podkoszulek i padłam na łóżko.

Nie dość, że nie darzyłam Thomasa nienawiścią, to jeszcze go lubiłam. Co gorsza, on o tym wiedział.

Rozdział 11

PRZEKRĘCIŁAM NADGARSTEK, BY SPOJRZEĆ na zegarek, przeklinając samą siebie za to, że zaspałam. Wetknęłam w dziurki w uszach kolczyki ze sztucznymi brylancikami, nasunęłam szpilki, chwyciłam torebkę i otworzyłam drzwi.

Stał tam Thomas ze styropianowymi kubkami w dłoniach.

– Kawy?

Zamknęłam drzwi i przekręciłam klucz w zamku.

– Jest w niej mleko? – spytałam.

– Nie. Sześć paczuszek cukru i dwie śmietanki.

– Skąd wiesz, jaką pijam kawę? – zapytałam, biorąc kubek, który mi podsunął.

Podeszliśmy razem do windy. Thomas nacisnął guzik.

– Constance – rzucił krótko.

– Constance wie, że kupiłeś mi kawę?

– Constance kazała mi kupić ci kawę.

Drzwi się otworzyły i weszliśmy do środka. Odwróciłam się ku niemu, zmieszana.

– Wcześnie wstaje – burknęłam. – Po co Constance miałaby ci kazać to zrobić?

– Uznała, że spodobałoby ci się, gdybym to zrobił. – Wzruszył ramionami.

Odwróciłam się twarzą do drzwi. Odpowiadał mi, nie udzielając odpowiedzi, czego bardzo nie lubiłam. Bedę musiała poprosić Val, żeby nauczyła mnie swojej sztuczki z wykrywaniem kłamstw.

– To już wszystkie pytania? – odezwał się Thomas.

– Nie.

– Nie?

– I tak nie udzielisz mi prawdziwej odpowiedzi.

– Constance wie, że cię lubię. Mówi, że się zmieniłem, odkąd u nas pracujesz, i ma rację.

– Thomas – zaczęłam, odwracając się ku niemu – ja… doceniam to, ale jestem…

– Emocjonalnie niedostępna. Wiem. Ale też dopiero co zakończyłaś związek. Nie proszę cię, żebyś się do mnie wprowadziła.

– A o co mnie prosisz?

– Pozwól mi zawieźć się do pracy.

– To nie problem.

– No dobrze. Możemy pójść na kolację we dwoje?

Drzwi windy się otworzyły.

– Prosisz mnie o randkę, Maddox?

Wyszłam do holu, stukając obcasami o podłogę. Po chwili wahania skinął głową.

– Tak.

– Nie mam czasu na jakieś komplikacje. Jestem oddana pracy.

– Ja też.

– Lubię pracować do późna.

– Ja też.

– Nie lubię się nikomu tłumaczyć.

– Ja też nie.

– A więc zgadzam się.

– Czy to znaczy, że mogę cię zawieźć do pracy? Czy że możemy pójść na kolację?

– I to, i to.

Uśmiechnął się z triumfem, a potem otworzył plecami drzwi holu, nie spuszczając ze mnie oczu.

– Mój samochód jest tam.

Po drodze Thomas opowiedział o swoim wieczorze z Taylorem, o której godzinie agentka Davies wyszła z jego mieszkania i jakie to kłopotliwe mieć niezapowiedzianego gościa, nawet jeśli to własny brat.

Autostrada była wciąż mokra po wczorajszym deszczu. Thomas lawirował swoim land roverem między innymi pojazdami i chociaż przyzwyczaiłam się do prowadzenia auta w Chicago, San Diego wydawało się zupełnie inne. Nie byłam pewna, czy będę na nie przygotowana, kiedy już znajdę jakieś auto.

– Wyglądasz na spiętą – zauważył.

– Nienawidzę tej autostrady – burknęłam.

– Znienawidzisz ją jeszcze bardziej, gdy sama będziesz nią jeździć. Kiedy dotrze tu twój samochód? Obywasz się bez niego już trzy tygodnie.

– Nie dotrze. Rodzice sprzedają go w moim imieniu. Poszukam nowego w wolnej chwili, ale jak na razie dobrze się sprawdza transport publiczny.

– To bez sensu. – Thomas zrobił minę. – Możesz przecież zabierać się ze mną.

– To naprawdę żaden problem.

– Spotykajmy się rano przed domem. I tak wychodzimy o tej samej porze i jedziemy w to samo miejsce. Poza tym wyświadczałabyś mi przysługę. Moglibyśmy używać pasa dla pojazdów z pasażerami.

– Dobrze – powiedziałam, wyglądając przez okno. – Jeśli nie masz nic przeciwko.

– Nie mam.

Zerknęłam na niego. Jego przemiana z gniewnego, wybuchowego szefa w miłego, zadowolonego sąsiada zachodziła stopniowo, więc nie zauważałam jej, dopóki się nie widzieliśmy i póki poranne słońce nie wydobywało spokoju z jego oczu. Przejechaliśmy resztę drogi do biura w ciszy.

Thomas odezwał się dopiero do strażnika przy bramie wjazdowej.

– Agent Maddox – przywitał go agent Trevino, biorąc nasze identyfikatory.

Nachylił się, żeby spojrzeć na moją plakietkę, i uśmiechnął się znacząco.

– Cześć, Mig – odezwał się Thomas. – Jak się miewa twoja rodzina?

– Wszystko dobrze. Miło z twojej strony, że podwozisz dziś agentkę Lindy do pracy.

Thomas odebrał od niego identyfikator.

– Mieszkamy w tym samym budynku.

– Mhm – mruknął Trevino, odchylił się na krześle i nacisnął guzik otwierający bramę.

Thomas przejechał przez nią i zachichotał.

– Co cię tak śmieszy? – zapytałam.

– Trevino – odparł, opierając się łokciem o krawędź drzwi i dotykając ust palcami.

Zmarszczyłam brwi. Za każdym razem, gdy coś zetknęło się z jego ustami, kłębiła się we mnie mieszanina przygnębienia i zazdrości. Było to okropne uczucie i zastanawiałam się, kiedy minie.

– Czyżbym była tematem plotek?

Thomas spojrzał na mnie i zmienił rękę na kierownicy. Potem moja ręka znalazła się w jego dłoni. Uścisnął ją.

– Nie. Czemu tak pomyślałaś?

– Co cię tak bawi?

Wjechał na podziemny parking i wrzucił bieg postojowy. Przekręcił kluczyk i silnik zamilkł.

– Ja. On śmieje się ze mnie. Nie podwożę ludzi do pracy. Nie uśmiecham się, kiedy się melduję, i z całą pewnością nie pytam go o rodzinę. Wie, że to… on wie. Wszystko się zmieniło, odkąd się tu pojawiłaś.

– Niby dlaczego? – Wpatrzyłam się w niego, błagając go wzrokiem, by wypowiedział te słowa.

Rzeczywiście byłam zbyt dumna i uparta, żeby bez zabezpieczenia zerwać śluby łączące mnie z pracą. Kawa, sporadyczna pomoc w moim mieszkaniu, nawet jego ręka złączona z moją nie wystarczały. Nie przeszkadzało mi, że jestem na jego liście druga po pracy. Skoro oboje byliśmy oddani FBI, jakoś się to niwelowało. Jednak nie zgodziłabym się na trzecie miejsce.

Zadzwoniła jego komórka i kiedy zauważył imię na wyświetlaczu, jego zachowanie kompletnie się zmieniło. Zmarszczył brwi i westchnął.

– Cześć – powiedział ze ściągniętą twarzą. Puścił moją rękę i odwrócił wzrok. – Mówiłem ci, że będę. Ja… – Potarł oczy dwoma palcami. – Nie mogę. Mój samolot ląduje dopiero godzinę przed dotarciem Travisa do hotelu. No dobra… powiedz mi co.

Spuścił wzrok i przygarbił ramiona.

– Naprawdę? To świetnie – powiedział, na próżno starając się ukryć szok w głosie. – Och, nie, rozumiem. Nie, Trent, ogarniam. W porządku. Tak, cieszę się razem z tobą. Naprawdę. Dobrze. Jasne. Do zobaczenia.

Zakończył rozmowę i upuścił telefon na kolana. Ujął kierownicę obiema rękami, ściskając ją tak mocno, że pobielały mu knykcie.

– Chcesz o tym pogadać? – odezwałam się. Pokręcił głową. – W porządku. Cóż… Będę w swoim gabinecie, gdybyś zmienił zdanie.

Ledwie sięgnęłam do klamki, Thomas chwycił mnie za ramię i przyciągnął do siebie, wpijając się swoimi zdumiewająco miękkimi wargami w moje usta. Wszystko wokół się rozmyło, a ja przeniosłam się do nocy, kiedy się poznaliśmy – znów wyobraziłam sobie jego spragnione ręce, język głęboko w moich ustach i gorące, spocone ciało obok mnie. Kiedy w końcu mnie puścił, zaczął we mnie narastać wielki smutek. Chociaż moje usta dotykały jego warg, kiedy się rozdzieliliśmy, nadal pozostało we mnie to okropne uczucie.

– Cholera, Liis. Przepraszam – powiedział. Wyglądał na równie wstrząśniętego jak ja.

Oddychałam powoli, lecz głęboko, wciąż lekko nachylona.

– Wiem, że nie chcesz związku – podjął po chwili, zły na siebie. – Ale niech mnie diabli, jeśli miałbym żyć z dala od ciebie.

– Wiem coś o tym – odezwałam się, odgarniając włosy z twarzy. – Trent? – spytałam, wskazując skinieniem głowy jego komórkę.

Spuścił wzrok, a potem znów spojrzał na mnie.

– Tak.

– Co takiego powiedział, co cię zdenerwowało?

Thomas się zawahał; najwyraźniej nie miał ochoty odpowiadać.

– Mówił mi o wieczorze kawalerskim Travisa.

– No i?

– To on zabawi gości.

– Czyli?

Poruszył się nerwowo.

– On – odchrząknął – ma umowę z Camille. – Pokręcił głową. – Jakiś czas temu zgodziła się go poślubić, jeśli zrobi coś szalonego i żenującego. Ma zamiar to zrobić na przyjęciu Trava, a potem… – Spuścił wzrok. Wyglądał na załamanego. – Poprosi o rękę Camille.

– Twoją byłą.

Powoli skinął głową.

– Tę, w której wciąż jesteś zakochany. A potem całujesz mnie, żeby przestać o tym myśleć?

– Tak – przyznał. – Przepraszam. Zachowałem się beznadziejnie.

W pierwszej chwili ogarnął mnie gniew. Jak jednak mogłam się gniewać, kiedy całowanie się z nim było jedyną rzeczą, o jakiej myślałam, odkąd się poznaliśmy? I jak mogłam być zazdrosna? Kobieta, którą kochał, wkrótce będzie zaręczona, a on dopiero co wręcz dał jej swoje błogosławieństwo. Cała ta logika na nic się zdawała. Byłam zazdrosna o kobietę, której nigdy nie spotkałam i która nigdy nie będzie z Thomasem. Nie potrafiłam się na niego wściekać, ale byłam zła na siebie.

Pociągnęłam za klamkę.

– Oddział piąty ma zebranie o trzeciej.

– Liis! – zawołał za mną.

Odeszłam tak szybko, jak pozwalały mi buty na obcasach. Nie zwalniałam przez całą drogę do windy.

Drzwi zamknęły się za mną. Stałam w ciszy, podczas gdy cyfry pięter rosły. Ludzie wsiadali i wysiadali – agenci, asystenci, członkowie władz miasta. Wszyscy mówili przyciszonym tonem, jeśli w ogóle się odzywali.

Gdy drzwi otworzyły się na siódmym piętrze, wysiadłam i starałam się szybko minąć gabinet Marksa. Zawsze przychodził wcześnie, a Val zazwyczaj była w jego gabinecie na pogawędce. Przekradłam się obok jego otwartych drzwi, słysząc głos Val, i przemknęłam przez drzwi bezpieczeństwa. Obeszłam róg pierwszego boksu, minęłam kolejne dwa, po czym dałam nura do swojego gabinetu i zamknęłam za sobą drzwi.

Usiadłam na moim tronie, odwróciłam się plecami do szklanej ściany i zagapiłam na regał i widok miasta za oknem. Usłyszałam czyjeś pukanie, ale je zignorowałam, a potem ktoś włożył jakąś teczkę do pojemnika na moich drzwiach i zostawił mnie w spokoju. Pozwoliłam, by wysokie oparcie fotela zasłoniło mnie od strony sali oddziału, i owijałam na palcu długie czarne kosmyki, myśląc o pocałunku, o poprzedniej nocy i o każdej chwili spędzonej sam na sam z Thomasem, odkąd go poznałam.

Wciąż kochał Camille. Nie rozumiałam tego, a co gorsza, nie byłam też pewna swoich uczuć. Wiedziałam, że on mnie obchodzi. Jeśli mam być szczera, było to niedopowiedzenie. Moje ciało reagowało na niego w uzależniający i niemożliwy do ignorowania sposób. Pragnęłam Thomasa tak, jak nigdy nie pragnęłam Jacksona.

Czy to warte kłopotów, które mogą nastąpić w pracy? I czy to warte kłopotów, w które on może mnie wpakować?

Wyciągnęłam kosmyk włosów z ust, bo zdałam sobie sprawę, że go przygryzam. Nie robiłam tego od czasów dzieciństwa. Thomas był moim sąsiadem i szefem. Pragnienie, by być dla niego kimś więcej, wydawało się nielogiczne i nierozsądne, a jeśli chciałam panować nad sytuacją, musiałam pokornie przyjąć ten fakt do wiadomości.

Otworzyły się drzwi

– Liis?

To był Thomas.

Powoli okręciłam się na fotelu i wyprostowałam. Ból w jego oczach był nie do zniesienia. Rozdzierały go sprzeczne uczucia, podobnie jak mnie.

– W porządku – uspokoiłam go. – To nie na ciebie jestem wściekła.

Zamknął drzwi, podszedł do jednego z klubowych foteli i usiadł. Pochylił się i oparł łokcie o brzeg biurka.

– To było nie na miejscu. Nie zasłużyłaś na to.

– Poniosło cię. Rozumiem.

Wpatrzył się we mnie, wstrząśnięty moją odpowiedzią.

– To nie tak, że z tobą mnie ponosi, Liis.

– Mam wyznaczony cel, który jestem zdecydowana osiągnąć. Jakiekolwiek uczucia żywię wobec ciebie, nie przeszkodzą mi w tym. Czasami sprawiasz, że zapominam o swoich celach, ale zawsze wracam do pierwotnego planu. Planu, w którym nie ma miejsca na drugą połówkę.

Pozwolił, by te słowa wybrzmiały.

– Czy tak się stało z tobą i Jacksonem? Nie pasował do twoich planów na przyszłość?

– Tu nie chodzi o niego.

– Niewiele o nim mówisz. – Oparł się o fotel.

Cholera. Nie chciałam wdawać się z nim w tę rozmowę.

– Dlatego, że nie muszę.

– Nie byłaś przypadkiem zaręczona?

– To wprawdzie nie twoja sprawa, ale tak.

– I nic? – Uniósł brew. – Nie uroniłaś nawet jednej łzy?

– Ja właściwie… tak nie robię. Zapijam.

– Jak tamtego wieczoru w Cutter’s?

– Właśnie tak jak tamtego wieczoru w Cutter’s. Więc chyba jesteśmy kwita.

Thomasowi opadła szczęka. Nawet nie próbował ukryć swojego zranionego ego.

– Rany. Chyba tak.

– Thomas, akurat ty powinieneś to zrozumieć. Stanąłeś przed tą samą decyzją, kiedy byłeś z Camille. Wybrałeś FBI, prawda?

– Nie – odparł urażony. – Próbowałem utrzymać i pracę, i związek.

Oparłam się o fotel i splotłam dłonie.

– I jak to się u ciebie sprawdziło?

– Nie lubię, kiedy się tak zachowujesz.

– Jaka szkoda. Powinieneś się przyzwyczaić. – Patrzyłam mu uporczywie prosto w oczy.

Thomas zaczął coś mówić, ale ktoś zapukał do drzwi i je otworzył.

– Agentko Lindy? – dobiegł z korytarza czyjś aksamitny, ale wyniosły głos.

– Tak? – odpowiedziałam, rozpoznając stojącą w progu Constance.

– Miała pani gościa na dole. Przyprowadziłam go tutaj.

Zanim zdążyłam pomyśleć, kto, u licha, miałby mnie odwiedzać, obok Constance przeszedł Jackson Schultz i stanął w moim progu.

– O. Mój. Boże – szepnęłam.

Miał na sobie szafirową koszulę i krawat we wzorki. Widziałam go tak ubranego tylko tego wieczoru, gdy się oświadczył, i na pogrzebie agenta Gregory’ego. Odcień koszuli podkreślał błękit jego oczu. Kiedyś to te oczy najbardziej w nim lubiłam, ale w tym momencie zauważałam jedynie, że są równie okrągłe jak jego twarz. Jackson zawsze był wysportowany, ale gładko ogolona głowa sprawiała, że wydawał się bardziej korpulentny niż w rzeczywistości.

Im dłużej byliśmy razem, tym bardziej rzucały się w oczy jego mniej pociągające cechy i nawyki – to, jak wsysał jedzenie przez zęby po posiłku, jak pochylał się na bok, kiedy puścił bąka, również przy ludziach, i to, że nie zawsze mył ręce po półgodzinnej wizycie w toalecie. Wzdrygałam się nawet na widok trzech głębokich zmarszczek na szyi.

– Kim, u licha, pan jest? – spytał Thomas.

– Jackson Schultz, brygady antyterrorystyczne w Chicago. A kim, u licha, jest pan?

Wstałam.

– Dowódca okręgowy Maddox jest dowódcą w San Diego.

– Maddox? – Jackson zaśmiał się, nieporuszony.

– Tak, czyli palant, który zarządza tym miejscem. – Thomas spojrzał na Constance. – Mamy zebranie.

– Przepraszam, proszę pana – odparła, ani trochę nieskruszona.

Nie nabrała mnie. Powiedziała Thomasowi, jaką kawę kupuję, i gdy tylko się dowiedziała, że Jackson jest w budynku, prędko przyprowadziła go do mojego gabinetu, by przypomnieć szefowi, że ma rywala. Nie wiedziałam, czy mam ją udusić, czy się roześmiać, ale było jasne, że troszczyła się o Thomasa, i cieszyła mnie świadomość, że myślała o mnie na tyle dobrze, by popychać go w moim kierunku.

– Agencie Maddox, właśnie kończyliśmy, prawda? – zapytałam.

Thomas spojrzał na mnie, a potem znów na Jacksona.

– Nie. Agent Schultz może, do cholery, poczekać na zewnątrz. Constance?

Kącik jej ust się uniósł.

– Tak, proszę pana. Agencie Schultz, proszę ze mną.

Jackson nie odrywał ode mnie wzroku, idąc za Constance, póki oboje nie zniknęli nam z pola widzenia.

Zmrużyłam oczy.

– To było niepotrzebne.

– Czemu mi nie powiedziałaś, że cię odwiedza? – warknął.

– Naprawdę myślisz, że wiedziałam, że przyjdzie?

Ramiona mu się rozluźniły.

– Nie.

– Im szybciej go tu wpuścisz, tym szybciej odejdzie.

– Nie chcę go tutaj.

– Przestań.

– Co? – burknął, udając, że gapi się na fotografie i karteczki samoprzylepne na ścianie albo regale czy gdzie indziej.

– Zachowujesz się dziecinnie – stwierdziłam.

Spojrzał na mnie spode łba.

– Pozbądź się go. – Nie podniósł głosu.

W niedalekiej przeszłości może i by mnie onieśmielił, ale Thomas Maddox już mnie nie przerażał. Nie byłam zresztą pewna, czy kiedykolwiek mu się to udawało.

– Dziś w nocy zrobiłeś wielką aferę z tego, że jestem zazdrosna. Wiesz, że od niego odeszłam i już mnie nie interesuje, no i proszę.

– Myślisz, że jestem zazdrosny o tego łysola? Stroisz sobie, kurna, żarty?

– Oboje wiemy, że jesteś tu zbyt popieprzony… – wskazałam na swoją głowę – żeby przejmować się moim byłym narzeczonym albo w ogóle mną.

– To nieprawda.

– Wciąż jesteś w niej zakochany! – powiedziałam zbyt głośno.

Wszyscy członkowie oddziału piątego obecni w sali pochylili się albo odchylili na krzesłach, by obserwować nas przez szklaną ścianę mojego gabinetu. Thomas podszedł do niej i spuścił żaluzje na jednej części szyb, potem na drugiej i w końcu zamknął drzwi.

– Co to ma wspólnego z czymkolwiek? – Zmarszczył brwi. – Nie mogę cię lubić i nadal jej kochać?

– Naprawdę? Lubisz mnie?

– Nie, dopiero co zaprosiłem cię na randkę, bo lubię dostawać kosza.

– Zaprosiłeś mnie na kolację tuż przed tym, jak ci odbiło. Jeszcze się z niej nie wyleczyłeś, Maddox.

– Znów zaczynasz z tym „Maddoxem”.

– Jeszcze się z niej nie wyleczyłeś – powtórzyłam, nienawidząc smutku w swoim głosie. – A ja mam przed sobą cele.

– Wspominałaś o tym.

– A więc zgadzamy się, że to bez sensu.

– Nie ma sprawy.

– „Nie ma sprawy”? – powtórzyłam, speszona cieniem paniki we własnym głosie.

– Nie zamierzam naciskać. Jeśli zapomnę o Camille, a ty zapomnisz o twojej… sprawie… wznowimy dyskusję.

Wpatrzyłam się w niego z niedowierzaniem.

– Nie powiedziałeś tego do Constance ot tak sobie. Naprawdę mieliśmy zebranie.

– No i?

– To nie jest coś, co możesz sobie zaprogramować, Thomas. Nie możesz mi powiedzieć, jak to się rozegra, i nie będziemy prowadzić dyskusji o postępach. To tak nie działa.

– Tak działamy my.

– To śmieszne. Ty jesteś śmieszny.

– Może, ale jesteśmy tacy sami, Liis. Dlatego nie wypaliło nam z innymi ludźmi. Ja nie pozwolę ci uciec, a ty nie zniesiesz moich bzdur. Możemy się zastanawiać, czy uda nam się dotrwać razem do emerytury, czy nie, albo możemy po prostu zaakceptować to, co jest teraz. Prawda jest taka, że za dużo planujemy, organizujemy, kontrolujemy.

Przełknęłam ślinę. Thomas wskazał na ścianę.

– Zanim się pojawiłaś, byłem samotnym pracoholikiem i chociaż ty kogoś miałaś, wcale się od siebie nie różniliśmy. Jednak razem może nam się udać. Związek jest w naszym wypadku całkowicie uzasadniony. Daj mi znać, kiedy każesz panu ninja się wynieść, a ja zabiorę cię na kolację. Potem zamierzam cię znowu pocałować, i to nie dlatego, że będę wstrząśnięty.

Znowu przełknęłam ślinę. Odezwałam się, pilnując, by głos mi nie zadrżał:

– No dobrze. Choć to trochę denerwujące, kiedy całujesz mnie wstrząśnięty z powodu innej kobiety.

– To się już nie powtórzy.

– Zadbaj, żeby się nie powtórzyło.

– Tak, proszę pani. – Otworzył drzwi, wyszedł i je zamknął.

Zapadłam się w fotel, oddychając głęboko, żeby się uspokoić. Co tu się właśnie stało?

Rozdział 12

CZEŚĆ – POWITAŁ mnie Jackson z sofy w małej poczekalni na końcu korytarza. Wstał, górując nade mną. – Wyglądasz pięknie. Kalifornia ci służy.

Przechyliłam głowę na bok, uśmiechając się na znak, że doceniam ten komplement.

– Minęło dopiero parę tygodni – zauważyłam.

– Wiem.

– Co u twoich rodziców?

– Tato dochodzi do siebie po przeziębieniu. Mama zarzekała się, że gdybym przyniósł ci kwiaty, zmieniłabyś decyzję.

Zrobiłam kwaśną minę.

– Przejdźmy się.

Jackson podążył za mną do windy. Nacisnęłam guzik pierwszego piętra i zjechaliśmy w ciszy.

Gdy drzwi się znowu rozsunęły, hol tętnił życiem. Agenci z samego rana przybywali lub wychodzili, by przeprowadzać przesłuchania, udać się do sądu czy wykonać setki innych zadań, które mieściły się w spektrum naszych obowiązków.

Rejestrowano gości, rozpoczynała się też wycieczka małej grupki gimnazjalistów.

Skierowaliśmy się na tyły. Otworzyłam podwójne drzwi prowadzące na dziedziniec. Znajdował się tam schowany między dwoma budynkami piękny kącik wypoczynkowy z meblami ogrodowymi, kamieniami rzecznymi, kępami zielonej kostrzewy i pomnikiem ku czci poległych agentów. Odkąd zaczęłam pracować w San Diego, miałam ochotę spędzić tu parę minut i pozbierać myśli albo po prostu posiedzieć w ciszy, ale za nic nie mogłam znaleźć wolnej chwili, bo wciąż umawiałam się z Val na lunch albo ćwiczyłam w siłowni z Thomasem. Jackson usiadł na jednej z wyściełanych wiklinowych sof. Stanęłam przed nim, niespokojnie się wiercąc. Nie odzywaliśmy się niemal przez minutę, aż wreszcie zaczerpnęłam tchu.

– Czemu wcześniej nie zadzwoniłeś? – zapytałam.

– Kazałabyś mi nie przyjeżdżać. – Miał żałośnie smutny głos.

– Ale i tak przyjechałeś – zauważyłam, mrużąc oczy w jaskrawym porannym słońcu.

Pochylił się i wsparł czoło na ręce, a ja ucieszyłam się, że jesteśmy sami.

Cofnęłam się o krok, bo naszła mnie przelotna obawa, że może zacząć płakać.

– Nie za dobrze sobie z tym radziłem, Liisee. Nie byłem w stanie spać ani jeść. Miałem kryzys w pracy.

Wzdrygnęłam się, usłyszawszy zdrobnienie, którym mnie nazywał. To nie była jego wina. Nigdy mu nie powiedziałam, że tego nienawidzę. Czułam się nieswojo, widząc go tak bezradnym, choć zwykle panował nad emocjami. Moje poczucie winy się zwielokrotniło.

Jackson nie był złym facetem, ale przez to, że się odkochałam, wszystko, co robił, wydawało mi się groteskowe. I im bardziej się starałam odczuwać coś innego, tym bardziej nie mogłam go znieść.

– Jackson, jestem w pracy. Nie możesz tu tego robić.

– Przepraszam. – Spojrzał na mnie. – Chciałem tylko zaprosić cię na lunch.

Westchnęłam i usiadłam obok niego.

– Nienawidzę tego, że cierpisz. Chciałabym czuć coś do ciebie, ale… po prostu tak nie jest. Poczekałam rok, tak jak obiecałam.

– Ale może gdybym…

– Nie chodzi o to, co zrobiłeś, ani nawet o to, czego nie zrobiłeś. Po prostu nie sprawdzamy się jako para.

– Ty dla mnie się sprawdzasz.

Położyłam mu dłoń na plecach.

– Przykro mi. Naprawdę, szczerze mi przykro. Ale to, co było między nami, już się skończyło.

– W ogóle za mną nie tęsknisz? – zapytał.

Był ode mnie o tyle większy, że przesłaniał mi słońce.

Przypomniałam sobie, jak widziałam go na szkoleniu. Inne praktykantki uważały go za bardzo atrakcyjnego i miłego. I taki był. Po wszystkich ich staraniach poderwania Jacksona Schultza mnie udało się go wyrwać bez żadnego wysiłku. Powiedział, że podobają mu się pewność siebie i błyskotliwość. A ja miałam obie te zalety.

I oto teraz błagał mnie, bym go zechciała, kiedy mógł sobie stąd pójść i przyprawić o szybsze bicie serca mnóstwo kobiet. Kobiet, które by go kochały i byłyby wdzięczne za jego złe nawyki tak samo jak za te cechy, w których się zakochałam.

Po chwili wahania zdecydowałam, że prawda nie jest przyjemna, ale konieczna. Pokręciłam po prostu głową.

– Jasna cholera. – Zaśmiał się niewesoło. – Przeprowadziłaś się tu dla kogoś? To nie moja sprawa, rozumiem, ale i tak muszę wiedzieć.

– Oczywiście, że nie.

Skinął głową, usatysfakcjonowany.

– Cóż, mój samolot odlatuje dopiero w sobotę. Chyba są gorsze miejsca, w których można utknąć.

– Nie możesz zmienić lotu? – Jeszcze zanim zapytałam, wiedziałam, że tego nie zrobi.

Jacksonowi kiepsko szło godzenie się z rozstaniami, ale poza tym był też absolutnie beznadziejny w takich sprawach jak zmiana biletu na samolot, załatwianie rezerwacji czy planowanie spotkań. Byłam pewna, że to jego matka zajęła się organizowaniem podróży, żeby tu w ogóle przyjechał.

– Jest tu bar z Top Gun. Spodoba ci się – powiedziałam.

– Tak. – Zachichotał. – To brzmi całkiem nieźle.

– Odprowadzę cię. Ja naprawdę… jest mi po prostu przykro, Jackson.

– Tak. Mnie też.

Poprowadziłam go przez trawnik do głównego budynku. Idąc przez hol do wyjścia, nie odezwał się ani słowem.

– Ja tylko… muszę to powiedzieć… zanim odejdę. Kocham cię.

– Dziękuję ci. – Pocałowałam go w policzek. – Nie zasługuję na to, ale dziękuję.

Uśmiechnął się znacząco.

– Wiem, że potrafisz sobie poradzić z tym pacanem z góry, ale jeśli ci się to znudzi, możesz zawsze wrócić do domu.

– Z nim nie będzie problemu. – Zachichotałam.

– Do widzenia, Liis. – Jackson pocałował mnie w czoło, odwrócił się i przemknął przez drzwi.

Odetchnęłam głęboko i nagle poczułam się wykończona.

Powlokłam się do windy i oparłam o tylną ścianę, aż melodyjka zasygnalizowała, że jestem na swoim piętrze. Wyszłam na korytarz, z wysiłkiem stawiając kolejne kroki.

– Liis?! – zawołał Marks, gdy mijałam jego gabinet. – Pozwól na chwilę.

Przystanęłam i odwróciłam się, zaskoczona, że czuję taką wdzięczność za to zaproszenie. Osunęłam się na krzesło.

– Co tam?

Uniósł brew, na moment przestając klikać w klawiaturę.

– Mówiłem ci. Sprowadzasz kłopoty.

– Co ci przyszło do głowy?

– Wszyscy widzą, że się zmienił. Jest wręcz szczęśliwy, kiedy jesteś w pobliżu.

– Umknęło mi, dlaczego to oznacza, że sprowadzam kłopoty.

– Czy twój były zatrzyma się na parę dni u ciebie?

– Oczywiście, że nie.

– Dlaczego nie?

Wyprostowałam się na krześle.

– Czy masz w zwyczaju zadawać pytania, choć to nie twój zakichany interes?

– Niech zgadnę. Przeprowadziłaś się tutaj, żeby od niego uciec? Powiedziałaś Tommy’emu, że jesteś emocjonalnie niedostępna, a teraz on ugania się za tobą, bo dałaś mu kosza. Tylko że to nie jest z twojej strony jakaś gra. Ty naprawdę jesteś niedostępna.

Przewróciłam oczami i oparłam się o krzesło.

– Nie udawajmy, że on nie ma własnych problemów – powiedziałam.

– No właśnie. A więc czemu oboje nie ułatwicie życia temu wydziałowi i nie ukręcicie tej sprawie głowy?

– Masz własne problemy. Skup się na nich, a nie na moich. – Wstałam.

– Widziałem, co to z nim zrobiło… kiedy Camille wyjechała ostatnim razem. Było jeszcze gorzej, kiedy wrócił po wypadku Trenta i Cami. Cami wybrała Trenta, ale Tommy nigdy nie przestał jej kochać. Nie próbuję być tu fiutem, Liis, ale on jest moim przyjacielem. Może wtrącam się w twoje sprawy, ale Tommy się zmienił, kiedy stracił Camille. I nie na lepsze. Teraz zaczyna przypominać człowieka, którym był, zanim złamała mu serce.

– Tommy? – zapytałam nieporuszona. Marks wyciągnął ku mnie szyję.

– Czy tylko tyle do ciebie dotarło ze wszystkiego, co ci właśnie powiedziałem? To nie jest jakaś walka kogutów, Liis. Nie próbuję ci go odebrać. Próbuję go przed tobą uratować.

Z trudem przełknęłam wstyd; miał gorzki smak. Moje wysiłki były widoczne, bo gniew w oczach Marksa zniknął.

– Doceniam, że jesteś oddana pracy i że dążysz do celu – powiedział. – Ale jeśli nie znajdziesz też sposobu, żeby kochać i pracę, i jego… to nie spieprz mu życia, próbując ustalić, czy masz serce.

Na miejscu wstydu szybko pojawił się gniew.

– Wypchaj się, Marks – rzuciłam i opuściłam jego gabinet. Wypadłam przez drzwi bezpieczeństwa i pomaszerowałam do swojego gabinetu.

– Lindy – zaczął agent Sawyer.

– Nie teraz – spławiłam go i zatrzasnęłam za sobą drzwi dla lepszego efektu.

Znów znalazłam się w swoim fotelu, tyłem do szklanej ściany. Żaluzje wciąż były opuszczone, ale i tak potrzebowałam czuć, że od sali oddziału dzieli mnie wysokie oparcie. Rozległo się ciche pukanie, a zaraz potem drzwi się otworzyły. Ponieważ nikt mnie nie przywitał i nie usłyszałam, żeby ktoś siadał na klubowym fotelu, wiedziałam, że mogła to być tylko Val.

– Dziś Fuzzy’s? – odezwała się.

– Dziś nie. Stanowczo muszę spędzić porę obiadową w siłowni.

– Dobrze.

Obróciłam się z fotelem.

– I to tyle? Żadnych przesłuchań?

– Nie muszę cię przesłuchiwać. Obserwowałam cię przez całe rano. Najpierw się tu ukrywasz i Maddox wpada tu za tobą. Potem pojawia się twój były i Maddox się wścieka, wrzeszcząc jak zwykle na wszystkich. – Uniosła brew. – Mocno to przeżywa.

Odwróciłam wzrok.

– Właśnie złamałam Jacksonowi serce. Znowu. Co ja, do diabła, sobie myślałam? Wiedziałam, że Thomasowi coś się przytrafiło. Do licha, mówił mi pierwszego dnia, że się sparzył. Marks ma rację.

Val zesztywniała.

– Co powiedział Marks?

– Że powinnam się trzymać z dala od Thomasa. Że nie potrafiłam się zaangażować w związek z Jacksonem i zapewne nie potrafię zaangażować się w związek z kimś innym.

Val zrobiła dziwną minę.

– Kłamiesz. Nie jest aż tak bezczelnym fiutem.

– Jest, jeśli chodzi o mnie. I żeby było jasne: nie powtórzyłam jego słów dokładnie.

– A więc przemawiają przez ciebie twoje lęki. Jeśli jednak lubisz Maddoxa, Liis, nie pozwól, by nieudany związek miał wpływ na następny. Samo to, że nie kochałaś Jacksona, nie oznacza, że nie możesz pokochać Maddoxa.

– On wciąż ją kocha – powiedziałam, nie próbując ukryć urazy w głosie.

– Camille? To ona odeszła, Liis. Pewnie zawsze będzie ją kochał.

Naszło mnie dziwne uczucie. Skuliłam ramiona, czując fizyczny ból przenikający aż do kości.

Nie znamy się znów tak długo. Czemu budzi we mnie tak mocne uczucia?

Nie potrafiłam jednak o to zapytać. Czułam się przez to zbyt bezbronna, zbyt słaba.

Zadałam na głos jedyne pytanie, jakie zdołałam:

– Myślisz, że potrafi kochać dwie osoby naraz?

– A ty potrafisz kochać jedną? – odwarknęła.

Pokręciłam głową i dotknęłam palcami ust. W oczach Val nie było współczucia.

– Naprawdę trochę się sama o to prosisz. Bądź z nim albo nie. Ale Marks ma rację. Nie pogrywaj z emocjami Maddoxa. Zdaję sobie sprawę, że powiedziałaś mu kiedyś, że jesteś emocjonalnie niedostępna, ale wcale się tak nie zachowujesz.

– Bo go lubię. Chyba bardziej, niż lubię. Tylko że tego nie chcę.

– A więc bądź z nim szczera i nie wysyłaj mu sprzecznych sygnałów.

– Trudno tego nie robić, kiedy tu się od tego aż kotłuje – powiedziałam, wskazując obszar między głową a sercem.

Pokręciła głową.

– Rozumiem, ale będziesz musiała podjąć jakąś decyzję i się jej trzymać albo wyjdziesz na zwykłą sukę.

– Nie mam na to czasu. – Westchnęłam. – Mam robotę do wykonania.

– A więc weź się w garść i coś postanów. – Val wstała i wyszła z mojego gabinetu, nie mówiąc już nic więcej.

Siedziałam przy biurku i wpatrywałam się gniewnie w swoje splecione ręce. Miała rację. Marks miał rację. Jackson miał rację. Nie tylko nie miałam prawa eksperymentować z moim lękiem przed zaangażowaniem, ale też Thomas stanowczo nie był mężczyzną, z którym można by tego próbować.

Wstałam i skierowałam się do biurka Constance. Niepewna, czy jestem zdyszana, czy po prostu zdenerwowana, poprosiłam o widzenie z dowódcą okręgowym Maddoxem.

– Jest w swoim gabinecie – oznajmiła Constance, nie sprawdzając w słuchawce. – Proszę śmiało wejść.

– Dziękuję – odparłam i minęłam ją niedbałym krokiem.

– Cześć – powitał mnie Thomas, wstając z uśmiechem, gdy tylko rozpoznał, kto wpadł.

– Nie mogę… tego zrobić. Iść na randkę. Przepraszam.

Od razu nabrał czujności. Nienawidziłam się za to.

– Czyżbyś zmieniła zdanie co do Jacksona?

– Nie! Nie… ja… nie jestem pewna, czy moje odczucia odnośnie do związków zmieniły się, odkąd wyjechałam z Chicago, i uważam, że to nie w porządku wobec ciebie próbować.

Ramiona mu się rozluźniły.

– I to tyle? Taką mi wciskasz gadkę?

– Hm?

– Nie kupuję tego, chyba że spojrzysz mi teraz w oczy i powiesz, że nie spodobało ci się, kiedy cię pocałowałem dziś rano.

– Ja… ty… – Nie takiej odpowiedzi oczekiwałam. – Miałeś złamane serce. A ja też właśnie złamałam komuś serce.

– Nie był dla ciebie odpowiedni. – Thomas wzruszył ramionami.

Obszedł biurko i ruszył w moim kierunku. Cofałam się o parę kroczków, aż dotknęłam tyłkiem wielkiego stołu konferencyjnego.

Thomas nachylił się, tak że jego twarz znalazła się ledwie parę centymetrów od mojej.

Wzdrygnęłam się.

– W przyszłym tygodniu czeka nas zadanie, proszę pana. Powinniśmy się skupić na strategii działania.

Przymknął oczy i wciągnął powietrze przez nos.

– Przestań do mnie mówić „proszę pana”.

– Czemu aż tak się tym teraz przejmujesz?

– Nie przejmuję się. – Pokręcił głową, wpatrując się w moją twarz z taką tęsknotą, że aż zamarłam. – Naszym zadaniem jest udawać parę.

Jego pachnący miętą oddech ogrzewał mi policzek. Tak bardzo pragnęłam się odwrócić i poczuć jego usta na moich, że aż zabolało mnie w piersi.

– Od kiedy zaczęłaś znów mówić do mnie „proszę pana”?

Podniosłam na niego wzrok.

– Od teraz. Nie da się zaprzeczyć, że się pociągamy, ale…

– Mało powiedziane. Czy masz pojęcie, jak trudno mi patrzeć, jak chodzisz po biurze w spódnicy, skoro wiem, że nie nosisz majtek?

Sapnęłam.

– Coś nas łączy. Jestem tego świadoma. Na litość boską, przespaliśmy się w niecałe dwadzieścia minut po tym, jak się poznaliśmy. Tyle że próbuję wyświadczyć ci przysługę. Słyszysz? Chcę, żeby to było jasne. Lubię cię… bardzo. Przyznaję. Ale jestem kiepska w związkach. Co ważniejsze, nie chcę, żebyś znowu cierpiał. I nie chcą też tego… twoi przyjaciele.

– Rozmawiałaś z Marksem, prawda? – Uśmiechnął się wymownie.

– Próbuję też oszczędzić nam tej całej szopki w sali oddziału, do której, jak oboje wiemy, dojdzie, jeśli to się nie uda.

– Sugerujesz, że lubię dramatyzować?

– Jesteś chimeryczny – uściśliłam. – Nie mogę dalej w to brnąć. To od początku było skazane na niepowodzenie.

– Ile lat byłaś z Jacksonem po tym, jak zrozumiałaś, że nie chcesz za niego wyjść?

– Zbyt wiele – powiedziałam zawstydzona.

Thomas obserwował mnie przez chwilę badawczo. Nienawidziłam tego uczucia. Miałam wrażenie, że tracę kontrolę.

– Boisz się – stwierdził. Powiedział to łagodnym, pełnym wyrozumiałości tonem.

– A ty nie? – odparowałam, spoglądając prosto w jego piękne orzechowozielone oczy.

Pochylił się, pocałował mnie w kącik ust i przez moment się nimi delektował, nie odrywając warg.

– Czego się boisz? – spytał, ujmując mnie za łokcie.

– Prawdy?

Skinął głową z przymkniętymi oczami, muskając nosem moją brodę.

– Za parę dni zobaczysz Camille i będziesz załamany. Ani mnie, ani oddziałowi się to nie spodoba.

– Uważasz, że będę cierpiał i znów zmienię się we wkurzonego dupka?

– Tak.

– Mylisz się. Nie zamierzam cię okłamywać. To nie będzie nic przyjemnego. Nie sprawi mi to radości. Ale… nie wiem. Wszystko wydaje się mniej beznadziejne niż wcześniej. – Splótł palce z moimi i je uścisnął. Wyglądał, jakby odczuwał wielką ulgę, jakby się cieszył, że mówi to wszystko na głos. Nie sprawiał wrażenia ani trochę zdenerwowanego czy pełnego obaw. – I tak, masz rację. Musimy się skupić i zakończyć to zadanie, żeby zagwarantować Travowi wydostanie się z kłopotów. Proponuję, żebyś do tego czasu porzuciła ten głupi pomysł, że nie możesz odnieść sukcesu i w pracy, i w związku, a kiedy oboje będziemy już mieli czyste sumienie, zdecydujesz, czy wybierzemy się na tę randkę, czy nie.

Zmarszczyłam brwi.

Zachichotał, dotykając kciukiem mojej brody.

– Co znowu?

– Nie jestem pewna. Coś tu nie gra. Jesteś z tym zbyt pogodzony.

– Porozmawiaj z Val. Spytaj ją, czy kłamię.

– U niej to nie działa w ten sposób.

– Owszem, działa. Spytaj ją.

Otworzyłam usta, żeby coś powiedzieć, ale nie pozwolił mi na to, przyciskając do nich kciuk.

– Spytaj ją.

– Jasne. – Odchyliłam się. – Miłego dnia, proszę pana.

– Nie mów do mnie „proszę pana”. Chcę, żebyś porzuciła ten zwyczaj, zanim wybierzemy się na ślub.

– Agencie Maddox – powiedziałam i szybko wyszłam z jego gabinetu.

– Tego też nie lubię! – zawołał za mną.

Twarz rozjaśnił mi szeroki uśmiech. Spojrzałam na Constance, gdy ją mijałam. Ona też się uśmiechała.

Rozdział 13

VAL PRZYTKNĘŁA KIELISZEK Z winem do ust. Wyciągnęła nogi na mojej sofie, ubrana w grafitowoszare dresowe spodnie oraz jasnoniebieski T-shirt z napisem Patriarcha sam się nie wypieprzy.

– To już ponad trzy tygodnie – stwierdziła na tyle wnikliwie, na ile to było możliwe po winie. Trzymała korkociąg między palcami jak broń, ale nogi skrzyżowała niczym dama.

– O co ci chodzi?

– Jest taki… nie chcę powiedzieć, że zakochany. To byłoby trochę zbyt pochopne. Ale jest taki… zakochany.

– Nie bądź śmieszna.

– A co z tobą?

– Lubię go – odparłam po chwili namysłu. – Bardzo. – Nie było sensu okłamywać Val.

– Jak to jest naprawdę lubić Thomasa Maddoxa? Nienawidzę go od tak dawna, że to dla mnie kompletnie obce. Dla mnie on nie jest tak naprawdę człowiekiem.

– Może to w nim lubię.

– Kłamiesz.

– Chodziło mi o to, że on jednak ma ludzką stronę i podoba mi się, że jestem jedyną osobą, której pozwala ją zobaczyć. To jakby taki nasz sekret, coś, co zachowuje tylko dla mnie.

Zakręciła kieliszkiem, po czym przechyliła go znów do ust i wypiła ostatnie krople.

– Och, uważaj. To brzmi niebezpiecznie, jakbyś musiała się starać, żeby coś z tego mieć, słonko.

– Masz rację. Cofam to.

– Cóż, skoro już smęcimy, to wino się skończyło, więc spadam.

– Czuję się wykorzystana.

– Ale podobało ci się to. – Mrugnęła. – Do zobaczenia rano.

– Chcesz, żebym cię odprowadziła?

– Mieszkam przecznicę dalej – odparła. Jej pijackie, pełne dezaprobaty spojrzenie ani trochę nie onieśmielało.

– Jak to jest? – zapytałam. – Mieszkać w tym samym budynku co Sawyer?

– Kiedyś mi się to podobało. – Wzięła pustą butelkę i zaniosła ją na kuchenny blat. – Ale to nie trwało długo. Teraz go po prostu ignoruję.

– Czemu wszyscy aż tak nim pogardzają?

– Dowiesz się – odparła.

– Dlaczego musisz z tego robić taki sekret? – Zmarszczyłam brwi. – Czemu nie możesz mi po prostu powiedzieć?

– Zaufaj mi, kiedy mówię, że sama informacja, że jest draniem, nie pomoże. Musisz się przekonać na własnej skórze.

Wzruszyłam ramionami.

– A Marks? Czy on też tam mieszka?

– Mieszka w centrum.

– Nie wiem, co o nim myśleć – przyznałam, wstając. – Chyba mnie nienawidzi.

– Marksa i Maddoxa łączy męska przyjaźń. To obrzydliwe. – Ruszyła ze zdumiewającą równowagą jak na kogoś, kto obalił półtorej butelki.

– Idę spać – powiedziałam i zaśmiałam się.

– Jasne. Dobranoc, lisie z dwoma „i”. – Sama trafiła do drzwi, a potem usłyszałam brzęknięcie windy.

Ubrana w domowe ciuchy na popijawę, padłam twarzą na materac przykryty żółto-szarą kołdrą. Nadstawiłam uszu, kiedy ciszę przerwało czyjeś pukanie. Z początku myślałam, że ktoś puka do sąsiadów, ale dźwięk zaraz przybrał na sile.

– Val! – zawołałam, poirytowana, że muszę znów wstać. Przeszłam przez kuchnię i salon i otworzyłam drzwi. – Powinnaś po prostu zostać… – Urwałam na widok Jacksona stojącego w progu. Wyglądał na zdesperowanego i pijanego.

– Liis.

– Jezu Chryste, Jackson. Co ty tu robisz?

– Wybrałem się do baru z Top Gun, o którym wspominałaś. Uchlałem się. W tym mieście są niezłe, niezłe… – Zmrużył oczy. – Laski. – Mina mu zrzedła. – Przez to jeszcze bardziej za tobą zatęskniłem – jęknął, wyminął mnie i powlókł się do salonu.

Całe ciało mi się napięło. Jackson nie stanowił części mojego nowego życia i dostawałam białej gorączki, gdy widziałam, jak stoi w moim nowym, wolnym od niego mieszkaniu.

– Nie możesz tu być – zaczęłam.

– Nie chcę robić z tobą tych rzeczy – wybełkotał. – Chcę poznawać San Diego z tobą. Może gdybym… gdybym też się tu przeprowadził…

– Jackson, jesteś pijany. Ledwie mnie słuchasz, nawet kiedy jesteś trzeźwy. Zadzwońmy po taksówkę.

Ruszyłam po telefon, ale Jackson dotarł do niego pierwszy i rzucił nim przez pokój. Aparat prześlizgnął się po podłodze i walnął o listwę przy ścianie.

– Co się z tobą, u diabła, dzieje?! – krzyknęłam i szybko zakryłam usta.

Rzuciłam się po telefon. Leżał wyświetlaczem do dołu przy listwie, z którą się zderzył. Obejrzałam go, żeby się upewnić, że nie jest uszkodzony. Jakimś cudem nie pękł ani nawet się nie porysował.

– Przepraszam! – wrzasnął Jackson, nachylając się do przodu i unosząc ręce. – Nie dzwoń po taksówkę, Liisee.

Od czasu do czasu chwiał się na boki, żeby utrzymać równowagę. Nie mogłam sobie przypomnieć, żebym kiedykolwiek widziała go tak narąbanego.

– Prześpię się tu, u ciebie.

– Nie – odparłam stanowczym tonem. – Nie zostaniesz tutaj.

– Liis – powiedział i ruszył w moją stronę. Okrągłe oczy miał półprzymknięte i szkliste. Nawet nie patrzył na mnie, tylko gdzieś obok, i chwiał się na nogach. Chwycił mnie za ramiona i nachylił się, ściągając usta i przymykając oczy.

Zrobiłam unik i oboje upadliśmy na podłogę.

– Cholera, Jackson! – Jakoś zdołałam wstać. Przypatrywałam się, jak z trudem próbuje pojąć, co się stało.

Sięgnął ręką i się zachwiał, żeby usiąść. Wyglądał jak żółw leżący na skorupie. Jęknęłam.

Dźwignął się na kolana i zaczął płakać.

– O nie. Och, proszę. Proszę, przestań – napominałam go, unosząc ręce.

Pomogłam mu wstać, a potem zaczęłam wybierać numer taksówki. Jackson wytrącił mi telefon z rąk i aparat znów spadł z trzaskiem na podłogę.

Puściłam jego ramię, pozwalając, by upadł – ciężko jak kłoda.

– Dość tego! Starałam się być miła. Wynocha!

– Nie możesz mnie tak po prostu wyrzucić ze swojego życia, Liis! Kocham cię! – Powoli się gramolił, żeby wstać.

Zakryłam oczy.

– Jutro będzie ci strasznie głupio.

– Nie, nie będzie! – Złapał mnie za ramiona i mną potrząsnął. – Co mam zrobić, żeby to do ciebie dotarło? Nie mogę tak po prostu pozwolić ci odejść! Jesteś miłością mojego życia!

– Nie dajesz mi wyboru – powiedziałam, chwytając jego wczepione we mnie palce i odginając je do tyłu.

Krzyknął, bardziej z powodu szoku niż bólu. Ten chwyt może by się i sprawdził z każdym pijanym idiotą, ale nie z członkiem brygady antyterrorystycznej FBI. Nawet narąbany, Jackson szybko wywinął się z mojego uchwytu i znów mnie złapał.

Drzwi otworzyły się z rozmachem, gałka walnęła o ścianę. Jeszcze przed chwilą Jackson więził mnie w uścisku, a teraz to jego więził kto inny.

– Co ty wyprawiasz? – spytał Thomas, przypierając Jacksona plecami do ściany i mierząc go morderczym spojrzeniem. Trzymał go za koszulę zaciśniętymi dłońmi. Jackson odepchnął go od siebie i się zamachnął, ale Thomas uchylił się i cisnął nim znów plecami o ścianę, przytrzymując go przedramieniem, które przyłożył mu do gardła niczym szlaban.

– Spróbuj. Kurwa. Drgnąć – rzucił cichym i groźnym tonem.

– Jackson, lepiej go posłuchaj – ostrzegłam.

– Co ty tu robisz? – odezwał się Jackson. Spojrzał na mnie. – On tu mieszka? Mieszkacie razem?

– Jezu. – Przewróciłam oczami.

Thomas zerknął na mnie nad ramieniem.

– Zabiorę go na dół i wsadzę do taksówki. W jakim hotelu się zatrzymał?

– Nie mam pojęcia. Jackson?

Jackson miał zamknięte oczy i głęboko oddychał. Uginały się pod nim kolana.

– Jackson? – powtórzyłam głośno, szturchając go w ramię. – Gdzie się zatrzymałeś? – Nachyliłam się, kiedy nie odpowiedział. – Nie możemy wsadzić go do taksówki, skoro jest nieprzytomny.

– Nie zostanie tutaj – rzucił Thomas, wciąż z nutką gniewu w głosie.

– Nie widzę innej możliwości.

Thomas się pochylił, tak że Jackson osunął się na jego ramię, i zaciągnął go na sofę. Pomógł mu się położyć na plecach, delikatniej, niżbym się spodziewała, po czym przykrył go narzutą.

– Chodź – powiedział, biorąc mnie za rękę.

– Co? – spytałam, nieco się opierając, gdy ciągnął mnie w stronę drzwi.

– Zostaniesz na noc u mnie. Mam rano ważne spotkanie i nie mógłbym spać, bo martwiłbym się, że się obudzi i wlezie ci do łóżka.

Cofnęłam rękę.

– Nie chciałabym, żebyś nie był w formie podczas spotkania.

– Odpuść mi trochę. Jest późno.

Uniosłam brew. Rozdrażniony, odwrócił wzrok, a potem znów spojrzał na mnie.

– Przyznaję, nie chcę, żeby cię, kurwa, dotykał. – Ta myśl go rozwścieczyła, ale wyglądało na to, że gniew w nim zaraz stopniał. Zrobił krok w moją stronę i delikatnie ujął mnie za biodra. – Chyba już potrafisz mnie przejrzeć?

– Czy nie możemy po prostu… no nie wiem… mówić, co myślimy albo czujemy?

– Sądziłem, że to robię – odparł Thomas. – Kolej na ciebie.

Zaczęłam obgryzać paznokcie.

– Miałeś rację. Boję się. Obawiam się, że nie potrafię tego zrobić, nawet jeśli chcę. I nie jestem pewna, czy ty też potrafisz.

Rozbawiony, zacisnął usta w wąską kreskę.

– Weź klucze.

Podeszłam do telefonu, nachyliłam się i go podniosłam, a potem skierowałam się do blatu i jedną dłonią zgarnęłam klucze, a drugą torebkę. Wsuwając kapcie, mimo woli zerknęłam jeszcze raz na Jacksona. Leżał z nogami i rękami rozrzuconymi we wszystkich kierunkach, usta miał otwarte i chrapał.

– Nic mu nie będzie – zapewnił Thomas, wyciągając do mnie rękę.

Dołączyłam do niego na korytarzu i zamknęłam za nami drzwi na klucz. Minęliśmy windę i w milczeniu weszliśmy po schodach. Kiedy znaleźliśmy się pod jego drzwiami, Thomas otworzył je z rozmachem i zaprosił mnie gestem do środka.

Włączył światło i moim oczom ukazało się miejsce tak nieskazitelne, jakby nikt w nim nie mieszkał. Na stoliku do kawy leżały ułożone w wachlarz trzy pisma, przy ścianie stała sofa wyglądająca na nową.

Wszystko było na swoim miejscu – rośliny, pisma, nawet obrazy. Nie brakowało tu niczego, co tworzy dom, ale mimo tych miłych dla oka ozdób mieszkanie było zbyt idealne, a nawet sterylne. Tak jakby Thomas próbował przekonać sam siebie, że ma jakieś życie poza biurem.

Przeszłam na drugą stronę pokoju, do konsolki obok płaskiego ekranu. Stały tam trzy czarno-białe zdjęcia w srebrnych ramkach. Na jednym, jak przypuszczałam, byli rodzice Thomasa. Drugie przedstawiało Thomasa z braćmi. Zdumiało mnie, jak bardzo podobni do siebie są pozostali Maddoxowie. Na trzecim zdjęciu Thomas pozował z jakąś kobietą. Odznaczała się charakterystyczną urodą, sprawiającą wrażenie naturalnej i niewymuszonej. Zaskoczyły mnie jej cieniowana krótka fryzura i obcisła bluzka z dużym dekoltem. Nigdy bym nie pomyślała, że taka kobieta może być w typie Thomasa. Czarno-białe zdjęcie uwydatniało grubą kreskę wokół oczu i mocny cień na powiekach. Thomas obejmował ją, jakby była jego skarbem. Poczułam, że w gardle rośnie mi gula.

– Czy to Camille? – zapytałam.

– Tak – odparł z nutką zawstydzenia w głosie. – Przepraszam. Rzadko bywam w domu. Zapomniałem o tym zdjęciu.

Poczułam ból w piersi. To zdjęcie w ramce było tą jedyną odpowiedzią, której potrzebowałam. Pomimo swoich oporów zakochiwałam się w Thomasie, ale on wciąż był zakochany w Camille. Nawet w idealnym świecie, gdzie dwojgu ludziom z obsesją na punkcie pracy może się udać związek, mieliśmy przeszkodę w postaci nieodwzajemnionej miłości. Na razie był to problem Thomasa, ale gdybym sobie pozwoliła na głębsze uczucia, stałby się też moim.

Zawsze byłam święcie przekonana, że nie da się kochać dwóch osób jednocześnie. Skoro Thomas wciąż kocha Camille, co to oznacza dla mnie?

W głowie rozbrzmiał mi nieprzyjemny alarm, tak głośno, że ledwie mogłam myśleć. Te uczucia do Thomasa, agenta Maddoxa, mojego szefa, musiały się skończyć. Zerknęłam na sofę, martwiąc się, że pewnego dnia będę go błagać, żeby odwzajemnił moją miłość, pojawię się u jego drzwi pijana i targana emocjami, a potem padnę nieprzytomna na jego sofę, jak Jackson na moją.

– Jeśli pozwolisz, zrobię sobie posłanie na podłodze. Sofa nie wygląda na zbyt wygodną – odezwałam się.

– Taylor powiedział to samo. – Zachichotał. – Zapraszam do łóżka.

– Myślę, że z uwagi na to, co między nami zaszło, to nieszczególnie dobry pomysł – zaprotestowałam, cytując jego wcześniejsze słowa.

– Co zamierzasz zrobić, kiedy pojedziemy do Saint Thomas?

– Wtedy tobie przypadnie kolej spania na podłodze. – Starałam się, by w moim głosie nie zabrzmiała uraza.

Thomas wyszedł do sypialni, po czym wrócił z poduszką i ciasno zwiniętym śpiworem.

Przyjrzałam się tobołkowi.

– Trzymasz to na wypadek przyjęcia z nocowaniem?

– Na wypadek biwaku – odparł. – Nigdy na takim nie byłaś?

– Nie, odkąd bieżąca woda stała się powszechnie dostępna.

– Masz dla siebie całe łóżko – powiedział, ignorując mój docinek. – Wieczorem oblekłem świeżą pościel.

– Dziękuję – powiedziałam, mijając go. – Przepraszam, że cię obudziliśmy.

– Nie spałem. Muszę przyznać, że zaskoczyło mnie, kiedy usłyszałem, że jakiś mężczyzna wrzeszczy w twoim salonie.

– Przepraszam.

Lekceważąco machnął ręką i poszedł zgasić światło.

– Przestań za niego przepraszać. Byłem za drzwiami, zanim zdążyłem pomyśleć.

– Dziękuję. – Oparłam dłoń o framugę. – Prześpij się. Nie chcę, żebyś się na mnie złościł, jeśli nie będziesz się mógł skupić podczas spotkania.

– Jest tylko jeden powód, dla którego nie będę mógł się skupić podczas spotkania, ale nie jest nim brak snu.

– Oświeć mnie.

– Spędzimy większą część weekendu razem i muszę przekonać brata do czegoś, czego nie będzie chciał zrobić. Niedziela to ważny dzień, Liis, a to ty obecnie najbardziej rozpraszasz moją uwagę.

Policzki mi się zarumieniły i byłam wdzięczna, że światło jest przytłumione.

– Postaram się tego nie robić.

– Nie sądzę, żebyś mogła coś na to poradzić, tak jak i ja nic nie mogę poradzić, że ciągle o tobie myślę.

– Teraz rozumiem, dlaczego powiedziałeś, że przyjaźń między nami to kiepski pomysł.

Thomas skinął głową.

– Powiedziałem to trzy tygodnie temu, Liis. Sytuacja się zmieniła.

– Niezupełnie.

– Teraz łączy nas coś więcej niż przyjaźń i ty o tym wiesz.

Spojrzałam na zdjęcie Thomasa i Camille i wycelowałam w nie palcem.

– To jej się boję, a ona nie odejdzie.

Thomas podszedł do zdjęcia i położył je spodem do góry.

– To tylko zdjęcie.

Chciałam coś powiedzieć, ale słowa uwięzły mi w gardle.

Zrobił krok w moją stronę.

Odepchnęłam się od framugi i uniosłam rękę.

– Mamy robotę do wykonania. Skupmy się na tym.

Nie potrafił ukryć rozczarowania.

– Dobranoc.

Rozdział 14

THOMAS RZUCIŁ NA MOJE biurko gruby plik dokumentów. Szczęki mu drżały. Zaczął przemierzać gabinet tam i z powrotem, oddychając przez nos.

– Co to jest?

– Przeczytaj – burknął.

Ledwie otworzyłam teczkę, gdy do środka wparowała Val. Zatrzymała się gwałtownie między drzwiami a Thomasem.

– Właśnie usłyszałam nowiny – odezwała się.

Zmarszczyłam brwi i przebiegłam wzrokiem pierwszą stronę.

– Biuro inspektora generalnego? – spytałam, unosząc wzrok.

– Cholera – mruknęła Val. – Cholera.

Raport nosił tytuł Sprawozdanie z rozpatrzenia i lustracji przez FBI sprawy agenta Aristotle’a Grove’a.

Podniosłam wzrok na Thomasa.

– Coś ty zrobił?

Val zamknęła drzwi i podeszła do mojego biurka.

– Grove jest na dole. Aresztują go dzisiaj? – zapytała.

– Całkiem możliwe – odparł Thomas, nadal wściekły.

– Myślałam, że się tym zająłeś – powiedziałam. Zamknęłam teczkę i pchnęłam ją do przodu.

– Że się tym zająłem? – powtórzył, unosząc brwi aż do nasady włosów.

Pochyliłam się i odezwałam cicho:

– Mówiłam ci, że Grove podaje ci błędne informacje. Zbyt długo z tym zwlekałeś.

– Zbierałem dowody przeciwko niemu. Częściowo dlatego cię tu sprowadziłem. Val też brała w tym udział.

Spojrzałam na przyjaciółkę, która wpatrywała się w teczkę, jakby ta mogła ją oparzyć, i przygryzała wargę.

– Nie musiałam znać japońskiego, żeby zorientować się, że jest gówno wart – powiedziała. – Chwila… jesteś tą specjalistką od języków, którą sprowadził w związku z tą sprawą?

Skinęłam głową.

– To poufne, Taber. – Thomas wycelował w nią palec.

Kiwnęła, ale wydawało się, jakby czuła się nieswojo, że tego nie wywąchała.

Do gabinetu wpadł Sawyer i poprawił krawat, gdy zamknęły się za nim drzwi.

– Przyszedłem, gdy tylko o tym usłyszałem. Co mogę zrobić? – zapytał.

– Co potrafisz najlepiej. – Val wzruszyła ramionami.

Wyglądał na rozczarowanego.

– Poważnie? Znowu? Akurat nim najmniej lubię się zajmować. Wiecie, gdybyśmy użyli w sypialni Grove’a ultrafioletu, cała by się świeciła.

Val z niesmakiem zakryła dłonią usta. Wstałam, wspierając się pięściami o biurko.

– Czy ktoś mógłby mi wyjaśnić, o czym, do diabła, rozmawiacie?

– Musimy być nadzwyczaj ostrożni przy dalszym działaniu – powiedział Thomas. – Travis może wpaść w poważne kłopoty, jeśli to nie pójdzie gładko.

Val, przygnębiona, usiadła na klubowym fotelu.

– Kiedy Maddox przeniósł się do kwatery głównej w Waszyngtonie, zanim dostał awans na dowódcę, wpadł na trop jednego ze zbirów Benny’ego dzięki agentowi pracującemu w jednostce azjatyckiej działalności przestępczej w kwaterze głównej.

Spojrzałam na Thomasa z powątpiewaniem.

– Wpadłeś na trop jednego z twoich szefów mafii w Vegas dzięki jednostce przestępczości azjatyckiej w Waszyngtonie?

Wzruszył ramionami.

– Nazwałbym to szczęściem, ale pracowałem nad tą sprawą dzień i noc, odkąd wylądowała na moim biurku. Nie ma takiego odcisku palca, którego bym nie sprawdził, ani zaległej sprawy sądowej, do której bym się nie dostał.

Val westchnęła niecierpliwie.

– Możesz nazwać to pechem – wtrąciła. – Ten zbir to był dzieciak. Nazywał się David Kenji. Travis któregoś wieczoru w Vegas sprał go do nieprzytomności w obronie Abby.

– W teczce Travisa tego nie ma – zauważyłam, spoglądając na Thomasa.

Odwrócił wzrok, pozwalając Val mówić dalej. Val skinęła głową.

– To zostało celowo pominięte, żeby nie zaniepokoić Grove’a. Nie wie niczego o Travisie. Jeśli przekaże nasz plan jakiemuś członkowi yakuzy, Travis już nie będzie wtyczką FBI.

– Czemu Grove miałby przekazać informację o zwerbowaniu Travisa jakiemuś członkowi yakuzy? – zapytałam.

Val pochyliła się na fotelu.

– David jest siostrzeńcem Yoshio Tarou.

– Tarou, czyli prawej ręki szefa Goto-gumi w Japonii? – spytałam z niedowierzaniem.

Goto-gumi to jeden z najstarszych syndykatów rodzimego japońskiego gangu yakuza. Tarou był wyróżniającym się bossem i kierował Goto-gumi od lat siedemdziesiątych. Nie tylko zastraszał wrogów, ale i wykazywał się dużą pomysłowością, jeśli chodzi o egzekucje: zostawiał okaleczone ciała straconych w miejscach, gdzie każdy mógł je zobaczyć.

Val skinęła głową.

– Siostra Tarou mieszkała z nim aż do swojej śmierci. David miał wtedy czternaście lat.

Kiwnęłam głową.

– No dobra, czyli chcecie mi powiedzieć, że Travis jest też na celowniku yakuzy?

Thomas pokręcił głową.

– Nie usłyszałam jeszcze, co robi ten cholerny raport inspektora generalnego na moim biurku. – Zmarszczyłam brwi.

– Tarou to same kłopoty, Liis – powiedział Thomas. – Grove przekazywał mu informacje przez członków yakuzy, których tu przesłuchiwał, a ostatnio rozmawiał z Tarou bezpośrednio. To dlatego pomimo przesłuchań nie mieliśmy jak się przyczepić do ich przestępczej działalności. Byli o krok przed nami.

– A więc pozwólmy inspektorowi aresztować Grove’a. Kto by się tym przejmował?

Thomasowi zrzedła mina.

– To jeszcze nie wszystko. David zmarł parę miesięcy temu. Został pobity do nieprzytomności podczas walki i nikt od tego czasu go nie widział.

– Czy Tarou myśli, że to sprawka Travisa? – spytałam.

– Pamiętaj – wtrącił się Sawyer – że starcie Davida z Travisem miało miejsce ponad rok temu i z tego, co wiedzą, Travis od tego czasu nie był w Vegas.

– Walki prowadziła mafia – wyjaśniła Val. – Benny wystawił Davida przeciwko komuś żądnemu krwi. Wujek Tarou oskarżył Benny’ego i wysłał paru swoich ludzi do Stanów, żeby wymóc na Bennym wyjaśnienie. Bokser, który zabił Davida, został znaleziony w wielu miejscach na pustyni… cóż, nie w całości. Mamy powody przypuszczać, że ludzie, których wysłał Tarou, należą do tej siatki yakuzy, którą przesłuchiwaliśmy.

Zmarszczyłam brwi, nadal zdezorientowana.

– Czemu siostrzeniec Tarou pracował jako pomniejszy zbir dla Benny’ego?

– Przez matkę – powiedziała po prostu Val, jakbym powinna się tego domyślić. – Kiedy matka Davida umarła, oskarżył Tarou. Doszło do kłótni. David wyjechał do Stanów. Ciągnęło go do tego, co znał, i w końcu wylądował u Benny’ego.

– Masakra – skwitowałam.

Val podniosła wzrok na Thomasa, a potem znów spojrzała na mnie.

– Zwlekaliśmy z podjęciem działań wobec Grove’a, bo wiedzieliśmy, że gra na dwa fronty, ale teraz, gdy rozgryźliśmy powiązanie z Bennym, nie wiemy, jakie tajne informacje z naszej sprawy im przekazał.

– Kurczę – mruknęłam. – Ile wie?

Thomas zrobił krok w moją stronę.

– Tak jak mówiłem, podejrzewałem go od jakiegoś czasu. Sawyer śledził jego poczynania.

– Jakiego rodzaju poczynania? – spytałam.

Sawyer splótł ramiona.

– Codzienne: co jada, gdzie sypia. Wiem, po czym cierpi na niestrawność, jakiego mydła używa i przy jakich stronach porno wali konia.

– Dzięki za to – mruknęłam.

– Inwigilacja, szefowo. – Sawyer zachichotał. – Jestem piekielnie dobry w inwigilacji.

– Prawdziwy mistrz – wtrąciła Val.

– Dzięki. – Sawyer się do niej uśmiechnął.

– Odpieprz się. – Przewróciła oczami.

– Maddox na ogół trzymał Grove’a w niewiedzy, jeśli chodzi o sprawę Vegas – ciągnął Sawyer – ale kiedy obie sprawy zaczęły się splatać, Grove się tym zainteresował. Podobnie jak Tarou. Benny łagodzi sytuację z Tarou, a w przypadku tych ludzi pieniądze potrafią zmienić wrogów w przyjaciół. Walki to wielka kasa. Benny chce jakiegoś mistrza, a Travis to pewniak.

Val odchyliła się w fotelu.

– Możemy kontrolować, czego dowie się Grove w FBI, ale jeśli Benny albo Tarou wspomną przy nim o Travisie Maddoxie, będzie po wszystkim. Wykryje powiązanie.

– Układ z Travisem, nawet dojście Abby… – Westchnęłam cicho.

Thomas skinął głową.

– Tę sprawę. Całą. Będziemy musieli zrezygnować z tego, co mamy, i uporać się ze wszystkim bez Travisa czy Abby.

– I Travis nie będzie już wtyczką FBI. Pójdzie do więzienia.

Waga tych słów wydawała się przytłaczać Thomasa.

Wsparł się o regał.

Spojrzałam na teczkę leżącą krzywo pomiędzy mną a Val.

– Inspektor generalny właśnie nam wszystko popsuł.

– Grove jeszcze nie wie. – Sawyer pokręcił głową. – Musimy złapać za telefon, opóźnić jego aresztowanie i trochę to przeciągnąć.

– Powinieneś był nam powiedzieć, że twoim szpiegiem jest Liis – zrugała Thomasa Val. – Moglibyśmy tego uniknąć.

Thomas spojrzał na nią gniewnie, ale na Val nie zrobiło to wrażenia.

– Niby jak? – zapytał. – Czy samo wyjawienie, że Liis ma oko na Grove’a, powstrzymałoby biuro inspektora od napisania tego raportu? Żartujecie sobie, kurwa?

– Pomogłoby nam, gdybyśmy wiedzieli, że możemy wykorzystać Liis do sprawdzenia tłumaczeń Grove’a – zauważył Sawyer.

– Zleciłem jej, żeby je sprawdzała, Sawyer – odparł Thomas z rozdrażnieniem. – Myślisz, że słuchała tu na słuchawkach Taylor Swift?

– Po co ta tajemnica? – Pokręciłam głową.

Thomas uniósł ręce, a potem je opuścił.

– To zasada szpiegowska numer jeden, dzieciaki. Im mniej ludzi wie, tym mniej się ryzykuje. Nie chciałem, żeby Grove wiedział, że mam innego tłumacza z japońskiego w jednostce. Musiał mieć na oku wszystkie przesłuchania ze względu na Tarou, a inny znający japoński agent mógłby mu stanąć na drodze. Mogliby wziąć ją na cel, byle tylko Grove nadal odpowiadał za przesłuchania yakuzy.

– Och – wtrąciła Val. – Musiałeś ją chronić.

– To absurdalne. – Sawyer przewrócił oczami. – Nawet jej nie znał, więc czemu miałby chcieć ją chronić? – Zajęło mu to chwilę, ale kiedy wreszcie zauważył zawstydzenie w moich oczach, otworzył usta. Zaczął wskazywać palcem to na Thomasa, to na mnie. – Wy dwoje byliście…

– To się stało wcześniej. – Pokręciłam głową. – Nie wiedział, że mam pracować w FBI.

– Zaraz po wzajemnym przedstawieniu rozmawia się o swojej pracy. – Sawyer zarechotał. – Zaliczyłeś przygodę na jedną noc z nową pracownicą, Maddox? Nic dziwnego, że wyżywałeś się na niej na jej pierwszym zebraniu. Nie lubisz niespodzianek. Wszystko teraz nabiera sensu.

– Nie mamy na to czasu – zakpił Thomas.

– To dlatego dałeś jej awans? – Sawyer przestał się śmiać. Nieznaczny uśmieszek na twarzy Val zgasł.

– O cholera – powiedziała.

Thomas rzucił się na Sawyera, a Val i ja stanęłyśmy między nimi, podskakując jak piłki, gdy ich od siebie odpychałyśmy.

– Już dobrze! Przepraszam! – zmitygował się Sawyer.

– Trochę pieprzonych dobrych manier, poproszę! – krzyknęłam. – Jesteśmy dorośli! I w pracy!

Thomas cofnął się o krok, a Sawyer przygładził krawat i usiadł.

– Dorośnij! – warknęłam do Thomasa.

Dotknął palcami ust, uspokajając się.

– Przepraszam – wycedził. – Zadzwonię do Polanskiego. Musimy utajnić ten raport i wstrzymać nakaz aresztowania Grove’a. Przynajmniej na razie.

Val poprawiła ubranie.

– Ty dzwonisz do agenta prowadzącego, a ja zadzwonię do biura inspektora – zadecydowała.

– Będę śledzić Grove’a. Sprawdzę, czy coś podejrzewa – oznajmił Sawyer.

– Musimy trzymać to w ścisłej tajemnicy. – Thomas zrobił surową minę.

– Zrozumiano – powiedzieli Sawyer i Val.

Wyszli z gabinetu, zostawiając nas samych. Wpatrzyliśmy się w siebie.

– Pominąłeś swoich kluczowych agentów, żeby mnie chronić? – zapytałam.

– Marks wiedział.

– Marks nawet nie pracuje nad tą sprawą. – Przechyliłam głowę.

– Mogę mu ufać. – Wzruszył ramionami.

– Możesz też ufać Val.

– Val za dużo gada.

– I tak możemy jej ufać.

Thomas zacisnął zęby.

– Nie powinienem musieć się tłumaczyć. To niebezpieczne, Liis. Gdyby ci ludzie, którymi się zajmujemy, dotarli do twojego nazwiska…

– To najgłupsza rzecz, jaką kiedykolwiek słyszałam – burknęłam.

Thomas zamrugał, zaskoczony moją reakcją.

– Umiem trafić w cel z odległości osiemdziesięciu metrów z pistoletu kalibru dwadzieścia dwa, potrafię pokonać napastnika dwa razy większego ode mnie i radzę sobie z twoją arogancją co najmniej dwa razy dziennie. Umiem sobie poradzić z Bennym, yakuzą i Grove’em. Nie jestem Camille. Jestem agentką FBI, podobnie jak ty, i jako taką masz mnie szanować. Rozumiesz?

Przełknął ślinę i dobrze się zastanowił, zanim odpowiedział.

– Nie uważam cię za słabą, Liis.

– A więc skąd to wszystko?

– Coś się ze mną stało, kiedy cię poznałem.

– Mieliśmy wspaniały seks. Pociągam cię. Ale nie możesz odrzucać swoich najlepszych agentów. To kolejny powód, dla którego nie powinniśmy tego kontynuować, czymkolwiek jest – powiedziałam, wskazując gestem między nas.

– Nie, chodzi o coś więcej. Od samego początku… wiedziałem.

– Co wiedziałeś? – warknęłam.

– Że będę musiał być ostrożny. Wcześniej straciłem kogoś, kogo kochałem, i to mnie zmieniło. Zrezygnowałem też z kogoś, kogo wcześniej kochałem, i to mnie zdruzgotało. Wiem, że kiedy odejdziesz, Liis, jakkolwiek to się stanie… to mnie wykończy.

Zamknęłam otwarte usta i wyjąkałam:

– Czemu sądzisz, że się dokądś wybieram?

– Czy nie to właśnie robisz: uciekasz? Czy nie jest twoim celem życia iść naprzód?

– To nie w porządku.

– Nie mówię o awansach, Liis. Zadzieramy nie z jedną, ale z dwiema śmiertelnie groźnymi siatkami mafijnymi. Nie wiedzą, że obserwujemy Grove’a. Jeśli Grove się dowie, że znasz japoński i możesz wyjawić jego sekret, zobaczą w tobie problem. Wiesz, jacy są ci ludzie. Świetnie im idzie usuwanie problemów.

– Ale Grove nie wie, a Val i Sawyer mu nie powiedzą.

– Nie chciałem ryzykować – oznajmił, siadając na fotelu, który wcześniej zajmowała Val.

– Czyli teraz mamy dwa problemy. Grove zauważy, kiedy twój brat zacznie pracować w FBI. Jeśli chcesz, żeby udało się to zagranie z Travisem, musimy pozbyć się Grove’a.

– A nie możemy się go pozbyć, bo Tarou by się dowiedział, że mamy na oku jego i Benny’ego. Sprawa się posypie.

Stałam, kompletnie nie wiedząc, co począć.

– Co zrobimy?

– Będziemy grać na zwłokę. Trzeba czekać na idealny moment.

– Czyli będziemy musieli dokonać nie jednego cudu, ale dwóch.

– Musisz być ostrożna, Liis.

– Nie zaczynaj. Musimy się skupić.

– Niech to szlag! Dawno nie byłem tak skupiony. Kiedy wszedłem do sali oddziału i zobaczyłem, że tam siedzisz… Przyznaję się. Świadomość, że cię sprowadziłem, żeby zdemaskować Grove’a, napędzała mi niezłego stracha i tak jest dalej. To nie ma nic wspólnego z faktem, że potrzebujesz opieki, ani z tym, że jesteś kobietą, ale za to ma wiele wspólnego z tym, że w każdej chwili ktoś może ci wycelować w plecy i że to byłaby moja pieprzona wina! – Ostatnie słowa wykrzyczał, a żyły na szyi mu nabrzmiały.

– Taka robota, Thomas. Tym się zajmujemy.

Wziął teczkę i rzucił nią przez pokój. Papiery rozleciały się we wszystkich kierunkach, a potem opadły na podłogę.

– Nie słuchasz, co mówię! To poważna sprawa! – Pochylił się, kładąc płasko dłonie na biurku. – Ci ludzie cię zabiją, Liis. Nie będą się nad tym zastanawiać.

Zmusiłam się do rozluźnienia barków.

– W sobotę wyjedziemy do Eakins – zaczęłam – a w niedzielę będziemy brać udział w ślubie na Wyspach Dziewiczych i zanim wyjedziemy w poniedziałek rano, musimy przekonać twojego brata, żeby okłamywał swoją żonę przez resztę życia, bo nasz szef chce odpowiedzi. Skupmy się najpierw na tym.

Pokonany, zrobił smętną minę.

– Tylko… trzymaj się z dala od agenta Grove’a. Nie masz wprawy w kłamaniu.

– A jednak ufasz, że przez cały weekend będę przekonywać twoją rodzinę, że jesteśmy parą.

– Wiem, co to za uczucie trzymać cię w ramionach – odparł. – Temu ufam.

Zamknął za sobą drzwi, a ja po chwili w końcu pozwoliłam sobie wypuścić oddech, który wstrzymywałam, nawet o tym nie wiedząc.

Rozdział 15

WEZMĘ TO OD CIEBIE – powiedział Thomas, po czym zsunął mi skórzaną torbę z ramienia i zarzucił na swoje.

– Nie, poradzę sobie.

– Liis, dziewczynom podobają się takie gesty. Powinnaś to przemyśleć. Przestań być agentką i zacznij odgrywać rolę.

Skinęłam głową, niechętnie dając za wygraną. Właśnie przybyliśmy na międzynarodowe lotnisko w San Diego. Cieszyłam się, że udało nam się gładko przejść przez kolejkę do klasy biznesowej. W ostatnią sobotę wiosennych ferii na lotnisku było szczególnie tłoczno. Lawirowanie przez tłum w drodze do naszej bramki jeszcze bardziej stresowało i tak już napiętego Thomasa.

– Nie mam ochoty powtarzać tego rano czy kolejny raz w poniedziałek rano – burknął.

Zauważałam, że kobiety zerkają na Thomasa, przez co trudno mi było samej się na niego nie gapić. Miał na sobie dosyć obcisły szary T-shirt, granatową sportową marynarkę i dżinsy, a brązowy skórzany pasek pasował do jego timberlandów. Kiedy bardziej się do niego przybliżyłam, wyczułam zapach jego wody kolońskiej i złapałam się na tym, że oddycham głębiej.

Ukrył oczy za przeciwsłonecznymi aviatorami, a na twarzy wciąż miał wymuszony uśmiech, mimo że był obciążony naszym bagażem oraz świadomością, że wkrótce zobaczy swoją rodzinę – i Camille.

Usiedliśmy w terminalu i Thomas ustawił nasze rzeczy wokół siebie. Sam wziął ze sobą tylko bagaż podręczny. Na resztę składały się moje: średniej wielkości torba na kółkach, bagaż podręczny na kółkach oraz skórzana torba na ramię.

– Co tu masz? – spytał, powoli opuszczając moją skórzaną torbę na podłogę.

– Laptopa, dokumenty, klucze, przekąski, słuchawki, portfel, sweter, gumę…

– Spakowałaś jakiś płaszcz?

– Zatrzymamy się w Illinois na jedną noc, a potem wybieramy się na Wyspy Dziewicze. Tyle wytrzymam w swetrze, chyba że wieczór kawalerski odbywa się na dworze.

– Nie wiem, czy ty tam pójdziesz.

– Trent ma się oświadczyć Camille podczas wieczoru kawalerskiego, prawda?

– Na to wygląda – odparł, nagle cichym głosem.

– Jeśli ona może tam iść, to ja też.

– Jest barmanką.

– Ja jestem agentką FBI. Wygrałam.

Thomas wpatrzył się we mnie.

– Chodzi mi o to, że może będzie pracować na tym przyjęciu.

– Podobnie jak ja.

– Wątpię, czy będą tam inne kobiety.

– Mnie to nie przeszkadza – odparłam. – Posłuchaj, nie zostawię cię, żebyś to przeżywał sam. W Jacksonie nawet nie jestem zakochana, a nie potrafię sobie wyobrazić, jak czułabym się zakłopotana, będąc przy jego oświadczynach.

– Jak minął następny ranek? Nie wspominałaś o tym.

– Wyszedł. Zadzwoniłam do jego mamy, powiedziała, że szczęśliwie dotarł do domu. Nie rozmawialiśmy.

– Pojawił się u ciebie i błagał, żebyś do niego wróciła. – Thomas się zaśmiał. – Co za żałosny mięczak.

– Skup się. Nie będziemy mieć czasu, żeby mnie gdzieś podrzucić. Musimy jechać prosto na miejsce, a ja nie będę czekała w samochodzie. Powiedz po prostu swoim braciom, że wszędzie chodzimy razem. Powiedz im, że jestem apodyktyczna i zazdrosna. Szczerze mówiąc, mało mnie to obchodzi. Ale jeśli chciałeś kogoś do ozdoby, powinieneś był zabrać Constance.

– Nie zabrałbym Constance. – Uśmiechnął się. – Jest prawie zaręczona z synem agenta prowadzącego.

– Naprawdę? – spytałam zaskoczona.

– Naprawdę.

– Kolejna okazja, którą straciłeś, dąsając się na Camille.

Thomas zrobił kwaśną minę.

– Constance nie jest w moim typie.

– Tak, ponieważ piękna, inteligentna blondynka to dopiero paskuda – powiedziałam z udawaną powagą.

– Nie wszystkich mężczyzn pociąga słodycz i lojalność.

– Ciebie nie? – spytałam z powątpiewaniem.

Spojrzał na mnie rozbawiony.

– Wygląda na to, że mój typ to zadziorne kobiety, które są emocjonalnie niedostępne.

– To nie ja jestem zakochana w kimś innym. – Popatrzyłam na niego gniewnie.

– Jesteś poślubiona FBI, Liis. Wszyscy o tym wiedzą.

– Właśnie to próbowałam ci powiedzieć. Związki to strata czasu dla ludzi takich jak my.

– Uważasz, że związek ze mną byłby stratą czasu?

– Wiem, że tak by było. Nie byłabym nawet na drugim miejscu, tylko na trzecim.

Speszony pokręcił głową.

– Na trzecim?

– Po kobiecie, w której jesteś zakochany.

Thomas z początku wydawał się zbyt urażony, żeby się spierać, ale potem nachylił się do mojego ucha.

– Bywają dni, kiedy przez ciebie żałuję, że w ogóle ci powiedziałem o Camille.

– Nie powiedziałeś mi o niej, pamiętasz? Zrobiła to Val.

– Powinnaś to przeboleć.

– Ja powinnam to przeboleć? – Wskazałam na siebie.

– To moja była. Przestań zachowywać się jak dziecko.

Zacisnęłam zęby, bojąc się, że niechcący powiem coś, czego będę żałować.

– Tęsknisz za nią. Jak mam się z tym czuć? Wciąż masz w salonie jej zdjęcie.

Zrzedła mu mina.

– Liis, daj spokój. Nie możemy teraz tego robić.

– Czego? Kłócić się o twoją byłą? Jakby prawdziwa para tak nie robiła. – Skrzyżowałam ramiona i oparłam się na krześle.

Spuścił wzrok i się roześmiał.

– Z tym nie mogę dyskutować.

Poczekaliśmy przy bramce, aż agent z obsługi lotów wezwie pasażerów klasy biznesowej do wejścia na pokład. Thomas obładował się naszym bagażem podręcznym i moją torbą, nie pozwalając mi sobie pomóc. Powoli przesuwaliśmy się w kolejce, słuchając aparatu pikającego za każdym razem, gdy bileter skanował kartę pokładową.

Kiedy już mieliśmy to za sobą, Thomas podążył za mną przez rękaw, a potem znów nas zatrzymano przy drzwiach samolotu. Zauważyłam, że kobiety – tym razem stewardesy – omijają mnie wzrokiem i gapią się na Thomasa. Wydawał się tego nieświadomy. Może zdążył się już do tego przyzwyczaić. W biurze łatwo było udawać, że nie jest piękny, ale w prawdziwym świecie reakcje innych kobiet przypominały mi, jak się czułam, gdy pierwszy raz go ujrzałam.

Usadowiliśmy się na naszych fotelach i zapięliśmy pasy. W końcu się odprężyłam, ale Thomas był zdenerwowany.

Położyłam dłoń na jego dłoni.

– Przepraszam.

– Nie chodzi o ciebie – odparł.

Te słowa mnie zabolały. Miały głębsze znaczenie, choć to było nieumyślne. Miał patrzeć, jak kobieta, którą kocha, zgadza się poślubić kogoś innego. A kobietą, którą kochał, nie byłam ja.

– Postaraj się o niej nie myśleć – poradziłam. – Może uda nam się wyjść, zanim do tego dojdzie. Pooddychaj trochę.

Spojrzał na mnie, jakbym powinna się sama domyślić.

– Uważasz, że jestem zestresowany z powodu oświadczyn Trentona?

– Cóż… – zaczęłam, ale nie za bardzo wiedziałam, co powiedzieć dalej.

– Powinnaś wiedzieć, że tego zdjęcia już nie ma – poinformował mnie rzeczowo.

– Zdjęcia Camille? Gdzie się podziało?

– Jest w pudełku z pamiątkami, tam gdzie jego miejsce.

Patrzyłam na niego przez dłuższy czas, a w piersi wzbierał mi ból.

– Jesteś zadowolona?

– Tak – odparłam, na poły zawstydzona, na poły oszołomiona.

Gdybym się teraz powstrzymywała, byłby to niepotrzebny upór. Pozbył się jej zdjęcia. Nie miałam żadnej wymówki. Wyciągnęłam rękę i splotłam palce z jego palcami, a on podniósł moją dłoń do ust. Przymknął oczy, a potem pocałował mnie we wnętrze dłoni. Ten prosty gest był tak intymny jak szarpnięcie kogoś za ubranie podczas uścisku czy delikatne dotknięcie karku. Kiedy robiliśmy coś takiego, łatwo było zapomnieć, że Thomas w ogóle myśli o kimś innym.

Gdy już pasażerowie usadowili się w fotelach i stewardesy poinformowały nas, jak przetrwać ewentualną katastrofę lotniczą, samolot zakołował na koniec pasa startowego. Gwałtownie ruszył naprzód, nabierając prędkości, aż brzęczał mu kadłub, po czym wystartował spokojnym, płynnym ruchem.

Thomas zaczął się wiercić. Obracał się to do tyłu, to znów do przodu.

– Co się dzieje? – zapytałam.

– Nie mogę tego zrobić – szepnął. Spojrzał na mnie. – Nie mogę mu tego zrobić.

– Niczego mu nie robisz – powiedziałam cicho. – Jesteś posłańcem.

Podniósł wzrok na nawiew nad głową, wyciągnął rękę i przekręcił gałkę; silny strumień powietrza powiał mu w twarz. Oparł się na fotelu. Wyglądał żałośnie.

– Thomas, zastanów się nad tym. Jakie ma inne wyjście?

Zacisnął zęby, jak zawsze, gdy był zdenerwowany.

– Ciągle powtarzasz, że go chronię, ale gdybym nie powiedział dyrektorowi o Travisie i Abby, mój brat nie musiałby wybierać.

– To prawda. Pozostawałoby mu tylko więzienie.

Thomas odwrócił ode mnie wzrok i wyjrzał przez okno.

Blask słońca odbijał się od morza białych chmur, zmuszając go do zmrużenia oczu. Spuścił roletę i moje oczy musiały przez chwilę przyzwyczajać się do półmroku.

– To niemożliwe – powiedziałam. – Mamy zadanie do wykonania i jeśli będą nam mieszać w głowach te wszystkie osobiste bzdury, popełnimy jakiś błąd i cała operacja się nie powiedzie. Ale ta sprawa z natury rzeczy jest osobista. To zadanie dotyczy twojej rodziny. A my jesteśmy tu, razem, z naszymi własnymi… problemami. Jeśli czegoś nie wymyślimy, mamy przerąbane. Nawet jeżeli… kiedy Travis się zgodzi, to jeśli się nie postarasz, Grove to wywęszy.

– Masz rację.

– Przepraszam. Co powiedziałeś? – zażartowałam, dotykając palcami ucha.

Nachyliła się do nas stewardesa.

– Podać coś do picia?

– Poproszę białe wino – odparłam.

– Whisky z colą – zamówił Thomas.

Skinęła głową, podeszła do rzędu za nami i zadała to samo pytanie.

– Powiedziałem, że masz rację – przyznał Thomas z wielką niechęcią.

– Denerwujesz się dzisiejszym spotkaniem z Camille?

– Tak – odpowiedział bez wahania. – Kiedy widziałem ją ostatni raz, była w szpitalu, nieźle poobijana. – Zauważył moje zaskoczenie i mówił dalej: – Wyjechali z Trentonem za Eakins i uderzył w nich pijany kierowca.

– Nie potrafię zdecydować, czy twoja rodzina ma prawdziwe szczęście, czy raczej skłonność do ulegania wypadkom.

– Obie te rzeczy.

Stewardesa przyniosła nam drinki. Najpierw rozłożyła serwetki, a potem postawiła naczynia. Upiłam łyk wina, a Thomas mi się przyglądał. Zwracał szczególną uwagę na moje usta i zastanawiałam się, czy chodzą mu po głowie te same zazdrosne myśli co mnie, kiedy jego usta stykały się z czymś innym niż moje wargi.

Przestał się gapić i spuścił wzrok.

– Cieszę się razem z Trentem. Zasługuje na to – odezwał się.

– A ty nie?

Zaśmiał się nerwowo i spojrzał na mnie.

– Nie chcę rozmawiać o Camille.

– Dobrze. Czeka nas długi lot. Pogawędka, drzemka czy lektura?

Wróciła stewardesa z notatnikiem i długopisem.

– Panna… Lindy?

– Tak?

Uśmiechnęła się. Z jej francuskiego warkocza sterczało mnóstwo popielatych kosmyków.

– Wolałaby pani grillowanego kurczaka ze słodkim sosem chili czy grillowanego łososia z sosem cytrynowym z kaparami?

– Hm… poproszę kurczaka.

– Pan Maddox?

– Ja też kurczaka.

Nagryzmoliła nasze zamówienia w notatniku.

– Napoje państwu smakują?

Spojrzeliśmy oboje na nasze niemal pełne naczynia i kiwnęliśmy głowami.

– Fantastycznie. – Kobieta się uśmiechnęła.

– Pogawędka – powiedział Thomas, nachylając się ku mnie.

– Co?

Zdusił śmiech.

– Pytałaś, co wolę: pogawędkę, drzemkę czy lekturę. Wybieram pogawędkę.

– Och. – Uśmiechnęłam się.

– Ale nie chcę rozmawiać o Camille. Chcę porozmawiać o tobie.

– Czemu? Jestem nudna. – Zmarszczyłam nos.

– Miałaś kiedyś jakieś złamanie?

– Nie.

– Płakałaś kiedyś przez faceta?

– Nie.

– Ile miałaś lat, gdy straciłaś dziewictwo?

– Ty… byłeś pierwszy.

Wybałuszył oczy ze zdumienia.

– Co? Przecież byłaś zaręczona…

– Żartowałam. Miałam dwadzieścia lat. Na studiach. Nie ma o czym ani o kim mówić.

– Nielegalne narkotyki?

– Nie.

– Upiłaś się kiedyś do nieprzytomności?

– Nie.

Thomas zastanawiał się przez jakieś pół minuty.

– Mówiłam ci – powiedziałam nieco zakłopotana. – Jestem nudna.

I wtedy zadał następne pytanie:

– Przespałaś się kiedyś ze swoim szefem? – Uśmiechnął się znacząco.

Skuliłam się na fotelu.

– Niechcący.

Odrzucił głowę do tyłu i się roześmiał.

– To nie jest śmieszne – zaprotestowałam. – Byłam zażenowana.

– Ja też, ale nie z tego powodu, co myślisz.

– Bo obawiałeś się, co zrobi mi Tarou albo Benny, jeśli Grove się dowie, po co u was jestem?

Zmarszczył brwi.

– Tak. – Przełknął z trudem ślinę, po czym spojrzał na moje wargi. – Ta noc z tobą… zmieniła wszystko. Zamierzałem odczekać parę dni, żeby nie wydać się całkiem żałosny, kiedy zapukam do twoich drzwi. Tamtego ranka przyszedłem do pracy i od razu powiedziałem Marksowi, żeby wybrał się ze mną do Cutter’s. Miałem nadzieję, że znów na ciebie wpadnę.

– Tak? – Uśmiechnęłam się.

– Tak – potwierdził, znów odwracając wzrok. – Wciąż się niepokoję. Będę musiał mieć cię na oku.

– Kurczę – zakpiłam.

Nie wydawał się zadowolony z mojej odpowiedzi.

– To nie ja obserwuję ludzi, pamiętasz? – rzucił.

– Sawyer?

Kiedy Thomas potwierdził moje podejrzenie skinieniem głowy, zachichotałam.

– To nie jest śmieszne – stwierdził z dezaprobatą.

– Troszeczkę tak. Nikt nie chce mi powiedzieć, czemu ten facet jest tak nielubiany, powtarzają tylko, że to łajdak albo dupek. Ani ty, ani Val nie podajecie mi żadnych szczegółów. Pomógł mi się rozpakować. Był w moim mieszkaniu przez całą noc i nie próbował się ze mną przespać. Włóczy się po obskurnych knajpach, ale jest nieszkodliwy.

– Nie jest nieszkodliwy. Jest żonaty.

Otworzyłam usta.

– Słucham?

– Słyszałaś.

– Nie, to brzmiało, jakbyś powiedział, że agent Sawyer jest żonaty.

– Bo jest.

– Co?

Thomas był nieźle poirytowany, ale mnie nie mieściło się w głowie to, co mi mówił.

Nachylił się do mnie.

– Z Val.

– Co? – Głos zniżył mi się o oktawę. Teraz wiedziałam, że ze mną pogrywa.

– To prawda. Z początku byli niczym Romeo i Julia, a potem się okazało, że Sawyer ma mały problem z wiernością. Val kilka razy wysyłała mu papiery rozwodowe. On wciąż to przeciąga. Są w separacji od prawie dwóch lat.

Nadal miałam otwarte usta.

– Ale… mieszkają w tym samym budynku.

– Nie. – Zachichotał. – Mieszkają w tym samym mieszkaniu.

– Co ty gadasz?

– W oddzielnych pokojach. Są współlokatorami.

– A Val zmusza mnie, żebym jej wszystko mówiła. To po prostu… Czuję się zdradzona. Czy to ma sens? Tak się czuję.

– Tak. – Thomas poprawił się na fotelu. – Ona stanowczo mnie wykończy.

– Tego się nie spodziewałam. – Pokręciłam głową.

– Poprosiłbym cię, żebyś jej nie mówiła, że ci powiedziałem, ale kiedy wrócimy, tylko na ciebie spojrzy i będzie wiedziała.

Odwróciłam się do niego.

– Jak ona to robi?

Wzruszył ramionami.

– Zawsze umiała wykrywać bzdury, a potem FBI pomogło jej udoskonalić tę umiejętność. Gdy tylko zauważy, że ktoś zwleka z odpowiedzią, spogląda w górę i w lewo albo że komuś zwężają się źrenice, włącza jej się wewnętrzny radar, dzięki któremu potrafi wykryć więcej niż tylko kłamstwa. Wie, że coś pomijasz, nawet jeśli masz w głowie informację, którą chcesz zatrzymać dla siebie. Val wie wszystko.

– Niepokojące.

– I dlatego jesteś jej jedyną przyjaciółką.

Zrobiłam kwaśną minę i przekrzywiłam głowę.

– To smutne.

– Niewiele osób potrafi sobie poradzić z darem Val czy tym, że tak bezczelnie go używa. To dlatego z Sawyera taki kutas.

– Zdradzał ją?

– Tak.

– Wiedząc, że się dowie?

– Chyba tak.

– A więc czemu się z nią nie rozwiedzie?

– Bo nie potrafi znaleźć nikogo lepszego.

– Och, nienawidzę go – warknęłam.

Thomas z uśmiechem zadowolenia wcisnął przycisk i fotel zaczął się odchylać.

– Nic dziwnego, że nigdy nie zaprasza mnie, żebym wpadła – dumałam.

Uśmiechnął się i wetknął sobie poduszkę pod głowę.

– Czy kiedykolwiek… – zaczął.

– Nie. Już żadnych pytań o mnie.

– Czemu nie?

– Dosłownie nie ma o czym mówić.

– Powiedz mi, co się stało między tobą i Jacksonem. Dlaczego to nie wypaliło?

– Bo nasz związek był taki, że nie ma o czym mówić – odparłam, wymawiając te słowa wyraźnie, jakby musiał czytać mi z ust.

– Czyli twierdzisz, że całe twoje życie było nudne, dopóki nie przyjechałaś do San Diego? – spytał z niedowierzaniem.

Nie odpowiedziałam.

– No i? – ponaglił, poprawiając się na siedzeniu.

– Co?

– Teraz, kiedy znam cię lepiej, trudno mi uwierzyć, że stać cię było na taką spontaniczność. To ma sens. Wyszłaś z Cutter’s ze mną tamtego wieczoru, żeby mieć o czym pogadać. – W oczach zamigotała mu arogancja.

– Nie zapominaj, że nie znasz mnie aż tak dobrze.

– Wiem, że obgryzasz kciuk, kiedy jesteś zdenerwowana. Wiem, że owijasz włosy na palcu, kiedy jesteś głęboko zamyślona. Pijesz manhattany. Lubisz Fuzzy’s Burgers. Nie znosisz mleka. Nie przywiązujesz wielkiej wagi do czystości w domu. Podczas naszej przerwy obiadowej potrafisz biegać szybciej niż ja i lubisz dziwną japońską sztukę. Jesteś cierpliwa, dajesz drugie szanse i nie osądzasz pochopnie nieznajomych. Jesteś profesjonalistką, jesteś bardzo inteligentna i chrapiesz.

– Wcale nie! – Wyprostowałam się na fotelu.

– No dobrze, to nie chrapanie. – Zaśmiał się. – Po prostu… oddychasz.

– Każdy oddycha. – Nastroszyłam się.

– Przepraszam. Myślę, że to urocze.

Próbowałam się nie uśmiechnąć, ale na próżno.

– Mieszkałam przez całe lata z Jacksonem i nigdy niczego takiego mi nie powiedział.

– Masz troszeczkę świszczący oddech, to ledwie zauważalne – wyjaśnił.

Spojrzałam na niego spode łba.

– Prawdę mówiąc, Jackson był w tobie zakochany. Pewnie wielu rzeczy ci nie powiedział.

– Całe szczęście, że ty nie jesteś i mogę usłyszeć wszystkie te upokarzające fakty o sobie.

– Z tego, co wszystkim wiadomo, jestem w tobie zakochany dziś i jutro.

Te słowa zmusiły mnie do zastanowienia.

– A więc odgrywaj swoją rolę i udawaj, że według ciebie jestem idealna.

– Nie przypominam sobie, żebym myślał inaczej. – Nie uśmiechnął się.

– Och, proszę. – Przewróciłam oczami. – Czy mój pierwszy FD-trzysta dwa coś ci przypomina?

– Wiesz, czemu to zrobiłem.

– Nie jestem idealna – burknęłam, obgryzając bok paznokcia kciuka.

– Nie chcę, żebyś była.

Przesunął wzrokiem po mojej twarzy z taką tkliwością, że poczułam się, jakbym była jedyną osobą na pokładzie. Nachylił się ku mnie i utkwił wzrok w moich wargach. Właśnie zaczęłam się ku niemu przybliżać, kiedy podeszła do nas stewardesa.

– Mogą państwo rozłożyć stoliki? – zapytała.

Oboje zamrugaliśmy, po czym pokręciliśmy mechanizmem, który wysuwał stoliki z poręczy foteli. Stolik Thomasa wyskoczył pierwszy, potem on pomógł mi z moim. Stewardesa popatrzyła na nas z rozrzewnieniem, jakby obserwowała piękną parę, po czym rozłożyła serwetki na obu stolikach i postawiła nasze dania.

– Jeszcze wina? – zapytała.

Spojrzałam na mój na wpół pusty kieliszek.

– Tak, poproszę.

Napełniła mi kieliszek i wróciła do innych pasażerów. Zjedliśmy w ciszy, ale było jasne, co myślimy o podgrzanym w mikrofalówce grillowanym kurczaku z łyżką słodkiego sosu chili i przywiędłą mieszanką warzyw. Najlepsza z całego posiłku była bułka.

Mężczyzna siedzący na fotelu z brzegu przed nami trzymał stopy oparte o ścianę przed sobą i rozmawiał ze swoim sąsiadem o jego kiełkującej karierze ewangelizatora. Siwowłosy mężczyzna za nami rozmawiał z kobietą siedzącą obok niego o swojej pierwszej powieści, a ona po zadaniu paru podstawowych pytań wyjawiła, że też pisze.

Zanim skończyłam ciepłe ciastko z kawałkami czekolady, z głośników dobiegł głos pilota: samolot wkrótce zacznie się zniżać i wyląduje w Chicago dziesięć minut wcześniej, niż przewidywano. Gdy tylko zamilkło powiadomienie, dało się słyszeć odgłosy rozpinanych pasów i poprawiania się na fotelach i rozpoczęły się pielgrzymki do toalet.

Thomas znów przymknął oczy. Starałam się na niego nie gapić. Odkąd się poznaliśmy, nie robiłam nic innego, niż tylko zaprzeczałam swoim uczuciom do niego, zaciekle walcząc o swoją niezależność. Byłam jednak wolna tylko wtedy, gdy mnie dotykał. Poza naszymi intymnymi chwilami trzymały mnie w niewoli myśli o jego dłoniach.

Nawet jeśli miały to być tylko pozory, liczyłam, że udawanie zaspokoi moją ciekawość. Jeśli spotkanie Thomasa z Camille cokolwiek zmieni, to przynajmniej zachowanie w pamięci najlepszych wspomnień z tego weekendu będzie lepszą alternatywą niż opłakiwanie naszego udawanego związku po powrocie do domu.

– Liis – odezwał się Thomas, nie otwierając oczu.

– Tak?

– Gdy tylko wylądujemy, działamy pod przykrywką. – Spojrzał na mnie. – To ważne, żeby nikt mający jakieś powiązania z Mickiem czy Bennym nie miał pojęcia, że jesteśmy agentami federalnymi.

– Rozumiem.

– Możesz swobodnie rozmawiać o wszystkim ze swojego życia z wyjątkiem okresu w FBI. Zamiast tego wystąpisz jako pracująca na zastępstwie profesorka kulturoznawstwa na Uniwersytecie Kalifornijskim w San Diego. Mamy tam wszystkie akta.

– Spakowałam moje uniwersyteckie poświadczenia.

– Dobrze. – Znów przymknął oczy, sadowiąc się na fotelu. – Zakładam, że zebrałaś informacje o uczelni?

– Tak, a także o twojej rodzinie i paru innych osobach, o których mógłbyś wspomnieć, gdybyśmy naprawdę byli w związku: o Shepleyu, Americe, Camille, bliźniakach, twoim tacie, Jimie, jego bracie Jacku, o żonie Jacka, Deanie, i o twojej mamie.

Uśmiechnął się lekko.

– Diane. Możesz mówić tak o niej.

– Tak, proszę pana.

Te słowa wyszły mi z ust naturalnie, były wręcz we mnie zakorzenione i nie miałam nic złego na myśli, ale Thomas od razu otworzył oczy, nie potrafiąc ukryć rozczarowania.

– Thomas. Po prostu Thomas. – Odwrócił się ku mnie, by otwarcie stawić mi czoło. – Muszę przyznać, że myślałem, że to będzie dla ciebie łatwiejsze. Wiem, że będzie cię rozpraszało, że jesteś znów w Chicago, ale jesteś pewna, że dasz radę to zrobić? To ważne.

Przygryzłam wargę. Po raz pierwszy naprawdę się zaniepokoiłam, że coś mi się wymknie i nie tylko narażę całą operację, ale też wystawię Thomasa na niebezpieczeństwo kłótni z rodziną z powodu jego kłamstw. Gdybym jednak wyraziła swoje obawy, FBI wysłałoby inną agentkę do odgrywania tej roli, zapewne z biura w Chicago.

Wzięłam go za rękę i delikatnie pogładziłam ją kciukiem. Spojrzał na nasze dłonie, a potem podniósł wzrok na moją twarz.

– Ufasz mi? – zapytałam.

Skinął głową, ale w jego oczach dostrzegałam niepewność.

– Kiedy wylądujemy, nawet ty w niczym się nie połapiesz – zapewniłam.

Rozdział 16

CZEŚĆ, GŁĄBIE! – powiedział jeden z bliźniaków, idąc z rozpostartymi ramionami w kierunku Thomasa przez halę odbioru bagażu. Miał krótką szczecinę na głowie, a skóra wokół jego miodowobrązowych oczu marszczyła się, kiedy się uśmiechał.

– Taylor! – Thomas odstawił nasze torby i mocno objął brata.

Byli tego samego wzrostu, obaj nade mną górowali. Na pierwszy rzut oka jakiś przechodzień mógłby ich wziąć za przyjaciół. Taylor miał na sobie dwurzędową kurtkę, ale i tak widać było, że jest równie dobrze zbudowany jak Thomas. Jedyna różnica polegała na tym, że Thomas miał większe muskuły, co sugerowało, że jest starszym bratem. Na ich pokrewieństwo wskazywały też inne cechy, tyle tylko że skóra Taylora była o odcień jaśniejsza – brakowało jej kalifornijskiego słońca.

Kiedy Taylor przytulił Thomasa, zauważyłam, że mają też identyczne, silne, wielkie ręce. Przebywanie z całą ich piątką jednocześnie będzie onieśmielające.

Thomas poklepał brata po plecach, trochę zbyt mocno. Cieszyłam się, że nie wita mnie w ten sposób, ale Taylora to nie ruszało. Wypuścili się z objęć i Taylor walnął Thomasa w ramię, znów na tyle mocno, że dało się to słyszeć.

– Cholera, Thomas! Ależ z ciebie pieprzony twardziel! – Taylor ostentacyjnie ścisnął biceps brata.

Thomas pokręcił głową. Obaj odwrócili się i wpatrzyli we mnie, z podobnymi uśmiechami.

– To jest Liis Lindy – przedstawił mnie rozpromieniony Thomas.

W jego głosie brzmiał szacunek. Traktował mnie w taki sam sposób, w jaki obejmował Camille na molo na zdjęciu. Czułam się w jego oczach skarbem i musiałam się powstrzymywać przed pochylaniem się ku niemu.

Zaledwie parę tygodni wcześniej Thomas wymawiał moje imię, jakby było przekleństwem. Teraz, kiedy wypływało z jego ust, miękłam.

Taylor zamknął mnie w niedźwiedzim uścisku i uniósł nad podłogą. Kiedy mnie odstawił, uśmiechnął się znacząco.

– Przepraszam, że nie dałem ci spać tamtej nocy. Miałem ciężki tydzień.

– W pracy? – zapytałam.

Twarz mu się zaczerwieniła, a ja cieszyłam się w duchu, że potrafię wywołać rumieniec u któregoś z braci Maddoxów.

– Dostał kosza. – Thomas uśmiechnął się sugestywnie. Uczucie zwycięstwa przygasło, a poczucie winy zmusiło mnie do zamilknięcia. Nie trwało to długo, bo przypomniałam sobie krzyki i łomotanie o ścianę.

– A więc przespałeś się z… – Omal się nie wygadałam i nie powiedziałam „agentką Davies”. – Przepraszam. To nie moja sprawa.

Thomas nie potrafił ukryć ulgi.

Taylor zaczerpnął głęboko powietrza i je wypuścił.

– Zamierzałem poruszyć tę sprawę dopiero później, ale byłem wtedy naprawdę skołowany i mocno pijany. Dogadaliśmy się z Falyn, będzie w Saint Thomas, więc byłbym wdzięczny, gdyby to… no wiesz…

– Falyn to twoja dziewczyna? – zapytałam.

Taylor wyglądał na głęboko zawstydzonego. Trudno było go osądzać.

– Wcale cię nie widziałam. – Wzruszyłam ramionami. – Cokolwiek bym zgłosiła, byłoby i tak przypuszczeniem.

Cholera, Liis. Przestań gadać jak agent.

Taylor podniósł moją torbę i zarzucił ją sobie na ramię.

– Dzięki.

– Mogłabym…? – Sięgnęłam do torby.

Taylor nachylił się, by ułatwić mi dostęp. Wyciągnęłam sweter, a Thomas pomógł mi go włożyć.

Taylor ruszył, a Thomas sięgnął po moją dłoń. Wzięłam go za rękę i podążyliśmy za jego bratem do wyjścia.

– Jeździłem przez pół godziny, zanim znalazłem miejsce na głównym parkingu – powiedział Taylor. – Są ferie wiosenne, więc chyba wszyscy podróżują.

– Kiedy dotarłeś do miasta? Jakim autem? – spytał Thomas.

Nagle poczułam się lepiej. Thomas brzmiał jak agent FBI bardziej niż ja.

– Jestem tu od wczoraj.

Gdy tylko Taylor wyszedł na ulicę, wyciągnął z kieszeni paczkę papierosów i wetknął sobie jednego do ust. Pogrzebał znów w paczce i wyjął zapalniczkę. Zapalił papierosa i zaciągnął się, aż bibułka i tytoń rozjarzyły się na pomarańczowo.

Wypuścił kłąb dymu.

– Byłaś wcześniej w Chicago, Liis?

– Właściwie to stąd pochodzę.

Taylor gwałtownie przystanął.

– Naprawdę?

– Tak – odparłam, unosząc głos o oktawę, co zabrzmiało jak pytanie.

– Hm. Miliony ludzi w San Diego, a Thomas posuwa dziewczynę z Illinois.

– Jezu, Taylor – zrugał go Thomas.

– Przepraszam – rzucił Taylor i odwrócił się, żeby na mnie spojrzeć.

Miał ten sam czarujący wyraz twarzy co Thomas, taki, na którego widok przeciętna dziewczyna mdleje z zachwytu. Zaczynałam sobie zdawać sprawę, że to po prostu cecha Maddoxów.

– Falyn jest u taty? – spytał Thomas.

Taylor pokręcił głową.

– Musiała pracować. Spotka się ze mną w Saint Thomas, a potem wrócimy razem samolotem.

– Czy z lotniska zabrał cię Trav, czy Trent? – dociekał Thomas.

– Skarbie. – Ścisnęłam go za rękę.

– Jestem do tego przyzwyczajony. – Taylor się zaśmiał. – Zawsze był taki.

Ruszył przed siebie, ale oczy Thomasa złagodniały. Podniósł moją dłoń do ust i złożył na niej drobny czuły pocałunek.

Taylor skinął głową.

– Zrobił to Shepley. Travis przebywa z nim przez cały dzień, więc pojechałem jego samochodem, żeby was zabrać. Nie wie, że jesteśmy w mieście. Myśli, że spotka się z nami jutro w Saint Thomas, tak jak z dziewczynami.

– Czy wszystkie dziewczyny są w Saint Thomas? – zapytałam.

Thomas spojrzał na mnie. Doskonale wiedział, o co pytam.

– Nie wszystkie. Tylko Abby z druhnami.

Weszliśmy na parking. Taylor wskazał prosto przed siebie i powiedział:

– Zaparkowałem na samym końcu, pod ogrodzeniem.

Przeszliśmy jakieś sto metrów w zimnym wietrze, po czym Taylor wydobył kluczyki z kieszeni i nacisnął przycisk. Parę samochodów dalej odezwała się srebrna toyota camry.

– Czy tylko ja uważam za dziwne, że Travis ma teraz samochód? – odezwał się Thomas, patrząc na auto.

Wokół lusterka wstecznego owinięty był złoty łańcuszek z kilkoma zawieszkami – białymi żetonami do pokera. Żetony wyglądały, jakby zrobiono je na zamówienie, miały czarno-białe paski na brzegach i czerwony napis w środku.

Taylor pokręcił głową i wcisnął kolejny przycisk, otwierając bagażnik.

– Powinieneś zobaczyć, jak nim jeździ. Wygląda jak jakiś mięczak.

– W takim razie cieszę się, że sprzedaję mój – powiedziałam.

Thomas się zaśmiał, po czym pomógł Taylorowi załadować nasz bagaż. Obszedł auto i otworzył dla mnie drzwi od strony pasażera, ale pokręciłam głową.

– Spokojnie. Usiądź z przodu z bratem. – Otworzyłam tylne drzwi. – Ja usiądę tu, z tyłu.

Thomas pochylił się i pocałował mnie w policzek, ale potem spostrzegł, że wpatruję się w tylne siedzenie. Zajrzał do środka.

– Co to, do cholery? – zapytał.

– Och! Toto! Zajmuję się nim – wyjaśnił Taylor z dumnym uśmiechem, pokazując przy tym głęboki dołeczek w policzku. – Abby pewnie mnie zabije, jeśli się dowie, że zostawiłem go samego w samochodzie, ale nie było mnie tylko dziesięć minut. W aucie jest wciąż ciepło.

Piesek, ubrany w sweterek w granatowo-złote paski, stał na luksusowym wełnianym posłaniu i kręcił całym zadkiem.

– Ja… – zaczęłam, patrząc na Thomasa. – Ja nigdy nie miałam psa.

Taylor się zaśmiał.

– Nie musisz się nim opiekować, tylko dzielić z nim siedzenie. Chociaż powinienem go przywiązać. Abby ma hopla na punkcie tego psa.

Otworzył samochód z drugiej strony i przypiął Toto do nylonowych szelek. Pies musiał być do tego przyzwyczajony, bo siedział spokojnie, kiedy Taylor wpinał każdą klamerkę na miejsce.

Thomas zwinął pokrowiec siedzenia, aż pokazała się wolna od sierści część tapicerki.

– Proszę bardzo, kochanie. – Kąciki ust mu drżały, ale starał się nie uśmiechnąć.

Pokazałam mu język, a on zamknął drzwi.

Pas bezpieczeństwa kliknął, gdy wsunęłam go w zatrzask, i usłyszałam, że Taylor się śmieje.

– Ty dupkowaty pantoflarzu.

Thomas złapał za klamkę.

– Słyszy cię, fiucie. Mam otwarte drzwi.

Taylor otworzył drzwi od swojej strony i nachylił się z zażenowaną miną.

– Przepraszam, Liis.

Pokręciłam głową, na poły z rozbawieniem, na poły z niedowierzaniem, że trzymają się ich takie żarciki. Było tak, jakbyśmy wpadli w króliczą norę i wylądowali w siedzibie bractwa pełnej pijanych berbeci. Nagle „zjedz mnie” nabrało całkiem nowego znaczenia.

Bracia zapięli pasy, po czym Taylor wycofał. Podróż na wieczór kawalerski upłynęła przy wtórze barwnych zniewag i najświeższych nowin, kto z kim kręci i kto gdzie pracuje.

Zauważyłam, że w ogóle nie wspominali o Trentonie i Camille. Zastanawiałam się, jak ten związek przyjęła rodzina, skoro wszyscy wiedzieli, że Camille spotykała się z Thomasem, a potem z Trentonem, i co do niej czuli, jeśli już całkiem jej nie znielubili za to, że Thomas przestał przyjeżdżać do domu, żeby nie wprawiać ich w zakłopotanie czy uniknąć bólu spowodowanego jej widokiem. Ogarnął mnie wstyd, bo przez ułamek sekundy miałam nadzieję, że w ogóle jej nie lubią.

Taylor wjechał na podjazd Rest Inn i przejechał na tył budynku. Parkowało tam dwa razy tyle samochodów co z przodu.

Taylor wyłączył silnik.

– Wszyscy tu parkują, więc się przed nim nie zdradzimy.

– Cap’s? Czekaliśmy rok, żeby zorganizować Travisowi wieczór kawalerski, i odbędzie się w Cap’s? – spytał rozczarowany Thomas.

– Zaplanował to Trent. Znów chodzi na zajęcia i pracuje na pełny etat. A do tego ma ograniczony budżet. Nie psiocz, skoro nie zaoferowałeś pomocy.

Oczekiwałam, że Thomas na niego naskoczy, ale pogodził się z tą burą.

– W punkt – skwitował.

– A co z… no wiecie… – Wskazałam na psa, który spoglądał na mnie, jakby lada chwila zamierzał rzucić mi się do gardła. A może po prostu chciał, żeby go pogłaskać po głowie. Nie byłam pewna.

Obok nas zatrzymał się samochód i wyskoczyła z niego jakaś kobieta. Nie gasiła silnika ani świateł.

Otworzyła tylne drzwi i uśmiechnęła się do mnie.

– Witam. – Spojrzała na Thomasa i przestała się uśmiechać. – Witaj, TJ.

– Raegan – odezwał się Thomas.

Już nie cierpiałam tego przezwiska. Taylor nie nazywał tak brata. Kobieta była egzotyczną pięknością z gęstymi kasztanowymi włosami, których loki kończyły się tuż nad talią.

Raegan odpięła uprząż Toto i zebrała jego rzeczy.

– Dzięki, Ray – powiedział Taylor. – Abby mówiła, że cała reszta wybiera się na ślub.

– Nie ma sprawy – odparła, starając się nie patrzeć na Thomasa. – Kody nie może się doczekać. Tak bardzo chciał psa, ale nie mam pojęcia, co ludzie robią, żeby szczeniak nie czuł się samotny, kiedy wychodzą do pracy i na uczelnię. – Spojrzała na Toto i dotknęła nosem jego noska, a on polizał ją w policzek. Zachichotała. – Tato zaoferował, że będzie się nim opiekował w ciągu dnia, więc zobaczymy. Może jak się nim zajmiemy przez parę dni, łatwiej nam będzie zadecydować. Powinnam wyprowadzić go na spacer? Nie chcę, żeby mi nabrudził w samochodzie.

Taylor pokręcił głową.

– Zabrałem go na spacer, zanim ich odebrałem. Powinien być grzeczny, póki nie dojedziemy do domu. Abby powiedziała ci o uprzęży?

– Tak, ze szczegółami. – Raegan podrapała zwierzę po głowie, odwróciła się i otworzyła tylne drzwi swojego auta. Piesek obszedł samochód i wlazł na tylne siedzenie, gdy zapinała mu uprząż. Usiadł, zadziwiająco grzeczny, a Raegan wpięła mu pas bezpieczeństwa.

– No dobra – powiedziała. – To tyle. Miło cię było widzieć, Taylor. – Spojrzała na Thomasa i z twarzy od razu odpłynęły jej wszelkie emocje. – TJ.

Musieli być kiedyś parą. Nie dość, że przezwisko, to jeszcze chłodne traktowanie. Musiała się na nim naprawdę sparzyć.

Uśmiechnęła się do mnie.

– Jestem Raegan.

– Liis… miło cię poznać – powiedziałam, całkiem zbita z tropu zmianą jej nastroju.

Pośpiesznie obeszła swoje auto z przodu, po czym zniknęła w środku. Samochód odjechał, a my wsiedliśmy w milczeniu do toyoty.

– No dobra! – odezwał się Taylor. – Poimprezujmy!

– Nie rozumiem tego – rzucił Thomas. – Nie jest kawalerem.

Taylor poklepał brata po ramieniu, znów tak mocno, że aż się skrzywiłam.

– W ten weekend chodzi o to, żeby świętować, co nas ominęło, bo ten mały skurczybyk zwiał. No i, Tommy… – Uśmiech mu przygasł.

– Wiem. Trenton do mnie dzwonił – powiedział Thomas.

Taylor skinął głową z odrobiną smutku w oczach, po czym zamknął drzwi i ruszył przez parking.

Kiedy wysiadłam, zimne powietrze wręcz mnie zmroziło. Thomas potarł mi ramiona, wydychając mały kłąb pary, mocno kontrastujący z otaczającą nas ciemnością nocy.

– Dasz radę to zrobić – powiedziałam, drżąc.

– Już zapomniałaś, jak tu się robi zimno?

– Zamknij się – rzuciłam, idąc w stronę budynku, w którym zniknął Taylor.

Thomas podbiegł, by mnie dogonić, i wziął mnie za rękę.

– I co sądzisz o Taylorze?

– Twoi rodzice powinni być dumni. Macie wyjątkowe geny.

– Potraktuję to jako komplement i nie przekażę bratu. Przez ten weekend jesteś moja, pamiętasz?

Uśmiechnęłam się znacząco, a on żartobliwie pociągnął mnie ku sobie, ale potem uświadomiłam sobie, ile prawdy kryje się za tą beztroską uwagą. Przystanęliśmy przed drzwiami. Patrzyłam, jak Thomas przygotowuje się psychicznie na to, co czeka go za nimi.

Nie wiedząc, co innego mogłabym zrobić, wspięłam się na palce i pocałowałam go w policzek. Odwrócił się i wpił mi się w usta. Ten jeden gest wywołał reakcję łańcuchową. Thomas uniósł ręce do moich policzków i ostrożnie ujął moją twarz. Rozchyliłam usta, jego język wślizgnął się do środka, a ja zacisnęłam dłonie na jego sportowej marynarce.

Muzyka wewnątrz nagle stała się głośniejsza i Thomas mnie puścił.

– Tommy!

Kolejny brat – co było oczywiste, bo wyglądał bardzo podobnie jak Taylor – przytrzymywał otwarte drzwi. Miał na sobie tylko żółte nylonowe kąpielówki, ledwie na tyle duże, by zakryły przyrodzenie, i dopasowaną do nich perukę, ohydną, jaskrawożółtą, akrylową, z burzą niechlujnych loczków, które zalotnie podrzucał jedną ręką.

– Podoba wam się? – spytał. Drobiąc, zakręcił piruet i okazało się, że skrawek materiału, który miał na sobie, to nie slipki, tylko stringi.

Nieoczekiwanie nacieszywszy wzrok jego śnieżnobiałym zadkiem, zakłopotana odwróciłam spojrzenie.

Thomas zmierzył go wzrokiem od stóp do głów i parsknął śmiechem.

– Co ty, u diabła, masz na sobie, Trenton?

Trenton uśmiechnął się lekko, aż w policzku ukazał mu się dołeczek, i chwycił Thomasa za ramię.

– To część planu. Wchodźcie! – powiedział, zapraszając nas gestami dłoni. – Wchodźcie!

Przytrzymał drzwi, a my weszliśmy do środka.

Z sufitu zwisały wycięte z tektury piersi, a cała podłoga i stoły były zasłane złotym konfetti w kształcie penisów. W rogu stał stół pełen butelek z alkoholem i wiaderek z lodem i rozmaitymi gatunkami piwa. Butelek z winem brakowało, ale za to był tort w kształcie ogromnych różowych piersi.

Thomas nachylił się i powiedział mi do ucha:

– Mówiłem ci, że to kiepski pomysł, żebyś tu przychodziła.

– Myślisz, że czuję się urażona? Pracuję w dziedzinie zdominowanej przez mężczyzn. Słyszę słowo „cycki” przynajmniej raz dziennie.

Thomas dał za wygraną, ale przystanął, żeby spojrzeć na swoją dłoń, którą właśnie poklepał po ramieniu młodszego brata. Brokat pokrywający ciało Trentona przylgnął do dłoni Thomasa i migotał w blasku dyskotekowej kuli nad nami. Thomas natychmiast wpadł w popłoch.

Pochwyciłam serwetkę ze stołu i podałam mu ją.

– Proszę.

– Dzięki – odparł, na poły rozbawiony, na poły pełen odrazy.

Wziął mnie za rękę. Pokryta brokatem serwetka zgniotła się między naszymi dłońmi, gdy pociągnął mnie przez tłum. Moje uszy atakowała głośna muzyka, basy dudniły mi w kościach. Wokół stały dziesiątki mężczyzn i tylko garstka kobiet. Naraz zrobiło mi się niedobrze, gdy zastanowiłam się, kiedy wpadnę na Camille.

Czułam ciepło dłoni Thomasa nawet przez serwetkę. Jeśli był zdenerwowany, nie okazywał tego. Gdy przemierzaliśmy salę, pozdrowił kilku mężczyzn w wieku studenckim. Kiedy dotarliśmy na drugą stronę, Thomas wyciągnął ramiona, objął jakiegoś tęgiego mężczyznę i pocałował go w policzek.

– Cześć, tato.

– O, witaj, synu – odezwał się Jim Maddox szorstkim głosem. – Najwyższy czas, żebyś przyjechał do domu.

– Liis – zwrócił się do mnie Thomas – poznaj mojego tatę, Jima Maddoxa.

Był sporo niższy od Thomasa, ale miał tę samą słodycz w oczach. Spojrzał na mnie z życzliwością i wyćwiczoną przez niemal trzydzieści lat cierpliwością, zdobytą przy wychowywaniu pięciu chłopaków. Jego krótkie, przerzedzone siwe włosy mieniły się teraz różnymi barwami w świetle dyskotekowych lamp.

Pod opadającymi powiekami Jima błysnęło rozpoznanie.

– To twoja dziewczyna, Thomas?

Thomas pocałował mnie w policzek.

– Ciągle jej to powtarzam, ale mi nie wierzy.

Jim rozpostarł szeroko ramiona.

– Chodź no tutaj, cukiereczku! Miło cię poznać!

Nie uścisnął mi ręki, ale wziął mnie w objęcia i mocno przytulił. Kiedy mnie puścił, Thomas zarzucił mi ramię na plecy. Nie spodziewałam się, że będzie tak uradowany spotkaniem z rodziną.

Przyciągnął mnie do swojego boku.

– Liis jest profesorką na Uniwersytecie Kalifornijskim, tato. Jest genialna.

– Wytrzymuje z twoimi głupotami? – spytał Jim, starając się przekrzyczeć muzykę.

– W ogóle. – Thomas pokręcił głową.

Jim roześmiał się głośno.

– A więc to materiał na żonę!

– Ciągle mu to powtarzam, ale mi nie wierzy – powiedziałam, szturchając Thomasa łokciem.

Jim roześmiał się znowu.

– Profesorka czego, słonko?

– Kulturoznawstwa – wyjaśniłam, czując się nieco winna, że do niego krzyczę.

– Musi być genialna. – Jim zachichotał. – Nie mam pojęcia, co to, u diaska, znaczy! – Przyłożył pięść do ust i zakaszlał.

– Chcesz wody, tato?

– Dziękuję ci, synu. – Jim skinął głową.

Thomas pocałował mnie w policzek i zostawił nas samych, żeby poszukać wody. Nie byłam pewna, czy kiedykolwiek się przyzwyczaję do jego ust na mojej skórze. Miałam nadzieję, że nigdy.

– Jak długo pracujesz na uczelni? – spytał Jim.

– To mój pierwszy semestr.

Skinął głową.

– Miły tam macie kampus?

– Tak. – Uśmiechnęłam się.

– Podoba ci się San Diego?

– Uwielbiam je. Mieszkałam wcześniej w Chicago. W San Diego jest lepsza pogoda.

– Pochodzisz z Illinois? – spytał zaskoczony Jim.

– Tak – odparłam, starając się mówić wyraźnie, żeby nie musieć tak głośno krzyczeć.

– Hm. – Zachichotał. – Szkoda, że Tom nie mieszka bliżej, ale nigdy tak naprawdę tu nie przynależał. Myślę, że tam jest szczęśliwszy – powiedział i skinął głową, jakby sam sobie przyznawał rację. – Jak się poznaliście?

– Wprowadziłam się do budynku, w którym mieszka – odparłam, zauważając, że jakaś kobieta rozmawia z Thomasem przy stole z napojami.

Trzymał ręce w kieszeniach i wpatrywał się w podłogę. Widać było, że stara się zachować stoicki spokój. Skinął głową, kobieta również, a potem otoczyła go ramionami. Nie mogłam dostrzec jej twarzy, ale widziałam jego twarz, a kiedy ją trzymał, nawet z miejsca, w którym stałam, dało się wyczuć jego ból. Poczułam w piersi to samo głębokie, piekące ukłucie co wcześniej i skuliłam się w sobie. Skrzyżowałam ramiona na brzuchu, żeby zamaskować ten mimowolny ruch.

– Czyli ty i Thomas… to coś nowego? – spytał Jim.

– Stosunkowo nowego – potwierdziłam, wciąż wpatrując się w Thomasa i przytuloną do niego kobietę.

Trenton już nie tańczył. On też ich obserwował, stojąc niemal równolegle ze mną.

– Czy ta kobieta z Thomasem… to Camille? – zapytałam. Jim się zawahał, ale potem skinął głową.

– Tak, to ona.

Minęła cała minuta, a Thomas i Camille wciąż trwali w objęciach.

Jim odchrząknął i znowu się odezwał.

– No cóż, nigdy nie widziałem mojego chłopaka takiego szczęśliwego, jak kiedy mnie tobie przedstawił. Nawet jeśli to coś nowego, to teraźniejszość… w przeciwieństwie do innych spraw, które należą do przeszłości.

Uśmiechnęłam się słabo do Jima, a on przyciągnął mnie do siebie i uścisnął.

– Thomas powinien ci to powiedzieć, jeśli jeszcze tego nie zrobił.

Skinęłam głową, próbując przetworzyć dziesiątki emocji kłębiących się we mnie jednocześnie. Poczucie takiego zranienia było dosyć zaskakujące jak na dziewczynę szczęśliwie poślubioną swojej pracy. Jeśli nie potrzebowałam Thomasa, moje serce o tym nie wiedziało.

Rozdział 17

THOMAS OTWORZYŁ NAGLE OCZY i spojrzał wprost na mnie. Puścił Camille i nie żegnając się z nią ani nawet nie oglądając się za siebie, minął ją i zgarnął butelkę wody w drodze do miejsca, gdzie staliśmy z Jimem.

– Przesłuchałeś ją wystarczająco, kiedy mnie nie było, tato? – spytał.

– Pewnie nie tak dobrze, jak zrobiłbyś to ty. – Jim odwrócił się do mnie. – Thomas powinien być detektywem.

Uśmiechałam się mimo skrępowania faktem, że było to niedalekie od prawdy.

Thomas również miał dziwną minę, ale rysy mu złagodniały.

– Dobrze się bawisz, skarbie? – zagadnął mnie.

– Proszę, powiedz mi, że to było pożegnanie – powiedziałam. Nie próbowałam ukryć tych słów przed Jimem. Była to szczera prośba, taka, jaką mogłam wypowiedzieć i nadal zachować naszą tajemnicę nienaruszoną.

Thomas delikatnie ujął mnie za ramię i poprowadził do wolnego kąta sali.

– Nie wiedziałem, że to zrobi. Przepraszam.

Zrzedła mi mina.

– Chciałabym, żebyś mógł spojrzeć na to moimi oczami i potem usłyszeć na własne uszy, jak mówisz, że ona należy do przeszłości.

– Przepraszała, Liis. Co miałem zrobić?

– Nie wiem… nie wyglądać na załamanego?

Wpatrzył się we mnie bez słowa. Przewróciłam oczami i pociągnęłam go za rękę.

– Chodź, wróćmy na imprezę.

Odsunął się ode mnie.

– Bo jestem, Liis. Jestem załamany. To, co się stało, jest cholernie smutne.

– Wspaniale! Chodźmy! – powiedziałam głosem ociekającym udawanym ożywieniem i sarkazmem.

Przepchnęłam się obok niego, ale chwycił mnie za przegub i przyciągnął do siebie. Podniósł moją rękę do policzka, a potem ją odwrócił i pocałował mnie we wnętrze dłoni, przymykając oczy.

– To smutne, bo to koniec – powiedział w moją dłoń, ogrzewając ją oddechem. Odwrócił się i spojrzał mi w oczy. – To smutne, bo dokonałem wyboru, który zmieni na zawsze moją relację z bratem. Raniłem ją, Trentona i siebie. I co najgorsze, uważałem to za uzasadnione, ale teraz obawiam się, że to wszystko było na nic.

– Co masz na myśli? – Spojrzałam na niego z rezerwą.

– Kochałem Camille, ale nie w ten sposób, nie tak jak ciebie.

Rozejrzałam się.

– Przestań, Thomas. Nikt nie może cię usłyszeć.

– A ty? – spytał. Kiedy nie odpowiedziałam, puścił moją rękę. – No co? Co mam powiedzieć, żeby cię przekonać?

– Powtarzaj mi, jak ci smutno tracić Camille. To na pewno w końcu zadziała.

– Usłyszałaś tylko, jak mówiłem, że to smutne. Zignorowałaś tę część o końcu związku.

– To nie koniec. – Zaśmiałam się. – To nigdy nie będzie koniec. Sam to powiedziałeś. Zawsze będziesz ją kochał.

– Co tam widziałaś? – Wskazał na drugą stronę pokoju. – To było pożegnanie. Ona wychodzi za mojego brata.

– Widziałam też, że obie te rzeczy sprawiają ci ból.

– Tak! To bolesne. Czego ode mnie chcesz, Liis?

– Chcę, żebyś już jej nie kochał!

Nastała przerwa między piosenkami i wszyscy zwrócili się do kąta, gdzie staliśmy z Thomasem. Camille i Trenton rozmawiali z inną parą i Camille wyglądała na równie upokorzoną jak ja. Zatknęła włosy za ucho, a potem Trenton poprowadził ją do stołu z tortem.

– O mój Boże – szepnęłam, zakrywając oczy.

Thomas zerknął za nas, po czym odciągnął mi dłoń od twarzy, kręcąc głową.

– W porządku. Nie przejmuj się nimi.

– Zwykle nie zachowuję się w ten sposób. To do mnie niepodobne.

Wydał z siebie westchnienie ulgi.

– Wiem coś o tym. Ciągle tak na siebie wpływamy.

W obecności Thomasa nie tylko nie byłam sobą, ale też odczuwałam przez niego emocje, których nie potrafiłam kontrolować. Wrzał we mnie gniew. Gdyby w ogóle mnie znał, rozumiałby, że wybuchowość jest dla mnie nie do przyjęcia.

Będąc z Jacksonem, potrafiłam kontrolować emocje. Nigdy nie przeszło mi przez myśl, żeby krzyczeć na niego na imprezie. Byłby wstrząśnięty, gdyby zobaczył, że na niego naskakuję.

Jeśli chodzi o Thomasa, byłam zdezorientowana. Rozsądek ciągnął mnie w jednym kierunku, a Thomas i serce – w drugim. Nieprzewidywalne rezultaty przerażały mnie nie na żarty. Nadeszła pora, by powściągnąć emocje. Nic nie było bardziej przerażające niż bycie manipulowaną przez własne serce.

Kiedy tłum się odwrócił, zmusiłam się do uśmiechu, uniosłam głowę i spojrzałam Thomasowi w oczy.

Ściągnął brwi.

– Co jest? Co oznacza ten nagły uśmiech?

Przeszłam obok niego.

– Mówiłam ci, że się nie połapiesz.

Thomas podążył za mną do bawiących się ludzi. Stanął za mną, objął mnie ramionami w talii i wsparł policzek w zagłębieniu mojej szyi.

Nie zareagowałam, więc dotknął ustami mojego ucha.

– Prawda zaczyna się zacierać, Liis. To było tylko na pokaz?

– Pracuję. A ty nie? – W gardle utworzyła mi się gula. Było to najlepsze kłamstwo, jakie kiedykolwiek wypowiedziałam.

– Rany – rzucił, po czym puścił mnie i odszedł.

Stanął między Jimem a jakimś innym mężczyzną, który wyglądał niemal identycznie jak Jim. Najwyraźniej DNA Maddoxów było dominujące, podobnie jak ich rodzina… i mężczyźni.

Ktoś ściszył muzykę, a potem wyłączył światła. Zrobiło się ciemno choć oko wykol, a ja stałam sama.

Otworzyły się drzwi i po chwili ciszy jakiś mężczyzna odchrząknął na progu.

Włączyły się lampy, ukazując Travisa i zapewne Shepleya stojących w drzwiach i mrużących oczy przyzwyczajające się do światła. Taylor i jego bliźniak rzucili w twarz Travisa konfetti z penisami i wszyscy zaczęli wiwatować.

– Gratulacje, palancie!

– Mięczak!

– Tak trzymać, Wściekły Psie!

Przyglądałam się Travisowi witającemu się ze wszystkimi. Zaczęło się poklepywanie po ramieniu, męskie uściski i mierzwienie włosów, podczas gdy wszyscy klaskali i pohukiwali.

Wciąż skąpo ubrany i lśniący Trenton zatańczył funky, podskakując i obracając się w takt muzyki. Thomas i Jim na ten widok pokręcili głowami.

Camille stała przed tłumem otaczającym Trentona, dopingując go i zaśmiewając się do rozpuku. Ogarnął mnie irracjonalny gniew. Dziesięć minut wcześniej wisiała na Thomasie, opłakując ich zerwanie. Nie lubiłam jej. Nie mogłam zrozumieć, dlaczego polubił ją nie jeden, ale dwóch Maddoxów.

Kiedy piosenka dobiegła końca, Trenton podszedł do Camille, wziął ją na ręce i zawirował razem z nią. Kiedy postawił ją na nogi, zarzuciła mu ramiona na kark i pocałowała go.

Z głośników huknęła kolejna piosenka i parę innych obecnych w sali kobiet pociągnęło swoich partnerów na skromny parkiet. Dołączyli do nich niektórzy mężczyźni, głównie po to, żeby się powygłupiać.

Thomas stał dalej wciśnięty między ojca i wujka, zerkając na mnie tylko co jakiś czas. Był na mnie zły i miał do tego pełne prawo. Beształam się w duchu. Nie wyobrażałam sobie, jak on musi się czuć.

I oto stałam, gniewnie spoglądając na Camille za każdym razem, gdy zwróciła na siebie uwagę, a sama nie traktowałam Thomasa wiele lepiej. On nie odgrywał tylko roli. Już wcześniej, zanim wyjechaliśmy z tą misją, okazywał mi zainteresowanie. Jeśli już, byłam gorsza niż Camille. Ona przynajmniej nie pogrywała z jego sercem, wiedząc, że już i tak jest złamane.

Odpowiedzialność nakazywałaby utrzymać tę relację jako zawodową. Któregoś dnia będę musiała wybrać między Thomasem a FBI – i wybrałabym pracę. Jednak za każdym razem, gdy byliśmy sami, za każdym razem, gdy mnie dotykał, i przez to, co czułam, kiedy widziałam go z Camille, wiedziałam, że moje uczucia stały się zbyt skomplikowane, by je ignorować.

Westchnęłam.

Val radziła mi, żebym była z Thomasem szczera, ale on by tego nie zaakceptował. Zarumieniły mi się policzki. Byłam silną i inteligentną kobietą. Analizowałam problem, znajdowałam rozwiązanie, podejmowałam decyzję i o niej powiadamiałam.

A potem nakrzyczałam na niego przed prawie wszystkimi jego przyjaciółmi i rodziną. Popatrzył na mnie, jakbym była szalona.

Czy jestem?

Powiedział mi, że zdjęcia już nie ma, ale zabranie zdjęcia ze stolika nie zmieni uczuć. Jim stwierdził, że Camille należy do przeszłości Thomasa, i to była prawda. Jednak nie potrafiłam się pogodzić z tym, że Thomas za nią tęskni, ani z tym, że wciąż ją kocha.

Potrzebowałam zamknięcia przez Thomasa tego rozdziału, a to rozwiązanie było zależne od niego. Ta prośba nie była nierozsądna, ale mogła się okazać niemożliwa do spełnienia.

Po raz pierwszy w swoim dorosłym życiu pozwoliłam sobie wplątać się w sytuację, której nie potrafiłam kontrolować ani z którą nie mogłam sobie poradzić. Poczułam mdłości.

Zerknęłam na Thomasa i znów przyłapałam go na spoglądaniu na mnie. W końcu podeszłam do niego. Rozluźniły mu się barki.

Wsunęłam mu ręce pod ramiona i objęłam go, przyciskając policzek do jego piersi.

– Thomas…

Dotknął ustami moich włosów.

– Tak?

Ktoś ściszył muzykę i Trenton podszedł do Camille. Ujął jej obie ręce i wyciągnął ją na środek pokoju. Przyklęknął na jedno kolano i uniósł małe pudełeczko.

Thomas oderwał się ode mnie, wsunął ręce w kieszenie i pokręcił się przez chwilę. Potem pochylił się i szepnął mi do ucha:

– Przepraszam.

Cofnął się o parę kroków i cicho przeszedł wzdłuż tylnej ściany, przemykając się za tłumem, aż dotarł do wyjścia. Zerknął po raz ostatni na Camille, która zakrywała dłonią usta i kiwała głową, pchnął szklane drzwi i wyślizgnął się na zewnątrz.

Jim spuścił wzrok, a potem spojrzał na mnie.

– To byłoby trudne dla każdego mężczyzny.

Wszyscy wiwatowali. Trenton wstał i przytulił swoją świeżo upieczoną narzeczoną. Tłum wokół nich zgęstniał.

– Wyobrażam sobie, że dla ciebie też – odezwał się znów Jim, delikatnie poklepując mnie po ramieniu.

Przełknęłam z trudem ślinę i spojrzałam na szklane drzwi.

– Zobaczymy się w domu, Jim. Bardzo mi było miło cię poznać. – Objęłam ojca Thomasa, po czym z pośpiechem wyszłam na parking.

Sweter słabo mnie chronił przed wczesnowiosennym chłodem Środkowego Zachodu. Owinęłam się ciaśniej dzianiną, splotłam ramiona i ruszyłam chodnikiem na tył hotelu.

– Thomas?! – zawołałam.

Za wiekowym chevroletem, który musiał być starszy niż ja, pojawił się jakiś pijany mężczyzna. Starł wymiociny z ust i ruszył ku mnie chwiejnym krokiem.

– Kimpanijest? – zapytał bełkotliwie. Przystanęłam i uniosłam rękę.

– Próbuję się dostać do mojego samochodu. Proszę się odsunąć.

– Zostajesz tu, złotko?

Uniosłam brew. Ze swoim piwnym brzuchem i w poplamionej koszuli nie wyglądał zachęcająco, ale najwyraźniej miał na swój temat inne zdanie.

– Jestem Joe – powiedział i beknął. Uśmiechnął się, patrząc na mnie spod półprzymkniętych powiek.

– Miło cię poznać, Joe. Widzę, że sporo wypiłeś, więc proszę, nie dotykaj mnie. Chcę tylko dostać się do mojego pojazdu.

– Którytotwój? – spytał, odwracając się w stronę parkingu.

– Tamten. – Wskazałam gdzieś ogólnikowo, wiedząc, że to i tak nie ma znaczenia.

– Chcesz zatańczyć? – zaproponował, zataczając się w rytm jakiejś rozbrzmiewającej mu w głowie muzyki.

– Nie, dziękuję.

Uchyliłam się, ale chwycił mnie za sweter palcami.

– Dokądtotak szybko?

– Nie chcę cię skrzywdzić. – Westchnęłam. – Proszę, puść mnie.

Szarpnął mnie, a ja chwyciłam go za palce i odgięłam je do tyłu. Krzyknął z bólu i opadł na kolana.

– Już dobrze, dobrze! – powiedział błagalnie. Puściłam jego rękę.

– Posłuchaj, kiedy następnym razem jakaś kobieta powie ci, żebyś jej nie dotykał… Jeśli tylko zapamiętasz jedną rzecz z tego wieczoru… – Szturchnęłam go w skroń i pchnęłam jego głowę. – Niech to będzie właśnie to.

– Tak, proszsz pani – powiedział, wydychając białe obłoczki pary.

Zamiast próbować wstać, ułożył się wygodniej na ziemi.

– Nie możesz tu spać, Joe – jęknęłam. – Jest zimno. Wstań i wejdź do środka.

Popatrzył na mnie smutnym wzrokiem.

– Nie pamiętam, dziejest mój pokój.

– O w mordę, Joe! Nie naprzykrzasz się tej ładnej damie, co? – spytał Trenton, zdejmując z siebie kurtkę. Zarzucił ją na ramiona Joego i pomógł mu wstać, mocno go podpierając.

– Próbowała mi złamać rękę, cholera! – poskarżył się Joe.

– Pewnie na to zasłużyłeś, ty zachlany gnojku – stwierdził Trenton. Spojrzał na mnie. – Wszystko dobrze?

Skinęłam głową.

Pod Joem ugięły się kolana. Trenton zarzucił sobie postawnego mężczyznę na ramię i stęknął pod jego ciężarem.

– Jesteś Liis, prawda?

Znów skinęłam głową. Czułam się nadzwyczaj skrępowana, rozmawiając z Trentonem, choć nie byłam pewna dlaczego.

– Tato powiedział, że Thomas wyszedł. Nic mu nie jest? – zapytał Trenton.

– Co ty tu robisz? – warknął Thomas. Nie mówił do mnie, ale do brata.

– Przyszedłem sprawdzić, co u ciebie – odparł Trenton, przestępując z nogi na nogę.

– Co, u diabła, się tutaj dzieje? – odezwał się Taylor, wlepiając wzrok w Joego przerzuconego przez ramię Trentona. Zaciągał się papierosem i wypuszczał dym, którego gęste kłęby wiły się w powietrzu.

– Próbowała mi złamać rękę, cholera! – powtórzył Jim.

– A więc trzymaj ręce z dala od niej, durniu! – Taylor zachichotał.

Thomas spojrzał na mnie.

– Co się stało?

– Dotknął mnie. – Wzruszyłam ramionami.

Taylor zgiął się wpół, trzęsąc się w ataku śmiechu.

Za Trentonem i Taylorem pojawił się Tyler i też zapalił papierosa.

– To mi wygląda na prawdziwą imprezę!

– Ciebie też Liis powaliła, gdy jej pierwszy raz dotknąłeś? – Taylor posłał uśmiech starszemu bratu.

– Zamknij się, Taylor. – Thomas zmarszczył brwi. – Zbieramy się.

Tyler uniósł brwi i się roześmiał.

– Piękna Azjatka Tommy’ego zna ka-ra-te! – Zadał parę ciosów w powietrze, po czym wyrzucił nogę do przodu.

Thomas zrobił krok w jego stronę, ale dotknęłam jego piersi. Tyler cofnął się i uniósł ręce w obronnym geście.

– Tylko żartowałem, Tommy. Kurwa!

Cała czwórka młodszych braci wyglądała bardzo podobnie, ale niepokojące wydawało się to, jak identyczni byli bliźniacy. Mieli nawet podobne tatuaże. Gdy stali obok siebie, nie potrafiłam powiedzieć, który jest który, póki Thomas nie zwrócił się do nich po imieniu.

– Ech, tłusty drań z tego Joego – mruknął Trenton.

– Postaw mnie! – jęknął Joe.

Trenton podskoczył i poprawił sobie Joego na ramieniu.

– Zabiorę go do holu, zanim zamarznie na śmierć.

– Potrzebna ci pomoc? – spytał Thomas. – Jak z ramieniem?

– Trochę sztywne – przyznał Trenton. Mrugnął. – Ledwie to zauważam, kiedy jestem pijany.

– Widzimy się jutro – powiedział Thomas.

– Kocham cię, braciszku – rzucił Trenton, odwracając się w stronę wejścia.

Thomas zmarszczył brwi i spuścił wzrok. Dotknęłam jego ramienia.

– Zbieramy się – powiedziałam do Taylora.

– Dobrze – odparł. – Nie ma sprawy. Travis już pojechał. Ależ się z niego zrobił nudziarz.

Wróciliśmy do auta i Taylor przejechał przez miasto, skręcając w różne ulice, aż w końcu zajechał na wąski żwirowany podjazd. Reflektory oświetliły skromny biały dom z czerwonym gankiem i brudnymi drzwiami z moskitierą.

Thomas otworzył mi drzwi, ale nie wziął mnie za rękę. Zabrał cały bagaż od Taylora i ruszył w stronę domu. Zerknął za siebie tylko raz, żeby się upewnić, czy za nim idę.

– Tato i Trenton posprzątali pokoje wszystkich na tę okazję. Możesz spać w swoim starym pokoju.

– Świetnie – odparł Thomas.

Drzwi z siatką zaskrzypiały żałośnie, kiedy Taylor je otworzył. Potem przekręcił gałkę u drzwi wejściowych i przez nie przeszedł.

– Twój tato nie zamyka drzwi na klucz, kiedy wychodzi? – spytałam Thomasa, gdy weszliśmy za Taylorem do domu.

Pokręcił głową.

– To nie Chicago.

Podążyłam za nim do środka. Meble były równie podniszczone jak dywan, a powietrze nieco zalatywało pleśnią, tłuszczem z bekonu i zwietrzałym dymem.

– Dobranoc – odezwał się Taylor. – Wylatuję wcześnie, wy też?

Thomas skinął głową. Taylor go objął.

– A więc do zobaczenia rano. Wyjadę pewnie koło piątej. Trav mówił, że mogę zabrać camry, bo on jedzie z Shepem. – Ruszył korytarzem, a potem się odwrócił. – Hej, Tommy?

– Tak? – spytał Thomas.

– Super cię widzieć dwa razy w jednym roku.

Zniknął w głębi korytarza, a Thomas spuścił wzrok i westchnął.

– Na pewno nie chciał, żebyś się poczuł…

– Wiem – powiedział. Spojrzał na sufit. – Będziemy spali tam.

Skinęłam głową i wspięłam się za Thomasem po drewnianych schodach. Skrzypiały pod nogami, wyśpiewując gorzko-słodką pieśń o powrocie Thomasa. Na ścianach wisiały wyblakłe zdjęcia. Wszystkie przedstawiały tego samego chłopaka z platynowymi włosami, którego już widziałam na fotografii w mieszkaniu Thomasa. Potem zobaczyłam zdjęcie jego rodziców i aż westchnęłam. Wyglądało tak, jakby to Travis siedział obok żeńskiej wersji Thomasa. Miał oczy po matce. Odziedziczył wszystkie jej cechy oprócz zarysu żuchwy i długich włosów. Była olśniewająca, młoda i pełna życia. Trudno było ją sobie wyobrazić tak bardzo chorą.

Thomas skręcił w jakieś drzwi, po czym położył nasz bagaż w rogu pokoju. W najdalszym kącie stało wepchnięte tam wielkie łoże o metalowej konstrukcji, a jednak drewniana komoda ledwie się przy nim mieściła.

Na półkach na ścianach stały trofea z licealnych lat Thomasa, a obok nich wisiały zdjęcia jego drużyny baseballowej i futbolowej.

– Thomas, musimy pogadać – zaczęłam.

– Wezmę prysznic. Chcesz iść pierwsza?

Pokręciłam głową.

Rozsunął zamek walizki, który zaświszczał przenikliwie. Wyciągnął szczoteczkę do zębów, pastę, golarkę, krem do golenia, wrzosowoszare bokserki i granatowe spodenki do koszykówki.

Bez słowa zniknął w łazience i chciał zamknąć drzwi, ale wypadały z listwy. Westchnął i położył swoje rzeczy na umywalce, a potem zaczął dopychać drzwi, póki nie weszły w ościeże.

– Pomóc ci z czymś? – zapytałam.

– Nie – odparł i dosunął drzwi do końca.

Naburmuszona usiadłam na łóżku, niepewna, jak naprawić bałagan, do którego doprowadziłam. Z jednej strony było to dosyć proste. Pracowaliśmy razem. Mieliśmy zadanie. Przejmowanie się uczuciami wydawało się niemądre.

Z drugiej strony te uczucia istniały. Następne dni będą dla Thomasa trudne. W zasadzie zdeptałam mu serce, bo byłam zła z powodu innej kobiety, która – tak się składało – też zdeptała mu serce.

Wstałam i zdjęłam sweter, gapiąc się na zepsute drzwi. Ze szczeliny pod nimi do ciemnej sypialni wpadało światło. Rury zajęczały, gdy chlusnął prysznic, a potem woda wystrzeliła równym strumieniem. Drzwi prysznica otworzyły się i po chwili zamknęły.

Zamknęłam drzwi sypialni, a potem przycisnęłam dłoń i ucho do drzwi przesuwnych.

– Thomas?

Nie odpowiedział.

Rozsunęłam drzwi i uwolniłam kłęby pary.

– Thomas? – powtórzyłam w niewielką przestrzeń. Nadal nie odpowiadał.

Weszłam do łazienki i zamknęłam drzwi za sobą. Drzwi od prysznica były zaparowane, widziałam tylko zarys sylwetki Thomasa. Umywalka wręcz domagała się porządnego szorowania środkiem do odkamieniania, a brzoskwiniowe linoleum odrywało się w rogach.

– To nie było na pokaz – powiedziałam. – Byłam zazdrosna i zła, ale przede wszystkim po prostu się boję.

Nadal nie odpowiadał, tylko szorował twarz mydłem.

– Nie podobał mi się związek z Jacksonem. Prawie od początku wiedziałam, że nasza relacja to coś innego. Dostrzegam to i czuję, ale i tak nie wydaje mi się właściwe znów się w coś ładować, skoro tak długo czekałam, aż będę sama.

Nadal nic.

– Ale jeśli to zrobię, chcę, żebyś całkowicie z nią skończył. Nie uważam, żeby to była wygórowana prośba. A ty? – Odczekałam chwilę. – Słyszysz mnie?

Cisza.

Westchnęłam i oparłam się o toaletkę z łuszczącym się laminatem i zardzewiałymi uchwytami szuflad. Kran przeciekał i przez lata nad chromowanym krążkiem odpływu utworzyła się czarna plama od kapiącej wody.

Włożyłam koniuszek kciuka do ust i obgryzałam skórkę wokół paznokcia, próbując wymyślić, co by tu teraz powiedzieć. Może nie chciał usłyszeć, co miałam do powiedzenia.

Wyprostowałam się, ściągnęłam bluzkę przez głowę i zrzuciłam kozaki. Musiałam się trochę natrudzić, żeby zdjąć wąskie dżinsy, ale skarpetki zsunęły się bez trudu. Dzięki Bogu pomyślałam dziś rano, żeby ogolić nogi. Długie czarne pasma włosów opadły mi na piersi, więc nie czułam się aż tak odsłonięta. Zrobiłam dwa kroki w stronę drzwi prysznica.

Szarpnęłam za nie raz, a potem znowu, aż się otworzyły. Thomas stał z przymkniętymi oczami, spieniony szampon spływał mu po twarzy. Otarł go i zerknął na mnie, a potem szybko opłukał twarz i spojrzał znowu, unosząc wysoko brwi.

Zamknęłam za sobą drzwi.

– Czy ty w ogóle słuchasz?

Uniósł głowę.

– Zacznę słuchać, kiedy ty zaczniesz.

– Możemy porozmawiać później – powiedziałam. Przymknęłam oczy i pociągnęłam jego głowę w dół, żeby móc dosięgnąć wargami jego ust.

Chwycił mnie za nadgarstki i powstrzymał.

– Zdaję sobie sprawę, w jakiej kłopotliwej sytuacji znaleźliśmy się w ten weekend, ale mam dość gierek z tobą. Nie chcę już dłużej udawać. Po prostu cię pragnę.

– Stoję tuż przed tobą. – Przylgnęłam do jego ciała i poczułam przy brzuchu jego imponującą męskość.

Oddech mu się rwał. Przymknął oczy. Woda spływała mu z włosów na twarz i skapywała z nosa i brody.

– Ale czy zostaniesz? – Spuścił na mnie wzrok.

– Thomas… – Zmarszczyłam brwi.

– Zostaniesz? – spytał znowu z naciskiem.

– Sprecyzuj, co to znaczy.

Cofnął się o krok. Czar prysł. Sięgnął i pociągnął dźwignię w dół. Zaczęła się na nas lać lodowata woda.

Thomas oparł dłonie płasko na ścianie pod strumieniem wody i opuścił głowę, a ja pisnęłam i rzuciłam się do drzwi, żeby uciec.

Przepchnęłam się, poślizgnęłam i runęłam na kolana na podłogę.

Thomas wypadł z kabiny i wyciągnął do mnie ręce.

– Jezu! Nic ci nie jest?

– Nie – odparłam, masując łokieć, a potem kolano.

Thomas chwycił ręcznik, który wisiał złożony na drzwiach prysznica, i zarzucił mi go na ramiona, a potem zdarł drugi z wieszaka i owinął go sobie wokół pasa.

– Jesteś ranna?

– Mam zranioną tylko dumę.

Westchnął i uniósł moje ramię, żeby mu się przyjrzeć.

– A kolano? – spytał, pochylając się.

Uniosłam to, którym walnęłam o posadzkę, a on je zbadał.

– Jestem nieźle popieprzony – powiedział, wycierając mokre włosy.

– Przy mnie raczej ci się nie poprawi. – Wciągnęłam powietrze, wydymając policzki, a potem je wypuściłam.

Po kilku sekundach niezręcznej ciszy zostawiłam go samego w łazience i poszłam po szczoteczkę do zębów, a potem wróciłam. Thomas odkręcił nakrętkę pasty do zębów. Wyciągnęłam rękę ze szczoteczką, a on wycisnął trochę pasty na włosie, a potem zrobił to samo ze swoją.

Włożyliśmy szczoteczki pod wodę i gapiąc się w lustro w jego łazience z czasów liceum, okryci cienkimi kwiecistymi ręcznikami, umyliśmy razem zęby nad tą samą umywalką. Wydawało się to takie swojskie, ale jednocześnie ostatnich dziesięć minut było tak kłopotliwych, że trudno było się tym cieszyć.

Pochyliłam się, by przepłukać usta, i wyplułam wodę, a Thomas zrobił to samo. Zachichotał i starł palcami odrobinę pasty z mojej brody, po czym delikatnie ujął mnie dłońmi za policzki. Uśmiech mu zgasł.

– Podziwiam twoją umiejętność analizowania każdego szczegółu, ale czemu musisz to aż tak roztrząsać? – spytał z niezadowoleniem. – Czemu nie możemy po prostu spróbować?

– Nie skończyłeś z Camille, Thomas. Dziś wieczorem wyraziłeś to jasno. I właśnie mnie poprosiłeś, żebym została z tobą w San Diego. Oboje wiemy, że to obietnica, której nie mogę dotrzymać. To całkowicie rozsądne z twojej strony, że chcesz czegoś stabilnego po tym, co ci się przydarzyło, ale nie mogę obiecać, że nie będę nadal piąć się po szczeblach kariery w FBI.

– A gdybym dał ci gwarancję?

– Niby jaką? I nie mów mi, że to miłość. Poznaliśmy się w zeszłym miesiącu.

– Nie jesteśmy tacy jak inni, Liis. Spędzamy każdy dzień razem. Czasami cały dzień, a potem wieczory i nawet weekendy. Gdybyśmy to zliczyli, to przeżyliśmy razem sporo czasu.

Pomyślałam nad tym przez chwilę.

– Przestań się nad tym za bardzo zastanawiać. Chcesz gwarancji? Dla mnie to nie domysły, Liis. Kochałem kogoś wcześniej, ale to, co czuję do ciebie… jest tysiąc razy mocniejsze.

– Ja też darzę cię uczuciem. Ale uczucia nie zawsze wystarczają. – Zaczęłam przygryzać wargę. – Martwię się, że jeśli nam nie wyjdzie, ucierpi na tym praca. Tego nie mogę zaakceptować, Thomas, bo kocham moją pracę.

– Ja też kocham moją, ale związek z tobą jest wart ryzyka.

– Nie wiesz tego.

– Wiem, że nie będzie nudny. Wiem, że nigdy nie pożałuję ci awansu, nawet gdybyś przez to miała gdzieś wyjechać. Może zmęczę się San Diego. Lubię Waszyngton.

– I pojechałbyś do Waszyngtonu – powiedziałam z udawaną powagą.

– Do tego jeszcze sporo czasu.

– Dlatego nie mogę obiecać, że zostanę.

– Nie chcę, żebyś obiecywała, że zostaniesz w San Diego. Chcę tylko, żebyś została ze mną.

– Och. – Przełknęłam ślinę. – A więc… zapewne… mogłabym to zrobić – wydusiłam, obrzucając spojrzeniem małe pomieszczenie.

– Koniec z udawaniem, Liis. – Zrobił krok ku mnie i delikatnie pociągnął za mój ręcznik, który opadł na podłogę, a potem szarpnął za swój. – Powiedz to – nakazał cichym i spokojnym głosem. Ujął moją twarz i się nachylił, ale zatrzymał się jakiś centymetr przed ustami.

– Dobrze – szepnęłam.

– Dobrze z czym?

Przycisnął wargi do moich i wplątał mi palce we włosy, gwałtownie przyciągając mnie do siebie. Postąpił o krok, tak że musiałam się cofnąć, aż uderzyłam plecami o ścianę. Westchnęłam, a jego język wsunął się między moje rozchylone usta, muskając subtelnie mój, jakby szukał odpowiedzi. Oderwał się, zostawiając mnie zdyszaną i spragnioną kolejnych doznań.

– Dobrze – powiedziałam, nie wstydząc się błagalnego tonu. Z trudem łapałam oddech. – Możemy przestać udawać.

Podniósł mnie, a ja oplotłam nogami jego tyłek. Trzymał mnie na tyle wysoko, że mogłam wyczuć koniuszek jego twardej męskości przy delikatnej różowej skórze między moimi udami.

Wpiłam palce w jego barki, przygotowując się na to samo dojmujące doznanie, które ogarnęło moje ciało tej pierwszej nocy, kiedy się poznaliśmy. Gdyby zniżył mnie o kolejny centymetr, zaspokoiłby wszelkie fantazje, które snułam przez ostatnie trzy tygodnie.

Nie poruszył się jednak. Na coś czekał.

Dotknęłam ustami jego ucha, przygryzając wargę w niecierpliwym wyczekiwaniu na to, co miałam zamiar powiedzieć i do czego to doprowadzi.

– Możemy przestać udawać, proszę pana.

Rozluźnił się, a potem powolnym, opanowanym ruchem zsunął niżej moje ciało. Jęknęłam, gdy we mnie wszedł, i mruczałam cicho, póki nie wypełnił mnie całkowicie. Przycisnęłam mocno policzek do jego policzka, wbijając palce w jego masywne ramiona. Uniósł mnie prawie bez wysiłku, a potem z jękiem opuścił znowu.

– Kurwa – powiedział po prostu, z przymkniętymi oczami. Pchnięcia stały się bardziej rytmiczne, a każdy nerw mojego ciała eksplodował cudownym, dojmującym bólem.

Thomas z trudem zachowywał milczenie, jego stłumione stęknięcia stawały się głośniejsze z każdą minutą.

– Musimy… cholera – wydyszał.

– Nie przestawaj – poprosiłam.

– Zbyt dobrze jest cię czuć – szepnął, stawiając mnie na nogi. Zanim zdążyłam zaprotestować, obrócił mnie i pchnął na ścianę. Przylgnęłam do niej piersiami i dłońmi i się uśmiechnęłam.

Thomas położył dłoń na moim policzku, a ja odwróciłam się na tyle, by ucałować jego opuszki. Potem otworzyłam usta, pozwalając, by wsunął do nich palec. Cofnęłam się, ssąc go lekko, a on westchnął.

Delikatnie powiódł kciukiem po mojej brodzie, zsunął go na szyję i potem na ramię. Stamtąd przesunął dłoń w dół, wzdłuż kręgosłupa, przez krągłości moich pośladków, i wetknął ją między moje uda. Nacisnął lekko na jedną moją nogę, odsuwając ją od drugiej. Ochoczo je rozstawiłam i oparłam się dłońmi o ścianę, przygotowując się na to, co zaraz nastąpi, a wtedy on szarpnął moje biodra do tyłu.

Powoli wszedł we mnie, pomagając sobie dłonią. Nie wysunął się, lecz zaczął delikatnie kręcić lędźwiami, delektując się ciepłem mojego wnętrza.

Chwycił mnie za biodro jedną dłonią, a drugą sięgnął do przodu i dotknął najwrażliwszych miejsc na mojej skórze. Zataczał środkowym palcem niewielkie kółka, a potem cofnął biodra. Jęknął, wbijając się we mnie ponownie. Pochyliłam się, przyciskając do niego tyłek i pozwalając mu wniknąć tak głęboko, jak chciał.

Z każdym pchnięciem wpijał się w moje biodra swoimi silnymi palcami, prowadząc mnie na skraj rozkoszy. Przygryzłam wargę, powstrzymując krzyk, a gdy skórę pokryła mi cienka lśniąca warstewka potu, oboje bzykaliśmy się na całego.

Rozdział 18

SIĘGNĘŁAM PRZEZ NAGĄ PIERŚ Thomasa, by uciszyć okropny hałas, jaki wydawała moja komórka. Przez ten ruch poczułam dotkliwie, jak obolała i obrzmiała jestem między nogami po godzinach seksu poprzedniej nocy. Położyłam głowę na jego wyrzeźbionym brzuchu, uśmiechając się do własnych wspomnień.

Thomas się przeciągnął. Miał za długie nogi jak na to łóżko. Prześcieradło zaszeleściło, gdy się poruszył, a ja przebiegłam palcami po jego delikatnej skórze. Otaczały nas ozdóbki i trofea z jego dzieciństwa.

Spojrzał na mnie zaspanymi oczami i się uśmiechnął. Ułożył mnie tak, że leżeliśmy twarzą w twarz, a potem objął mnie przez plecy ramionami i ukrył twarz w zagłębieniu mojej szyi.

Pocałowałam go w czubek głowy i zamruczałam z zadowoleniem. Nikt nigdy nie sprawił, żebym czuła się tak dobrze, nie mając racji.

– Dzień dobry, kochanie – powitał mnie Thomas nadwerężonym, zachrypniętym głosem. Potarł stopami o moje, po czym odgarnął mi ostrożnie z twarzy zabłąkane kosmyki. – Pewnie nie powinienem tego zakładać, ale jako kobieta poślubiona swojej karierze…

– Tak – odparłam. – Kontrola urodzeń działa i ma się dobrze od pięciu lat.

– Tylko sprawdzałem. – Pocałował mnie w policzek. – Zeszłej nocy chyba mnie trochę poniosło.

– Nie skarżę się – odparłam z uśmiechem znużenia. – Samolot wylatuje za cztery godziny.

Przeciągnął się znowu, nadal obejmując ramieniem moją szyję. Przysunął mnie do siebie i pocałował w skroń.

– Gdyby ten weekend nie był tak ważny, zmusiłbym cię do zostania ze mną w łóżku przez cały dzień.

– Możemy to zrobić, kiedy wrócimy do San Diego.

Uścisnął mnie.

– Czy to oznacza, że w końcu jesteś dostępna?

Odwzajemniłam uścisk.

– Nie – powiedziałam, uśmiechając się na widok jego reakcji. – Jestem z kimś.

Thomas z powrotem opuścił głowę na poduszkę, by spojrzeć mi w oczy.

– Uświadomiłem sobie wczoraj wieczorem, kiedy rozmawiałem z Camille… te związki się nie sprawdziły, ale nie z powodu pracy, tylko dlatego, że za mało w nie inwestowaliśmy.

Przyjrzałam mu się z udawaną podejrzliwością.

– Inwestujesz we mnie?

– Odmawiam odpowiedzi, ale jedynie po to, by cię nią nie odstraszyć.

Z uśmiechem pokręciłam głową. Dotknął moich włosów.

– Podoba mi się, gdy tak wyglądasz.

– Zamknij się. – Przewróciłam oczami.

– Mówię całkowicie poważnie. Nigdy nie widziałem cię takiej pięknej, a to o czymś świadczy. Kiedy pierwszy raz cię zobaczyłem… to znaczy w tym momencie, gdy spojrzałem na ciebie w tamtym barze i ujrzałem twoją twarz, spanikowałem i zastanawiałem się, jak, u licha, mam zwrócić twoją uwagę. A potem martwiłem się, jak ją utrzymam.

– No i zwróciłeś moją uwagę następnego dnia w pracy.

Thomas wyglądał na zawstydzonego.

– Nieczęsto coś mnie zaskakuje. Zrobiłem pewnie z siebie większego dupka niż zazwyczaj, próbując ukryć to przed wszystkimi, a potem, kiedy mnie olśniło, że naraziłem cię na niebezpieczeństwo…

Dotknęłam palcem jego ust, a potem uświadomiłam sobie, że mogę je pocałować, jeśli zechcę. Natychmiast skorzystałam ze sposobności. Były miękkie i ciepłe i trudno mi było się od nich oderwać, ale nawet kiedy spróbowałam, Thomas położył dłoń na moim policzku i przytrzymał mnie, pieszcząc językiem mój język.

Mój Boże, był ideałem. Zrugałam się w duchu, że czekałam tak długo, by pozwolić sobie się nim cieszyć.

Kiedy w końcu mnie puścił, odsunął się tylko parę centymetrów i pogładził ustami moje wargi.

– Zawsze byłem rannym ptaszkiem, ale nie mam pojęcia, jak wyjdę z tego łóżka, skoro w nim jesteś.

– Tommy! – zawołał Jim z dołu. – Rusz no tu dupsko i zrób mamine omlety!

– Rozwiązanie samo się pojawiło. – Thomas zamrugał.

Naciągnęłam na siebie obszerny tank top i długą spódnicę. Thomas włożył biały T-shirt z trójkątnym wycięciem, po czym nasunął krótkie bojówki khaki.

– Ja pierniczę, zimno – powiedział, zacierając ręce i wkładając ramiona w rękawy swojej sportowej marynarki. – Ale nie chcę spływać potem, kiedy wysiądziemy z samolotu w Charlotte Amalie.

– O tym samym pomyślałam – przytaknęłam, naciągając na siebie sweter.

– Chyba mam… – Otworzył szafę, zdjął coś z wieszaka i rzucił tym we mnie.

Uniosłam szarą bluzę z kapturem z granatowym napisem ESU Bulldogs. Była w średnim męskim rozmiarze.

– Kiedy to nosiłeś? Jako dziecko?

– Na pierwszym roku studiów. Możesz ją wziąć.

Zdjęłam sweter i włożyłam bluzę przez głowę, czując się wyjątkowo głupio, że przyprawia mnie to o taki mętlik.

Spakowaliśmy te parę rzeczy, które wyjęliśmy z torby, a potem Thomas zniósł nasz bagaż na dół, podczas gdy ja rozczesywałam splątane po seksie włosy. Zaścieliłam łóżko i zebrałam brudne rzeczy do prania, ale zanim wyszłam, rzuciłam ostatnie tęskne spojrzenie na pokój. To tutaj zaczęło się to, co miało nadejść, czymkolwiek było.

Zeszłam po schodach, uśmiechając się do Thomasa stojącego przed kuchenką. Jego ojciec trzymał sól i pieprz.

– Nikt prócz Thomasa nie potrafi robić takich omletów jak Diane, więc proszę o nie, kiedy mogę. – Jim wzruszył ramionami.

– Bedę musiała ich kiedyś spróbować – powiedziałam, uśmiechając się jeszcze szerzej, kiedy Thomas odwrócił się i do mnie mrugnął. – Gdzie jest pralnia?

Jim odstawił przyprawy na blat i podszedł do mnie z otwartymi ramionami.

– Pozwól.

Poczułam się dziwnie, podając Jimowi te ręczniki, głównie dlatego, że były ostatnią rzeczą, jaką mieliśmy na sobie ja i Thomas, zanim uprawialiśmy najlepszy seks w moim życiu. Nie chciałam jednak spierać się ani niczego wyjaśniać, więc podałam mu je.

Podeszłam do Thomasa i objęłam go w pasie.

– Gdybym wiedziała, że potrafisz gotować, spędziłabym więcej czasu na piętrze.

– Wszyscy umiemy gotować. Nauczyła mnie mama, a ja nauczyłem chłopaków.

Masło na patelni prysnęło i sparzyło mnie w rękę. Cofnęłam ją gwałtownie i nią potrząsnęłam.

– Aj!

Thomas upuścił łopatkę na blat. Ujął moją rękę obiema dłońmi i ją obejrzał.

– Nic ci nie jest? – spytał. Pokręciłam głową.

Podniósł moje knykcie do ust i czule ucałował wszystkie cztery. Obserwowałam go, zafascynowana tym, jak bardzo jego zachowanie różni się od tego, co znałam z biura. Nikt by nie uwierzył, gdyby ujrzał go stojącego tu, w kuchni taty, gotującego dla rodziny i całującego oparzenie na mojej dłoni.

– Ty też jesteś jednym z chłopaków – zauważyłam, kiedy odwrócił się, by sprawdzić, co z omletem.

– Próbowałem mu to wytłumaczyć przez całe lata – powiedział Jim, wracając z korytarza. – Powinnaś go zobaczyć, jak ubierał Trentona w pierwszy dzień zerówki. Panikował, tak jak robiłaby to ich mama.

– Poprzedniego wieczoru go wykąpałem, a obudził się brudny. – Thomas zmarszczył brwi. – Musiałem umyć mu twarz cztery razy, zanim wsiadł do autobusu.

– Zawsze się nimi opiekowałeś. Nie myśl, że tego nie zauważałem – powiedział Jim z cieniem żalu w głosie.

– Wiem, że zauważałeś, tato – odparł Thomas, wyraźnie skrępowany tą rozmową.

Jim splótł ramiona na wydatnym brzuchu, pokazał na Thomasa palcem, a potem dotknął opuszkiem ust.

– Pamiętasz pierwszy dzień Trava? Jak spraliście wszyscy Johnny’ego Bankonicha na kwaśne jabłko, bo doprowadził Shepleya do płaczu?

Thomas parsknął śmiechem.

– Pamiętam. Zbyt wiele dzieciaków zarobiło pierwsze limo pod okiem dzięki któremuś z braci Maddoxów.

Jim uśmiechał się dumnie.

– Bo wy, chłopcy, broniliście się wzajemnie.

– Tak robiliśmy – potwierdził Thomas, przewracając omlet na patelni.

– Razem potrafiliście wszystko wykombinować – stwierdził Jim. – Spuszczaliście sobie lanie, a potem spuszczaliście lanie komuś innemu za to, że się śmiał, że pierzecie brata. Nic nie zmieni tego, ile dla siebie znaczycie. Pamiętaj o tym, synu.

Thomas wpatrywał się w ojca przez długi czas, a potem odchrząknął.

– Dzięki, tato.

– Masz tu śliczną dziewczynę i myślę, że jest mądrzejsza od ciebie. O tym też nie zapominaj.

Thomas położył omlet Jima na talerzu i podał mu go. Jim poklepał syna po ramieniu i zaniósł talerz do jadalni.

– Ty też chcesz? – spytał Thomas.

– Myślę, że kupię tylko kawę na lotnisku – odparłam.

– Jesteś pewna? – Uśmiechnął się wymownie. – Robię świetne omlety. Nie lubisz jajek?

– Lubię. Jest po prostu za wcześnie na śniadanie.

– Dobrze. To oznacza, że będę mógł ci kiedyś go zrobić. Camille nie lubiła jajek… – Zamilkł, natychmiast pożałowawszy tych słów. – Nie wiem, po jaką cholerę to właśnie powiedziałem.

– Bo o niej myślałeś?

– Po prostu przyszło mi to do głowy. – Rozejrzał się. – Kiedy tu jestem, dzieją się ze mną dziwne rzeczy. Czuję się, jakbym był dwoma ludźmi. Czujesz się inaczej, kiedy jesteś w domu rodziców?

Pokręciłam głową.

– Jestem taka sama, dokądkolwiek pójdę.

Thomas rozważył to i skinął głową, spuszczając wzrok.

– Powinniśmy już ruszać w drogę. Pójdę sprawdzić, co z Taylorem.

Pocałował mnie w policzek, a potem skręcił w lewo korytarzem. Przeszłam powoli do jadalni i wysunęłam spod stołu krzesło obok Jima. Ściany były udekorowane żetonami do pokera oraz zdjęciami psów i ludzi grających w tę grę. Jim ze smakiem pałaszował omlet w milczeniu, z rozrzewnioną miną.

– To dziwne, jak jedzenie potrafi mi przypomnieć o mojej żonie. Była cholernie dobrą kucharką. Cholernie dobrą. Kiedy Thomas robi mi ten jej omlet, to prawie tak, jakby wciąż tu była.

– Musisz za nią tęsknić, zwłaszcza w takie dni jak dziś. Na którą masz zaplanowany lot?

– Wyjeżdżam później, słonko. Zabiorę się z Trentem i Cami. Tyler też. Lecimy tym samym samolotem.

Cami. Zastanawiałam się, czemu Thomas tak jej nie nazywa.

– To dobrze, że możemy wszyscy się zabrać na lotnisko – powiedział Jim.

Thomas i Taylor stanęli obok drzwi wejściowych.

– Idziesz, kochanie? – spytał Thomas.

Wstałam.

– Do zobaczenia wieczorem, Jim.

Mrugnął do mnie, a ja pośpieszyłam do drzwi. Thomas przytrzymał je przede mną i Taylorem i udaliśmy się do samochodu Travisa.

Było dwie godziny przed świtem i całe Eakins wydawało się nadal pogrążone we śnie. Słyszeliśmy jedynie, jak pod butami chrzęści nam pokryta szadzią trawa.

Wepchnęłam ręce w przednią kieszeń bluzy i zadygotałam.

– Przepraszam – powiedział Taylor, naciskając przycisk na pilocie, żeby otworzyć drzwi samochodu, a potem jeszcze raz, żeby odblokować bagażnik.

Thomas otworzył przede mną tylne drzwi, a potem wsadził torby do bagażnika.

– Powinienem był wcześniej włączyć nawiew, żeby się tu ociepliło – stwierdził Taylor stojący obok swoich otwartych drzwi.

– Tak, to byłoby miłe – przyznał Thomas, załadowując nasze bagaże, a potem te Taylora.

– Nie mogłem zasnąć zeszłej nocy. Panikuję, że Falyn się nie pojawi.

Usiadł za kierownicą i poczekał, aż wsiądzie Thomas. Uruchomił silnik, ale poczekał z włączeniem świateł, póki nie wycofaliśmy z podjazdu, żeby nie świeciły na dom taty. Uśmiechnęłam się na widok tego uroczego gestu.

Światełka na desce rozdzielczej rzucały słaby zielony blask na twarze obu braci.

– Pojawi się – zawyrokował Thomas.

– Chyba jej powiem o tej lasce z baru – stwierdził Taylor. – Zżera mnie to.

– Kiepski pomysł – zauważył Thomas.

– Myślisz, że nie powinien jej mówić? – zapytałam.

– Nie, jeśli chce ją zatrzymać.

– Nie zdradziłem jej – oznajmił Taylor. – Rzuciła mnie.

Thomas spojrzał na niego niecierpliwie.

– Ma gdzieś, że z tobą zerwała. Powinieneś siedzieć w domu i obmyślać, jak ją odzyskać.

Taylor pokręcił głową.

– I tak robiłem, a potem zacząłem się czuć, jakbym miał zwariować, więc kupiłem bilet na samolot do San Diego.

Teraz to Thomas pokręcił głową.

– Kiedy wy, durnie, się nauczycie, że nie można się zawinąć i przespać z kimś od razu, gdy ktoś was odrzuci? Nie poczujecie się dzięki temu lepiej. Nic nie sprawi, że poczujecie się lepiej, z wyjątkiem czasu.

– To dzięki temu poczułeś się lepiej? – spytał Taylor.

Wstrzymałam oddech.

Thomas wyciągnął szyję i zerknął na mnie.

– Może to nie najlepsza pora, Taylor.

– Przepraszam. Ja tylko… muszę wiedzieć, w razie gdyby się nie pojawiła. Nie mogę znowu się tak poczuć, stary. To prawie jak śmierć. Liis, wiesz, jak o kimś zapomnieć?

– Ja, hm… jeszcze nie miałam złamanego serca.

– Naprawdę? – Taylor zerknął na mnie w lusterku wstecznym.

Skinęłam głową.

– Mało randkowałam w szkole średniej, ale można tego uniknąć. Można analizować zachowania i zauważać znaki zwiastujące koniec związku. Nie jest trudno ocenić ryzyko.

– Rany – jęknął Taylor, spoglądając na Thomasa. – Masz z nią pełne ręce roboty.

– Liis musi jeszcze zrozumieć, że to nie matematyka – odparł Thomas z uśmiechem. – W miłości nie chodzi o przewidywanie ani o wskaźniki behawioralne. Ona się po prostu zdarza i nie ma się nad nią żadnej kontroli.

Zmarszczyłam brwi. Przez ostatnie trzy tygodnie zaznałam nieco z tego, co opisywał Thomas, i stawało się oczywiste, że zanosi się na coś, do czego będę się musiała przyzwyczaić.

– Czyli umawiasz się tylko z facetami, przy których nie odczuwasz zbyt wiele – zauważył Thomas.

– Zdecydowanie z żadnymi, w których… musiałabym inwestować.

– A teraz inwestujesz? – spytał Taylor.

Nawet z tyłu dostrzegałam szeroki uśmiech na twarzy Thomasa.

– Odpowiedz na pytanie – ponaglił.

– Tak – odparłam.

Bracia wymienili spojrzenia. Potem Thomas odwrócił się do mnie.

– Jeżeli przez to poczujesz się lepiej, przekalkulowałem to sobie. Nie zamierzam złamać ci serca.

– Och – odezwał się Taylor – intelektualna gra wstępna. Nie wiem, o czym, kurna, gadacie, ale czuję się teraz nieco skrępowany.

Thomas walnął go w tył głowy.

– Ej, no! Żadnego naprzykrzania się kierowcy! – zawołał Taylor, pocierając bolące miejsce.

Samolot wystartował tuż po wschodzie słońca. Lot był niesamowitą rzeczą. Rano widzieliśmy własne oddechy i samo przebywanie poza domem sprawiało, że skóra cierpła z zimna. W południe zrzucaliśmy warstwy ubrań i nakładaliśmy krem przeciwsłoneczny, żeby ochronić twarze przed jaskrawym karaibskim słońcem.

Thomas otworzył rozsuwane szklane drzwi i wyszedł na balkon naszego pokoju na drugim piętrze hotelu Ritz-Carlton, gdzie Travis i Abby mieli się pobrać – po raz kolejny. Podążyłam za nim, oparłam ręce o barierkę i omiotłam wzrokiem widok poniżej. Teren był zadbany i otaczało nas tyle kolorów i dźwięków. Ptaki nawoływały się wzajemnie, ale nie było ich widać. Przez parne powietrze oddychało się z wysiłkiem, ale ja to uwielbiałam.

– Jak pięknie – powiedziałam. – Spójrz za drzewa. Widać ocean. Zamieszkałabym tu bez wahania, gdyby FBI miało tu biuro.

– Zawsze możemy przenieść się tu na emeryturze – odparł.

Podniosłam na niego wzrok.

– Zbytnia szczerość? – Wzdrygnął się.

– Tak byś to nazwał?

– Po prostu myślałem na głos. – Wzruszył ramionami. Nachylił się, cmoknął mnie w policzek, po czym wrócił do pokoju. – Wskoczę pod prysznic. Ślub za półtorej godziny.

Odwróciłam się, by napawać się jeszcze widokiem, wdychając słonawe, duszne powietrze. Dopiero co się zgodziłam, że spróbuję z nim związku, a on już mówił o reszcie naszego życia.

Podążyłam za nim do pokoju, ale był już pod prysznicem. Zapukałam do drzwi łazienki, po czym je otworzyłam.

– Nie mów tego – ostrzegł, szorując włosy.

– Czego?

– Tego, co masz zamiar powiedzieć. Za bardzo analizujesz.

Zmarszczyłam brwi.

– To część mnie. To dlatego jestem dobra w swojej pracy.

– A ja to akceptuję. Nie akceptuję za to, kiedy używasz tej swojej cechy, by mnie odepchnąć. Wiem, co robisz.

Poczułam jednocześnie gniew, upokorzenie i szok.

– A ja akceptuję, że masz dar widzenia ludzi takimi, jacy naprawdę są, ale nie kiedy praktykujesz go na mnie, a unikasz wykorzystania tego talentu na sobie.

Nie odpowiedział.

– Thomas?

– Już to przerabialiśmy.

– Taylor mówił dziś rano coś o tym, jak o kimś zapomnieć…

– Nie, Liis.

– Nawet nie wiesz, o co chcę zapytać.

– Owszem, wiem. Chcesz wiedzieć, czy wykorzystuję cię, żeby zapomnieć o Camille. Odpowiedź brzmi „nie”.

– A więc jak niby o niej zapomniałeś? Wcześniej to uczucie nie przechodziło.

Milczał przez chwilę, pozwalając, by woda ściekała mu po włosach i twarzy.

– Nie można tak po prostu przestać kogoś kochać. Nie wiem, jak ci to wyjaśnić, skoro nigdy nie byłaś zakochana.

– Kto powiedział, że nigdy nie byłam zakochana?

– Ty, kiedy przyznałaś, że nigdy nie miałaś złamanego serca.

– Mnóstwo osób na tym świecie było zakochanych i nie miało złamanego serca.

– Ale ty nie jesteś jedną z nich.

Skrzywiłam się.

– Wyleczyłeś się z niej?

Zawahał się.

– Trudno to wyjaśnić.

– To pytanie, na które odpowiada się „tak” lub „nie”.

Otarł twarz i otworzył drzwi.

– Kochanie, po raz dziesiąty… Nie chcę z nią być. Chcę ciebie.

– Nadal byś z nią był, gdyby nie pojawił się Trenton?

Wydał z siebie westchnienie irytacji.

– Możliwe. Nie wiem. Zależy, czy przeniosłaby się do Kalifornii, o czym rozmawialiśmy.

– Rozmawialiście o zamieszkaniu razem?

Westchnął.

– Tak. Najwyraźniej powinniśmy więcej o tym gadać, aż pewne sprawy ci się wyjaśnią i lepiej się z nimi poczujesz, ale teraz musimy się przygotować na ślub. Zgoda?

– Zgoda. Ale… Thomas?

– Tak?

– Nigdy się nie pogodzę z nierozwiązanymi uczuciami.

Spojrzał na mnie smutnym wzrokiem.

– Nie rób tego. Przepraszam, że mówiłem o emeryturze tutaj. To zbyt wcześnie. Wystraszyłem cię. Rozumiem to.

– Niczego nie robię. Ta rozmowa powraca.

– Wiem.

Spojrzałam na niego gniewnie.

– Liis… – Zacisnął usta, powstrzymując się od dalszych słów, cokolwiek zamierzał powiedzieć. Po chwili odezwał się znowu: – Coś wymyślimy. Tylko trochę ze mną tu wytrzymaj.

Skinęłam głową, a on uśmiechnął się blado i zamknął drzwi prysznica.

– Thomas?

Otworzył drzwi ponownie, z twarzą pociemniałą z wściekłości.

– Ja po prostu… nie chcę cię zranić.

Oczy mu złagodniały. Wyglądał na urażonego.

– Nie chcesz zostać zraniona.

– A ktokolwiek chce?

– Musisz porównać radość z ryzykiem.

Skinęłam głową i zostawiłam go, żeby dokończył prysznic. Liście drzew i ocean widoczne były nawet z pokoju. Próbowałam zapomnieć o moich obecnych zmartwieniach i naszej przyszłości oraz o wszystkim, co pomiędzy.

Padłam na łóżko, odbijając się od niego dwa razy. Przebywanie z kimś tak uodpornionym na bzdury było niepokojące. Thomas wypomniał mi, że szukam wymówek, by uciec, zanim w ogóle zdałam sobie sprawę, co robię.

Rozległo się pukanie do drzwi. Rozejrzałam się, niepewna, czy w ogóle powiedzieliśmy komuś, w którym pokoju jesteśmy. Podkradłam się do drzwi i wyjrzałam przez judasz. Krew jednocześnie mi zawrzała i ścięła się w żyłach.

O. Mój. Boże.

Rozdział 19

NIE WIEDZIAŁAM, CO MAM robić, więc zsunęłam łańcuch i z uśmiechem otworzyłam drzwi.

– Cześć.

Camille się zawahała. Nitki w jej granatowej koktajlowej sukni bez ramiączek leciutko połyskiwały i tkanina przy najmniejszym poruszeniu odbijała światło, podkreślając każdy jej ruch. Wyobraziłam sobie, że musiała się trzymać prostych ubrań, żeby nie gryzły się z ekstrawagancką kolorowanką na jej ramionach. Odchrząknęła.

– Wszystkie chłopaki szykują się w pokoju Shepleya i Ameriki. Robią też zdjęcia.

– Aha – powiedziałam, powoli zamykając drzwi. – Powiadomię go.

Camille położyła dłoń na drzwiach, powstrzymując je przed zamknięciem. Rzuciłam jej ostrzegawcze spojrzenie i od razu gwałtownie cofnęła rękę, unosząc ją w obronnym geście. Tatuaże na jej ramionach i nawet knykciach oraz fakt, że pracowała w barze, sugerowały, że ostre spojrzenie nie wywrze na niej wrażenia. Camille była ode mnie wyższa o całą głowę, więc jej onieśmielanie nie miało sensu.

– Cholera, przepraszam – rzuciła. – Ja tylko…

Ona coś wie.

– Przyszłaś tu się z nim zobaczyć? – zapytałam.

– Nie! To znaczy tak, ale to nic z tych rzeczy. – Pokręciła głową, a końce jej cieniowanych kędziorów zatrzęsły się, jakby one też były zdenerwowane. – Jest tutaj?

– Bierze prysznic.

– Och. – Przygryzła wargę, omijając mnie wzrokiem.

– Chciałabyś wrócić później?

– Ja… mieszkam w innym budynku po drugiej stronie kompleksu.

Przyglądałam jej się przez chwilę z niedowierzaniem.

– Chciałabyś wejść? – spytałam, choć nie miałam najmniejszej ochoty zapraszać jej do środka.

Uśmiechnęła się z zażenowaniem.

– Jeśli to nie problem. Nie chcę się narzucać.

Otworzyłam szeroko drzwi, a ona weszła do pokoju.

Usiadła na łóżku, dokładnie na tym miejscu, gdzie dopiero co leżałam, a w mojej piersi zapłonęły piekielne ognie. Nienawidziłam tego, że potrafi zaleźć mi za skórę, nawet się nie starając.

Prysznic ucichł i niemal od razu otworzyły się drzwi łazienki. Najpierw pojawił się kłąb pary, a potem Thomas, okryty jedynie białym ręcznikiem, który trzymał luźno przy pasie.

– Kochanie, widziałaś moją… – Zobaczył Camille, a potem poszukał wzrokiem mnie. – Golarkę?

Skinęłam głową. Szok i skrępowanie na jego twarzy na widok Camille obudziły we mnie odrobinę satysfakcji, podobnie jak fakt, że słyszała to czułe słówko. Od razu też poczułam się głupio, że jestem tak dziecinna.

– Dziś rano włożyłeś ją do wewnętrznej kieszeni walizki.

Podeszłam do torby i zaczęłam w niej grzebać.

– Mogłabyś mi też podać T-shirt i szorty? – spytał.

Zamknął drzwi, a kiedy odszukałam te rzeczy, poszłam do niego do łazienki. Wziął ode mnie ubrania i golarkę, a potem się ku mnie nachylił.

– Co ona tu robi? – syknął cicho.

Wzruszyłam ramionami.

Spojrzał na ścianę, w kierunku siedzącej Camille.

– Nic nie powiedziała?

– Mówiła, że chłopaki przygotowują się w pokoju Shepleya, a potem wszyscy zrobicie sobie zdjęcia.

– No dobrze… ale czemu nadal tu jest? – Jego zniesmaczona mina sprawiła, że poczułam się jeszcze pewniej.

– Nie powiedziała. Chciała tylko wejść.

Thomas skinął głową, pochylił się i pocałował mnie w policzek.

– Powiedz jej, że wyjdę za minutę.

Odwróciłam się i chwyciłam za gałkę, ale wtedy Thomas obrócił mnie, złapał za policzki i wpił się w moje wargi. Kiedy mnie puścił, brakowało mi tchu i czułam się zdezorientowana.

– Co to było? – zapytałam.

– Nie wiem, co ona powie. – Naburmuszył się. – Nie chcę po prostu, żebyś się martwiła.

– Czemu nie załatwisz tego na zewnątrz?

Pokręcił głową.

– Wiedziała, że mamy wspólny pokój. Jeśli chce ze mną pogadać, może to zrobić w twojej obecności.

– Tylko… przestań się miotać. Wyglądasz na przerażonego.

Zrzucił ręcznik i włożył T-shirt. Wróciłam do pokoju.

– Wyjdzie za minutę.

Camille skinęła głową.

Usiadłam na krześle w kącie i sięgnęłam po najbliższe, co było do czytania.

– Ładny pokój – pochwaliła Camille.

Rozejrzałam się.

– Owszem.

– Mówili wam, że dostarczyli smokingi? Powinien mieć go w szafie.

– Dam mu znać.

Thomas wyszedł z łazienki i Camille natychmiast wstała.

– Cześć – powiedział.

– Witaj. – Uśmiechnęła się i odchrząknęła. – Chłopaki są w pokoju Shepa.

– Słyszałem – odparł po prostu Thomas.

– A w szafie wisi twój smoking.

– Dziękuję ci.

– Ja – znów odchrząknęła – liczyłam, że moglibyśmy przez chwilkę pogadać.

– O czym? – zapytał.

– O ostatnim wieczorze… i innych sprawach. – Wyglądała na równie przerażoną jak on.

– Rozmawialiśmy o tym wczoraj wieczorem. Masz coś więcej do powiedzenia?

– Możemy…? – Wskazała gestem na korytarz.

– Myślę, że okażemy więcej szacunku Liis, jeśli nie wyjdziemy.

Camille zerknęła na mnie, westchnęła, po czym skinęła głową, skubiąc metaliczny czarny lakier na paznokciu.

– Wyglądasz na naprawdę szczęśliwego – powiedziała, spuszczając wzrok. – Twoi bracia chcą cię mieć w domu, TJ.

Kiedy Thomas nie odpowiedział, podniosła na niego wzrok.

– Nie chcę, żeby sprawy się skomplikowały. Nie chcę, żebyś trzymał się z dala. No i miałam nadzieję… ponieważ wydajesz się teraz taki szczęśliwy… że rozważysz częstsze odwiedziny. Abby, Liis, Falyn i ja musimy zjednoczyć siły. – Zachichotała nerwowo. – Wy, chłopaki Maddoxów, to sporo do ogarnięcia, a ja… chcę się dogadać.

– Dobrze – odparł Thomas.

Camille mocno poczerwieniała, a ja w duchu sklęłam się za to, że czuję do niej współczucie.

– Zmieniłeś się, TJ. Każdy to widzi.

Thomas zaczął coś mówić, ale mu przerwała.

– Nie, cieszę się. Wszyscy się cieszymy. Jesteś człowiekiem, jakim powinieneś być, a nie sądzę, żeby udało ci się tego dokonać, gdybyś był ze mną.

– Do czego zmierzasz, Camille? – spytał Thomas. Skrzywiła się.

– Wiem, że Liis nie pracuje na uniwersytecie. – Uniosła rękę, kiedy otworzyłam usta. – W porządku. Nie będzie to pierwszy sekret, jakiego dochowuję. – Podeszła do drzwi i przekręciła gałkę. – Tak bardzo się cieszę razem z wami. Jesteś dokładnie taką kobietą, jakiej potrzebował. Ja… usłyszałam waszą dyskusję na imprezie wczoraj wieczorem i pomyślałam, że byłoby najlepiej, gdybyśmy przynajmniej pogadali. Musimy zostawić to za sobą, TJ, jako rodzina, a Liis odgrywa w tym ważną rolę.

Thomas stanął koło mnie i się uśmiechnął.

– Dzięki, że wpadłaś. Postaramy się częściej was odwiedzać. O ile pozwoli nam praca.

Rzuciłam mu spojrzenie.

– No dobrze. Do zobaczenia na ślubie – powiedziała Camille i zamknęła za sobą drzwi.

– Nie wygada się? – spytałam w panice.

– Nie. Ufam jej.

Usiadłam i zakryłam twarz, czując, że w oczach pieką mnie łzy.

– No co? – Thomas ukląkł przede mną i dotknął moich kolan. – Porozmawiaj ze mną. Liis? – Przerwał, widząc, że dygocą mi ramiona. – Ty… płaczesz? Nie płacz. Czemu płaczesz? – zapytał szybko, podenerwowany tym widokiem.

Spojrzałam na niego wilgotnymi oczami.

– Fatalna ze mnie tajniaczka. Jeśli nie potrafię odgrywać roli twojej dziewczyny, chociaż nią jestem, to oficjalnie do niczego się nie nadaję.

Zachichotał i dotknął mojego policzka.

– Chryste, Liis. Myślałem, że powiesz coś całkiem innego. Nigdy w życiu nie byłem tak przerażony.

Pociągnęłam nosem.

– Myślałeś, że co powiem?

– Nieważne. – Pokręcił głową. – Camille wie, że jesteś agentką, bo wie też, że ja jestem agentem.

– Anthony wiedział.

– Anthony obsługuje agentów co wieczór. Miejscowi nazywają tę dzielnicę Gniazdo Orła, bo tylu tam federalnych. – Otarł kciukami łzy z moich policzków, a potem dotknął ustami moich warg. – To nieprawda, że do niczego się nie nadajesz. Nigdy nie zakochałbym się w tobie, gdyby tak było.

– Zakochałeś się we mnie? – Zamrugałam.

– Po uszy. Plum.

Zachichotałam cicho, a jego orzechowozielone oczy zamigotały. Dotknął kciukiem mojej dolnej wargi.

– Wolałbym nie musieć nigdzie iść. Chętnie bym poleżał z tobą na hamaku na plaży.

Camille miała rację. Zmienił się, nie był już nawet tym mężczyzną, którego poznałam w barze. Mrok w jego oczach zupełnie zniknął.

– Po przyjęciu? – zaproponowałam.

Skinął głową i pocałował mnie na do widzenia, zatrzymując wargi na moich ustach.

– Jesteśmy umówieni – szepnął. – Zobaczę cię dopiero na ślubie, ale tato zaklepie ci miejsce w pierwszym rzędzie. Będziesz siedzieć z Camille, Falyn i Ellie.

– Ellie?

– Ellison Edson. Przyjaciółka Tylera. Bez przerwy się za nią uganiał.

– Bez przerwy? Powinnam cię zmusić, żebyś pouganiał się za mną trochę dłużej. Chyba za bardzo ci to ułatwiłam.

Jego oczy nabrały szelmowskiego wyrazu.

– Federalni nie uganiają się, tylko ścigają.

– Lepiej już idź. – Uśmiechnęłam się.

Zerwał się i przeszedł przez pokój. Wepchnął skarpetki do pary lśniących czarnych wyjściowych butów i wziął okryty folią smoking wiszący w szafie. Przerzucił sobie wieszak przez ramię.

– Do zobaczenia wkrótce.

– Thomas?

Stanął z ręką na gałce drzwi i odwrócił głowę, czekając, aż się odezwę.

– Czy też czujesz się tak, jakbyśmy pędzili sto sześćdziesiąt na godzinę?

Wzruszył ramionami, a rzeczy, które trzymał, uniosły się wraz z jego barkami.

– Nie obchodzi mnie to. Staram się o tym za wiele nie myśleć. Ty robisz to za nas oboje.

– Rozum mi podpowiada, że powinniśmy zwolnić. Ale tak naprawdę tego nie chcę.

– I dobrze – odparł. – Nie sądzę, żebym mógł się na to zgodzić. – Uśmiechnął się. – Wiele rzeczy zrobiłem źle, Liis. Związek z tobą do nich nie należy.

– Do zobaczenia za godzinę.

Przekręcił gałkę i zamknął za sobą drzwi. Usiadłam znowu na krześle i zsunęłam się na nim. Odetchnęłam głęboko, postanawiając tym razem nie analizować nadmiernie tej sytuacji. Byliśmy szczęśliwi i Thomas miał rację. Nieważne dlaczego.

Travis wziął Abby w ramiona, przechylił ją lekko do tyłu i pocałował. Wszyscy zaczęliśmy klaskać, a Thomas pochwycił moje spojrzenie i mrugnął.

Welon Abby powiewał na karaibskiej bryzie. Uniosłam komórkę, żeby strzelić fotkę. Camille po mojej jednej stronie i Falyn po drugiej zrobiły to samo.

Kiedy Abby w końcu się wyprostowała, bracia Maddoxowie i Shepley urządzili owację. Obok Abby stała America; w jednej ręce trzymała bukiet panny młodej, a drugą ocierała oczy. Wskazała na swoją matkę, która też ocierała łzy, i zaśmiała się.

– Przedstawiam wam panią i pana Maddox – powiedział pastor podniesionym głosem, by przekrzyczeć wiatr, fale oceanu i radosny gwar.

Travis pomógł Abby zejść po schodkach altanki. Przeszli pośród zebranych i zniknęli za ścianą drzew i krzewów.

– Państwo Maddoxowie proszą, żebyście dołączyli do nich w restauracji Sails, gdzie odbędzie się kolacja i przyjęcie. W ich imieniu dziękuję wam za obecność w ten szczególny dzień.

Skinął głową, a wszyscy wstali i zebrali swoje rzeczy.

Thomas dołączył do mnie z wyrazem zadowolenia na twarzy. Wydawał się odczuwać ulgę, że ceremonia dobiegła końca.

– Uśmiech! – poleciła Falyn, unosząc telefon do zdjęcia.

Thomas otoczył mnie ramionami i pocałował w policzek. Uśmiechnęłam się.

Falyn też się uśmiechnęła i pokazała nam zdjęcie, które zrobiła.

– Idealne.

– Ona taka jest. – Thomas mnie uścisnął.

– Ojej, to słodkie – rzekła Falyn.

Taylor poklepał ją po ramieniu. Odwróciła się i go uścisnęła.

Wokół nas wyczuwalnie zgęstniało powietrze, kiedy Trenton wziął w ramiona Camille i ją pocałował.

Jim klasnął w dłonie i potarł je o siebie.

– Zbierajcie swoje damy, chłopaki. Umieram z głodu. Zjedzmy coś.

Ruszyliśmy z Thomasem ramię w ramię za Jimem oraz Trentonem i Camille. Taylor z Falyn oraz Tyler z Ellison trzymali się niedaleko za nami.

– Taylorowi chyba ulżyło – szepnęłam.

Thomas skinął głową.

– Myślałem, że zemdleje, kiedy napisała do niego esemesa z wiadomością, że jej samolot wylądował. Chyba aż do teraz nie wierzy, że przyjechała.

Doszliśmy do restauracji na otwartym powietrzu. Wielkie białe płótna osłaniały stoliki przed blaskiem zachodzącego słońca. Thomas poprowadził mnie do stolika, gdzie siedzieli Shepley i America oraz, jak rozpoznałam dzięki zebraniu informacji przed podróżą, Jack i Deana. Ledwie usiedliśmy, pojawił się kelner i zapytał, czego się napijemy.

– Tak się cieszę, że cię widzę, kochanie – powiedziała Deana i zatrzepotała długimi rzęsami nad swoimi orzechowozielonymi oczami.

– Ciebie też miło widzieć, ciociu Deano – odparł Thomas. – Poznałaś już Liis?

Pokręciła głową, po czym sięgnęła ręką przez Thomasa.

– Nie miałyśmy okazji spotkać się przed ślubem. Twoja suknia jest absolutnie olśniewająca. Ten fiolet jest taki żywy. Wręcz promieniejesz. Idealnie pasuje do twojej skóry i włosów.

– Dziękuję – odparłam, ściskając jej dłoń.

Deana i Jack odwrócili się, by zamówić drinki. Nachyliłam się do ucha Thomasa.

– Bardzo przypomina twoją matkę. Gdybym nie zapoznała się z informacjami o twojej rodzinie, byłabym mocno zmieszana. Ty i Shepley moglibyście być braćmi.

– To ciągle zbija ludzi z tropu – przyznał. – A tak w ogóle ona ma rację. Jesteś olśniewająca. Nie miałem okazji ci tego powiedzieć, ale kiedy wyszłaś zza rogu, zmuszałem się, żeby zostać w altanie.

– To tylko fioletowa suknia.

– Nie chodzi o suknię.

– Och. – Na usta wypłynął mi uśmiech.

Weszli Abby i Travis. Hostessa, trzymając w ręce mikrofon, obwieściła ich przybycie. Z głośników popłynęła rockowa ballada i Travis porwał Abby do tańca.

– Są tacy słodcy – powiedziała Deana. Dolna warga jej drżała. – Chciałabym, żeby Diane mogła tu z nami być i to zobaczyć.

– Wszyscy byśmy chcieli, kochanie – oznajmił Jack. Objął żonę ramieniem i przytulił ją.

Spojrzałam na Jima. Siedział i gawędził z Trentonem i Camille. Kiedy przypatrywał się, jak Travis tańczy z Abby, miał znów ten uśmiech rozrzewnienia na twarzy. Wiedziałam, że też myśli o Diane.

Słońce zaszło za oceanem, a nie tak znów nowi nowożeńcy tańczyli do swojej piosenki. Kiedy skończyli, wszyscy zaklaskaliśmy i podano pierwsze danie.

Jedliśmy i śmialiśmy się, gdy bracia droczyli się ze sobą i opowiadali historyjki, siedząc przy swoich stolikach.

Po deserze Shepley wstał i zastukał widelcem w kieliszek.

– Miałem rok na napisanie tej przemowy, a napisałem ją wczoraj wieczorem.

Na patio gruchnął śmiech.

– Jako drużba i najlepszy przyjaciel mam obowiązek zarazem wychwalać Travisa i wprawić go w zakłopotanie. Zacznę od historii z naszego dzieciństwa: zdarzyło się kiedyś, że położyłem burrito z fasolą na ławce, a Travis wybrał akurat ten moment, żeby sprawdzić, czy uda mu się przeskoczyć przez jej oparcie i usiąść obok mnie.

America zachichotała.

– Travis jest nie tylko moim kuzynem. To także mój najlepszy przyjaciel i mój brat. Jestem przekonany, że bez jego pomocnej ręki, gdy dorastaliśmy, byłbym tylko w połowie tym człowiekiem, którym jestem teraz… i miałbym o połowę mniej wrogów.

Wszyscy bracia zakryli usta pięściami i zarechotali.

– Powinienem teraz rozwodzić się nad tym, jak poznał Abby, i mogę to zrobić, bo byłem przy tym, kiedy to się stało. Chociaż może nie zawsze im kibicowałem, Travis tego nie potrzebował. Od początku wiedział, że Abby jest mu przeznaczona, a on jej. Ich małżeństwo potwierdziło to, co zawsze wiedziałem i zgodnie z czym żyłem: że naprzykrzanie się kobiecie, nękanie jej i ogólnie wpędzanie jej w rozpacz w końcu się opłaci.

– O dobry Boże, Shepleyu Maddox! – jęknęła Deana.

– Nie poświęcę tej chwili na żadną z tych rzeczy. Zamiast tego wzniosę toast za państwa Maddoxów. Od początku, i przez wszystkie ich wzloty i upadki, i przez ostatni rok, kiedy wszyscy im powtarzali, że są szaleni i że to się nie uda, kochali się wzajemnie. Ich uczucie zawsze było czymś stałym i wiem, że zawsze będzie. Za państwa młodych.

– Dobrze mówi! – zawołał Jim, unosząc kieliszek.

Wznieśliśmy toast, skandując to samo, a potem zaczęliśmy klaskać, kiedy Travis i Abby się pocałowali. Spoglądał jej w oczy z taką czułością. Tak samo patrzył na mnie Thomas.

Oparłam brodę na dłoni, wpatrując się w niebo jarzące się różem i fioletem. Lampki wiszące na brzegach białego płóciennego sufitu kołysały się w łagodnej bryzie.

Kiedy i America wygłosiła swoją przemowę, zaczęła grać muzyka. Z początku nikt nie tańczył, ale po trzeciej kolejce drinków prawie wszyscy znaleźli się na parkiecie. Bracia, w tym Thomas, droczyli się z Travisem, przedrzeźniając jego taneczne ruchy, a ja zanosiłam się takim śmiechem, że aż łzy spływały mi po twarzy.

Abby wolno przemierzyła salę i usiadła obok mnie, obserwując chłopaków z tego nowego miejsca.

– Rany – powiedziała. – Chyba próbują odstraszyć biedną Cami.

– To chyba niemożliwe – stwierdziłam, ocierając policzki.

Abby obserwowała mnie, póki na nią nie spojrzałam.

– Podobno zostanie wkrótce moją szwagierką.

– Tak. Oświadczyny wypadły całkiem zabawnie.

Odwróciła odrobinę głowę na bok i cmoknęła.

– Trent zawsze taki jest. A więc tam byłaś?

– Tak. – Wolałabym, żeby Thomas nie ostrzegł mnie, jaka jest inteligentna. Pod jej badawczym spojrzeniem miałam ochotę zapaść się w krzesło.

– Na całej imprezie? – spytała.

– Prawie na całej. Travis wyszedł pierwszy.

– Byli striptizerzy?

Westchnęłam z ulgą.

– Tylko Trenton.

– Dobry Jezu. – Pokręciła głową.

Po chwili krępującego milczenia odezwałam się znowu:

– To był piękny ślub. Gratulacje.

– Dziękuję. Jesteś Liis, tak?

Skinęłam głową.

– Liis Lindy. Miło cię wreszcie poznać. Wiele o tobie słyszałam. Pokerowy fenomen? Imponujące – pochwaliłam ją odrobinę protekcjonalnie.

– Co jeszcze powiedział ci Thomas?

– Mówił mi o pożarze.

Abby spuściła wzrok, a potem spojrzała na męża.

– Rok od dzisiejszego dnia. – Zatopiła się w jakichś nieprzyjemnych myślach, ale potem nagle wróciła do rzeczywistości. – Dzięki Bogu nas tam nie było. Byliśmy w Vegas. Oczywiście. Braliśmy ślub.

– Był tam Elvis?

– Był! – Abby się zaśmiała. – A jakże! Pobraliśmy się w kaplicy Graceland. Było idealnie.

– Masz tam rodzinę, prawda?

Ramiona jej się rozluźniły. Była niewzruszona jak skała. Zastanawiałam się, czy nawet Val dałaby radę ją rozgryźć.

– Tatę. Nie rozmawiamy.

– Czyli pewnie nie przyszedł na ślub.

– Nie. Nie powiedzieliśmy nikomu.

– Naprawdę? Myślałam, że Trent i Cami wiedzieli. Ale to nie może być prawda, bo on był tamtego wieczoru na walce, tak? Chryste, to przerażające. Mamy szczęście, że możemy teraz patrzeć, jak robi z siebie idiotę.

Abby skinęła głową.

– Nas tam nie było. Ludzie gadają… – zachichotała – że uciekliśmy do Vegas, żeby wziąć ślub, by Travis miał alibi. Słowo daję, co za absurd.

– Wiem – odparłam, starając się, by mój głos zabrzmiał obojętnie. – To byłoby szalone. A ty bez wątpienia go kochasz.

– Tak – potwierdziła z przekonaniem. – Gadają, że wyszłam za niego z innego powodu niż miłość. Nawet gdyby to była prawda, a nie jest, to po prostu… cóż, to kompletnie kretyńskie. Gdybym ściągnęła go do Vegas, żeby wyjść za niego dla jakiegoś alibi, to też byłoby z miłości, prawda? Czy nie o to by chodziło, do cholery? Czy nie byłby to największy akt miłości? Postąpić wbrew własnym zasadom, bo kocha się kogoś tak mocno?

Im więcej mówiła, tym bardziej wpadała w gniew.

– Jak najbardziej – powiedziałam.

– Gdybym go uratowała, stałoby się tak, bo go kocham. Nie istnieje żaden inny powód, żeby to dla kogoś zrobić, prawda?

– Nie znam innego – potwierdziłam.

– Ale ja nie ratowałam go od pożaru. Nawet nas tam nie było. To najbardziej mnie wkurza.

– Tak, całkowicie to rozumiem. Nie pozwól tym ludziom zepsuć sobie swojego wieczoru. Jeśli chcą nienawidzić całego świata, pozwól im na to. Ty musisz ustalić, jak się to rozegra. To nie ich historia.

Uśmiechnęła się, poprawiając się nerwowo na krześle.

– Dziękuję ci. Cieszę się, że przyszłaś. Miło widzieć Thomasa znów szczęśliwego. Miło w ogóle widzieć Thomasa. – Uśmiechnęła się i westchnęła z zadowoleniem. – Obiecaj mi, że twój ślub też odbędzie się tutaj, żebym miała pretekst tu wrócić.

– Słucham?

– Ty i Thomas to wciąż coś nowego, prawda? A przyprowadził cię na ślub. Żaden Maddox nie zrobiłby czegoś takiego, gdyby nie był zakochany po uszy, o co się chętnie założę. – Zadowolona, odwróciła się, by popatrzeć na parkiet. – A ja nigdy nie przegrywam zakładów.

– Nie chciał być jedynym bez dziewczyny.

– Bzdura. Jesteście jak papużki nierozłączki. Straciłaś dla niego głowę. To widać – powiedziała z figlarnym uśmiechem. Próbowała wprawić mnie w zakłopotanie i miała z tego niezły ubaw.

– Czy to twoja wersja inicjacji? – spytałam.

Zaśmiała się i pochyliła, dotykając nagim ramieniem mojego ramienia.

– Przyłapałaś mnie.

– Co robicie, baby? – odezwała się America. Sunęła ku nam rozkołysanym krokiem. – To przyjęcie, kurna! Tańczymy!

Szarpnęła Abby za rękę, a potem to samo zrobiła ze mną. Dołączyłyśmy do tłumu na parkiecie. Thomas chwycił mnie za rękę, obrócił dokoła, przyciągnął, tak że oparłam się o niego plecami, a potem splótł ramiona wokół mojej talii.

Tańczyliśmy, póki nie rozbolały mnie nogi, i wtedy zauważyłam, że Abby i America ściskają rodziców Ameriki, żegnając się z nimi. Potem wyszli Jack i Deana i wszyscy uściskaliśmy Jima, zanim udał się do swojego pokoju.

Travis i Abby nie mogli się doczekać, aż zostaną sami, więc podziękowali nam wszystkim za przybycie i Travis porwał ją gdzieś w noc.

Pożegnaliśmy się i Thomas pociągnął mnie za sobą wzdłuż słabo oświetlonego krętego chodnika. Znaleźliśmy się na plaży.

– Hamak – powiedział, wskazując na ciemny kształt jakieś dwadzieścia metrów od wody.

Zdjęłam buty, Thomas zrobił to samo i ruszyliśmy spacerkiem przez biały piasek. Thomas pierwszy usiadł na splecionych sznurkach, a potem dołączyłam do niego ja. Hamak kołysał się, gdy z trudem się na nim mościliśmy, usiłując nie spaść.

– Powinno nam pójść łatwiej – zażartował Thomas.

– Może gdybyś trochę…

Hamakiem szarpnęło. Przywarliśmy oboje do siebie i zamarliśmy, otwierając szeroko oczy. Potem oboje wybuchnęliśmy śmiechem.

Ledwie się usadowiliśmy, na policzek spadła mi kropla deszczu. Zaraz za nią pojawiły się następne. Thomas przetarł oko.

– To chyba jakieś żarty.

Deszcz zaczął lać wielkimi ciepłymi kroplami, siekąc w piasek i wodę.

– Ja się stąd nie ruszam – oznajmił Thomas, tuląc mnie w swoich masywnych ramionach.

– A więc ja też nie – odparłam, muskając policzkiem jego pierś. – Czemu opiekunka Toto i Camille mówią do ciebie TJ?

– Tak mnie nazywały, nie zdradzając nikomu, że chodzi o mnie.

– Thomas James. – Zadumałam się. – Sprytne. Czy ta druga dziewczyna to też twoja była?

– Nie. – Zachichotał. – Była współlokatorką Camille.

– Ach.

Thomas zaparł się nogą o piasek, po czym się odepchnął, nieco nas rozhuśtując.

– To niewiarygodne. Naprawdę mogłabym tu spędzić emeryturę. To się wydaje takie… nie umiem nawet tego opisać.

– To się wydaje bardzo bliskie zakochaniu.

Deszczowe chmury zakryły księżyc i niebo zrobiło się czarne. Stłumione dźwięki muzyki wciąż grającej w Sails wydawały się odległe o wiele kilometrów, a goście hotelowi biegli, by schronić się przed deszczem. Moglibyśmy równie dobrze być na ustronnej wyspie, daleko od wszystkich, leżąc na naszym małym, ale cichym kawałku plaży.

– Plum? – spytałam.

– Po uszy.

Uścisnęłam go, a on odetchnął głęboko przez nos.

– Nienawidzę się za to, co powiem, ale powinniśmy chyba położyć się spać. Wstajemy wcześnie rano.

Podniosłam na niego wzrok.

– Wszystko będzie dobrze, wiesz przecież. Travis sobie poradzi. Pozbędziemy się Grove’a. Wszystko się uda.

– Chcę dziś myśleć tylko o tobie. Jutro będzie ciężki dzień.

– Zrobię, co w mojej mocy, by utrzymać twoją uwagę. – Wyplątałam się z hamaka i stanęłam na nogi. Pomogłam mu wstać i przyciągnęłam jego usta na spotkanie moich. Cofnęłam się, ssąc jego dolną wargę.

Zamruczał.

– Nie mam żadnych wątpliwości. Znakomicie pomagasz oderwać myśli.

Straciłam wszelki zapał.

– No co? – spytał, dostrzegając urazę w moich oczach.

– Czemu po prostu tego nie przyznasz? Powiedz to na głos. Wykorzystujesz mnie, żeby przestać o niej myśleć. To nie koniec związku. To jego przeciąganie.

Mina mu zrzedła.

– Nie to miałem na myśli.

– To nie zakochanie, Thomas. Doskonale to wyraziłeś. Pomagam ci w rozwiązaniu problemów.

Jakiś ruch nad nami przykuł moją uwagę, Thomas też tam spojrzał. Trenton okręcał Camille jak w tańcu na balkonie Sails, a potem wziął ją w ramiona. Pisnęła rozradowana i oboje się zaśmiali, a potem zniknęli nam z oczu.

Thomas spuścił wzrok i potarł kark. Ściągnął brwi.

– Związek z nią był pomyłką. Trenton kochał ją od dzieciństwa, ale sądziłem, że nie traktuje tego zbyt poważnie. Myliłem się.

– A więc czemu po prostu nie pozwolisz jej odejść?

– Próbuję.

– Wykorzystywanie mnie w tym celu się nie liczy.

Parsknął śmiechem.

– Już sam nie wiem, jak ci to wyjaśnić.

– A więc przestań. Potrzebuję innej odpowiedzi, a ty jej nie masz.

– Zachowujesz się tak, jakby miłość do kogoś można było po prostu wyłączyć jak światło. Tyle razy przerabialiśmy już tę rozmowę. Chcę ciebie. Jestem z tobą.

– I tęsknisz za nią, żałując, że z nią nie jesteś. I chcesz, żebym zamieniła wszystko, czemu ufam, na coś takiego?

Pokręcił głową z niedowierzaniem.

– Beznadziejna sytuacja. Myślałem, że idealnie do siebie pasujemy, bo jesteśmy tacy sami, ale może jesteśmy zbyt podobni. Może jesteś dla mnie karą, a nie odkupieniem.

– Karą? Przez cały weekend kazałeś mi wierzyć, że jesteś we mnie zakochany!

– Bo jestem! Jezu Chryste, Camille, jak mam do ciebie dotrzeć?

Zamarłam, Thomas również, gdy tylko uświadomił sobie swoją omyłkę.

– Niech to szlag. Przepraszam – powiedział, wyciągając do mnie ręce.

Pokręciłam głową, a moje oczy zapłonęły.

– Jaka ja jestem… głupia.

Thomas zwiesił ręce wzdłuż ciała.

– Nie, nie jesteś. To dlatego się powstrzymywałaś. Już od pierwszej nocy wiedziałaś, że lepiej zachowywać dystans. Masz rację. Nie potrafię cię kochać tak, jak tego potrzebujesz. Nie kocham nawet siebie. – Głos mu się załamał.

Zacisnęłam usta w wąską kreskę.

– Nie potrafię cię uratować, Thomas. Będziesz musiał sam dojść do ładu z tym, co zrobiłeś Trentowi.

Skinął głową i odwrócił się w stronę chodnika. Ja zostałam, obserwując, jak ciemny ocean wtacza fale na piasek, a niebo wypłakiwało mi się na ramiona.

Rozdział 20

WYDAJESZ SIĘ ZDENERWOWANY – zauważyłam. – Od razu wyczuje, że coś jest na rzeczy, jeśli się nie pozbierasz.

Thomas zerknął na mnie, ale zamiast, jak oczekiwałam, posłać mi krzywe spojrzenie, okazał niezwykłą powściągliwość i po prostu odwrócił wzrok.

Ktoś zapukał do drzwi, uświadamiając nam obojgu, jakie zadanie nas czeka. Podeszłam do drzwi i je otworzyłam.

– Dzień dobry, Liis – powitał mnie Travis, z twarzą promieniejącą euforią.

– Wejdź, Travis. – Odsunęłam się o krok i go przepuściłam, starając się, by silne poczucie winy, jakiego doznawałam, nie przygasiło mojego wystudiowanego uśmiechu. – Jak wam minęła noc? Nie proszę o szczegóły. Chciałam być tylko uprzejma.

Travis zachichotał, a potem dostrzegł złożoną pościel, koc i poduszkę na sofie.

– Och – mruknął, pocierając kark. – Lepiej niż twoja noc, braciszku. Czy powinienem – odchrząknął – powinienem sobie pójść? W recepcji czekała wiadomość, że chcesz, żebym przyszedł tu o szóstej.

– Tak – odparł Thomas, wsuwając ręce w kieszenie. – Usiądź, Travis.

Travis podszedł do sofy i opadł na nią, patrząc na nas nieufnie.

– Co się dzieje?

Przysiadłam na rogu łóżka i rozluźniłam ramiona, starając się sprawiać generalnie łagodne wrażenie.

– Travis, musimy z tobą porozmawiać o twoim powiązaniu z pożarem na uczelni z dziewiętnastego marca – odezwałam się.

Travis zmarszczył brwi, a potem zaśmiał się ponuro.

– Co?

– FBI prowadziło dochodzenie w tej sprawie – ciągnęłam – i Thomasowi udało się zawrzeć porozumienie na twoją korzyść.

Travis klasnął w ręce.

– FBI? Ależ on jest szychą od reklamy. – Wskazał na brata. – Powiedz jej, Tommy. – Gdy Thomas nie odpowiedział, Travis zmrużył oczy. – O co tu chodzi?

Thomas spuścił wzrok, a potem spojrzał znów na brata.

– Nie pracuję w reklamie, Trav. Jestem dowódcą okręgowym FBI.

Travis wpatrywał się w brata przez pełne dziesięć sekund, a potem zachichotał.

– O mój Boże, stary! Zacząłeś mnie przerażać. Nie rób mi tego! O czym naprawdę chcesz ze mną pogadać? – Jego śmiech przycichł, kiedy Thomas się nie uśmiechnął. – Tommy, daj spokój.

Thomas przestąpił z nogi na nogę.

– Od roku staram się wraz z szefem wynegocjować jakiś układ w twojej sprawie. Wiedzą, że byłeś w Eakins. Plan Abby nie wypalił.

Travis pokręcił głową.

– Jaki plan?

– Ślub w Vegas, żeby dostarczyć ci alibi i uchronić cię przed więzieniem – powiedział Thomas, starając się zachować spokojny wyraz twarzy.

– Abby wyszła za mnie, żeby uchronić mnie przed więzieniem?

Thomas spuścił wzrok, ale skinął głową.

– Nie chce, żebyś to wiedział.

Travis zerwał się, chwycił Thomasa za koszulę i pchnął go aż na drugą stronę pokoju, pod ścianę. Wstałam, ale Thomas uniósł rękę na znak, bym się nie zbliżała.

– Daj spokój, Travis, nie jesteś głupi. Nie mówię ci niczego, czego już byś nie wiedział – burknął Thomas.

– Odwołaj to – zbulwersował się Travis. – Odwołaj, co powiedziałeś o mojej żonie.

– Miała dziewiętnaście lat, Travis. Nie chciała wychodzić za mąż, póki nie zagroziło ci, że pójdziesz do więzienia za organizowanie walk.

Travis zamierzył się na brata, ale ten się uchylił. Zaczęli się przepychać, a potem Thomas uzyskał przewagę i przygniótł młodszego brata do ściany przedramieniem.

– Odpuść sobie! Cholera! Ona cię kocha! Kocha cię tak bardzo, że zrobiła coś, czego nie miała zamiaru robić przez lata, żeby cię uratować, kretynie!

Travis, dysząc ciężko, uniósł obie ręce w geście poddania.

Thomas go puścił, cofnął się o krok, a wtedy Travis zamachnął się i mocno uderzył brata w żuchwę. Thomas chwycił się jedną ręką za kolano, a drugą zacisnął sobie na żuchwie, próbując okiełznać gniew.

Travis wycelował w niego palec.

– To za okłamanie taty.

Thomas wyprostował się i podniósł palec wskazujący.

– To twoja sprawka. Nie zmuszaj mnie, żebym złoił ci dupę. Czuję się już wystarczająco źle.

Travis zmierzył mnie wzrokiem.

– Naprawdę jesteś z FBI?

Skinęłam głową, przypatrując mu się z rezerwą.

– Mnie też nie zmuszaj, żebym złoiła ci dupę.

– Musiałbym ci pozwolić. – Zaśmiał się. – Nie biję dziewczyn.

– Ja biję chłopaków – odparłam, nadal mając się na baczności.

Thomas potarł policzek i uniósł brwi.

– Uderzyłeś mnie mocniej niż zazwyczaj.

– To nawet nie była pełna moc, kretynie – zakpił Travis.

Thomas poruszał żuchwą.

– Abby należą się punkty za kreatywność, ale z zapisu danych wynika, że kupiłeś bilety za pomocą karty kredytowej dużo później po tym, jak wybuchł pożar.

Travis po prostu skinął głową.

– Słucham cię.

– Pracowałem również nad sprawą powiązaną z praniem brudnych pieniędzy i siatką szmuglerów narkotyków w Vegas. Kieruje tym człowiek, który nazywa się Benny Carlisi.

– Benny? – spytał Travis, wyraźnie speszony. – Tommy, czy ty, kurwa, mówisz teraz poważnie? Jesteś w pierdolonym FBI.

– Skup się, Travis. Nie mamy dużo czasu, a to ważne – warknął Thomas. – Wpadłeś w niezłe tarapaty. Mój szef spodziewa się odpowiedzi dzisiaj. Rozumiesz?

– Jakie tarapaty? – Travis usiadł znowu na sofie.

– Grożą ci te same zarzuty o nieumyślne spowodowanie śmierci, które dostał Adam. Grozi ci odsiadka.

– Jak długa? – chciał wiedzieć Travis. Wyglądał jak przestraszony mały chłopczyk, gdy tak patrzył swoimi dużymi brązowymi oczami na brata.

– Adam dostał dziesięć lat – wyjaśnił Thomas, starając się zachować stoicki spokój. – Nie wydaje mi się, żeby twój wyrok się od tego różnił. Media rozgłosiły tę sprawę. Chcą kary.

Travis spuścił wzrok i dotknął rękami głowy.

– Nie mogę być tak długo z dala od Abby.

Te słowa szarpnęły mnie za serce. Nie obchodziło go, że pójdzie do więzienia. Nie chciał tylko rozdzielać się z żoną.

– Nie musisz iść do więzienia, Travis – powiedziałam. – Twój brat włożył wiele czasu i wysiłku, by zadbać o to, żeby tak się nie stało. Ale musisz się najpierw na coś zgodzić.

Travis zerknął na Thomasa, a potem znów na mnie.

– Niby na co?

Thomas znów wsunął ręce do kieszeni.

– Chcą cię zwerbować, Trav.

– Mafia? – spytał i pokręcił głową. – Nie mogę walczyć dla Benny’ego. Abby mnie zostawi.

– Nie mafia – odparł Thomas. – FBI.

Travis spojrzał na mnie, potem na brata i skrzyżował ramiona.

– Pieprzcie się oboje. Nie zrobię tego.

– Czego? – spytał Thomas.

– Nie okłamię Gołąbka.

– Nie masz wyboru. – Thomas zmrużył oczy. – Możesz albo okłamać Abby i przy niej zostać, albo pójść do więzienia i ją stracić.

– Nie skłamię. Nie mogę jej powiedzieć? Dorastała wśród ludzi takich jak Benny. Nie wypaple.

Thomas pokręcił głową.

– Narazisz ją na niebezpieczeństwo.

– Znajdzie się w niebezpieczeństwie, jeśli zadrę z tymi ludźmi! Myślicie, że strzelą mi w głowę i na tym skończą? Tacy ludzie pozbędą się całej twojej rodziny! Będziemy mieli szczęście, jeśli poprzestaną na Abby. Pewnie potem zajmą się też tatą i Trentem, Taylorem i Tylerem! Coś ty, kurwa, zrobił, Tommy?

– Pomóż mi ich zgarnąć, Travis – poprosił Thomas.

– Sprzedałeś nas, Thomas. Za co? Za cholerny awans? – Travis pokręcił głową.

Wzdrygnęłam się w duchu. Wiedziałam, jak Thomasa to zżera.

– Tato mówił nam, że nie możemy podejmować pracy w organach ścigania. Mama tego nie chciała!

Thomas westchnął.

– I mówi to facet, który specjalizuje się w prawie karnym. Marnujesz czas, Travis. Abby wkrótce się obudzi.

– Wydymałeś nas wszystkich! Ty sukinsynu! – krzyknął Travis, zadając cios w powietrze.

– Skończyłeś? – spytał Thomas spokojnym głosem.

– Nie okłamię Abby. Jeśli będę musiał jej skłamać, to mamy problem.

– A więc nie pójdziesz na ten układ? – spytał Thomas.

Travis z rozpaczą na twarzy splótł ręce na głowie.

– Nie mogę skłamać mojej żonie. – Ręce mu opadły wzdłuż ciała, a oczy się zaszkliły. – Proszę, nie zmuszaj mnie do tego, Tommy. – Zadrżała mu dolna warga. – Jesteś moim bratem.

Thomas bez słowa wpatrywał mu się w oczy. Przestąpiłam z nogi na nogę, zachowując pewne spojrzenie.

– A więc może nie powinieneś był się angażować w nielegalną działalność, która spowodowała śmierć stu trzydzieściorga dwojga studentów college’u.

Travisowi zrzedła mina, a potem opuścił głowę. Po minucie potarł kark i na mnie spojrzał.

– Zastanowię się nad tym – powiedział, ruszając w stronę drzwi.

– Travis… – odezwał się Thomas, robiąc krok.

– Powiedziałem, że się nad tym zastanowię.

Dotknęłam ramienia Thomasa, a potem się wzdrygnęłam, gdy trzasnęły drzwi.

Thomas chwycił się za kolana, łapiąc powietrze i osunął się na podłogę. Usiadłam przy nim i mocno go objęłam, podczas gdy on cicho szlochał.

Znów poleciłam Anthony’emu skinieniem głowy, by nalał Thomasowi kolejnego drinka. Nie odezwał się po tym, jak Travis zgodził się na werbunek, ani kiedy jechaliśmy z hotelu na lotnisko. Nie odezwał się ani słowem podczas podróży samolotem. Wskazał tylko gestem, że wspólnie odbędziemy taksówką tę krótką przejażdżkę do naszego budynku.

Powiedziałam mu, że idziemy do Cutter’s. Łatwo było przekonać go do różnych rzeczy, kiedy nie protestował.

– Jezu – mruknęła cicho Val, ściągając torebkę z ramienia. Usiadła. – Wygląda strasznie.

Marks usiadł po drugiej stronie Thomasa i pozwolił przyjacielowi upijać się w spokoju. Wrzucił do ust parę orzeszków i zagapił się na ekran telewizora.

– Nic mu nie będzie – stwierdziłam. – Jak się miewa Sawyer?

Val zrobiła minę.

– Skąd mam wiedzieć?

– Serio? – spytałam z udawaną powagą. – Naprawdę będziesz próbowała mnie okłamywać?

Spojrzała gniewnie na tył głowy Thomasa.

– Maddox ci powiedział? – syknęła.

– Tak, i miał kiepski weekend, więc nie możesz się na niego wściekać. Ja jednak mam prawo być na ciebie porządnie wkurzona, że zataiłaś coś tak istotnego, a jednocześnie upierałaś się, żeby zdobyć każdy strzęp informacji na mój temat.

– Przepraszam. – Val się nadąsała. – Nie chciałam, żebyś wiedziała. Nie chcę, żeby ktokolwiek wiedział. Wolałabym, żeby to się nigdy nie stało.

– Byłoby ci łatwiej zapomnieć, gdybyś z nim nie mieszkała – zauważyłam.

– Nie podpisze papierów rozwodowych, a jeśli się wyprowadzę, stracę mieszkanie.

– No i?

– Wprowadziłam się tam pierwsza!

– Wprowadź się do mnie – zaproponowałam.

– Naprawdę? – spytała i oczy jej złagodniały. – Zrobiłabyś to dla mnie?

– Tak. Przeżywasz istny koszmar. A poza tym byłoby miło dzielić rachunki. Mogłabym kupić samochód, a do tego czasu jeździć z tobą do pracy.

– Doceniam to – powiedziała Val, przekrzywiając głowę na bok. – Naprawdę doceniam, ale nie stracę mieszkania. Jest moje i to on ruszy stamtąd dupę, a nie ja.

– Dlaczego nie chcesz już jeździć ze mną do pracy? – wybełkotał Thomas.

Odezwał się po raz pierwszy od wielu godzin i zaskoczył mnie swoim głosem, jakby dopiero co się przy mnie pojawił.

– Chcę – odparłam. – Chodziło mi tylko o to, że gdyby Val się wprowadziła, obie byśmy skorzystały.

Rękawy koszuli miał podwinięte prawie do łokci, a rozluźniony krawat zwisał mu niedbale z szyi. Wypił tak dużo, że miał półprzymknięte oczy.

– Co jest złego w jeżdżeniu ze mną?

– Wprowadzasz się do Liis? – spytał Marks, odchylając się do tyłu, by spojrzeć na Val.

– Nie – odpowiedziała.

– Czemu nie? Zaproponowała ci, a ty odmawiasz? Dlaczego?

– Bo to moje mieszkanie i nie dam go Charliemu!

Marks otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale zanim zdążył się odezwać, Thomas nachylił się do mnie.

– Teraz jesteś za dobra na moje podwózki?

Przewróciłam oczami.

– Nie. – Spojrzałam na Val. – Kto to jest Charlie?

– Sawyer – zakpiła.

– Och, myślę, że jesteś – ciągnął Thomas. – Myślę, że myślisz, że jesteś o wiele za dobra na wiele rzeczy.

– Jasne – ucięłam głosem ociekającym sarkazmem. Zwykłam tak mówić do matki i to doprowadzało ją do szaleństwa. Przeklinała mnie po japońsku, czego nigdy, przenigdy nie robiła, chyba że w odpowiedzi na to jedno dwusylabowe słowo. Według niej nic nie było bardziej niegrzeczne. – Po prostu się upij, Thomas, żebyśmy mogli zabrać cię do domu i żeby Marks mógł położyć cię do łóżka.

– Dla ciebie „agent Maddox”.

– Świetnie. Będę cię tak nazywać, kiedy nie będziesz pijany jak bela.

– Zapominasz, że ty mnie tu przyprowadziłaś – powiedział i pociągnął łyk.

Val i Marks wymienili spojrzenia.

– Chcesz kolejnego drinka? – zaproponowałam Thomasowi.

Zrobił obrażoną minę.

– Nie. Pora, żebyśmy wrócili do domu.

Uniosłam brew.

– Masz na myśli, że pora, żebyś ty wrócił do domu.

– Czyli wszystko, co powiedziałaś w ten weekend, to były bzdury? – zapytał.

– Nie, pamiętam, że byłam bardzo szczera.

Zmarszczył nos.

– Ostatni raz, gdy piliśmy tu razem, poszłaś ze mną do domu.

Marks się skrzywił.

– Hej, Thomas, może powinniśmy…

– Nie, to ty poszedłeś ze mną do domu – przerwałam mu, dokładając starań, by nie przyjmować obronnego tonu.

– Co to w ogóle znaczy? – warknął Thomas. – Mów po angielsku!

– Mówię po angielsku, tyle że nie bełkocę jak pijak – odparłam.

Jego wyrażająca niesmak twarz tylko nabrała powagi.

– To w ogóle nie jest zabawne. – Spojrzał na Marksa. – Ona w ogóle nie jest zabawna. A to kiepsko, bo jestem pijany. – Wskazał na siebie. – Wszystko uważam za zabawne.

Anthony uniósł rękę ze zwisającą z niej niebieską ścierką.

– Nie chcę drażnić lwa, ale Maddox tak miętosi moją cierpliwość, że zaraz mi się skończy. Moglibyście więc wszyscy się stąd ruszyć?

Thomas odrzucił głowę do tyłu i się roześmiał, po czym wskazał na Anthony’ego.

– Wreszcie coś zabawnego!

Dotknęłam jego ramienia.

– Ma rację. Chodź. Odprowadzę cię do twojego mieszkania.

– Nie! – zaprotestował, cofając ramię. Uniosłam ręce.

– Chcesz, żebym cię odprowadziła, czy nie?

– Proszę moją dziewczynę, żeby poszła ze mną do domu!

Val otworzyła usta, a Marks przerzucał wzrok to na Thomasa, to na mnie.

Lekko pokręciłam głową.

– Thomas, jesteśmy z powrotem w San Diego. Zadanie skończone.

– A więc to koniec? – Wstał, zataczając się.

Marks podniósł się razem z nim i przygotował ręce, by go pochwycić, gdy upadnie.

Ja też wstałam i skinęłam na Anthony’ego, prosząc o rachunek. Już go wydrukował, więc wziął go spod kasy i położył na ladzie. Zapłaciłam i wyciągnęłam rękę, żeby wziąć Thomasa pod ramię.

– Dobra, chodźmy.

Thomas cofnął rękę.

– Rzucasz mnie, pamiętasz?

– W porządku. Może cię odprowadzić Marks?

Thomas wycelował we mnie palec.

– Nie! – Zachichotał, oparł się na ramieniu Marksa i ruszyli w stronę drzwi.

Zdmuchnęłam włosy z twarzy.

– Chcę usłyszeć więcej o tym weekendzie – powiedziała Val. – Ale tym razem odpuszczę.

Dołączyłyśmy do chłopaków na chodniku i przypatrywałyśmy się, jak Marks usiłuje pomóc Thomasowi iść prosto. Wjechaliśmy we czworo na szóste piętro i obie z Val obserwowałyśmy, jak Marks wydobywa klucze z kieszeni Thomasa i otwiera drzwi jego mieszkania.

– No dobra, stary. Powiedz dziewczynom „dobranoc”.

– Zaczekaj. – Thomas uchwycił się framugi, a Marks szarpał go za pas z wnętrza mieszkania. – Zaczekaj!

Marks go puścił, a Thomas omal nie poleciał do przodu.

Sięgnęłam i pomogłam mu stanąć prosto.

– Obiecałaś, że ze mną zostaniesz – powiedział. Trudno było znieść ból w jego oczach.

Zerknęłam na Val, która szybko pokręciła głową, i odwróciłam się znów do Thomasa.

– Thomas… – zaczęłam, a potem spojrzałam na Val i Marksa. – Zajmę się nim. Powinniście już iść do domu.

– Jesteś pewna? – spytał Marks.

Skinęłam głową. Val zerknęła parę razy przez ramię, a potem zjechała z Marksem windą do holu.

Thomas objął mnie i desperacko przyciągnął do siebie.

– Będę spać na podłodze. Czuję się jak śmieć. Cała rodzina mnie nienawidzi, i mają rację. Mają rację.

– Chodź – powiedziałam, wprowadzając go do środka. Zamknęłam drzwi kopniakiem, sięgnęłam, by pchnąć zasuwkę, po czym pomogłam Thomasowi dojść do łóżka. Padł na plecy i zakrył oczy dłońmi.

– Pokój wiruje.

– Postaw nogę na podłodze. To pomaga.

– Trzymam nogi na podłodze – wybełkotał. Szarpnęłam nim i postawiłam jego stopy na dywaniku.

– Teraz tak.

Zaczął się śmiać, a potem ściągnął brwi.

– Co ja zrobiłem? Co ja, kurwa, zrobiłem, Liis?

– Ejże – powiedziałam, kładąc się na łóżku obok niego. – Idź spać. Jutro będzie inaczej.

Odwrócił się i wtulił mi twarz w pierś. Sięgnęłam po poduszkę i oparłam o nią głowę. Thomas odetchnął głęboko, a ja mocno go objęłam.

– Spieprzyłem sprawę. Naprawdę spieprzyłem.

– Naprawimy to.

– Jak możemy to naprawić, skoro ze mną skończyłaś?

– Thomas, przestań. Jutro wszystko wyprostujemy. Po prostu śpij.

Skinął głową, zaczerpnął głęboko tchu i powoli wypuścił powietrze. Kiedy wyrównał oddech, wiedziałam, że zasnął. Podniosłam rękę, by zerknąć na zegarek, i przewróciłam oczami. Oboje będziemy rano wykończeni.

Objęłam go znowu, nachyliłam się, by pocałować go w policzek, i zaczęłam zapadać w sen.

Rozdział 21

STUKAŁAM PAZNOKCIAMI W KLAWIATURĘ, słuchając nagranej rozmowy dobiegającej z moich słuchawek. Mówili prostym japońskim, przeważnie slangiem, ale agent Grove znów pomylił cyfry. Tym razem jeszcze błędnie określił miejsce jako rzekomo opuszczony budynek obok szpitala, podczas gdy w rzeczywistości dzieliło go od centrum opieki medycznej ponad dziesięć kilometrów.

Podniosłam słuchawkę telefonu stacjonarnego i nacisnęłam pierwszy przycisk szybkiego wybierania.

– Biuro asystentki dowódcy okręgowego. Przy telefonie Constance.

– Agentka Lindy, poproszę z agentem Maddoxem.

– Już łączę.

Ta odpowiedź mnie zaskoczyła. Zazwyczaj najpierw przynajmniej go pytała.

– Liis – odezwał się Thomas. Głos miał łagodny i nieco zaskoczony.

– Słucham nagrań yakuzy. Grove… – Zerknęłam przez ramię, a potem za otwarte drzwi. – Robi się bezczelny, niemal niedbały. Błędnie podaje miejsca. Czuję, że coś się szykuje.

– Pracuję nad tym.

– I tak musimy go zwolnić, zanim zwietrzy, że zwerbowaliśmy Travisa. Na co czekamy?

– Na jakiś zainscenizowany wypadek. Tylko w ten sposób Tarou nie dowie się, że obserwujemy jego i Benny’ego. Inaczej moglibyśmy narazić całą operację.

– Rozumiem.

– Jakie masz plany na lunch?

– Ja… – zawahałam się – Fuzzy’s z Val.

– Okej. – Zachichotał nerwowo. – A co z kolacją?

– Nadrabiam zaległości. – Westchnęłam. – Będę dziś pracować do późna.

– Ja też. Zabiorę cię do domu, a po drodze możemy wziąć coś na wynos.

Wyjrzałam przez szklaną ścianę do sali oddziału. Val rozmawiała przez telefon, nieświadoma tego, że mamy wspólne plany na lunch.

– Dam ci znać – powiedziałam. – Są nikłe szanse, że skończymy w tym samym czasie.

Zakończyłam rozmowę i zapadłam się w swój tron. Jeszcze raz nałożyłam słuchawki na uszy i włączyłam nagranie.

Poranek przypominał każdy inny, tyle tylko że czułam się zmęczona i obudziłam się sama w łóżku Thomasa. Zastukał do drzwi, gdy ubierałam się do pracy. Kiedy otworzyłam, podał mi bajgiel z topionym serkiem i kawę.

Podróż do pracy była krępująca i już zaczęłam myśleć o zebraniu informacji o salonach samochodowych i lękać się, że być może będę musiała się uciec do lotu do Chicago i przejechania moją camry całej drogi do San Diego.

Akurat gdy nagranie stawało się interesujące, drzwi mojego gabinetu otworzyły się szeroko i zaraz zamknęły z trzaskiem. Thomas odrzucił do tyłu połę marynarki i oparł rękę na biodrze, desperacko próbując wymyślić, co by tu powiedzieć.

Zerwałam słuchawki z uszu.

– No co? – Przez głowę przebiegały mi różne straszne scenariusze, wszystkie związane z rodziną Thomasa.

– Unikasz mnie, a Constance powiedziała, że kiedy tędy przechodziła, rozmawiałaś przez telefon z salonem samochodowym. Co się dzieje?

– Hm… potrzebuję samochodu?

– Po co? Podwożę cię do pracy i do domu.

– Chadzam też w inne miejsca poza pracą, Thomas.

Podszedł do biurka i oparł dłonie na gładkim drewnie, spoglądając mi w oczy.

– Bądź ze mną szczera.

– Mówiłeś, że powiesz mi więcej o Camille. Może by tak teraz? – spytałam, krzyżując ramiona.

Spojrzał za siebie.

– Co? Tutaj?

– Drzwi są zamknięte.

Usiadł na fotelu.

– Przepraszam, że nazwałem cię „Camille”. Rozmawialiśmy o niej, rosło napięcie i słyszałem, jak ona i Trent się śmieją. To była zwykła pomyłka.

– Masz rację, Jackson. Przebaczam ci.

Policzki mu poczerwieniały.

– Czuję się strasznie.

– Powinieneś.

– Przecież nie skończysz tego, Liis, nie po tej jednej głupiej pomyłce.

– Nie sądzę, że w ogóle tak naprawdę coś zaczęliśmy…

– Ta sprawa budzi we mnie dość silne uczucia. Myślę, że w tobie też. Wiem, że nie lubisz opuszczać swojej strefy komfortu, ale dla mnie jest to równie przerażające. Zapewniam cię.

– Już się nie boję. Skoczyłam. Tyle że ty mi nie towarzyszyłeś.

Wyraz twarzy mu się zmienił. Spoglądał w moje wnętrze, w głębię, której nie potrafiłam ukryć.

– Uciekasz. Przerażam cię jak cholera – stwierdził.

– Przestań.

Mięśnie żuchwy napinały mu się pod skórą.

– Nie będę się za tobą uganiał, Liis. Jeśli mnie nie chcesz, pozwolę ci odejść.

– I dobrze – powiedziałam z westchnieniem ulgi. – To oszczędzi nam obojgu dużo czasu.

Patrzył na mnie błagalnie.

– To wcale nie znaczyło, że chcę, żebyś odeszła.

– Thomas. – Pochyliłam się do przodu. – Jestem zajęta. Daj mi znać, jeśli będziesz miał jakieś pytania co do mojego FD-trzysta dwa. Zostawię je u Constance pod koniec dnia.

Wpatrzył się we mnie z niedowierzaniem, a potem wstał i odwrócił się w stronę drzwi. Przekręcił gałkę, ale się zawahał. Spojrzał przez ramię.

– Możesz nadal zabierać się ze mną do pracy i z powrotem, póki nie rozwiążesz problemu z samochodem.

– Dziękuję – odparłam. – Ale już się dogadałyśmy z Val.

Pokręcił głową i zamrugał, a potem otworzył drzwi i zamknął je za sobą. Skręcił w prawo zamiast w lewo, do swojego gabinetu. Wiedziałam, że idzie do siłowni.

Zanim Thomas dotarł do drzwi bezpieczeństwa, do mojego gabinetu wpadła Val i usiadła.

– Paskudnie to wyglądało – skomentowała.

– To koniec.

– Z czym koniec?

– My… przez ten weekend między nami coś zaiskrzyło. Ale już po wszystkim.

– Już? On wygląda żałośnie. Co ty mu zrobiłaś?

– Dlaczego zakładasz, że to moja wina? – warknęłam. Val uniosła brew, a ja mówiłam dalej: – Zgodziłam się spróbować czegoś podobnego do związku, a potem on przyznał, że nadal jest zakochany w Camille. I potem powiedział do mnie „Camille”, więc… – Bawiłam się ołówkami w pojemniku, starając się nie wpaść znów przez tę sprawę w gniew.

– Powiedział o tobie Camille? – spytała, najwyraźniej nie zrozumiawszy.

– Nie, powiedział do mnie „Camille”, w sensie, że nazwał mnie przez pomyłkę jej imieniem.

– W łóżku? – pisnęła.

– Nie – odparłam, krzywiąc się z niesmakiem. – Na plaży. Kłóciliśmy się. Wciąż nie wiem o co.

– Och, to brzmi obiecująco. Chyba powinniśmy wiedzieć, że dwoje maniaków kontroli się nie dogada.

– On też tak powiedział. A tak przy okazji: jesteśmy umówione na lunch.

– Naprawdę?

– Tak powiedziałam Thomasowi, więc owszem.

– Ale mam już plany z Marksem.

– O nie, jesteś mi to winna.

– W porządku – zgodziła się, oparła łokieć na moim biurku i wycelowała we mnie palec. – Ale opowiesz mi ze szczegółami o całym weekendzie.

– Jasne. Zaraz po tym, jak ty opowiesz mi wszystko o swoim małżeństwie.

Przewróciła oczami.

– Nie! – jęknęła. – Widzisz? To dlatego nie chciałam, żebyś wiedziała.

– Uświadomienie ci, że nie wszyscy chcą ujawniać każdą myśl, uczucie czy sekret, to dla ciebie dobra nauczka. Cieszę się, że w końcu mam na ciebie jakiś haczyk.

Spojrzała na mnie gniewnie.

– Kiepska z ciebie przyjaciółka. Do zobaczenia na lunchu.

Uśmiechnęłam się do niej, nałożyłam z powrotem słuchawki, a Val wróciła do swojego biurka.

Reszta dnia minęła jak zwykle, podobnie jak następny dzień.

Val czekała na mnie co rano przed budynkiem. W lepsze dni nie natykałam się na Thomasa w windzie. Na ogół był uprzejmy. Przestał przychodzić do mojego gabinetu, zamiast tego wydawał mi polecenia poprzez maile przysyłane przez Constance.

Zebraliśmy dowody przeciwko Grove’owi, po czym wykorzystaliśmy zaufanie Tarou do niego, by zdobyć tajne informacje. Odpowiedzi kryły się w pogawędkach i przechwałkach między Grove’em, Tarou i jego wspólnikami o tym, jak naiwne jest FBI i jak łatwo obejść nasz system, jeśli zna się odpowiednią osobę.

Równo dwa tygodnie po tym, jak przekazaliśmy Polanskiemu dobrą – choć tu można by się spierać – nowinę o Travisie, znalazłam się w Cutter’s i przekomarzałam się z Anthonym.

– No i ja mu na to: „Zdziro, nawet mnie nie znasz” – opowiadał, przechyliwszy głowę na bok.

Zaklaskałam cicho i uniosłam szklankę.

– Brawo.

– Wybacz, że przez chwilę wyolbrzymiałem, ale tak właśnie mu powiedziałem.

– Myślę, że dobrze sobie z tym poradziłeś – pochwaliłam go i upiłam kolejny łyk.

Anthony pochylił się i szarpnął głową w górę.

– Czemu nie przychodzisz tu już z Maddoxem? Czemu Maddox już tu w ogóle nie przychodzi?

– Bo rozmaite kobiety regularnie obrzydzają mu ulubione miejsca.

– Och, to żałosne. A mówią, że to ja jestem histerykiem. – Oczy rozszerzyły mu się na moment.

– Kto mówi?

– No wiesz… – Machnął ręką z lekceważeniem. – Oni. – Wycelował we mnie palec. – Musicie to wszyscy naprawić. Psuje mi to napiwki. – Podniósł wzrok, po czym znów go spuścił. – O nie, Nażelowany na jedenastej.

Nie odwróciłam się. Nie musiałam. Już po chwili – o wiele szybciej, niż powinno mu zająć dotarcie do wybranego przeze mnie stołka – Sawyer oddychał mi prosto w ucho.

– Cześć, piękna.

– Nie przyjęli twoich pieniędzy w lokalu ze striptizem?

– Jesteś w kiepskim nastroju. – Skrzywił się. – Wiem, że nie jesteś już pupilką profesorka, ale nie musisz wyładowywać na mnie gniewu.

Napiłam się.

– Co ty wiesz o byciu pupilem profesorka? Nikt cię nie lubi.

– Aj – jęknął urażony.

– Przepraszam. To nie było zbyt miłe. Ale na swoją obronę dodam, że zdobyłbyś przynajmniej jedną przyjaciółkę, gdybyś podpisał te cholerne papiery.

– Zaczekaj. O czym ty mówisz? – Zamrugał.

– O twoich papierach rozwodowych.

– Wiem, ale mówisz, że nie jesteśmy już przyjaciółmi?

– Nie – odparłam i zamówiłam kolejnego drinka.

– Och, do kurwy nędzy, Liis. Spędzasz weekend z Maddoxem i pijesz jakąś oranżadkę. – Pokręcił głową i pociągnął łyk piwa z butelki, którą postawił przed nim Anthony. – Jestem rozczarowany.

– Po prostu podpisz te papiery. To takie trudne?

– Wbrew powszechnemu przekonaniu zakończenie małżeństwa jest trudne.

– Naprawdę? Myślałam, że dla tego, kto zdradza, jest łatwiejsze.

– Nie zdradzałem!

Uniosłam brew.

– Ten jej… dar – wskazał na swoje oczy i głowę – doprowadzał mnie do szału. Masz pojęcie, jak to jest być z kimś i nie móc mieć żadnych sekretów?

– A więc czemu ją zdradzałeś? W zasadzie sam się prosiłeś o rozwód, a teraz go jej nie dajesz.

Roześmiał się, wypił duszkiem piwo, a potem odstawił butelkę na bar.

– Bo uważałem, że po tym wyniesie się z mojej głowy.

– To brzmi… – skinęłam głową do Anthony’ego, który postawił przede mną nowego manhattana – jakbyś był idiotą.

Pogładził palcami butelkę.

– Byłem. Byłem idiotą. Ale ona nie pozwoliła mi tego naprawić.

Spojrzałam na niego pytająco.

– Nadal jesteś zakochany w Val?

Nie odrywał oczu od butelki.

– Jak myślisz: kto dał jej na urodziny tego króliczka, którego ma na biurku? Do licha, na pewno nie Marks.

– O kurczę – mruknął Anthony. – Założyłem się z Marksem, że jesteś gejem.

– Twój wykrywacz gejów nie działa – skwitowałam.

Kącik ust Anthony’ego się uniósł.

– Obstawiłem, że jest hetero – wyjaśnił Anthony.

– Marks myśli, że jestem gejem? – Sawyer zmarszczył nos. – Co on pieprzy?

Zachichotałam. Anthony się nachylił, by coś powiedzieć, i właśnie wtedy na stołku obok mnie usiadł Thomas.

– Anthony musiał ci powiedzieć, że tu jestem – odezwał się.

Zesztywniały mi plecy, a uśmiech przygasł.

– Maddox – powitałam go.

– Sorki, Maddox – powiedział Anthony. – Obiecałem właśnie, że od teraz ją wspieram.

Thomas zrobił zmieszaną minę.

– Ma na myśli „bez urazy” – wyjaśniłam.

– Och – mruknął Thomas.

– To co zwykle? – spytał Anthony. Wydawał się poirytowany, że musiałam tłumaczyć, co powiedział.

– Dziś wezmę whisky z colą – odparł Thomas.

– Robi się.

– Kiepski dzień, szefie?

Sawyer pochylił się do przodu. Thomas nie odpowiedział, wpatrzył się tylko w swoje splecione ręce na blacie. Sawyer i ja wymieniliśmy spojrzenia. Wróciłam do naszej rozmowy.

– Ona wie?

– Oczywiście, że wie. Ona wie wszystko. – Sawyer się skrzywił.

– Może już pora, by zacząć nowe życie.

Przez drzwi przecisnęli się dwaj młodzi faceci. Nigdy wcześniej ich tu nie widziałam, ale szli z wypiętymi piersiami i rozkołysanymi ramionami. Zaczęłam się odwracać i wtedy jeden z nich na mnie spojrzał.

– Fajny żakiecik, Yoko – rzucił.

Sawyer postawił nogę na podłodze, żeby wstać, ale dotknęłam jego ramienia.

– Zignoruj ich. Dziś był rockowy koncert Casbaha. Pewnie stamtąd wracają i szukają zaczepki. Spójrz na koszulkę tego większego.

Sawyer szybko zerknął w kierunku tej dwójki i pokazał mi długie na parę centymetrów rozdarcie przy szyi na T-shircie mężczyzny. Zamówiliśmy następną kolejkę. Thomas dokończył swojego drinka, rzucił banknot na bar i wyszedł bez słowa.

– To było dziwne – zauważył Sawyer. – Jak długo tu nie przychodził?

– Ponad dwa tygodnie – odparł Anthony.

– I pojawia się, wypija jednego drinka, a potem wychodzi – dumał Sawyer.

– A czy zwykle nie wypija tylko jednego drinka? – spytałam.

Anthony skinął głową.

– Ale nigdy wtedy, kiedy ma taką minę.

Odwróciłam się w stronę drzwi i zobaczyłam, że facet w rozdartej koszulce i jego przyjaciel wychodzą.

– To nie trwało długo.

– Słyszałem, jak mówią, że są znudzeni. Widocznie obsługa była zbyt powolna – wyjaśnił Anthony, mrugając.

– Jesteś genialny. – Wyszczerzyłam się. – Powinieneś pogadać z Val jeszcze raz, Sawyer. Wyłożyć karty na stół. Jeśli jednak na to nie pójdzie, musisz się wyprowadzić i musisz podpisać te papiery. To nie w porządku wobec niej.

– Masz rację. Nienawidzę cię, ale masz rację. I nieważne, co mi powiesz, Liis, i tak jesteśmy przyjaciółmi.

– Dobrze.

Zapłaciliśmy z Sawyerem rachunek, pożegnaliśmy się z Anthonym, przeszliśmy przez ciemną salę i wyszliśmy na zewnątrz. Chodnik był dobrze oświetlony, ruch taki jak zwykle, ale coś było nie tak.

Sawyer dotknął mojego ramienia.

– Ty też? – spytałam.

Ostrożnie podeszliśmy do rogu ulicy i wtedy ktoś jęknął. Sawyer zamierzał szybko się rozejrzeć, ale zagapił się na coś i otworzył usta.

– O cholera!

Podążyłam za jego wzrokiem i natychmiast wyciągnęłam komórkę. Dwaj mężczyźni z baru leżeli w kałużach krwi.

– Dziewięćset jedenaście. W czym możemy pomóc?

– Mam dwóch mężczyzn, dwudziestoparolatków, ciężko pobitych na chodniku w centrum – odezwałam się. – Obaj będą potrzebować karetki.

Sawyer zbadał obu.

– Ten nie reaguje – stwierdził. – Obaj oddychają. Jeden nie reaguje.

Podałam dyspozytorce adres i zakończyłam rozmowę.

Sawyer się rozejrzał. Jakaś para w średnim wieku szła w przeciwnym kierunku za następną przecznicą, ale poza nimi i bezdomnym mężczyzną grzebiącym w śmieciach na północnym rogu kwartał był pusty. Nie widziałam nikogo, kto by wyglądał podejrzanie.

W oddali rozbrzmiały echem syreny. Sawyer wsunął ręce w kieszenie spodni.

– Chyba znaleźli zaczepkę, której szukali.

– Może to byli ludzie, z którymi wcześniej mieli zatarg?

– To nie mój rewir.

– Zabawne.

Po paru minutach nadjechał radiowóz, a wkrótce potem karetka. Opowiedzieliśmy im, co wiedzieliśmy, i gdy tylko okazaliśmy dokumenty potwierdzające tożsamość, mogliśmy odejść.

Sawyer odprowadził mnie do holu i uścisnął.

– Na pewno nie chcesz, żebym odprowadziła cię do domu? – zapytałam. – Ktokolwiek to zrobił, ciągle gdzieś tam jest.

– Zamknij się, Lindy – rzucił i zachichotał.

– Dobranoc. Do zobaczenia jutro.

– Nie. Nie będzie mnie.

– Ach, racja. Ta… – zawahałam się – sprawa. – Byłam przymulona. Cieszyłam się, że postanowiliśmy wyjść z baru akurat w tamtym momencie.

– Śledzę jednego z naszych informatorów w Vegas, Arturo.

– Człowieka Benny’ego? Dlaczego jest w San Diego? – zapytałam.

– Benny wysłał go, by odwiedził jego nową rodzinę na Wschodzie. Upewniam się, że trzyma się z dala od kłopotów. Nie chcę, żeby goście z yakuzy wystraszyli go tak, by się ujawnił, ani żeby ostrzegł ich o naszym zainteresowaniu.

– Brzmi bardzo oficjalnie.

– Zawsze tak jest. Dobranoc.

Sawyer wyszedł przez drzwi holu, a ja odwróciłam się, by nacisnąć guzik windy. Był umazany świeżą krwią. Rozejrzałam się i oczyściłam go podszewką marynarki.

Drzwi się rozsunęły przy wtórze przyjemnej melodyjki, ale gdy weszłam do środka, serce we mnie zamarło. Guzik szóstego piętra również był umazany krwią.

Znowu ukryłam ten dowód, ścierając plamę, a potem zaczekałam niecierpliwie, aż otworzą się drzwi. Wyszłam ciężkim krokiem, udałam się prosto do drzwi Thomasa i zaczęłam w nie walić. Kiedy nie odpowiedział, zrobiłam to jeszcze raz.

– Kto tam? – spytał z drugiej strony.

– Liis. Otwórz, do kurwy nędzy.

Zadzwonił łańcuch, szczęknęła zasuwa i Thomas otworzył drzwi. Przepchałam się między nimi a nim, a potem obróciłam się, krzyżując ramiona.

Thomas miał woreczek z lodem na prawej ręce i zakrwawiony bandaż na lewej.

– Chryste! Coś ty zrobił?! – krzyknęłam, sięgając do bandaża. Ostrożnie odwinęłam go z jego obtartych do krwi knykci i podniosłam wzrok na jego twarz.

– Te rasistowskie bydlaki cię znieważały.

– A więc postanowiłeś pobić ich na śmierć? – pisnęłam.

– Nie, to się stało później. Usłyszałem, jak mówią od niechcenia, że mają nadzieję, że będziesz wracać do domu jakąś ciemną alejką.

Westchnęłam.

– Chodź. Oczyszczę ci rany.

– Poradzę sobie.

– Bandaż i lód to nie oczyszczenie. Dostaniesz zakażenia stawów. Chyba nie brzmi to fajnie?

Zmarszczył brwi.

– No dobra.

Przeszliśmy do łazienki. Usiadł na brzegu wanny i uniósł obie ręce, zacisnąwszy je lekko.

– Apteczka?

Wskazał skinięciem głowy na umywalkę.

– Pod spodem.

Wyciągnęłam pojemnik z przezroczystego plastiku, zdjęłam z trzaskiem wieczko i zaczęłam grzebać w zawartości.

– Woda utleniona?

Thomas się wzdrygnął.

– Potrafisz zdzielić dwóch dorosłych mężczyzn, aż zedrze ci się skóra z knykci, ale nie potrafisz znieść, że trochę pomusuje i popiecze? – rzuciłam.

– W szafce z lekami. Za lustrem.

– Wiem. Tak jak u mnie – powiedziałam z udawaną powagą.

– Próbowałem dojść do domu i nie…

– …atakować ich?

– Niektórzy ludzie są przez całe życie agresywnymi, podstępnymi dupkami, dopóki ktoś się nie zjawi i nie spuści im łomotu. Dzięki temu zyskują nową perspektywę.

– Tak to nazywasz? Uważasz, że wyświadczyłeś im przysługę.

Zmarszczył brwi.

– Wyświadczyłem przysługę światu.

Polałam jego skaleczenia wodą utlenioną, a on wciągnął powietrze przez zęby i cofnął gwałtownie ręce.

– Nie mogę uwierzyć, że tak cię poniosło przez jakąś głupią obelgę i czczą pogróżkę.

Przyłożył głowę do barku i otarł nim policzek, rozmazując dwie małe plamki krwi.

– Powinieneś się chyba w tym wymoczyć – powiedziałam, unosząc dużą brązową butelkę, którą trzymałam w dłoniach.

– Dlaczego?

Urwałam kawałek papieru toaletowego z rolki i nasączyłam go środkiem odkażającym.

– Bo jestem niemal pewna, że to nie twoja krew.

Podniósł wzrok. Wyglądał na znudzonego.

– Przepraszam. Chciałbyś, żebym sobie poszła? – spytałam.

– Właściwie to tak.

– Nie! – warknęłam.

– Och! Uraziłem cię.

Przetarłam mu ranki czystym gazikiem.

– Obce osoby nie są w stanie zranić moich uczuć, Thomasie. Co innego ludzie, na których mi zależy.

Ramiona mu opadły. Nagle wydał się zbyt zmęczony, by się spierać.

– Co porabiałeś w Cutter’s? – odezwałam się.

– Jestem tam stałym klientem.

– Nie byłeś. – Zmarszczyłam brwi.

– Musiałem się napić.

– Kiepski poniedziałek? – spytałam, zastanawiając się, czy ten dzień kiedykolwiek był dobry.

Zawahał się.

– W piątek zadzwoniłem do Travisa.

– W prima aprilis? – zdziwiłam się. Thomas odczekał chwilę. – Och! Jego urodziny.

– Odłożył słuchawkę.

– Aj.

Ledwie wypowiedziałam to słowo, Thomas cofnął gwałtownie rękę.

– Sukin… – Zacisnął usta, a na szyi nabrzmiały mu żyły, gdy cały się napiął.

– Przepraszam. – Wzdrygnęłam się.

– Tęsknię za tobą – powiedział cicho. – Próbuję zachowywać się w pracy profesjonalnie, ale nie mogę przestać o tobie myśleć.

– Byłeś trochę nabzdyczony. Ludzie porównują to z okresem tuż po Camille.

Zaśmiał się niewesoło.

– Nie ma porównania. To jest o wiele gorsze.

Skupiłam się na bandażowaniu jego ran.

– Cieszmy się, że nie pozwoliliśmy temu zajść za daleko.

– Ty z pewnością powinnaś się cieszyć. – Skinął głową. – Ja nie byłem taki mądry.

Opuściłam dłonie na kolana.

– O czym ty mówisz? Dwa tygodnie temu powiedziałeś, że nie potrafisz mnie kochać.

– Liis… czujesz coś do mnie?

– Wiesz, że tak.

– Kochasz mnie?

Wpatrywałam się w jego pełne desperacji oczy. Im więcej sekund mijało, tym bardziej beznadziejną miał minę.

Wypuściłam drżący oddech.

– Nie chcę być zakochana, Thomas.

Spojrzał na bandaże na swoich rękach, już upstrzone czerwonymi plamkami.

– Nie odpowiedziałaś na moje pytanie.

– Nie.

– Kłamiesz. Jak można mieć tak silną osobowość i tak się, kurna, bać?

– No i co z tego? – warknęłam. – Ty też byłbyś przestraszony, gdybym ci powiedziała, że wciąż jestem zakochana w Jacksonie, i byłbyś bardzo, ale to bardzo daleko od znanych ci, bezpiecznych emocji.

– To nie w porządku.

Uniosłam głowę.

– Nie muszę być w porządku wobec ciebie, Thomas. Muszę być w porządku wobec siebie. – Wstałam i cofnęłam się o krok w kierunku drzwi.

Pokręcił głową i zachichotał.

– Ty, Liis Lindy, z całą pewnością jesteś dla mnie karą.

Rozdział 22

LEPIEJ BYŁO ZEJŚĆ PO SCHODACH, niż zjeżdżać windą jedno piętro. Powlokłam się na piąte piętro, minęłam drzwi mojego mieszkania i przeszłam jeszcze parę kroków pod okno na końcu korytarza. Chodnik na rogu ulicy po drugiej stronie umazany był krwią, ale nikt tego nie zauważał. Przechodnie nie mieli pojęcia o przemocy, do której doszło zaledwie niecałą godzinę wcześniej w tym miejscu.

Jakaś para przystanęła metr od największej plamy, spierając się między sobą. Kobieta spojrzała w obie strony i przeszła przez ulicę, a ja rozpoznałam ją tuż przed tym, gdy zniknęła pod markizą przed naszym holem. Marks podążył za nią. Westchnęłam, wiedząc, że za chwilę oboje wyjdą z windy.

Podeszłam do moich drzwi, otworzyłam je i czekałam w progu. Rozbrzmiała melodyjka w windzie i w jej drzwiach ukazała się moja przyjaciółka, bardziej rozgniewana, niż kiedykolwiek ją widziałam.

Wyszła z windy, przystanęła gwałtownie i szturchnęła Marksa, gdy na nią wpadł.

– Wychodzisz? – zapytała mnie.

– Nie. Właśnie wracam do domu. – Przytrzymałam otwarte drzwi. – Wejdź.

Minęła mnie, a Marks przystanął, czekając na moje pozwolenie. Skinęłam głową, a on podążył za Val w stronę sofy.

Zamknęłam drzwi i odwróciłam się, splatając ramiona.

– Nie jestem w nastroju, by wysłuchiwać was obojga. Nie ogarniam nawet własnego szajsu. – Odsunęłam włosy z twarzy, podeszłam do krzesła, zgarnęłam złożoną narzutę i usiadłam, kładąc ją sobie na kolana.

– Zgadzasz się ze mną, prawda, Liis? – spytał Marks. – Musi go wywalić.

– On się nie wyniesie – odparła zirytowana Val.

– A więc ja go do tego zmuszę – warknął Marks.

Przewróciłam oczami.

– Daj spokój, Marks. Znasz prawo. Jest jej mężem. Jeśli przyjdą gliny, to ciebie poproszą, żebyś się wyniósł.

Marksowi chodziły szczęki. Spojrzał za moją kuchnię.

– Masz drugą łazienkę. Zaprosiłaś ją.

– Nie chce stracić swojego mieszkania – wyjaśniłam.

Oczy Val się rozszerzyły.

– Tak właśnie mu powiedziałam.

– Nie chcę, żebyś z nim mieszkała! To popieprzone! – burzył się Marks.

– Joel, pracuję nad tym – powiedziała Val. – Jeśli nie zechcesz czekać, zrozumiem.

– Co tu robicie? – Zmrużyłam oczy.

– Przyjechałem zabrać ją na kolację. – Marks westchnął. – Zrobił z tego wielką aferę. Zwykle czekam na nią przed domem, ale pomyślałem, że raz zachowam się jak pieprzony dżentelmen. Zrobił scenę. A na kogo wkurza się ona? Na mnie.

– Dlaczego to sobie robimy? – spytałam, zwracając się głównie do siebie.

– Jesteśmy dorośli. Miłość nas tak ogłupia.

– On mnie nie kocha – stwierdziła Val.

– Owszem, kocham – powiedział Marks, patrząc na nią.

Powoli odwróciła się w jego stronę.

– Naprawdę?

– Uganiałem się za tobą od miesięcy i wciąż to robię. Myślisz, że to dla mnie przelotny romans? Kocham cię.

Twarz jej się zmieniła. Wydęła dolną wargę.

– Ja też cię kocham.

Objęli się, a potem zaczęli się całować.

Podniosłam wzrok na sufit, rozważając, czyby się nie wściec.

– Przepraszam – zmitygowała się Val, poprawiając szminkę na ustach.

– Nie ma sprawy – powiedziałam z udawaną powagą.

– Powinniśmy się chyba już zbierać – odezwał się Marks. – Ledwie udało nam się zdobyć rezerwację. Nie chcę, żebyśmy jeździli po mieście i szukali przyzwoitego posiłku o wpół do dziesiątej w nocy.

Zmusiłam się do uśmiechu, podeszłam do drzwi i otworzyłam je na oścież.

– Przepraszam – szepnęła Val, gdy mnie mijała.

Pokręciłam głową.

– Nic się nie stało.

Zamknęłam drzwi, udałam się prosto do sypialni i padłam twarzą na łóżko.

Gdy patrzyłam na Val i Marksa, znalezienie rozwiązania wydawało się takie proste. Oni coś wymyślili, choć Val od ponad roku mieszkała z Sawyerem. Ja byłam nieszczęśliwa, mieszkając piętro pod Thomasem. Jednak nasze problemy wydawały się bardziej skomplikowane niż dzielenie mieszkania ze swoim byłym. Kochałam mężczyznę, którego nie mogłam kochać i który kochał kogoś innego, choć kochał mnie bardziej.

Miłość mogła mnie pocałować w dupę.

Nazajutrz rano odczułam ulgę, gdy nie spotkałam Thomasa w windzie. Mijały tygodnie i to zmartwienie stawało się wspomnieniem. Thomas pilnował, żeby przychodzić do pracy przede mną i zostawać w niej znacznie dłużej. Spotkania były krótkie i oschłe, a jeśli otrzymaliśmy jakieś zadanie, Val, Sawyer i ja nie znosiliśmy wracać do Constance z niczym.

Reszta oddziału piątego się nie wychylała, spoglądali tylko na mnie gniewnie, kiedy myśleli, że tego nie widzę. Dni się ciągnęły. Już samo przebywanie w sali oddziału było stresujące. Szybko zostałam najmniej lubianą przez wszystkich kierowniczką w budynku.

Minęło osiem dni z rzędu bez żadnych sprzeczek z Thomasem w Cutter’s, a potem kolejny tydzień.

Anthony dał mi numer znajomego, który znał kogoś przewożącego pojazdy. Kiedy tylko zadzwoniłam i wspomniałam o Anthonym, cena spadła o połowę.

W maju dostarczono mi moją camry i mogłam zwiedzić więcej miejsc w San Diego. Wybrałyśmy się z Val do zoo, poza tym zaczęłam systematycznie odwiedzać wszystkie plaże, zawsze sama. Stało się to jakby moim zwyczajem.

Wkrótce zakochałam się w tym mieście. Zastanawiałam się, czy nie wchodzi mi również w zwyczaj szybkie zabujanie. Ta myśl upadła po kilku wycieczkach z Val, kiedy zaczęłam rozumieć, że wszelkie kontakty z mężczyznami tylko mi przypominają, jak bardzo tęsknię za Thomasem.

W któryś upalny, parny sobotni wieczór wjechałam na parking Kansas City Barbeque i wsunęłam kluczyki do torebki. Nawet w letniej sukience czułam, jak pot kapie mi spod piersi na brzuch. Taki upał mógł złagodzić tylko ocean albo basen.

Miałam śliską skórę, włosy upięłam w luźny koczek na czubku głowy. Duszne powietrze przypomniało mi o pobycie na wyspie i musiałam zająć czymś myśli, żeby odciągnąć je od wspomnień.

Otworzyłam drzwi i zamarłam. Pierwszą rzeczą, na jaką padł mój wzrok, był Thomas stojący przed tarczą do rzutków z jakąś blondynką. Obejmował ją ramieniem, a drugą ręką próbował jej pomóc wycelować rzutek.

Gdy tylko nasze oczy się spotkały, odwróciłam się na pięcie i poszłam szybko do swojego samochodu. Ucieczce nie sprzyjały koturny. Zanim zdążyłam dotrzeć choćby do patio przed budynkiem, wpadłam na kogoś wychodzącego zza rogu i zachwiałam się na nogach.

Zanim upadłam na ziemię, pochwyciły mnie wielkie ręce.

– Czemu, u diabła, się tak śpieszysz? – spytał Marks, puszczając mnie, gdy odzyskałam równowagę.

– Przepraszam. Właśnie tu przyjechałam na późną kolację.

– Och – powiedział ze znaczącym uśmiechem. – Spotkałaś tu Maddoxa.

– Ja… – odchrząknęłam – mogę zjeść gdzieś indziej.

– Liis?! – zawołał Thomas z progu.

– Ona nie chce tu jeść, bo ty tu jesteś! – odkrzyknął Marks, ujmując mnie za bark.

Wszyscy biesiadujący na patio odwrócili się, by na mnie spojrzeć. Odepchnęłam rękę Marksa i uniosłam głowę.

– Odpieprz się.

Ruszyłam wściekła do samochodu.

– Spędzasz za dużo czasu z Val! – zawołał za mną Marks. Nie odwróciłam się, tylko sięgnęłam do torebki po klucze i nacisnęłam pilota.

Zanim zdążyłam otworzyć drzwi, znów poczułam na sobie czyjeś ręce.

– Liis – odezwał się Thomas, zdyszany po biegu przez parking.

Wyszarpnęłam ramię i gwałtownie otworzyłam drzwi.

– To tylko znajoma. Pracowała na stanowisku Constance u Polanskiego, kiedy był dowódcą – wyjaśnił.

– Nie musisz się tłumaczyć. – Pokręciłam głową. Włożył ręce w kieszenie.

– Owszem, muszę. Jesteś zła.

– Nie dlatego, że tego chcę. – Spojrzałam na niego. – Poradzę sobie. Jak na razie pasuje mi to wzajemne unikanie.

Thomas skinął głową.

– Przepraszam. Ostatnia rzecz, jaką chcę zrobić, to cię rozzłościć. I… – zawahał się – wyglądasz fantastycznie. Spotykałaś się z kimś?

Zrobiłam minę.

– Nie, nie spotykam się z nikim. Nie chodzę na randki. Nie randkuję – warknęłam. – Nie żebym oczekiwała, że ty też nie będziesz – dodałam, wskazując na restaurację.

Zaczęłam siadać za kierownicą, ale Thomas delikatnie przytrzymał mnie za ramię.

– Nie randkujemy – wyjaśnił. – Pomagałem jej tylko z rzutkami. Jest tam jej chłopak.

Spojrzałam na niego gniewnie i z powątpiewaniem.

– Świetnie. Muszę jechać. Nic nie jadłam.

– Zjedz tutaj – zaproponował i uśmiechnął się słabo z nadzieją. – Ciebie też mogę nauczyć, jak w to grać.

– Wolałabym nie być jedną z wielu. Dziękuję.

– Nie jesteś. Nigdy nie byłaś.

– Nie, tylko jedną z dwóch.

– Możesz w to wierzyć albo nie, Liis… ale byłaś tą jedyną. Nigdy nie było nikogo innego prócz ciebie.

Westchnęłam.

– Przepraszam. Nie powinnam o tym wspominać. Do zobaczenia w pracy w poniedziałek. Mamy rano spotkanie.

– Tak – powiedział i cofnął się o krok.

Wślizgnęłam się za kierownicę i wbiłam kluczyk w stacyjkę. Camry zamruczała delikatnie, a ja wycofałam i odjechałam, zostawiając Thomasa samego na parkingu.

Zatrzymałam się przy pierwszym oświetlonym szyldzie baru dla zmotoryzowanych, jaki zobaczyłam, i odczekałam w kolejce. Gdy tylko podano mi burgera, wprawdzie nie z Fuzzy’s, i małe frytki, przejechałam resztę drogi do domu.

Gdy zamknęłam drzwi auta, torebka z jedzeniem była już pomarszczona. Podeszłam do drzwi holu, dobita faktem, że mój genialny plan zajęcia czymś myśli nie wypalił.

– Hej! – zawołała Val z drugiej strony ulicy. Spojrzałam na nią, a ona mi pomachała. – Ależ z ciebie laska! Chodź ze mną do Cutter’s!

Uniosłam torebkę z jedzeniem.

– Kolacja? – spytała.

– Tak jakby! – odkrzyknęłam.

– Fuzzy’s?

– Nie!

– Ohyda! Alkohol będzie przyjemniejszy!

Westchnęłam i spojrzałam w obie strony, zanim przeszłam przez ulicę. Val mnie objęła, a potem jej uśmiech przygasł, gdy zauważyła moją minę.

– Co się stało?

– Pojechałam do KC Barbeque. Był tam Thomas z bardzo wysoką i ładną blondynką.

Val zasznurowała wargi.

– Jesteś od niej o wiele lepsza. Wszyscy wiedzą, że to skończona zdzira.

– Znasz ją? – zapytałam. – To asystentka Polanskiego.

– Och – mruknęła. – Nie, Allie jest przesłodka, ale będziemy udawać, że to zdzira.

– Allie? – jęknęłam i wypuściłam powietrze, jakby mnie to poraziło. To imię brzmiało zupełnie jak u idealnej dziewczyny, w której Thomas mógł się zakochać. – Od razu mnie zabij.

Otoczyła mnie ramieniem.

– Mam spluwę. Mogę, jeśli chcesz.

Oparłam głowę o jej ramię.

– Dobra z ciebie przyjaciółka.

– Wiem – odparła Val, prowadząc mnie do Cutter’s.

Rozdział 23

ZATRZYMAŁAM SIĘ PRZY BUDCE strażnika, posłałam agentowi Trevino wymuszony uśmiech, a potem skierowałam moją camry w stronę podziemnego parkingu. Już od weekendu byłam w podłym nastroju, a fakt, że dziś wypadał poniedziałek, w niczym nie pomagał.

Thomas miał rację. Nienawidziłam jeździć autostradą i to również mnie wkurzało. Znalazłam miejsce na parkingu i wrzuciłam bieg postojowy. Potem chwyciłam torebkę i brązową skórzaną torbę listonoszkę. Otworzyłam drzwi, wysiadłam i ujrzałam agenta Grove’a, który z trudem gramolił się ze swojego błękitnego sedana.

– Dzień dobry – powiedziałam.

Kiwnął tylko głową i skierowaliśmy się przed windę. Nacisnęłam guzik, starając się nie pokazać po sobie, jak bardzo stresuje mnie, że on stoi za mną.

Zakaszlał w dłoń, a ja wykorzystałam to jako pretekst, by spojrzeć za siebie, muskając się w swoje prawe ramię lśniącym końskim ogonem.

– Letnie przeziębienia są najgorsze – odezwałam się.

– Alergie – burknął, niemal do siebie.

Winda się otworzyła, wsiadłam, a za mną Grove. Jasnoniebieska koszula i za krótki krawat jeszcze bardziej podkreślały jego wydatny brzuch.

– Jak idą przesłuchania? – spytałam.

Sztywny wąsik Grove’a drgnął.

– Nieco za wcześnie, by wdawać się w pogaduszki, agentko Lindy.

Uniosłam brwi i odwróciłam się twarzą do drzwi, trzymając ręce przed sobą. Winda brzęknęła, zapowiadając siódme piętro, i wyszłam na korytarz. Zerknęłam za siebie na Grove’a, który mierzył mnie gniewnym wzrokiem, póki drzwi się nie zasunęły.

Gdy zbliżałam się do drzwi bezpieczeństwa, przyłączyła się do mnie Val.

– Otwórz drzwi, otwórz drzwi, otwórz…

– Nie skończyliśmy – powiedział Marks, krzywiąc się.

Val od razu włączyła uśmiech i odwróciła się.

– Jak na razie tak.

– Nie, wcale nie – obruszył się Marks z ogniem w błękitnych oczach.

Otworzyłam drzwi, a Val cofnęła się o krok.

– Ależ tak… czyli tak. – Kiedy drzwi zamknęły się Marksowi przed nosem, odwróciła się i ścisnęła mnie za ramię. – Dziękuję ci.

– O co tu chodziło?

Przewróciła oczami i wypuściła powietrze.

– Nadal chce, żebym się wyprowadziła ze swojego mieszkania.

– Cóż… ja też nie chciałabym, żeby mój chłopak mieszkał ze swoją żoną.

– Marks nie jest moim chłopakiem, a Sawyer nie jest moim mężem.

– O tym, co was łączy z Marksem, można by dyskutować, ale z całą pewnością wciąż jesteś żoną Sawyera. Nie podpisał jeszcze tych papierów?

– Nie! Wrócił którejś nocy do domu z Cutter’s i ględził bez końca, że Davies była błędem.

– Zaczekaj. Agentka Davies?

– Tak.

– Ale ty…

Val zmarszczyła nos, a kiedy dotarło do niej, o co mi chodziło, zeskoczyła z fotela.

– Nie! Fuj! Fuj! Nawet gdybym była lesbijką, stanowczo wolałabym męski typ niż lalunię. Agentka Davies wygląda, jakby odpadła w konkursie na sobowtóry Cher z całą tą… – zatoczyła palcem wokół twarzy – tapetą na twarzy.

– Czyli kiedy powiedziałaś, że masz doświadczenia i z Sawyerem, i z Davies, miałaś na myśli, że on cię z nią zdradził.

– Tak! – odparła, wciąż zniesmaczona. Opadła z powrotem na fotel, przysiadając na jego krawędzi.

– Jeśli będziesz chciała powiedzieć to komuś innemu, może powinnaś rozważyć jakieś wyjaśnienie.

Val zastanowiła się chwilę, a potem przymknęła oczy i się zgarbiła.

– Cholera.

– Nie zamierzasz przebaczyć Sawyerowi? – spytałam.

– Boże, nie.

– Co cię tam trzyma, Val? Wiem, że to twoje mieszkanie, ale to nie może być wszystko.

Uniosła ręce, a potem plasnęła nimi o uda.

– To wszystko.

– Kłamiesz.

– Patrzcie tylko – powiedziała, prostując się na fotelu i krzyżując ramiona – kto teraz szlifuje swoje umiejętności.

– Prędzej zdrowy rozsądek – odparowałam. – A teraz, jeśli zamierzasz być złą przyjaciółką, to sio. Mam coś do zrobienia. – Przerzuciłam papiery, udając, że straciłam zainteresowanie.

– Nie potrafię mu przebaczyć – wyznała cichym głosem. – Próbowałam. Potrafiłabym wybaczyć wszystko inne.

– Naprawdę?

Skinęła głową.

– Mówiłaś mu to?

Zaczęła obgryzać paznokcie.

– Raczej tak.

– Powinnaś mu powiedzieć, Val. Wciąż myśli, że ma szansę.

– Umawiam się z Marksem. Sawyer nadal uważa, że mi na nim zależy?

– Jesteś jego żoną.

– Masz rację. – Westchnęła. – Już pora. Ale ostrzegam cię, jeśli go przycisnę i nie ustąpi, może będziesz miała nową współlokatorkę.

– Pomogę ci się spakować. – Wzruszyłam ramionami.

Val wyszła z uśmiechem, a ja otworzyłam laptopa, wprowadziłam hasło i zaczęłam przewijać maile. Mój wzrok przykuły trzy wiadomości od Constance oznaczone jako pilne.

Skierowałam kursor myszki na pierwszego maila i kliknęłam.

Agentko Lindy,

dowódca Maddox prosi o spotkanie o 10:00. Proszę zarezerwować czas i mieć przy sobie akta swojej sprawy.

Constance

Otworzyłam drugi.

Agentko Lindy,

dowódca Maddox prosi, żeby przesunąć spotkanie na 9.00. Proszę się nie spóźnić i mieć przy sobie akta swojej sprawy.

Constance

Otworzyłam trzeci.

Agentko Lindy,

dowódca Maddox nalega, żeby stawiła się Pani w jego gabinecie, gdy tylko odbierze Pani tę wiadomość. Proszę mieć przy sobie akta swojej sprawy.

Constance

Spojrzałam na zegarek. Była dopiero ósma. Złapałam myszkę, kliknęłam w ostatnio utworzone dokumenty i wydrukowałam najnowsze tajne informacje, które zebrałam. Chwyciłam teczkę z aktami, wyrwałam papiery z drukarki i pobiegłam korytarzem.

– Cześć, Constance – powitałam ją, zdyszana. Podniosła na mnie z uśmiechem wzrok, trzepocąc długimi czarnymi rzęsami.

– Może teraz panią przyjąć.

– Dziękuję – szepnęłam, mijając ją.

Thomas siedział plecami do mnie, wpatrzony w cudowny widok za oknem swojego narożnego gabinetu.

– Agencie Maddox – zaczęłam, starając się, by mój głos zabrzmiał normalnie. – Przepraszam. Właśnie zobaczyłam maila… maile. Przyniosłam akta sprawy. Mam parę nowych…

– Proszę usiąść, Lindy.

Zamrugałam i zastosowałam się do polecenia. Na jego biurku nadal stały trzy tajemnicze zdjęcia w ramkach, ale środkowe leżało płasko odbitką do dołu.

– Nie mogę już kazać im dłużej czekać – powiedział Thomas. – Biuro inspektora generalnego chce aresztowania.

– Travisa?

Odwrócił się. Miał pod oczami fioletowe sińce. Wyglądał, jakby stracił na wadze.

– Nie, nie… Grove’a. Travis rozpocznie wkrótce szkolenie. Jeśli Grove usłyszy o nim od Benny’ego czy Tarou… cóż, i tak utkniemy w martwym punkcie. Constance wyśle do biura prokuratora generalnego wszystko, co masz. Sfingują napad z bronią na stacji benzynowej, z której często korzysta. Zostanie zastrzelony. Świadkowie zeznają, że został zamordowany. Wtedy Tarou i Benny pomyślą, że mają cholernego pecha, zamiast skończyć z działalnością i zniszczyć dowody, bo Grove został przyłapany i wszystkie ślady prowadzą do ich działalności przestępczej.

– Wygląda na udane posunięcie, proszę pana.

Thomas się skrzywił, usłyszawszy tę chłodną odpowiedź, a potem zasiadł za biurkiem. Przez bite dziesięć sekund trwaliśmy w niezręcznej ciszy, a potem wskazał nieznacznym gestem na drzwi.

– Dziękuję, agentko Lindy. To wszystko.

Skinęłam głową i wstałam. Podeszłam do drzwi, ale nie byłam w stanie wyjść. Wbrew sobie odwróciłam się, zwijając wolną rękę w pięść i mocno ściskając teczkę z aktami, żeby jej nie upuścić.

Thomas czytał pierwszą stronę ze stosu dokumentów, trzymając w jednej ręce marker, a w drugiej zatyczkę.

– Dba pan o siebie, proszę pana?

Zbladł.

– Czy ja… Słucham?

– Czy dba pan o siebie. Wydaje się pan zmęczony.

– Nic mi nie jest, Lindy. To wszystko.

Zacisnęłam zęby i postąpiłam o krok.

– Bo jeśli chcesz pogadać…

Opuścił dłonie na biurko.

– Nie chcę, a nawet gdyby tak było, byłabyś ostatnią osobą, z którą bym porozmawiał.

Skinęłam głową.

– Przepraszam, proszę pana.

– Przestań… mnie tak nazywać – nakazał, ściszając pod koniec głos.

Uniosłam ręce przed sobą.

– Czuję, że już nie wypada, żebym nazywała cię Thomasem.

– Może być „agent Maddox” albo „Maddox”. – Spuścił wzrok na dokument. – A teraz proszę… proszę, wyjdź, Lindy.

– Dlaczego mnie wezwałeś, skoro nie chcesz mnie widzieć? Mogłeś równie dobrze kazać zająć się tym Constance.

– Bo raz na jakiś czas, Liis, po prostu muszę zobaczyć twoją twarz. Muszę usłyszeć twój głos. Niektóre dni są dla mnie cięższe niż inne.

Przełknęłam ślinę i ruszyłam w stronę jego biurka. Zebrał się w sobie, czekając na mój ruch.

– Nie rób tego – poprosiłam. – Nie wpędzaj mnie w poczucie winy. Próbowałam nie… właśnie tego nie chciałam.

– Wiem. Biorę na siebie pełną odpowiedzialność.

– To nie moja wina.

– Właśnie to powiedziałem – odparł zmęczonym tonem.

– Sam się o to prosiłeś. Chciałeś, żeby uczucia do mnie zastąpiły twoje uczucia wobec Camille. Potrzebny był ci ktoś bliższy, żeby go obwinić, bo nie potrafiłeś obwiniać jej. Musiałeś się dogadać, bo ona wejdzie do twojej rodziny, a ja jestem tylko kimś z pracy… Kimś, kto, jak wiesz, pójdzie w swoją stronę.

Thomas wydawał się zbyt wyczerpany emocjonalnie, żeby się spierać.

– Chryste, Liis, naprawdę myślisz, że to zaplanowałem? Ile razy mam ci jeszcze powtarzać? Przy tym, co do ciebie czułem, przy tym, co nadal do ciebie czuję, uczucia do Camille tracą na znaczeniu.

Zakryłam twarz.

– Czuję, że brzmię jak zdarta płyta – stwierdziłam.

– Bo tak jest – odparł beznamiętnym tonem.

– Myślisz, że to dla mnie łatwe?

– Tak to wygląda.

– Ale tak nie jest. Myślałam… Nie żeby to teraz miało znaczenie, ale w tamten weekend miałam nadzieję, że uda mi się zmienić. Myślałam, że jako dwoje zranionych ludzi… gdybyśmy wystarczająco zainwestowali, gdybyśmy wystarczająco zaangażowali się uczuciowo, mogłoby nam się udać.

– Nie jesteśmy zranieni, Liis. Jesteśmy jak pasujące blizny.

Zamrugałam.

– Na neutralnym terytorium, które bardzo mi odpowiada, moglibyśmy oboje dostosować się do zmiennych, wiesz? Ale nie mogę zaprzepaszczać wszystkich swoich planów na przyszłość w nadziei, że któregoś dnia przestaniesz się smucić, że nie jesteś z nią. – Poczułam w oczach piekące łzy. – Gdybym miała oddać ci przyszłość, musiałbyś rozstać się z przeszłością. – Złapałam za leżące zdjęcie i podetknęłam je Thomasowi przed nos, zmuszając go, by na nie spojrzał. Oderwał wzrok od moich oczu i kiedy przyglądał się fotografii, na jego twarzy pojawił się lekki uśmiech.

Rozsierdzona odwróciłam ramkę i otworzyłam usta. Zobaczyłam siebie i Thomasa na czarno-białym zdjęciu, tym, które zrobiła nam Falyn w Saint Thomas. Przytulał mnie do siebie, całując w policzek, a ja się uśmiechałam, jakbym wierzyła w szczęśliwe zakończenie.

Podniosłam drugą fotografię i na nią spojrzałam. Przedstawiała wszystkich pięciu braci Maddoxów. Wzięłam kolejną i zobaczyłam jego rodziców.

– Kochałem ją pierwszą – powiedział Thomas. – Ale ty, Liis… jesteś ostatnią kobietą, jaką kiedykolwiek pokocham.

Przez moment stałam oniemiała, a potem wycofałam się w kierunku drzwi.

– Czy mogę… dostać z powrotem moje zdjęcia? – zapytał.

Uświadomiłam sobie, że zostawiłam na biurku teczkę, a zamiast tego odchodzę ze zdjęciami w rękach. Powoli podeszłam do niego. Wyciągnął dłoń, a ja oddałam ramki.

– Dam to Constance – oznajmiłam, podnosząc teczkę. Czułam się zdezorientowana. Odwróciłam się na pięcie i rzuciłam do ucieczki.

– Liis! – zawołał za mną.

Gdy tylko sforsowałam drzwi, niemal rzuciłam teczką w Constance.

– Miłego dnia, agentko Lindy – powiedziała, a jej głos poniósł się przez salę oddziału.

Wycofałam się do swojego gabinetu, usiadłam na fotelu i zakryłam twarz dłońmi. Zaraz potem wpadła z korytarza Val, a za nią wszedł Marks i zatrzasnął za sobą drzwi.

Podniosłam wzrok.

Val wycelowała palec w Marksa.

– Przestań! Nie możesz się za mną uganiać po całym budynku!

– Przestanę za tobą chodzić, jeśli zaczniesz mi udzielać jasnych odpowiedzi! – wrzasnął.

– Co, u diabła, się dziś ze wszystkimi dzieje?! Czy całe biuro powariowało?! – krzyknęłam.

– Już udzieliłam ci odpowiedzi! – odparowała Val, nie zwracając na mnie uwagi. – Powiedziałam ci, że porozmawiam z nim dziś wieczorem!

Sawyer wetknął głowę do środka, jednocześnie cicho pukając.

– Szefowo?

– Wynoś się! – wrzasnęliśmy wszyscy jednogłośnie.

– W porządku – powiedział i umknął w pośpiechu.

– A potem co? – spytał Marks.

– Jeśli się nie wyprowadzi, ja to zrobię – oznajmiła Val, z trudem wyduszając z siebie każde słowo.

– Dzięki Bogu! – zawołał Marks do niewidzialnej widowni, wycelowując wszystkie palce w kierunku Val. – Wreszcie pieprzona jasna odpowiedź!

Do środka wpadł Thomas.

– O co, do cholery, chodzi z tymi krzykami?

Zakryłam ponownie twarz.

– Nic ci nie jest, Liis? Co jej się stało, Val? Nic jej nie jest? – wypytywał Thomas.

Marks odezwał się pierwszy:

– Przepraszam, proszę pana. Jak tam… wszystko dobrze, Lindy?

– Nic mi nie jest! – wrzasnęłam. – Chcę tylko, żebyście, dzieciuchy, spieprzali z mojego gabinetu!

Wszyscy troje zamarli, gapiąc się na mnie z niedowierzaniem.

– Wynocha! – ponagliłam.

Val i Marks wyszli pierwsi, a potem, z pewnym ociąganiem, opuścił mnie Thomas, zamykając za sobą drzwi.

Reszta oddziału piątego wpatrywała się we mnie przez szklaną ścianę. Podeszłam do szyby, pokazałam im wszystkim oba środkowe palce, rzuciłam parę mocnych słów po japońsku, a potem zaciągnęłam żaluzje.

Rozdział 24

POPRAWIŁAM KOMÓRKĘ MIĘDZY POLICZKIEM a ramieniem, jednocześnie próbując gotować.

– Poczekaj, mamo. Sekundkę – powiedziałam i położyłam telefon na szafce.

– Wiesz, jak nienawidzę mówić przez głośnik. – Jej głos rozniósł się wśród zapachu przypraw. – Liis, zabierz mnie z tego głośnika.

– Tylko ja tu jestem, mamo. Nikt inny cię nie usłyszy. Potrzebuję obu rąk.

– Przynajmniej dla siebie gotujesz i nie jesz co wieczór tych przetworzonych trucizn. Przytyłaś trochę?

– Prawdę mówiąc, straciłam parę kilo – odparłam, uśmiechając się, chociaż nie mogła mnie zobaczyć.

– Mam nadzieję, że nie za wiele – burknęła.

– Mamo, ty nigdy nie jesteś zadowolona. – Roześmiałam się.

– Po prostu tęsknię za tobą. Kiedy przyjedziesz do domu? Nie będziesz czekać aż do świąt, prawda? Co gotujesz? Coś dobrego?

Dodałam brokuły, marchewkę i wodę do gorącego oleju rzepakowego, a gdy zaskwierczały, przemieszałam je w rondlu.

– Ja też za tobą tęsknię. Nie wiem. Spojrzę do terminarza. Kurczak z warzywami po chińsku i miejmy nadzieję, że wyjdzie super.

– Rozmieszałaś sos? Musisz go najpierw rozmieszać, wiesz, żeby się połączył i przegryzł.

– Tak, mamo. Stoi na blacie obok mnie.

– Dodałaś do niego coś jeszcze? Dobry jest taki, jaki robię ja.

– Nie, mamo, niczego nie dodawałam. – Zachichotałam. – To twój sos.

– Czemu jesz tak późno?

– Tu mam czas Zachodniego Wybrzeża.

– I tak jest tam dziewiąta. Nie powinnaś jadać tak późno.

– Pracuję do późna – wyjaśniłam z uśmiechem.

– Nie dokładają ci tam roboty w pracy, prawda?

– Sama sobie dokładam, ale tak lubię, wiesz o tym.

– Nie chodzisz sama po nocy, co?

– Chodzę! – zażartowałam. – W samej bieliźnie!

– Liis! – zbeształa mnie.

Roześmiałam się głośno i było to świetne uczucie. Wydało mi się, jakbym nie uśmiechała się od długiego czasu.

– Liis? – zapytała z troską w głosie.

– Jestem.

– Tęsknisz za domem?

– Tylko za wami. Pozdrów tatę.

– Patrick? Patrick! Liis cię pozdrawia.

Dosłyszałam ojca gdzieś z pokoju.

– Cześć, kochanie! Tęsknię! Bądź grzeczna!

– Zaczął w tym tygodniu brać te pigułki z tranem. Ma po nich wzdęcia – wyznała.

Usłyszałam w jej głosie niezadowolenie i znów się roześmiałam.

– Tęsknię za wami obojgiem. Do usłyszenia, mamo.

Nacisnęłam przycisk końca rozmowy małym palcem, po czym dodałam do rondla kurczaka i kapustę. Miałam jeszcze dorzucić strączki groszku i sos, ale ktoś zapukał do drzwi. Odczekałam, bo pomyślałam, że się przesłyszałam, ale pukanie się powtórzyło, tym razem głośniej.

– O nie. O kurczę – powiedziałam do siebie, zmniejszając ogień prawie do zera.

Wytarłam ręce w ścierkę i podbiegłam do drzwi. Wyjrzałam przez judasz, po czym zaczęłam się szamotać z łańcuchem i zasuwą, szarpiąc za nie jak jakaś wariatka.

– Thomas – szepnęłam, nie mogąc ukryć szoku.

Stał przede mną w zwykłym białym podkoszulku i sportowych szortach. Był na bosaka, jakby nie miał nawet czasu włożyć butów.

Zaczął coś mówić, ale się rozmyślił.

– Co tu robisz? – spytałam.

– Ładnie pachnie – powiedział, pociągając nosem.

– Tak. – Odwróciłam się w stronę kuchni. – Chińszczyzna. Mam jej dużo, jeśli jesteś głodny.

– Jesteś sama? – rzucił, zaglądając mi za ramię. Zachichotałam.

– Oczywiście, że jestem sama. Kto jeszcze miałby tu być? Wpatrywał się we mnie przez chwilkę.

– Masz na sobie moją bluzę.

Popatrzyłam na nią.

– Och. Chcesz ją z powrotem?

– Nie. – Pokręcił głową. – Nic z tych rzeczy. Po prostu nie przypuszczałem, że ciągle ją nosisz.

– Noszę ją często. Czasami dzięki niej lepiej się czuję.

– Ja… hm… musiałem z tobą porozmawiać. Całe biuro gada o twoim wybuchu.

– Tylko moim? To ja jestem ta emocjonalna, bo jestem kobietą. Typowe – mruknęłam.

– Liis, krzyczałaś po japońsku. Wszyscy już wiedzą.

Zbladłam.

– Przepraszam. Byłam zła i… Cholera.

– Agent prowadzący dał zielone światło na wdrożenie planu usunięcia Grove’a.

– To dobrze. – Oplotłam ramionami brzuch, czując się bezbronna.

– Ale go nie znaleźli.

– Co? A co z Sawyerem? Myślałam, że jest mistrzem inwigilacji. Nie ma go na oku?

– Sawyer gdzieś tam jest i szuka teraz Grove’a. Nie przejmuj się. Znajdzie go. Czy… czy chcesz, żebym u ciebie został?

Spojrzałam na niego. Błagał mnie wzrokiem, żebym powiedziała „tak”. Chciałam, żeby tu był, ale to by oznaczało tylko długie rozmowy prowadzące do sprzeczek, a oboje byliśmy zmęczeni walką.

Pokręciłam głową.

– Nie, dam sobie radę.

Twarz mu złagodniała. Postąpił krok, uniósł ręce i ujął moją twarz. Wpatrzył mi się w oczy, a w jego własnych, orzechowozielonych, kłębił się wewnętrzny konflikt.

– Pieprzyć to – powiedział. Nachylił się i dotknął ustami moich warg.

Upuściłam ścierkę i chwyciłam jego T-shirt, zaciskając dłonie, ale wcale nie śpieszył się z odejściem. Powoli mnie smakował, czując, jak stapia się ciepło naszych ust. Jego wargi były pewne i władcze, ale ustąpiły, gdy przycisnęłam do nich usta. Właśnie kiedy pomyślałam, że chyba się ode mnie oderwie, otoczył mnie ramionami.

Całował mnie, jakby pragnął mnie od wieków, a jednocześnie jakby to było pożegnanie. W słodkim, miękkim pocałunku kryły się: tęsknota, smutek i gniew, splątane, ale kontrolowane. Kiedy w końcu mnie puścił, nachyliłam się do przodu, pragnąc więcej.

Zamrugał parę razy.

– Starałem się tego nie robić. Przepraszam.

A potem odszedł.

– Nie, nic… nie szkodzi – powiedziałam do pustego korytarza.

Zamknęłam drzwi i oparłam się o nie, wciąż czując jego smak. Tam, gdzie stałam, ciągle unosił się jego zapach. Po raz pierwszy, odkąd się tu wprowadziłam, to mieszkanie nie wydawało mi się sanktuarium czy przejawem mojej niezależności. Było po prostu puste. Chińszczyzna nie pachniała tak smacznie jak parę minut wcześniej. Spojrzałam na dziewczyny na obrazie Takato, przypominając sobie, że Thomas pomógł mi je wieszać – ale nawet one nie potrafiły mi poprawić humoru.

Gniewnie podeszłam do płyty kuchennej, wyłączyłam ją i złapałam torebkę i klucze.

Miałam wrażenie, że winda zjeżdża niezwykle wolno, aż podskakiwałam z niecierpliwości. Musiałam wyjść z budynku, oddalić się od mieszkania Thomasa. Zapragnęłam siedzieć przed Anthonym z manhattanem w ręce, zapominając o Grovie i Thomasie i o tym, czego sobie odmawiałam.

Rozejrzałam się i przeszłam przez ulicę długim krokiem, ale ledwie dotarłam do chodnika, jakaś wielka dłoń ujęła mnie za ramię, zatrzymując w miejscu.

– Dokąd, u licha, się wybierasz? – spytał Thomas.

Wyrwałam mu rękę i odepchnęłam go. Ledwie drgnął, ale i tak zakryłam usta, a potem przyłożyłam dłonie do piersi.

– O Boże! Przepraszam! To była odruchowa reakcja.

Zmarszczył brwi.

– Nie możesz sobie teraz spacerować sama, Liis, póki nie namierzymy Grove’a.

Na rogu ulicy, trzy metry od nas, stała jakaś para, czekając na zmianę świateł. Poza nimi byliśmy sami.

Odetchnęłam z ulgą, ale serce wciąż mi waliło.

– Nie możesz tak chwytać znienacka ludzi – odparowałam. – Masz szczęście, że nie skończyłeś jak pijany Joe.

Twarz powoli rozpromieniła mu się w szerokim uśmiechu.

– Przepraszam. Usłyszałem, jak trzasnęły drzwi u ciebie, i martwiłem się, że się narażasz, wychodząc z mojego powodu.

– Możliwe – odparłam zawstydzona.

Thomas zebrał siły, jakby ubolewał nad tym, co miał zaraz powiedzieć.

– Nie próbuję cię unieszczęśliwić. Można by powiedzieć, że wystarczająco mnie zajmuje robienie to sobie samemu.

Zrzedła mi mina.

– Nie chcę, żebyś był nieszczęśliwy. Ale tak wyglądasz: nieszczęśliwie.

– A więc… – Wyciągnął do mnie ręce. – Zawróćmy. Możemy pogadać o tym całym wieczorze, jeśli chcesz. Wyjaśnię ci to tyle razy, ile będziesz chciała. Możemy ustalić jakieś podstawowe zasady. Wcześniej zbyt mocno naciskałem. Teraz to widzę. Możemy zwolnić. Możemy pójść na kompromis.

Nigdy w życiu niczego tak nie pragnęłam.

– Nie.

– Nie? – spytał zdruzgotany. – Dlaczego?

Oczy mi się zaszkliły, spuściłam wzrok, a łzy spłynęły mi po policzkach.

– Bo tak strasznie tego chcę i to mnie tak bardzo przeraża.

Zaskoczył mnie ten nagły poryw emocji, ale w Thomasie coś pękło.

– Spójrz na mnie, kochanie – powiedział i delikatnie uniósł kciukiem moją brodę, aż nasze oczy się spotkały. – Nie może być nam gorzej razem, niż jest osobno.

– Ale jesteśmy w impasie. Przerabiamy wciąż od nowa ten sam spór. Musimy po prostu z tym skończyć.

Thomas pokręcił głową.

– Wciąż próbujesz skończyć z Camille – myślałam na głos – i to może trochę potrwać, ale to możliwe. I nikt nie dostaje wszystkiego, czego chce, prawda?

– Ja nie tylko cię chcę, Liis. Ja cię potrzebuję. To nie minie.

Chwycił za boki mojej bluzki i dotknął czołem mojego czoła. Pachniał tak pięknie, piżmowo i świeżo. Już sam lekki dotyk jego palców na moim ubraniu sprawił, że zapragnęłam się z nim stopić.

Wpatrywałam się w jego oczy, niezdolna wymówić słowa.

– Chcesz, żebym powiedział, że ona już mnie nie obchodzi? Ona już mnie nie obchodzi – oznajmił; w każdym kolejnym słowie słychać było coraz większą desperację.

Pokręciłam głową i rzuciłam okiem na ciemną ulicę.

– Nie chcę, żebyś tylko to powiedział. Chcę, żeby to była prawda.

– Liis. – Odczekał, aż na niego spojrzę. – Proszę, uwierz mi. Rzeczywiście kochałem kogoś wcześniej, ale nigdy nie kochałem nikogo tak, jak kocham ciebie.

Wtuliłam się w niego, pozwalając, by mnie objął. Zdobyłam się na odpuszczenie samej sobie, oddanie kontroli tym tajemniczym siłom, które doprowadziły nas do tego miejsca. Miałam dwie możliwości. Mogłam odejść od Thomasa i jakoś znosić cierpienie, jakie odczuwałam każdego dnia z dala od niego, albo mogłam podjąć ogromne ryzyko i zaufać, bez żadnych przewidywań, kalkulacji czy pewności.

Thomas mnie kochał. Potrzebował mnie. Może nie byłam pierwszą kobietą, którą kochał, i może taka miłość, jaką odczuwali Maddoxowie, trwała wiecznie, ale ja też go potrzebowałam. Nie byłam tą pierwszą, ale miałam być ostatnia. Nie byłam przez to nagrodą pocieszenia, ale kobietą, z którą chciał spędzić resztę życia.

Po ciemnej ulicy rozniósł się echem jakiś głośny trzask. Cegła za mną rozprysnęła się we wszystkich kierunkach na drobne kawałki.

Odwróciłam się, podniosłam wzrok i zobaczyłam niewielką chmurę pyłu unoszącą się w powietrzu nad moim lewym ramieniem oraz dziurę w cegle.

– Co, do cholery? – spytał Thomas. Zlustrował wszystkie okna nad naszymi głowami, a potem zatrzymał spojrzenie na pustej ulicy między nami a naszym budynkiem.

Przez jezdnię maszerował zamaszystym krokiem Grove z ramieniem wyciągniętym przed siebie, trzymając w drżącej ręce służbowy pistolet. Thomas przyjął obronną postawę, zasłaniając mnie swoim ciałem.

Grove przystanął. Dzieliło go od nas tylko jakieś dwadzieścia metrów i równolegle zaparkowany samochód.

– Widziałem, jak wybiegłeś od siebie, żeby dogonić agentkę Lindy. Na bosaka. Wątpię, czy pomyślałeś, żeby zabrać broń. Schowałeś ją do szortów, zanim wyszedłeś?

Jak na pękatego, niskiego człowieczka o niemiłym wyglądzie był strasznie protekcjonalny.

Poruszył wąsikami i uśmiechnął się, odsłaniając garnitur psujących się zębów. To była prawda. Zło zżerało ludzi od środka.

– Sprzedałaś mnie, Lindy – wycedził.

– To byłem ja – powiedział Thomas, powoli zginając łokcie i unosząc ręce. – Sprowadziłem ją tutaj, bo miałem podejrzenia co do twoich informacji.

Zza rogu wyszli dwaj mężczyźni i zamarli.

– O cholera! – rzucił jeden z nich, po czym obaj obrócili się i uciekli tam, skąd przyszli.

Powoli sięgnęłam do torebki, wykorzystując Thomasa jako osłonę, by ukryć ten ruch.

Pistolet Grove’a wypalił i Thomas drgnął. Spuścił wzrok i przyłożył dłoń z prawej strony podbrzusza.

– Thomas?! – krzyknęłam.

Stęknął, ale nie ruszył się z miejsca.

– Nie wyjdziesz z tego cało – powiedział napiętym głosem. – Ci ludzie wzywają teraz policję. Ale możesz to przerwać. Podaj nam informacje, jakie masz o yakuzie.

Grove’owi zaszkliły się oczy.

– I tak już jestem trupem. Głupia suka – syknął, wymierzając znów pistolet.

Uniosłam rękę między ramieniem Thomasa i jego tułowiem i wystrzeliłam z mojej broni. Grove padł na kolana, czerwona plama zaciemniła przednią kieszeń jego białej koszuli. Runął na bok, a potem Thomas odwrócił się i stęknął.

– To coś poważnego? – spytałam, szamocząc się z jego koszulą, żeby ją podciągnąć.

Z rany płynęła krew, tryskając ciemnym szkarłatem z każdym uderzeniem jego serca.

– Kurwa – zaklął przez zęby.

Wsunęłam broń z tyłu za dżinsy, a Thomas zdjął koszulę. Zwinął ją i przycisnął do rany.

– Powinieneś się położyć. To spowolni krwawienie – poradziłam, wybierając na komórce numer dziewięćset jedenaście.

Zza rogu wyjrzeli ci sami mężczyźni co wcześniej i gdy tylko zobaczyli, że jest bezpiecznie, podeszli do nas.

– Jesteś cały, stary? – spytał jeden z nich. – Wezwaliśmy gliny. Są już w drodze.

Rozłączyłam się.

– Przyjęli wezwanie. Już jadą – oznajmiłam.

Jak na zawołanie zaledwie parę przecznic od nas zawyły syreny. Uśmiechnęłam się do Thomasa.

– Wyliżesz się z tego, jasne?

– Pewnie – odparł napiętym głosem. – W końcu cię odzyskałem. Jedna kula tego nie spieprzy.

– Proszę – powiedział drugi mężczyzna, zdejmując swoją koszulę. – Możesz być w szoku, koleś.

Thomas postąpił o krok i sięgnął po ubranie, a ja kątem oka dostrzegłam, że Grove unosi pistolet i wycelowuje go prosto we mnie.

– Cholera! – wrzasnął jeden z mężczyzn.

Zanim zdążyłam zareagować, Thomas skoczył przede mnie, zasłaniając mnie ciałem. Patrzyliśmy na siebie, kiedy rozległ się wystrzał i Thomas znowu drgnął.

– Znowu leży! Chyba nie żyje! – powiedział jeden z mężczyzn, wskazując na Grove’a.

Wyjrzałam zza Thomasa i zobaczyłam, że dwaj mężczyźni ostrożnie zbliżają się do Grove’a, a potem jeden kopniakiem odtrącił jego pistolet.

– Nie oddycha!

Thomas upadł na kolana ze zszokowaną miną, a potem przewrócił się na bok. Uderzył głową o chodnik z głośnym łomotem.

– Thomas?! – wykrzyknęłam. – Thomas! – W moich oczach wezbrały łzy i przesłoniły mi widok.

Zbadałam go dłońmi. Miał ranę po kuli na dole pleców, jakieś osiem centymetrów od kręgosłupa. Sączyła się z niej krew i spływała na chodnik.

Thomas coś szepnął. Pochyliłam się, by go dosłyszeć.

– Co?

– Rana przestrzałowa – szepnął.

Przewróciłam go na plecy, żeby obejrzeć go z przodu. Miał dwie rany postrzałowe, po obu stronach podbrzusza. Jedna była po prawej stronie, po tym, jak Grove pierwszy raz do niego strzelił, a druga – po przeciwnej.

– Ta jest czysta – powiedziałam. – Kula przeszła na wylot.

Zamilkłam. Rana przestrzałowa.

W brzuchu rozgorzał mi ból. Spuściłam wzrok. Na mojej bluzce rozpościerała się czerwona plama. Kula przeszła przez Thomasa i utkwiła we mnie. Szarpnęłam bluzkę i podciągnęłam ją, odsłaniając krew sączącą się bez przerwy z dziurki z prawej strony klatki piersiowej, tuż pod żebrami.

Wzrok miałam zamazany nie z powodu łez, ale przez utratę krwi. Osunęłam się obok Thomasa, wciąż uciskając jego ranę jedną ręką, a moją ranę – drugą.

Syreny wydawały się oddalać, zamiast zbliżać. Świat zaczął mi wirować przed oczami. Upadłam na brzuch.

– Liis – powiedział Thomas, odwracając się na plecy, żeby na mnie spojrzeć. Był blady i spocony. – Zostań ze mną, kochanie. Już jadą.

Miło było czuć przy policzku zimny chodnik. Zwalił się na mnie jakiś ciężar, wyczerpanie, jakiego nigdy jeszcze nie czułam.

– Kocham cię – wyszeptałam resztkami sił.

Z kącika oka spłynęła mi łza, przetoczyła się przez grzbiet nosa, skapnęła na nasze betonowe łoże i zmieszała się z czerwonym rozlewiskiem pod nami.

Thomas wypuścił T-shirt i wyciągnął do mnie osłabłą rękę. Oczy mu się szkliły.

– Kocham cię – szepnął.

Nie mogłam się poruszyć, ale poczułam, że jego palce dotykają moich i splatają się z nimi.

– Wytrzymaj – powiedział i zmarszczył brwi. – Liis?

Chciałam rozmawiać, zamrugać, zrobić cokolwiek, by rozwiać jego obawy, ale niczym nie mogłam ruszyć. Dostrzegłam panikę w jego oczach, gdy życie ze mnie ulatywało, ale byłam bezradna.

– Liis! – krzyknął słabo.

Pociemniało mi przed oczami, a potem mrok pochłonął mnie bez reszty. Zapadłam się w nicość, cichą samotność, w której mogłam odpocząć i spokojnie poleżeć.

A potem świat eksplodował – jaskrawe światła, polecenia, pikanie w moich uszach i szczypanie na rękach i ramionach.

Obce głosy wołały mnie po imieniu. Zamrugałam.

– Thomas? – Głos miałam stłumiony przez maskę tlenową na nosie i ustach.

– Ocknęła się! – powiedziała jakaś kobieta stojąca obok. Betonowe łoże pode mną zastąpił twardy materac. Salka, w której się znajdowałam, była biała, przez co punktowe światło nad głową wydawało się o wiele ostrzejsze.

Usłyszałam wyjaśnienia na temat mojego ciśnienia krwi, tętna i poziomu natlenienia, ale nic o moim sąsiedzie, partnerze, mężczyźnie, którego kochałam.

– Liis? – Jakaś kobieta stojąca nade mną zasłaniała mi światło. Uśmiechnęła się. – Witaj z powrotem.

Z wysiłkiem poruszyłam wargami, chcąc coś powiedzieć. Kobieta odgarnęła mi włosy z twarzy, wciąż ściskając worek przymocowany do mojej maski tlenowej, aż syczało mi obok ucha. Wskazała skinięciem głowy za siebie, jakby potrafiła mi czytać w myślach.

– Jest na bloku operacyjnym. Ma się świetnie. Chirurg mówi, że będzie z nim dobrze.

Przymknęłam oczy, a łzy ściekły mi po skroniach do uszu.

– W poczekalni są twoi przyjaciele: Val, Charlie i Joel.

Podniosłam na nią wzrok i zmarszczyłam brwi. W końcu dotarło do mnie, że Charlie i Joel to Sawyer i Marks.

– Susan właśnie wyszła, żeby dać im znać, że twój stan jest stabilny. Za jakiś czas będą mogli cię odwiedzić. Spróbuj odpocząć.

Wymamrotałam parę słów stłumionym głosem.

– Słucham? – spytała, unosząc mi maskę.

– Nie zadzwoniła pani do rodziny, prawda? – Zaskoczyło mnie to, jak słabo zabrzmiał mój głos.

– Nie, chyba że o to poprosisz.

Pokręciłam głową, a ona sięgnęła przez łóżko i nałożyła mi na nos i usta lżejszą maskę. Ze środka dobiegł syk.

– Oddychaj głęboko – poleciła, usuwając mi się z pola widzenia i regulując otaczający mnie sprzęt. – Potem będziesz musiała przenieść się na piętro, ale lekarz chce, żeby najpierw poprawiły ci się wyniki.

Rozejrzałam się, półprzytomna. Zamrugałam parę razy, niemal w zwolnionym tempie. Ciało znów zaczęło mi ciążyć i na moment odpłynęłam, ale zaraz ocknęłam się gwałtownie.

– Hej! – odezwała się Val, zeskakując z krzesła.

Byłam w innej salce. W tej na ścianach wisiały obrazy bukietów kwiatów.

– Gdzie jest Thomas? – zapytałam, czując się, jakbym przełykała żwir.

Val uśmiechnęła się i wskazała na coś skinięciem głowy. Spojrzałam tam i zobaczyłam śpiącego twardo Thomasa. Obniżono poręcze i zsunięto razem nasze szpitalne łóżka. Thomas przykrywał ręką moją dłoń.

– Musiał pociągnąć za wiele sznurków, żeby tak się stało – wytłumaczyła. – Dobrze się czujesz?

Uśmiechnęłam się do niej, ale twarz pociemniała jej z niepokoju.

– Jeszcze nie wiem. – Skrzywiłam się.

Val podniosła urządzenie przywoławcze i je nacisnęła.

– W czym mogę pomóc? – odezwał się czyjś nosowy głos. Ktoś ściszył głośność tak bardzo, że ledwie słyszałam. Val przybliżyła do ust plastikowy pilot i szepnęła:

– Ocknęła się.

– Powiadomię pielęgniarkę.

Val delikatnie pogłaskała mnie po kolanie.

– Zaraz przyjdzie Stephanie z twoimi lekami przeciwbólowymi. Jest super. Chyba jest zakochana w Thomasie.

– Jak wszyscy? – odezwał się Sawyer z ciemnego kąta.

– Cześć, Charlie – powitałam go, nieco podnosząc oparcie łóżka pilotem.

Siedzieli z Marksem po przeciwnych stronach salki. Sawyer zmarszczył brwi.

– W ciągu ostatniej doby już raz kipnęłaś. Nie zmuszaj mnie, żebym znów cię zabił.

Zachichotałam, ale zaraz wstrzymałam oddech.

– Cholera, to boli. Nawet sobie nie wyobrażam, jak muszą boleć dwie rany postrzałowe. Thomas pewnie nie będzie w stanie się ruszyć, kiedy się obudzi. – Spojrzałam na niego i ścisnęłam go za rękę.

Zamrugał.

– Dzień dobry, słonko – powitał go Marks.

Thomas od razu spojrzał na lewo. Rysy mu złagodniały, a na twarz wypłynął szeroki, pełen zmęczenia uśmiech.

– Cześć. – Przyciągnął moją rękę do ust i pocałował mnie w knykcie. Ułożył wygodnie policzek na poduszce.

– Cześć.

– Myślałem, że cię straciłem.

– Nie. – Zmarszczyłam nos. Sawyer wstał.

– Spadam. Cieszę się, że oboje macie się dobrze. Do zobaczenia w pracy. – Podszedł do mnie, pocałował mnie we włosy, a potem wyszedł wolnym krokiem.

– Pa – powiedziałam.

– Obiecał podpisać te papiery. – Val się uśmiechnęła.

– Naprawdę? – spytałam zaskoczona.

Marks prychnął.

– Pod warunkiem że zatrzyma mieszkanie.

Spojrzałam na Val. Wzruszyła ramionami.

– Mam nadzieję, że nie żartowałaś, kiedy mówiłaś, że chcesz mieć współlokatorkę.

– To i tak tylko tymczasowe – włączył się Marks. – Zamierzam ją namówić, żeby wprowadziła się do mnie.

– Odpieprz się – warknęła. Spojrzała na mnie z uśmiechem. – Ty skup się tylko na zdrowieniu. Ja się wszystkim zajmę. I tak doskonale się to zgrało w czasie. Potrzebujesz kogoś, kto by ci pomógł w gotowaniu i porządkach.

Marks spojrzał na Thomasa.

– Masz przesrane, stary.

– Ja też mogę się wprowadzić? – zażartował Thomas.

Wstrzymał oddech i ułożył się wygodniej.

Val skinęła na Marksa.

– Powinniśmy już iść. Dajmy im odpocząć.

Marks przytaknął, wstał i poklepał poręcz u nóg Thomasa.

– Trzymaj się, koleś. Na razie przejmiemy twoje obowiązki.

– Obawiałem się, że to powiesz – odparł Thomas.

Marks wyciągnął rękę do Val, a ona ją ujęła i wyszli razem na korytarz.

– Co z Grove’em? – spytałam Thomasa. – Jakieś nowe wieści?

Skinął głową.

– Marks mówił, że się tym zajmą, utrzymają to na tych samych zasadach, jako nieudany napad.

– Co ze świadkami?

– Już się tym zajęto. Benny nie ma pojęcia, że Travis wkrótce zapuka do jego drzwi, a Tarou pomyśli po prostu, że nici z jego infiltracji. Śledztwo można prowadzić dalej zgodnie z planem.

Kiwnęłam głową. Thomas potarł mój kciuk swoim, a ja spojrzałam na jego ręce.

– Mam nadzieję, że tak jest dobrze – powiedział.

– Lepiej niż dobrze.

– Wiesz, co to oznacza, prawda?

Pokręciłam głową.

– Pasujące blizny.

Na moją twarz wypłynął szeroki uśmiech.

Thomas przyłożył moją dłoń do policzka i pocałował mnie w nadgarstek. Powoli opuścił nasze ręce na materac, umościł się i odprężył, upewniwszy się, że będzie mógł mnie widzieć, póki nie zaśnie.

Potrzebował mnie. Uszczęśliwiał mnie i doprowadzał do szaleństwa. I miał rację: tylko bycie razem miało sens. Nie chciałam rozmyślać nad tym, co się stanie potem, analizować prawdopodobieństwa czy logistyki udanego związku, starać się kontrolować, czy nie odczuwam zbyt wiele. W końcu odnalazłam taką miłość, dla której warto było zaryzykować złamane serce.

Musieliśmy się odnaleźć, by wreszcie zrozumieć, że miłości nie da się kontrolować. Przewidywania, przypuszczenia i absolutne prawdy to iluzja. Moja miłość do niego była nieprzewidywalna, nieokiełznana i zniewalająca, ale… to była miłość. I tylko ona się liczyła.

Epilog

CHOCIAŻ MINĘŁY CAŁE LATA, od kiedy moje mieszkanie zagracały na wpół rozpakowane pudła, ten uporządkowany chaos wciąż wywoływał uśmiech na mojej twarzy. Wspomnienia o wprowadzeniu się do mojego pierwszego mieszkania w San Diego – nawet pierwsze pełne zmian miesiące – były miłe i złagodziły stres szkolenia na stanowisku świeżo upieczonej analityczki wywiadu w NCAVC w Quantico.

Zaczęłam się ubiegać o swoją wymarzoną pracę ledwie pół roku wcześniej. Trzy miesiące później zostałam przeniesiona. Teraz miałam na sobie szlafrok i grube skarpetki i rozpakowywałam letnie sukienki, które bym nosiła, gdybym wciąż była w Kalifornii. Musiałam się zmuszać, żeby nie włączyć ogrzewania – znowu – i wiedziałam, że będę się trzymać blisko płonącego kominka w sypialni.

Rozwiązałam pasek, tak że szlafrok się rozchylił, a potem podciągnęłam moją wrzosowoszarą bluzę FBI, opuściłam rękę i wyczułam grubą kolistą bliznę pod żebrami. Zagojona rana przypominała mi o Thomasie. Pomagała mi udawać, że jest blisko, kiedy tak nie było. Nasze pasujące blizny trochę przywodziły mi na myśl przebywanie pod tym samym niebem – tylko było to lepsze uczucie. Silnik zawarczał głośniej, gdy jakieś auto wjechało na podjazd, a światła reflektorów przemknęły po murach i zgasły.

Dzielnica była spokojna. Ruch uliczny ograniczał się do samochodu na moim podjeździe. W prawie wszystkich oknach w sąsiednich domach było ciemno. Uwielbiałam nowy dom i nowych sąsiadów. Na mojej ulicy mieszkało wiele młodych rodzin, i chociaż do drzwi ciągle ktoś pukał i niemal codziennie otwierałam dzieciakom sprzedającym czekoladę czy ser, czułam się bardziej jak w domu niż kiedykolwiek wcześniej.

Z samochodu wysiadła jakaś ciemna postać i chwyciła sportową torbę. Potem reflektory zapaliły się znowu, samochód wycofał i odjechał. Wytarłam o bluzę spocone dłonie, gdy sylwetka mężczyzny powoli ruszyła w kierunku mojego ganku. Nie powinno go tu jeszcze być. Nie byłam gotowa.

Wspiął się po schodkach, ale zawahał się, kiedy dotarł do drzwi. Przekręciłam zasuwę i pociągnęłam gałkę.

– Już po wszystkim?

– Już po wszystkim – potwierdził Thomas. Wyglądał na wykończonego.

Otworzyłam szeroko drzwi, a on wszedł do środka i wziął mnie w ramiona. Nie odezwał się. Ledwie oddychał.

Od czasu moich przenosin mieszkaliśmy po dwóch różnych stronach kraju i już się przyzwyczaiłam do tęsknoty za nim. Jednak kiedy odjechał z Travisem parę godzin po tym, jak nadzorował dostawę reszty moich rzeczy do naszego nowego domu w Quantico, zaczęłam się martwić. Zadanie nie było tylko niebezpieczne. Thomas i Travis przeprowadzili wspólnie nalot na biura Benny’ego Carlisiego i zorganizowana przestępczość w Vegas już nigdy nie miała być taka sama.

Sądząc po minie Thomasa, nie poszło dobrze.

– Przesłuchali cię? – zapytałam.

Skinął głową.

– Ale Travis odmówił. Pojechał prosto do domu. Martwię się o niego.

– To rocznica jego i Abby. Zadzwoń do niego jutro. Upewnij się, że to załatwione.

Usiadł na sofie, oparł łokcie o uda i spuścił wzrok.

– To nie tak się miało potoczyć. – Odetchnął, jakby zabrakło mu tchu.

– Chciałbyś o tym pogadać?

– Nie.

Odczekałam, wiedząc, że zawsze to mówi, zanim rozpocznie opowieść.

– Travis został zdemaskowany. Benny i jego ludzie zabrali go do piwnicy. Z początku spanikowałem, ale Sawyer ich namierzył. Słuchaliśmy, jak bili Travisa przez dobrą godzinę.

– Jezu – westchnęłam, dotykając jego ramienia.

– Travis zdobył parę niezłych informacji. – Zaśmiał się niewesoło. – Benny wygłosił wielką przemowę i wyśpiewał mu wszystko, myśląc, że Travis wkrótce umrze.

– No i?

– Ten głupi skurwysyn zagroził Abby. Zaczął szczegółowo opisywać tortury, jakie jej zafunduje po tym, jak zabije Travisa. Było to dosyć drastyczne.

– Czyli Benny nie żyje – powiedziałam, bardziej stwierdzając, niż pytając.

– Tak – odparł Thomas z westchnieniem.

– Lata pracy, a Benny nawet nie zobaczy sali sądowej od środka.

Thomas zmarszczył brwi.

– Travis powiedział, że mu przykro. Wciąż mamy wiele do zrobienia. Mick Abernathy zna się z wieloma bossami poza Bennym. Nie wiedział, że Abby i ja mamy pewien sekret. Będzie przekazywać FBI wszystko, co ma na ojca, w zamian za to, że jej mąż zostanie w domu, z dala od kłopotów. Abby zgodziła się wyjawić to Travisowi w ich rocznicę, a on przekazał tę informację Val, która dostała awans na nową dowódczynię w San Diego.

– Obiecałam ci, że skończę się rozpakowywać, zanim dotrzesz do domu – powiedziałam. – Przykro mi.

– Nie ma sprawy. Chciałem pomóc – odparł. Myślami był gdzie indziej. – Przepraszam, że nie mogłaś tam być. Należało ci się to tak samo jak mnie. To była tak samo twoja chwila jak moja. – Podniósł wzrok i dotknął rozciągniętego materiału mojej bluzy zakrywającej wystający brzuch: druga nieplanowana rzecz, jaka nam się przytrafiła. – Ale cieszę się, że cię tam nie było.

– Nie dam już rady zobaczyć blizny. – Uśmiechnęłam się.

Thomas wstał i objął mnie swoimi silnymi ramionami.

– Teraz, gdy tu w końcu jestem, możesz po prostu patrzeć na moją przez następne jedenaście tygodni, plus minus parę dni, póki znów nie będziesz mogła spojrzeć na swoją.

Przeszliśmy ramię w ramię przez salon i Thomas poprowadził mnie przez drzwi sypialni. Usiedliśmy razem na łóżku i wpatrzyliśmy się w migotliwy ogień i roztańczone cienie na stosach pudeł pełnych zdjęć i pamiątek z naszego wspólnego życia.

– Powinniśmy wymyślić jakiś skuteczniejszy system z tymi rzeczami – zauważył Thomas, marszcząc brwi na widok kartonów.

– Po prostu nie lubisz etapu rozpakowywania.

– Nikt nie lubi się rozpakowywać, nieważne, jak bardzo cieszyłby się z przeprowadzki.

– A ty się cieszysz z przeprowadzki?

– Cieszę się, że dostałaś tę pracę. Długo do tego dążyłaś.

Uniosłam brew.

– Czyżbyś we mnie wątpił?

– Ani przez moment. Ale stresowało mnie to stanowisko dowódcy w Waszyngtonie. Zaczynałem się martwić, czy się urządzimy przed narodzinami dziecka, a ty nie śpieszyłaś się zanadto ze sprowadzeniem mnie tutaj.

– Nie cieszy mnie jednak, że dojazd do pracy zajmuje ci godzinę. – Zmarszczyłam nos.

Wzruszył ramionami.

– Lepsze to, niż gdyby dzielił nas cały kontynent. Ale pominęłaś kwestię, że nie za bardzo ci śpieszno, żeby był z tobą ojciec twojego dziecka.

– To, że uczę się uwzględniać parę zmiennych, nie oznacza, że mam porzucić mój wielki plan.

– Czyli to był plan? – Uniósł brwi. – Żebym szalał z tęsknoty za tobą przez trzy miesiące? Żebym brał nocny lot, by dotrzeć tu na każdą wizytę u lekarza? Żebym się martwił, że każdy telefon to złe wieści?

– Teraz już tu jesteś i wszystko jest idealnie.

Zmarszczył brwi.

– Wiedziałem, że będziesz się starać o to stanowisko. Nastawiłem się psychicznie na tę przeprowadzkę. Ale nie mogłem się przygotować na to, że cztery tygodnie później powiesz mi, że jesteś w ciąży. Wiesz, jak się czułem, kiedy patrzyłem, jak moja ciężarna dziewczyna przeprowadza się na drugi koniec kraju sama? Nawet wszystkiego ze sobą nie wzięłaś. Byłem przerażony.

Parsknęłam śmiechem.

– Dlaczego nie powiedziałeś mi tego wszystkiego wcześniej?

– Starałem się być wsparciem.

– Wszystko poszło tak, jak zaplanowałam – powiedziałam z uśmiechem, niezwykle zadowolona z tego stwierdzenia. – Dostałam pracę i wzięłam ze sobą tylko tyle, żeby przetrwać. Ty też dostałeś pracę, a teraz możemy rozpakować się razem.

– A co ty na to, żebyś planowała wspólnie ze mną, kiedy w grę wchodzi nasza rodzina?

– Kiedy próbujemy snuć plany wspólnie, nic nie idzie tak, jak powinno – zażartowałam, szturchając go łokciem.

Otoczył mnie ramieniem i przyciągnął blisko do boku, a wolną rękę położył na moim krągłym brzuchu. Przytuleni długo wpatrywaliśmy się w ogień i cieszyliśmy się ciszą, naszym nowym domem i zakończeniem sprawy, nad którą oboje pracowaliśmy przez parę lat w ciągu ostatniej dekady.

– Jeszcze tego nie wiesz? – spytał Thomas, dotykając ustami moich włosów. – Najlepsze, najważniejsze momenty naszego życia przytrafiają się gdzieś tam, gdzie kryje się nieprzewidziane.

Podziękowania

Dziękuję Kristy Weiberg za to, że ogromnie mnie wspierała, ale też za to, że przedstawiła mnie Amy Thomure, żonie agenta FBI Andrew Thomure’a.

Andrew, doceniam twoją cierpliwość, gdy zadawałam ci pytania, które pewnie uważałeś za osobliwe, ale nigdy nie dałeś mi tego odczuć. Dziękuję ci za całą twoją pomoc!

Jak zawsze dziękuję mojemu cudownemu mężowi, Jeffowi. Nie potrafiłabym wymienić wszystkiego, co codziennie robisz, by prowadzić dom, zawozić dzieciaki w różne miejsca, w których muszą się znaleźć – na czas – i na dodatek jeszcze wykonujesz zakulisową robotę. Jesteś moim wybawcą – bez ciebie nie potrafiłabym utrzymać takiego rytmu dnia, jaki prowadzę.

Dziękuję moim dzieciom za zrozumienie dla mojego dziwnego rytmu dnia i za to, że wybaczają, kiedy mama po raz setny powtarza: „Nie mogę. Pracuję”.

Dziękuję Autumn Hull z Wordsmith Publicity, Jovanie Shirley z Unforeseen Editing, Sarah Hansen z Okay Creations i Deannie Pyles. Wszystkie jesteście bardzo cennymi członkiniami mojego zespołu i doceniam ogromny wysiłek, jaki włożyłyście w to, by pomóc mi ukończyć tę powieść.

Autorkom: Teresie Mummert, Abbi Glines i Colleen Hoover, które pozwalają mi odreagować i poimprezować, być zwyczajną i zadawać głupie pytania – jesteście moją bezpieczną przystanią, bez was zgubiłabym się w tym życiu.

Dziękuję Selenie Lee, Amandzie Medlock i Kelli Smith za to, że są stałym źródłem zachęty i śmiechu. Kelli, dzięki, że pozwoliłaś mi pożyczyć imię twojego męża! Nie mogę się doczekać, kiedy znów będziemy wszyscy razem. W twoim (i Deanny) towarzystwie przeżyłam kilka najlepszych dni swojego życia.

BARDZO dziękuję Ellie i Megan Davis prowadzącym blogi o książkach Love N. Books i That’s What She Said. Bez waszej pomocy przez ostatnie dwa miesiące nie byłabym w stanie się skupić na ukończeniu tej powieści. Dziękuję wam za ciężką robotę na Beautiful Wedding Vegas Book Event i dziękuję za to, że bez wahania śpieszyłyście z pomocą!

I wreszcie na koniec dziękuję Danielle Lagasse, Jessice Landers, Kelli Spear i wspaniałej MacPack za niezwykłe wsparcie i rozpowszechnianie mojego dzieła!