Tytuł oryginału:

THE BAZAAR OF BAD DREAMS

Copyright © 2015 by Stephen King

All rights reserved

Projekt okładki oraz ilustracja na okładce

Dark Crayon

Przygotowanie okładki do druku

Ewa Wójcik

Redaktor prowadzący

Michał Nalewski

Redakcja

Lucyna Łuczyńska

Korekta

Grażyna Nawrocka

ISBN 978-83-8444-520-4

Warszawa 2025

Wydawca:

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

kontakt@proszynskimedia.pl

OD AUTORA

Niektóre z tych opowiadań ukazały się wcześniej, nie znaczy to jednak, że były wtedy ukończone czy nawet że ukończone są teraz. Dopóty, dopóki pisarz nie przejdzie na emeryturę albo nie umrze, jego praca się nie kończy; zawsze można coś doszlifować, nanieść jeszcze kilka poprawek. Jest też sporo nowych tekstów. Jeszcze jedna sprawa: ogromnie się cieszę, Stały Czytelniku, że obaj wciąż tu jesteśmy. Fajnie, co?

SK

Z biodra strzelam, fason trzymam.

AC/DC

WSTĘP

Zrobiłem dla Ciebie garść drobiazgów, Stały Czytelniku; oto leżą przed Tobą w blasku księżyca. Zanim jednak obejrzysz te małe ręcznie wykonane skarby, które mam na sprzedaż, porozmawiajmy o nich chwilę, dobrze? Nie zabiorę Ci dużo czasu. Proszę, usiądź przy mnie. I podejdź trochę bliżej. Nie gryzę.

Chociaż tyle lat się znamy, jak przypuszczam, wiesz, że to nie całkiem prawda.

Mam rację?

I

Zdziwilibyście się – tak przynajmniej sądzę – jak wiele osób pyta mnie, dlaczego nadal piszę opowiadania. Odpowiedź jest dość prosta: pisanie ich sprawia mi radość, bo urodziłem się po to, żeby zabawiać ludzi. Na gitarze gram słabo, stepować nie potrafię w ogóle, a to akurat umiem. Więc to robię.

Jestem z natury powieściopisarzem, przyznaję bez bicia, i szczególnym sentymentem darzę długie powieści, w których i pisarz, i czytelnik mogą się zanurzyć, a wykreowany świat ma szansę stać się światem niemal rzeczywistym. Dobra długa książka jest czymś więcej niż romansem autora z czytelnikiem; to małżeństwo. Kiedy czytelnik pisze do mnie, że z żalem przewracał ostatnią kartkę Bastionu czy Dallas ’63, uznaję, że ta powieść mi się udała.

Jednak krótsze, bardziej intensywne doświadczenie też ma swoje zalety. Może być ożywcze, czasem nawet szokujące, jak walc z obcą osobą, której nigdy więcej nie zobaczysz, pocałunek w mroku czy piękny bibelot wyłożony na tanim kocu na bazarze ulicznym. I rzeczywiście, kiedy powstają zbiory moich opowiadań, zawsze czuję się jak handlarz uliczny, taki, który otwiera swój kramik tylko o północy. Rozkładam swoje towary, zapraszając czytelnika – to Ty – żeby podszedł i coś sobie wybrał. Zawsze jednak dodaję stosowne caveat: bądź ostrożny, mój drogi, bo niektóre z tych przedmiotów są niebezpieczne. To te, w których skrywają się koszmary, te, o których nie możesz przestać myśleć, kiedy sen nie chce nadejść, i zastanawiasz się, dlaczego drzwi szafy są otwarte, chociaż doskonale pamiętasz, że je zamknąłeś.

II

Skłamałbym, gdybym powiedział, że zawsze lubiłem ścisłą dyscyplinę, jaką narzucają krótsze formy literackie. Opowiadania wymagają swoistej ekwilibrystyki, trzeba długo i żmudnie trenować, by nabrać w niej wprawy. Lekka lektura jest produktem ciężkiej pracy pisarza, mawiają niektórzy nauczyciele i mają rację. Potknięcia, które w powieści mogą ujść płazem, w opowiadaniu stają się aż nadto widoczne. Ścisła dyscyplina jest konieczna. Pisarz musi powściągnąć instynktowną chęć zboczenia na pewne kuszące boczne ścieżki i trzymać się głównego szlaku.

Pisząc krótkie formy literackie, jak nigdy jestem świadom ograniczeń swojego talentu. Walczę z poczuciem własnej niedoskonałości, dojmującym strachem, że nie zdołam zasypać przepaści między świetnym pomysłem a realizacją jego pełnego potencjału. Prościej rzecz ujmując, gotowy produkt jakoś nigdy nie dorównuje znakomitemu pomysłowi, który pewnego dnia wychynął z mojej podświadomości wraz z podekscytowaną myślą: O rany! Muszę to natychmiast napisać!

Bywa jednak, że końcowy rezultat jest całkiem niezły. I, raz na jakiś czas, nawet lepszy od pierwotnego zamysłu. Uwielbiam, kiedy tak się dzieje. Największym wyzwaniem jest poważnie wziąć się do roboty i sądzę, że to dlatego tak wielu niedoszłych pisarzy ze świetnymi pomysłami nigdy nie chwyta za długopis ani nie zaczyna stukać w klawisze. Zbyt często przypomina to próbę uruchomienia samochodu w zimny dzień. Początkowo silnik nawet nie rzęzi, tylko stęka. Jeśli jednak będziesz dalej próbował (a akumulator nie zdechnie), odpali… trochę pocharczy… i wreszcie zaskoczy.

Są tu opowiadania, które powstały w przypływie natchnienia (na przykład Letni grom) i musiały natychmiast zostać przelane na papier, nawet kosztem przerwania pracy nad powieścią. Inne, jak 130. kilometr, przez dziesiątki lat cierpliwie czekały na swoją kolej. Mimo wszystko, bez względu na okoliczności, napisanie dobrego opowiadania zawsze wymaga tej samej pełnej koncentracji. Tworzenie powieści nieco przypomina mecz baseballowy, który może trwać tak długo, jak to konieczne, choćby i dwadzieścia rund. Pisanie opowiadań ma więcej wspólnego z grą w koszykówkę lub futbol: to walka nie tylko z przeciwną drużyną, ale i z czasem.

Kto pisze prozę, krótką czy długą, nigdy nie przestaje się uczyć. W oczach skarbówki mogę sobie być Zawodowym Pisarzem – jak podaję w zeznaniu podatkowym – natomiast w pracy twórczej wciąż jestem amatorem, stale uczę się swojego rzemiosła. Jak my wszyscy. Każdy dzień poświęcony pisaniu to kolejna lekcja i bój o to, żeby zrobić coś nowego. Nie wolno pracować na pół gwizdka. Talentu nie da się powiększyć – jest dany w pakiecie startowym – można jednak zapobiec jego kurczeniu. Przynajmniej chcę w to wierzyć.

Zresztą… ech! Nadal to kocham.

III

Oto więc mój kramik, drogi Stały Czytelniku. Tej nocy sprzedaję po trochu wszystkiego – jest potwór, który wygląda jak samochód (echo Christine), człowiek, który zabija pisaniem nekrologów, czytnik e-booków otwierający dostęp do światów równoległych, no i ten największy przebój wszech czasów, kres rasy ludzkiej. Najchętniej handluję tymi rzeczami, kiedy inni przekupnie dawno poszli do domu, gdy ulice opustoszały i nad kanionami miasta unosi się zimny sierp księżyca. To wtedy lubię rozpościerać koc i wykładać mój towar.

Starczy tego gadania. To co, może teraz chciałbyś coś kupić? Wszystko, co widzisz, jest dziełem moich rąk i choć kocham wszystkie te rzeczy i każdą z osobna, chętnie je sprzedam, bo powstały specjalnie dla Ciebie. Jeśli chcesz, możesz je obejrzeć z bliska, ale ostrzegam, bądź ostrożny.

Najlepsze z nich mają kły.

6 sierpnia 2014

Kiedy miałem dziewiętnaście lat i studiowałem na Uniwersytecie Maine, często jeździłem z Orono do małego miasta Durham, w moich książkach zwykle przedstawianego jako Harlow. Odbywałem tę podróż mniej więcej co trzeci weekend, żeby zobaczyć się z moją dziewczyną… i, przy okazji, z moją matką. Miałem wtedy forda kombi rocznik ’61: sześć cylindrów, trzy biegi zmieniane drążkiem przy kierownicy (spytajcie swoich ojców, co to był za wóz). Dostałem go po moim bracie, Davidzie.

W tamtych czasach autostrada I-95 była mniej uczęszczana i po wakacjach, kiedy letnicy wracali do swojego powszedniego życia, długimi odcinkami często nie napotykało się ani jednego samochodu. Oczywiście, nie istniały jeszcze telefony komórkowe. W razie awarii wozu miałeś dwie możliwości: naprawić go samemu albo czekać, aż zatrzyma się jakiś samarytanin i podwiezie cię do najbliższego warsztatu.

Podczas tej dwieściepięćdziesięciokilometrowej jazdy szczególnym lękiem napawał mnie sto trzydziesty piąty kilometr, odcinek biegnący przez zupełne pustkowie między Gardiner a Lewiston. Byłem święcie przekonany, że jeśli mój stary gruchot się rozkraczy, stanie się to właśnie tam. Wyobrażałem sobie, jak stoi, samotny i porzucony, na poboczu. Czy ktoś zatrzymałby się, żeby sprawdzić, czy kierowcy nic się nie stało? Czy nie leży na przednim siedzeniu, powalony atakiem serca? Oczywiście, że by sprawdził. Samarytanie są wszędzie, zwłaszcza na głuchej prowincji. Ludzie ze wsi troszczą się o swoich.

Pomyślałem sobie jednak: a gdyby mój rzęch był wabikiem? Potworną pułapką na nieostrożnych? Uznałem, że to materiał na dobre opowiadanie, i miałem rację. Było dobre. Zatytułowałem je „135. kilometr”. Nigdy nie napisałem jego ostatecznej wersji, a tym bardziej go nie opublikowałem, bo gdzieś się zapodziało. W tamtych czasach regularnie brałem LSD i ciągle coś gubiłem. Także, krótkimi okresami, rozum.

Przenieśmy się prawie czterdzieści lat później. Choć w dwudziestym pierwszym wieku długim odcinkiem I-95 przecinającym Maine jeździ więcej samochodów, po wakacjach ruch wciąż jest mały, a cięcia budżetowe zmusiły władze stanu do zamknięcia wielu przydrożnych parkingów. Na jednym z nich, przy zjeździe na Lewiston, była stacja benzynowa z Burger Kingiem (w którym skonsumowałem masę Whopperów). Stała opuszczona, coraz smutniejsza i coraz bardziej zaniedbana, za barierkami z napisem ZAKAZ WJAZDU grodzącymi wjazd i wyjazd. Mroźne zimy zniszczyły nawierzchnię parkingu i z pęknięć w asfalcie powyrastały chwasty.

Kiedy pewnego dnia tamtędy przejeżdżałem, przypomniało mi się moje stare opowiadanie i postanowiłem napisać je od nowa. Ponieważ opuszczony parking był nieco dalej na południe niż przerażający sto trzydziesty piąty kilometr, musiałem zmienić tytuł. Poza tym wszystko jest chyba mniej więcej tak jak w oryginale. Ta oaza na autostradzie może już zniknęła – jak mój stary ford, moja dawna dziewczyna i wiele moich dawnych złych nawyków – ale opowieść pozostaje. Jest jedną z moich ulubionych.

130. KILOMETR

1. PETE SIMMONS (huffy ’07)

– Nie możesz pojechać ze mną – powiedział jego starszy brat.

George mówił zniżonym głosem, choć jego kumple – grupa dwunasto- i trzynastolatków z osiedla, którzy nazywali siebie Gangsterami Szos – byli daleko, na końcu przecznicy. Czekali na niego. Dość niecierpliwie.

– To zbyt niebezpieczne.

– Nie boję się – odparł Pete całkiem śmiało, chociaż tak naprawdę trochę się bał. George i jego kumple wybierali się do piaskowni za kręgielnią. Tam będą oddawać się zabawie, którą wymyślił Normie Therriault, szef Gangsterów Szos, a zabawa nazywała się Desant Z Piekła. Polegała na tym, że pędziłeś rowerem wyboistą ścieżką na skraj wyrobiska, krzycząc na całe gardło „Gangsterzy rządzą!”, i zaraz za krawędzią dołu musiałeś wyskoczyć z siodełka. Piaskownia miała może trzy metry głębokości, wyznaczony obszar lądowania był miękki, ale prędzej czy później ktoś spadnie na żwir zamiast piasku i ani chybi złamie rękę albo kostkę. Nawet Pete zdawał sobie z tego sprawę (choć poniekąd rozumiał, dlaczego stanowiło to dodatkową atrakcję). Wtedy o wszystkim dowiedzą się rodzice i Desant Z Piekła się skończy. Na razie jednak chłopcy – bez kasków, oczywiście – mogli wyżywać się w zabawie.

George wiedział, iż nie może pozwolić bratu w niej uczestniczyć; miał się nim opiekować, podczas gdy rodzice byli w pracy. Gdyby Pete rozwalił swojego huffy’ego na dnie wyrobiska, on pewnie dostałby tydzień szlabanu. Gdyby złamał rękę – miesiąc. A gdyby – Boże uchowaj! – jego brat skręcił sobie kark, George chyba nie wyszedłby ze swojego pokoju do studiów.

Poza tym, kochał tego smroda.

– Posiedź tu – przykazał George. – Za parę godzin wrócimy.

– Z kim mam posiedzieć? – spytał Pete. Trwały ferie wiosenne i wszystkich jego kumpli, tych, których matka nazywała „odpowiednimi wiekowo”, gdzieś wymiotło. Paru pojechało do Disney World w Orlando. Na myśl o tym serce Pete’a wypełniało się zawiścią i zazdrością; paskudna, ale dziwnie smakowita mieszanka.

– Posiedź i tyle – powtórzył George. – Skocz do sklepu czy coś. – Wygrzebał z kieszeni dwa zmięte banknoty z Waszyngtonem. – Masz kasę.

Pete spojrzał na nie.

– O rany, kupię sobie corvette’a. Może dwa.

– Rusz się, Simmons, bo pojedziemy bez ciebie! – wrzasnął Normie.

– Już! – odkrzyknął George. Potem, zniżonym głosem, do brata: – Weź te pieniądze, nie bądź glut.

Pete przyjął banknoty.

– Nawet przyniosłem lupę. Chciałem im pokazać…

– Widzieli tę dziecinną sztuczkę tysiąc razy – przerwał mu George, ale gdy zobaczył opadające kąciki ust Pete’a, spróbował złagodzić cios. – Zresztą, spójrz na niebo, młotku. W pochmurny dzień niczego lupą nie podpalisz. Posiedź tu. Kiedy wrócę, zagramy w okręty na komputerze czy coś.

– No dobra, cieniasie! – krzyknął Normie. – Na razie, pozdrów Kazię!

– Muszę lecieć – powiedział George. – Tylko cię proszę: nie pakuj się w żadne kłopoty. Zostań na osiedlu.

– Zobaczysz, złamiesz kręgosłup i będziesz, kurde, sparaliżowany do końca życia – rzucił Pete… po czym pospiesznie splunął między rozłożonymi palcami, żeby odczynić klątwę. – Powodzenia! – zawołał. – Skocz najdalej!

George podziękował machnięciem ręki, ale się nie obejrzał. Stanął na pedałach swojego roweru, dużego schwinna, który Pete podziwiał, ale nie umiał na nim jeździć (raz spróbował i wyłożył się w połowie podjazdu). Pete patrzył, jak brat rozpędza się i w pogoni za swoimi ziomami mknie w głąb zabudowanej domami jednorodzinnymi przecznicy na przedmieściach Auburn.

A potem został sam.

Wyjął lupę z torby rowerowej i przysunął soczewkę do przedramienia, ale nie było ani punkcika światła, ani ciepła. Spojrzał posępnie na nisko wiszące chmury i schował lupę. Była dobra, marki Richforth. Dostał ją na ostatnie Boże Narodzenie; miała mu pomóc w pracy nad szkolnym projektem naukowym, fermą mrówek.

– Skończy w garażu i będzie zbierać kurz – prorokował ojciec, ale choć ferma mrówek została oficjalnie zaprezentowana w lutym (Pete i jego partnerka, Tammy Witham, dostali po piątce) i projekt się skończył, lupa jeszcze się Pete’owi nie znudziła. Najbardziej lubił wypalać na podwórku dziury w kartkach papieru.

Dziś jednak nic z tego. Dzisiaj popołudnie ciągnęło się przed nim jak pustynia. Mógł wrócić do domu i pooglądać telewizję, ale ojciec zablokował wszystkie ciekawe kanały, kiedy odkrył, że George nagrywał na DVR Zakazane imperium, pełne gangsterów z dawnych lat i gołych cycków. Podobna blokada była na komputerze Pete’a i jeszcze nie znalazł sposobu, żeby ją obejść, choć wiedział, że da radę; to tylko kwestia czasu.

No i?

– No i co – powiedział cichym głosem i powoli popedałował w stronę końca Murphy Street. – No i… kurwa… co.

Za mały na Desant Z Piekła, bo to zbyt niebezpieczne. Do dupy. Gdyby tak wymyślił coś, co pokazałoby George’owi, Normiemu i reszcie Gangsterów, że nawet małe dzieci mogą stawić czoło niebez…

I wtedy wpadł na pomysł. Mógłby rozejrzeć się po opuszczonym parkingu przy autostradzie. Nie sądził, by starsze chłopaki znały to miejsce, bo sam usłyszał o nim od rówieśnika, Craiga Gagnona. Opowiadał, że zeszłej jesieni był tam z paroma kolegami, dziesięciolatkami. Jasne, mógł bujać, ale Pete go o to nie podejrzewał. Craig podał za dużo szczegółów, a nie był typem dzieciaka, który potrafi zmyślać. Ot, taki matołek, prawdę mówiąc.

Teraz, kiedy miał ustalony cel, Pete zaczął szybciej pedałować. Na końcu Murphy Street skręcił w lewo, na Hyacinth. Chodnik był pusty, ulicą nie jechał żaden samochód. U państwa Rossignol wył odkurzacz, poza tym okolica wyglądała jak uśpiona albo wymarła. Domyślał się, że tak naprawdę wszyscy są w pracy, tak samo jak jego rodzice.

Odbił w prawo na Rosewood Terrace, mijając żółty znak z napisem ŚLEPA ULICA. Na Rosewood było tylko kilkanaście domów. Ulica kończyła się ogrodzeniem z siatki. Za nim tylko gęste krzaki i rosochate, dziko wyrosłe drzewa. Kiedy Pete podjechał już blisko siatki (i zawieszonej na niej nie wiedzieć po co tabliczki BRAK PRZEJAZDU), przestał pedałować i resztę drogi pokonał siłą rozpędu.

Rozumiał – mgliście – że choć postrzegał George’a i jego Gangsterów jako Starszych Chłopaków (a Gangsterzy postrzegali tak siebie na pewno), to prawdziwymi Starszymi Chłopakami byli nie oni, tylko nastoletni twardziele, ci mieli prawa jazdy i dziewczyny. Prawdziwe Starsze Chłopaki chodziły do szkoły średniej. Lubiły pić, palić trawę, słuchać heavy metalu albo hip-hopu i lizać się ze swoimi dziewczynami.

Tym celom służył opuszczony parking przy autostradzie.

Pete zsiadł z huffy’ego i rozejrzał się, czy nikt nie patrzy. Nie było żywej duszy. Nawet wkurzających bliźniaczek Cross, które w czasie wolnym od szkoły lubiły skakać na skakankach (w tandemie) po całym osiedlu. Jak dla niego, to cud.

Niedaleko słyszał jednostajny szum samochodów jadących I-95 na południe do Portland i na północ do Augusty.

Nawet jeśli Craig mówił prawdę, pewnie już naprawili ogrodzenie, pomyślał Pete. Taki już dzisiaj mam dzień.

A kiedy się pochylił, zauważył, że ogrodzenie tylko wyglądało na nieuszkodzone. Ktoś (pewnie Starszy Chłopak, który dawno powiększył grono nudnych Młodych Dorosłych) przeciął sploty siatki w prostej linii od góry do dołu. Pete rozejrzał się jeszcze raz, wsunął palce w metalowe romby i pchnął. Spodziewał się oporu, niepotrzebnie. Rozcięty odcinek siatki rozchylił się jak brama na wiejskie podwórze. Czyli Naprawdę Starsze Chłopaki rzeczywiście tędy wchodziły. Juhu.

W sumie to logiczne, jak o tym pomyśleć. Może i mieli prawa jazdy, lecz wjazd i wyjazd z parkingu na sto trzydziestym kilometrze były zagrodzone dużymi pomarańczowymi beczkami, których używają drogowcy. Trawa wyrastała z popękanego asfaltu na opuszczonych miejscach postojowych. Pete tysiące razy widział to na własne oczy, kiedy przejeżdżał tamtędy szkolnym autobusem wożącym go autostradą I-95 z Laurelwood na oddaloną o trzy zjazdy Sabattus Street, przy której stała szkoła podstawowa numer 3 w Auburn, znana też jako Alcatraz.

Zanim ten parking zamknięto, była na nim stacja benzynowa, Burger King, TCBY i Sbarro. Tata Pete’a mówił, że zamknęli dlatego, bo przy autostradzie powstało za dużo parkingów i stanu nie stać na utrzymanie ich wszystkich.

Pete przeprowadził rower przez szczelinę w siatce i starannie zamknął prowizoryczną bramę, tak by wszystkie rombowe oczka były równe i ogrodzenie wyglądało na nienaruszone. Ruszył w stronę ściany krzewów, uważając, żeby nie przejechać po odłamkach rozbitego szkła (po tej stronie siatki leżało ich dużo). Zaczął wypatrywać tego, co gdzieś tutaj być musiało; wskazywało na to rozcięte ogrodzenie.

I wtedy to zobaczył, oznakowane zadeptanymi petami i kilkoma butelkami po piwie i napojach: ścieżkę prowadzącą w głąb zarośli. Wszedł na nią z rowerem. Wysokie krzaki wchłonęły go. Za jego plecami Rosewood Terrace przeżywała we śnie kolejny pochmurny wiosenny dzień.

Zupełnie jakby Pete’a Simmonsa w ogóle nigdy tam nie było.

Ścieżka od ogrodzenia na parking miała, według oceny Pete’a, jakieś osiemset metrów długości i co krok napotykał na niej ślady obecności Starszych Chłopaków: pół tuzina małych brązowych buteleczek (dwie z wciąż przyczepionymi łyżeczkami do koki oblepionymi zaschłymi glutami), torebki po przekąskach, wykończone koronką majtki wiszące na krzaku (na oko Pete’a były tu dość długo, może z pięćdziesiąt lat) i – dobra jest! – opróżnioną do połowy, ale szczelnie zakręconą butelkę wódki Popov. Po krótkiej wewnętrznej dyskusji z samym sobą schował ją do torby rowerowej razem z lupą, najnowszym „Locke and Key” i kilkoma podwójnymi oreo w woreczku strunowym.

Przeprowadził rower przez leniwie płynący strumyk i rach-ciach, już był na tyłach parkingu. Przed sobą miał następne ogrodzenie z siatki, ono jednak też było rozcięte, więc bez trudu prześlizgnął się na drugą stronę. Dalej ścieżka biegła przez wysoką trawę na tylny parking. Tam, domyślił się, podjeżdżały wozy dostawcze. Blisko budynku widział ciemniejsze prostokąty na asfalcie, ślady po kontenerach na śmieci. Opuścił nóżkę huffy’ego i postawił go na jednym z nich.

Z mocno walącym sercem myślał, co dalej. Włamanie, miśku. Za to zamykają w więzieniu. Ale czy to będzie włamanie, jeśli znajdzie otwarte drzwi albo poluzowaną deskę na jednym z okien? Pewnie nazwaliby to nieuprawnionym wejściem, ale czy to w ogóle przestępstwo?

W głębi ducha wiedział, że tak, domyślał się jednak, że za samo wejście, bez włamania, nie wsadziliby go do więzienia. Ale czy nie po to tutaj przyszedł, żeby podjąć ryzyko? Zrobić coś, czym potem będzie mógł się pochwalić Normiemu, George’owi i reszcie Gangsterów Szos?

Poza tym, jasne, bał się, ale przynajmniej już się nie nudził.

Spróbował otworzyć drzwi z wyblakłą tabliczką TYLKO DLA PERSONELU. Okazały się zamknięte, na amen – nie ustąpiły ani o milimetr. Obok nich były dwa okna, na oko szczelnie zabite deskami. Wtedy przypomniał sobie ogrodzenie z siatki, które tylko wyglądało na nieuszkodzone, i nacisnął deski ręką. Nic z tego. Trochę mu ulżyło. Gdyby chciał, mógłby zrezygnować i miałby usprawiedliwienie.

Tyle że… Naprawdę Starsze Chłopaki jakoś wchodziły do środka. Na pewno. A skoro tak, to którędy? Od frontu? Tam, gdzie byłoby ich widać z autostrady? Może tak, jeśli przychodzili nocą, ale Pete nie miał zamiaru ryzykować w biały dzień. Nie w czasie, kiedy każdy przejeżdżający kierowca z komórką mógł zadzwonić na 911 i powiedzieć: „Chciałem tylko zgłosić, że jakiś szczyl pęta się po parkingu na 130. kilometrze. Wie pani, tam, gdzie kiedyś był Burger King”.

Wolałbym złamać rękę na Desancie Z Piekła, niż musieć zadzwonić do rodziców z koszar policji stanowej w Gray. Ba, wolałbym złamać obie ręce i jeszcze przyciąć sobie wacka rozporkiem.

No, to może niekoniecznie.

Podszedł do rampy przeładunkowej i tam znów: dobra jest. U stóp betonowego podwyższenia walały się dziesiątki zadeptanych petów, a także jeszcze kilka brązowych buteleczek otaczających swojego pana i władcę: ciemnozieloną butelkę Ny-Quil. Szczyt rampy, gdzie duże ciężarówki podjeżdżały tyłem, żeby wyładować towar, był na wysokości oczu Pete’a, ale w kruszejącym cemencie powstały szczeliny, takie w sam raz, żeby zwinny dzieciak w trampkach Chuck Taylor miał gdzie oprzeć nogi. Pete podniósł ręce nad głowę, wczepił palce w popękaną powierzchnię rampy… a dalej już, jak to mówią, samo poszło.

Na rampie było wyblakłe czerwone graffiti EDWARD LITTLE TO NAJLEPSZA BUDA, RED EDDIES RZĄDZĄ. Nieprawda, pomyślał Pete, rządzą Gangsterzy Szos. Popatrzył wokół z wysoka, uśmiechnął się szeroko i powiedział:

– A właściwie to ja rządzę.

I stojąc tam, nad pustym parkingiem na tyłach budynku, czuł, że to jest prawda. Przynajmniej na razie.

Zszedł na dół – tak tylko, by się upewnić, że da radę – po czym przypomniał sobie o rzeczach w torbie rowerowej. Zapasach na wypadek, gdyby zdecydował się spędzić tu całe popołudnie, badając teren i tak dalej. Zastanowił się, co ze sobą zabrać, po czym postanowił odpiąć torbę i wziąć wszystko. Nawet lupa mogła się przydać. W jego głowie zamajaczyła niewyraźna wizja: mały detektyw znajduje na opuszczonym parkingu ofiarę morderstwa i rozwiązuje sprawę, zanim policja dowiaduje się, że w ogóle doszło do przestępstwa. Już widział, jak mówi Gangsterom słuchającym z opadniętymi szczękami, że to była bułka z masłem. Elementarne, drogie jełopy.

Bzdura, oczywiście, ale fajnie byłoby poudawać.

Dźwignął torbę na rampę przeładunkową (ostrożnie z uwagi na opróżnioną do połowy flaszkę wódki), po czym wdrapał się z powrotem na górę. Do środka prowadziła brama z blachy falistej, wysoka na co najmniej cztery metry i zamknięta na nie jedną, lecz dwie ogromniaste kłódki, ale osadzone w niej były mniejsze drzwi, wielkości człowieka. Pete chwycił gałkę. Nie przekręciła się, drzwi nie otwierały się też, kiedy je pchał i ciągnął, jednak jakby trochę ustępowały. Nawet więcej niż trochę. Spojrzał w dół i zobaczył, że ktoś wetknął u dołu drewniany klin; to się nazywa pewne zabezpieczenie. Z drugiej strony, czego się spodziewać po małolatach naćpanych koką i syropem na kaszel?

Pete wyciągnął klin i kiedy tym razem pchnął drzwi, otworzyły się ze skrzypieniem.

Duże okna od frontu starego Burger Kinga zasłaniała druciana siatka, nie deski, więc Pete wyraźnie widział wnętrze. Z części restauracyjnej zniknęły stoliki i siedzenia, kuchnia zmieniła się w ciemną jamę z przewodami sterczącymi ze ścian i płytkami zwisającymi tu i ówdzie z sufitu, nie była jednak zupełnie nieumeblowana.

Pośrodku, otoczone składanymi krzesłami, stały dwa zsunięte stare stoliki do kart. Na powstałym w ten sposób szerokim blacie leżało pół tuzina brudnych blaszanych popielniczek, kilka talii zatłuszczonych kart Bicycle i pojemnik żetonów pokerowych. Ściany zdobiło dwadzieścia, może trzydzieści rozkładówek. Pete obejrzał je z wielkim zainteresowaniem. Wiedział, co to cipka, niejedną widział na HBO i CinemaKlapsie (zanim rodzice się połapali i zablokowali płatne kanały), ale te tutaj były ogolone. Nie bardzo rozumiał, czym tu się podniecać – wydawały mu się jakieś takie obleśne – ale uznał, iż może to przyjdzie z wiekiem. Poza tym, gołe cycki wynagrodziły mu to z nawiązką. Gołe cycki były zajebiste.

W kącie leżały trzy brudne materace, zsunięte jak stoliki do kart, ale Pete miał już na tyle rozumu, by wiedzieć, że nie grało się na nich w pokera.

– Pokaż cipkę! – nakazał jednej z dziewczyn z „Hustlera” na ścianie i zachichotał. Po chwili dorzucił: – Pokaż ogoloną cipkę! – i zaśmiał się jeszcze głośniej. Trochę żałował, że nie ma z nim Craiga Gagnona, nawet jeśli Craig to fujara. Mogliby się razem pośmiać z ogolonych cipek.

Zaczął chodzić tu i tam, wciąż puszczając nosem małe bąbelki śmiechu. W budynku było wilgotno, ale nie zimno. Najbardziej drażnił zapach, mieszanka dymu z papierosów i marychy, oparów starej gorzały i smrodu grzyba w ścianach. A do tego coś jakby fetor gnijącego mięsa. Pewnie z kanapek kupionych w Rosselli’s albo Subwayu.

Na ścianie obok blatu, przy którym ludzie kiedyś zamawiali Whoppery i Whalery, Pete znalazł jeszcze jeden plakat. Ten przedstawiał Justina Biebera w wieku może szesnastu lat. Jego zęby zostały zamalowane na czarno, na policzku ktoś wytatuował mu swastykę. Z czupryny Beeba sterczały diabelskie rogi narysowane czerwonym atramentem, w twarz powbijane były rzutki. Na ścianie nad plakatem nagryzmolone było markerem: USTA 15 PKT, NOS 25 PKT, OCZY 30 PKT KARZDE.

Pete powyciągał rzutki i cofnął się przez duże puste pomieszczenie do czarnej kreski na podłodze. Koło niej ktoś napisał drukowanymi literami LINIA BEEBERA. Pete stanął za kreską i dziesięć–dwanaście razy rzucił sześcioma rzutkami. W ostatniej próbie zdobył sto dwadzieścia pięć punktów. Całkiem nieźle, stwierdził. Wyobraził sobie, jak George i Normie Therriault biją mu brawo.

Podszedł do jednego z okien zasłoniętych siatką. Wyjrzał na puste betonowe wysepki pozostałe po usunięciu dystrybutorów i samochody przejeżdżające za nimi. Ruch nie był duży. Domyślał się, że latem autostrada znów się zapcha turystami i letnikami, chyba że, jak mówił tata, cena paliwa dojdzie do siedmiu dolców za galon i wszyscy zostaną w domach.

Co teraz? Pograł w rzutki, zobaczył tyle ogolonych cipek, że starczy mu… no, do końca życia to nie, ale na kilka miesięcy z pewnością, nie ma żadnych morderstw do rozwikłania, więc czym tu się zająć?

Wódką, stwierdził. Nią się zajmie. Upije kilka łyków – tak tylko, żeby pokazać, że może, i żeby jego przyszłe przechwałki miały tę jakże istotną nutę wiarygodności. Potem pewnie spakuje manele i wróci na Murphy Street. Zrobi, co może, żeby opowieść o jego przygodzie brzmiała superciekawie – nawet pasjonująco – ale tak naprawdę nie było tutaj nic ciekawego. Ot, nora, w której Naprawdę Starsze Chłopaki grały w karty, obracały laski i chowały się przed deszczem.

Ale gorzała… to już coś.

Podszedł z torbą rowerową do materaców i usiadł (uważał, żeby nie dotknąć żadnej z plam, których było mnóstwo). Wyjął wódkę i obejrzał ją ze swoistą ponurą fascynacją. W wieku prawie jedenastu lat nie pałał jakąś szczególną chęcią zakosztowania dorosłych przyjemności. Zeszłego roku podwędził dziadkowi papierosa i wypalił go za sklepem. Do połowy. Potem pochylił się i wyrzygał lunch między swoje tenisówki. Tego dnia uzyskał interesującą, ale niezbyt cenną informację: fasolka z parówkami nie wygląda rewelacyjnie, kiedy się ją bierze do ust, ale przynajmniej jest smaczna. Zwracana wygląda okropnie i jeszcze gorzej smakuje.

Błyskawiczny i stanowczy bunt jego organizmu przeciwko papierosowi American Spirit wskazywał, że z gorzałą pójdzie nie lepiej, a pewnie gorzej. Jeśli jednak choć nie umoczy ust, każda jego przechwałka będzie kłamstwem. A George był chodzącym wykrywaczem kłamstw – przynajmniej kłamstw Pete’a.

Pewnie znowu się porzygam, pomyślał, po czym powiedział:

– Dobrze chociaż, że nie ja pierwszy w tej norze.

To go rozśmieszyło. Wciąż jeszcze się uśmiechał, kiedy odkręcił korek i przysunął szyjkę butelki do nosa. Trochę zalatywało, ale nie bardzo. Może w środku była woda, a z wódki został tylko zapach. Podniósł butelkę do ust, po trosze z nadzieją, że tak się okaże, po trosze, że nie. Nie liczył na nic nadzwyczajnego i z całą pewnością nie chciał się schlać – jeszcze złamałby sobie kark przy schodzeniu z rampy przeładunkowej – ale kusiło go, żeby spróbować. Jego rodzice uwielbiali to pić.

– Pokaż, jakiś odważny – powiedział bez żadnego powodu i wziął mały łyk.

Nie była to woda, na pewno nie. Smakowało jak gorący, lekki olej. Pete przełknął raczej z zaskoczenia. Wódka spłynęła palącym strumieniem przez gardło i eksplodowała w żołądku.

– O żeż ja cię! – wrzasnął.

Łzy stanęły mu w oczach. Odsunął flaszkę na odległość ramienia, jakby go ugryzła. Jednak żar w żołądku już przygasał. Właściwie czuł się dobrze. Nie był pijany, nie chciało mu się rzygać. Pociągnął jeszcze jeden mały łyk, teraz już wiedząc, czego się spodziewać. Żar w ustach… żar w gardle… bum w żołądku. Całkiem fajnie.

Poczuł mrowienie w ramionach i dłoniach. Może też w szyi. Nie takie jak wtedy, gdy drętwieje ręka czy noga, bardziej jakby coś się budziło.

Znów podniósł butelkę do ust i zaraz ją opuścił. Miał większe zmartwienia niż to, czy zleci z rampy przeładunkowej albo wywali się w drodze do domu (przelotnie zastanowił się, czy mogliby go aresztować za jazdę po pijaku na rowerze, i doszedł do wniosku, że tak). Upić parę łyków wódki, żeby mieć się czym pochwalić, to jedno, ale gdyby się schlał, rodzice poznaliby to po powrocie z pracy. Od razu. Udawanie trzeźwego nic by nie dało. Rodzice pili, ich znajomi też, czasem za dużo. Znali tego objawy.

No i musiał pamiętać o tym postrachu pijących, kacu. W wiele sobotnich i niedzielnych poranków Pete i George widzieli rodziców smętnie snujących się po domu z przekrwionymi oczami i bladymi twarzami. Mama i tata łykali wtedy witaminy, kazali ściszyć telewizor, a muzyka to już była absolutnie verboten. Kac wydawał się zupełnym przeciwieństwem dobrej zabawy.

Jeszcze odrobina wódki chyba nie zaszkodzi.

Pociągnął nieco większy łyk i krzyknął:

– Jeden, zero, start! – To go rozśmieszyło. Trochę kręciło mu się w głowie, ale bardzo to było przyjemne. Palenia papierosów nie rozumiał. Picie tak.

Wstał, lekko się zachwiał, złapał równowagę i jeszcze chwilę się chichrał.

– A skaczta se do tej zasranej piaskowni, miśki – powiedział do pustej restauracji. – Jestem, kurna, nawalony, a to, kurna, fajniejsze. – To już strasznie go rozbawiło, śmiał się do rozpuku.

Naprawdę jestem nawalony? Po ledwie trzech łykach?

Nawalony może nie, ale na pewno był pod gazem. Nic ponadto. Już wystarczy, co za dużo, to niezdrowo.

– Pij odpowiedzialnie – powiedział do pustej restauracji i parsknął śmiechem.

Posiedzi tu trochę i poczeka, aż alkohol wywietrzeje. Godzina powinna wystarczyć. Albo może dwie. Powiedzmy, do trzeciej. Nie miał zegarka, ale o trzeciej zabiją dzwony u Świętego Józefa, jakieś półtora kilometra od opuszczonego parkingu. Wtedy wyjdzie, pamiętając, żeby schować wódkę (do ewentualnych dalszych badań) i wcisnąć klin z powrotem pod drzwi. Na osiedlu wstąpi do sklepu po gumę do żucia, taką mocną, Teaberry, żeby nie waliło od niego gorzałą. Słyszał od chłopaków, że rodzicom najlepiej podpijać wódkę, bo nie ma zapachu, ale Pete teraz już był mądrzejszym dzieckiem niż przed godziną.

– Poza tym – powiedział uczonym tonem do wypatroszonej restauracji – założę się, że mam czerwone oczy jak tata, kiedy wypije za mużo dartini. – Zawiesił głos. Chyba coś pokręcił, ale chrzanić to.

Pozbierał rzutki, wrócił na Linię Beebera i zaczął rzucać. Trafił Justina tylko raz i to go rozbawiło najbardziej ze wszystkiego. Ciekawe, czy Beeb mógłby nagrać hiciora pod tytułem „Moja cizia cipkę goli”, pomyślał i aż zgiął się wpół ze śmiechu, z rękami na kolanach.

Kiedy wesołość przeszła, wytarł długaśne gluty zwisające z nosa, strząsnął je na podłogę (no to dobrą markę restauracji diabli wzięli, pomyślał, wybacz, Burger Kingu) i powlókł się z powrotem na Linię Beebera. Za drugim razem poszło mu jeszcze gorzej. Nie widział podwójnie ani nic takiego, po prostu jakoś nie mógł wcelować w Beeba.

Poza tym jednak trochę go muliło. Nie żeby bardzo, ale był zadowolony, że nie wziął czwartego łyka.

– Gorzała by ze mnie wykipiała – powiedział. Zaśmiał się, po czym wydał dźwięczne beknięcie, od którego zapiekło go w gardle. Fuj. Zostawił rzutki i wrócił do materaców. Przeszło mu przez myśl, żeby sprawdzić przez lupę, czy nie łażą po nich jakieś żyjątka, uznał jednak, że lepiej nie wiedzieć. Zastanowił się, czy nie zjeść paru oreo, ale bał się, jak zareagowałby na to jego żołądek. Wydawał się, bądźmy szczerzy, trochę wrażliwy.

Położył się i splótł dłonie pod głową. Słyszał, że kiedy człowiek się mocno upije, świat wiruje przed oczami. Nic takiego się nie działo, stwierdził więc, że pewnie jest tylko na lekkim rauszu, w sumie jednak nie zaszkodzi mu się zdrzemnąć.

– Ale nie za długo.

Nie, nie za długo. Przydługa drzemka mogłaby się źle skończyć. Jeśli rodzice nie zastaną go w domu i nie będą go mogli znaleźć, nie uniknie kłopotów. George pewnie też, bo zostawił brata samego. Pytanie tylko, czy dzwony Świętego Józefa zdołają go obudzić?

W tych ostatnich sekundach świadomości Pete zdał sobie sprawę, że nie pozostaje mu nic innego, jak tylko mieć nadzieję, że tak będzie. Bo już odpływał.

Zamknął oczy.

I zasnął w opuszczonej restauracji.

Na zewnątrz, na jednym z pasów I-95 w kierunku południowym, pojawił się samochód kombi nieokreślonej marki i rocznika. Jechał z prędkością znacznie poniżej minimalnej dopuszczalnej na autostradzie. Wyprzedziła go z głośnym trąbieniem ciężarówka.

Samochód, teraz już właściwie toczący się siłą rozpędu, skręcił na parking, mimo dużej tablicy z napisem NIECZYNNE NAJBLIŻSZA STACJA BENZYNOWA I RESTAURACJA 43 KM. Staranował cztery pomarańczowe beczki, które blokowały drogę dojazdową i stanął jakieś siedemdziesiąt metrów od opuszczonego budynku restauracji. Otworzyły się drzwi od strony kierowcy, ale nikt nie wysiadł. Nie zadźwięczał brzęczyk-ostrzegacz „ej, baranie, masz otwarte drzwi”. Po prostu stały uchylone w ciszy.

Gdyby Pete Simmons patrzył, zamiast drzemać, nie dostrzegłby kierowcy. Samochód ochlapany był błotem, całą przednią szybę miał zamazaną. Co mogło dziwić, bo w Nowej Anglii ponad tydzień nie padało i autostrada była sucha jak pieprz.

Samochód stał na drodze dojazdowej pod pochmurnym kwietniowym niebem. Przewrócone beczki znieruchomiały. Drzwi kierowcy pozostały otwarte.

2. DOUG CLAYTON (prius ’09)

Doug Clayton był agentem ubezpieczeniowym z Bangor i wybierał się do Portland, gdzie miał rezerwację w Sheratonie. Spodziewał się dotrzeć na miejsce najpóźniej o drugiej, dość wcześnie, żeby uciąć sobie popołudniową drzemkę (luksus, na który rzadko mógł sobie pozwolić), zanim pójdzie zjeść kolację na Congress Street. Jutro z samego rana zgłosi się do Centrum Konferencyjnego w Portland, weźmie plakietkę z nazwiskiem i dołączy do czterystu innych agentów na konferencji „Ogień, burza i powódź: ubezpieczenia od katastrof w dwudziestym pierwszym wieku”. Mijając słupek wyznaczający sto trzydziesty pierwszy kilometr, Doug zmierzał ku swojej osobistej katastrofie, nieobjętej jednak tematyką konferencji w Portland.

Jego teczka i walizka były na tylnym siedzeniu. Na fotelu pasażera leżała Biblia (Króla Jakuba, innych Doug nie uznawał). Doug był jednym z czterech laickich kaznodziejów kościoła pod wezwaniem Świętego Odkupiciela i kiedy przypadała na niego kolej, żeby wygłosić kazanie, lubił mawiać, że Biblia jest jego „najwyższym poradnikiem ubezpieczeniowym”.

Doug uznał Jezusa Chrystusa za swojego osobistego zbawiciela po dziesięciu latach picia, które przypadły na jego wczesną młodość. Dekadę trwający ciąg zakończył się rozbiciem samochodu i trzydziestoma dniami w więzieniu hrabstwa Penobscot. Tam, pierwszej nocy spędzonej w cuchnącej, ciasnej jak trumna celi, padł na kolana i odtąd padał na nie co wieczór.

„Pomóż mi wrócić do zdrowia”, modlił się wtedy, za pierwszym razem, i do dziś powtarzał owe słowa co dzień. Ta prosta modlitwa spełniła się po dwakroć, potem dziesięciokroć i wreszcie stokroć. Myślał sobie, że jeszcze kilka lat i spełni się po tysiąckroć. A co w tym najlepsze? Że u kresu tego wszystkiego czekało niebo.

Jego Biblia nosiła ślady częstego kartkowania, bo czytał ją codziennie. Uwielbiał wszystkie zawarte w niej historie, ale tą, którą pokochał najbardziej – i nad nią najczęściej medytował – była przypowieść o dobrym Samarytaninie. Nawiązywał do tego ustępu z Ewangelii według Świętego Łukasza w wielu swoich kazaniach, po których wierni z kościoła Świętego Odkupiciela nigdy nie skąpili mu pochwał, niech Bóg ich błogosławi.

Doug sądził, że ta historia przemawiała do niego na płaszczyźnie głęboko osobistej. Kapłan obojętnie przeszedł obok obrabowanego, pobitego podróżnego leżącego na poboczu drogi; tak samo postąpił lewita. I kto zjawia się następny? Wstrętny, nienawidzący Żydów Samarytanin. To on jako jedyny pomaga, czy nienawidzi Żydów, czy nie. Obmywa i opatruje rany podróżnego. Wsadza go na swojego osła i opłaca mu pokój w najbliższej gospodzie.

„Któryż z tych trzech okazał się, według twego zdania, bliźnim tego, który wpadł w ręce zbójców?”, zapytuje Jezus uczonego w Prawie, który dociekał, co ma czynić, aby osiągnąć życie wieczne. A uczony w Prawie, nie w ciemię bity, odpowiada: „Ten, który mu okazał miłosierdzie”[1].

Jeśli coś w ogóle przerażało Douga Claytona, to tylko myśl, że mógłby być jak lewita z tej przypowieści. Odmówić pomocy potrzebującemu, ominąć go drugą stroną drogi. Kiedy więc zobaczył ubłocone kombi na wjeździe na opuszczony parking – przewrócone pomarańczowe beczki przed maską, uchylone drzwi od strony kierowcy – zawahał się tylko chwilę, zanim włączył migacz i odbił w bok.

Zaparkował za brudnym samochodem, zapalił światła awaryjne i już wysiadał. Wtedy zauważył, że z tyłu kombi nie ma tablicy rejestracyjnej… chociaż takie było ubłocone, że nie mógł tego stwierdzić na pewno. Wyjął komórkę ze schowka w konsoli centralnej priusa i upewnił się, że jest włączona. Być dobrym Samarytaninem to jedno; nieostrożnie podchodzić do jakiegoś grata bez tablic rejestracyjnych to czysta głupota.

Ruszył w stronę kombi z telefonem luźno ściśniętym w lewej dłoni. Nie, rejestracji nie było, nie pomylił się. Zajrzał do środka przez tylną szybę, nie zobaczył nic. Za dużo błota. Podszedł do drzwi kierowcy, znieruchomiał i obrzucił samochód spojrzeniem, marszcząc czoło. To ford czy chevy? Za czorta nie mógł poznać, a to dziwne, bo w swojej karierze zawodowej ubezpieczył chyba tysiące kombi.

Przerobiony?, zapytał sam siebie. Może i tak… ale komu chciałoby się przerabiać samochód na coś tak nijakiego?

– Halo, dzień dobry? Wszystko w porządku?

Podszedł do drzwi, nieświadomie ściskając telefon trochę mocniej. Przypomniał mu się film, który w dzieciństwie napędził mu nielichego stracha, chyba o nawiedzonym domu. Grupa nastolatków podeszła do starego, opuszczonego domostwa, jeden zobaczył, że drzwi są uchylone, i szepnął do kolegów: „Zobaczcie, otwarte!”. Aż się chciało ich przestrzec, żeby nie wchodzili do środka, ale oczywiście to zrobili.

To głupie. Jeśli ktoś jest w tym samochodzie, może być ranny.

Oczywiście, kierowca mógł pójść do zamkniętej restauracji, może w poszukiwaniu automatu telefonicznego, ale jeśli stało mu się coś naprawdę poważnego…

– Halo?

Doug wyciągnął rękę do klamki, rozmyślił się i zajrzał przez szparę w drzwiach do środka. To, co zobaczył, zaniepokoiło go. Przednie siedzenie było zachlapane błotem; deska rozdzielcza i kierownica też. Ciemna maź kapała z gałek starego radia, kierownicę pokrywały odciski, które nie wyglądały, jakby pozostawiły je dłonie. Przynajmniej nie normalne dłonie. Strasznie duże, to po pierwsze. Po drugie, ślady palców były wąskie jak ołówki.

– Jest tu kto? – Przełożył komórkę do prawej ręki i lewą chwycił drzwi kierowcy z myślą, żeby otworzyć je szeroko i zajrzeć na tylne siedzenie. – Czy komuś coś się sta…

Zdążył tylko poczuć niewyobrażalny smród i jego lewa dłoń eksplodowała potwornym bólem, który rozszedł się po całym ciele falą ognia, wdarł się we wszystkie jego zakamarki. Doug nie krzyknął, nie mógł. Gardło ścisnęło mu się z szoku. Spojrzał w dół i zobaczył, że klamka przebiła jego dłoń na wylot. Tak to przynajmniej wyglądało.

Palców prawie nie było. Widział tylko kikuty tuż pod ostatnimi knykciami, tam, gdzie zaczynał się grzbiet dłoni. Resztę, nie wiedzieć jak, wchłonęły drzwi. Na oczach Douga złamał się palec serdeczny. Ślubna obrączka spadła z brzękiem na asfalt.

Coś czuł, o dobry Boże, o Jezu, coś jakby zęby. Zęby, które przeżuwały. Samochód pożerał jego dłoń.

Doug próbował się wyrwać. Trysnęła krew, część na ubłocone drzwi, część na jego spodnie. Krople, które wylądowały na drzwiach, natychmiast zniknęły ze słabym, ssącym dźwiękiem: siorb. Prawie się oswobodził. Widział błyszczące kości swoich obranych z ciała palców i przed oczami mignęła mu koszmarna wizja ogryzania skrzydełek z KFC. Wyjedz wszystko, zanim to odłożysz, mawiała jego matka, najsłodsze mięso jest najbliżej kości.

A potem potężna siła znów szarpnęła go do przodu. Drzwi kierowcy otworzyły się przed nim szeroko: Witaj, Doug, czekałem na ciebie, wsiadaj. Uderzył głową we framugę i poczuł na czole linię zimna, która stała się gorąca, kiedy dach samochodu przeciął jego skórę.

Jeszcze raz spróbował się wyswobodzić; upuścił komórkę i odepchnął się od tylnej szyby. Szyba ustąpiła pod naciskiem, zamiast dać oparcie, po czym otuliła jego dłoń. Przewrócił oczami i zobaczył, że szkło, a właściwie coś, co przypominało szkło, marszczyło się jak tafla stawu na wietrze. A dlaczego się marszczyło? Bo przeżuwało. Bo pożerało.

Tak to jest, gdy człowiek chce być dobrym Sama…

Wtedy górna krawędź framugi drzwi kierowcy przepiłowała mu czaszkę i gładko wsunęła się do skrytego pod nią mózgu. Doug Clayton usłyszał głośne dźwięczne TRZASK, jakby sosnowego sęka pękającego w silnym ogniu. I zapadła ciemność.

Jadący na południe kierowca wozu dostawczego zerknął w bok i zobaczył mały zielony samochód zaparkowany za ubłoconym kombi, migał światłami awaryjnymi. Jakiś mężczyzna – pewnie z tego małego zielonego samochodu – zaglądał do kombi, jakby rozmawiał z kierowcą. Awaria, pomyślał człowiek z wozu dostawczego i wrócił spojrzeniem na jezdnię. Dobrym Samarytaninem to on nie był.

Doug Clayton wpadł do środka, jakby dłonie – wielkie, z cienkimi jak ołówki palcami – złapały go za koszulę i mocno pociągnęły. Samochód kombi zmienił kształt, stulił się jak usta kosztujące czegoś wyjątkowo kwaśnego… albo wyjątkowo słodkiego. Z wnętrza dobiegła seria nakładających się na siebie trzasków – odgłos stąpania ciężkimi buciorami po suchych gałęziach. Przez jakieś dziesięć sekund kombi pozostawało stulone, bardziej przypominało zaciśniętą guzowatą pięść niż samochód. Potem, z dźwiękiem pąg piłki tenisowej czysto uderzonej rakietą, na powrót rozdęło się w kształt auta.

Na chwilę wyjrzało słońce, odbijając się w upuszczonym telefonie komórkowym, i rozbłysło gorącym kręgiem światła w obrączce Douga. Potem dało nura z powrotem za zasłonę chmur.

Stojący za kombi prius dalej mrugał światłami awaryjnymi. Cykały cicho jak zegarek: Cyk… cyk… cyk.

Przejechało kilka samochodów. Niedużo. Ostatni tydzień roboczy przed Wielkanocą i pierwszy po Wielkanocy to okres, kiedy ruch na autostradach krajowych jest najmniejszy w całym roku, popołudniem zaś mało ludzi siada za kółkiem; większy luz na autostradach jest tylko między północą a piątą rano.

Cyk… cyk… cyk.

Pete Simmons wciąż spał w opuszczonej restauracji.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

1. [1] Cytaty za Biblią Tysiąclecia, wydanie trzecie poprawione, Wydawnictwo Pallotinum, Poznań–Warszawa 1988.

Spis treści

1. OD AUTORA

2. WSTĘP

1. I

2. II

3. III

3. 130. KILOMETR

1. 1. PETE SIMMONS (huffy ’07)

2. 2. DOUG CLAYTON (prius ’09)

Punkty orientacyjne

1. Okładka