Brandon Mull

BAŚNIOBÓR

Klucze do więzienia demonów

Przełożył Rafał Lisowski

Tytuł oryginału: Fablehaven. Keys to the Demon Prison

Copyright © 2010 by Creative Concepts LC. All rights reserved

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXIII

Copyright © for the Polish translation by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXIII

Wydanie I

Warszawa

Spis treści

- Dedykacja

- Rozdział I: Ostatnie życzenie

- Rozdział II: Obsydianowe Pustkowie

- Rozdział III: Kamień Snów

- Rozdział IV: Korytarze

- Rozdział V: Translocator

- Rozdział VI: Żywy Miraż

- Rozdział VII: Kapsuła Końca Świata

- Rozdział VIII: Paprot

- Rozdział IX: Zadania

- Rozdział X: Nagi Luna

- Rozdział XI: Sekret Vanessy

- Rozdział XII: Ratunek

- Rozdział XIII: Dotrzymana obietnica

- Rozdział XIV: Niespodziewany sojusznik

- Rozdział XV: Wiadomość w butelce

- Rozdział XVI: Zapieczętowana kapliczka

- Rozdział XVII: Przygotowania

- Rozdział XVIII: Ucieczka

- Rozdział XIX: Cormac

- Rozdział XX: Roon

- Rozdział XXI: Śpiewające Siostry

- Rozdział XXII: Mark

- Rozdział XXIII: Vasilis

- Rozdział XXIV: Civia

- Rozdział XXV: „Kapryśna Pani”

- Rozdział XXVI: Bezbrzeżna Wyspa

- Rozdział XXVII: Rycerze Świtu

- ROZDZIAŁ XXVIII: Król Demonów

- Rozdział XXIX: Więźniowie

- Rozdział XXX: Nowa kapliczka

- Czy to naprawdę koniec?

- Tematy do dyskusji

- Podziękowania

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Bibliotekarzom, nauczycielom, księgarzom i czytelnikom, dzięki którym cykl o Baśnioborze odniósł sukces

Rozdział I

Ostatnie życzenie

Seth wiedział, że nie powinno go tu być. Dziadkowie wściekliby się, gdyby o tym usłyszeli. Ponura jaskinia cuchnęła jak nigdy dotąd – obrzydliwą mieszanką zgniłego mięsa i owoców. W grocie było parno. Zatęchłe powietrze zmuszało chłopca, żeby nie tylko wąchał, ale wręcz smakował tę wstrętną słodycz. Z każdym oddechem zbierało mu się na wymioty.

Graulas leżał na boku. Dyszał nierówno, z trudem, jego pierś unosiła się i opadała. Zaropiałą twarz opierał na ziemi. Skóra z odczynami zapalnymi rozpłaszczała się niczym lepka masa. Choć jego pomarszczone powieki były zamknięte, to kiedy Seth się zbliżył, demon poruszył się i stęknął. Zajęczał, zakasłał, a potem oderwał twarz od podłoża, skrobiąc o ziemię zakręconym baranim rogiem. Nie podniósł się całkowicie, ale zdołał się podeprzeć na łokciu. Odrobinę uchylił jedną powiekę. Drugie oko zbytnio zaropiało.

– Seth – wychrypiał.

Jego głos, niegdyś donośny, był teraz słaby i zmęczony.

– Przyszedłem – oznajmił chłopiec. – Mówiłeś, że to pilne.

Ciężki łeb kiwnął potakująco.

– Ja… umieram – wycedził demon.

Przedwieczny stwór był chory i umierał, odkąd Seth go poznał.

– Bardziej niż dotąd?

Graulas zarzęził i odkaszlnął. Nad chropowatym cielskiem uniosła się chmura kurzu. Demon odpluł gęstą flegmę, a potem znów się odezwał, niemal szeptem:

– Po… latach… dogasania… w końcu nadeszły… ostatnie dni.

Chłopiec nie wiedział, co powiedzieć. Graulas nigdy nie ukrywał swej nikczemnej przeszłości. Większość dobrych ludzi wieść o jego zgonie przyjęłaby z radością. Jednak stwór bardzo polubił Setha. Zaintrygowany jego niezwykłymi wyczynami pomógł powstrzymać plagę cienia, a później pozwolił mu opanować nowo pozyskane zdolności zaklinacza cieni. Bez względu na dawne zbrodnie konający demon zawsze dobrze go traktował.

– Przykro mi – powiedział Seth, odrobinę zaskoczony, że faktycznie jest mu żal.

Graulas zadrżał, osunął się pod nim łokieć i demon płasko opadł na ziemię. Zamknął oko.

– Ten ból – jęknął cicho. – Potworny ból. Mój gatunek… umiera… tak powoli. Myślałem… że zaznałem… każdego możliwego cierpienia. Ale teraz… wierci… wykręca… zżera… pęcznieje. Głęboko w środku. Pochłania. Nim zdołam to opanować… ból narasta… do nowych rozmiarów.

– Czy mogę ci jakoś pomóc? – spytał Seth, choć wątpił, czy przyda się tutaj jakiś lek z domowej apteczki.

Demon parsknął.

– Nie sądzę – wydyszał. – Rozumiem… że jutro wyjeżdżasz.

– Skąd wiesz?

Misja Setha miała pozostać w tajemnicy.

– Nigdy… nie mów o planach… Nowelowi i Dorenowi.

Chłopiec nie zdradził satyrom szczegółów. Powiedział tylko, że na jakiś czas opuszcza Baśniobór. Przebywał w rezerwacie od ponad trzech miesięcy, czyli od czasu gdy wraz z towarzyszami wrócił z Gadziej Opoki. Zdążył przeżyć z Nowelem i Dorenem kilka przygód, więc uznał, że jest im winien pożegnanie. Dziadek pozwalał rozmawiać o misji wyłącznie w gabinecie obłożonym zaklęciami przeciwko szpiegom, więc Seth nie przekazał satyrom nic ważnego, ale pewnie w ogóle powinien był trzymać język za zębami.

– Nie mówiłem im o konkretach – odparł.

– Nie… ale słyszałem, jak wspomnieli o twoim wyjeździe… gdy przemieszczali się po lesie. Chociaż… nie mam wglądu do waszego domu… domyślam się… że szukacie kolejnego artefaktu. Tylko taka… misja… kazałaby Stanowi zaryzykować… twoje bezpieczeństwo.

– Naprawdę nie mogę o tym mówić.

Graulas zaniósł się flegmistym kaszlem.

– Szczegóły są nieistotne. Skoro usłyszałem i zgadłem… to inni również mogli to zrobić. Mimo że nie jestem w stanie spojrzeć… poza granice rezerwatu… wyczuwam mnóstwo uwagi skupionej na Baśnioborze. Potężne moce próbują szpiegować. Miejcie się na baczności.

– Będę ostrożny – obiecał Seth. – To dlatego mnie wezwałeś? Żeby mnie ostrzec?

Demon uchylił jedno oko, a na wysuszonych ustach pojawił się blady uśmiech.

– Nie jestem takim… altruistą. Chcę prosić o przysługę.

– Jaką?

– Mogę… umrzeć… zanim wrócisz. Wtedy te życzenia… stracą znaczenie. Po tylu latach… moje dni naprawdę są policzone. Seth… Martwi mnie… nie tylko… ból fizyczny. Boję się śmierci.

– Ja też.

Graulas się skrzywił.

– Nic nie rozumiesz. W porównaniu ze mną… nie masz się czego lękać.

Chłopiec zmarszczył brwi.

– Dlatego że byłeś zły?

– Gdybym mógł… rozpłynąć się w nicość… byłbym szczęśliwy. Ale tak się nie stanie. Seth, czekają nas inne sfery. Miejsce przygotowane dla mojego rodzaju… kiedy kończymy to życie… nie jest przyjemne. Właśnie dlatego demony starają się przetrwać jak najdłużej. Przez tysiące lat… żyłem w taki sposób… że przyjdzie mi za to słono zapłacić.

– Ale teraz nie jesteś już taki jak kiedyś – odparł Seth. – Bardzo mi pomogłeś. Na pewno to się liczy.

Graulas sapnął i zakasłał inaczej niż wcześniej. Brzmiało to prawie tak, jakby się gorzko śmiał.

– Na łożu śmierci… wmieszałem się w twoje rozterki… dla własnej rozrywki. Takie drobnostki nie zrównoważą stuleci świadomego czynienia zła. Seth, ja się wcale nie zmieniłem. Jedynie straciłem moc. Brak mi determinacji. Muszę znosić tak wielki ból, iż lękam się, że w zaświatach… czeka mnie jeszcze gorsze cierpienie.

– To co mogę zrobić? – zainteresował się Seth.

– Tylko jedno – warknął Graulas przez ściągnięte wargi. Zmrużył oko i zacisnął pięści. Seth usłyszał zgrzytanie zębów. Demon oddychał gwałtownie i nierówno. – Chwileczkę – wydusił, cały drżąc. Z jego oczu sączyły się grube łzy.

Seth odwrócił wzrok. Nie mógł już na to patrzeć. Nie wyobrażał sobie takiego nieszczęścia. Miał ochotę wybiec z jaskini i już tam nie wrócić.

– Chwileczkę – sapnął znowu Graulas. Po kilku jękach i stęknięciach zaczął oddychać miarowo. – Możesz zrobić dla mnie jedną rzecz.

– Słucham.

– Nie znam celu waszej misji… ale gdybyście odzyskali Piaski Świętości… ten artefakt ogromnie ulżyłby mi w cierpieniu.

– Przecież jesteś przepełniony chorobą. Czy to by cię nie zabiło?

– Myślisz o… rogu jednorożca. Róg oczyszcza… więc owszem… zgładziłby mnie jego dotyk. Ale Piaski uzdrawiają. Nie poprzestałyby na wypaleniu nieczystości. Wyleczyłyby choroby i pozwoliły mi to przeżyć. I tak umarłbym ze starości, ale ból zelżałby, a leczenie może dałoby mi jeszcze trochę czasu. Wybacz, Seth. Nie prosiłbym… gdybym nie był zdesperowany.

Seth spoglądał na żałośnie wyniszczonego demona.

– Piaski ma Sfinks – rzekł łagodnie.

– Wiem – szepnął Graulas. – Sama myśl… że istnieje choć cień szansy… pozwala mi skupić się na czymś innym… niż… niż…

– Rozumiem – powiedział Seth.

– Tylko na to mogę liczyć.

– Oczywiście staramy się odzyskać Piaski – uspokajał go chłopiec. – Nie mogę powiedzieć, że to właśnie cel naszej misji, ale naturalnie chcemy wejść w posiadanie wszystkich artefaktów. Jeśli zdobędziemy Piaski Świętości, przyniosę je, żeby cię uzdrowić. Obiecuję. W porządku?

Z oczu demona tryskały blade łzy. Stwór odwrócił twarz.

– Dobrze. Dziękuję ci… Secie Sorensonie. Żegnaj.

– Czy mógłbym jeszcze coś…

– Idź. Nic więcej dla mnie nie zrobisz. Nie chcę… być oglądany… w tym stanie.

– Okej. Trzymaj się.

Seth opuścił jaskinię z latarką w dłoni. Z ulgą zostawił za sobą wilgotny smród i widok rozdzierającego cierpienia.

Rozdział II

Obsydianowe Pustkowie

Kendra leżała wyciągnięta w fotelu i starała się zdrzemnąć, lecz mimo hipnotycznie jednostajnego jęku silników odrzutowych nie potrafiła uspokoić myśli. Wraz z Tanu i Sethem kolejnymi samolotami przebyli drogę z Nowego Jorku do Londynu, potem do Singapuru, a wreszcie do Perth, stolicy Australii Zachodniej, gdzie wsiedli do prywatnego odrzutowca, którym właśnie lecieli. Na lotniskach Tanu kazał im się kryć po łazienkach, tam zmieniali ubrania, a następnie krętymi trasami prowadził ich przez terminale. Podróżowali pod przybranymi nazwiskami, korzystając z fałszywych dokumentów. Wszystko po to, by nie ściągnąć uwagi wrogów ze Stowarzyszenia Gwiazdy Wieczornej.

W Perth spotkali się z Traskiem, Marą, Elise oraz jakimś gościem, który nazywał się Vincent. Ten pierwszy siedział na wysokości Kendry po drugiej stronie przejścia. Piłował paznokcie, a jego czarnoskóra łysina połyskiwała. Z wcześniejszych doświadczeń dziewczynka wiedziała, że Trask potrafi zachować spokój w najtrudniejszych sytuacjach. Powszechnie uchodził za najbardziej wytrawnego agenta spośród wszystkich Rycerzy Świtu.

Siedzący naprzeciw niej Tanu opierał się o okno i cicho pochrapywał. W trakcie dotychczasowych lotów samoański mistrz eliksirów głównie spał. Mimo sporych rozmiarów miał talent do drzemania w samolotach. Kendra żałowała, że nie poprosiła go o jakiś uspokajający specyfik.

Za nią wyciągnęła się Elise. Słuchała muzyki przez słuchawki tłumiące hałasy. Miała świeże rude pasemka we włosach, a na twarzy mocniejszy makijaż, niż gdy w grudniu pomagała Warrenowi pilnować Setha i Kendry. Zamknęła oczy i łagodnie stukała palcami o uda w rytm melodii.

Na przodzie kabiny Mara spoglądała przez okno. Wysoka, wysportowana Indianka o wyraziście zarysowanych kościach policzkowych nie należała do rozmownych już przed upadkiem Zaginionej Góry i śmiercią matki. Odkąd przywitała się z towarzyszami w Perth, była jeszcze bardziej milcząca niż kiedykolwiek.

Vincent, jedyny członek zespołu, którego Kendra wcześniej nie znała, siedział obok Mary. Ten drobny Filipińczyk często się uśmiechał i mówił z lekkim akcentem. Jak wyjaśnił dziadek, wybrano go do misji ze względu na dobrą znajomość Obsydianowego Pustkowia.

Choć Kendra w tej chwili nie widziała Setha, wiedziała, że jej brat siedzi w kokpicie z Aaronem Stone’em, tym samym, który pilotował śmigłowiec podczas wyprawy do Gadziej Opoki. Czy to naprawdę wydarzyło się przed zaledwie trzema miesiącami? Wydawało się, że od tamtej pory minęły wieki.

Dziewczynka żałowała, że nie ma z nimi Warrena. Czuła się jakoś nieswojo, biorąc udział w przygodzie bez niego. Towarzyszył jej w odwróconej wieży w Baśnioborze, a także w Zaginionej Górze i Gadziej Opoce. Teraz jednak to między innymi z powodu Warrena misja była taka pilna. W Gadziej Opoce został uwięziony w magicznej komnacie. Wejście do tego pomieszczenia wyglądało jak zwykły chlebak, ale po drugiej stronie nierzucającego się w oczy portalu szereg szczebli prowadził do przestronnego magazynu, który wypełniały zapasy oraz różne rupiecie. Kiedy Gavin ujawnił się jako Navarog, zniszczył chlebak i spowodował, że Warren utknął tam w towarzystwie małego trolla pustelnika o imieniu Bubda.

W magazynie było dużo jedzenia i wody, ale zasoby kiedyś się skończą. Dziadek wraz z pozostałymi wyliczył, że teraz, po upływie trzech miesięcy, Warrenowi niewiele ich zostało. Bez szybkiej interwencji wkrótce umrze z głodu.

Zaraz po powrocie Kendry z Gadziej Opoki Coulter Dixon wyruszył z misją odkrycia sposobu działania Translocatora. Wyprawa do smoczego azylu zaowocowała zdobyciem klucza do skarbca w Obsydianowym Pustkowiu, ale pozyskanie Translocatora okazałoby się bardziej przydatne, gdyby wiedzieli, w jaki sposób pozwala on władać przestrzenią. W przeciwnym razie Translocator podzieli los Chronometru, potężnego artefaktu, którego w zasadzie nie potrafili używać.

Chociaż doświadczony poszukiwacz magicznych przedmiotów wykorzystał najlepsze znajomości i zweryfikował wszystkie przeczucia, nie odkrył nic nowego. Kendra nie pamiętała, by kiedykolwiek robił wrażenie tak starego i pokonanego. Inni również szukali wskazówek, lecz w końcu to Vanessa powiadomiła o sukcesie. Urządzała mentalne wyprawy poza Baśniobór, posługując się umysłami śpiących osób, które ugryzła w przeszłości. Jej głównym celem było odkrycie, dokąd zabrano rodziców Kendry, jednak dzięki współpracy z jednym z kontaktów wewnątrz Stowarzyszenia Gwiazdy Wieczornej natrafiła na pilnie strzeżone szczegóły działania Translocatora. Coulter potwierdził trafność pozyskanych informacji, a wtedy Rycerze zaczęli planować misję z nadzieją, że artefakt pomoże uratować Warrena i zapewni przewagę nad Stowarzyszeniem.

Kendra po cichu liczyła również na to, że tak potężny magiczny przedmiot pozwoli odnaleźć jej rodziców. Marla i Scott Sorensonowie do tej pory nic nie wiedzieli o istnieniu zakamuflowanych magicznych stworzeń. Chociaż nie byli zamieszani w incydenty otaczające Baśniobór, nastąpiło wydarzenie bez precedensu: zostali porwani. Co dziwniejsze, Stowarzyszenie nie powiadomiło o warunkach uwolnienia zakładników. Po zajściach w Gadziej Opoce Sfinks oraz jego organizacja jakby zapadli się pod ziemię.

Kendra starała się nie zastanawiać nad losem rodziców. Na samą myśl bolało ją serce. Scott i Marla sądzili, że ich córka nie żyje. Zorganizowali pogrzeb i pochowali duplikat Kendry, a potem porwano ich przed wyjaśnieniem sytuacji. Dziewczynkę ogarniało żałosne uczucie pustki, ilekroć przypominała sobie, że rodzice uważają ją za martwą. Tyle niepotrzebnej rozpaczy! Czy teraz, gdy są więźniami, kiedykolwiek poznają prawdę?

Co gorsza, oni wcale nie zawinili temu porwaniu. Nigdy nawet nie słyszeli o Stowarzyszeniu Gwiazdy Wieczornej. Winę ponosili Kendra, Seth, no i może dziadkowie Sorensonowie. Uprowadzenie Scotta i Marli musiało być zemstą za porażkę Navaroga w Gadziej Opoce. Na samą myśl, że ukochani rodzice zapłacili za jej decyzje, dziewczynce chciało się wyć.

Aby walczyć z rozpaczą, pozwalała temu uczuciu przerodzić się w nienawiść, rozżarzony do czerwoności gniew podsycany strachem i wyrzutami sumienia. Zwykle cała ta odraza koncentrowała się na jednej osobie – na Sfinksie.

To właśnie on wypowiedział wojnę rezerwatom magicznych stworzeń. Próbował ukraść pięć tajemnych artefaktów, które wspólnie mogą otworzyć Zzyzx, więzienie demonów. To on zapoznał Kendrę z Gavinem, fajnym chłopakiem i serdecznym przyjacielem, który okazał się podstępnym, demonicznym smokiem. To Sfinks zapoczątkował plagę cienia, która doprowadziła do śmierci Leny. Sfinks porwał Kendrę i zmusił do użycia Oculusa, artefaktu zapewniającego niezwykłą moc widzenia, co nieomal wypaliło jej mózg. I to właśnie Sfinks wciąż pozostawał bezkarny na wolności, miał w garści jej rodziców i snuł kolejne intrygi, mogące zaowocować otwarciem Zzyzxu oraz końcem świata.

Przynajmniej teraz Kendra uczestniczyła w działaniach mających zadać Sfinksowi poważny cios. Może przy okazji uda się uratować Warrena i rodziców. Po miesiącach zgryzoty i bezczynności dobrze było wreszcie coś robić, nawet jeśli to niebezpieczne. Pod okiem Tanu, Coultera, a czasem także Vanessy Kendra i Seth uczyli się władać mieczem, łukiem oraz innymi rodzajami broni, więc dziewczynka wierzyła w swe siły jak nigdy dotąd. Mimo wszystko, choć razem z bratem zostali pełnoprawnymi Rycerzami Świtu, zdziwiła się, gdy dziadek, który przejął obowiązki Kapitana Rycerzy, przydzielił ich do tak ryzykownej misji. Ostatecznie przeważyła kluczowa rola, jaką ich zdolności odegrały podczas dotychczasowych zadań. Udział Kendry i Setha rozpaczliwie dowodził potrzeby sukcesu.

Dziewczynka ziewnęła, żeby odetkać sobie uszy. Samolot schodził do lądowania. Trask rozpiął pas, wstał i przyprowadził Setha z kokpitu. Gdy chłopiec zajął miejsce, czarnoskóry mężczyzna stanął na przodzie kabiny, by zwrócić się do wszystkich pasażerów.

– Wylądujemy mniej więcej za kwadrans – oznajmił. – Rzuciłem kilka zaklęć, aby nikt z zewnątrz nie mógł nas zobaczyć ani usłyszeć. Powinny powstrzymać wszystko poza Oculusem. To odpowiednia pora, żeby jeszcze raz przeanalizować misję. – Zamilkł na moment. Powiódł ponurym wzrokiem po wnętrzu samolotu i odchrząknął. – Większość z nas już wcześniej współpracowała, więc pominiemy prezentację. Z wyjątkiem Vincenta, który dla części z nas, choć nie dla mnie, jest kimś nowym.

– Nazywam się Vincent – powiedział Filipińczyk, na wpół podnosząc się z fotela. – Będę waszym przewodnikiem po Obsydianowym Pustkowiu. W ciągu ostatniego dziesięciolecia spędziłem tam kilka miesięcy.

– Skąd możemy wiedzieć, że nie jesteś ukrytym potworem? – spytał obcesowo Seth.

Vincent zaśmiał się cicho.

– Wiem, że niedawno wszyscy mieliśmy do czynienia ze zdradą na niespotykaną skalę. Rycerze Świtu nigdy dotąd nie padli ofiarą infiltracji i zamętu porównywalnych z wydarzeniami ostatniego roku. Jednak, jak potwierdzi Trask, ja jestem Rycerzem z krwi i kości, i to odkąd Stowarzyszenie zamordowało moich rodziców, kiedy byłem nastolatkiem.

– Obecnie trudno o zaufanie – przyznał Trask – ale Vincentowi zawsze jestem gotów powierzyć moje bezpieczeństwo. Ta grupa zawdzięcza swój skład między innymi temu, że dość już razem przeżyliśmy, aby móc wierzyć sobie nawzajem. Nie mam cienia wątpliwości, że Vincent zasługuje na miejsce wśród nas.

Kendra zerknęła na Filipińczyka. Cieszyła się, że jej brat zabrał głos. Chciała wierzyć Traskowi – ale może on także był zdrajcą cierpliwie czekającym na okazję do zadania bolesnego ciosu? Raczej nie. Nauczyła się jednak, że „raczej” nie zawsze wystarcza. Odtąd chciała być gotowa na wszystko.

– Naszym celem jest zdobycie Translocatora – ciągnął Trask. – Do tej pory nie zdradziłem wam części szczegółów. Wydaje nam się, że znamy zasadę działania artefaktu. Jeśli nasze informacje okażą się prawdziwe, urządzenie jest w stanie przenieść użytkownika w dowolne miejsce, które odwiedził już wcześniej.

Elise uniosła rękę.

– Czy można zabierać pasażerów?

Trask kiwnął głową.

– Dzięki Vanessie i Coulterowi wnioskujemy, że Translocator potrafi przenieść jednocześnie trzy osoby wraz z dobytkiem. To platynowy walec wysadzany klejnotami, podzielony na trzy ruchome części. Żeby artefakt zadziałał, należy je obrócić, układając klejnoty w jednej linii. Osoba trzymająca środkową część wybiera cel podróży i musi się na nim skoncentrować. Każdy z pasażerów chwyta inny fragment Translocatora.

– A jeśli nie wszyscy odwiedzili wcześniej miejsce docelowe? – spytał Seth.

Trask wzruszył ramionami.

– Na podstawie pozyskanej wiedzy Coulter jest zdania, że tylko osoba trzymająca środkowy element musiała tam być. Nie upewnimy się jednak, zanim nie wypróbujemy urządzenia.

– Co będzie, jeśli ktoś teleportuje się w sam środek skały? – dopytywał się chłopiec. – Albo trzydzieści metrów nad ziemią? Albo wprost przed rozpędzony pociąg?

Nagle samolotem zatrzęsło. Trask przytrzymał się sufitu, by zachować równowagę, dopóki nie minie turbulencja.

– Nie znamy zagrożeń związanych z użyciem urządzenia, ale mając na uwadze poziom skomplikowania artefaktów, można założyć, że Translocator opracowano tak, aby ograniczyć podobne niebezpieczeństwo.

Elise uniosła palec.

– Czy jutro wejdziemy do skarbca?

– Plan jest taki, żeby szybko wkroczyć i szybko się wycofać – potwierdził Trask. – Przenocujemy w głównym domu, aby przyzwyczaić się do różnicy czasu. Jutro rano wyruszymy do skarbca. Mam nadzieję, że wieczorem będziemy już w drodze do Ameryki.

– Jeśli artefakt zadziała – zwrócił uwagę Seth – to może darujemy sobie lot powrotny.

Kąciki ust Traska drgnęły, a w jego oczach błysnął uśmiech.

– Zobaczymy. W pierwszej kolejności dziś wieczorem musimy zająć się przygotowaniami.

– Czy wiemy, gdzie znajduje się skarbiec? – zapytała Kendra. – Te w Baśnioborze i Zaginionej Górze były starannie ukryte.

Odpowiedzi udzielił Vincent:

– Od skarbca w Obsydianowym Pustkowiu pochodzi nazwa rezerwatu. To olbrzymi monolit z obsydianu górujący nad okoliczną równiną. Znamy lokalizację skarbca, a nawet miejsce, w którym należy umieścić klucz. Nie orientujemy się natomiast, jakie zagrożenia czyhają w środku.

– Skoro położenie skarbca jest tak oczywiste – wtrącił Trask – powinniśmy przyjąć, że pułapki są jeszcze bardziej zabójcze.

– Brak kamuflażu może się wiązać z odpornością obsydianu – zaznaczył Vincent. – Nie mówimy tu o zwykłym kamieniu. Przez lata często próbowano wywiercić, wyryć lub wysadzić wejście. Jak dotąd nikt nie zdołał nawet drasnąć powierzchni.

– Po co ukrywać coś niezniszczalnego? – mruknęła Elise.

Przerwał im interkom z kokpitu.

– Zbliżamy się do lądowania – oznajmił Aaron. – Nieco dmucha, więc sugeruję, żeby wszyscy zajęli miejsca.

– Rozdam trochę morsowego masła, żebyśmy w Obsydianowym Pustkowiu wszyscy mogli zobaczyć magiczne stworzenia – powiedział Trask. – Resztę spraw omówimy w domu opiekuna. – Wrócił na fotel, a tymczasem samolotem wstrząsnęły długie turbulencje.

Kendra nie potrzebowała zaczarowanego mleka ani morsowego masła, żeby przejrzeć na wylot iluzje kryjące magiczne stwory przed wzrokiem większości śmiertelników, więc od razu podała słoik Elise. W dole cień odrzutowca drgał na nierównym podłożu. Dziewczynka widziała głównie płaski teren pokryty karłowatymi krzewami, tu i ówdzie dostrzegła też niewysokie wzniesienia oraz płytkie jary. Jej uwagę zwróciły dwa dżipy. Jechały drogą gruntową na spotkanie lądującego samolotu, wzniecając tumany kurzu. Maszyna znajdowała się już na tyle nisko, by Kendra zobaczyła kierowców obu pojazdów z otwartym dachem, lecz ich twarze pozostawały niewyraźne.

Drogę, którą podążały dżipy, w głębi przecinał mur. Właściwie to raczej wyobrażenie muru. W równych odstępach stały samotne piramidki usypane z kamieni, ciągnące się w obu kierunkach. Nic ich nie łączyło, więc wyznaczały granicę, nie tworząc faktycznej bariery. Kendra zauważyła jednak, że nad nimi lśni powietrze, zatem musiał tam działać czar dekoncentrujący, który chronił Obsydianowe Pustkowie.

Za równo usypanymi piramidkami widziała kręte zakola rzeki, a w oddali – olbrzymi czarny kamień przypominający pudło po butach. Jego prostokątny kształt był wręcz nienaturalnie regularny. Samolotem zatrzęsło. Przez moment okropnie zakołysał się na boki. Kendra odwróciła twarz od okna, spojrzała przed siebie i zacisnęła dłonie na podłokietnikach. Samolot znowu podskoczył i zadrżał. Poczuła mrowienie takie jak wtedy, gdy bardzo szybka winda rusza w dół. Jeszcze nigdy nie przeżyła takich turbulencji!

Zerknąwszy na drugą stronę samolotu, stwierdziła, że Trask siedzi niewzruszony. Oczywiście trudno go było wzburzyć, więc pewnie miałby tę samą kamienną minę, nawet gdyby samolot rozpadł się na kawałki, a jego fotel spadał prosto w australijskie pustkowie. Kendra uśmiechnęła się pod nosem.

Mimo kilku kolejnych wstrząsów po paru minutach prywatny odrzutowiec łagodnie osiadł na ziemi. Chwilę kołował, a wreszcie się zatrzymał. Kendra zarzuciła plecak na ramię, a tymczasem Tanu otworzył drzwi, które po wychyleniu do podłoża pełniły funkcję krótkich schodków. Pierwszy zszedł Seth, siostra podążyła za nim. Lotnisko na odludziu składało się z jednego pasa, walącego się hangaru oraz niewielkiego pawilonu biurowego z furkoczącym rękawem na szczycie.

Wysiadłszy z maszyny, Trask, Tanu i Vincent zaczęli wyładowywać rzeczy z luku bagażowego. Mara odeszła na bok, by wykonać płynną sekwencję skomplikowanych ćwiczeń rozciągających. Elise, stojąc w drzwiach samolotu, rozglądała się po okolicy przez potężną lornetkę. Wysoko na niebie wisiało jasne słońce.

– Witamy w Australii – oznajmił Seth, naśladując miejscowy akcent najlepiej, jak umiał. Gestem wskazał jałową okolicę. Rozejrzał się dokoła, a potem zmarszczył nos. – Myślałem, że będzie więcej koali.

– Którędy do taśm bagażowych? – spytała Kendra.

Seth zachichotał.

– Nie jest to najelegantsze lotnisko, jakie w życiu widziałem. Wygląda raczej jak potajemne lądowisko szajki przemytników.

– Co tutaj przemycają?

– Głównie bumerangi. I kangury. Biedaczyska.

– Zbliża się komitet powitalny – powiadomiła Elise. – Dwa pojazdy, a w każdym po jednej osobie.

Wkrótce oba dżipy były już wyraźnie widoczne. Wytrzymałe auta o wojskowym odcieniu zieleni miały wielkie opony, a ich silniki głośno warczały. Gdy stanęły przy luku bagażowym, wysiadło z nich dwoje Aborygenów. Oboje byli młodymi ludźmi tuż po dwudziestce, mieli ciemną skórę oraz długie ręce i nogi. Kobieta w wymyślną fryzurę wplotła białe wstążki.

Vincent podbiegł i uściskał ich wylewnie na powitanie. Był o pół głowy niższy od kobiety i o całą głowę od mężczyzny. Kendra z Sethem zbliżyli się, by lepiej przyjrzeć się nieznajomym. Trask podszedł do miejscowych i uścisnął im dłonie.

– Nazywam się Camira – odezwała się kobieta do wszystkich przybyszy – a to mój brat Berrigan. Nie zwracajcie na niego uwagi. Ma budyń zamiast mózgu.

– Przynajmniej nie jestem mędrkiem z jadowitym językiem – odparł tamten ze swobodnym uśmiechem.

Dłoń opierał o duży nóż przypięty do pasa.

– Odwieziemy was do domu – ciągnęła Camira, puszczając słowa brata mimo uszu. – Proponuję, żeby panie pojechały ze mną, inaczej jego smród was wykończy.

– Faceci niech jadą ze mną – zgodził się Berrigan. – W przeciwnym razie zanim dotrzecie do Obsydianowego Pustkowia, stracicie poczucie własnej wartości.

– Ani na chwilę nie przestajecie sobie dokuczać – zaśmiał się Vincent. – Nic się nie zmieniło, odkąd wyjechałem.

– A ty ciągle jesteś rozmiarów termita – droczyła się Camira, wspinając się na palce.

Kendra zauważyła, że młoda kobieta ma na nogach barwne sandały z lśniącymi kamykami.

– Fajne masz buty.

– Te? – Camira uniosła stopę. – Sama zrobiłam. Mówią, że oryginalna ze mnie Aborygenka.

– A ja mówię, że powinniśmy już jechać, zamiast paplać o obuwiu – jęknął Berrigan. – Ci ludzie są zmęczeni.

– Wybaczcie bratu – przeprosiła Camira. – Zwykle przy gościach nie wypuszczamy go z klatki.

Wspólnie prędko załadowali bagaże do dżipów. Zgodnie z sugestią dwójki kierowców Trask, Tanu, Seth i Vincent wsiedli do wozu Berrigana, natomiast Kendra, Elise i Mara pojechały z Camirą. Aaron został przy samolocie, żeby wykonać niezbędny przegląd.

Camira mocno wcisnęła gaz. Silnik ryknął i jej dżip wyskoczył na drogę jako pierwszy. Kendra spojrzała wstecz – faceci krztusili się od kłębów kurzu. Pojazdów z otwartym dachem najwyraźniej nie stworzono z myślą o jeździe w kolumnie po gruntowych szlakach.

Camira pędziła nierówną drogą. Dżip trząsł się i podskakiwał. Ostro wymijała największe dziury i kamienie, nie zważając na tumany pyłu wzbijane w trakcie tych manewrów. Drugi pojazd został trochę z tyłu, tak aby kurz zdążył przed nim opaść.

Mimo wyboistej trasy Kendra starała się rozglądać po jałowej okolicy. Nagie kamienie i splątane krzewy sprawiały równie niegościnne wrażenie, co krajobraz Zaginionej Góry w Arizonie. Domyślała się, że osoby, które utworzyły te ukryte rezerwaty, celowo wybrały nieprzyjazne rejony odstraszające nieproszonych gości.

Przed nimi w zasięgu wzroku pojawił się rząd piramidek z kamieni. Kendra nie wspomniała ani o nich, ani o lśniącym powietrzu, gdyż wiedziała, że zwykły człowiek nie potrafiłby się na nich skupić.

– Na pewno jedziemy w dobrym kierunku!? – spytała Elise, przekrzykując hałas.

– To tylko działanie czaru dekoncentrującego, który ochrania rezerwat – odparła Camira. – Ja też to odczuwam. Jesteśmy na właściwej trasie. Wszystko będzie dobrze, jeśli tylko skupię się na drodze. Gdy przekroczymy barierę, wrażenie minie.

Kendra nie czuła tych skutków, wiedziała jednak, że nie powinna się z tym zdradzać przed obcą osobą. Rzeczywiście, gdy tylko minęli usypane kamienie, wszyscy pasażerowie się odprężyli.

Po drugiej stronie granicy krajobraz był bardziej gościnny. Ziemię ubarwiały polne kwiaty, krzewy wydawały się potężniejsze, a tu i ówdzie pojawiły się drzewa. Kendra dostrzegła kilka wróżek podobnych do ciem. Fruwały na szarych, nakrapianych skrzydłach. W pobliżu błotnistego wodopoju zauważyła parę zwierząt przypominających duże pasiaste charty o długich ogonach.

– Co to takiego? – spytała, wskazując palcem w ich stronę.

– Wilki workowate – odparła Camira. – Inaczej tygrysy tasmańskie. Mamy ich tu sporo, choć na całym świecie wyginęły. Niektóre potrafią mówić. Popatrzcie na tamten stok, obok krzaków.

Kendra podążyła za spojrzeniem Camiry. Zobaczyła włochatą człekokształtną postać. Elise zmrużyła oczy i osłoniła je dłonią. Stworzenie znikło z pola widzenia.

– Co to było?! – zawołała.

– Yowie – odparła Camira. – Coś jak Wielka Stopa. Są nieśmiałe, lecz ciekawskie. Prawie nieuchwytne. Często można je dostrzec kątem oka, ale natychmiast uciekają, gdy zwróci się na nie uwagę.

– Wyglądał na smutnego – zauważyła Mara.

– Ich pieśni zwykle są pełne żalu – przyznała Camira.

Gdy dżip dotarł na szczyt łagodnego pagórka, po lewej stronie oczom gości ukazał się główny dom Obsydianowego Pustkowia. Drewniany budynek, postawiony na wzniesieniu, miał kilka wykuszy ze stromymi daszkami oraz obszerną werandę. Z tyłu znajdowała się gigantyczna stodoła, a także szeroka stajnia połączona z zagrodą.

Z przodu, na prawo, płynęła rzeka, którą Kendra widziała z samolotu. Za nią majaczył geometryczny kształt wielkiego obsydianowego bloku.

– Nie przypominam sobie, żeby na mapach zaznaczono tu rzekę – stwierdziła Elise.

– Tęczowa Rzeka w większości biegnie pod ziemią – odrzekła Camira. – Ale wypływa na powierzchnię tutaj, w Obsydianowym Pustkowiu. To dar Tęczowego Węża.

– Tęczowego Węża? – zainteresowała się Kendra.

– Jednego z naszych najczcigodniejszych dobroczyńców – wytłumaczyła młoda kobieta. – Istoty o wielkiej mocy twórczej.

Silnik zawarczał głośniej. Dżip prędko przebył odległość dzielącą od domu, a potem zatrzymał się z poślizgiem. Wóz chłopaków niemal go dogonił. Zakręcił i zaparkował tuż obok. Kendra zeskoczyła na ziemię.

– Seth mówi, że słyszy głosy – poinformował Trask.

– Głosy trupów? – zapytała.

Jej brat z pomocą demona Graulasa został zaklinaczem cieni, co pozwalało mu między innymi słyszeć głosy nieumarłych.

– Zgadza się – potwierdził Seth, marszcząc czoło. – Dziwne. Nie przemawiają do mnie, to znaczy nie wprost, ale słyszę ich złaknione mamrotanie. Z początku było odległe. Teraz mam wrażenie, że otaczają nas ze wszystkich stron.

– Czy są tu pochowane zombi? – zapytał Trask.

Camira spojrzała na niego, szeroko otwierając oczy. Przez chwilę poruszała ustami, ale nic nie mówiła.

– Nie wiem, co tu jest pochowane. Nie lubię rozmawiać o przeklętych.

– Zwykle unikamy takich tematów – poparł ją Berrigan.

Otworzyły się frontowe drzwi domu. Wyłoniła się z nich kobieta o długich włosach w kolorze miodu związanych w koński ogon. Miała na sobie koszulę khaki oraz szorty w tym samym kolorze. Jej smagła skóra była lekko spalona słońcem. Choć kobieta musiała dobiegać pięćdziesiątki, sprawiała wrażenie bardzo wysportowanej i poruszała się żwawym krokiem.

– Laura! – zawołał Vincent.

– Cześć, Vincencie. Cześć, Trasku. Witajcie ponownie w Obsydianowym Pustkowiu. Pozdrawiam też pozostałych. – Dołączyła do przybyszów przy dżipach. Stanęła, wsparta pod boki. – Domyślam się, że jesteście znużeni podróżą i chcielibyście odpocząć.

Trask wskazał gestem Setha.

– Seth mówi, że wkoło słyszy głosy nieumarłych.

Laura kiwnęła głową. Rzuciła prędkie spojrzenie Camirze.

– Przynajmniej jedno z nas ma intuicję – mruknęła.

– Słucham? – zdziwił się Trask.

Camira się skrzywiła.

Laura szybkim ruchem wyszarpnęła nóż Berrigana z pochwy i wbiła ostrze w młodą kobietę.

– To pułapka – ostrzegła. – Czekają na nas w domu. Obezwładnijcie Berrigana. Nie zabijajcie go.

Berrigan usiłował uskoczyć, ale Trask złapał go, obrócił i przygwoździł do maski dżipa. Jedną rękę wykręcił mu boleśnie za plecami. Laura wyciągnęła nóż, a wtedy Camira osunęła się na ziemię.

– Do wozów – poleciła kobieta, zabierając jej kluczyki. – Jedziemy w stronę Kamienia Snów. Nie róbcie krzywdy Berriganowi, kieruje nim narkobliks.

Trask pozbawił tyczkowatego młodzieńca kluczyków od auta, po czym przekazał go Tanu. Ten wciągnął więźnia do dżipa, ściskając go ramieniem za szyję. Trask i Laura uruchomili silniki, a pozostali wsiedli do pojazdów. Kendra wskoczyła do środka, nie otwierając drzwi. Jechała z Laurą, Sethem, Marą i Vincentem.

Zawirowały opony, wzniecając kurz i żwir. W bok dżipa wbiła się strzała. Kendra spojrzała na dom. Przez okna i drzwi wylewały się zombi. Poruszały się spazmatycznie, niektóre utykały, inne przemieszczały się na czworakach. Pośród nich dziewczynka zauważyła wysokiego Azjatę o ponurych, pociągłych rysach – pana Licha.

W powietrzu zafurkotała druga strzała. Wbiła się w walizkę za Vincentem. Kendra dostrzegła łuczniczkę na balkonie – piękną kobietę o elegancko ufryzowanych blond włosach. Torina, która kiedyś ją więziła, przez chwilę patrzyła dziewczynce w oczy ze znaczącym uśmieszkiem. Potem zniknęła w oknie, uchylając się przed bełtami z kusz Elise oraz Mary.

Frontowymi drzwiami wyszła postać całkowicie obleczona w szary materiał, który przesłaniał również twarz. Z oszałamiającą prędkością pognała za dżipami, bez trudu wyprzedzając zombi. W obu dłoniach ściskała miecze.

– Szary Zabójca?! – wykrzyknął Vincent. – Czy ktoś nie próbuje nas zabić? Oni nie zamierzają nas tak trochę ukatrupić, tylko totalnie, na śmierć!

Gdy dżipy oddalały się od budynku, z kryjówek wokół domu wypełzały dziesiątki zombi. Niektóre chowały się w dołach lub rowach, inne – za krzakami, jeden umarlak zanurzył się w beczce z wodą. Człapiące zwłoki w różnych stadiach rozkładu zbliżały się ze wszystkich stron. Trask i Laura dodali gazu. Pruli wprost na zombi, które usiłowały odciąć drogę ucieczki. Kendra zamknęła oczy, gdy groteskowe ciała pofrunęły w powietrze.

Przysadziste zombi o kręconych rudych włosach rzuciło się na wóz Laury. Chwyciło się karoserii, lecz tylko na moment, bo Vincent zaraz odrąbał maczetą bezkrwistą piegowatą dłoń. Seth oderwał ją od krawędzi auta i odrzucił.

Potem zombi oraz dom zostały w tyle. Szary Zabójca gonił ich jeszcze przez parę chwil, ale chociaż był szybki, nie mógł się równać z rozpędzonymi autami. Laura jechała przodem, Trask tuż za nią. Gnali w stronę odległego obsydianowego monolitu.

Rozdział III

Kamień Snów

Seth żałował, że wyrzucił rękę zombiaka. Przecież to by była idealna pamiątka z pierwszej oficjalnej misji w roli Rycerza Świtu! Ale zrobił to niemal odruchowo. Pewnie te wszystkie głosy umarłych na chwilę zamieszały mu w głowie.

Były okropne. Setki szeptów wygłodniałych zombi, skorych do ataku, lecz powstrzymywanych mocą silniejszą niż to łaknienie. Wydawało się, że są wszędzie dokoła, a jednak nic nie widział. Dopóki w końcu nie wyskoczyły z kryjówek, obawiał się, że mu odbija.

Prawdopodobnie sterował nimi pan Lich. Rozkazał pozostać w ukryciu, aż nadejdzie dogodna chwila. Rosły Azjata był wiwibliksem zdolnym wskrzeszać i kontrolować zmarłych. Pełnił też obowiązki prawej ręki Sfinksa. Gdyby Laura nie pomogła w szybkiej ucieczce, wszyscy przybysze zostaliby karmą dla zombi.

Dżip gnał po moście nad Tęczową Rzeką, a Seth wciąż rozpaczał, że pozbył się ręki. Mógłby ją włożyć Kendrze pod kołdrę. Przywiązać do główki prysznica. Dumnie umieścić na półce w swoim pokoju. Obiecał sobie, że nie zapomni o tych wszystkich możliwościach, jeśli znów trafi mu się odcięta dłoń zombi.

Wzdłuż drugiego brzegu rzeki rosły olbrzymie drzewa. Miały kilkadziesiąt metrów wysokości.

– Ależ one wielkie! – zawołał Seth.

– To karri – wyjaśniła głośno Laura. – Odmiana eukaliptusa. Jeden z najwyższych gatunków drzew na świecie.

– Co to wszystko miało znaczyć? – zapytał Vincent.

– Camira nas zdradziła – rzekła gorzko Laura. – Wczoraj w nocy wpuściła do rezerwatu kilku członków Stowarzyszenia oraz dziesiątki zombi sterowanych przez tego wiwibliksa.

– Mówiłaś, że Berrigan jest pod kontrolą narkobliksa – odezwała się Kendra. – Czy wiesz, o kogo chodzi?

– Jest w domu. Nazywa się Wayne.

Kendra zerknęła na brata z ulgą wypisaną na twarzy. On też o tym myślał. Martwił się, czy Vanessa nie pomaga wrogom.

Dżip wyskoczył w powietrze i ciężko wylądował, ale Laura nie zwalniała. Seth obejrzał się za siebie, lecz nie widział pościgu.

Kiedy wyjechali spod niebotycznych drzew karri, znów zobaczyli obsydianowy monolit. Miał oszałamiające rozmiary – ten geologiczny cud natury wyglądał tak, jakby z czarnego wzniesienia wyrzeźbiono błyszczący blok.

– Lśni jak tęcza – powiedziała Kendra.

– Ja tam nie widzę kolorów – odparł Seth.

– Kamień jest czarny – wyjaśniła – ale odbija barwne światło.

– Możliwe, że oczy Kendry dostrzegają coś, co nam umyka – rzekła Laura w zamyśleniu. – My nazywamy go Kamieniem Snów. Drzemie w nim głęboka magia.

Seth przyglądał się obsydianowemu monolitowi przez zmrużone powieki. Rzeczywiście jasno błyszczał, ale odblask był biały, a nie wielobarwny. Dlaczego jego siostra widziała różne kolory? Czyżby Kamień Snów był pełen wróżkowej magii albo coś w tym stylu? W milczeniu zbliżali się do olbrzymiego bloku.

Wreszcie Laura z rykiem silnika dotarła do Kamienia Snów i zajechała od tyłu. Monolit miał setki metrów wysokości, setki metrów szerokości i dwa razy tyle długości. Seth zachwycał się gładkością kamienia oraz idealną ostrością krawędzi. W końcu zatrzymali się obok jedynej niedoskonałości na nieskalanej powierzchni. Było to wgłębienie w kształcie misy, wielkości połowy piłki do siatkówki.

Trask zaparkował obok. Seth patrzył, jak Tanu wyciąga Berrigana z dżipa i przygniata go do ziemi. Trask podbiegł do Laury.

– Co się stało?

– Zeszłej nocy Camira okazała się zdrajczynią – powiedziała kobieta. – Członkowie Stowarzyszenia zaskoczyli nas i opanowali dom. Myśleli, że jeśli zagrożą skrzywdzeniem zakładników, zaprowadzę was prosto w pułapkę.

– Zakładników już nie ma – zaśmiał się Berrigan. – Po tym twoim małym wyskoku! Twój siostrzeniec nie żyje. Twoja siostra i jej mąż także. Podobnie jak Corbin, Sam i Lois.

Twarz Laury stężała. Drgnęła jej warga.

– Zabilibyście ich tak czy inaczej. Przynajmniej uratowałam życie kilku osób.

– I tak już po was – zapewnił Berrigan. – Tylko przedłużacie własną agonię.

– Wyjdź z niego, Wayne! – warknęła Laura.

– Na razie mi się tu podoba – odparł Berrigan. – Jakie to uczucie: zabić swoją ulubioną uczennicę?

Spiorunowała go wzrokiem.

– Nigdy nie podejrzewałabym Camiry.

– Nie słyszałeś, co powiedziała Laura? – odezwał się Tanu, przyciskając szerokie przedramię do karku Berrigana. – Wynocha.

– Lepiej skończ ze słodyczami, grubasie – wydyszał chłopak przez ściśnięte gardło.

– Mogę sprawić, że będzie ci bardzo nieprzyjemnie – zagroził Samoańczyk.

– To nie mnie wyrządzisz krzywdę – wycharczał Berrigan. – Z nim możesz zrobić, co chcesz.

– Trzymaj go, Trask – polecił Tanu.

Zamienili się miejscami. Samoańczyk wyjął z torby igłę oraz małą butelkę.

– Zaszyjesz mnie na śmierć? – zachichotał Berrigan.

Tanu zanurzył igłę w butelce.

– Mogę ci zadać sporo bólu, nie szkodząc twojemu gospodarzowi – rzekł i przyłożył ostrze do szyi więźnia.

Z gardła Berrigana natychmiast dobiegł przeraźliwy wrzask. Chłopak wybałuszył oczy. Z ust pociekła mu ślina.

– Co robisz? – spytała nerwowo Laura.

Tanu cofnął igłę, a wtedy nieprzytomny Berrigan osunął się na ziemię.

– Ten eliksir wysyła do mózgu informację o przeraźliwym bólu – wyjaśnił Samoańczyk. – Nie wyrządza żadnej krzywdy, tylko komunikuje się z układem nerwowym. – Jeszcze raz dźgnął Berrigana. – Narkobliks rzeczywiście się wycofał, w przeciwnym razie wiłby się w spazmach.

Następnie znowu poszperał w torbie. Wydobył kolejną buteleczkę, odkorkował i podetknął chłopakowi pod nos.

Młody człowiek wzdrygnął się gwałtownie i otworzył oczy. Zaczął się szarpać w ramionach Traska, nie odwracając wzroku od Tanu.

– Kim jesteście?

– To przyjaciele – uspokoiła go Laura. – Nie denerwuj się.

– Co się stało? – spytał nieco łagodniej.

Laura zmarszczyła czoło.

– Narkobliks odurzył cię i przejął kontrolę nad twoim ciałem. To właśnie zespół, na który czekaliśmy. Odpowiedz mi na parę pytań, żebym wiedziała, że nad sobą panujesz. Jaka jest ulubiona piosenka cioci Jannali?

– Moon River.

– Z czym w dzieciństwie lubiłeś jeść tłuczone ziemniaki?

– Z kawałkami mielonki.

– Jak daleko rzuca włócznią twój wujek Dural?

– Nie mam wujka Durala.

– Witaj z powrotem, Berrigan. Jesteś gotów nas wesprzeć?

Młodzieniec przytaknął i usiadł z pomocą Tanu. Zamknął oczy i potarł skronie.

– Łeb mi pęka. – Otworzył powieki. – Co z Camirą?

– Nie żyje – powiedziała beznamiętnie Laura.

Berrigan kiwnął głową. Do oczu napłynęły mu łzy.

– Ma za swoje – wydukał. Jego twarz wykrzywił grymas bólu. – Ma za swoje. Nie wierzę. Nie wierzę, że mogła… – Zaczął płakać.

– Później będzie czas na żałobę – oświadczyła Laura, wstając. – Wkrótce dogonią nas wrogowie. – Posępnie spojrzała na Traska. – Powinniście zdobyć Translocator i teleportować się stąd. Macie klucz?

– Oczywiście. Jakie mamy szanse, jeśli staniemy do walki przed otwarciem skarbca?

Laura pokręciła głową.

– Niewielkie. Wiwibliks ma do dyspozycji około siedemdziesięciu zombi. Część sprowadził ze sobą, inne wskrzesił już tutaj. Mają Szarego Zabójcę, narkobliksa, wiwibliksa, lektobliksa, jasnowidza, parę lykantropów, a przede wszystkim czarodzieja Mirava.

– Znam to imię – stwierdził ponuro Trask. – Jest bardzo stary.

– Naszym największym sprzymierzeńcem przeciwko niemu jest słońce – powiedziała Laura. – Mirav nie może wychodzić za dnia. Promienie by go zabiły. Z nastaniem świtu natychmiast schował się w piwnicy.

– Agad mówił, że wszyscy czarodzieje byli kiedyś smokami – wtrąciła Kendra.

– Mirav jest prawdziwym czarodziejem – odrzekł Trask – a więc owszem, niegdyś był smokiem. Pochodzi z Indii. Jest zły do szpiku kości, to lider w szeregach Stowarzyszenia. Jego obecność oznacza, że nasi wrogowie rzucili do tej misji wszystkie siły.

– Nie zdołamy stawić czoła magowi i armii zombi – ocenił Tanu.

– To prawda – przyznała Laura. – Właśnie dlatego musicie czym prędzej udać się po Translocator.

– Nie pójdziesz z nami? – zdziwił się Trask.

Kobieta pokręciła głową.

– Zwerbuję do pomocy kogo tylko zdołam i spróbuję spowolnić wrogów. Jeszcze nie zabrakło mi sprzymierzeńców. Jestem pewna, że mogę zniszczyć most.

– Będę ci towarzyszyć – zaoferował żarliwie Berrigan.

– Nie. Więcej zrobisz, wspierając pozostałych w drodze po artefakt. Ja osiągnę to samo bez względu na twoją pomoc.

Trask się skrzywił.

– Czy kiedy już spowolnisz wrogów, będziesz w stanie dotrzeć na lądowisko? Nasz pilot mógłby cię stąd zabrać.

– Nie ma szans – odparła Laura. – Byłam tu opiekunką i zawiodłam. Zrobię, co mogę, żeby utrudnić pościg. To pozwoli wam zdobyć artefakt. Wszyscy wiemy, że utrata Translocatora byłaby katastrofą. Nie porzucę Obsydianowego Pustkowia. Bez dyskusji. Powiedz pilotowi, żeby uciekał, póki może. Prędko, w drogę, nie ma chwili do stracenia.

Trask zaczął wyciągać sprzęt z dżipa.

– Słyszeliście, co mówiła Laura: bierzemy rzeczy i do dzieła. Elise, dzwoń do Aarona. Niech natychmiast startuje. My albo ewakuujemy się przy użyciu Translocatora, albo wcale.

Elise wydobyła telefon satelitarny, a następnie wybrała numer. Seth złapał swoją walizkę, postawił ją na ziemi i otworzył. Nie przyleciał do Australii z bronią – przesłano ją innymi kanałami do Perth, gdzie została załadowana do prywatnego odrzutowca. Przypasał miecz oraz nóż. Potem zerknął na siostrę. Właśnie zakładała napierśnik z adamantytu uzyskany od satyrów. Był lekki i wytrzymały, uratował jej życie w Gadziej Opoce. Seth wziął też zestaw kryzysowy, który mieścił się już nie w pudełku po płatkach śniadaniowych, lecz w skórzanej torbie. Nadal składał się z różnych przydatnych przedmiotów. Chłopiec wciąż miał ze sobą onyksową wieżę i lewiatana z agatu, które dał mu Thronis. Zabrał także otrzymany od Tanu metalowy flakonik z eliksirem nadającym użytkownikowi postać gazową. Należało go użyć jedynie w ostateczności, gdyż Samoańczyk wątpił, czy Translocator zadziała na osobę w tym stanie. Kendra również miała taką buteleczkę.

Chłopiec zerknął na bok. Berrigan siedział na ziemi ze skrzyżowanymi nogami. Wyglądał na wstrząśniętego.

– Bierz rzeczy – powiedział Seth.

Młody człowiek wbił w niego wzrok.

– Wszystko, co najlepsze, zostało w domu. Zresztą myślisz, że miecze na coś się wam przydadzą?

– Jasne, jeśli tylko natkniemy się na coś do dźgania.

Berrigan uśmiechnął się w zamyśleniu.

– Kto wie, co napotkamy wewnątrz Kamienia Snów? Szczerze mówiąc, wolałbym prostą śmierć tu, pod gołym niebem. Wewnątrz nie będzie wiadomo, czy to jawa, czy sen. Pewnie jakaś pogmatwana mieszanka jednego i drugiego.

– I tak musimy tam wejść, więc powinniśmy się przygotować.

– Przygotuj umysł, nie miecz – poradził Berrigan. – Jesteś młody.

Seth wzruszył ramionami.

– A ty chudy.

Tym razem Berrigan naprawdę się uśmiechnął.

– Podoba mi się twoja postawa.

– Przykro mi z powodu twojej siostry – powiedział Seth. – Wydawała się dowcipna.

– Nawet bardzo. Nie mogę uwierzyć, że zdradziła. Czy mogli ją skaptować na studiach?

– Może w grę wchodziła kontrola myśli. Albo to była żądlikula lub coś w tym stylu.

Berrigan przegnał muchy, które krążyły mu wokół głowy.

– Camira była wspaniała. Kapryśna, uparta i wkurzająca, ale wspaniała. Wolałbym, żeby chodziło o coś innego niż zdradę.

– Kiedyś myślałem, że moja siostra Kendra nie żyje. Innym razem wydawało mi się, że jest nielojalna. Okazało się, że to wszystko oszustwa Stowarzyszenia.

Berrigan wyciągnął dłoń. Seth chwycił ją i podźwignął młodzieńca na nogi. Aborygen spojrzał spod zmrużonych powiek na Kamień Snów.

– Zawsze byłem ciekaw, co jest w środku. Chyba powinienem wziąć przynajmniej nóż.

Trask trzymał żelazne jajo wielkości ananasa. Z górnej części wystawały nieregularne wypustki. Po jego postawie dawało się poznać, że przedmiot jest ciężki. Laura i Vincent przyglądali się osobliwemu kluczowi z zaciekawieniem.

– Pospieszcie się – poradziła Laura.

Trask poczłapał do zagłębienia w ścianie monolitu, podźwignął jajo i wsunął jego górną część w otwór. Poruszał kluczem, aż wypustki trafiły na swoje miejsca. Wówczas obrócił go w prawo. Gdy wykonał połowę obrotu, odłączyła się górna część jaja. Trask wciąż trzymał w rękach dolną połowę. Okazało się, że w środku znajduje się mniejszy klucz, również jajowaty.

– Jak matrioszka – mruknęła Elise.

– Jak co? – spytał Seth.

– Taka drewniana rosyjska lalka, w której mieszczą się kolejne, coraz mniejsze – wyjaśniła.

– Aha, rozumiem.

– Gdzie są drzwi? – zastanawiała się Kendra.

Co prawda klucz się obrócił, jednak nie było widać żadnego otworu.

– Sama nie wiem – wymamrotała Laura.

Trask wyjął mniejszy klucz z połówki większego.

– Czy jest tu druga dziurka? Ten ma na górze wypustki tak samo jak poprzedni.

Berrigan pokręcił głową.

– Ściana jest zupełnie gładka.

– Albo była – zamyślił się Tanu. – Po otwarciu pierwszego zamka gdzieś indziej mógł się pojawić drugi.

Mara uważnie lustrowała wzrokiem lśniącą płaszczyznę.

– Stąd nic nie widać. Powinniśmy obejrzeć cały Kamień Snów.

Laura ruszyła do dżipa, którym tu przybyła.

– Ja pojadę w lewo, a wy w prawo. Jeśli coś znajdziecie, to zatrąbcie.

Trask upuścił na ziemię pustą żelazną łuskę. Mniejsze jajo zaniósł do wozu bez większego trudu. Wszyscy zajęli w samochodach te same miejsca co poprzednio.

Gdy dżip przyspieszał, Seth lustrował wzrokiem nieskazitelnie płaską ścianę. Patrzył wszędzie, choć gdyby druga dziurka od klucza znajdowała się na dużej wysokości, nie wiedziałby, jak jej dosięgnąć. Monolit nie miał żadnych uchwytów umożliwiających wspinaczkę, wkoło nie rosły drzewa, w pobliżu nie było drabiny.

Zakręcili za róg i gnali dalej wzdłuż ściany, podskakując na nierównościach. Nie widzieli zagłębień, nie słyszeli też sygnałów od towarzyszy.

Gdy znowu skręcili, Mara wskazała duży otwór. Drugi wóz wyjechał zza rogu i wszyscy spotkali się przy wlocie tunelu.

– Spora ta dziurka – stwierdził Seth.

– Czyli pierwszy klucz jednak otworzył drzwi – powiedział Berrigan. – Tyle że po drugiej stronie.

– Kolejny zamek musi się znajdować wewnątrz – odrzekł Trask. – Przygotujcie się.

Seth i pozostali wysiedli z wozów i sprawdzili sprzęt. Kendra stanęła za bratem.

– Dobrze się bawisz?

– Nieźle. Nie mogę się doczekać, kiedy dogonią nas zombi. Najfajniej się je rozjeżdżało.

Dziewczynka pokręciła głową.

– Musimy zapytać Tanu, czy ma jakiś eliksir na głupotę.

– Mam nadzieję, że trafi mi się jeszcze jedna ręka zombiaka. Nie mogę sobie darować, że tamtą wyrzuciłem!

Kendra przewróciła oczami.

Jej brat zerknął na mroczne wejście. Ledwie zmieściłby się w nim wyprostowany człowiek. Podłoże wąskiego tunelu pięło się do góry i znikało z pola widzenia. Może i Seth był odporny na magiczny strach, ale naturalnym emocjom ulegał tak jak każdy. Ogarnięty potężnym niepokojem stłumił dreszcz i opanował mimikę. Jego siostra za żadne skarby nie mogła zobaczyć, że się denerwuje.

Trask stanął przed wlotem jaskini i odwrócił się do pozostałych.

– Nie w ten sposób zamierzaliśmy wkroczyć do skarbca. Spieszymy się, jesteśmy zmęczeni, działamy pod presją. Z drugiej strony, przynajmniej zabrakło nam czasu na nerwy. Damy radę. Zebraliśmy idealny zespół, mamy dobry sprzęt. Jestem gotowy. Chodźmy.

Laura uniosła się w dżipie.

– Jadę. Powodzenia.

– Lauro! – zawołał do niej Trask. – Nie poświęcaj swojego życia. Znasz ten rezerwat. Zrób, co możesz, żeby spowolnić wrogów, a potem uciekaj.

– Wcale nie mam ochoty umierać.

Zakręciła autem i odjechała.

Do Traska podszedł Tanu.

– Jeżeli idziesz przodem, to daj mi ponieść klucz.

Trask podał Samoańczykowi żelazne jajo, zdjął z ramienia olbrzymią kuszę i poprowadził towarzyszy do tunelu. Ruszyli gęsiego: najpierw Vincent, potem Mara, Berrigan, Tanu, Kendra, Seth, a na końcu Elise.

Sufit, ściany i podłoże Kamienia Snów również wykonano z gładkiego obsydianu. Seth co chwila zerkał przez ramię, aż w końcu wejście zniknęło mu z oczu. Elise pilnowała tyłów, trzymając niewielką kuszę w pogotowiu.

– Skąd dochodzi to światło? – spytała Mara.

Dopiero po jej słowach Seth dostrzegł, że jeszcze nikt nie zapalił latarek, a mimo to korytarz był rozświetlony równym blaskiem.

– To nienaturalne miejsce – rzekł Berrigan.

Tunel zakręcał na różne strony: najpierw w lewo, potem w prawo, później w górę i w lewo, następnie w dół i w prawo, i tak dalej. Wkrótce Seth całkiem stracił poczucie kierunku. Nie potrafiłby powiedzieć, skąd przyszli. Korytarz ani razu się nie rozwidlał. Można było jedynie iść naprzód lub zawrócić.

Chłopiec wciąż czuł się spięty. Idąc, głaskał rękojeść miecza.

Po kilku minutach odezwał się Trask:

– Cóż my tu mamy?

– To chyba żarty! – wtrącił Vincent.

Seth wspiął się na palce. Wychylał się na boki, usiłując zobaczyć, o czym mowa, ale korytarz był zbyt wąski, a między nim a Traskiem tłoczyło się zbyt wiele osób. Przesunęli się jeszcze trochę naprzód. Tunel stał się bardziej przestronny, więc towarzysze mogli się rozejść na boki. Wkrótce oczom Setha ukazał się ślepy zaułek.

Szeroki korytarz kończył się zaokrągloną ścianą. Mara, Vincent oraz Trask badali kamienne powierzchnie. Tanu włączył latarkę, ale nie odkryli nic nowego.

– Na pewno przeoczyliśmy jakąś odnogę – zasugerowała Elise, spoglądając za siebie.

– Od wejścia tunel ani razu się nie rozdzielał – odparła Mara z chłodnym przekonaniem. – W suficie, ścianach i podłożu nie było żadnych szczelin. Żadnych alternatywnych dróg.

– Ja też nie widziałem innych korytarzy – dodał Trask. – Gdzieś musi być ukryte przejście.

– Czy nikt nie zauważył dziurki od klucza? – zapytała Kendra.

– Ja nie – odrzekła Mara. Westchnęła. – Może była zakamuflowana.

– Posłużcie się oczyma oraz dłońmi – poinstruował Vincent. – Szukajcie wszelkich zagłębień albo nacięć.

Penetrowali przestrzeń na końcu korytarza. Strop był na tyle nisko, że prawie każdy mógł go dosięgnąć. Obszukiwali starannie, ale nic nie znaleźli.

– Dziurka od klucza mogła się znajdować w dowolnym miejscu tunelu – uznał wreszcie Trask.

– Tutaj nic nie ma – potwierdził Vincent.

– Korytarz jest bardzo długi – zaznaczyła Elise.

– Więc do dzieła – powiedział Trask. – Nie zapominajmy, kto nas ściga. Miejcie oczy szeroko otwarte.

Znowu ruszył przodem. Pozostali poszli za nim w dotychczasowym szyku. Seth przesuwał dłońmi po lśniącej ścianie. W jaki sposób twórcy skarbca zamaskowali zamek? Może krył się pod klapką? Albo osłaniał go czar dekoncentrujący?

– Kendra? – odezwał się.

– Tak?

– Jeżeli dziurkę od klucza chroni zaklęcie dekoncentrujące, może tylko ty ją zobaczysz.

– Słuszna uwaga, Seth! – zawołał Trask z przodu kolumny. – Kendro, rozglądaj się czujnie.

– Robię, co w mojej mocy.

Przez kilka minut wolno podążali korytarzem w stronę wyjścia, nie natrafiając na nic podejrzanego.

– Coś tu jest nie tak – mruknęła Mara.

– Jak to? – spytał Trask.

– Mam wrażenie, że wcale nie cofamy się tą samą drogą.

– Przecież tunel się nie rozwidlał.

– I właśnie to mi się nie podoba.

– Wydaje ci się, że coś się zmieniło, bo teraz jesteśmy uważniejsi – stwierdził Vincent.

– Nie o to chodzi.

Seth gładził ściany w poszukiwaniu pęknięć, spoin, czegokolwiek nietypowego. Szurał nogami, żeby jednocześnie sprawdzać podłoże, chociaż Vincent poruszał się na czworakach, badając ziemię znacznie wnikliwiej. Na pewno wszyscy coś przeoczyli.

– O nie – odezwał się Trask.

– Co? – spytała z tyłu Elise.

– To niemożliwe – jęknął Vincent.

– Znowu ślepy zaułek – poinformował Trask.

Seth poczuł, jak włoski na karku stają mu dęba.

– Jak to ślepy? – nie dowierzała Elise.

– To nienaturalne miejsce – powtórzył Berrigan drżącym głosem. – Opuściliśmy świat rzeczywisty. Nie powinniśmy się dziwić. Czy to bardziej niezwykłe niż światło dochodzące znikąd?

Seth szedł dalej przed siebie, aż wreszcie zobaczył to, co pozostali. Korytarz znów się rozszerzał, a potem nagle kończył półkoliście.

Vincent i Mara badali ściany i sufit. Tymczasem Trask rozglądał się wokoło. Jedną dłoń opierał na biodrze, a drugą przytrzymywał swą olbrzymią kuszę.

– Nie traćmy tu czasu – powiedział. – Bądźmy czujni, ale się pospieszmy. Maro, daj znać, jeśli ponownie odniesiesz wrażenie, że coś jest inaczej.

Ruszyli prędzej niż dotychczas. Kilka chwil później Mara oznajmiła, że znowu odczuwa jakąś zmianę. Po paru minutach dotarli do kolejnego, niemal identycznego ślepego zaułka.

– Pierwszy raz w życiu dostaję klaustrofobii – wyznał Vincent.

Jego twarz lśniła od potu.

– Dobre miejsce sobie wybrałeś – skomentował Trask.

– Chyba jednak robimy postępy – orzekła Mara, wąchając powietrze. – Tylko nie w taki sposób, do jakiego jesteśmy przyzwyczajeni.

– No to w drogę – przynaglił Trask.

Napotkali jeszcze kilka ślepych zaułków. Ponieważ co jakiś czas korytarz stromo wznosił się, opadał albo osobliwie zakręcał, Seth wiedział, że trasa wciąż się zmienia, choć mogło się wydawać, że chodzą tam i z powrotem między dwoma punktami.

W końcu Trask odetchnął z ulgą.

– Patrzcie, wygląda na to, że coś znaleźliśmy.

Korytarz znów się rozszerzał, tak że towarzysze mogli stanąć obok siebie. Tym razem jednak przed nimi otwierała się przepastna komnata. Zatrzymali się w wejściu, by obejrzeć ogromne pomieszczenie. Podobnie jak tunele oświetlał je równy blask, wciąż pozornie pozbawiony źródła. Przeciwległa ściana była zaokrąglona, posadzka półkolista, a sufit sklepiony.

We wnęce naprzeciw uczestników wyprawy stał duży posąg, a po obu jego stronach mieściły się granitowe misy. Rzeźba wykuta z zielonkawego kamienia miała pociągłą twarz o przejaskrawionych rysach. W dłoni trzymała zagiętą płaską pałkę. Podłoże przed wejściem pokrywała gładka połać zielonkawej gliny obwiedziona płytkami w niebiesko-czarne wzory. Reszta posadzki była wykonana z polerowanego obsydianu pozbawionego najdrobniejszych rys. Tylko w pobliżu środka komnaty znajdowało się koliste wgłębienie.

– Nie ma drzwi – stwierdził Vincent – ale dziurka od klucza w podłodze jest chyba właściwych rozmiarów.

Seth podszedł naprzód i palcem zrobił ślad w glinie.

– A to po co? – zastanawiał się. – Jest mokra.

– Może do rysowania? – zgadywała Kendra. – Taki wielki prehistoryczny szkicownik? Jak do robienia map?

Vincent wzruszył ramionami.

– Kto wie? Nie widzę narzędzi do rysowania.

– Jak myślicie, co by się stało, gdybyśmy się stąd wycofali? – spytał Trask.

– Znowu trafilibyśmy na ślepe zaułki – zasugerowała Mara. – To miejsce raczej nas nie wypuści. Nie czujecie? Każdy ślepy koniec odcina drogę ucieczki, pcha nas w głąb, zupełnie jakby coś nas pochłaniało.

– Bynajmniej nie ulżyłaś mojej klaustrofobii – wymamrotał Vincent.

– Moglibyśmy się cofnąć i sprawdzić – ciągnęła Mara – ale nie sądzę, żebyśmy dostali drugą szansę na dotarcie do tej komnaty. Dalsza droga na pewno prowadzi przez zamek w podłodze.

Tanu przecisnął się naprzód.

– Zostańcie tutaj – powiedział.

Obszedł obwiedzioną płytkami płaszczyznę gliny i zbliżył się do wgłębienia w posadzce. Przykucnął, przyjrzał się żelaznemu jaju, a potem kolistemu otworowi. Włożył klucz, dopasował, następnie obrócił go o sto osiemdziesiąt stopni.

Podłoga lekko zadrżała. Ze ściany w pobliżu posągu wysunęły się dwie dysze. Polała się z nich woda do granitowych mis. Statua wysoko podniosła pałkę jak do ciosu. Tanu odrzucił pustą skorupę klucza i wziął pod pachę mniejsze żelazne jajo.

Wszyscy wpatrywali się w posąg. Czekali, czy uderzy, on jednak zastygł z uniesionym ramieniem. Seth spojrzał na gliniany fragment podłogi. Pojawiły się słowa wypisane nieznanymi znakami.

– Patrzcie na glinę! – zawołał. – Jakiś tekst!

– „Stwórzcie obrońcę” – przeczytała Kendra. – „Czas nagli”.

– Znasz sanskryt? – spytał Vincent. – I chiński?

– Ja widzę angielski – odparła dziewczynka. – Oraz jakieś bazgroły.

– To na pewno mowa wróżek – stwierdził Trask. – Wiadomość jest powtórzona w różnych językach. Co to znaczy?

– Misy to klepsydry – odezwała się Elise. – Zegary wodne.

– Glina – zrozumiał Vincent. – Chodzi o glinę. – Podbiegł, zanurzył w niej dłonie aż po nadgarstki i zaczął kopać dołek, zacierając przy tym część napisów. – To jest dół z gliną. Chyba powinniśmy ulepić z niej wojownika, który zmierzy się z posągiem.

– Byłem beznadziejny z plastyki – mruknął Trask. – Kto umie rzeźbić w glinie?

– Mam w tym trochę doświadczenia – zgłosiła się Elise.

– Ja również – powiedziała Mara.

– Mara i Elise zabiorą się do lepienia – zarządził Trask chrapliwym głosem. – My zaczniemy wydobywać glinę, żeby miały dość materiału, i będziemy wykonywać ich polecenia. Ile zostało czasu?

Mara przebiegła przez komnatę, by spojrzeć na granitowe zbiorniki. Vincent energicznie wygrzebywał glinę z dołka i układał w stos. Berrigan wskoczył w maź aż po kostki. Upadłszy na kolana, nabierał pełne garście materiału. Mara przez chwilę przyglądała się misom.

– Dziesięć minut – oznajmiła. – Może jedenaście. Zakładając, że woda wciąż będzie się lała w tym samym tempie.

Tanu odłożył na bok żelazne jajo i wszedł do dołu z gliną. Jego brązowe stopy głęboko się zanurzyły. Seth brodził wraz z Traskiem i Kendrą. Wierzchnia warstwa była rzadka i śliska, lecz piętnaście centymetrów niżej glina stała się już twardsza. Chłopiec chwytał garściami breję z wierzchu i ciskał nią w stronę prędko rosnącej kupki Berrigana.

– Jak powinien wyglądać? – spytała Elise.

Przez moment nikt się nie odzywał.

– Jak Hugo – zaproponował Seth. – Nieładny, ale za to wielki.

– Dobry pomysł – zgodził się Trask. – Niech będzie krzepki. Powinien mieć grube nogi i ramiona. I jeśli tylko się uda, musi być większy od posągu.

– Musimy ulepić go leżącego – powiedziała Mara. – Inaczej się rozpadnie.

Berrigan zdążył już wydobyć większość gliny ze swego rewiru. Teraz nożem wykrawał duże bryły twardszego materiału. W miarę kopania okazało się, że glina jest dość głęboka. Stosy na krawędziach zbiornika prędko rosły. Elise z Marą formowały stopy i nogi, czerpiąc z tego największego. Tanu zaczął przenosić ciężkie bryły z mniejszych kupek.

Po kilku minutach Vincent, z rękami umazanymi po łokcie szarozieloną gliną, pobiegł zajrzeć do mis.

– Woda sięga już do połowy – poinformował. – Chyba też powinienem zacząć lepić. Tanu, pomóż mi. Gliny nie może zabraknąć!

– Słyszeliście, co powiedział! – warknął Trask, wyrzynając mieczem kolejną wielką zielonkawą bryłę.

Seth zauważył, że nikt nie kopie sprawniej niż Berrigan. Niestrudzony młodzieniec pracował w milczeniu, chudymi rękoma przenosząc większy ładunek, niż Seth mógł to sobie wyobrazić. Chłopiec wydobywał glinę najszybciej, jak potrafił. Powtarzał sobie, że każda gęsta bryła doda masy ich obrońcy. Nie był tak efektywny jak Berrigan czy Trask, ale szło mu lepiej niż Kendrze.

Elise i Mara pracowały teraz nad ramionami, Tanu powiększał tułów, a Vincent lepił olbrzymi młot. Wyglądało na to, że gliniany wojownik rzeczywiście nabiera kształtów!

– Kendro, zajrzyj do mis – poprosił Vincent.

Dziewczynka przebiegła komnatę.

– Już prawie pełne. Tak w siedmiu ósmych. Zostało nam tylko parę minut.

– Berrigan może kopać dalej! – krzyknął Vincent, umieszczając rękojeść pokaźnego młota bojowego w prawej dłoni wojownika. – Pozostali niech zajmą się lepieniem. Mamy już mnóstwo gliny, dajcie ją tutaj! Potrzebujemy tarczy na lewą rękę. Pogrubcie mu nogi. I zróbcie większe stopy, żeby był stabilniejszy. Nie ma czasu do stracenia!

Wydobyto już tyle materiału, że w większości miejsc krawędź dołu sięgała pracującym do pasa. Seth podciągnął się na powierzchnię, po czym zaczął wzmacniać nogi obrońcy. Doklejając nowe warstwy gliny, zastanawiał się, jak długo wytrzyma ich twór. Przecież ten drugi posąg był wykonany z litego kamienia. Czy jego pałka bez trudu nie rozwali glinianego wojownika? Na ile zda się młot z kleistej brei?

Kendra została przy misach. Statua górowała nad nią. Przewyższała dziewczynkę niemal dwukrotnie.

– Są już praktycznie pełne. Zostało może z piętnaście sekund.

– Odsuń się od posągu – polecił Trask.

– Nie przejmujcie się głową – instruował Vincent gorączkowo. – Dobrze, że prawie nie ma szyi. Będzie solidniejszy. Dokładajcie gliny do ramion! Prędko!

Kendra odbiegła od mis z wodą. Seth dokleił kolejną bryłkę do lewej stopy wojownika. Mara przykucnęła nad twarzą. Wyrzeźbiła oczy i ulepiła nos.

Seth usłyszał chlust wody wylewającej się ze zbiorników. W tej samej chwili w komnacie nagle powiał wiatr o zadziwiającej sile. Chłopiec zatoczył się i musiał się pochylić, aby nie upaść.

Podmuch ustał równie szybko, jak się zerwał. Posąg wyszedł z wnęki po przeciwległej stronie pomieszczenia. Leżący na ziemi masywny wojownik usiadł. Nie był już z gliny, lecz z twardego zielonkawego kamienia, podobnie jak tamta statua.

– Powinniśmy nadać mu imię – odezwała się Mara.

– Goliat – zaproponowała Elise.

– Podoba mi się – stwierdził Vincent.

– A jak nazwiemy ten drugi posąg? – spytał Tanu.

– Nancy – wypalił Seth.

Vincent i Trask zachichotali.

Goliat podniósł się chwiejnie. Miał kanciastą głowę pozbawioną szyi. Jedna masywna noga była nieco krótsza od drugiej. Palce prawej stopy okazały się zbyt długie, a kształtem przypominały marchewki. Teraz, gdy Goliat stał, jego ramiona wydawały się nieco za krótkie, ale za to tęgie. Do przedramienia miał przymocowaną prostokątną tarczę, a w drugiej ręce ściskał ciężki kamienny młot. Nie udało się porządnie wygładzić gliny, więc powierzchnię ciała wojownika pokrywały nieregularne grudy i wybrzuszenia, co nadawało mu toporny wygląd. Był nieco niższy od Nancy, odznaczającej się pociągłą szczęką i wysokim czołem, ale ramiona Goliata sięgały równie wysoko, a nawet były trochę szersze.

Posągi zbliżały się do siebie. Trask pognał towarzyszy z powrotem do wejścia. Tanu zgarnął z ziemi jajowaty klucz. Seth szedł tyłem, przyglądając się przeciwnikom, którzy mierzyli się wzrokiem. Poruszali się ostrożnie z orężem w gotowości. Jako praca plastyczna Goliat był do niczego. Mogłoby się wydawać, że wykonał go niedbale kilkuletni dzieciak. Jednak jako wojownik stworzony z myślą o rozwalaniu wrogich posągów miał potencjał.

– Czy możemy mu pomóc? – spytał Seth.

– Wątpię, żeby bełty i miecze na coś się tu zdały – odrzekł Trask. – Gdybym wziął ze sobą młot kowalski, może byłoby inaczej.

– A gdyby odwrócić uwagę strażnika? – zasugerowała Elise.

Mężczyzna wzruszył ramionami.

– Moglibyśmy odnieść odwrotny skutek. Posąg pewnie by nam zagroził, prowokując Goliata i zmuszając go do błędu. Zobaczymy, jak sobie poradzi nasz wojownik. Dzięki swym rozmiarom nie jest bez szans.

Statuy krążyły po obwodzie. Prędko wyszło na jaw, że Nancy ma lepszą równowagę, więc porusza się płynniej. Testowała Goliata, kilkakrotnie zmieniając kierunek i pozorując ataki. Ponieważ ulepiony w pośpiechu wojownik był nieco koślawy, nie reagował tak zwinnie. Nancy zaatakowała po raz pierwszy, gdy Goliat przez moment zachwiał się na krótszej nodze. Wrogi posąg skoczył naprzód i gwałtownie zamachnął się płaską zakrzywioną pałką. Trafił Goliata w głowę, wskutek czego broń roztrzaskała się w jednej trzeciej długości. W odwecie wojownik uderzył tarczą, kamień ogłuszająco grzmotnął o kamień. Nancy zatoczyła się do tyłu, a Goliat ruszył w pościg.

Seth przyłożył dłonie do ust i zaczął wiwatować.

Wroga statua, nie oglądając się, cisnęła resztką pałki w stronę chłopca. Mara rzuciła się na ziemię i pociągnęła go za sobą. Pęknięty kij śmignął im nad głowami, a potem zastukotał w głębi korytarza.

Leżąc na zimnej, twardej posadzce, Seth patrzył, jak Goliat wyprowadza kilka ciosów młotem, ale Nancy za każdym razem unikała ataków dzięki zręcznym ruchom. Goliat nie ustępował, agresywnie wymachiwał orężem, a tymczasem przeciwnik zaczął szukać słabych punktów. Między ciosami młota uderzał i kopał. Te kontrataki okazywały się nieskuteczne. Trafiały z niewielką siłą, a już po chwili Nancy musiała uskakiwać przed kolejnym zamachem.

Goliat napierał nieubłaganie, zyskiwał przewagę i gonił wrogi posąg po komnacie. Cały czas manewrował tak, aby przeciwnik nie zbliżył się do wylotu korytarza. Seth obserwował to z zaciśniętymi pięściami. Denerwował się coraz bardziej – Nancy unikała wszystkich ciosów. Co będzie, jeśli Goliat przegra? Uczestnicy wyprawy nie mieli szans przeciwko olbrzymiej, chyżej statui. Rozgniotłaby ich na hamburgery.

Goliat zamachnął się wysoko. Zamiast uskakiwać, Nancy przyjęła cios. Młot trafił. Górna część głowy posągu roztrzaskała się na drobniutkie kawałki. Jednak w tej samej chwili Nancy z całej siły kopnęła przeciwnika w kostkę krótszej nogi. Goliat runął na ziemię.

Strażnik mocno przykucnął na nadgarstku ręki trzymającej młot. Wyrwał Goliatowi broń, po czym potężnym ciosem urwał mu głowę. Kanciasty łeb potoczył się po ziemi. Skojarzył się Sethowi z kośćmi do gry. Nancy na wpół się uniosła. Poruszała się z zatrważającą szybkością i gracją. Kolejny przerażająco silny cios spadł na biodro Goliata. Kamienny wojownik usiłował chwycić młot, ale strażnik prędko odskoczył.

Bezgłowy Goliat wstał. Jego prawe biodro pokrywała siateczka pęknięć. Wrogi posąg krążył z groźnie uniesioną bronią. Gdy zaatakował, kamienny wojownik ruszył mu na spotkanie, zasłaniając się tarczą. Młot opadł z gwizdem, roztrzaskując tarczę i druzgocząc Goliatowi ramię poniżej łokcia. Ten zdrową ręką uderzył przeciwnika w tors. Nancy runęła w tył, ale zdołała się podnieść, kiedy jej wróg ruszył naprzód. Młot znów trafił w biodro Goliata. Złamał się trzonek broni, a Goliatowi pękła prawa noga. Strażnik odciągnął rywala na bok.

– Już po nas – jęknął Vincent.

– Dziurka od klucza! – zawołała Kendra, wskazując w głąb komnaty.

Wszystkie oczy zwróciły się na wnękę, w której pierwotnie stała Nancy. Na ścianie znajdowało się tam okrągłe wgłębienie nieco mniejsze niż to w posadzce.

– Dzięki – zwrócił się Trask do dziewczynki.

Odłożył kuszę na ziemię i wziął jajowaty klucz od Tanu.

– Ja jestem szybsza – wtrąciła Mara.

– Nie z dwudziestokilowym obciążeniem – odparł w pośpiechu Trask.

Wziął żelazne jajo pod pachę jak futbolista i ruszył biegiem do pomieszczenia.

Wrogi posąg natychmiast to zauważył. Odwrócił się od Goliata i rzucił się, by przeciąć drogę mężczyźnie. Seth wstrzymał oddech. Gdy Nancy była już blisko, Trask gwałtownie odbił w prawo, żeby zmusić statuę do zmiany kierunku. Potem w ostatniej chwili znowu skręcił w lewo, dzięki czemu uniknął wyciągniętych ramion nurkującego strażnika.

Goliat pełzł teraz po podłożu niczym ranny krab, podpierając się zdrowym ramieniem, tym skróconym oraz jedyną nogą. Nancy zbierała się z ziemi po bezowocnym ataku, tymczasem Trask pędził w stronę wnęki. Kamienny posąg usiłował go dogonić, lecz nim zdołał to zrobić, Goliat rzucił się w jego stronę i oplótł tęgimi ramionami nogi wroga. Nancy ciężko runęła na posadzkę. Wiła się i miotała, chcąc się oswobodzić, ale Goliat trzymał mocno.

Kilkanaście kroków dalej Trask dopadł do niszy w ścianie. Wcisnął jajo w zagłębienie, poruszał nim przez moment, aż w końcu klucz trafił na swoje miejsce i obrócił się do połowy.

Nancy i Goliat natychmiast rozpadli się w proch. Z dołu z gliną uniosła się ziarnista zielona chmura. Zadrżała ziemia, przez komnatę przemknął podmuch wiatru, rozwiewając pył w niebyt. Trask wyszedł z wnęki, niósł jeszcze mniejsze jajo z żelaza.

– Jama z gliną zmieniła się w klatkę schodową – poinformował Vincent, który stał na krawędzi i zerkał w dół.

Trzymając jajo w dłoni, Trask ugiął ramię.

– Myślę, że nasz klucz waży już mniej niż piętnaście kilo – stwierdził.

– Dobrze się bawisz? – spytała Kendra Setha.

– Oglądając, jak olbrzymie posągi rozwalają się na kawałki? Nie wiem, czy może być coś piękniejszego.

Przekład: Rafał Lisowski

Redakcja: Andrzej Szewczyk

Korekta: Joanna Habiera, Małgorzata Denys

Ilustracje we wnętrzu książki oraz na okładce: © Brandon Dorman

Opracowanie okładki polskiej na podstawie wersji oryginalnej: Szymon Wójciak

Skład i łamanie: Tekst – Małgorzata Krzywicka

Piaseczno, Żółkiewskiego 7a

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o. o.

00-372 Warszawa, Foksal 17

tel./fax (22) 646 05 10, 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

www.wab.com.pl

ISBN 978-83-7881-042-1

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Wydawnictwo W.A.B.

i Michał Nakoneczny / Virtualo Sp. z o.o.