Nadeszła wiosna.

W przedszkolu Basi pani Marta zaprowadziła dzieci na podwórko.

– Dziś będziemy szukać oznak wiosny – powiedziała. – Kiedy kończy się zima, cały świat się zmienia i na nowo budzi do życia. W drzewach zaczynają krążyć soki, z ziemi wyrastają pierwsze kwiatki, ptaki wiją gniazda…

Basia wyciągnęła rękę do góry.

– Tak, Basiu? – zapytała pani Marta.

– U mnie w domu też są oznaki wiosny – oznajmiła Basia. – I to dużo. Kajetan obudził się ze snu zimowego, Janek i Tata wyjęli z pawlacza rolki – wyliczała Basia. – Franek nauczył się pełzać, a Mama powiedziała dziś rano, że chce wrócić do pracy…

Mama Basi była nauczycielką, ale od czasu kiedy została Mamą, pracowała niewiele, i to głównie na zlecenie. Teraz dostała propozycję napisania podręcznika do szkoły podstawowej.

– To bardzo ciekawe i odpowiedzialne zadanie – tłumaczyła zgromadzonej przy śniadaniu rodzinie. – Zawsze lubiłam uczyć, a teraz mogę mieć wpływ na to, jak będą uczone dzieci w setkach polskich szkół i…

– Mogę dostać jeszcze jedną grzankę? – przerwała Mamie Basia.

– Nie słuchasz mnie, córeczko, a ja mówię o ważnych rzeczach. Kiedyś zrozumiesz, jakie znaczenie ma to, z czego się uczysz…

Z czym chciałabyś tę grzankę?

Następnego dnia Mama wyciągnęła z szafy dawno nieużywanego laptopa, przyniosła do kuchni słowniki i kolorowe segregatory z notatkami ze studiów i zrobiła dla nich miejsce na blacie pod oknem.

– Wijesz gniazdo? – dopytywała się Basia, wciąż poszukująca nowych oznak wiosny w swoim otoczeniu.

– Coś w tym rodzaju – odpowiedziała Mama. – Szykuję stanowisko pracy.

A potem założyła wysłużony dres, zaparzyła sobie wielki kubas gorącej kawy i zaczęła pracować.

Pierwszego dnia pracy Mamy Basię z przedszkola odebrali Babcia z Frankiem. Kiedy Basia wbiegła do kuchni, Mama siedziała przed otwartym laptopem i stukała w klawisze.

– Zobacz, czego się nauczyłam! – zawołała Basia i stanęła na rękach. Łups! – brudne tenisówki uderzyły o białą ścianę.

– Ładnie?

Mama oderwała nieprzytomny wzrok od ekranu.

– Pięknie, Basieńko – powiedziała. – Ale teraz pobaw się przez chwilę sama. MUSZĘ skończyć to, co zaczęłam.

Basia postała jeszcze chwilę na rękach, a kiedy jej się to znudziło, usiadła po turecku na podłodze i spróbowała zapleść nogi w kwiat lotosu.

– A wiesz – zaczęła rozmowę – Mama Anielki też pracuje.

– Tak? – Mama nie przerywała stukania.

– Anielka mówi, że jej Mama jest czasem tak zajęta, jakby jej obok zupełnie nie było, chociaż jest. Zabawne, co?

– Basiu! – Mama oderwała wzrok od ekranu. – Nie widzisz, że jestem w pracy? Proszę cię, pójdź do siebie i nie przeszkadzaj mi teraz. Zaraz skończę i wtedy się tobą zajmę.

Basia poczuła się urażona. Przecież dobrze widziała, że Mama nie jest w pracy, tylko w kuchni!